Дукай Яцек

Opowiadania

Jacek Dukaj

Opowiadania

Baњс

Itace

Irrehaare

Ksi№їк Mroku musi umrzeж

Ruch Generaіa

Sierpniowa noc

Szkoіa

Њmierж Matadora

Ziemia Chrystusa

Opкtani

Zіota Galera

Baњс

- Javier?

- Sіucham?

- Javier Aproxymeo?

- Kto mуwi?

- Julia Kradec.

- Kto?

- Julia Kradec.

- To jakaњ pomyіka.

- Nie, nie. Przypomnij sobie, przecieї...

- Proszк pani, jest druga w nocy.

- Jezu Chryste, znowu to samo... Nie dzwoniіabym, gdyby to nie byіo waїne.

- Ale o co chodzi?

- Musisz sobie przypomnieж, Javier. Trzy lata temu, w poci№gu z Houston. Mуwiіeњ, їe jedziesz na pogrzeb dziadka. No przypomnij sobie. Inaczej... Przypomnij sobie! Wysoka brunetka, pokіуciliњmy siк o palenie papierosуw; zerїn№іeњ mnie zanim jeszcze wyjechaliњmy z Teksasu.

- ...

- Przepraszam. Nie mam juї do tego nerwуw. Chcк tylko...

- Bкdziesz mnie teraz skarїyж o gwaіt?

- Przecieї mnie nie zgwaіciіeњ!

- ...Nic z tego nie rozumiem. Urodziіaњ moїe dziecko? Co? Zaszіaњ wtedy w ci№їк?

- Nie!!

- Nie wrzeszcz. Moїe byњ tak zadzwoniіa rano, co?

- Zamknij siк i daj mi powiedzieж. Mam HIV-a. Rozwaliіam siк motorem i wyszіo przypadkiem na badaniach. Nie robiіam wczeњniej, wiкc nie wiem, od kiedy. Doktor daі mi coњ jakby regulamin... Zrobiіam listк. Dzwoniк teraz po wszystkich, ktуrych udaіo mi siк przypomnieж z nazwiska. Rozumiesz? Javier? Zbadaj siк.

- Kto mуwi? Co to za kawaі? Dorothy ciк napuњciіa?

- Mogіabym siк doktoryzowaж z syndromu pierwszej reakcji... Jakby siк zmуwili... Nie, Javier, to nie jest kawaі. Obudџ siк wreszcie. Komu mуwiіeњ o tym amtrakowym romansiku? No wiкc? Idџ siк zbadaж zaraz z rana. Moїe sam bкdziesz musiaі sporz№dziж tak№ listк i dzwoniж po њwiecie do obcych juї ludzi, to siк przekonasz.

- Chwila. Moment.

- Obudziіeњ siк?

- Ja chyba miaіem wtedy gumк...

- Tylko na pierwszy raz. Poza tym to by jeszcze niczego nie przes№dzaіo. Leїк tu wrкcz obіoїona ksi№їkami, wiкc wiem. No. Dotarіo? Dotarіo. Przepraszam, ale chcк siк uwin№ж nim na wschodzie zaczn№ wychodziж do pracy.

- ...

- Javier? Dobrze siк czujesz?

- Czy to ty miaіaњ taki maіy diamentowy kolczyk w nosie, z lewej strony?

- Tak.

- ...W kaїdym b№dџ razie mam nadziejк, їe nie zachorujesz. Trzymaj siк.

- Wiesz co, jesteњ pierwszym z listy, ktуry pomyњlaі nie tylko o sobie. Zadziwiasz mnie. Czy ty...

- Och, ja po prostu wiem, їe jestem czysty. - I odіoїyі sіuchawkк.

Jednak przez te pierwsze kilka minut telefonicznej rozmowy, zanim ockn№і siк na tyle, by przypomnieж sobie, iї w skіad okresowych badaс wymaganych przez wojsko wchodzi takїe badanie na obecnoњж we krwi wirusa HIV - przez te kilka dіugich minut nocnej rozpaczy byі pewien, їe wіaњnie przegraі swoje їycie.

Wydarzyіo siк to na trzy tygodnie przed spotkaniem z puіkownikiem Towwe.

W Biaіym Pokoju nie ma їadnych mebli ani sprzкtуw, wyj№wszy stoj№ce na њrodku pomieszczenia metalowe krzesіo. Naleїy usi№њж na nim i, pozostaj№c w bezruchu, patrzeж w stanowi№ce przeciwlegі№ drzwiom њcianк zwierciadіo. Aї zapali siк umieszczona nad zwierciadіem czerwona lampka. Wуwczas naleїy wstaж i wyjњж. Bez poњpiechu. Nic nie mуwi№c. Po tobie wejdzie nastкpny.

Biaіy Pokуj mieњciі siк w Bloku L3, za kompleksem administracyjnym bazy, przy budynku їandarmerii. Codziennie wywieszano w koszarach listy wzywanych do odwiedzenia Biaіego Pokoju. Szіo to szarїami, pocz№wszy od szeregowcуw wzwyї. Nie wzywano wszystkich; w rzeczy samej chyba tylko co dziesi№tego, oficerуw - mniej wiкcej co szуstego. Reguіy selekcyjnej nie udaіo siк odkryж. Szeregowcy usiіowali przekupiж kancelistуw, sierїanci ci№gnкli na piwo kumpli ze sztabu, oficerowie dzwonili nawzajem do siebie do biur - w ci№gu trzech tygodni przeszіa przez bazк fala plotek; przeszedіszy, opadіa i zniknкіa: przestano wywieszaж listy. Najwyraџniej Biaіy Pokуj odwiedzili juї wszyscy, ktуrzy powinni byli go odwiedziж. Aproxymeo wst№piі doс przy koсcu pierwszego tygodnia. Byі porucznikiem.

Znajomi dzielili siк uwagami w poczekalni, oczekuj№c na swoj№ kolej; nikt nie wiedziaі niczego pewnego. Kapral z kwatermistrzostwa pilnowaі kolejnoњci. Miaі spis, wyczytywaі nazwiska i odfajkowywaі. Jefferson z drugiej pancernej przyszedі ze stoperem i notesem, їeby mierzyж czas pobytu poszczegуlnych wezwanych. Miaі jak№њ szalon№ teoriк. Psychologia, mуwiі, unosz№c znacz№co palec. Czas pobytu wahaі siк od minuty do kwadransa.

Spis kaprala byі alfabetyczny i Aproxymeo wszedі jako szуsty. Usiadі na krzeњle. Zapatrzyі siк w swoje odbicie. Powinienem siк staranniej ogoliж, pomyњlaі. Aleї ona miaіa nogi, st№d do Guadalajary, pomyњlaі. Lowry obniїa mi њredni№, muszк siк go wreszcie pozbyж, pomyњlaі. Nienawidzк wojskowego їarcia, pomyњlaі. Zapaliіo siк czerwone њwiatіo. Wstaі i wyszedі. Osiemdziesi№t siedem sekund, oznajmiі Jefferson.

Biaіy Pokуj nazywano tak, poniewaї њciany, podіogк i sufit miaі nieskazitelnie biaіe; wygl№daі niczym izolatka oddziaіu psychicznie chorych.

Puіkownik Towwe (tak gіosiі identyfikator wpiкty w anonimowy poza tym mundur) z pochodzenia byі Azjat№; w kaїdym b№dџ razie kr№їyіa w jego їyіach spora porcja zapacyficznej krwi. Uњmiechaі siк. Wygl№daі przy tym jak drapieїna panda.

- Proszк usi№њж, poruczniku.

Aproxymeo usiadі na jedynym wolnym krzeњle. Klitka wyposaїona byіa ponadto w biurko ze sklejki, metalow№ szafkк na akta, telefon, kalendarz, lampк, wentylator oraz obrotowy fotel, w ktуrym zapadі siк byі puіkownik. Nie posiadaіa okien. Na drzwiach brakowaіo informacji o przeznaczeniu izby; "214B" - tyle.

Polecenie stawienia siк przyszіo w czasie, gdy Aproxymeo przebywaі na poligonie; zaakcentowano pilnoњж wezwania, wiкc stawiі siк zaraz po powrocie, ledwo umywszy rкce i twarz i wyczyњciwszy buty. Na spodniach miaі plamy od trawy, bluza pachniaіa prochem.

Towwe zgasiі uњmiech i otworzyі leї№c№ na biurku teczkк. Aproxymeo њcierpіa skуra. Oho, pomyњlaі; wpadіem. Ksiкga nazywa siк Akta Personalne, spisuj№ j№ zіoњliwe anioіy i kaїdy pomieszczony w niej s№d jest ostateczny.

- Porucznik Javier I. Aproxymeo - zacz№і pуіgіosem Towwe, niby czytaj№c, w rzeczywistoњci popatruj№c na Aproxymeo spode іba. - Co to za nazwisko, greckie?

- Mhm, moi rodzice naleїeli do sekty Jarabby, matka je zmieniіa, sir.

- Ty teї?

- Sіucham?

- Ty teї naleїaіeњ?

- Popeіnili samobуjstwo, sir, kiedy miaіem dwanaњcie lat. To jest w aktach.

- A, tak, rzeczywiњcie. - Przerzuciі kilka papierуw. - Ta ankieta, ktуr№ rozesіaliњmy w zeszіym tygodniu...

- Odpowiedziaіem w terminie.

- Tak jest, odpowiedzieliњcie, mam tu wіaњnie wasz№ odpowiedџ. Bardzo ciekawe zainteresowania. Z tym kendo - to na serio?

- Startowaіem w mistrzostwach kraju, sir.

- I co?

- To nie jest sztuka dla mіodych, sir. Uczк siк.

- Sztuka, powiadasz. Umiesz jeџdziж konno?

- Ee... nie.

Znowu kilka kartek przerzuconych.

- Dziwiк siк, їe z takimi wynikami testu zdolnoњci jкzykowych nie wziкli was do wywiadu, Aproxymeo. IQ teї niczego sobie.

Aproxymeo nie byі pewien, czy ma coњ na to odrzec, milczaі wiкc.

Towwe stukaі dіugopisem w blat.

- Taak. Hiszpaсski, francuski, niemiecki, japoсski, іacina, wіoski. Na co wam ta іacina? A teraz jakiego siк uczycie?

- Myњlaіem o rosyjskim, sir. Ale nie mam ostatnio czasu.

- Wiкc jednak celujecie do tego wywiadu, co? Studiowaliњcie politologiк. Wiecie, czego chcecie, poruczniku, to trzeba wam przyznaж. Macie dziewczynк?

- Jestem hetero, sir.

- Nie o to pytam. Czy macie dziewczynк?

- Chyba juї nie.

- Aha. Miast listy krewnych - biaіa plama. Wiecie juї, do czego zmierzam.

- Tak jest, sir. Mogк spytaж, jak dіugo?

- Dіugo.

- Oczywiњcie niebezpieczne.

- Oczywiњcie awans, przydziaі i pochwaіa w aktach.

- Oczywiњcie, sir. Gdzie mam podpisaж?

- Tutaj, poruczniku. I tutaj.

Potem ponownie uњmiechn№і siк.

Swego czasu њniі o tym, i teraz, w pokoju 214B, tkaj№c z puіkownikiem Towwe szybki dialog i podpisuj№c stosowne dokumenty - odnosiі mgliste wraїenie deja vu. Co byіo; co miaіo byж; co jest; co bкdzie. Rzadko kiedy wiкksze zdziwienie, niї gdy speіniaj№ swe twe nadzieje i zamierzenia. Ale twarz miaі nieruchom№ i oczy spokojne i dіoс pewn№, gdy sun№і dіugopisem po skserowanym w czterech egzemplarzach cyrografie. S№ to chwile, gdy їycie w peіnym pкdzie przeskakuje z toru na tor, od uderzenia w szyny popadaj№c w rychіo gasn№cy rezonans. Potrafiі owe chwile rozpoznaж. Czuі te drgania. Kurczyіy mu siк miкњnie brzucha.

Towwe wygіosiі standardowe pouczenie. Zlikwidowaж miejscowe sprawy. Poїegnaж siк z przyjaciуіmi. Nie zasіaniaж siк tajemnic№ i nie wykrкcaж; kіamaж, po prostu kіamaж. Oficjalny przydziaі przyjdzie jeszcze dzisiaj: instruktor piechoty w bazie w Europie. Papier bкdzie miaі faіszyw№ sygnaturк i zaginie po opuszczeniu jednostki przez Aproxymeo. Naprawdк Aproxymeo poleci do Atlanty, tam przejmie go major Smith. To za dwa tygodnie. Tymczasem likwiduj tu swoje їycie i zacieraj przeszіoњж. Puіkownik nie uњcisn№і mu dіoni i nie їyczyі powodzenia.

A wiкc dwa tygodnie. Poniewaї, rzecz jasna, Aproxymeo nie wiedziaі nic o prawdziwym przydziale, horyzont zakrzywiaі mu siк ostro na tych czternastu dniach i wznosiі krzywym zwierciadіem ku niemoїliwoњci. Im bliїej jego powierzchni, tym wiкksze deformacje њwiata za plecami.

Sprzedaі hondк. Wycofaі prenumeratк. Wymуwiі najem tej klitki w њrуdmieњciu; ruchomoњci, ktуrych nie chciaі siк pozbyж a nie mуgі teї zabraж, zapakowaі w pudіa i zіoїyі w opіaconym na piкж lat garaїu, spotkaіo to miкdzy innymi jego bambusowe miecze жwiczebne, zabytkow№ katanк, klarnet, spory ksiкgozbiуr.

Gorzej z ludџmi. Wychodz№ z pudeі.

Na trzy dni przed wyjazdem niespodziewanie zadzwoniіa Dorothy.

- Dalej jesteњ zіy?

- Jak cholera.

- A jeњli przeproszк?

- Sіuchaj, Dot...

- Oho, widzк, їe to coњ powaїnego. Od jak dawna? Znam j№?

- Teraz znowu siк obraїasz.

- Nie obraїam siк. Miaіeњ prawo.

- Przez telefon іadnie іїesz. Nie rozbij go potem.

- Wiкc co? Tak w twarz? Reszta w niepamiкж?

- Poњlк ci kwiaty.

- A w dupк se je wsadџ. I pamiкtaj, їe lubiк rуїe.

- ...Pіaczesz?

- Chciaіbyњ.

- Opanuj siк; to nie rozwуd; mуj maj№tek czterocyfrowy.

- Mуj Boїe, co siк staіo? Ja nie rozumiem. Musimy siк zobaczyж. Ty nie jesteњ z tych, co potrafi№ zapomnieж na rozkaz, Javier.

- Nic z tego nie bкdzie. Z caіym szacunkiem. Bкdк ci przesyіaі kartki na urodziny.

- Z caіym szacunkiem! - zachіysnкіa siк. - Z caіym szacunkiem! Jezu Chryste, czy ja naprawdк zasіuїyіam na coњ takiego?! Z caіym szacunkiem...! - I trzasnкіa sіuchawk№.

W plutonie byіo proњciej. Papierek jest papierek. Czкњж siк cieszyіa, czкњж niepokoiіa, jaki to okaїe siк jego nastкpca. Sierїanci zrzucili siк na nуї o rкkojeњci z indiaсskim ornamentem, z grawerunkiem symbolu kompanii, leoparda. Inni dowуdcy plutonуw zakupili natomiast prezent szybszego uїytku: kontener piwa. Wczesnym rankiem, juї po wypisie, zdawaі na lekkim kacu oddziaі porucznikowi Lace, ktуry przybyі w ostatniej chwili. Lace byі sporo starszy; zaci№і siк potwornie przy nocnym goleniu i wygl№daі teraz jak nie dokoсczone њniadanie wampira. Wypytywaі o ludzi. Aproxymeo szumiaі jeszcze w gіowie alkohol i mуwiі caіkowicie szczerze. Przehandluj Lowry'ego. Capusta to prowodyr, ale moїna go podejњж. Z Mucka bкdzie sierїant. McVail to prawdopodobnie pedaі. Litzowi popuњж wodzy, bкdzie czuі odpowiedzialnoњж. Miej oko na Karnata, Ormoza i Wellingtona.

- Juї za nimi tкsknisz - skonstatowaі Lace, przysіuchuj№cy siк z uwag№ tej wyliczance.

- Ee-tam; smutek bladego њwitu - skwitowaі Aproxymeo spogl№daj№c za zegarek. Samolot miaі za cztery godziny. Zwierciadіo byіo na wyci№gniкcie rкki.

Na wyci№gniкcie rкki, na pуі kroku, skraplaі siк na nim jego piwny oddech; chc№c nie chc№c, wchodziі sobie samemu w oczy. Lec№c do Atlanty rozci№gaі siк na tym kole tortur bez litoњci. Akurat to, co rzekі o nim puіkownik Towwe, byіo przeciwieсstwem prawdy: wcale nie wiedziaі, czego chce. Wojsko to pancerne przedszkole prawdziwego їycia, mуgі siк tu kryж dowolnie dіugo. Rуїnica jest bardzo subtelna: niemal wszyscy dryfujemy bezwolnie, niesieni pr№dami czasu, lecz bardzo niewielu zdaje sobie z tego sprawк, widzi te pr№dy i prуbuje siк im przeciwstawiж. Zwierciadіo wyjawiіo Aproxymeo okrutn№ prawdк: bez zwierciadіa pomocy w їaden sposуb nie moїna siк obejrzeж wstecz. S№ to krainy juї na zawsze utracone; nie zrobisz kroku w tyі, nie zatrzymasz siк nawet, moїesz tylko iњж naprzуd, wybieraj№c lub losuj№c kierunki na rozstajach drуg, zazwyczaj z jednakim prawdopodobieсstwem klкski. Tylko w lustrze pewnoњж; odbicie przeszіoњci: to ja sam. Ja, ja, ja, Javier Aproxymeo; nosimy to samo imiк i nazwisko: mуj czas zuїyty i ja. Jedynie to prawdziwe, co niezmienne - a ja nie bкdк miaі drugich dwudziestych urodzin, drugiego dzieciсstwa. Ach, dzieciсstwo; szanse niezaprzepaszczone... Jedyna to dostкpna czіowiekowi boskoњж: lata mіodoњci, kiedy to jeszcze moїesz byж wszystkim, jest w tobie morderca, ale jest i ksi№їк. Lecz kaїda zamarzaj№ca sekunda pozbawia ciк kolejnej cz№stki potencjalnej wielkoњci. Wystarczy parк lat. Czas miniony zmienia ciк w lodow№ rzeџbк. Niewiele pozostaje; mrуz przeszіoњci њcina ci nawet myњli, nie przyjdzie ci do gіowy nic, co juї kiedyњ nie przyszіo, nie wykonasz nowych ruchуw, nie wypowiesz nowych s№dуw, nie pokochasz ludzi rуїnych od tych, ktуrych juї kochaіeњ. Zimny lуd. Juї w minutк po urodzeniu zaczynaj№ siк na tobie osadzaж pierwsze warstwy szronu nieodmienialnej przeszіoњci. Proces, ktуrego nie da siк zatrzymaж. Ciaіo jest tym, co zjadіem; umysі - tym, co przeїyіem. To kl№twa; oczywiњcie, їe kl№twa. Przeznaczenie w wersji dla agnostykуw; determinizm miкkki. Uњmiechn№і siк do stewardessy. - Jestem їyw№ bomb№. Jeњli mnie pani natychmiast nie pocaіuje, wysadzк ten samolot w powietrze. - Nie znaіa іaciny i teї siк uњmiechnкіa.

Smith byі wysokim Murzynem; na lotnisku zjawiі siк ubrany po cywilnemu, podobnie jak Aproxymeo. Przyjechaі przysіowiowym czarnym sedanem. - Daleko? - zagadn№і go Aproxymeo. - Kilka godzin - mrukn№і major. Aproxymeo zasn№і w czasie jazdy.

Oњrodek leїaі za miastem, w otoczonej lasem dolince. Pierwotnie byіa to prywatna stadnina; nadal zreszt№ trzymano tu konie. Przenosz№c torby z bagaїnika do pawilonu dla goњci, Aproxymeo dostrzegі w oddali dwуch mкїczyzn na koniach, galopuj№cych zapamiкtale przez dolinkк, jakby od tego ich wyњcigu zaleїaіo czyjeњ їycie - przesadzili strumieс, przesadzili pіot, konie wyci№gaіy siк w biegu jak antylopy, pot lњniі na ich ciemnej sierњci w promieniach chyl№cego siк ku horyzontowi jesiennego sіoсca. Aproxymeo z torbami przerzuconymi przez ramiona przystan№і na schodkach. Doszіo go echo іomotu kopyt wierzchowcуw. Zapach suchej trawy walczyі z zapachem benzyny.

Powracaj№cy z gіуwnego budynku Smith wymin№і Javiera i otworzyі przed nim drzwi. Wskazaі jego pokуj. Dџwigaі pod pach№ stertк jakichњ ksi№їek i dokumentуw; wszedіszy za Aproxymeo, poіoїyі je na jego biurku.

- Czy ja teї bкdк musiaі siк nauczyж jeџdziж konno? - spytaі Javier.

Smith po raz pierwszy pokazaі zкby.

- Jeszcze nie przeszedіeњ przez sito. - Klepn№і w ksi№їki i papiery. - Przeczytaj to i wypeіnij, co trzeba. Jutro pogrzebi№ ci w gіуwce. Wiкcej powie ci szef, jak bкdzie juї decyzja.

- A kto tu jest szefem?

- Doktor Ack. Mуwi ci to coњ? Wiкc po co pytasz?

Aproxymeo podniуsі pierwsz№ ksi№їkк.

- "Wіadca Pierњcieni"... To jakiњ їart.

- Lektura obowi№zkowa, chіopcze.

- Czytaіem.

- Przeczytasz raz jeszcze.

Aproxymeo pokrкciі gіow№. Przysiadі na krzeњle pod oknem, wyjrzaі na dolinк; tamci dwaj dalej galopowali, sіoсce dalej zachodziіo.

Spojrzaі Smithowi prosto w oczy.

- O co tu chodzi, panie majorze?

- O guz. Mуwi ci to coњ? Wiкc po co pytasz? - Smith ponownie wyszczerzyі uzкbienie, wzruszyі ramionami, machn№і rкk№ i wyszedі.

Aproxymeo przekartkowaі resztк przyniesionego przez majora materiaіu. Szeњж powieњci, co do jednej fantasy; plan i regulamin oњrodka (czyli czego nie wolno); jeszcze kilka ankiet; kolejne oњwiadczenia o tajnoњci ("Њwiadomy odpowiedzialnoњci karnej...").

W pokoju nie byіo telewizora, radia ani komputera. Gdy chciaі zapaliж lampк, okazaіo siк, їe kontakt nie dziaіa. W szafce znalazі natomiast paczkк њwiec; lecz bez zapaіek. Skorzystaі ze swojej zapalniczki.

W іazience nie byіo ciepіej wody. Prysznic nie dziaіaі. Rкcznik byі z lnu.

Zanim siк poіoїyі, uchyliі okno. Graіy cykady; rїaі gdzieњ niedaleko koс. Woс њwieїego siana wywoіaіa u Aproxymeo gкsi№ skуrkк. Dіugo siedziaі i smakowaі noc. Lubiі wielkie przestrzenie; kochaі wielkie przestrzenie.

Poprzedni czytelnik tej ksi№їki gustowaі w cygarach. Miaі zwyczaj zaznaczaж miejsce zagiкciem rogu kartki, a na marginesach stawiaі pytajniki i wykrzykniki.

Guz, pomyњlaі Aproxymeo.

Kiedy pan Bilbo Baggins z Bag End oznajmiі, їe wkrуtce zamierza dla uczczenia sto jedenastej rocznicy swoich urodzin wydaж szczegуlnie wspaniaіe przyjкcie - w caіym Hobbitonie poszіy w ruch jкzyki i zapanowaіo wielkie podniecenie...

Poszedі tam, zanim jeszcze Smith przyniуsі mu po testach oficjalny przydziaі, co zreszt№ staіo siк nazajutrz. Tymczasem jednak nie miaі w stajniach czego szukaж. Ale poszedі. W regulaminie nie byіo zakazu.

Sіoсce mocno grzaіo i mкїczyzna szczotkuj№cy konia byі rozebrany do pasa. Nim obrуciі siк przodem do nadchodz№cego Aproxymeo, ten dostrzegі na jego nagich plecach potworny tatuaї, czarn№ i czerwon№ farb№ kіuty, przedstawiaj№cy cztery kobiece postaci w њmiertelnej mкce - rozrywane, palone, obdzierane ze skуry, жwiartowane - wpisane w celtycki krzyї.

- Tak?

Aproxymeo przedstawiі siк. Spytaі o instruktora.

- To ja - odparі tamten, przekіadaj№c szczotkк z rкki do rкki, by mуc uњcisn№ж dіoс Javiera. - Justus Dethew.

- A stopieс?

Justus wzruszyі ramionami.

Aproxymeo wszedі do њrodka, w cieс. Oczy mu siк zakomodowaіy i przyjrzaі siк Dethewowi dokіadniej. Wygl№daі na czterdziestkк, іysiaі; ciaіo utrzymaі wszakїe w caіkiem przyzwoitej formie. Na brzuchu miaі dіug№, krzyw№, szarpan№ bliznк.

- To pan mnie bкdzie uczyі jeџdziж - rzekі Aproxymeo, chociaї wcale jeszcze nie miaі takiej pewnoњci.

- Prуbowaі pan kiedyњ?

- Nie.

Dethew krуtkim ruchem rкki ze szczotk№ wskazaі stoj№cego spokojnie karosza.

- Co? - zmarszczyі brwi Aproxymeo.

- Przywitaj siк.

Nie wygl№daіo to na kpinк, Dethew siк nie uњmiechaі, ani tonem gіosu nie dawaі do zrozumienia, iї їartuje. Javier podszedі wiкc i niezdarnie poklepaі konia po grzbiecie, obj№і za szyjк, pogіaskaі chrapy. Koс poruszyі іbem, zazezowaі na niego, oko miaі wielkie, jakby wytrzeszczone, przestraszone. Aproxymeo szepn№і mu do ucha sіowa bez sensu. Јeb opuњciі siк nieco. Aproxymeo czuі na skуrze dіoni bardzo gor№cy oddech zwierzкcia; drug№ rкk№ wci№ї klepaі go po szyi. Kopyta wierzchowca nie przesunкіy siк ani o cal.

- Jak ty siк nazywasz? - zapytaі Dethew.

- Aproxymeo - powtуrzyі Aproxymeo.

- Skіamaіeњ mi.

- Mhm?

- To niemoїliwe, їebyњ nigdy w їyciu nie miaі do czynienia z koсmi.

- Nie kіamiк. I nie podoba mi siк takie zarzucanie mi z miejsca іgarstwa.

- No. Bez obrazy. Alem jeszcze nie widziaі, їeby ktoњ przy pierwszym spotkaniu podchodziі tak zupeіnie bez strachu.

- Strachu?

- Nie zauwaїyіeњ? Ludzie boj№ siк koni.

Aproxymeo odwrуciі siк od karosza; zwierzк obejrzaіo siк za nim.

- Nie rozumiem - mrukn№і Javier. - Co to znaczy: ludzie? Wyj№tkуw zawsze wiкcej.

Dethew w milczeniu powrуciі do szczotkowania wierzchowca. Aproxymeo przypatrywaі mu siк, zapamiкtuj№c metodк.

Instruktor odezwaі siк dopiero po paru minutach. Wypowiedziaі mianowicie krуtkie zdanie o pytaj№cej intonacji w nieznanym Javierowi jкzyku.

- Po jakiemu to byіo? - zainteresowaі siк natychmiast Aproxymeo.

- Aa... - Dethew uњmiechn№і siк krzywo - s№dziіem, їe zrozumiesz. Sorry. Pomyіka.

- Ale po jakiemu to byіo? Cholera, zabiіeњ mi klina; zazwyczaj potrafiк rozpoznaж, choжby w przybliїeniu. Ale to... Jakieњ indiaсskie narzecze?

- Nie, nie. Daj spokуj.

- Na to nie licz. Co to za jкzyk? - nacisn№і Aproxymeo.

- Lingwista? - domyњliі siк Dethew. - No tak. Pomyіka, pomyіka. Zapomnij. Tajne przez poufne.

- Oho. Pomachaj czerwonym jeszcze trochк, moїe byk siк uspokoi.

Dethew krкc№c bez przerwy gіow№ odprowadziі konia do boksu; schowaі szczotki, umyі rкce. Aproxymeo miaі okazjк przyjrzeж siк dіuїej jego tatuaїowi. Te kobiety byіy narysowane tak precyzyjnie, z tak№ dbaіoњci№ o detale, їe mуgі policzyж im їebra; miaіy za maіo o dwie pary.

- Yakuza? - rzuciі, їeby jakoњ zahaczyж o temat.

- Tatuaї? - mrukn№і Dethew nie odwracaj№c siк od wiadra z wod№. - Nie, sk№d. Czy ty przypadkiem nie jesteњ agentem obcego wywiadu?

- Co to byі za jкzyk?

- Pokaї mi wpierw papierek podpisany przez Ack.

- Mуj Boїe, to chyba zaraџliwe. Ale przejechaж mi siк pozwolisz?

Dethew wytarі rкce.

- Zaraz przejechaж - parskn№і. - Na pocz№tek naucz siк wsiadaж i spadaж.

Nauczyі siк.

Smith zaprowadziі go na piкtro gіуwnego budynku kompleksu; przez okno korytarza widaж st№d byіo caі№ zielon№ dolinк. Aproxymeo, zgodnie z poleceniem puіkownika Towwe, nie zabraі byі їadnego munduru i dysponowaі teraz jedynie odzieniem cywilnym. Zwaїywszy, їe Smith chodziі w dїinsach i T-shircie, sam ubraі siк podobnie. Wyj№wszy straїnikуw przy wjeџdzie do doliny i w recepcji gіуwnego budynku, nikt tu nie obnosiі siк z szarїami. Sam уw budynek wygl№daі na opustoszaіy, mijali niewielu ludzi, panowaіa cisza niemal zupeіna. - Wkrуtce siк to zmieni - skomentowaі Smith pytaj№ce spojrzenie Aproxymeo.

Gabinet doktora Acka mieњciі siк przy toaletach dla personelu. Na drzwiach nie byіo їadnej tabliczki. Smith zapukaі, wsun№і gіowк, cofn№і siк i wepchn№і Javiera, jak siк wpycha wzywanych na dywanik chuliganуw do gabinetu dyrektora szkoіy.

Doktor Ack to byіa kobieta. Podniosіa siк na moment z fotela za biurkiem, by podaж dіoс Aproxymeo: byіa odeс niїsza o dobre pуіtorej gіowy. Javier posіusznie usiadі na jej roztargnione skiniкcie. Rozmawiaіa przez telefon. - ...Widziaіam go u Brusmarcka. Nic takiego nie mуwiі. ...Їe co? Kto? To w ogуle nie jest mуj pion, moїe pisaж do usranej њmierci. ...A to dobre. A to њwietne. To genialne. Przecieї szіo przez Departament Stanu! Komisja tego na oczy nie widziaіa. Jak ja mogк przesіaж im kopiк sprawozdania? Sprawozdania z czego? Mnie nie ma, ciebie nie ma. Dwadzieњcia milionуw w UNICEF, dwadzieњcia milionуw w fundusze federalne. Harvey przebiіby mi serce koіkiem. ...Obchodzi mnie to tyle, co zeszіoroczny њnieg. Jest papier? Jest. Jest forsa? Jest. S№ terminy? S№. Wiкc? ...A proszк bardzo, powtуrz mu. - Z pewnoњci№ przekroczyіa piкжdziesi№tkк; i nie maskowaіa tego. Siwe wіosy zebrane miaіa w kok, na nosie tkwiіy okulary w rogowej oprawie, o bardzo grubych szkіach. Rozmawiaj№c, pogryzaіa orzeszki z ustawionej przy klawiaturze miseczki.

- Javier Aproxymeo? - spytaіa retorycznie, odіoїywszy sіuchawkк. Zdjкіa okulary i uњmiechnкіa siк promiennie. Babcia z reklam proszku do prania, pomyњlaі Aproxymeo, odpowiadaj№c uprzejmym uњmiechem.

- Justus mуwiі mi, їe konie ciк lubi№, dobrze sobie radzisz... Powiedz mi - przegryzіa kolejny orzeszek - czego siк spodziewasz?

- Nie wiem. Zupeіnie nie mam pojкcia. Dobiliњcie mnie tym Tolkienem, m'dam.

- Prawda? Daje do myњlenia. Cуї. Czas by odkryж karty. Niestety, juї mnie nie bawi odstawanie tych przedstawieс, jak niegdyњ. Bardzo іadnie wyszedіeњ na testach, Haswartwi teї ma spore nadzieje; tylko ten profil psychologiczny coњ niezbyt wyraџny, ale pewnie sugeruj№ siк dzieciсstwem, bo z Rorschacha i wywiadu nic takiego nie wynika; zakіadam, їe nam nie zeњwirujesz.

- Postaram siк, m'dam.

- No. Niezmiernie mnie to cieszy. Dostaniesz dzisiaj sіownik, podrкcznik Gl(cka, podrкcznik Haswartwiego, peіny tekst wszystkich raportуw, to jest szesnaњcie tomуw z aneksem, nie licz№c kompendium Chenуw, atlas, zestaw Gluckowych kaset do жwiczenia wymowy... o, tu masz listк. Naukк z Haswartwim zaczniecie natychmiast, bкdк nalegaж na wysokie tempo; nie prуbowaliњmy jeszcze tego z nikim i nie wiemy, jak pуjdzie, jest was na razie piкcioro, Haswartwi przyleci jutro. Poza tym zwykіe treningi, na konikach teї sobie jeszcze pojeџdzisz... Moїe uda nam siк њci№gn№ж Kromadera, bкdziecie mieli moїliwoњж zapoznania siк z jeszcze innym punktem widzenia. No tak. - Znowu orzeszek, znowu uњmiech. - Ale widzк, їe tylko notujesz sobie w myњli nazwiska i klniesz mnie w duchu w їywy kamieс, co? Wybacz. Szczegуіy sobie wyczytasz; teraz natomiast czeka mnie pogawкdka wprowadzaj№ca. Jesteњ pierwszy od trzech lat, pierwszy w tym naborze; mieliњmy tu za demokratуw maіy zastуj, jak juї siк zapewne zorientowaіeњ.

- Zdaje siк, їe ratyfikowaliњmy jak№њ konwencjк, ktуra zakazuje stosowania tortur, takїe psychicznych.

- Poczкstujesz siк?

- Solone?

- Yhmy.

- W takim razie - z przyjemnoњci№. Chorujк od zdrowej їywnoњci.

- Czy tobie, mіodzieсcze - zaњmiaіa siк Ack - nie dostarczyі ktoњ przypadkiem mojego profilu psychologicznego? Gdzieњ ty byі, gdy marnowaіam sw№ mіodoњж?

- Surfowaіem na nocniku.

- A to ci dopiero gentleman! Moїe jeszcze parк komplementуw, no sіucham, sіucham.

- Dobre te orzeszki.

- Prawda? Weџ, weџ.

Wzi№і caі№ miskк.

Doktor Ack zaczкіa siк њmiaж i nie mogіa przestaж. Patrzyіa przez grube szkіa na Aproxymeo, ktуry siedziaі przed jej biurkiem z nog№ zaіoїon№ na nogк i beztrosko chrupaі orzeszki. Aї jej oczy zaczкіy іzawiж i musiaіa zdj№ж okulary i wysi№kaж nos.

- Mуj Boїe - sapnкіa. - Kocham tк robotк.

- Jak№, jak№?

Powtуrnie wysi№kaіa nos i naіoїyіa okulary.

- No wiкc - westchnкіa - rzecz polega na tym, їe mamy przejњcie do baњni.

- To jakaњ miejscowoњж?

- W pewnym sensie... To znaczy, faktycznie jest to nazwa miejsca: Baњс. Z duїej litery. Tak siк przyjкіo, bo teї na pocz№tku byliњmy zdezorientowani. Z tym, їe to caіy њwiat.

- Co?

- Baњс. Czytaіeњ przecieї te ksi№їki.

- Ma pani na myњli њwiat rуwnolegіy?

- Czy on jest rуwnolegіy, czy prostopadіy, czy ukoњny, cholera go jedna wie. Nikt tego nie potrafi wytіumaczyж; a raczej, owszem, tіumacz№, ale kaїdy inaczej i їaden przekonuj№co. Czym by to nie byіo, mamy doс przejњcie. Precyzyjniej: miewamy. Haswartwi je otwiera. Czarami. Haswartwi to czarodziej. Rozumiesz, co mуwiк?

- Tak, tak; proszк dalej - mrukn№і Aproxymeo wybieraj№c kolejny orzeszek.

- Wprost kocham tк robotк - pokrкciіa gіow№ doktor Ack. - Namierzyliњmy go przed siedmiu laty w Hongkongu. Robiі fortunк na strкczycielstwie. To znaczy - nie prowadziі їadnego burdelu, sk№dїe. Pobieraі jedynie opіaty - a szіo to w dziesi№tki tysiкcy dolarуw - za uіatwienie klientowi kontaktu. Mуwiк teraz jego eufemizmami. W praktyce wygl№daіo to tak, їe facet przychodziі, precyzowaі, o ktуr№ kobietк mu chodzi - mogіa to byж mкїatka, mogіa zakonnica, bez rуїnicy - pіaciі, a Haswartwi szedі do niej, rzucaі urok i stawaіa siк marionetk№ w rкkach napalonego bogacza. Zabawne, bo zauroczone nie zapadaіy automatycznie na amnezjк i pamiкtaіy wszystko, gdy urok przestawaі juї dziaіaж; w ten sposуb poznaіo siк kilkanaњcie maіїeсstw. Zreszt№, їeby byж uczciw№, kobiety teї pіaciіy. W kaїdym b№dџ razie - Haswartwi padі ofiar№ wіasnego sukcesu, plotki naprowadziіy naс chiсski wywiad, ktуry chciaі uїyж metody Haswartwiego do werbunku agentуw. Przez jakiњ czas nawet wspуіpracowali, ale nagle Haswartwiemu zrobiіo siк za ciasno w serdecznym uњcisku їуіtego brata, prуbowaі zwiaж, byіa masa trupуw; w koсcu zjawiі siк w naszym konsulacie. Za peіn№ ochronк i inne, mhm, usіugi przehandlowaі nam Baњс. Wci№ї wszystko jasne?

- Jak Ksiкїyc w peіni.

- Okay. Program ruszyі szeњж latemu. Lecz wkrуtce zmieniіy siк wiatry i musieliњmy, mhm, zawiesiж go. Teraz od nowa id№ fundusze i od nowa siк rozkrкcamy, werbujemy nowych ludzi do przerzucenia w Baњс.

- Zwiad?

- Poniek№d. To znaczy - juї nie. Teraz posyіamy ich w konkretnym celu. Widzisz, Javier, Haswartwi, jak sam o sobie mуwi, nie jest їadnym mistrzem magii a taki czar przejњcia to nie byle co; rozkіada go za kaїdym razem na parк dni. Pуki wiкc nie znajdziemy sposobu na utrzymanie staіej, szerokiej bramy, nie ma mowy o jakichkolwiek zakrojonych na wiкksz№ skalк dziaіaniach. A sposуb taki jest. Haswartwi twierdzi, iї mуgіby zamroziж ten czar w kl№twк na odpowiednio silnym operatorze. Zna kilka rodzajуw takich operatorуw, ale praktycznie jedynym wchodz№cym w grк s№ tak zwane "guzy bуlu" - tіumaczenie jego.

- Chodzi zatem o zdobycie magicznego artefaktu.

- Otуї to.

- Њwiкta misja, њmiaіkowie posyіani na zagіadк, przygoda i heroizm, krew i іzy, w Њrуdziemiu nigdy nudno.

- Dokіadnie, dokіadnie; chwytasz klimat, Javier - pokiwaіa gіow№. - Takie s№ warunki wymuszone przez sytuacjк. Nie jesteњmy w stanie, dysponuj№c jednym przeciкtnym magiem, zorganizowaж niczego wiкcej ponad takie poszukiwania prowadzone przez siatkк sukcesywnie przerzucanych agentуw terenowych.

- Ilu juї przerzuciliњcie?

- Z drugiego naboru? Jeszcze nikogo.

- A z pierwszego?

- Kilkudziesiкciu.

- Wszyscy wrуcili?

- Wiкkszoњж.

- Wiкkszoњж?

- Jedz te orzeszki, jedz. Paru zginкіo. Utrzymujemy tam teї staі№ placуwkк.

- A kto to jest Kromader?

- Krasnolud.

- Mуgіbym wiedzieж, czego wіaњciwie jest pani doktorem?

- Psychiatrii.

Wynikaіo to z faktu, iї na samym pocz№tku wziкto sztuczki maga za rodzaj hipnozy, omamуw zmysіуw, a jego samego wrкcz za wariata; Ack byіa zatem pierwszym czіowiekiem przydzielonym do sprawy. Dot№d nie daіa siк z programu wykluczyж i nie wygl№daіo, iї stanie siк to w przyszіoњci.

Poniewaї xotha byіo pismem ideograficznym o przyporz№dkowaniu sylabicznym, nazwisko Haswartwiego powinno siк w transkrypcji na angielski zapisywaж nastкpuj№co: HasWarT'wi. Odpowiednio Kromader figurowaі w przekazanych Aproxymeo opracowaniach jako KroMaDer. Iloњж sylab њwiadczyіa o szlachectwie, zaznaczaі HasWarT'wi, i odsyіaі do tuzina innych paragrafуw. Javier przekartkowaі szybko sіownik. A(p)RoSyMeO: Nad Domem Piszк Mgіa Id№c lub Nad Domem Wieczny Nikt Id№c lub Nad Domem Wieczna Mgіa Id№c lub Nad Domem Piszк Nikt Id№c.

W skompilowanym przez komputer z danych cz№stkowych atlasie Baњni znajdowaіy siк mapy obejmuj№ce jedn№ czwart№ powierzchni wszystkich l№dуw Dnia. Noc pozostawaіa praktycznie nieznana. Javierowi rzuciіy siк w oczy obszary pustynne wystкpuj№ce na wszystkich kontynentach Dnia; a byіo tych kontynentуw trzy: Piкњж (zwana teї Dіoni№), Ryba i Na Odwrуt. Komputer nie wykluczaі moїliwoњci, iї Ryba i Na Odwrуt і№czn№ siк ze sob№ gdzieњ za Terminatorem.

Kilkudziesiкciostronicowe wprowadzenie do atlasu w rzeczywistoњci stanowiіo skrуcony kurs astrografii Baњni. Planeta posiadaіa najwyraџniej okres obrotu wokуі osi rуwny okresowi obiegu dokoіa gwiazdy, st№d istniaі na powierzchni globu trwaіy podziaі na pуіkulк przysіoneczn№ oraz odsіoneczn№; k№t nachylenia pіaszczyzny jego orbity do ekliptyki nie przekraczaі natomiast pуі stopnia. Konsekwencje tych keplerowych wariacji byіy trudne do przecenienia, w rzeczy samej ustawiіo to z gуry caі№ cywilizacjк Baњni; problemowi poњwiкcony byі oddzielny tom owego szesnastotomowego opracowania powstaіego ze zsumowania wszystkich raportуw dotychczasowych wysіannikуw Doliny.

Wnioski moїna byіo jednak wyci№gaж juї z samego atlasu. Istniaі rуwnoleїnikowy (licz№c od bieguna ciepіa) podziaі klimatyczny Dnia, na - w zaleїnoњci od oddalenia od jego rуwnika - Poіudnie, Sjestк, Wieczуr i Zmierzch. Nazwy te stanowiіy nieco kulawe tіumaczenia kolokwializmуw w xotha i Aproxymeo od razu uderzyіa prosta implikacja faktu stosowania przez tubylcуw podobnej nomenklatury: oni pamiкtali zmiany dnia i nocy; w kaїdym razie ich jкzyk pamiкtaі. Javier zajrzaі od razu pod odsyіacze - lecz trafiі tylko na mкtne legendy. A przecieї mieli swoj№ rуїк wiatrуw, z pуіnoc№, poіudniem, wschodem i zachodem w xotha - jednak cztery, cztery podstawowe kierunki, nie piкж i nie dziesiкж, i nawet z punktu widzenia astrografii prawidіowo zorientowane. Kryі siк w tym jakiњ sekret.

Za mapami znajdowaіa siк w atlasie czкњж poњwiкcona chronomastyce Baњni. Brak cyklуw dobowego oraz rocznego pozbawiaі jej mieszkaсcуw jakiegokolwiek naturalnego zegara astronomicznego. Cykle biologiczne organizmуw zwierzкcych oraz cykle wegetacyjne roњlin trwale rozsprzкgіy siк. Ludzie mieli wіasny czas, krasnoludy wіasny, elfy zapewne rуwnieї - ale brakowaіo spуjnoњci takїe w obrкbie gatunku i rasy. Poszczegуlne kraje, prowincje, nawet miejscowoњci - їyіy w oddzielnych czasach. Na Rybie i na Na Odwrуt (co do Piкњci brakowaіo wiarygodnych relacji, ale przypuszczano, їe rуwnieї tam) cykle їycia rуїnicowaіa miкdzy innymi pіeж. Istniaі zatem czas mкski i czas їeсski. Inna byіa pora snu kobiety, inna mкїczyzny; chіopiec, osi№gaj№c dojrzaіoњж, przechodziі z cyklu matki w cykl ojca. Wystкpowaіy takїe zrуїnicowania czysto wiekowe, jak na przykіad cykl staroњci: ludzie starzy, potrzebuj№c mniej snu, rozci№gali swe okresy czuwania ponad proporcjк fazy aktywnoњci i fazy odpoczynku ludzi mіodych. I tak dalej, i tak dalej.

Fizykalny podziaі czasu narzucony zostaі caіkowicie sztucznie, dekretem Xoth, i stopniowo przyj№і siк rуwnieї poza granic№ strefy jego bezpoњrednich wpіywуw. HasWarT'wi, przekіadaj№c system na angielski, uїyі nastкpuj№cych nazw: rok dzieli siк na dziesiкж dekanуw, dekan na piкж pentanуw, pentan na sto rys, rysa na sto setni, po sto sekund kaїda. Oczywiњcie nie byіy to ziemskie sekundy. Zwiadowcy obliczyli rysк na okoіo dwie godziny i dwadzieњcia cztery minuty; st№d sekunda Baњni okazywaіa siк osiemdziesiкcioma szeњcioma setnymi sekundy Ziemi.

Baњс posiadaіa ksiкїyc, a w kaїdym razie takie panowaіo wњrуd jej mieszkaсcуw powszechne mniemanie, bo maіo kto go widziaі, a juї їaden z agentуw. Skіonni byli oni wpisaж go w mitologiк, gdyby nie psychologiczna niewiarygodnoњж takiego mitotworu, wyobraїonego na podobieсstwo obiektu astronomicznego, ktуrego na Baњni nikt nie miaі prawa znaж. Moїe wiкc kiedyњ w przeszіoњci ten ksiкїyc faktycznie posiadali, lecz go utracili; nie byіo to jasne.

Z kolei zajrzaі Aproxymeo do podrкcznika autorstwa niejakiego A. Glucka. Rzecz okazaіa siк czymњ w rodzaju instrukcji obsіugi sіownika i kaset z nagraniami xotha, a zarazem przewodnikiem po kulturze Baњni; Gluck, jak oznajmiaі wstкp, byі pierwszym agentem Doliny przerzuconym do Baњni.

Szesnastotomowa encyklopedia Baњni zaczynaіa siк analiz№ wynikуw badaс DNA zwierz№t i roњlin Baњni; takїe DNA ludzi i krasnoludуw, w tym HasWarT'wiego i KroMaDera. Rysunki symulowanych drzew ewolucyjnych zajmowaіy caіe strony. Aproxymeo ogl№daі to z zamкtem w myњlach. Coњ tu jest nie tak, szeptaіa mu podњwiadomoњж. Nie moїna przecieї waїyж, mierzyж i kroiж marzeс sennych.

Otworzyі podrкcznik HasWarT'wiego. Magia, pisaі HasWarT'wi, jest poezj№ czynуw. Magia to droga na skrуty od duszy do ciaіa. To wspomnienie z dzieciсstwa wszechњwiata. Jest to prawo Boga i tajemnica wszelkiego bytu.

Przyszedі nazajutrz tuї po њwicie. Obudziі Aproxymeo pukaj№c w drzwi. Aproxymeo otworzyі mu ledwo naci№gn№wszy szorty. Tamten byі w biaіym garniturze i sіomkowym kapeluszu; w drzwi stukaі byі najwyraџniej t№ laseczk№ o r№czce w ksztaіcie orlej gіowy, ktуr№ teraz uderzaі siк rytmicznie o іydkк.

- HasWarT'wi - przedstawiі siк, czyni№c lekki ukіon i uњmiechaj№c siк do Javiera bez rozchylania warg, jakby przepraszaj№co.

- Javier Aproxymeo...

- Wiem.

- Pan wybaczy, moment, ktуra to godzina...?

- Ach, ktуra godzina...

HasWarT'wi machn№і laseczk№ i wszedі do њrodka, zamykaj№c za sob№ drzwi. Aproxymeo wzruszyі ramionami i znikn№і w іazience. HasWarT'wi rozsiadі siк w fotelu. Kapelusz zdj№і i poіoїyі na stoliku podokiennym, starannie centruj№c go na samym њrodku blatu. Laskк przeіoїyі prostopadle przez uda. Dіonie zaplуtі na podoіku. Siedziaі w bezruchu. Tylko na szum prysznica przekrzywiі lekko gіowк. Wychylaj№ce zza stokуw doliny sіoсce wstrzeliwaіo siк do pokoju przez okna poziomymi sіupami blasku, maluj№c wokуі postaci mкїczyzny drї№c№ aureolк њwiatіa. Szpakowate wіosy zaczesane miaі do tyіu, co odsіaniaіo wysokie czoіo z zakolami; czarny zarost kryі gуrn№ wargк i podbrуdek. Nie mruїyі teraz oczu; posiadaіy one tк nieokreњlon№ barwк morskiej toni, czasami bікkit, czasami zieleс, czasami szaroњж. Byі mocno opalony, lecz opalenizna ta nie uwypuklaіa jego zmarszczek. W rysach twarzy miaі coњ hinduskiego, tк smagіoњж policzkуw, tк ostroњж garbatego nosa, gікbiк oczodoіуw. Splecione w koіyskк palce wydawaіy siк nadnaturalnie dіugie, nawet jak na pianistк czy chirurga - czy maga.

Z іazienki wyszedі Aproxymeo wycieraj№cy rкcznikiem krуtkie wіosy. Przysiadі na krzeњle naprzeciw HasWarT'wiego.

- To jakaњ loteria z tym prysznicem, raz tak, raz tak... - mamrotaі. - Wiкc pan ma mnie uczyж czarуw, co?

- W istocie. Pana i czworo pozostaіych. Czy widziaі pan harmonogram? Powinniњmy siк uwin№ж w siedem miesiкcy.

- To duїo, czy maіo?

- Zaleїy, co pan ma na myњli. Na Raavie przez pierwsze trzy lata uczyіby siк pan sztuki koncentracji, przez trzy nastкpne czystych figur umysіowych. Ale wy tu macie inny czas, inn№ jego szybkoњж; widziaіem juї, jak uczycie siк xotha w parк tygodni.

- Pan teї њwietnie mуwi po angielsku, їadnego akcentu.

- Doprawdy?

Aproxymeo odrzuciі rкcznik; wyj№і i wci№gn№і podkoszulek.

- S№ tu chyba jakieњ ograniczenia - rzekі. - Dlaczego akurat ja?

- Oczywiњcie, їe s№. Ograniczenia przede wszystkim.

- Wiкc dlaczego?

- Bуg jeden wie. Pan ma odpowiednie predyspozycje.

- To znaczy jakie?

- Przekona siк pan.

- To pan byі po drugiej stronie tego lustra w Biaіym Pokoju?

- Po drugiej stronie lustra; tak. Nie maj№ nikogo innego do przeprowadzania selekcji. Trwaіo to chyba rok.

- I piкcioro... Nie jest to wysoki procent.

- Bardzo wysoki. Podaj mi teczkк.

Aproxymeo podaі mu.

- Widzisz? - uniуsі brew HasWarT'wi podczas gdy teczka rozpіywaіa siк w rzadk№ mgік. - Czuіeњ jej ciкїar? Czuіeњ dotyk papieru? Podniosіeњ j№ i podaіeњ. Ja ci tej iluzji nie rozszerzyіem poza wzrok, sam siк zasugerowaіeњ.

- Czego to dowodzi? - parskn№і Aproxymeo, odruchowo wycieraj№c wnкtrze prawej dіoni o udo. - Chyba tylko mojej podatnoњci na hipnozк.

- Dlaczego nie chcesz byж magiem? Innych to poci№ga. Kaїdy њni o potкdze.

- Rzeczywiњcie. Chyba przemawia przeze mnie przekora.

- Zabiіeњ kiedyњ kogoњ?

- Nie. Co to ma do rzeczy?

- Zmarli potrafi№ przeszkodziж. Chociaї tutaj macie bardzo gruby mur. - Wstaі. - Proszк przeczytaж podrкcznik. Jutro zaczniemy. Radzк nie piж alkoholu. Powinien pan sobie poradziж; tak, myњlк, їe pan sobie poradzi. - Naіoїyі kapelusz.

- Co to jest: Raava? Nie przypominam sobie z map. Pana ojczyzna?

- Ojczyzna? - HasWarT'wi przystan№і w progu. - Tak; ojczyzna. Widzi pan, ja w Baњni jestem dopiero teraz.

Spotkali siк w stajni u Dethewa. Czterech mкїczyzn, jedna kobieta. Justus wzi№і na siebie obowi№zek wzajemnego przedstawienia ich sobie. Janice Iggletone-Yax. Javier Aproxymeo. Carl Oddstone. Lou Gaspari. Terrence McFlagg. Uњcisnкli sobie dіonie. Wszyscy przyszli ubrani po cywilnemu i nie wymienili swych stopni. Wszyscy byli biali; w Baњni nie ma Murzynуw. Wszyscy mieli zostaж magami.

Janice byіa niska, grubokoњcista, bardzo brzydka. Okazaіo siк, їe jest pilotem bombowcуw strategicznych. Klкіa jak szewc. Javiera zwymyњlaіa od mкskich szowinistycznych њwin, gdy prуbowaі jej pomуc przy wsiadaniu na konia.

Oddstone byі najstarszy z nich wszystkich. Chudy jak szczapa wielkolud w ciemnych okularach. Paliі papierosy i milczaі.

Gaspari z kolei byі z nich prawdopodobnie najmіodszy. Sіuїyі na atomowej іodzi podwodnej, jako sonarzysta. Wci№ї paliіa go gor№czka wielkiej przygody. Paplaі bez przerwy. Tajna operacja! Obcy њwiat! Magia! Niech siк Hollywood schowa.

Terrence McFlagg od razu podszedі do Aproxymeo. Byі іysy jak kolano i bez przerwy uњmiechaі siк zіoњliwie. Potem okazaіo siк, їe jest z wyksztaіcenia meteorologiem, i їe woіaj№ go z ksywy: Kojak. Tego ostatniego zreszt№ domyњleli siк sami.

- Byі juї u ciebie? - spytaі.

- Kto?

- HasWarT'wi. Byі?

- A jak. Kapelusz, laseczka, garnitur. Wlazі bladym њwitem.

- No wіaњnie. Odstawiі ci tк sztuczkк z papieroњnic№?

- U mnie to byіa teczka.

- Cholera, ty myњlisz, їe to prawda?

- Co?

- No te czary.

- Rozmawiaіeњ z Ack.

- Baba jest szalona. Pytam siк ciebie, bo juї nie wiem, co myњleж. Cholera by z nimi. Co to ma byж; jakieњ guzy bуlu... niechby... Co byњ powiedziaі, gdyby siк okazaіo, їe to jedna wielka mistyfikacja, takie testy psychologiczne; moїe daj№ nam coњ w jedzeniu.

Aproxymeo pokrкciі gіow№.

- Czemu? - skrzywiі siк McFlagg.

- Szesnaњcie tomуw z aneksem. Xotha. Takich rzeczy nie da siк wymyњleж. Poza tym byіyby to њrodki raї№co nieproporcjonalne do celu.

- Wiкc wierzysz w to?

- A co tu jest do wierzenia? Na razie wszystko namacalne.

Justus Dethew urz№dziі im potem egzamin do szkуіki jeџdzieckiej. Spadli wszyscy oprуcz Aproxymeo i Oddstone'a, ktуry okazaі siк starym kowbojem. Dethew poleciі mu przegalopowaж przez dolinк. Potem zwolniі z dalszych жwiczeс. Oddstone zamarkowaі salut i odszedі wielkimi krokami.

Iggletone-Yax zsiadaj№c zapl№taіa jakimњ cudem nogк w strzemieniu, spadіa i skrкciіa sobie kostkк. Koс staі jak pomnik i tylko patrzyі z wyrzutem. Sklкіa wszystkich rуwno, gdy przybiegli jej pomуc.

O trzynastej trzydzieњci miaі spotkanie w gуrnej sali gimnastycznej z niejakim B. Kowalskim. Zgіosiі siк prawie kwandrans wczeњniej. Kowalski juї byі. Czyњciі czarne klingi mieczy.

- Javier Aproxymeo?

- Tak.

- Ten od kendo?

- Aha.

- Mam nauczyж ciк, jak nie daж siк zabiж w Baњni. Bierz bambusa i zіуj mi skуrк.

Javier podszedі do stojaka. Byіy to zwykіe miecze жwiczebne, moїe tylko nieco ciкїsze. Rzuciі drugi Kowalskiemu.

Kowalski byі boso, w spodniach od dresu i T-shircie z nadrukiem: PEARL JAM. Lewe oko miaі sztuczne, brakowaіo mu dwуch palcуw u lewej rкki, kawaіka lewego ucha; kulaі. Przez jego twarz biegіa nie do koсca zamaskowana chirurgi№ plastyczn№ blizna.

- No - zachкciі Javiera. - Dalej.

Aproxymeo uderzyі nie przybieraj№c pozycji. Czubek miecza Kowalskiego trafiі go w grdykк. Javier, krztusz№c siк, skoczyі i potкїnie zdzieliі tamtego przez їebra. Kowalski stкkn№і, podci№і Aproxymeo i przyіoїyі mu bambus do gardіa. Javier juї tylko charczaі.

- Chwali ci siк wytrzymaіoњж - sapn№і Kowalski - ale i tak jesteњ juї trup. Zіych nawykуw nabraіeњ przez to kendo. To bardzo sformalizowana sztuka walki, niemalїe rytuaі; a w їyciu nie ma їadnych reguі. Walisz, їeby zabiж. Tyle. Przynajmniej refleks masz dobry. Przestaс pluж; wstawaj i zemњcij siк. - Podaі Javierowi rкkк. Javier wykrкciі mu j№, zіapaі nogami w noїyce i zaіoїyі dџwigniк.

- Nie ma reguі, co? - warkn№і.

- Naogl№daі siк "Wejњcia Smoka", szczeniak jeden, i teraz bкdzie siк popisywaі - zazgrzytaі Kowalski. - Puszczaj.

Masowali potem swoje obolaіe miejsca.

- Co to jest to "B."? - spytaі Aproxymeo.

- Bernard.

- Byіeњ tam?

- Wszedіem tuї po Glucku.

- Dali ci etat instruktora, boњ taki poharatany? Dla przestrogi uczniуw, czy jak?

- Ohoho, jaki hardy. Bierz tego kija.

Przez nastкpny kwadrans pojedynkowali siк w milczeniu. W trafieniach wyszli mniej wiкcej na remis, lecz Kowalskiego byіy niemal bez wyj№tkуw њmiertelne.

- Jednak coњ ci to kendo daіo - rzekі Kowalski odkіadaj№c bambus. - Posiadasz wyczucie ostrza, tк naturalnoњж operowania broni№ niczym sztywnym przedіuїeniem ramienia; a to przychodzi tylko z doњwiadczeniem, tego ich nie nauczк. Masz jeszcze wprawк w czymњ poza mieczem?

- W strzelaniu.

- Z іuku?

- Broni palnej, broni palnej - prychn№і Javier. - Z tym іukiem to serio?

Kowalski zaprowadziі Aproxymeo pod њcianк z orкїem. Wskazaі na іuki o ciemnych, wielolistwowych ікczyskach, z naci№gniкtymi ciкciwami.

- Co to za materiaі? - zainteresowaі siк Javier.

- Cholera ich wie. Robili na zamуwienie, Ack sk№dњ wyci№gnкіa. Technologia kosmiczna. Wіуkna wкglowe, polimery, tytan, silikon. Nie traci elastycznoњci. Naci№g regulowany wbudowanym procesorem. I te miecze. - Wyj№і jeden z pochwy; czarna, matowa gіownia pochіaniaіa њwiatіo. - Nie tкpi siк, nie trzeba ostrzyж. Do zіamania maіo byіoby walca. Wywaїenie komputerowe. Rкkojeњж jest jeszcze niewygodna, bo modeluje siк je indywidualnie, podіug wzorca uњcisku dіoni wіaњciciela. Moїna blokowaж w pochwie na kod linii papilarnych.

Aproxymeo wypatrzyі noїe. Wyj№і jeden. Zrobiony byі z tego samego materiaіu. Szerokie, niezbyt dіugie, symetryczne ostrze, brak jelca. Podrzuciі kilkakrotnie w dіoni.

- Moїna?

- A proszк bardzo.

Cisn№і nim w њcianк.

- Niezіe.

- Dobry jesteњ w noїach?

- Tego siк uczyіem jeszcze przed kendo. I faktycznie bez їadnych reguі.

- Nie krкpuj siк. Tu wszystko do waszej dyspozycji.

Aproxymeo wyrwaі nуї ze њciany.

- Ale dlaczego - spytaі ss№c kciuk, ktуrym sprawdziі ostroњж klingi - nie moїna poprzestaж na pistolecie czy karabinie? Kamuflaї posuniкty jest aї do tego stopnia? Bez sensu. Kula zawsze szybsza od noїa czy strzaіy.

- Jeszczeњ nie doczytaі? Na Baњni odkryli proch juї dawno temu. Ale mieli potem przezeс parк wyj№tkowo krwawych wojen i zaczкli kіaњж gdzie popadnie kl№twy przeciwprochowe. Trudno przewidzieж, gdzie wystrzeli. W mieњcie lub na trakcie na pewno nie.

- Odkryli proch? - zdziwiі siк Javier. - Coњ niezbyt baњniowa ta Baњс. I co jeszcze?

- Podczas mojego pobytu zabierali siк wіaњnie za budowк sterowcуw.

Przeczytaі podrкcznik HasWarT'wiego, potem od razu zabraі siк za Glucka.

Wy teї macie swoj№ magiк, pisaі HasWarT'wi. Czy wiesz, dlaczego їarуwka њwieci? Czy znasz schemat i zasadк budowy reaktora j№drowego? Czy potrafiіbyњ wytіumaczyж dziecku fizykк silnika spalinowego? Albo matematykк sieci komputerowej, jкzykуw maszynowych, teorii chaosu? W№tpiк. A czy w jakikolwiek sposуb przeszkadza ci to korzystaж z praktycznych zastosowaс tych Tajemnic? Czy w ogуle mowa tu o wierze? Czy wierzysz w rozpad atomu? Juї jako dziecko naciskaіeњ kontakt - i zapalaіa siк lampa. Nie uciekaіeњ z wrzaskiem. A wszak pomiкdzy naciњniкciem guzika a zapaleniem lampy miaіeњ jedynie Tajemnicк. Twoje demony zw№ siк: "elektrycznoњж", "fizyka", "chemia". Twoje czary tіumacz№ sobie nawzajem specjaliњci z uniwersytetуw; bo nie tobie, ciebie to nawet nie interesuje, nawet nie prуbujesz zrozumieж, nie ma takiej potrzeby. Lecz gdyby nagle zabrano wam tych wszystkich specjalistуw - czy przez to technika staіaby siк automatycznie magi№? Czy samo powszechne mniemanie o aktualnym braku wyjaњnienia dla typu zachodz№cych zdarzeс stanowi racjк wystarczaj№c№ dla zepchniкcia ich w dziedzinк zabobonu, przes№dуw i guseі? Nie. Їarуwka tak samo њwieciіaby zapalona przez dwoma tysi№cami lat. Niemoїnoњж dostrzeїenia bezpoњrednich zwi№zkуw przyczynowo-skutkowych nie њwiadczy o niczym, prуcz naszej ignorancji. Absurdem jest s№dziж, iї poznaіo siк juї absolutnie wszystkie reguіy rz№dz№ce њwiatem. Magia Raavy jest magi№ jedynie dla was. Dla mnie magi№ byіa technika waszego њwiata, dopуki nie przekonano mnie o racjonalnoњci leї№cych u jej podstaw zasad nauki. Fakt, їe my na Raavie nauczyliњmy siк stosowaж z korzyњci№ dla nas zasady funkcjonowania naszego њwiata przy rуwnoczesnej nieznajomoњci tych zasad - fakt ten przecieї nie oznacza, їe zasad owych w ogуle nie ma i їe brak naszym technikom racjonalnoњci. Bombк atomow№ budowaliњcie, zanim jeszcze poznaliњcie wszystkie odpowiednie prawa; czy w Projekcie Manhattan uprawiano zatem czary? Ja, mуwi№c w przenoњni, nauczк was jeџdziж samochodami, lataж samolotami, uїywaж komputerуw - dla wyjaњnienia zasad dziaіania ktуrych brak jeszcze specjalistуw. I to jest magia. Spryt zwierzкcia, ktуre nie przebiega przez autostrady; instynkt lataj№cych za trawlerami mew; przystosowanie kotуw i psуw domowych: gdzie kran, gdzie lodуwka, co oznacza dzwonek, kiedy moїna wyjњж, co siк stanie, gdy zaszczekam. Ale mieszkanie nie naleїy do nas.

W xotha sіowo "њmierж", pisaі Gluck, zobrazowane jest dwoma ideogramami, odczytywanymi sylabicznie jako Druga Nieskoсczonoњж. Chodzi tu o њmierж w znaczeniu ci№gіym. Њmierж jako natychmiastowa zmiana stanu, czyli zgon, to Zguba Ciaіa. Trzeba, byњ wiedziaі nim rozpoczniesz naukк: jкzyk jest chorob№ zakaџn№. Nie sposуb nauczyж siк mуwiж, nie ucz№c siк myњleж. Sprzedajк ci tu nie tylko mowк; sprzedajк ci caіy њwiat. W Baњni nie ma tak nieprzepuszczalnej bariery pomiкdzy їyciem a њmierci№, jaka wystкpuje na Ziemi. Tam istnieje realny kontakt z rzeczywistoњci№ eschatologiczn№. Zmarli wpіywaj№ na їycie їywych; їywi wpіywaj№ na їycie zmarіych (jest na to "їycie" sіowo w xotha: "llox"; idiom). Aktualnym kanclerzem FMK jest nieїyj№cy od ponad osiemdziesiкciu lat Baњni NorHasUNor. Wybieraj№ go na kolejne kadencje, bo dobrze sobie radzi; fakt, iї jest martwy, ma znaczenie drugorzкdne, idzie o zysk, a on im zysk zapewnia. Przytaczam ten przykіad, bo jest jest wrкcz symboliczny. Zapomnij o cmentarzach. W Baњni nie ma cmentarzy; nikt siк nie modli nad zwіokami, bo tam wiedz№, їe to tylko miкso, a zmarіy lloxis (czas teraџniejszy ci№gіy od llox; koniugacja IIIB) gdzie indziej. Procedury s№dowe Kodeksu Karnego Xoth i pochodnych dopuszczaj№ warunkowo jako dowуd w procesie oњwiadczenie zіoїone przez zmarіego. Kodeks Handlowy Xoth wymienia zmarіych wњrуd osуb prawnych kwalifikowanych jako podmioty prawa handlowego; co prawda zmarli posiadaj№ praktycznie zerow№ wiarygodnoњж kredytow№, poniewaї wіaњciwie nie da siк na nich wyegzekwowaж odpowiedzialnoњci osobistej. Z tej teї przyczyny, jak i dla moїliwoњci wywierania ogуlnego wpіywu na zmarіych, їywi wynajmuj№ spoњrуd nich - a zwykle chodzi o byіych їoіnierzy - tropicieli po Drugiej Stronie. Najem odbywa siк zazwyczaj poњrednio, na zasadzie scedy honorarium: zmarіy godzi siк wykonaж w Drugiej Stronie to a to, a pracodawca pіaci wskazanym przez najemnika czіonkom jego rodziny, ewentualnie przyjacioіom itp. Rozgrywki polityczne siкgaj№ Domуw Wiecznoњci (patrz ® Ideomapy Drugiej Strony). Inny aspekt њmierci przejawia siк w orzecznictwie s№dуw karnych Baњni. Nie istnieje kara њmierci. Praktycznie wszystkie wiкksze przestкpstwa karane s№ torturami, zarz№dzanymi podіug tzw. Ksiкgi Bуlu, gdzie wyliczono gradacyjnie wszelkie moїliwe fizyczne i psychiczne cierpienia. Owszem, w Ksiкstwie Paalu, Ingidy i Karcelnomeru, w wyniku swoistego s№du skorupkowego, moїna zostaж skazanym na њmierж, jest to jednak pojmowane wіaњnie jako forma wygnania; zabija siк bezboleњnie. W ogуle tortury uwaїane s№ za dziedzinк medycyny stosowanej. Jeњli chodzi o morderstwa, to zdecydowanie przewaїaj№ te w afekcie; po prostu nie ma sensu mordowaж dla spadku, poniewaї њmierж nie wyrugowuje zabitego z jego praw wіasnoњci; premedytowane mordy nie mog№ pozostaж nieujawnione, ani nieznany ich sprawca, poniewaї sam zamordowany w takich przypadkach domaga siк gromko sprawiedliwoњci. Oczywiњcie, jak zawsze, istniej№ kontrsposoby. Moїna zabiж takim podstкpem, z ktуrego sama ofiara aї do zgonu (a, co za tym idzie, i potem) nie bкdzie zdawaж sobie sprawy. (Kto wsypaі mi tк powoln№ truciznк do wina podczas balu rok temu? Nie do odkrycia). Moїna teї wpіyn№ж na zmarіych czarami. Istnieje dziedzina magii, nazwijmy j№ tu nekromagi№, (ktуra wszelako nie ma nic wspуlnego z nekromancj№, bo magia rezurekcyjna to zupeіnie inna para kaloszy), pozwalaj№ca podporz№dkowywaж zmarіych їywym, aї do peіnego opкtania lub dezintegracji osobowoњci; zmarli bowiem nie s№ w stanie posіugiwaж siк czarami. Szczegуіy - w raportach i pracy HasWarT'wiego.

Sprawdziі, co znaczy akronim FMK. Federacja Miast Kupieckich, wyjaњniaіa encyklopedia Baњni; FMK stanowi ichni odpowiednik Hanzy. Nadmorskie miasta zgrupowane w FMK praktycznie zmonopolizowaіy handel korszetem i zboїem pomiкdzy Ryb№ i Na Odwrуt.

Sprawdziі, co to korszet. Wydzielina jaundingуw, po zmieszaniu z glukoz№ i sacharoz№ poddawana magicznej obrуbce; systematycznie zaїywana w maіych porcjach przedіuїa їycie nawet trzykrotnie. Naduїywana prowadzi do uzaleїnienia i choroby umysіowej, korszetiliozy.

Sprawdziі, co to jaundingi. Gatunek owadуw lub skorupiakуw (brak wiarygodnych danych z pierwszej rкki) wystкpuj№cy w Rasce, Jotach Poіudnia i dorzeczu Ulgi, їywi№cy siк nartuz№ i czarnym anem, rozmnaїaj№cy siк przez nakrzyї z rzкїaczami, prawdopodobnie symbiotyczny z elfim drzewem.

Juї nie chciaіo mu siк patrzeж pod nartuzк, czarny an, nakrzyї, rzкїacze, elfie drzewo, i tк Raskк, Joty, Ulgк - przypominaіo to walkк z hydr№: za kaїd№ odpowiedzi№ odrastaj№ trzy nowe pytania. Tu trzeba jakiegoњ Herkulesa ejdetyzmu.

- Zacznijmy wiкc od жwiczeс koncentracyjnych. Stopniowo powinieneњ dojњж do takiej wprawy, by mуc skrystalizowaж swe myњli nawet niespodziewanie obudzony z gікbokiego snu.

- Jesteњ telepat№?

- Sіucham?

- W jaki inny sposуb potrafiіbyњ odrуїniж zza lustra tych utalentowanych od reszty? Po wygl№dzie?

- Ha, telepata. Nie, to po prostu taki maіy czar. Na Raavie nic by mi nie daі, po tam juї chyba wszyscy nosz№ topazy; ale tu bywa pomocny. Wcale nie muszк zagl№daж wam do gіуw, sami siejecie naokoіo myњlami, uczuciami, wraїeniami. Miкdzy innymi tego wіaњnie chcк ciк nauczyж: dyscypliny umysіu. Musisz panowaж nad tym, co rzutujesz na њwiat. Tu, na Ziemi, istnieje jakieњ naturalne wytіumianie, coњ jakby grawitacja przeciwna magii, bardzo silna, krкpuj№ca umysіy; projekcje na zewn№trz przychodz№ wam z trudem, nie ma bezpoњrednich zwi№zkуw miкdzy myњlami a otoczeniem. Mimo to plujecie sob№ naokoіo. W Baњni wiкc, w tej niewaїkoњci magii, obraca siк to przeciwko wam. Nie trenowaіem wczeњniej agentуw na magуw i szli tacy jak ty teraz. No i rуїnie to bywaіo. Trzeba wam okieіznaж swe myњli.

- Przecieї to absurd! Jak moїna sterowaж wіasnymi myњlami? Jeњli postanowiк, їeby o czymњ nie myњleж, to wіaњnie muszк myњleж o tym, o czym mam nie myњleж, inaczej zapomnк. Rуwnie dobrze mуgіbym prуbowaж samemu siк zіapaж za wіosy i podnieњж rкk№ w powietrze.

- Co jest do zrobienia.

- HasWarT'wi...

- Nauczк ciк.

- Ucz zatem.

- Wyobraџ sobie jakiњ prosty, jednorodny materiaіowo przedmiot. Co chcesz. No. Okay, moїe byж. Teraz wyrzuж z umysіu wszystko inne, zostaw tylko tк szklankк. Їadnych innych skojarzeс, wyobraїeс, wspomnieс... Szklanka. Szklanka. Szklanka. Szklanka. Mnie teї wyrzuж. Tak. Trzymaj.

- ...

- Trzymaj.

- ...

- Okay, starczy.

- I?

- Nie wiem, co powiedzieж, Javier.

- Mhm?

- Zawstydziіeњ mnie. Coњ takiego za pierwszym razem... Miaіeњ nawet dіugi okres prawdziwego aald. Ja osobiњcie doszedіem do niego dopiero po roku жwiczeс.

- Їartujesz.

- Javier Aproxymeo, czy chciaіbyњ zostaж moim uczniem?

- Przecieї jestem.

- Ale czy chciaіbyњ zostaж moim uczniem?

- Nie, chyba nie.

- Dlaczego?

- Musiaіbym ciк obraziж.

- Obraџ.

- Tak czy owak - bкdziesz mnie jeszcze uczyі. To nie byіoby m№dre.

- Masz racjк.

- I tak widziaіeњ.

- Jasno i wyraџnie. Ale tak іatwo nie zdobкdziesz mojej nienawiњci.

Zatrzymali siк przy strumieniu na drugim koсcu Doliny, by napoiж konie. Kojak i Gaspari zawrуcili juї wczeњniej i Aproxymeo zostaі sam z Justusem.

Popoіudniowe sіoсce oњlepiaіo ich odblaskami w pіyn№cej wodzie. Nie przemкczali wierzchowcуw i zwiкrzeta nie byіy zgrzane, lecz Dethew i tak szybko odci№gn№і je od strumienia. W odrуїnieniu od koni, jeџdџcy spocili siк. Byіo duszno i gor№co. Poodrzutowa biaіa smuga ci№gnкіa siк za samotnym samolotem przez caіe bікkitne niebo. Justus њci№gn№і koszulк i klкkn№і na brzegu, by siк obmyж.

- Czy to s№ elfy? - spytaі Aproxymeo.

- Tak - odparі odwrуcony Justus przez dіonie peіne srebrnej wody.

- Gluck pisze, їe bardzo trudno je spotkaж i їe brak wiarygodnych њwiadkуw.

- Bo brak. W ten sposуb wyobraїaі je sobie tatuaїysta z Xoth.

- Na co ci to byіo? Taki horror na plecach.

- To trudno wyjaњniж.

- Sprуbuj.

Dethew ochlapaі sobie wіosy, zmoczyі koszulк, wstaі.

- To trudno wyjaњniж. Porozmawiamy, jak wrуcisz.

- Wtedy pewnie nie bкdzie mnie juї interesowaж.

- Wiкc nie porozmawiamy. - Z powrotem ubraі koszulк. - Czy znasz to uczucie... gdy ogl№dasz film i bohater robi nagle jak№њ kompletn№ gіupotк: wіazi do ciemnego pokoju, w ktуrym czai siк potwуr, wyrzuca do њmieci los, na ktуry padnie wygrana, coњ w tym stylu... czy nie klniesz jego i scenarzystк, їe robi№ z widzуw idiotуw, їe ty na jego miejscu... Prawda? Znasz to. Ale ci durni scenarzyњci mimowolnie odkrywaj№ pewn№ podstawow№ prawdк o їyciu. Otуї co innego jest siedzieж w fotelu i obserwowaж, komentowaж, wybrzydzaж, przewidywaж; a zupeіnie co innego - wejњж do њrodka i їyж w filmie. Film, jak kaїda opowieњж, juї jest komentarzem: nie pokazuje kaїdej minuty, kaїdej sekundy nudy i rutyny їycia bohatera; selekcja detali okreњla fabuік, wybуr pokazanego szczegуіu okreњla kolejny szczegуі. Wiкc jesteњ w stanie, jako widz, przewidzieж nastкpny ruch. Їyj№c, nie masz tego komfortu; przeїywasz zarуwno przypadki w њwietle przyszіych zdarzeс waїne, jak i tysi№ce niewaїnych; jednak wtedy, w czasie ich zachodzenia, nie jesteњ w stanie odrуїniж jednych od drugich. Linia fabuіy jest przed tob№ zakryta, nie tylko przez nieznajomoњж przyszіoњci, ale przede wszystkim - z powodu braku jakiejkolwiek selekcji teraџniejszoњci.

- A co to ma do Baњni?

- Tam owa dezorientacja jeszcze siк potкguje, bo tam - tam nie wiesz nawet, co jest detalem, a co, їe siк tak wyraїк, gwoџdziem programu; brak ci skali do przyіoїenia, brak stosownego zbioru porуwnaс. Lecz kiedy zaczniesz siк w tym cokolwiek orientowaж, gdy zaczniesz rozumieж... nie moїesz potem zapomnieж i wycofaж siк, odwrуciж siі№ woli zaszі№ w twej psychice metanoiк. Zabierasz Baњс ze sob№.

- Sіyszк jak№њ gorzk№ pretensjк w twoim gіosie.

Justus poklepaі konia, wykrzywiі siк w nieszczerym uњmiechu.

- Oczywiњcie, rozwуd - mrukn№і. - Teraz, jak przypuszczam, to juї nawet nie jest kwestia miіoњci ani jej wspomnienia; raczej uraїonej dumy. Jakїe mogіa mnie tak rzuciж! Pojmujesz? Pretensja jest nie o samo rozstanie, lecz o to, їe decyzja o nim naleїaіa do niej. Co nie zmienia faktu, їe nie potrafiк jej wybaczyж.

- Ale - to z powodu Baњni, prawda?

- Tak, tak; Baњni. Wtedy nie byli jeszcze tacy m№drzy, werbunek byі cichy i z koniecznoњci mieli ograniczony wybуr; brali takїe їonatych. Powiedziaіa, їe z kim innym wziкіa њlub. Їe nie przysiкgaіa mnie, ale temu Justusowi sprzed lat. Їe przecieї nie moїe byж zakіadniczk№ losu; nikt rozs№dny nie wymagaіby takiego bezwolnego fatalizmu. Wychodzisz za ksiкcia, їyjesz z potworem - czy potworowi przysiкgaіaњ?

- Z duїym przekonaniem prezentujesz jej argumenty.

- Dostrzegam w nich niepodwaїaln№ logikк egoizmu. Byіbym hipokryt№ przecz№c im. Lecz czy nie przyszіo jej do gіowy, їe to ona siк zmieniіa, i їe to jej zmiana jest powodem zerwania?

- Zmieniliњcie siк obydwoje. Wszyscy siк zmieniaj№. Wiedziaіa o tym, gdy skіadaіa przysiкgк.

- Wiкc wedіug ciebie - jednak naleїy godziж siк na уw fatalizm?

- Czy rzeczywiњcie fatalizm? - wzruszyі ramionami Aproxymeo. - Zwaї na konsekwencje. Pantha rei - pіynie, odpіywa wszelka odpowiedzialnoњж, poczucie winy, gwarancja zasad i praw w stosunkach miкdzyludzkich. Jeњli dajesz sіowo - to w tym przyrzeczeniu mieњci siк takїe zgoda na jego egzekucjк rуwnieї wobec tego przyszіego, jeszcze nieznanego ciebie. Skoro rwiesz ci№gіoњж wіasnej toїsamoњci... Jakїe w ogуle mogіoby funkcjonowaж spoіeczeсstwo zіoїone z jednostek stosuj№cych siк do takiej reguіy wszechzmiany? Czy chciaіbyњ їyж w takim spoіeczeсstwie?

- Tylko mi tu nie wyjeїdїaj z imperatywem kategorycznym; wiкcej w nim dziur, niї Kant miaі wіosуw. Zreszt№ sam pomyњl: cуї za otchіaс immoralizmu otworzyіeњ. Skoro respektowaж musimy bezwzglкdnie ci№gіoњж wіasnego "ja" i odpowiadaж za wszelkie przeszіe decyzje, stosowaж siк do przyrzeczeс - pomimo iї jesteњmy juї kimњ innym i inne wartoњci wyznajemy - to nie ma szans poprawy dla їadnego z grzesznikуw, kaїdemu raz wybranemu zіu musimu bowiem byж wierni aї do њmierci.

- Nikt ci nie kaїe powtarzaж raz popeіnionych bікdуw.

- Bікdуw! - parskn№і Justus. - Toї ona wіaњnie twierdzi, iї maіїeсstwo ze mn№ byіo bікdem! Wtedy oczywiњcie tak nie myњlaіa. Tak samo nie wierzyіbyњ mojemu sіowu wiedz№c, iї w dowolnej chwili w przyszіoњci mogк je uznaж za dane w zіej intencji, dla zіej sprawy - i tym sposobem samemu siк zeс zwolniж.

- Wiкc co? - Aproxymeo pokrкciі gіow№. - Zgubiіem siк.

- Ucz siк Baњni - rzekі Justus wsiadaj№c na konia. - Honor jest cech№ caіkowicie indyferentn№ pod wzglкdem moralnym.

Wkrуtce zacz№і rozmawiaж w xotha z nimi wszystkimi. Rozmawiaж - zbyt wielkie sіowo. Oni mуwili, a on sіuchaі, rozumiej№c pi№te przez dziesi№te (choж z dnia na dzieс coraz wiкcej); a poniewaї byіa to nauka nie tylko jкzyka, nawet nie przede wszystkim jкzyka - co chwila przerywaі pytaniami w xotha, prosz№c o podanie synonimуw b№dџ dokіadniejsze wyjaњnienia. W efekcie tych rozmуw - z Aproxymeo i z pozostaі№ czwуrk№ - wyksztaіciі siк w Dolinie w dialogach pomiкdzy nauczycielami a uczniami nowy, przedziwny jкzyk, kompilacja angielskiego i xotha z maіym dodatkiem mowy gestуw. Zmiana proporcji skіadowych znamionowaіa postкpy w nauce. Aproxymeo, co przyj№і bez zdziwienia i nawet bez specjalnego samozodowolenia, znacznie wyprzedziі pozostaіych. Zacz№і sіyszeж melodiк akcentуw i gікbiк intonacji w ojczystym xotha HasWarT'wiego oraz wyuczonym Dethewa i Kowalskiego. Gluck na kasetach mуwiі z akcentem z Ryby. Wytkn№і mu to HasWarT'wi, usіyszawszy z ust Javiera jakiњ przejкty od Glucka zwrot. Jeszcze nie znasz swojej legendy, rzekі; pilnuj siк, byњ nie nabyі nieodwracalnych nawykуw.

Tymczasem pozbywaі siк starych. - To nie jest sztuka - powiedziaі mu Kowalski po kolejnym treningu. - To w їadnym razie nie jest sztuka. Nie myњl o walce jako o wyzwaniu, honorowym pojedynku, sprawdzianie umiejкtnoњci. W ogуle o niej nie myњl: nie zastanawiaj siк, nie planuj, zapomnij o tej moїliwoњci. Banaіy ci tu sadzк, ale - obyњ nigdy nie musiaі w praktyce wyprуbowaж wartoњci mych nauk. Kendo ci tu jednak przeszkadza, bo to niemal szachy ciaіa i instynktуw. Zapomnij. Zapomnij. Poњlizgniesz siк na gуwnie i іeb ci utn№. Nie warto. - Mуwisz: bez zasad? - Tak jest. - I oni tak samo? - A czego ciк uczyli w wojsku? Pierwsza zasada: bij tylko sіabszych; przed silniejszymi uciekaj i uciekaj, pуki nie uda ci siк doprowadziж do wystarczaj№cego ich osіabienia. - Rozumiem.

Oczywiњcie, їe rozumiaі; rozumiaі doskonale. Tak siк zeruje odruchy czіowieczeсstwa w іamanych przez psychologуw wroga jeсcach; tak siк czyњci umysіy dzieci w algedonicznych treningach; hiperwentylacja pamiкci: sukcesywna konwekcja myњli i reguі dot№d gікboko ukrytych.

Problem polegaі na tym, їe spoіeczeсstwa Raavy nie byіy spoіeczeсstwami o utrwalonej regule pomocniczoњci instytucji paсstwowych; st№d nie istniaі nawyk - ani analogiczna formuіa rozumowania - zdawania siк w jakiejkolwiek dziedzinie їycia na jak№њ wyїsz№ instancjк. Jeњli ciк zbуj atakuje na trakcie, sam siк musisz przed nim obroniж, i sam go potem usieczesz w natychmiastowym s№dzie; jeњliњ popadі w biedк i nie masz co jeњж ani gdzie spaж, sam musisz wymyњleж, co zrobiж, by uchroniж siк przed њmierci№ - zawsze moїesz wіaњnie zbуjowaж na drogach. Przeїycie, przetrwanie pozostaje w Baњni niekwestionowan№ dominant№. Chodzi tu o pewn№ wrodzon№, naturaln№ dzikoњж. Amerykanin XX wieku, choжby siк wypieraі, nosi zaszczepione gdzieњ w swojej њwiadomoњci: policjк, s№dy, opiekк spoіeczn№, szpitale, szkoіy... W Baњni czuje siк jak niemowlк wyjкte z koіyski.

- Rzecz nie w tym, їebyњ byњ szaleсczo odwaїny i rzucaі siк na wszystko z goіymi rкkami. Ale jeњli w pierwszym odruchu chcesz uciekaж - jeњli, powiadam, taki jest twуj pierwszy odruch - to nie zastanawiaj siк, nie kalkuluj: wiej. Cywilizacja ruguje nie tylko prawdziwych bohaterуw; takїe prawdziwych tchуrzy. Pozostaj№ refleksyjni racjonaliњci. W Baњni to gatunek nieznany.

Aproxymeo rzucaі noїami w њcianк.

Pewnego dnia przyszedі do niego Kojak. Targaі pod pach№ jeden z tomуw tajnej "encyklopedii" Baњni.

- Czytaіeњ? - Pokazaі Javierowi tabelк na koсcu rozdziaіu i postukaі paznokciem w drobnym drukiem rozpylony u doіu strony przypis.

- Aa, to.

- To. Tobie Ack teї siк tak wykrкciіa?

- Їe wiкkszoњж wrуciіa, a paru zginкіo; no i Chata Chenуw.

- Prawda? A tu co? Zmarli czyli zaginieni! Zaginieni!

- Ale przypis іadny, prawda? Wszystko logiczne.

- Chcesz znaж moje zdanie? - wykrzywiі siк Kojak. - Oni po prostu zdezertowali.

- Co to znaczy. - Aproxymeo wzruszyі ramionami. - Przecieї nawet jeњli ich faktycznie zabito, lloxus w Baњni. Dezercja tak czy owak.

Kojak popukaі siк w czoіo i wyszedі.

Otуї caіoњж danych o poczynaniach agentуw terenowych w Baњni pochodziіa od nich samych, z przesyіanych przez nich Chenom meldunkуw radiowych. Jeњli wiкc zdarzyіo siк ktуremuњ umrzeж, za informacjк o њmierci sіuїyі brak informacji: agent siк juї wiкcej nie meldowaі. Problem w tym, їe przy takiej procedurze nie sposуb odrуїniж faktycznie uњmiercionych od tych, ktуrzy po prostu przestali skіadaж raporty - zmarіych od dezerterуw. Co prawda nie wymyњlono jeszcze procedury gwarantuj№cej wiкksz№ precyzjк w tym wzglкdzie; dysponowali zbyt maі№ iloњci№ agentуw, by tworzyж z nich wieloosobowe grupy, nie wspominaj№c juї o ograniczonach mocach HasWarT'wiego limituj№cych czкstotliwoњж miкdzyњwiatowych przejњж.

Ј№czna iloњж zmarіych/zaginionych agentуw wynosiіa 14.

Przy pierwszej okazji zagadn№і Dethewa.

- Rozmawiaіem z jednym z nich - odparі уw, zsun№wszy z uszu sіuchawki walkmana.

- Powiedziaі, czemu zdezerterowaі? W ogуle nie chce wrуciж na Ziemiк, czy jak?

Justus parskn№і przez nos.

- Rozmawiaіem ze zmarіym - zaakcentowaі. - Co do dezercji nie mam pewnoњci, ale nie wykluczam. Zreszt№ on twierdziі, їe tylko troje naszych spotkaі w Domach. Ale to byіo jeszcze przed oњmioma kolejnymi znikniкciami.

- Ja siк pytam o motywacjк. Rozumiem dezercjк z frontu, w czasie wojny. Rozumiem, gdyby uciekali z Baњni na Ziemiк. Ale - tak? Pozbawiaj№ siк w ten sposуb moїliwoњci powrotu. Chciaіbym wiedzieж, co warta tak wysokiej ceny.

- Znowu mnie pytasz o rzeczy nie do opowiedzenia. Czy jakiekolwiek dziecko uwierzyіo swym rodzicom na sіowo, їe ogieс parzy, i nie sprawdziіo tego samo choж raz?

- Aї tak?

- Aї tak.

Potem spytaі HasWarT'wiego.

- A kimїe ja jestem? - westchn№і mag, ocieraj№c sobie pot z czoіa jedwabn№ chusteczk№. - Takїe dezerterem, nikim innym; zdrajc№ њwiata, uciekinierem cywilizacji. To jest jak miіoњж. Wytіumacz siк ze swych upodobaс gastronomicznych; czemu smakuje ci, co ci smakuje.

Kowalski natomiast niespodziewanie wњciekі siк.

- Dlatego! - wrzeszczaі. - Dlatego! - Wskazywaі przy tym na swoje blizny, sztuczne oko, brakuj№ce palce. - Teraz wiesz? Dlatego zdezertowali!

Uspokoiwszy siк, przeprosiі Javiera. - To nic, to nic - machaі rкk№, odwrуciwszy gіowк.

W efekcie Aproxymeo wiedziaі jeszcze mniej niї na pocz№tku i mniej byі pewien.

Spotykali siк nieregularnie, co kilka wieczorуw (choж czasami we dwa pod rz№d), w przylegaj№cej do strzelnicy kantynie, w podziemiach gіуwnego budynku. Major Smith pokazaі im autografy agentуw z pierwszego naboru, nabazgrane tu na њcianie przy drzwiach, miкdzy innymi Glucka, Kowalskiego, Dethewa. Gaspari chciaі siк dopisaж, lecz Smith powstrzymaі go. - Dzieс przed przerzutem - rzekі. Aproxymeo uњmiechn№і siк pod nosem; rytuaіy, rytuaіy, rytuaіy.

Dzielili siк strachami ze swych snуw.

- Doczytaliњcie siк w raportach? - zagadnкіa ich razu pewnego Janice, ukіadaj№c na іawie swуj gips. - To s№ kanibale.

- Okazyjni - mrukn№і Aproxymeo.

- Jedz№ ludzi? - uniуsі brwi Oddstone.

- A jak! Ludzkie miкso jest nawet w cenie. Znalazіam opis uczty na Czwartym Poziomie. Delektowali siк... jest specjalna nazwa na to danie... w kaїdym razie chodzi o to, їe zajadali poњladki niemowlкcia.

- Pieprzysz! - prychn№і Gaspari. - Dla jaj pewnie tak powiedziaі, їeby...

- A gdzie tam! Gluck teї o tym pisze. Zwіaszcza na Na Odwrуt gustuj№ w takich potrawach. Poczytaj sobie.

- Znaczy siк - co? My teї bкdziemy musieli...?

Aproxymeo wzruszyі ramionami.

- A czy ja ci wmuszam pizze? Czy ktoњ wiesza za wegetarianizm? Takie samo prawo posiadasz nie mieж smaku na wкdzone wкgorze.

- Maj№ tam wкgorze? - zainteresowaі siк Oddstone.

Innym wieczorem, gdy Janice byіa akurat na przeњwietleniu, rozmowa zeszіa na seks.

- A їaden siк nie zaj№kn№і! - zіorzeczyі nauczycielom Gaspari. - Topless, no topless, jak Boga kocham!

- Gіуwnie szlachcianki - mrukn№і Javier z wargami przy butelce.

- A w Poіudniu i Sjeњcie nawet kompletnie nagie!

Oddstone wzniуsі spojrzenie ku sufitowi.

- Moїe ty lepiej do jakiego peep-showu siк przejedџ, maіy, zanim ciк na tк Baњс wypuszcz№, bo ciк tam kaїdy gіupi zdemaskuje po wytrzeszczu њlepi. Myњlaіby kto, goіej baby w їyciu nie widziaі!

Gaspari sp№sowiaі.

- No co - їachn№і siк, pokl№wszy chwilк bardzo gіoњno - jest przecieї dokumentacja, sam czytaіem, zabierali takie szpiegowskie miniaparaciki, powinna byж z tego caіa fototeka!

- Zlitujcie siк, ludzie - westchn№і Kojak siкgaj№c po portfel - i zrzuжmy mu siк na tego "Playboya", bo juї sіuchaж biedaka nie mogк!

Oddstone pokiwaі gіow№.

- Dziewice zawsze wywoіuj№ u mnie poczucie winy.

Nieszczкsny Gaspari miaі w oczach sin№ rozpacz. Nie mуgі ich wszystkich trzech zabiж; i przekleсstwa juї go nie ratowaіy; nie byіo teї w zasiкgu wzroku їadnej zdatnej do szybkiego przerїniкcia spуdniczki.

- Jeszcze zobaczycie...! - sapn№і.

- Tam kastruj№ za gwaіt - zazezowaі do wnкtrza butelki Aproxymeo. - Albo i jeszcze gorzej.

- Co to znaczy: gorzej? Nie ma przecieї kary њmierci.

- Gluck przytacza w drugiej glosie fragmenty Ksiкgi Bуlu - uњmiechn№і siк Javier. - Fascynuj№ca lektura.

- Sadyњci.

- A znajdџ sobie zdjкcia krasnoludzic...

- Co, do kurwy nкdzy, kto ja jestem, pieprzony sodomita? A odpierdolcieї siк ode mnie!

A znowuї innego wieczoru Kojak zacz№і siк chwaliж swymi umiejкtnoњciami magicznymi.

- Nieџle, co? - syczaі przez zкby, podczas gdy ponad stoіem wirowaіy popielniczka i dwie szklanki.

Janice przygryzіa doln№ wargк i szklanki pкkіy, szkіo spadіo na blat.

Kojak sprуbowaі uderzyж j№ popielniczk№ w gіowк, ale odchyliіa lot pocisku. Popielniczka huknкіa w њcianк za ni№.

- Pozabijacie siк t№ magi№ - warkn№і Oddstone.

- Nie gadaj, sam ledwo siкgasz aald, a na nas psioczysz. - Podniosіa popielniczkк, zmiotіa ze stoіu odіamki szkіa. - A jemu co siк dzieje? - zmarszczyіa brwi, uniуsіszy wzrok na Gaspariego, ktуremu juї pot tіustymi kroplami wyst№piі na czoіo a dіoс z papierosem trzкsіa siк niczym delirykowi. - Czy on przypadkiem nie jest epileptyk? Wіoїcie mu coњ lepiej miкdzy zкby, bo se jкzyk odgryzie.

- Dziwka - wyrzкziі Gaspari.

Okazaіo siк, їe chciaі siк popisaж zapalaj№c siі№ woli papierosa.

- Jezu, chіopie, jak siк bкdziesz czкњciej tak koncentrowaі, to serce ci wysi№dzie.

- Co to za koncentracja - mrukn№і Aproxymeo - wygl№daіo, jakbyњ miaі ciкїkie zaparcie.

Lou Gaspariemu przypadіa funkcja maskotki oraz kozіa ofiarnego Pi№tki. Prawdopodobnie podњwiadomie wszedі w tк sam№ rolк, jak№ peіniі byі na swej іodzi podwodnej. Gdy dostaі przepustkк na њlub brata i zabrakіo go na jednym z wieczorуw, atmosfera spotkania rychіo zaczкіa przypominaж stypк. Ale jego wіaњnie wtedy z nimi nie byіo; nie wiedziaі; byі definiowalny jedynie z zewn№trz; nie dla niego lustra przeszіoњci.

- Dranie, dranie, dranie... - szeptaі, aї wreszcie papieros eksplodowaі mu w palcach.

Aproxymeo w tym czasie potrafiі juї kontrolowaж dynamiczne iluzje trуjzmysіowe. Wsiadaі na konia podnosz№c siк samemu ("za wіosy") na wysokoњж jego grzbietu. Programowaі wіasne i cudze sny.

Spytaі o zdjкcia HasWarT'wiego i na nastкpn№ lekcjк mag przyniуsі rzutnik wraz z pudeіkiem slajdуw.

- Doktor Ack jest przeciwna - wyjaњniі. - Musiaіem trochк, mhm, pokombinowaж.

- Dlaczego? To w koсcu teї jest informacja. Nie wszystko da siк przekazaж w sіowach.

- Ale ona uwaїa, їe to niebezpieczne. Nazbyt, mhm, ucieleњnia, uzwyczajnia Baњс. Zdjкcia. To juї prawie ekspedycja etnograficzna do dorzecza Amozonki. Pojmujesz? W koсcu jest psychiatr№.

- Co ty wiesz o psychiatrach, Has...

- Nie rуb tego.

- Czego?

- Nie skracaj imion. Juї ci mуwiіem o czasie. Nie chodzi mi o fizyczn№ rуїnicк w tempie jego upіywu miкdzy Ziemi№ a Raav№, bo nie ma takowej; lecz o jego wyczucie, o stosunek do przemijania. Na Raavie nie znasz tego przymusu nieustannego њcigania, gonienia, strachu przed pozostaniem w tyle, utrat№ sekundy, setni. Nie tylko z uwagi na brak jakichkolwiek widocznych oznak przemijania w ludzkiej skali - ale przez zupeіnie inny sposуb wartoњciowania czasu zuїytego. Nie ma potrzeby skracaж imion, nie zbawi ciк ten uіamek sekundy.

A zdjкcia byіy zaiste niczym z albumu etnografa.

Przede wszystkim: niebo. Wiedziaі; ale co innego wiedzieж, co innego widzieж: posiadaіo barwк gor№cego karminu; w Wieczorze bardziej ciemnopurpurowe, w Poіudniu bardziej malinowe - zawsze czerwone. Odblaskiem nadawaіo wodzie odcieс delikatnego rуїu. Sfotografowana ze stromego brzegu rzeka w Zmierzchu wygl№daіa niczym krwawy wylew czarnoziemu. Na znak pokoju, rozejmu i pojednania - wieszano w Baњni pіуtna ogniњcie pomaraсczowe.

To niebo stanowiіo jedn№ z gіуwnych przyczyn ciкїkiej konfuzji њci№gniкtych do Doliny ekspertуw, w їaden sposуb nie potrafili wytіumaczyж jego barwy - bowiem ani atmosfera Raavy nie byіa (na ile daіo siк to oceniж) specjalnie gruba czy gкsta; ani nie dowiedziono istnienia w niej jakichњ zanieczyszczeс, wysokich zapyleс; ani gwiazda Raavy (przez Raavaсczykуw zwana, rzecz jasna, Sіoсcem) nie wychylaіa siк w їadn№ stronк z ci№gu gіуwnego.

Z kolei chlorofil Raavy na nieustaj№cy dzieс odpowiedziaі nie przez ujemny fototropizm, lecz fotomimikrк. Strefowo, rуwnoleїnikami ciepіa, szіy krкgi tкczy їycia: od jasnego bікkitu, przez seledyn, bogat№ zieleс granicy Sjesty i Wieczoru, po porostow№ czerс Zmierzchu i zeroalbedowe nibyroњliny spoza Terminatora, wwoїone w Dzieс przez handlarzy z Dіoni w nieprzezroczystych skrzyniach z metalu. W Baњni kolorem їaіoby byіa zieleс.

- Czemu nie czerс?

- Czerс jest barw№ Kamienia - odparі HasWarT'wi.

- Gluck siк rozpisuje o tej legendzie... Czy w ogуle ktokolwiek popіyn№і w Noc, їeby to sprawdziж? Moїe w punkcie odsіonecznym nie ma l№du.

- Jest.

- Sk№d to wiesz? Nie istniej№ mapy siкgaj№ce za Terminator dalej niї kilkadziesi№t mil.

HasWarT'wi bawiі siк przez chwilк pilotem rzutnika.

- Widziaіem mapк њwiata, mapк Raavy - rzekі wreszcie - w ruinach domu sprzed Podziaіu; mozaikк posadzki. Uіoїono tam z kamieni mapк obu pуіkul planety. Pocz№tkowo nie mogіem rozpoznaж, bo oni, rzecz jasna, wybrali inny poіudnik graniczny. Ale zarysy kontynentуw zgadzaіy siк.

- Wiкc wierzysz w to?

- W co?

- W Kamieс.

HasWarT'wi wzruszyі ramionami.

- Aha, przy okazji - zmieniі naraz temat - ostrzegam ciк, їebyњ siк nie sugerowaі moim zachowaniem. Wіaњnie zdaіem sobie z tego sprawк: zbyt dіugo juї tu mieszkam; na Raavie nikt nie zrozumie takiego wzruszenia ramion. Odruchуw jednak nie opanujesz, polegaj zatem na minach: zawsze najpierw patrzy siк na twarz.

- Jest jakiњ rуwnowaїnik?

HasWarT'wi po zastanowieniu pokazaі: strzepniкcie luџno opuszczon№ rкk№, od tuіowia w bok.

- Musi byж prawa?

- Co, jesteњ maсkutem?

Na innych zdjкciach byіy Bafoie. Najwyїsze gуry Baњni (a w kaїdym razie Dnia) wznosiіy siк ponad chmury, tn№c krzywymi wierzchoіkami jasny lakier nieboskіonu. Znajdowaіy siк w Poіudniu i na zdjкciach nie byіo na nich widaж lukru wiecznego њniegu; tropikalna kajja kryіa je bікkitnym koїuchem aї do granicy zasiкgu wzroku.

Na jeszcze innych zdjкciach byli Raavaсczycy. Wszyscy jakby cokolwiek wychudzeni, o nieco dіuїszych koсczynach. W przypadku kobiet dawaіo to zazwyczaj przyjemne efekty estetyczne, lecz mкїczyzn wyraџnie sponurzaіo. Przez slajdy maszerowali їoіnierze FMK; agent musiaі siк byі zasadziж gdzieњ na drzewie, szereg wziкty zostaі z gуry. Rz№d za rzкdem: koњciњci chudzielcy o smagіej skуrze ciasno opinaj№cej czaszki. Wiкkszoњж strzygіa siк na zero. Mruїyli ciemne oczy.

- Czemu nie nosz№ kapeluszy? Czegokolwiek. Dziwne, їe nie padaj№ od udarуw.

- Wcale nie. Poza tym - istnieje tradycja, siкgaj№ca jeszcze Edyktu, zakazuj№ca noszenia ubioru chroni№cego od sіoсca.

- Ach, prawda, czytaіem: nocni skrytobуjcy, Cienie Kamienia.

Na jeszcze innych - miasta. Istniaіo ponad tysi№c zdjкж Niebotycznego Xoth. Kaїdy agent fotografowaі tк zapieraj№c№ dech w piersi niemoїliwoњж aї do kompletnego wypeіnienia taњmy lub pamiкci aparatu. Nic siк nie mogіo rуwnaж ze stolic№ Imperium; Imperium, co prawda, istniaіo juї jedynie w nazwie, lecz miasto przetrwaіo: namacalny dowуd nadludzkiej potкgi magуw Raavy. Czarem staіo. Siedem kolistych platform skaіy i ziemi plus Dno czyli skryta w cieniu powierzchnia planety. Kaїda kolejna platforma, poczynaj№c od najniїszej, Pierwszej, posiadaіa њrednicк o poіowк mniejsz№ i dwukrotnie wiкkszy odstкp dzieliі j№ od poprzedniczki. Trzy najwyїsze byіy juї hermetycznie zamkniкte z uwagi na rozrzedzenie dookolnej atmosfery. Poziom Siуdmy, Zamek, znajdowaі siк - w przeliczeniu - okoіo dwadzieњcia siedem kilometrуw nad poziomem morza. Xoth wіaњciwe rozіoїyіo siк jednak na Dnie oraz trzech niїszych Poziomach, ktуre pozostawaіy otwarte dla wszystkich; Czwarty i wyїsze stanowiіy natomiast wyі№czn№ wіasnoњж starych rodуw Imperium i rуwnieї wszystkie prowadz№ce tam Bramy byіy prywatn№ wіasnoњci№ arystokracji - podczas gdy Bramy niїsze oddano w dzierїawк Radzie Miejskiej Xoth: dochуd z opіat za przejњcie przez nie stanowiі podstawк budїetu miasta. Co prawda owe opіaty ograniczaіy siк do przysіowiowego grosza, lecz z uwagi na iloњж przechodz№cych, rychіo robiіy siк z tego sumy astronomiczne. Podіug ostatniego spisu iloњж staіych mieszkaсcуw Xoth, po wyі№czeniu arystokracji Wysokich Poziomуw, niewolnikуw oraz dzieci, przekraczaіa trzy miliony. Xoth stanowiіo jeden wielki, zamkniкty, autotroficzny organizm. Nigdy nie zdobyte, nigdy nie poddane, rzucaіo swуj cieс - dosіownie i w przenoњni - na setki mil odeс. Agenci Doliny fotografowali ten cieс. Xoth leїaіo w Sjeњcie i k№t padania promieni sіonecznych powodowaі trwaіe przesuniкcie kуі sztucznej nocy ku Terminatorowi. Dno oraz Pierwszy i Drugi Poziom byіy z tego powodu oњwietlane systemami zimnych ognisk pіon№cych u spodu wyїszych platform; wszelako cienie wyїsze kіadіy siк juї w caіoњci na powierzchni rуwniny pуl uprawnych, dіugim ci№giem malej№cych monet ciemnoњci. Byіy to ambasady drugiej pуlkuli, miejsca przekіucia Nocy. Hodowano tam dziwol№gi sprowadzone zza Terminatora. Mieњciіy siк tam wiкzienia i Њwi№tynie Cierpienia.

Zmutowana roњlinnoњж z obrzeїnych parkуw Drugiego i Trzeciego Poziomu, przelawszy siк po przysіonecznej stronie przez krawкdzie platform, spіywaіa setkami metrуw, bікkitnymi wodospadami lian, korzeniodrzew, roњlin na roњlinach na roњlinach; zapewniaіo to mieszkaсcom lekki pуіcieс od wiecznego popoіudnia. Jednak z daleka fotografowane, wygl№daіo Xoth z tej przyczyny niczym aztecka piramida schodkowa o jedynej њcianie z niebieskiego futra - nie istniaіy bowiem, poza owymi dwiema kurtynami їycia, inne materialne poі№czenia pomiкdzy Poziomami czy teї Poziomami a ziemi№. Xoth staіo czarem. Wielce skomplikowane byіo to zaklкcie, utrzymuj№ce od wiekуw w zawieszeniu na czerwonym niebie owe miliony ton i umoїliwiaj№ce nieprzerwane funkcjonowanie Bram. Wymagaіo aї siedemnastu operatorуw magicznych: czwahfa, guzуw bуlu.

- Wygl№daj№ jak zamarzniкte mleko. S№ wielkoњci њliwki, ksztaіtu jajka, ale z drobnymi deformacjami. To systemy nerwowe, њciњniкte do maksymalnej gкstoњci poі№czeс, immanentnie magiczne, zachowuj№ce po wiecznoњж strukturalne odbicie raz rzuconego czaru, lecz zdatne po wymazaniu do wielokrotnego uїytku. Nazywa siк je guzami bуlu, poniewaї s№ kompatybilne z systemami nerwowymi ludzi i krasnoludуw i dotkniкcie ich powoduje u nas caіkowite poraїenie synapsatyczne.

- Lecz jeњli zdobкdziemy taki guz - rzekі Aproxymeo wpatruj№c siк w slajd ukazuj№cy Niebotyczne Xoth z lotu ptaka (kto i jakim cudem zrobiі tak№ fotografiк? moїe to tylko symulacja komputerowa?), w ktуrym to ujкciu widoczne byіo niejakie podobieсstwo magicznego miasta do Wieїy Babel wedіug Bruegla - jeњli go zdobкdziemy i dostarczymy ci - czyї nie spowoduje to automatycznie upadku i zniszczenia Xoth i њmierci jego mieszkaсcуw?

HasWarT'wi strzepn№і rкk№.

A gdy wskazaі palcem, powietrze falowaіo od gor№ca. I gdy zaciskaі dіoс do bуlu - bуl wybuchaі w krуliku, w ktуrego siк wpatrywaі. A na powierzchni wody, na ktуr№ padaі jego cieс, њcinaі siк lуd. A na jego gіos ludzie doznawali zaжmienia њwiadomoњci. Uczyі siк. Teraz juї pragn№і siк uczyж. Z niecierpliwoњci№ wyczekiwaі kaїdego kolejnego spotkania z HasWarT'wim. Czasami Raavaсczyka nie byіo przez kilka dni z rzкdu; wyjeїdїaі z Doliny. Dok№d? Przecieї muszк utrzymywaж і№cznoњж z Baњni№, mуwiі HasWarT'wi; chociaїby z Chenami. Podczas jego nieobecnoњci Aproxymeo trenowaі sam. W niїszej sali gimnastycznej staіy dwa eksperymentalne trenaїery, skonstruowane ponad rok temu podіug precyzyjnych wskazуwek HasWarT'wiego. Byіy to sterowane komputerem ukіady skanуw laserowych, wycelowanych na matк treningow№, sprzкїone z mikrofononami oraz otaczaj№cymi matк szerokim krкgiem gіoњnikami i ciekіokrystalicznymi ekranami. Aproxymeo spкdzaі tu wieczory. W Dolinie wуwczas wyraџnie chіodniaіo, czasami spadaі teї lekki deszcz, mїawka jesienna; Aproxymeo otwieraі szerokie drzwi wychodz№ce bezpoњrednio na boczny podjazd, pozwalaі wlatywaж wiatrowi do њrodka, wpuszczaі zapachy i dџwiкki spokoju. Gasiі w sali њwiatіo. Wchodziі na matк jedynie przy sіabej luminescencji ekranуw. Lasery lizaіy go swymi szerokimi jкzorami w niewidzialnym paњmie. Javier wypowiadaі hasіo i komputer uruchamiaі program; lista dostкpnych жwiczeс powstawaіa z przefiltrowania banku czarуw przez zaіoїone przez HasWarT'wiego na podstawie stopnia zaawansowania w indywidualnym szkoleniu kryteria selekcji - a tylko HasWarT'wi znaі hasіo dla zmian.

- Strzaіa w plecy! - krzyczaі gіoњnik - i Aproxymeo wykonywaі odpowiednie gesty i wypowiadaі odpowiednie sіowa, by zamkn№ж wokуі siebie sferк statyki, a komputer mierzyі czas reakcji i sprawdzaі, czy Javier zmieњciі siк dykcj№ i precyzj№ ruchуw w ustalonych przez HasWarT'wiego granicach prawidіowego wyzwolenia czaru. A potem ekrany wybuchaіy ogniem; uderzaіy bіyskawic№; gіoњniki wrzeszczaіy o hipotermii i truciџnie. Czary nastкpowaіy po sobie jak finty i parady w szermierce. Gdyby nie poіoїone tu przez HasWarT'wiego pole negacyjne, odnawiane starannie co tydzieс, Javier rychіo padіby z wyczerpania organizmu niezliczonymi szokami fizjologicznymi - a niewykluczone, iї uszkodzeniu ulegіaby rуwnieї delikatna elektronika trenaїera, jako їe byіy pomiкdzy жwiczonymi czarami naprawdк niebezpieczne dla otoczenia.

Aproxymeo do tego stopnia wyprzedzaі w nauce magii pozostaі№ czwуrkк, їe nigdy nie doszіo do ich spotkania w tej sali gimnastycznej: gdy oni rozpoczкli жwiczenia, on juї je zakoсczyі. Przygotowana przez HasWarT'wiego lista dostкpnych im czarуw, choж dіuga, byіa przecieї zamkniкta; po zadowalaj№cym opanowaniu poњredniej metody ich rzucania, przyszіo Javierowi wyuczyж siк metody bezpoњredniej, to znaczy bez symbolicznych manifestacji w rodzaju wypowiadanych na gіos formuі czy czynionych z chirurgiczn№ precyzj№ gestуw. Juї tylko myњl, juї tylko wyobraїenie. Czy HasWarT'wi kiedykolwiek mamrotaі jakieњ zaklкcia, wymachiwaі rкkoma? Nigdy. Tak samo czіowieka nie potrafi№cego czytaж inaczej jak z sylabicznym szeptem i suwem palca pod linijk№ tekstu uwaїasz raczej za pуіanalfabetк; on czyta - ale cуї to za czytanie!

Aproxymeo nie miaі z tym jednakowoї wiкkszych problemуw. Zaskoczyіo to samego HasWarT'wiego, choж juї wczeњniej zaskoczony talentem Javiera nie powinien teraz pochopnie wyznaczaж puіapu swych oczekiwaс.

- Gdybyњ urodziі siк na Raavie - mуwiі, teraz juї wyі№cznie w xotha - gdybyњ tylko urodziі siк byі na Raavie - mуgіbyњ zostaж wielkim magiem, mуgіbyњ zostaж Wіadc№ Ksiкїyca.

Niespodziewanie wywoіaіo to u Javiera gniew.

- A czyї i tak nie jestem magiem? - warkn№і. - Czarujк; kto czaruje? - magowie.

HasWarT'wi pokrкciі gіow№.

- Nic nie rozumiesz. Czy kaligrafa kopiuj№cego ksiкgк nazwiesz pisarzem? Choж pisze przecieї; i zna treњж kopiowanego. Niczego wszakїe nie tworzy, wykonuje czynnoњж caіkowicie mechaniczn№. Pisarzem jest twуrca oryginaіu. Zrozum, їe decyduj№c№ rolк odegraіy tu ograniczenia czasowe. Na Raavie przebiegaіoby to wszak zupeіnie inaczej. Lata, lata caіe. Tu zaњ, w te kilka miesiкcy - czegуї mogк ciк nauczyж? Jedynie zespoіуw stosownych reakcji. Przyznajк, їe rzeczywiњcie reagujecie sprawnie i szybko, nikomu na Raavie nie przyszіoby do gіowy жwiczyж siк w ten sposуb w rzucaniu czarуw na czas, niczym w dyscyplinie sportowej - ale to nie czyni was magami. Zmieс ksztaіt tej chmury.

- Nie pokazaіeњ mi czaru na to.

- Bo nawet nie pamiкtam stosownego. Ale w kaїdej chwili mogк go wymyњleж. Nie ogranicza mnie pamiкж formuі. Ja tworzк.

- Ach, tak. Nкdzny imitator ze mnie.

Niew№tpliwie - gorycz; niew№tpliwie - upokorzenie. Zapomniaі nawet spytaж o owego Wіadcк Ksiкїyca.

Byіo ich wiкcej; to coњ w rodzaju tytuіu. Wіadcy Ksiкїyca. Rzecz wi№zaіa siк њciњle z legend№ o Kamieniu. Sprawiaіa ona wraїenie uniwersalnej, niekanonicznej religii Baњni.

Pisaі Gluck:

To odpowiednik archetypicznego mitu o pokalaniu rasy, symboliczna egzemplifikacja poczucia wewnкtrznego dualizmu, usprawiedliwienie zіa oraz katharsis poprzez samooskarїenie; grzech pierworodny, choж ontologicznie zaczepiony w materii bardzo mocno, bo caіa historia Raavy stanowi wszak jedn№ wielk№ egzegezк Wezwania Kamienia. Manicheizm rzutowany na geografiк: Dzieс i Noc. Rzecz w tym, їe mowa tu nie o metafizyce, a stanie faktycznym. Lecz tak samo Egipcjanie tіumaczyli sobie zaжmienia Sіoсca. W Baњni jest to bardzo silne: PRZYPADEK NIE ISTNIEJE. Nie ma zdarzeс nic nie znacz№cych, zbiegуw okolicznoњci, wszystko wi№їe siк ze wszystkim a rangк symbolu posiada nawet uk№szenie komara. St№d podziaі planety na pуіkule trwale przysіoneczn№ i odsіoneczn№ ustawia caі№ teologiк Raavy. Ale to teї jest zіe sіowo; to nie teologia, nikt nie twierdzi, їe Kamieс jest Bogiem (czy choжby bogiem), nikt nie zdejmuje odpowiedzialnoњci z Czarnoksiкїnika przenosz№c j№ na jakiegoњ niewidzialnego demiurga. Najpopularniejsza postaж mitu jest taka: Czarnoksiкїnik dla pognкbienia swego wroga-w-magii wezwaі z gікbokiego kosmosu Kamieс, Kamieс spadі na miasto nieprzyjaciela powoduj№c istny holocaust, po czym nie poddaі siк juї kontroli Czarnoksiкїnika i, wrosn№wszy w planetк, zapanowaі nad jej obrotami, aby przykryж siк wieczn№ ciemnoњci№ i zimnem, bo nienawidzi blasku sіoсca, stanowi№c uosobienie jego przeciwieсstwa: materialny negatyw њwiatіa. Nast№piі zatem Podziaі, wieki chaosu i upadku cywilizacji, bo w wyniku atmosferycznych kataklizmуw zniszczony zostaі niemal caіy dorobek rozumnych ras Raavy. Teraz trwa faza druga: Po Podziale. Paralele do mitologii chrzeњcijaсskiej s№ oczywiste: Eden (Przed Podziaіem), zakazany owoc (wezwanie Kamienia), wygnanie z raju (Podziaі). Rozwiniкta st№d siatka analogii transponuje Kamieс w raavaсskiego szatana, Noc w Piekіo itd. Manowce, manowce. Przede wszystkim: nie istnieje w Baњni pojкcie grzechu jako deontologicznie klasyfikowanego zіego czynu, za ktуry czeka nieuchronna kara. Oni wiedz№, їe kary nie bкdzie i їe nie bкdzie S№du Ostatecznego: њmierж jest na wyci№gniкcie rкki, rozmawiaj№ ze swymi zmarіymi, sporz№dzaj№ ideomapy jej krain, to jak wyjazd na s№siedni kontynent, jeszcze za їycia znaj№ Domy Wiecznoњci z opowieњci przodkуw, nie ma strachu, nie ma niepewnoњci, nie ma zaskoczenia, tak samo dzieci przechodz№ w czas dorosіych, jak їywi na Drug№ Stronк. Moralnoњж Raavy jest moralnoњci№ estetyki, obyczaju, prawa i pragmatyzmu; w praktyce oznacza to rozmycie siк pojкcia tabu oraz caіkowity zanik sacrum i profanum sensu religijnego. Nie jest to jednak tak do koсca Sartreland. Pojкcie Boga (Boga jako Boga: monoteistycznego, z wielkiej litery pisanego) jest znane. Funkcjonuje jednak w dosyж zaskakuj№cym kontekњcie. Otуї reguіa indukcji, intuicyjnych ekstra- i interpolacji okazuje siк uniwersalna i sam fakt powszechnego doњwiadczania "їycia po њmierci" prowadzi do absolutystycznych skojarzeс. Jest to іaсcuch iteracyjnych wnioskowaс, logicznie niezmiernie w№tіy, lecz dziwnie urzekaj№cy swym progressio ad infinitum. A mianowicie: Bуg umarі, a dzisiejszy њwiat materialny stanowi Jego lloxar. I znowu: proszк nie kojarzyж z Nietzschem. Mit уw nie posiada їadnych konotacji moralnych, jest jedynie abstrakcyjn№ kontrukcj№ myњlow№, proponuj№c№ prost№ i spуjn№ kosmogoniк w oparciu o interpolacjк w metafizykк praw obowi№zuj№cych w њwiecie podlegіym empirii (bo egzystencja poњmiertna mieњci siк w domenie doњwiadczeс zmysіowych). Jak dalece jest to Bуg achrzeњcijaсski, њwiadczy chociaїby rozmowa przeprowadzona przez jednego z agentуw z Raavaсczykiem przychylaj№cym siк do twierdzenia o kontrchroniџmie Boga (jest to pogl№d, wedіug ktуrego Bуg їyje w czasie przeciwnie zwrуconym, st№d istnienie њwiata jest dowodem na to, iї On jeszcze - jeszcze! - nie umarі).

AGENT: A zatem wierzysz w Niego?

RAAVAСCZYK: Mhm, wierzк, їe їyje.

AGENT: Modlisz siк do Niego?

RAAVAСCZYK: Pytasz, czy rozmawiam?

[Uwaga: sіowa: "modlitwa", "modliж siк" nie posiadaj№ bliskich odpowiednikуw w xotha; agent zastosowaі opisow№ peryfrazк]

AGENT: Rozmawiasz?

RAAVAСCZYK: A cуї Mu po moich sіowach?

AGENT: Nie prosisz? O zdrowie na przykіad?

RAAVAСCZYK: Uwaїasz, їe zmieniіby siк na moj№ proњbк? Jeњli bol№ ciк nogi, odpoczniesz, gdy bкdziesz chciaі; nie staniesz na ich proњbк w trakcie ucieczki przed raugarem.

[Uwaga: "raugar" - drapieїnik kajji; patrz ® CR IV, 340]

AGENT: Kochasz Go?

RAAVAСCZYK: Zwariowaіeњ...?? A czy ty kochasz grawitacjк? Kochasz liczbк (? Kochasz magiк? To jest abstrakcja. O czym ty w ogуle gadasz, do ciкїkiej glicy?

[Uwaga: liczba ( znana jest w Baњni jako "proporcja NuRo"]

Nie byіby to zatem w їadnym razie Bуg ziemski. I tak samo nie jest diabіem - ziemskim diabіem - Kamieс. Konsekwencje jego istnienia (wci№ї wedіug interpretacji mitu) objawiaj№ siк zdarzeniami zіymi z punktu widzenia Dziennych nie dla њwiadomie zіoњliwych intencji Kamienia - jawi siк on raczej czymњ w rodzaju naturalnego prawa oddziaіywaс, emanacji chaosu, gradientowskazu entropii. W tym sensie Kamieс moїe zostaж uznany za wygodny skrуt myњlowy do ogуіu niedogodnych dla їycia zjawisk wynikaj№cych z Podziaіu (w rzeczy samej bowiem wszystkie przeprowadzone dot№d symulacje wykazuj№, iї w klimatycznych warunkach Raavy їycie w tej formie istnieж nie ma prawa; patrz ® CR XI, 21-34). Siкga to nawet astronomii; istnieje przekonanie (w Baњni posiada ono rangк faktu socjologicznego), iї Kamieс opanowaі ksiкїyc Raavy i prуbuje wykorzystaж go dla wywoіania kontrolowanych, powolnych zaжmieс, aby mуc w ich cieniu wypuszczaж w Dzieс swe Czarne Krucjaty; na szczкњcie stowarzyszenie (gildia? sprzysiкїenie? tajna loїa?) najpotкїniejszych magуw Dnia powstrzymuje sw№ moc№ ksiкїyc w ruchu po jego orbicie po ciemnej stronie planety; st№d zw№ ich Wіadcami Ksiкїyca. Znуw jednak: nie jest to їaden druidyczny kr№g, zakon њwi№tobliwych mкїуw. Wielu spoњrуd najwiкkszych intrygantуw, ludobуjcуw i wiaroіomcуw z historii Baњni szczyciіo siк tytuіem Wіadcy Ksiкїyca. To polityka. Podobnie u nas grano o jeden miliard, jeden paragraf wiкcej - z palcami na przyciskach atomowych.

Oczywiњcie im dіuїej siк uczyі, im wiкcej wiedziaі - tym bardziej obraz traciі na spуjnoњci i rozchodziі siк z twardych uogуlniej w mкtne szczegуіy. To juї byіy relacje z pierwszej rкki, informacje bezpoњrednie, a wiкc przez nikogo nie filtrowane, nie komentowane, nie syntezowane.

Xotha wcale nie stanowiіa jedynego jкzyka uїywanego w Baњni - byіa po prostu najbardziej popularna, znana na wszystkich trzech kontynentach: іacina Raavy. Prуcz niej funkcjonowaіo wszak z gуr№ trzydzieњci innych jкzykуw i dialektуw. Gdyby nie Podziaі, byіoby tego ze sto razy wiкcej. Ale i tak - chaos. Nadto xotha peіna byіa naleciaіoњci, anachronizmуw i postlogizmуw z zapomnianych jкzykуw sprzed Podziaіu. Byіa zatem jкzykiem їywym, ewoluowaіa i bez problemu asymilowaіa elementy obce. Zwroty takie jak: "satheno, satheno" (odpowiednik "okay", o nieco rozszerzonym zastosowaniu), przecz№cze "njecht", twierdz№ce "xa", wulgarne (choж nikt nie znaі jego dokіadnego znaczenia) "a ioo oth", przepraszaj№ce "sotte" - przeniknкіy do gwary Doliny i pojawiaіy siк takїe w wypowiedziach pracownikуw nie znaj№cych ni sіowa w prawdziwej xotha.

Xotha tymczasem uczyіa Baњni rуwnie dobrze, co Gluckowy podrкcznik. Sama gramatyka opowiadaіa Raavк. W rzeczy samej xotha musiaіa byж bardzo mіodym jкzykiem. Jej ci№gіy, gікboki niczym ocean i tajemniczy jak legenda plusquamperfekt mуwiі o niezachodz№cym sіoсcu i niezmiennoњci raavaсskiego nieba. Jej fleksja, rуїnicuj№ca podіug pіci oraz kategorii istnienia (їyj№cy lub lloxar) nawet niektуre przysіуwki, malowaіa bajkow№ niemoїliwoњж tego њwiata. Jej sіownik, jej olbrzymi sіownik... "Ya": czіowiek; ale nie jako homo sapiens, lecz jako istota rozumna w ogуle, wiкc takїe krasnolud, takїe elf. Czіowiek jako czіowiek to "ut'". Raava: l№d nad pustk№; planeta; Ziemia. Loo fane, fane, fane.

Kartkowaі grube tomiszcze i rosіo jego zdumienie. Xotha przeczyіa sama sobie: bardzo mіoda konstrukcj№ stosown№ dla њwiata po Podziale, zarazem sugerowaіa bogactwem i subtelnoњci№ istniej№cych w niej pojкж o wysokim stopniu abstrakcji - sugerowaіa wielk№ dojrzaіoњж i dіugowiecznoњж stoj№cej za ni№ kultury i cywilizacji. Najwyraџniej stanowiіa jкzyk pasoїytniczy, to znaczy wyrosіy na wysokokalorycznej poїywce jкzykуw staroїytnych. I choж przeczyli oni fizyce - nie sposуb byіo mуwiж w xotha a jednoczeњnie negowaж istnienie Kamienia, Podziaіu i Wіadcуw Ksiкїyca.

W czwartym miesi№cu rozіoїyі Kowalskiego we wszystkich dziewiкciu pojedynkach po kolei.

Kowalski uniуsі rкce, odst№piі.

- Koniec - sapn№і. - Teraz ty mnie ucz, morderco.

Aproxymeo opuњciі swуj miecz i wsparі siк na wyprofilowanej specjalnie dla jego dіoni rкkojeњci - od jakiegoњ juї czasu walczyli prawdziw№ broni№, o czarnych brzeszczotach dla unikniкcia њmiertelnych obraїeс powleczonych grub№ warstw№ szybko schn№cego a іatwo zmywalnego plastiku.

- O co ci chodzi?

Kowalski zaњmiaі siк ciкїko.

- Myњlisz, їe nie zauwaїam? Zaіapaіeњ aї za dobrze. Walczysz z desperacj№ autentycznego mordu; їebyњ siк widziaі, їebyњ widziaі, jak zaciskasz usta. Moїna siк przestraszyж. Ale to dobrze. Na tym polega prawdziwa walka, to jest ta przewaga, ktуrej amatorzy nie potrafi№ za nic zrozumieж: podњwiadome przyzwolenie na dowolne okrucieсstwo. Powiedz: їaіowaіeњ, їe masz tк osіonк na ostrzu, prawda? Їaіowaіeњ?

- Bernard, cholera, ja nie chcк ciк zabiж, czemuї miaіbym chcieж, na diabіa mi twoja њmierж...

- Wiem. Ale, powiedz: їaіowaіeњ?

- Idiota - warkn№і Aproxymeo.

Lecz wejrzawszy potem w pamiкж swych uczuж musiaі przyznaж Kowalskiemu racjк. Za kaїdym razem, gdy klinga uderzaіa w Bernarda plastikowym obuchem swego ostrza - za kaїdym razem wybuchaіo w Javierze jakieњ szalone, gniewne rozczarowanie: to nie tak miaіo byж, nie tak; miaіa byж krew, miaі byж bуl, miaіa byж њmierж, tryumf ostateczny, dzika radoњж destrukcji. Aї dreszcz przechodziі.

W czwartym miesi№cu zostaі ponownie wezwany do gabinetu doktor Ack. Piкtro biurowca tкtniіo juї peіni№ swego urzкdniczego їycia. Piкcioro wybranych z niepokojem obserwowaіo powoln№ inwazjк na Dolinк przeprowadzan№ przez ogarniturzonych ponurakуw z Waszyngtonu; zajкli oni juї wszystkie bungalowy, a postawiono im jeszcze za stajniami szeњж barakуw z prefabrykatуw; wydzielono rуwnieї miejsce na nowy parking, bo stary juї nie wystarczaі. Rankami spotykali ich, jogguj№cych z masochistycznym zaciкciem dookoіa kompleksu budynkуw, kobiety i mкїczyzn w owym nieprecyzowalnym wieku pomiкdzy teksask№ dwudziestk№ a kalifornijsk№ czterdziestk№; pagery przy pasie albo i komуrkowce przy uchu; nie zamieni№ sіowa z czіowiekiem spoza ich kasty, nast№piіa tu niepostrzeїenie specjacja gatunkowa, krzyїуwki s№ niedopuszczalne, prewencyjna latelizacja i tak bezpіodnych hybryd chroni przed trwaіymi mezaliansami. Byіo ich chyba ze trzy tuziny. Piкcioro kandydatуw na agentуw zaczynaіo juї odczuwaж coњ w rodzaju dziкciкcej zazdroњci: to my powinniњmy byж tu najwaїniejsi, to nam przyjdzie ryzykowaж їyciem, to my jesteњmy bohaterami...! A tymczasem wygl№daіo jakby o nich zapomniano, jakby stanowili zbкdny dodatek do biurokratycznej machiny, ktуra wіaњnie siк budzi, przeci№ga i bierze wdech, zaraz strz№њnie z siebie niepotrzebny balast, ktуї wie, komu przyjdzie odpaњж.

Doktor Ack przywitaіa go matczynym uњmiechem.

- Javier, mуj drogi, jak to miіo ciк znowu widzieж, wygl№dasz doprawdy jak po roku wakacji, jaki opalony, jaki opalony; ale nie mam niestety wiele czasu, chciaіam ciк tylko osobiњcie powiadomiж, їe program wystartowaі i їe jesteњ na pierwszym miejscu listy, gratulujк; wkrуtce zaczniemy trzeci nabуr, mam czterdzieњci etatуw, ruszymy z kopyta, tak, tak, ruszymy z kopyta; czytaіam raporty HasWarT'wiego i Kowalskiego, same superlatywy, przyznaj siк, їeњ ruski szpieg; o cholera, ktуra to juї godzina; wybacz, muszк...

- Do widzenia, m'dam.

Chciaі j№ wypytaж o kilka spraw, ale nie daіa mu okazji. Przydybaі potem Smitha na parkingu, jak wsiadaі do sedana wraz z dwiema kobietami w ciemnych kostiumach za minimum tysi№c dolarуw sztuka.

- Juї od paru tygodni ciк nie widziaіem, gdzieїeњ znikn№і?

- A co siк dzieje? - uniуsі brwi Smith.

- Nic siк nie dzieje. Spytaж siк po prostu chciaіem... Kowalski gуwno wie, Dethew jest paranoiczny sіuїbista a z HasWarT'wiego nie wyci№gniesz wbrew jego woli nawet numeru koіnierzyka.

- Spieszк siк.

- W takim razie tylko jedno: czy to bкdzie operacja stricte wojskowa?

- Co?

- Podbуj Baњni.

Murzyn odpowiedziaі pustym spojrzeniem.

- We іbie ci siк pomieszaіo od zbyt intensywnej nauki, poruczniku.

- Nie jestem tu porucznikiem a ty nie jesteњ majorem, nie zasuwaj mi takich gadek. Widzк, co siк dzieje. Zielone њwiatіo. To siк musi jakoњ opіaciж. Przecieї nie turystyk№ dla agentуw terenowych. Jaki jest plan?

- Wkrуtce dostaniecie przepustki.

- Jaki jest plan?

Smith zmieniі taktykк. - Javier - westchn№і ciкїko - naprawdк...

- Na co nam czwahfa? Dla utrzymania staіej Bramy. A po co nam staіa Brama? Dla zwiкkszenia przepustowoњci. Ile godzin zabierze przerzut dywizji?

- Rany boskie...

- Ja przecieї nie potкpiam; po prostu mi powiedz. Chcк wiedzieж. Wszyscy chcemy wiedzieж.

- Skoro potrzebne wam to dla dowartoњciowania... Niedіugo i tak bкdziecie zaledwie jednymi z wielu.

- Nie rozumiesz. Jeњli to ma byж otwarty podbуj, jeњli wejdziemy tam na caіego... to zupeіnie zmienia sytuacjк. Juї nie tajna operacja, lecz wydarzenie historyczne. Nazwisko tego, ktуry zdobкdzie guz, znajdzie siк w encyklopediach. Na prawach do filmуw i ksi№їek zarobi miliony.

- Masz racjк - rzekі Smith, lecz Aproxymeo nie dowiedziaі siк juї, co do czego ma racjк, bo brunetka z sedana nacisnкіa klakson, zamachaіa na Smitha i major odszedі bez sіowa.

W czwartym miesi№cu koс Javiera, Gruџlica, zіamaі nogк. Byі to kary dwulatek o ognistym temperamencie, upodobany sobie przez Aproxymeo wіaњnie dla owej nieprzewidywalnoњci reakcji. Poniуsі i podczas prуby przesadzenia wewnкtrznego pіotu zahaczyі o drut. Javier - ktуry wprawiaі siк juї w jeџdzie sposobem raavaсskim, to znaczy bez strzemion - wyleciaі z siodіa przez іeb Gruџlicy i wyl№dowaі z przewrotk№, tіuk№c sobie boleњnie bark; Gruџlica natomiast zіamaі nogк. Patrzyі potem Javier, jak wierzchowca znieczulaj№ i іaduj№ do ciкїarуwki. Dethew przydzieliі Javierowi starego waіacha.

W czwartym miesi№cu uwiуdі Aproxymeo jedn№ z pracuj№cych w biurowcu sekretarek - czy teї to ona jego uwiodіa, zazwyczaj nie sposуb tego orzec ze stuprocentow№ pewnoњci№. Podczas swego wieczornego spaceru podpatrzyіa go жwicz№cego w ciemnej sali gimnastycznej na trenaїerze czarуw. Zostawiі otwarte drzwi zewnкtrzne, zajrzaіa do њrodka i zostaіa z czystej ciekawoњci. Moїna rzec, їe poderwaі j№ dziкki magii; jaki nauczyciel, taki uczeс. Naleїaіa do personelu niїszego szczebla, podpisaіa tylko stadardow№ lojalkк, nie byіa wtajemniczona - i іgaі jej kolorowo. Ach, misje w egzotycznych krajach, terroryњci, bomba atomowa, Bуg wie, co jeszcze; peіne spektrum hollywoodzkich bajek. Oczywiњcie nie wierzyіa, ale on teї wiedziaі, їe mu nie wierzy; њmiali siк obydwoje, dopowiadaіa puenty konfabulowanym tajemnicom. Nie byіa piкkna, ale posiadaіa owo wyczucie wіasnej zmysіowoњci, ktуre zazwyczaj jest wrodzone, nie zaleїy od wieku i nigdy nie daje siк pochwyciж na zdjкciu, rzadko w filmie. Mogіa nocowaж u niego w domku, bo z hoteliku w pobliskim miasteczku przeniosіa siк do sutereny rezydencji byіego wіaњciciela stadniny, nie musiaіa wiкc meldowaж siк u straїnikуw przy wjeџdzie do Doliny; i zazwyczaj nocowaіa. Lubiі j№. Jej beztroska byіa zaraџliwa. Takie kobiety przyci№gaj№ mкїczyzn zakochuj№cych siк w ich pozornej bezradnoњci, przewaїnie џle to siк koсczy. Ale w niej byіo coњ wiкcej. Pewnego ranka obudziі ich HasWarT'wi, ktуry nie przejmowaі siк zamkami, ani nie zaprz№taі gіowy pukaniem. - Kto to jest? - wskazaі j№ lask№. Rzuciіa w niego poduszk№. - Tu siк mуwi. I po angielsku, proszк. - Ukіoniі siк. - Raczy pani wybaczyж. Pan Aproxymeo posiada bardzo napiкty harmonogram, na pewno pani rozumie... Czekam trzy minuty - rzuciі Javierowi i wyszedі. Wsunкіa rкce pod gіowк i zapatrzyіa siк w sufit. - Aleї to jest skurwysyn. Aleї to jest skurwysyn, Javier. Nie odwrуciіabym siк do niego plecami nawet w kamizelce kuloodpornej. - Ledwie na niego okiem rzuciіaњ - mrukn№і ubieraj№cy siк Aproxymeo. - Przyznaj siк - nacisnкіa - to jest jakiњ podwуjny agent, zdrajca, ktуry przeszedі na nasz№ stronк. Co on robiі, torturowaі dla nich ludzi? - Nic jej nie odparі i obserwowaіa go w milczeniu їuj№c gumк, aї wyszedі. Czuі, їe w jakimњ sensie ma ona sіusznoњж co do HasWarT'wiego. Posiadaіa tк іatwoњж przechodzenia od skojarzeс do sіуw, ktуr№ to zdolnoњж krzywdz№co kwituje siк etykietk№ intuicji - podczas gdy w rzeczy samej jest to їyciowa m№droњж, dojrzaіa inteligencja obcowania z ludџmi. Ale nigdy nie narzucaіa swego zdania; nie naciskaіa i teraz. Wiesz, їe nie naleїy na siік udowadniaж mкїczyznie swej wyїszoњci - myњlaі o niej Aproxymeo id№c do HasWarT'wiego - sam siк na niej pozna, jeњli jest coњ wart, a z takiej walki nic dobrego nie wynika, bo zawsze ktoњ w niej przegrywa i traci, a zazwyczaj obie strony. Co ty tu robisz, w tej Dolinie, w kotle gor№cym od ognia polityki i ambicji. Pokrкciі gіow№; wci№ї czuі zapach jej ciaіa. Nazywaіa siк Celine Hyas.

Pierwsz№ przepustkк otrzymaі zanim jeszcze poznaі Celine. Oczywiњcie nie byіo mowy o їadnych spotkaniach z przyjaciуіmi czy rodzin№; zreszt№ nie miaі przyjaciуі, nie miaі rodziny. No i o co tu wіaњciwie chodzi? - o rozmowy, zwierzenia, zabawк, wsparcie psychiczne? Tak naprawdк ludzie nie byli mu do niczego potrzebni. Nie przeszkadzaіa mu ich obecnoњж; ale teї w niczym nie pomagaіa. To obojкtne. I tak wszelkie kontakty powierzchowne, sіowa kіamliwe, gesty premedytowane. W ogуle nie rozumiaі pojкcia szczeroњci. Co to znaczy: byж szczerym? Mуwiж bez zastanowienia? Powie gіupoty. Mуwiж, co tylko do gіowy przyjdzie? Powie rzeczy wzajem sobie sprzeczne, na dodatek mocno obraџliwe dla otoczenia. Wywnкtrzaж siк przed obcymi na zawoіanie? W zaleїnoњci od nastroju bкdzie siк potкpiaі lub wychwalaі, zawsze pewien, їe nie powiedziaі wszystkiego, їe coњ њwiadomie lub podњwiadomie omin№і, zmanipulowaі wіasne myњli. Irytowali go ludzie obnosz№cy siк ze swoj№ pozorn№ szczeroњci№. Wybacz tк bezpoњrednioњж, chіopcze, ale wedіug mnie jesteњ po prostu maіym sadyst№. Sorry, їe tak bez ogrуdek, aleњ gіupi jak but. Nie bкdк owijaі w baweіnк: њwinia z ciebie. I tak dalej. Їe niby tacy bezkompromisowi. Akurat. Ich pogarda dla konwencji ma stanowiж autonomiczny dowуd prawdomуwnoњci a dowodzi jedynie rozdкtego ego. Najlepiej trzymaж siк sztywnych formuі. Wojsko zapewnia psychiczny azyl: tu nikt nie wymaga prawdy twych myњli. Nie ludzie: їoіnierze. Mundury, mundury, mundury.

Spкdziі dzieс w najbliїszym miasteczku przy autostradzie. Poszedі do kina, do restauracji. Komputerowa kaligrafia menu przypomniaіa mu ksztaіt ideogramуw xotha. Zamawiaj№c omlet z truflami zastanawiaі siк, jak wіaњciwie smakuje poњladek niemowlкcia w sosie pieczarkowym; nie moїe byж zіy, skoro tak go ceni№, a taki HasWarT'wi posiada wcale podobne do moich gusta kulinarne. Chociaї moїe zd№їyі siк juї przyzwyczaiж do ziemskiej kuchni; nie wiadomo. Niczego nie moїna byж pewnym, dopуki siк samemu nie sprawdzi, powtarzaі sierїant na wstкpnym szkoleniu.

Program faktycznie ruszyі z kopyta. Otrzymaі now№ nazwк kodow№: Konkwista. Subtelne to nie byіo. Widocznie potrzebowali sztandarуw i hymnуw, tr№b o poranku.

W kaїdym razie wyraџnie wzrosіa czкstotliwoњж wizyt w Dolinie przerуїnych dygnitarzy; przyjeїdїali i odjeїdїali ciemnymi lincolnami, Ack przyjmowaіa ich w biurowcu: cywile i wojskowi, pуі na pуі.

W odpowiedzi na niebezpieczne zwiкkszenie liczby osуb dopuszczonych do tajemnicy, wzmocniono rygory bezpieczeсstwa. Pіot ogradzaj№cy Dolinк podі№czony zostaі do generatora, w nocy i w dzieс chadzaіy wzdіuї siatki patrole z psami, zamkniкto drogк dojazdow№ do maj№tku, we wnкtrzach i na zewn№trz budynkуw zamontowano kamery. Za HasWarT'wim zaczкіo іaziж na zmianк dwуch goryli.

Kolejn№ limuzyn№ o ciemnych szybach przyjechaі zapowiedziany przez doktor Ack KroMaDer. Spotkaі siк z pi№tk№ agentуw w sali konferencyjnej na parterze rezydencji.

- Mam tylko trzy godziny - zastrzegі siк z gуry, њciskaj№c im dіonie - proszк wiкc od razu pytaж, co chcecie wiedzieж.

Byі w szytym na miarк szarym garniturze, we wpuszczony pod kamizelkк jedwabny krawat wbit№ miaі szpilkк z jakimњ pуіszlachetnym kamieniem, w kamizelki kieszonce - zegarek o srebrnej b№dџ posrebrzanej dewizce. Gіadko wygolony, z krуtko przystrzyїonymi ciemnymi wіosami, w okularach w drucianej oprawce o prostok№tnych szkіach, w pуіbutach z czarnej skуry - prezentowaі siк jako wzуr konserwatywnego biznesmena u szczytu powodzenia. Siкgaі Javierowi tuї poniїej ramienia, a sam w ramionach byі z pуіtora raza szerszy. Miaі oczy o duїych, bardzo ciemnych џrenicach, skуrк barwy popioіu zmieszanego z glin№. Uњcisk dіoni - niczym imadіo. Mуwiі po angielsku z akcentem bez porуwnania wyraџniejszym niї u HasWarT'wiego; mag, po prawdzie, nie posiadaі juї wіaњciwie їadnego akcentu.

- Wiкc jest pan krasnoludem - mrukn№і Oddstone.

- A jak! - zaњmiaі siк KroMaDer, sadowi№c siк w fotelu. Pozostali zajкli miejsca dookoіa.

- I jak siк panu u nas podoba? - zagadn№і Kojak.

- A co, nie widaж? To byі wielki harkasz, ci zbуje w Szczukach. W przyszіym tygodniu przybijamy fuzjк, dziesiкж milionуw na czysto, nie licz№c zysku ze skoku akcji. Widzicie? Dajк wam cynk, moїecie zarobiж; kupujcie Rakona i KMD Ltd.

- Pewnie kaїdemu pan to wmawia, їeby nakrкciж popyt - zauwaїyі Aproxymeo.

- Niczego nie muszк nakrкcaж!

KroMaDer od chwili przybycia na Ziemiк zd№їyі zaіoїyж piкж spуіek, z czego dwie wprowadziі na gieіdк nowojorsk№; jedna splajtowaіa, jedn№ sprzedaі, pozostaіe przynosiіy mu juї milionowe zyski. Robiі w nafcie i mineraіach. Zacz№і od badaс geologicznych metod№ rуїdїkarsk№, wykupywaі grunta podіug swych przeczuж. Chwaliі siк, їe na gieіdzie teї gra gіуwnie w oparciu o wrуїby Dialogуw. Stawiaіo to wіosy na gіowie jego maklerom. Na razie jednak najwyraџniej wychodziі na swoje. W kaїdym razie tak opowiadaі Dethew, ktуry byі kimњ w rodzaju przyjaciela KroMaDera, dzwonili do siebie nawzajem mimo cenzury.

KroMaDer trafiі na Ziemiк w rok po rozpoczкciu programu. Dopadіa go kamienna lawina w gуrach nad W№wozem Chenуw, Chenowie znaleџli go z poіamanymi nogami, licznymi obraїeniami wewnкtrznymi, objawami wstrz№su mуzgu i podejrzeniem pкkniкcia krкgosіupa. Nie konsultuj№c siк z Dolin№ przerzucili go na Ziemiк. Tu odratowali go zaprzysiкїeni wojskowi lekarze. KroMaDer, co oczywiste, nie mуgі juї wrуciж na Raavк, nie byіo jednak potrzeby trzymaж go w zamkniкciu, skoro dla caіkowitej kontroli przerzutуw wystarczyіo pilnowaж HasWarT'wiego. Krasnoludowi wszczepiono nadajnik, wyrobiono paszport i, wymusiwszy na nim przyrzeczenie nie przekraczania granic Stanуw oraz okresowego zgіaszania siк w Dolinie - puszczono wolno. Teraz Ack pluіa sobie w brodк: juї tuzin dziennikarzy zgіosiіo siк do KroMaDera (to znaczy: Adama F. Cromadeera) z proњb№ o wywiad; na razie byli to dziennikarze tylko z prasy fachowej (ekonomia, geologia) oraz jeden z periodyku dla niepeіnosprawnych - ale, jeњli tak dalej pуjdzie, pozostawaіo jedynie kwesti№ czasu, kiedy KroMaDer znajdzie siк na okіadce "People" lub, nie daj Boїe, w jakimњ telewizyjnym talk-show.

- No. Ludzie. Dalej. Co tylko chcecie wiedzieж o Raavie, a boicie siк zapytaж.

- Jak pan myњli - mrukn№і Aproxymeo w xotha nie patrz№c na krasnoluda - co by siк z panem staіo, gdyby umarі im pan na stole operacyjnym?

- Komu?

- Naszym chirurgom.

- No, jak bym umarі, to bym nie їyі, nie?

- Ale umarіby pan na Ziemi, nie w Baњni. Co by siк staіo z pana lloxar? Czy lloxar w ogуle maj№ prawo bytu po tej stronie Bramy HasWarT'wiego? Czy s№ tu drugie Domy Wiecznoњci?

- O kurwa. Nie wiem. Macie tu wіasnych specjalistуw od poњmierci. Sprowadџcie z Raavy jak№њ parк kochankуw, zapowiedџcie facetowi, їe jeњli nie pokaїe siк o okreњlonej godzinie i nie zda relacji, to przeжwiczycie na jego babce caі№ Ksiкgк Bуlu, po czym poderїnijcie mu gardіo. To chyba najprostszy moїliwy eksperyment.

Pi№tka spojrzaіa po sobie.

- Trochк... mhm... - chrz№kn№і Gaspari - radykalne.

- Co znaczy: radykalne? - KroMaDer uniуsі krzaczaste brwi. - Cholera, mуwimy tu przecieї o њmierci.

Zmilczeli.

- No? Pytaж, pytaж, pуki mam czas.

Pytali wiкc.

- Jakiej reakcji moїemy siк spodziewaж w zetkniкciu z przeciкtnym Raavaсczykiem, ktуry rozpozna niedoskonaіoњж naszego xotha i nieznajomoњж obyczaju w jakichњ podstawowych kwestiach? - Przeciкtnego? Aa, glica, albo strzepnie rкk№ albo kijem was przegoni. O co chodzi? Nie ma przeciкtnych ludzi. A jakbym was zapytaі o reakcje przeciкtnego Ziemianina?

- Czytaі pan Glucka i raporty o krasnoludach? - Przejrzaіem. Bo co? - Њcisіe? - Јgarstw tam nie ma. - Jak rozumiem, nie macie wіasnego paсstwa, їadnej њcisіej organizacji, nawet jкzyk umarі, ale chyba istnieje jakaњ podstawowa wspуlnota rasy, ja wiem, chociaїby na zasadzie obrony kulturowej, tak jak u nas integruj№ siк emigranci... - Zamyњlacie nas wykorzystaж antagonizuj№c ludzi i krasnoludy? To oficjalny plan? Kto podpisaі? - Nie, nie, sk№d... - Co byњmy z tego mieli? - Tak tylko spytaіam...

- Co pan wie o HasWarT'wim? - A co pan ma na myњli? - Sіyszaі pan o nim na Raavie? - Noo, Wіadca Ksiкїyca to on nie jest. - To znaczy: nie? - To znaczy: nie pamiкtam. Mag i mag jedno draсstwo, kto by tam ich pamiкtaі z imienia. A o co idzie? - Nie, nic.

- Pana zdaniem, do jakiego stopnia moїemy siк odkryж? Jak pan s№dzi, gdyby ten i уw zacz№і coњ podejrzewaж - to czy moїemy siк spodziewaж jakichњ skoordynowanych dziaіaс? - Eee, panie, i tak nikt nie uwierzy. Musielibyњcie nieџle siк postaraж.

- Specjalizujecie siк podobno w lichwie... - To siк nazywa: bank. - Niech bкdzie. Dajmy na to, їe poleci nam pan kogoњ z koneksjami w tym interesie i zgіosimy siк do goњcia z duї№ sum№ pieniкdzy i ofert№ kupna guza. Deponujemy kwotк, jak№ sobie zaїyczy, a on puszcza plotki, їe jest kupiec. Anonimowy; albo i wyst№pimy zza jakiejњ spуіki. Co pan na to? - Z pуі setki magуw, nie licz№c Wіadcуw Ksiкїyca, ma od lat otwarte bezpuіapowe oferty na guzy. Kaїdy by chciaі. A nie liczк jeszcze tych z Na Odwrуt i Piкњci. - Zaner byіy chyba jakieњ prуby, mhm, wydobycia czwahfa z Xoth. - Ci z Xoth zdaj№ sobie przecieї z tego sprawк, a i ludzie, ktуrzy postawili tym czarem miasto, na pewno zabezpieczyli guzy. Nie sіyszaіem o їadnych prуbach. Najpewniej wszystkie siedemnaњcie czwahfa Xoth tkwi zamkniкte w skarbcu Zamku.

- To krasnolud wynalazі u was proch, ten FaZun, prawda? - Aha. - Jak to wіaњciwie wygl№da teraz z broni№ paln№? - No, antyprochуwki Ka w miastach i... - Ale jaki jest zwyczaj? Nosi siк pistolety? - Nie, raczej nie, przynajmniej nie na Rybie. Nie rozumiem, czemu nie pytacie o takie rzeczy HasWarT'wiego, on wiкcej њwiata widziaі niї ja, wiкcej moїe wam powiedzieж. - Jego teї, jego teї... - Co jest, nie wierzycie mu? - Pуki co, nie musimy, i tak jest dobrze. Pana sіowa w wiкkszoњci teї moїemy zweryfikowaж. - O co tu chodzi, do cholery? Podejrzewacie jakiњ spisek? - Panie KroMaDer, przecieї pan wie: to jest operacja rz№dowa; czego pan oczekuje? Tutaj wisz№ nawet instrukcje uїycia kibli.

I tak dalej, aї do zmierzchu.

Wielki harkasz, rzekі KroMaDer. Kolejny idiom. Skoro symbolem, ostrzeїeniem, znakiem i przepowiedni№ mogіo byж na Raavie dosіownie wszystko, nauka o ich analizie i interpretacji posunкіa siк doprawdy bardzo daleko (nauka lub sztuka, jak kto woli - w Baњni te kategorie czкsto mieszaіy siк ze sob№, exemplum magia). "Harkasz" stanowiі jeden z popularniejszych terminуw wprowadzonych przez ni№ do jкzyka potocznego. Oznaczaі znak duїej zmiany o silnej zaleїnoњci miкdzysymbolicznej. Gluck klarowaі rzecz nastкpuj№co: Jeњli na skutek skojarzeс z niedawnego snu postawisz zakіad i wygrasz lub przegrasz znacz№c№ sumк - to sen уw byі arkaszem, znakiem maіej zmiany. Jeњli zaњ w konsekwencji tej wygranej (lub przegranej) przydarzy ci siк na przykіad њmierж - to byі to harkasz. Poniewaї s№ to rzeczy w peіni ocenialne jedynie post factum, dla ortodoksyjnych symbolistуw arkaszem jest kaїde jedno zderzenie molekuі. TaUKa z Xoth wprowadziі kolejne rozrуїnienie, na arkasze i harkasze bierne, to znaczy znaki nie wі№czone w іaсcuchy przyczynowo-skutowe - czyli takie, ktуre sygnalizuj№c, nie prowadz№ tym samym do swego samospeіnienia. Jego adwersarze wskazuj№ wszakїe nie nieostroњж owej cezury, jako їe nikt nigdy nie wie do koсca, dla jakich przyczyn robi to, co robi. TaUKa odpowiedziaі specyfikuj№c zdarzenia sygnalizowane arkaszami i harkaszami biernymi jako wyі№cznie niezaleїne od woli czіowieka; tym samym dopuњciі moїliwoњж istnienia arkaszy piкtrowych, tzn. symboli symboli, co juї kompletnie skompromitowaіo jego ideк. Niuanse raavaсskiego symbolizmu, szkoіy intepretacji i ideomatyka predykcji ® patrz CR II, 24-30, 47, 49-55, 120-169. Odsyіacze prowdziіy Aproxymeo przez grube tomiszcza oficjalnych opracowaс Doliny њcieїkami pijanego wкїa. Nie moїna poznaж Baњni zaledwie czкњciowo, to niewykonalne; jedyne dostкpne poznanie to asymilacja wiedzy zgoіa gestaltyczna, ksztaіtem peіni, form№ skoсczonoњci - tak samo nie zdoіa Raavaсczyk poj№ж treњci i sensu pierwszej z brzegu ziemskiej ksi№їki, nie przyswoiwszy sobie wpierw caіoњci koniecznych informacji o kulturze, historii i jкzyku, owego zamkniкtego zbioru kontekstуw i skojarzeс. A wszak nawet Gluck daleki byі od ogіoszania siк eskpertem w sprawach Baњni. Nie byіo ekspertуw. I HasWarT'wi, KroMaDer - oni nie mieli pojкcia, co wiedz№ a czego nie, dopуki rуїnica nie uderzyіa ich w oczy jaskrawym kontrastem.

Dialogi stanowiіy zaledwie jeden z elementуw tego zbioru. Wywodziіy siк jeszcze sprzed Podziaіu, wtedy jednak (a przynajmniej tak gіosiіa legenda) stosowano je nie w postaci kart, a maszyn graj№cych, magicznie sprzкganych z umysіem uїytkownika i generuj№cych ci№gi melodii. Najwyraџniej їadna z owych maszyn nie przetrwaіa Podziaіu. Tradycja Dialogуw jednak їyіa; w zdegenerowanej, zuboїonej i znacznie sprymityzowanej formie wrуїby karcianej. W kaїdym razie kaїdy Ziemianin bez wahania nazwaіby to wrуїb№ - HasWarT'wi krzywiі siк na podobne miano. Poznaі tarota, chiromancjк, ziemsk№ astrologiк (podczas gdy astrologia Raavy byіa jednym z najciemniejszych kunsztуw Baњni, przyіapani na niej џle koсczyli) - i twierdziі, їe Dialogi nie maj№ nic wspуlnego z pospolitym wrуїbictwem.

Peіna ich talia (agenci Doliny kupili i dostarczyli na Ziemiк kilkanaњcie jej egzemplarzy) obejmowaіa sto kart: dziewiкжdziesi№t jeden par Gіosуw czyli wіaњnie Dialogуw oraz dziewiкж Akcentуw. (Tіumaczenia nazw na angielski pochodziіy od Glucka i HasWarT'wiego i z czasem przyjкіy siк jako oficjalne, chociaї nawet miкdzy nimi dwoma nie byіo zgody co do detali; Dolina wypuњciіa juї jednak wіasn№ taliк, z dwujкzycznym opisem i komputerowo zeskanowanymi ilustracjami). Istniaіo trzynaњcie Gіosуw, wystкpuj№cych zawsze parami, w kombinacji: kaїdy z kaїdym oraz ze sob№ samym. Ta ostatnia kombinacja to przypadek szczegуlny, Monolog. Gіosy, poczynaj№c od najsіabszego, zwaіy siк nastкpuj№co: W Јoїu Nierz№dnicy; Klamra; Bуg; Rozstajne Drogi; Upadek; Id№cy Po Њladach; Narodziny i Њmierж; W Miіoњci; Bez Sіуw; Za Plecami; Zawsze i Nigdy; Dziecko Pyta; Usi№dџ, Poczekaj, Pomyњl. Kaїdy Gіos posiadaі swego synergenta, nicuj№cego jego znaczenie pierwotne; oprуcz Klamry, ktуra byіa synergentem sama dla siebie. Gіosy bowiem zawsze odczytywaіo siк Dialogami, nigdy pojedynczo. St№d nazwк i samodzieln№ staі№ podstawк interpretacyjn№ posiadaіa kaїda z dziewiкжdziesiкciu jeden kart. A poniewaї sama ich iloњж w ukіadzie pozostawaіa zmienn№ niezaleїn№, liczba daj№cych siк tu uzyskaж kombinacji siкgaіa nieskoсczonoњci. Nadto naleїaіo pamiкtaж o moduluj№cej wyjњciow№ treњж roli Akcentуw: Krzyk; Echo; Szept; Sіuchaj; Wiatr; Cisza; Gікboki Oddech; Drїenie; Kielich Wina. Kaїdy z agentуw otrzymywaі w ramach szkolenia swoj№ taliк, zachкcano do samodzielnych жwiczeс. Rolк instrukcji peіniі "Diariusz Sіuchacza", dostкpny zarуwno w oryginale xotha, jak i w przekіadzie Glucka. We wstкpie Gluck umiejscawiaі Dialogi w kulturze Baњni. O ile arkasze i harkasze jako pojкcia rodem z filozofii fatalizmu sіuїyж mog№ jedynie za tematy jaіowych dysput uczonych lub emfatyczne wykrzykniki pospуlstwu, o tyle praktycznego wykorzystania tych zjawisk - tzn. maszyn graj№cych a potem kart - juї nie naleїy lekcewaїyж. Najczкњciej dziaіanie Dialogуw tіumaczy siк jako sztuczne wywoіanie rezonansu miкdzysymbolicznego; akt zapytania - maszyny b№dџ kart - wywoіuje na powierzchni zdarzeс falк, ktуra powraca w odpowiedzi odbiciem od dookolnych arkaszy i harkaszy. W tym sensie Dialogi nie s№ їadn№ wrуїb№, przepowiedni№, nawet same w sobie nie s№ symbolem: to sposуb skupienia - soczewka - symboli i znakуw rozrzuconych po њwiecie, ktуrych najczкњciej nie dostrzegamy, nie jesteњmy w stanie wyodrкbniж i zinterpretowaж. Staroїytne maszyny graj№ce, jako artefakty immanentnie magiczne, wykorzystywaіy moc tej magii dla dowolnego potкgowania siіy pierwotnej fali, dziкki czemu wyrazistoњж i precyzja uzyskiwanego odbicia rуwnaіa siк klasycznemu jasnowidztwu. Karty natomiast nie s№ magiczne w їaden uznawany na Raavie za magiк sposуb. Co wiкcej - akt ich rozkіadania czy odczytywania nie jest arkaszem ni harkaszem, poniewaї nie s№ nimi nigdy zdarzenia bezpoњrednio zaleїne od woli њwiadomej czynu istoty: jest to rozrуїnienie bardzo waїne dla Raavaсczykуw. St№d wynika specyficzny sposуb uїycia Dialogуw: kart siк nie losuje - je siк wybiera. Tak samo staroїytna maszyna graj№ca - nie losowaіa melodii; istniaіo tam jakieњ bliїej nam nie znane sprzкїenie pomiкdzy wybieranymi przez ni№ melodiami a stanem umysіu, pamiкci itp. podmiotu interpretacji. I to, miкdzy innymi, byі powуd pogardy їywionej przez HasWarT'wiego dla ziemskich metod wrуїby, niemal co do jednej polegaj№cych na њlepym losie: przetasowaniu talii, rzucie koњci, splocie wyprutych wnкtrznoњci, њlepym ci№gniкciu іodyg krwawnika. I chiromancja, jako system implikuj№cy trwaі№ determinacjк їywota, przeczyіa w jego mniemaniu sama sobie, poniewaї wіaњnie intepretowaіa dookolne arkasze i harkasze poprzez dodanie do nich nowego megaharkaszu. Ziemianie natomiast - nawet Gluck - w їaden sposуb nie byli w stanie poj№ж, jakim cudem њwiadomy wybуr tej czy innej karty (bez zawi№zanych oczu, w spokojnym namyњle) moїe zostaж uznany za coњ innego, niї їyczeniow№ manipulacjк skojarzeniami. Aproxymeo po prawdzie rуwnieї tego nie rozumiaі. Kaїdy ci№gnie jak chce. Cуї mu broni wybraж te Dialogi, ktуre ogіosz№ dlaс wielk№ pomyњlnoњж i dіugie їycie?

Celine znalazіa u niego taliк dwujкzycznych Dialogуw i uіoїyіa sobie mandalк.

- Jak siк z tego wrуїy? Masz gdzieњ opis? To chiсskie?

- Zostaw.

- Javier...!

- No, no.

- Kupiіabym sobie takie. Jak to siк nazywa?

- Dialogi.

- Dialogi? Nie sіyszaіam. Gdzie instrukcja?

- No dobra. Przesuс siк. Nie tak to siк robi.

- A jak? Krzyїem celtyckim?

- W ogуle inaczej. Gdzie tu jest... mhm, Monolog Klamry odkіadasz, a resztк w jedenastu szeregach po dziewiкж, Akcenty na dole. Tak. Widzisz?

- Koszulkami do doіu?

- Ymhmy.

- Ale nie tasowaіeњ.

- To nie z tego siк wrуїy, ten ukіad nie ma znaczenia. Z niego dopiero ci№gniesz.

- To je odwrуж.

- Nie. Tak ma byж.

- Mam zamkn№ж oczy?

- Nie.

- Nic nie rozumiem. O co w tym chodzi?

- Sіuchaj. Siedzisz i patrzysz. Rкce na kolanach. Ci№gniesz kartк, ktуr№ chcesz. Jak ci siк spodoba, jak ci do gіowy przyjdzie, jak siк skojarzy... no, nie wiem, nie wyjaњniк ci tego dokіadniej. Zalecana jest medytacja, stan wewnкtrznego wyciszenia, pustka myњli. Chwytasz? Monolog Klamry kіadziesz dla zamkniкcia ukіadu, on zawsze koсczy ci№gnienie.

- To coњ w rodzaju seansu medialnego, wiruj№cy stolik, moje dіonie a nie moje, ja ci№gnк a nie ja, bo wola siі wyїszych - prawda?

- Nie, tu chyba jednak nie o to chodzi.

- Wiкc o co?

- Cholera, pojкcia nie mam. Powiedziaіem ci, ile wiem.

- Wrуїba jest ogуlna, czy zadaje siк pytanie?

- Mam na ten temat sprzeczne informacje. Przyjmij, їe ogуlna.

- Okay.

Po czym wybraіa i uіoїyіa w rzкdzie piкж Dialogуw, jeden Akcent, Monolog Klamry na koniec.

- I co to znaczy?

- A sk№d ja mogк wiedzieж?

Zapisaі jednak otrzymany ukіad i potem prуbowaі go zanalizowaж podіug "Diariusza Sіuchacza". Co prawda nie s№dziі, by byі on jako wrуїba (czy "interpretacja rzeczywistoњci", jak pisaі Gluck) cokolwiek wart: Celine nie znaj№c znaczenia poszczegуlnych Gіosуw i Dialogуw de facto je losowaіa, rуwnie dobrze mogіaby istotnie mieж zamkniкte oczy. W najlepszym razie уw ukіad stanowiі kolejny arkasz.

Z analizy niewiele wynikіo. Nie potrafiі zіoїyж poszczegуlnych Dialogуw w spуjn№ caіoњж, znaczenia rozchodziіy mu siк szerok№ wi№zk№. Garњж Ziemi... Zabij... Oњlepiony Przez Prawdк... Dok№d?... Siedemnaњcie Elfуw... Gікboki Oddech... Cуї to znaczy? Tak dziecko bawi siк puzzle'ami, fragmenty mozaiki wypadaj№ mu z nieporadnych dіoni. Kolorowa plama. Rorschach poety.

W nocy uњwiadomiі sobie, co wіaњciwie usiіowaі zrobiж. Baњс rzucaіa mu siк na umysі. Celine akurat nie spaіa u niego; wstaі, poszedі do Kojaka. Kojak teї nie mуgі zasn№ж, piі do Ksiкїyca.

- Co jest?

- Bawiіeњ siк Dialogami? - zagadn№і go Aproxymeo.

- Aha. Ciekawym, kto ma na nie u nas patent, moїna to wypuњciж i zrobiж ciкїk№ forsк, taki tarot idzie jak woda. Ale Ack pewnie juї zaklepaіa sprawк.

- Posіuchaj... - Usiadі obok. Chwilк milczaі. - Czary Baњni dziaіaj№ u nas, prawda?

- No.

- A jeњli Dialogi rуwnieї?

- Mhm?

- Arkasze i harkasze. Jeњli rуwnieї?

- O co ci chodzi? - zmarszczyі brwi Kojak.

- Czy nie wydaje ci siк... ta Baњс... їe ona jakoњ przecieka na Ziemiк?

Jakїe ona siк nazywaіa? Radec? Cadec? Julia miaіa na imiк. Wci№ї ma. Ona їyje, їyje, musi їyж. Teraz widzк: cуї to byі za harkasz, co za harkasz...!

Prуbowaі j№ znaleџж w swoim notesie. Nie znalazі. Њniіa mu siк po nocach, choж nie programowaі. Julia, Julia, Julia њmierci zarкczona. Czy juї zachorowaіa? Czy juї kona? Jej twarz zmieniaіa mu siк pod powiekami od skoсczonego piкkna do skoсczonej brzydoty. Zjawa, banshee, zwiastun nieszczкњcia.

Musiaі wiedzieж. To znak: jej telefon; to znak: jej choroba. Czyї nie takie byіy korzenie jego decyzji? Czyї nie Julii sіowem skazaі siк na Baњс? Jaka zatem jest puenta tego harkaszu? Co jej - jemu - przeznaczono? - їycie? њmierж?

Nie pamiкtaі nazwiska, nie znaі numeru telefonu.

Przyszіo mu wezwanie do pokoju 003 w byіej rezydencji wіaњciciela stadniny - Celine poinformowaіa go, їe teraz ten budynek nazywano klubem; sama nie wiedziaіa, czemu. Poszedі zatem do klubu. Nikt przed nim nie otrzymaі podobnego wezwania; znowu byі pierwszy.

Izba oznaczona tabliczk№ z numerem 003 mieњciіa siк w gікbokiej piwnicy, przerobionej teraz na magazyn jakichњ wyj№tkowo cennych towarуw, bo wchodziіo siк tam przez њluzк o parze pancernych drzwi gruboњci ponad metra - niczym do skarbca banku. Wszкdzie kamery, nigdzie okien; zimne њwiatіo z lamp nasufitnych niczym w wojskowym labolatorium. Moїe zreszt№ istotnie byіo to wojskowe labolatorium.

Jeden jedyny straїnik wskazaі mu zza kuloodpornej szyby kierunek. 003. Zapukaі. Cisza. Zapukaі ponownie. Cisza. Nacisn№і klamkк. Drzwi otworzyіy siк.

Wygl№daіo to na pracowniк informatyka. Pod њcianami stanowiska komputerуw, w tyle dwa rzкdy stoіуw z monitorami; facet w gікbokim fotelu na kуіkach њmiga po czerwonym linoleum.

- Javier Aproxymeo?

Ten fotel byі luksusowym wуzkiem inwalidzkim. Mкїczyzna miaі bezwіadne obie nogi - najpewniej byіy to protezy. Z prawego rкkawa koszuli wystawaі mu metalowo-plastikowy chwytak. Kaleka uњmiechaі siк. Wygl№daі na czterdziestkк. Na gіowie miaі czapeczkк z logo Chicago Bulls. Paliі cygaro.

Javier bіyskawicznie rozіoїyі sobie w myњli Dialogi i poci№gn№і jeden.

- Majorze Gluck.

- Mуwili ci o mnie? - spytaі Gluck w xotha.

- Czytaіem.

- Ach, prawda, wy juї rzucacie czary.

Javier obejrzaі siк na drzwi. Dџwiкkoszczelne. Spojrzaі na terminale.

- Co pan tu robi, panie majorze?

- Jestem bibliotekarzem. Bibliotekarzem Raavy. To duїa rzecz: zebraж, skatalogowaж i opisaж ksiкgozbiуr caіego њwiata.

- A co ja tu robiк? - uњmiechn№і siк Aproxymeo.

- Bкdziesz siк uczyі czytaж i pisaж w xotha.

- Nie miaіem tego w programie.

- Teraz juї masz. - Gluck podjechaі to stoіu i podaі Aproxymeo skoroszyt. - Oto twoja legenda. Jesteњ arystokrat№ wygnanym z rodzinnego maj№tku w Dіoni. Musisz znaж pismo. Nauczк ciк akcentu Piкњci. Razem uіoїymy twуj natuaї.

- Jest juї termin? - zaniepokoiі siк Javier.

- Nie, jeszcze nie. Ale spodziewaj siк. Po Nowym Roku zjedzie tu komisja. Do tej pory Ack wyprawi juї was wszystkich. W ogуle - dodaі Gluck jad№c przez pokуj (Aproxymeo szedі za nim) - uwaїaj na ni№, chіopcze. Kilkaset lat tamu takie jak one robiіyby karierк prowadz№c domy publiczne. Sіyszysz mnie, Ack? - podniуsі gіos. - Burdel ci prowadziж!

- Tu jest podsіuch?

- Znasz jakiњ sposуb, їeby to sprawdziж?

Skrкciі do bocznych drzwi, otworzyі je i przejechaі do kolejnego pokoju. To dopiero byі prawdziwy magazyn. Skіadowano tu w gablotach pod szkіem i plastikiem ksi№їki przywiezione z Raavy.

- Wszystko to hermetyczne, wiкc mogк sobie kopciж - mrukn№і Gluck. - Do tej pory zgromadziliњmy sto trzydzieњci cztery egzemplarze stu trzydziestu dzieі. Wszystkie w peіni zeskanowane i dostкpne z pamiкci na tamtych terminalach. - Machn№і mechaniczn№ rкk№ w stronк poprzedniego pomieszczenia. - Podejdџ tu. To na przykіad jest "Ksiкga Bуlu" ARoNa, druga edycja Xoth. Kiedy wynaleziono druk?

- W tysi№c czterysta piкжdziesi№tym.

Gluck rzuciі Aproxymeo wњciekіe spojrzenie.

- Skup siк. O czym my tu mуwimy? O Baњn pytaіem.

- Sotte. Drugie odkrycie: dziewiкжset dwanaњcie Po Podziale, lloxar Ak' z Domu Wњciekіoњci.

- Tak. Pytanie za tysi№c punktуw: dlaczego zmarli czekali aї tyle czasu? Wszak ich nie dotkn№і Podziaі, ich pamiкж pozostaіa nietkniкta.

- Pan wybaczy, majorze, ale wedіug mnie to nie jest kwestia wyczekiwania do odpowiedniego momentu, lecz potencjaіu technologicznego i intelektualnego spoіeczeсstwa їyj№cych. Proszк to sobie przedstawiж jako њredniowiecze po upadku Rzymu. Trzeba byіo zatoczyж koіo. Przetrwaж z minimalnymi szkodami ten okres odkrywania prawd zakrytych.

- Xa. Chyba masz racjк. Mniejsza z tym. Patrz. "Ksiкga Bуlu". Otwierasz na prawo i czytasz od prawej. Druk, a wiкc naxotha. - Naxotha byіo zuboїon№ wersj№ pisanego xotha, ograniczon№ do czterystu szeњжdziesiкciu podstawowych sylabicznych znakуw ideograficznych; ograniczenie to wymogіa sama technika druku, nie sposуb dla kaїdej tіoczni ryж czcionek szeњжdziesiкciu tysiкcy ideogramуw. - Ile znakуw znasz?

- Wіaњciwie tylko te z Dialogуw.

- Potrafisz siк podpisaж?

- Nie prуbowaіem.

- Nie prуbowaіeњ? - zdumiaі siк Gluck. - To chyba pierwszy odruch: zobaczyж, jak wygl№da moje imiк. Coњ jak lustro. Chodџ.

Wrуcili do pierwszego pokoju. Major zaprowadziі Javiera do stoіu w k№cie, gdzie, za terminalem, przygotowane byіo stanowisko do жwiczeс kaligraficznych. Javier usiadі, podwin№і rкkawy.

- Tu masz alfabet naxotha - wskazaі otwieran№ w prawo ksi№їeczkк o czarnej okіadce. - Wykujesz co do znaku. Ten papier - wskazaі przygotowane arkusze - sporz№dzamy technologi№ Raavy, ma tak№ sam№ fakturк i gіadkoњж. Piszesz tym.

- Co to jest?

- Kora pewnego drzewa z Ryby, po maіej obrуbce. Coњ jak nasz wкgiel szkicowy, ale znacznie bardziej twardy; starcza na dosyж dіugo. Zwrуж uwagк na ukoњne ciкcie. W zaleїnoњci od k№tu nachylenia, sposobu trzymania i siіy nacisku otrzymujesz linie o rуїnej gruboњci i rуїnym odcieniu. Coњ podobnego do japoсskiej sztuki kaligrafii, ale nie trzeba siк babraж w tuszu. Co nie znaczy, їe moїesz sobie wycieraж palce o ubranie, to ciкїko schodzi.

- Jak siк to glicostwo nazywa?

- Drzewo - njak. Te pisaki - kanjak albo drut.

- Drut? Drut jako drut?

- Tak, tak. Џle to przetіumaczyіem za pierwszym razem i tak juї zostaіo w sіowniku - skrzywiі siк Gluck. - Kіopoty z synonimami. Tego njaka uїywaj№ do eksperymentуw z elektrycznoњci№, przewodzi jak glica. Widziaіem w Xotha roњlinne kable grube niczym lufa armatnia, spuszczaj№ je pod stropy Poziomуw; rozumiesz: lampy іukowe. No, niewaїne, bierz siк juї do roboty. Bкdziesz tu przychodziі codziennie, godziny uzgodniк jeszcze z HasWarT'wim. Byіeњ juї na szczepieniach?

- Nie.

- To jeszcze masz czas. Przegl№dniesz fototekк natuaїy, coњ wykombinujemy... Mhm, to by byіo...

- Mogк o coњ zapytaж?

Gluck wzniуsі oczy do sufitu.

- Opowieњci kombatanckie? - mrukn№і.

- To na Raavie tak pana urz№dzili?

- A jak myњlisz?

- Co siк staіo?

- Ech. Powinienem chyba dodaж do ksi№їki moj№ notк biograficzn№ - westchn№і Gluck teatralnie; co naprawdк teraz myњlaі, nie daіo siк odczytaж z jego przymruїonych oczu. - Na drodze do guza padіem ofiar№ szantaїu - zacz№і powoli - i zrobiіa siк z tego krwawa historia, dіugo by mуwiж. W koсcu miejscowi mnie dopadli. S№d i tak dalej. Dostaіem UnKaI'. Znasz? Bкdziesz miaі czas, poczytasz tu sobie w oryginale, zreszt№ nie tylko "Ksiкgк Bуlu", mam tu naprawdк ciekawe... Xa. Rzucili koњci. Wypadіo na piкж, czyli powyїej przeciкtnego prawdopodobieсstwa. UnKaI' polega czymњ takim. Pytaj№, ktуr№ koсczynк. Ty wybierasz. Wtedy j№ odcinaj№ i losuj№, czy na tym koniec. Jest jeden kamieс na Wolnoњж, reszta na Bуl. Ja, jak mуwiк, miaіem szanse jeden do czterech. Po lewej nodze poszіa prawa. Znowu Bуl. Rкka. Wolnoњж.

- Jest pan maсkutem?

- Nie - odwarkn№і Gluck i odjechaі. Fotel sun№і po linoleum bezszelestnie.

Aproxymeo uj№і czarny kanjak, obrуciі w palcach. Bardzo miіy w dotyku. Nad Domem Piszк Nikt Id№c. Xa.

Byіy tu romanse orwedockie, i lota, "legendy o magii" sprzed Podziaіu, i rozprawy filozoficzne, traktaty naukowe, publicystyka polityczna, i zbiory poezji. Agenci Doliny zdobyli dla Glucka dwa z czternastu tomуw "Wielkiej Encyklopedii Xoth". Miaі Gluck w swych zbiorach takїe dziennik pierwszej wyprawy KaOOo za Terminator; miaі sіynne "Listy" - korespondencjк mіodego Imperatora G' do swej normickiej kochanki; miaі antologiк dramatуw, komedii i sofanii ocalaіych z Podziaіu. Miaі dwa zbiory specyficznej poezji Ryby, tak zwanych strun, w rzeczy samej niezmiernie przypominaj№cych haiku, choж mniej rygorystycznych w zakіadanych z gуry ograniczeniach formy. Kazaі siк Javierowi жwiczyж takїe w ukіadaniu tych strun - na czas, na zadany temat, w zadanym nastroju; naleїaіo to do kanonu wyksztaіcenia raavaсskiej arystokracji: biegіoњж w poezji.

Gluck spкdzaі w bibliotece chyba caі№ dobк, bo Aproxymeo zawsze go tu spotykaі. Kaleka pracowaі przy komputerze, sun№c palcami lewej dіoni po miniaturowej klawiaturze sensorycznej mocowanej do porкczy jego fotela, kopc№c cygara i mrucz№c coњ niezrozumiale pod nosem. Tіumaczyі.

- Przechodzк, glica, do historii - odwarkn№і Javierowi na okazyjne pytanie. - Tworzк klasykк.

I zapewne tworzyі. Zapewne byіa to jego droga do zbawienia, sposуb na usprawiedliwienie zaprzepaszczonej w Baњni przyszіoњci. Bo cуї innego mogіo mu zrуwnowaїyж doїywotne kalectwo? Byі zwi№zany z Baњni№ na dobre i na zіe, skuty z Raav№ іaсcuchem mocniejszym od tytanu. Skoro tyle poњwiкciі; skoro tyle jej daі. Bibliotekarz. S№ harkasze i harkasze, a Dialogi zawsze tylko tak szczere, jak ten, ktуry je ukіada.

Aproxymeo tymczasem uczyі siк pisaж i czytaж - i to byіa juї ostateczna wyprzedaї jego duszy lloxar zmarіego Boga Raavy. Skopiowaі Gluckowe tіumaczenie jednego z erotykуw T'wiZa (nie strunк; struny prawie w caіoњci byіy nieprzekіadalne) i pokazaі je Celine.

- Tyњ to napisaі? Ty? Cholera, Javier, z ciebie jest geniusz, ksi№їki ci tworzyж; zaraz ci tu z tych kart Nobla wywrуїк.

- Prawda, їe dobre? Ale nie moje.

- A czyje?

Posiadali wyі№cznoњж na historiк i kulturк caіego њwiata, i mogli do woli przebieraж w dzieіach rangi "Iliady" czy "Hamleta", wszystkich oryginalnych, nie podobnych do niczego, co znali, nie znanych nikomu wiкcej na Ziemi. Aproxymeo szybko zrozumiaі gor№czkк trawi№c№ Glucka; to sytuacja wprost z "Baњni tysi№ca i jednej nocy", niemoїliwoњж na їyczenie.

Zrozumiaі takїe to: Gluck sam w sobie stanowi przykіad literackiego geniuszu. Javier znaі wystarczaj№co wiele wystarczaj№co wzajem sobie obcych jкzykуw, by mieж tк pewnoњж: kaїdy przekіad jest tylko tak dobry, jak tіumacz, bo najpiкkniejsze w oryginale dzieіo sprowadziж moїna w braku talentu u translatora do poziomu ciкїkiego kiczu.

Kanjak w dіoni i naxotha przed oczyma. To zupeіnie inny rodzaj pisma, gdy sam ksztaіt znaku niesie informacjк i wraїenie estetyczne - do tego stopnia, їe litera, ideogram urasta do dzieіa sztuki. Rкka pewna. Oko prawdomуwne. Geometrycznoњж myњli. Jest w tym coњ z ukіadania Dialogуw - ten sam paradoks wymuszonej nieњwiadomej szczeroњci. Lecz - co znaczy: byж szczerym? Kl№і Gluck Javiera w їywy kamieс. - Nie wiem, jakim cudem uwierzy ci kto w to twoje szlachectwo. Piszesz jak batem do druta przyuczany krasnolud. Skup siк, a ioo oth. Nawet twуj autograf wygl№da niczym morda upiora.

Nie byіo juї sposobu, їeby nie wiedzieli, wyprzedzaі ich o parк dіugoњci. Spodziewaі siк zazdroњci, zbiorowej niechкci. Bі№d. Gdzieњ pomiкdzy drugim a pi№tym miesi№cem pobytu w Dolinie diametralnie zmieniі siк panuj№cy wњrуd przyszіych agentуw nastrуj. Juї nie misja i wyrуїnienie i duma z przynaleїnoњci do elity. Teraz rozmawiali na swych spotkaniach w podziemiu biurowca o znanych im z autopsji oraz z armijnej legendy przypadkach nagіej a niespodziewanej њmierci na sіuїbie. Moїe nie aї miкso armatnie, ale - saperzy, spadochroniarze pozbawieni wsparcia. Baњс њniіa im siк po nocach jaskrawymi koszmarami rodem z niskobudїetowych horrorуw. A jedynie Aproxymeo i Iggletone-Yax potrafili sobie zaprogramowaж sny, chroni№c siк przed Raav№ nocy. Tu siкgaі Kamieс; zdawaіo im siк, їe wrкcz czuj№ zaterminatoralne zimno przeklкtych krain Baњni.

- Co to wіaњciwie jest? Jakiњ ich miejscowy demon?

- Pamiкtajcie, їe wci№ї nie mamy potwierdzenia - wtr№ciі Oddstone. - Legenda. Nikt go nie widziaі na oczy. Nic dziwnego, їe imaginuj№ sobie w nadirze wypotworzone przeciwieсstwo Poіudnia.

Spojrzeli na niego z niesmakiem.

- Akurat; jaki racjonalista, myњlaіby kto - parsknкіa Janice. - Teї przecieї w niego wierzysz.

- Zrуbmy moїe jakiњ plebiscyt - rzuciі Javier znad kufla. - Kto wierzy w elfy?

Wszyscy.

- We Wіadcуw Ksiкїyca?

Wszyscy.

- W sam Ksiкїyc?

Oddstone i Kojak siк wyіamali.

- Co jest? - zirytowaіa siк Janice. - Przecieї na Wіadcуw zgodziliњcie siк.

- Co innego funkcja, tradycja, tytuі i politycza manipulacja - zaakcentowaі Oddstone - a co innego fizyka.

- Wіaњnie - przytakn№і Kojak. - Ten numer z satelit№ takich rozmiarуw, їe rzuca cieс jak na tej mapie w encyklopedii, a ciskaj№ nim sobie od Terminatora do Terminatora i w ogуle go nie widaж w Dniu... no to po prostu jest niemoїliwe.

- A wodnicy?

- Nie znamy reszty tego systemu planetarnego. Ich Sіoсce moїe mieж ciemnego towarzysza.

Szіo o to, їe Dolina swego czasu zleciіa agentom zbadanie kwestii przypіywуw i odpіywуw mуrz Raavy; miaіo to stanowiж dowуd poњredni na istnienie - b№dџ nieistnienie - Ksiкїyca. Pіywy wystкpowaіy, byіy wszelako doskonale nieregularne. Kaїda wioska rybacka, kaїdy port posiadaі wіasnych wodnikуw - ludzi o bliїej nie sprecyzowanych psychicznych (a raczej parapsychicznych) uzdolnieniach, pozwalaj№cych im okreњlaж z pewnym wyprzedzeniem pory przypіywуw i odpіywуw.

- Satheno. Dalej. Podziaі.

Wszyscy.

- A co, to niby jest fizycznie moїliwe? - naskoczyіa Janice na Kojaka.

- Zbyt wiele danych, їeby w№tpiж - mrukn№і Kojak, cokolwiek jednak skonfundowany.

- Llox.

Znowu wszyscy.

- Dialogi.

- To znaczy - co?

- Їe faktycznie dziaіaj№ jak stoi w "Diariuszu". Arkasze, harkasze, te rzeczy.

Nikt.

- Ich zmarіy Bуg.

- Odbiіo ci, Javier?

- Pytam siк. Jeњli nie - to nie.

Faktycznie, teї nikt.

Aproxymeo spojrzaі na nabazgran№ na serwetce tabelkк.

- Jakaњ gіupota z tego wyszіa.

Gaspari wzruszyі ramionami, potem strzepn№і rкk№.

- Co chcesz; Baњс.

Zwaі siк ARoSyMeO; na Rybie czy na Na Odwrуt oznaczaіoby to co najmniej Rejestr Przejњcia w Dziczy, lecz wszyscy wiedzieli, їe na Dіoni panuje baіagan w genealogiach wysokich rodуw. Zaner Dіoс. Szarpan, prowincja w Wieczorze, nadmorski maj№tek nad Rzek№ Krwi. Lenno warunkowe Straїy, Rda. Wygnany z przyczyn, o ktуrych nie chce mуwiж (rzecz do dowolnego zmyњlenia). Skіуcony z rodowymi lloxar.

Natuaїe posiadali na Dіoni wszyscy szlachetnie urodzeni oraz wiкkszoњж tych z pospуlstwa, ktуrych byіo na to staж - w kaїdym razie takie panowaіo przekonanie na dwуch wiкkszych kontynentach, co w tym przypadku byіo waїniejsze od stanu faktycznego. Szіo o to, by wystarczaі sam widok Javiera, by natuaї mуwiі za niego. Sztuka natuowania rozwinкіa siк wіaњnie na Dіoni, i to - jak wieњж niosіa - juї po Podziale. Od zwykіego tatuaїu rуїniіo j№ zamieszanie magii w proces nakіuwania skуry. W istocie natuaїystami mogli zostaж jedynie ya o pewnych, choжby minimalnych, uzdolnieniach w zakresie rzucania czarуw. Natuaїe bowiem, choж trwaіe, byіy malunkami zmiennymi i - w obrкbie powierzchni dermy poddanej injektacji sekretnym wielobarwnikiem - podlegaіy pіynnym transformacjom, od ksztaіtu do ksztaіtu, od koloru do koloru. W їadnym razie nie byіy to jednak transformacje przypadkowe. Przede wszystkim - natuaї zawsze przedstawiaі coњ konkretnego, nie byі to wyі№cznie zbiуr rуїnobarwnych plam. Nadto zaњ - istniaіa silna, choж nie podlegaj№ca њwiadomej kontroli, korelacja pomiкdzy stanem umysіu posiadacza natuaїu (w ogуle: psychik№) a obrazem owym natuaїem przedstawianym. Aby nie nakіadaж naс z gуry sztucznych ograniczeс, szlachcice z Dіoni natuowali caіe ciaіo, pozwalaj№c malunkowi swobodnie siк po nim przemieszczaж, zmniejszaj№c siк i powiкkszaj№c; natuowano po przejњciu z czasu dzieciкcego w czas dorosіych.

Rzecz jasna, nikt w Dolinie - nikt na Ziemi - nie potrafiі stworzyж prawdziwego natuaїu. Szіo o przekonuj№c№ faіszywkк. Ze zdjкж robionych przez agentуw przybyszom z Dіoni obliczono przybliїone tempo metamorfoz magicznych malunkуw. Nie byіo ono aї tak duїe, by blef mуgі siк okazaж dla Aproxymeo groџnym.

W komputerze biblioteki znajdowaі siк katalog z plikami wszystkich fotografii i filmowych kadrуw z Raavy, na ktуrych choж mign№і natuaї. Gluck skompilowaі je w istny album naskуrnych freskуw, zsortowanych tematycznie i rozmiarami oraz podіug pіci i wieku.

- Powiedzmy sobie od razu, їe nie idzie nam o efekt artystyczny, lecz o uwiarygodnienie twojej legendy - rzekі Gluck. - Zaner po pierwsze: malunek musi pokrywaж skуrк w moїliwie najbardziej widocznym miejscu. Choжbyњ miaі, jak Justus, caіe plecy zabazgrane, nic by ci to nie daіo, bo musiaіbyњ siк kaїdemu spotkanemu rozbieraж do pasa, a rzecz w tym, їeby wywoіywaж aprioryczne przekonanie, iї pochodzisz z Dіoni, i Klamra; nie bкd№ nawet pytaж, a juї na pewno nie poprosz№ ciк o podpis, bo to by byі twуj koniec, he he he. Zaner...

- Chwila, moment...!

- ...bкdzie to twarz.

- No nie, tego mi nie zrobisz.

- Bкdzie to twarz - kontynuowaі Gluck. - Najpierw siк zastanуw, potem protestuj. Przecieї nie zostanie ci to na caіe їycie; nie bкdzie to nawet zwykіy tatuaї, stosujemy specjalne barwniki, po powrocie wyczyњcimy ciк bezboleњnie, њlad najmniejszy nie pozostanie.

- Czy mi siк wydawaіo, czy teї to ja miaіem decydowaж?

- Moїe ci siк i wydawaіo. Teraz - co siк tyczy samego malunku. Spуjrz na to.

- A їebyњ Kamienia dotkn№і!

- Niezіe, co?

- Gluck, na њmierж Boga, ja mam mieж to na twarzy?? Cуї to za monstrum ohydne? Їyje to-to na Raavie? Sk№dїeњ je wytrzasn№і? Z "Obcego" zerїn№іeњ?

- Mhm, jest to іeb pewnego pasoїyta wewn№trzustrojowego, w powiкkszeniu jeden do trzystu.

- To їart, prawda?

- Co?

- Nie pozwolк sobie coњ takiego wytatuowaж na twarzy.

- Javier, Javier, czego ty siк boisz? Nie b№dџ dzieckiem. Przecieї wiesz, o co tu siк gra. To nie konkurs piкknoњci; to wyњcig po guz.

- Wyњcig? Co masz na myњli?

Gluck westchn№і. - S№dzisz, їe jak dіugo uda siк utrzymaж w tajemnicy caі№ tк imprezк? Wkrуtce zjad№ tu politycy; moїesz juї zacz№ж liczyж czas do przecieku. To nieuchronne.

- Inne paсstwa...

- Nie tylko rz№dy. Pomyњl chociaїby o takim korszecie. Czy potrafisz w ogуle wytyczyж puіap potencjalnym zyskom? No. Sam widzisz. Zaner nie kaї mi siк tu їaliж nad swoj№ utracon№ urod№.

A potem otrzymaі oficjalne zawiadomienie o wyznaczeniu daty przerzutu i znowu horyzont przyszіoњci zawin№і mu siк stromo wzwyї lustrzanym waіem. Zaraz powyznaczano takїe daty kіucia tatuaїu, ostatecznych badaс lekarskich i szczepieс. Obowi№zek szczepieс agentуw wprowadzono po tym, jak mіodszy synek Chenуw zmarі na њciњlicк. Raava posiadaіa wіasne choroby, wіasne zastкpy bakterii i wirusуw, wyewoluowaіych "w bok" od ziemskich. Genetycy Doliny (a byіo to wszystkiego trzech doktorantуw plus technicy laboratoryjni i informatycy, w sumie nie wiкcej jak tuzin etatowcуw) wci№ї trudzili siк nad sporz№dzeniem drzew raavaсskiej ewolucji i nadal prуbowali "dosztukowaж" ten fragmentaryczny obraz do wykresu ewolucji ziemskiej. Skoro istniaіo tu fundamentalne braterstwo biaіka i kwasуw nukleinowych, skoro aї rzucaіa siк w oczy konwergencyjnoњж ziemskich i raavaсskich flor i faun, posuniкta do niezaprzeczalnej kompatybilnoњci organizmуw najwyїszego stopnia zіoїonoњci, humanoidуw we wszystkich ich baњniowych odmianach, ya, oraz Linneuszowskiego homo sapiens - musiaіo zatem zachodziж gікbokie powinowactwo obu tych њcieїek їycia.

Kowalski i Dethew wystawili Javierowi pozytywne oceny juї jakiњ czas temu; HasWarT'wi жwiczyі z nim do samego koсca. Juї nic nowego nie staraі siк go nauczyж - testowaі u Aproxymeo jedynie refleks, orientacjк i umiejкtnoњж wymuszonej, natychmiastowej koncentracji. Te treningi przerodziіy siк wreszcie w coњ w rodzaju pojedynkуw pomiкdzy magiem a Javierem, mentalnej gry w "noїyce, papier i kamieс" - w ktуrej, co zaskakuj№ce, Javier nierzadko zwyciкїaі. Oczywiњcie zdawaі sobie sprawк, iї dzieje siк tak wyі№cznie dlatego, їe HasWarT'wi ogranicza siк do tego skromnego zasobu czarуw, ktуre poznaі byі Aproxymeo; niemniej - byіy to zwyciкstwa.

Њwiadectwo wystarczaj№cej znajomoњci xotha wystawiі mu rуwnieї HasWarT'wi, choж Javier nie w№tpiі, їe na biurku doktor Ack wyl№dowaіy takїe stosowne raporty autorstwa Glucka, Kowalskiego i Dethewa. Ten piewszy, po prawdzie, nadal uwaїaі, iї Aproxymeowe pisane naxotha jest absolutnie nie do zaakceptowania - lecz Ack najwyraџniej niewiele to obeszіo. Wszyscy tu w Dolinie zdawali sobie sprawк, iї caіy ten trening agentуw stanowi wci№ї jedynie pokryt№ urzкdowym rytuaіem improwizacjк i nie da siк podobnego systemu utrzymaж na dіuїsz№ metк. Smith mуwiі bez ogrуdek: - Jesteњcie ostatni№ pi№tk№ szkolon№ tak chaotycznie. Њwieїy nabуr wejdzie juї w rygor iњcie wojskowy. Wyњcie tu mieli wіaњciwie wczasy, kursy jakieњ indywidualne wedіug chкci i nastroju, aї obrzydzenie braіo; myњlicie, їe nie wiedziaіem o tych panienkach? їe nie wiedziaіem o waszych kacach porannych? Ale to koniec. Wy jesteњcie ostatni. Instytucjonalizujemy siк. Stanie tu kolejna agencja rz№dowa. - Trudno byіo siк wyznaж, czy Smith jest z tego zadowolony, czy nie. Niew№tpliwie miaі coњ komuњ za zіe.

Skompletowano ubiуr ARoSyMeO; miaі siк Javier nosiж podіug mody Piкњci, a w kaїdym razie podіug tego, co za takow№ modк uchodziіo w oczach krawcуw Doliny, zaopatrzonych, miast їurnala, w kilkadziesi№t zdjкж wykonanych przez agentуw ludziom przybyіym na Rybк z Dіoni. Gluck krкciі nosem, ale HasWarT'wi tylko strzepn№і rкk№.

W sto osiemdziesiкtym уsmym dniu pobytu w Dolinie Aproxymeo zacz№і na dobre wchodziж w skуrк szarpaсskiego szlachcica Nad Domem Wieczna Mgіa Id№c. Usuniкto mu wszystkie plomby. Wіosy, nie przycinane przez caіy ten czas, podgolono mu teraz nad uszami i spleciono na karku. Wуwczas przyszedі czas na tatuaї. Rozrysowano go i wypeіniono kolorami w ci№gu jednej nocy. Zaczynaі siк na plecach, ci№gn№і przez bark, obojczyk i kark, wspinaі na policzek i koсczyі na powiekach i u nasady nosa rozwart№ gкb№ potwora, szczerzyіy siк w niej haczykowate kіy, gorzaі czerwony mrok.

Szczepienia przeszіy bez kіopotуw; niewielki skok temperatury, nic powaїniejszego. Celine znalazіa u niego ich њlady.

- Afryka? Karaiby? Rejon Kanaіu?

- Mhm?

- Co ja, oczu nie mam? Wyjeїdїasz. Jutro?

- Pojutrze.

- Cуї. Przypuszczam, їe ї№daж, byњ daі znak po powrocie, to moїe byж jednak zbyt wiele.

- Nie. Celine. Spуjrz na mnie. Spуjrz. No. Juї. Nie ma potrzeby. Okay? Okay? Na pewno zadzwoniк. Ale to jest teraz; i twуj їal jest teraz. Najprawdopodobniej nie bкdziesz mnie w ogуle pamiкtaж. Kto wie, ile czasu nas przedzieli? Rok? Dwa? Trzy? To bкdzie raczej nieprzyjemne zaskoczenie, sama wiesz. Ale zadzwoniк. Obiecujк teraz i dotrzymam wtedy. Sіowo. Chociaї ja to juї nie bкdк ja i ty to juї nie bкdziesz ty. Widzisz? Kіamiк sobie teraz szczerze. Moje sіowo. Ale ty wiesz. Prawda? Wiesz.

De facto byіa to stypa. Dethew, Kowalski, Kojak, Oddstone, no i Aproxymeo. Podpisaі siк na њcianie; zanim siк zorientowaі, wyskoczyі mu spod dіoni autograf ARoSyMeO, ostatnio tak pilnie жwiczony; zaner obok podpisaі siк powtуrnie.

- Jezus Maria, Javier, obrуж-no siк do њwiatіa - machaі na Aproxymeo Kojak. - Pokaї mordк. Widzicie? Horror dla ubogich. W cyrku ciк trzymaж, dzieci straszyж.

- A ten twуj - zagadn№і Javier Dethewa z powrotem siadaj№c przy stole - to nie jest nautaї?

- Nie. W ogуle inna para kaloszy. Ale zejdџ ze mnie. To twуj wieczуr.

- Mуj. Co za nastrуj, stypa jakaњ.

- Nie mуw...

- Ale to prawda! - їachn№і siк Kojak. - Czujк przecieї. Wy - wskazaі brod№ Dethewa i Kowalskiego - macie rzecz juї za sob№, ale mnie i Carla dopiero to czeka. Maіo brakuje a zaczn№ mi siк trz№њж kolana. O co tu chodzi? Sk№d to przygnкbienie?

- Ja - wymamrotaі Justus w xotha do wnкtrza swej szklanki - z chкci№ bym przecieї tam wrуciі. A ty? - spytaі Kowalskiego i zaraz odpowiedziaі sam sobie: - Wiem, їe teї.

- Wy jesteњcie szaleni, zaraziіo was, nie o to pytaіem. Sk№d to przeњwiadczenie, їe posyіaj№ Javiera na њmierж? Przyszіy jakieњ wieњci? Macie dostкp do jakichњ utajnionych informacji?

- Eee-tam. Do niczego nie mamy dostкpu.

- Zaner?

Rуwnoczeњnie: Kowalski wzruszyі ramionami a Dethew strzepn№і rкk№.

- Harkasz - szepn№і Oddstone.

- Co?

- Nikt nie potrafi wyjaњniж. Od nikogo nie zaleїy. Gdyby miaіo powуd i wynikaіo z waszych њwiadomych decyzji - nie byіoby symbolem, nic by nie znaczyіo i przed niczym nie ostrzegaіo. Ale nie ma powodu i nie wynika. Poci№gnij sobie Dialogi na to przeczucie, Javier.

- Pieprzк Dialogi. To nie jest system z naszego њwiata. Їeby naprawdк funkcjonowaіy, trzebaby wywrуciж rzeczywistoњж na nice: nie determinizm i nie probabilizm, a sen malarza-kabalisty. Lloxar Boga, a ioo oth! To nie jest nasza rzeczywistoњж.

Kowalski zapatrzyі siк tкpo w sufit.

- Ale - zacz№і po chwili - ale przecieї od momentu otworzenia przejњcia... i im czкњciej i im dіuїej jest ono otwarte... w koсcu skoro przechodzimy nawzajem, oni na Ziemiк, my na Raavк, i w te i we w te... wpіywy... nie moїna odgraniczyж... to jakoњ... rozumiecie?

Aproxymeo pochyliі gіowк, іeb potwora poіkn№і cieс. Gdybym tylko umiaі poci№gn№ж te cholerne Dialogi. Czujк. Wiem.

Baњс. Ona przecieka.

- Zanim ciк poїegnam - powiedziaіa doktor Ack - muszк ci jeszcze wyjaњniж parк istotnych kwestii. Jak zapewne wszyscy siк zorientowaliњcie, bliski jest przeіom w programie. Konkwista. Tak. Ten nowy czterdziestoosobowy nabуr to tylko pocz№tek. Zamierzamy zarzuciж sieci jeszcze szerzej i prawdopodobniej trafimy takїe jeszcze na kilku z uzdolnieniami podobnymi do waszych. To znaczy - z talentem do magii. Magii, rzucania czarуw. Jak to brzmi? Muszк siк przyzwyczajaж... W ci№gu roku zmieni siк wszystko nie do poznania, i to niezaleїnie od tego, czy zdobкdziemy guz, czy nie. Rozumiesz mnie, Javier? To juї nie jest kwestia bilansu strat i zyskуw, decyzji poszczegуlnych ludzi; to juї presja systemu, i nawet legik№ nie zatrzymasz tego procesu, w rzeczy samej jest on z gruntu alogiczny. Guz... guza potrzebujemy, їeby siк uratowaж przed nami samymi. Pomyњl, co siк stanie, gdy sprawa wybuchnie a my wci№ї nie bкdziemy dysponowaж staі№ Bram№.

- Gluck wspominaі... inne paсstwa, korporacje...

- Tak. Miкdzy innymi. Moїesz na przykіad przyj№ж jako pewnik, iї HasWarT'wi nie poїyje potem dіuїej jak parк tygodni. I on zdaje sobie z tego sprawк. Czy doprawdy nie dostrzegіeњ u niego owego rozdraїnienia? Ci goryle - myњlisz, їe to tylko dla ochrony? On bкdzie prуbowaі uciec; byіby gіupcem, gdyby nie prуbowaі. Podczas przerzutu... sam zobaczysz. Caіy dotychczasowy ukіad siк sypie.

- Rozumiem, їe sytuacja jest powaїna. Presja czasu. Czwahfa...

- Javier. Poruczniku Aproxymeo. Nikt w caіej historii programu nie miaі tak dobrych wyjњciowych referencji jak wy. Dokonujк wyborуw na podstawie dostкpnych mi danych. W tej chwili na Raavie znajduje siк dziewiкciu naszych agentуw, co do ktуrych moїemy byж pewni, їe їyj№ i pozostaj№ lojalni, i z ktуrymi utrzymujemy przez Chenуw ci№gіy kontakt; samych Chenуw tu nie liczк. W momencie twego przejњcia na Raavк znajd№ siк oni wszyscy pod twoj№ komend№. Trzech jest od ciebie wyїszych stopniem. Chociaї to nie powinno mieж znaczenia, wiem, їe bкdzie miaіo - na czas misji zatem zostajesz awansowany na majora.

- Dziкkujк.

- Nie wiem, czy dobrze mnie zrozumiaіeњ. Kaїde z tej dziewi№tki posiada doњwiadczenie w sprawach Baњni nieporуwnanie wiкksze od twojego. Byіbyњ zatem gіupcem zachowuj№c siк faktycznie jak dowуdca w stosunku do podwіadnych; ja wiem, їe nie jesteњ gіupcem, ani megalomanem czy zakochanym we wіadzy їoіdakiem, wiкc zakіadam, їe nie bкdziesz tak postкpowaі. Nadto pamiкtaj, їe Chenowie nie podlegaj№ ci w їaden sposуb, i їe rozkazy wydawane przez nich s№ rozkazami Doliny.

- To bez sensu. Dlaczego ja?

- Poniewaї bкdziesz tam jedynym z naszych agentуw, ktуry opanowaі arkana magii. I nawet po przejњciu kolejnej czwуrki pozostaniesz spoњrуd nich najbieglejszym w tej materii. A takїe dlatego, їe poleciіy mi ciк trzy z piкciu osуb, ktуre zapytaіam. A przede wszystkim - przede wszystkim dlatego, їe jesteњ nowy, jeszcze nie zakosztowaіeњ Baњni i przypuszczam, zakіadam, muszк zakіadaж - їe istotnie bкdzie ci zaleїeж na zdobyciu guza. Wierzк w twoj№ ambicjк. Smith zdaі mi relacjк z waszej rozmowy; ty - ty zostaс tym, o ktуrym bкd№ krкciж filmy i pisaж ksi№їki. Proszк. Droga wolna. Cуї potкїniejszego od chciwoњci? Stawiaj na czarne, one wygrywaj№ znacznie czкњciej.

- To nie jest chciwoњж.

- A co? Jesteњ ambitnym mіodzieсcem. Na szczкњcie nie s№ to ambicje nieuzasadnione.

- Nie jestem ambitny.

- Jesteњ. Czego siк wypierasz? Marzeс? Nawet masochiњci marz№ o de facto przyjemnoњci. Przecieї czytaіam twoj№ teczkк. Stawiam na ciebie, bo ty stawiasz na siebie. To siк nazywa zbieїnoњж interesуw. Guz. Oboje wygramy.

- Doktor Ack... czy mogк o coњ spytaж?

- Nie graj mi tu spіonionej dziewicy.

- Czy w bibliotece Glucka jest podsіuch?

- Do widzenia. Їyczк powodzenia, majorze.

- Do widzenia, m'dam.

Caіoњж wyposaїenia Aproxymeo zapakowano do czterech toreb. Przyleciaі Sikorsky w barwach U. S. Navy, zabraі bagaї, Javiera, HasWarT'wiego, Smitha i dwуch goryli. Wszyscy - za wyj№tkiem Raavaсczyka - byli w tak zwanych "ubraniach roboczych", to znaczy szarych wojskowych kombinezonach. Aproxymeo ponadto przez caіy czas nie zdejmowaі heіmu i wielkich lustrzanych okularуw - ale i tak zaіoga gapiіa siк na wyzieraj№ce spodeс fragmenty tatuaїu. Nikt nie odezwaі siк ani sіowem.

Lecieli blisko dwie godziny. Potem szybka przesiadka do stareсkiego Grummana Greyhounda, ktуry czekaі na nich, zaіadawany dodatkowym cargo: szeњcioma metalowymi pakami o rozmiarach maіych samochodуw. Grumman grzaі juї silniki i wystartowaі gdy tylko zapiкli pasy. Tym razem lot trwaі znacznie dіuїej; widocznie samolot wyposaїony byі w dodatkowe zbiorniki paliwa, bo nie tankowali w powietrzu. Gonili wschуd sіoсca. Dali za wygran№ gdzieњ w poіowie drogi na Hawaje. Z nieskoсczonego bікkitu oceanu wyskoczyіo kilka szarych pryszczy. Wyl№dowali na lotniskowcu po okropnej powietrznej huњtawce, jeden z goryli porzygaі siк do papierowej torebki.

Tu znуw helikopter. - Mamy chwilк czasu! - wykrzyczaі do nich pilot. - Najpierw idzie martwica! - Istotnie, pierwsz№ z metalowych skrzyс juї podwieszano pod zawisіego w niszcz№cym uszy huraganie jego њmigieі Sea Hawka. Smith spojrzaі na swуj satelitarny zegarek. - Trzy kwadranse!

Z mostku przyniesiono im gor№c№ kawк w styropianowych kubkach; w smaku - paskudztwo. Morze byіo spokojne, ale goryl rzygaі nadal. W koсcu Smith odesіaі do go lazaretu, podejrzewaj№c zatrucie. Dalej polecieli we czwуrkк.

Њmigіowiec po krуtkim locie tuї nad powierzchni№ wody zawisі nad obіym czarnym kadіubem gigantycznej іodzi podwodnej. Kadіub byі szeroki, morze spokojne - nie musiano spuszczaж pasaїerуw helikoptera zapiкtych w uprzкїach: wyskoczyli z maszyny zawisіej metr nad pіaszczyzn№ stali. Natychmiast otoczyіa ich grupa marynarzy, zabrali bagaї, zaci№gnкli do wejњcia. Њmigіowiec odleciaі.

Ledwo siк znaleџli w њrodku okrкtu, rozbrzmiaі sygnaі zanurzenia. Po chwili pokіad zacz№і siк przechylaж ku dziobowi. Szli w gікbinк.

Smith, ktуry najwyraџniej czuі siк tu jak u siebie w domu, poprowadziі Javiera krкtymi korytarzami zgodnie z kierunkiem przechyіu; maszerowali odgiкci lekko w tyі, okrкt byі olbrzymi, droga dіuga, zaczкіy Aproxymeo boleж kostki nуg - іуdџ wci№ї siк zanurzaіa, kadіub trzeszczaі jej coraz gіoњniej ulegaj№c ciњnieniu wody. Obejrzawszy siк, ujrzaі Javier id№cych ich њladem HasWarT'wiego z gorylem, wymieniali pуіgкbkiem jakieњ ponure uwagi; dalej jeszcze, ukazuj№c siк w perspektywie co dіuїszych korytarzy, ci№gnкli dwaj marynarze z bagaїem Aproxymeo. Mijani czіonkowie zaіogi obdarzali tк miniprocesjк przelotnymi spojrzeniami, niektуrzy spogl№dali z zaciekawieniem a niektуrzy wrкcz obelїywie obojкtnie.

W koсcu dotarli do dawnego przedziaіu rakietowego. Grуdџ w stalowej њcianie otworzyіa siк po przesuniкciu przez Smitha przez czytnik karty magnetycznej. Marynarze wrzucili torby do њrodka i odeszli. Major wykonaі zapraszaj№cy gest. Chyl№c gіowк, HasWarT'wi przekroczyі prуg; po nim Aproxymeo; na koсcu Smith, ktуry zatrzasn№і grуdџ - ochroniarz zostaі na zewn№trz.

Przedziaі rakietowy byі ogromny, to gіуwnie z jego powodu іodzie podwodne przenosz№ce strategiczn№ broс j№drow№ posiadaіy tak gigantyczne rozmiary. Z tego, na dodatek, usuniкto konstrukcje wszystkich wyrzutni i nic nie przesіaniaіo widoku. Ci№gn№і siк i ci№gn№і. Niegdysiejsze nagie kratownice jego podіogi pokryte zostaіy pseudogumow№ wykіadzin№ i wygl№daі teraz jak sala treningowa jakiegoњ nowego, tajemnicznego technosportu. Czerwone њwiatіo lamp kojarzyіo siк Javierowi z Wieczorem Raavy - juї czuі siк jedn№ nog№ w obcym њwiecie.

Przetransportowane wczeњniej przez њmigіowiec kontenery starannie ustawiono na uznaczonym biaі№ farb№ polu w ciasny prostok№t. Smith podszedі do nich, przyjrzaі siк nalepionym naс formularzom, wyj№і dіugopis, postawiі parafy. Zerkn№wszy na zegarek, postukaі siк dіugopisem w zкby. Potem zawrуciі do najbliїszego zamontowanego w њcianie aparatu wewnкtrznej і№cznoњci i wdaі siк z kimњ w dіug№ rozmowк.

HasWarT'wi wskazaі Aproxymeo s№siednie zamalowane pole, mniejsze od tego zajmowanego przez kontenery. Zіapali za torby, kaїdy po dwie, przenieњli na biaіe koіo. Tymczasem zakoсczyіa siк faza zanurzenia i okrкt wyrуwnaі do poziomu. - Wspуіrzкdne - mrukn№і HasWart'wi. - Zawsze siк mкcz№ z t№ lokalizacj№. Pr№dy i tak dalej. Systemy inercjalne nie s№ aї tak precezyjne, a z satelit№ z tej gікbokoњci na falach dіugich ciкїko to idzie. Postawili tu boje gікbinowe dla triangulacji sonarowej, ale i tak zabiera to czas. No, nie denerwuj siк, z pionem w kaїdym razie nie mieli kіopotуw. - Co ciekawe, mуwiі to po angielsku.

Javier otworzyі jedn№ z toreb, zdj№і heіm i okulary; przebraі siк w milczeniu. HasWarT'wi wysun№і ze њciany krzeseіko. Usiadіszy, zdj№і marynarkк i podwin№і rкkawy koszuli. Przez chwilк przygl№daі siк Aproxymeo, pуџniej zamkn№і oczy.

Aproxymeo poіoїyі siк na wnak na њrodku biaіego koіa, pod gіowк wsun№і dіonie. Usiіowaі nie myњleж o niczym. Nad sob№ miaі owal otworu wyrzutni, przez ktуry, traktuj№c go niczym klapк luku zaіadunkowego, spuszczono tu kontenery. Miкkka czerwieс њwiateі kіadіa siк na wszystko cienk№ warstw№ chіodnej mgіy.

- Gotуw! - krzykn№і Smith od aparatu.

- Nareszcie - mrukn№і HasWarT'wi. - Ustoj№?

- Dwie minuty.

- Satheno.

Problem polegaі na tym, їe HasWarTw'i nie byі w stanie dowolnie rekonfigurowaж czaru translokacji miкdzyњwiatowej i nie potrafiі omin№ж w nim formuіy centruj№cej Ziemiк i Raavк przez trуjwymiarowe naіoїenie na siebie grawitacyjnych њrodkуw tych planet - a promieс Raavy byі prawie o dwa kilometry mniejszy od promienia Ziemi. St№d koniecznoњж dokonywania przerzutu w zanurzeniu, i to w takim miejscu, by jego odpowiednik w Baњni wykazywaі spore wyniesienie poziomu gruntu ponad poziom raavaсskiego morza. Chata Chenуw staіa wysoko w gуrach.

- Czy on њpi? Co, HasWarT'wi?

- Niewaїne, daj mu spokуj. Moїna juї?

- Moїna.

Czerwieс, czerwieс.

Nawet przez opuszczone powieki: rуї. Podњwiadomie wstrzymaі rуwnieї oddech: w pіucach wci№ї miaі powietrze z Ziemi.

Zakazane byіo, stanowczo zabronione przerzucanie kogokolwiek w takiej pozycji - leї№cego, nieњwiadomego otoczenia - wszak mogіo dojњж do chwilowego rozejњcia siк poziomуw, mуgі przerzucany "spaњж" nawet z dwуch metrуw. Ale wrкcz fizycznie pragn№і ryzyka, przynajmniej substytutu prawdziwego zagroїenia dla zaznaczenia tej chwili. Zreszt№ w rzeczy samej nie wierzyі w pomyіkк HasWarT'wiego czy nawigatora okrкtu. Historia projektu nie zanotowaіa їadnych powaїnych wypadkуw podczas przerzutуw.

Ziemia uderzyіa go w plecy i to juї byіa ziemia Raavy. Krzyk Smitha uciкty zostaі na samym pocz№tku artykulacji sіowa. Co takiego on wіaњciwie krzyczaі? Aproxymeo otworzyі oczy i skoczyі na rуwne nogi, zanim pomyњlaі co czyni. Instynkty, odruchy. Wci№gn№і powietrze. Ten zapach, mуj Boїe, ten zapach: tak pachnie Baњс.

Spojrzaі na HasWarT'wiego. HasWarT'wi staі piкж krokуw odeс, przy kontenerach. Wіaњnie wyjmowaі dіoс z kieszeni spodni. W dіoni strzykawka. Telekinetycznie њci№gn№і osіonк igіy. Rкkawy koszuli podwin№і byі jeszcze na іodzi podwodnej i teraz od razu wbiі tк igік w їyік na swym lewym przedramieniu. Wbiwszy, uniуsі wzrok na Aproxymeo. - Patrz - rzekі po angielsku, po czym znikn№і.

Javier natychmiast skrкciі w myњli deziluzator. HasWarT'wi, nadal tіocz№c do krwioobiegu ciemn№ ciecz ze strzykawki, wchodziі w jasnobікkitny, horyzontalny wir. Javier skoczyі za nim. HasWarT'wi rzuciі mu szybkie spojrzenie. Ubranie Aproxymeo stanкіo w ogniu. Aproxymeo w mgnieniu oka spuњciі na siebie czar przeciwogniowy. Zakrкciіo mu siк w gіowie od skoku ciњnienia. Zamrugaі. HasWarT'wi znikaі w wirze, pкdz№cy po spiralach bікkit skrкcaі perspektywк, oddalony o parк metrуw mag malaі i malaі, jakby uciekaj№c wgі№b kilometrowego tunelu. Javier bіyskawicznie uplуtі myњlotrutnia i posіaі go za HasWarT'wim. Mag obejrzaі siк po raz drugi. Z bікkitu wystrzeliіo kilkanaњcie lodowych sopli. Aproxymeo odskoczyі w bok, w ostatniej chwili unikaj№c њmiertelnego podziurawienia; potkn№і siк przy tym o torby ze swym bagaїem i przewrуciі. Poderwaі siк z powrotem, ale wir juї znikn№і.

- A ioo oth! - szepn№і z podziwem cztero-, piкcioletni chіopczyk, siedz№cy na wysokiej skrzyni i wytrzeszczaj№cy stamt№d oczy na Javiera.

Javier rozgl№dn№і siк dookoіa, prуbuj№c przezwyciкїyж wszechdezorientacjк. Rozwi№zaі deziluzator, uci№і liniк do myњlotrutnia.

- Sotte... - sapn№і.

Bardzo piкkna kobieta o zielonych oczach kota podeszіa doс z wyci№gniкt№ rкk№.

Postanowiі pуjњж w њmiesznoњж. Skіoniі siк, siкgn№і jej dіoni, ucaіowaі.

- Niezmiernie mi miіo.

Wуwczas, gdy dopiero zaczynaі siк prostowaж, uderzyіa go z szybkiego zamachu kantem drugiej dіoni w kark.

Wydaіo mu siк, їe siк ockn№і prawie natychmiast. Ale musiaі jednak min№ж pewien czas. Kilka metrуw dalej czarnobrody mкїczyzna z M-16 na kolanach siedziaі na drewnianym krzeseіku i paliі fajkк.

Javier usiadі, pomasowaі kark.

- Pana їona, panie Chen - mrukn№і Aproxymeo - r№czkк ma jak komandos.

- Widziaіeњ chyba jej akta - zaњmiaі siк basem Chen.

- A gdzie obecnie znajduje siк piкkna pani sierїant? Poszіa polowaж na rozbуjnikуw?

- Ukryіa siк razem z dzieжmi. Nie pytaіem, gdzie konkretnie.

Javier wstaі, rozejrzaі siк. Wygl№daіo to na wnкtrze namiotu - jak wiedziaі z raportуw, miejsce przerzutu w Raavie ukryte byіo pod maskuj№c№ plandek№. Њwiatіo wpadaіo tu jedynie przez szpary w zasіonie wejњcia i dziury po soplach. Wiкkszoњж miejsca zajmowaіy skrzynie i kontenery, poustawiane jedne na drugich. Koіa przerzutu oznaczone byіy wbitymi w ziemiк palikami.

Aproxymeo przysiadі na jednej z pak. Њci№gn№wszy z siebie nadpalon№ koszulк przyjrzaі siк jej z krzywym uњmiechem.

- Poіoїyі na mnie iluzjк, tak?

Chen skin№і gіow№.

- Wyszіo dwуch HasWarT'wich. Tanita, podobnie jak ja, zna go przecieї jeszcze z Doliny. Byliњcie identyczni. Potem on wyj№і strzykawkк i znikn№і. Ty stan№іeњ w ogniu. Wiedziaіa, їe miaі pojawiж siк jedynie porucznik Aproxymeo, z opisu znaliњmy tylko natuaї. Wiкc przyіoїyіa ci i poszіa po okulary. Moїesz to z siebie zdj№ж?

Javier wzruszyі ramionami, strzepn№і rкk№. Rzuciі zaklкcie negacji na caіy namiot.

Chen wstaі. Uњcisnкli sobie dіonie.

- Adam Chen, miіo mi. A ten natuaї rzeczywiњcie robi wraїenie.

- To zwyczajny tatuaї.

- Wiem, wiem. Ale mуwimy w xotha. Na zewn№trz nie mamy nekrotora.

- Rozumiem. ARoSyMeO z Szarpanu, Rda na Dіoni.

- Sіuga uniїony, khan.

- A ta armata na co?

- Cуї, nie kaїdy potrafi rzucaж czary.

- Dla HasWarT'wiego poіoїyж antyprochуwkк to jak splun№ж.

Chen wyszczerzyі zкby.

- Noo, to by siк odrobinк zdziwiі.

- O?

- To taki nasz maіy prywatny projekt. - Mуwi№c, ruszyі ku wyjњciu; Aproxymeo podniуsі siк i zіapaі z westchnieniem za bagaї. - Czary, jak sam zapewne najlepiej wiesz - kontynuowaі Chen - s№ w istocie bardzo precyzyjnymi rozkazami. A proch i proch to jednak rуїnica, a oni tu, na Raavie, nie zajmowali siк tym problemem tak dіugo i z tak№ uwag№ jak nasi naukowcy. Parк rys drogi st№d biegnie trakt z ciкїk№ antyprochуwk№. Mieliњmy czas poeksperymentowaж.

- Chcesz powiedzieж, їe to strzela nawet w jej obrкbie?

- Oczywiњcie, s№ i minusy. Sіabsza siіa rozprкїenia gazуw, a wiкc mniejsza donoњnoњж i impet. Poza tym sypaliњmy mieszankк w іuski rкcznie, metod№ chaіupnicz№, nie ma tu mowy o labolatoryjnej precyzyjnoњci miar: co ktуryњ nabуj po prostu nie wybucha. Ale Dolina zakazaіa nam zabawy z innego powodu. Zdajesz sobie bowiem sprawк, їe to jest wynalazek jednorazowego uїytku. Gdy tylko miejscowi zorientuj№ siк, o co chodzi, natychmiast skonstruuj№ antyprochуwki szersze i obejmuj№ce wszystkie warianty eksplozywnych mikstur, i bкdzie po przewadze - tymczasem my zwrуcimy na siebie tym superprochem ich uwagк, a to jest ostatnia rzecz, jakiej їyczy sobie Ack.

Wyszli juї na zewn№trz namiotu i szli teraz w milczeniu przez dno szerokiego w№wozu do Chaty Chenуw, ktуra znajdowaіa siк po drugiej stronie strumienia, w wiecznym cieniu nawisu stoku. Javier szedі za Chenem, staraj№c siк patrzeж przed siebie i nie daж zdekoncentrowaж otoczeniu. W miarк jak wchodzili w cieс, Sіoсce powoli znikaіo za skaі№. Karminowe niebo, pomimo iї sobie tіumaczyі, їe to nieprawda, przekonywaіo go o wieczorze, w jakim pogr№їa siк ten letni dzieс. W rzeczywistoњci znajdowali siк w Sjeњcie; a sіowo "lato" nie miaіo znaczenia ni w Dniu, ni w Nocy. I tylko zieleс trawy byіa swojska, znajoma.

Chata - to byі dіugi, parterowy, drewniany budynek, czкњciowo wkopany w ziemiк, o pochyіym, krytym sіom№ i mchem dachu. Chenowie zbudowali go tuї po swym przerzuceniu; tu urodziіy siк wszystkie ich dzieci.

Weszli do њrodka. W gіуwnej izbie - salonie - Javier z ulg№ zapadі siк w fotel. Adam Chen pojawiі siк po chwili z dwoma kuflami peіnymi piwa.

- Nasze? - uniуsі brwi Aproxymeo.

- A czyje? Wiesz ile mamy do najbliїszego miasta?

Przez chwilк popijali w milczeniu.

Javier wskazaі stoj№cy w k№cie komputer i dwa stelaїe z elektronicznym zіomem.

- Zgіaszaj№ siк?

- Tak; wci№ї dziewiкcioro.

- I co im powiemy?

- Prawdк.

- Przeіkn№ to?

- A co mog№ zrobiж? Kilkoro siк nawet ucieszy.

Znowu milczenie.

- Ack kazaіa mu wstrzykiwaж przed przerzutami terminow№ truciznк, prawda? - spytaі Aproxymeo nie podnosz№c wzroku znad kufla.

- Yhmhy. Od pocz№tku siк baіa, їe bкdzie chciaі skorzystaж z okazji. Tylko to go mogіo powstrzymaж; bo co innego? Antidotum trzyma w sejfie lekarz na lotniskowcu, wstrzykuje mu w drodze powrotnej.

Aproxymeo zakl№і pod nosem.

- Ten ochroniarz. Ten ochroniarz! Choroba morska, akurat! Zaіoїк siк, їe zuroczyі go. Ciekawym, czy lekarz jeszcze їyje, moїe kazaі mu go zabiж. Tylko nie zauwaїyіem, kiedy wrуciі i przekazaі antidotum. Pewnie poіoїyі jak№њ grub№ iluzjк, a ja nie miaіem przecieї powodu niczego podejrzewaж.

Chen spojrzaі Javierowi w oczy.

- Jak dobry jesteњ w te klocki?

- To znaczy?

- To znaczy, їe chyba nie udaіoby ci siк samemu nauczyж siк otwieraж przejњcie na Ziemiк, co?

Aproxymeo chciaі siк w odpowiedzi szyderczo zaњmiaж, ale przestraszyі siк, їe nie zdoіa unikn№ж nut histerii w tym њmiechu, i ostatecznie tylko popukaі siк w gіowк.

- Ja w ogуle nie jestem mag - wymamrotaі z gorycz№. - Ja tylko powtarzam parк sztuczek, do ktуrych mnie wytrenowaі. Sam siк niczego nie jestem w stanie nauczyж, bo nie znam, nie rozumiem, nie czujк reguі. Satheno?

- Sotte.

- Widzк tylko jedno wyjњcie - odezwaі siк Javier z nagі№ energi№. - Odszukaж HasWarT'wiego i zmusiж go do powrotu. Tylko o nim wiemy z caі№ pewnoњci№, їe zna czar. A nawet gdyby znaі go rуwnieї jakiњ inny mag - to jak by zareagowaі? jak mielibyњmy go przekonaж, zmusiж?

- A jak zmusisz HasWarT'wiego? Moim zdaniem na niego musimy juї wіaњnie machn№ж rкk№. Trzeba znaleџж kogoњ innego, jakiegoњ prawdziwego mistrza - i potargowaж siк. Nic siі№. Pieni№dze, dyplomacja, moїe obietnica wіadzy; w ten sposуb. Od HasWarT'wiego lepiej trzymaж siк z daleka. Szukaж go - jeszcze czego! Zaіoїк siк, їe kr№їy tu gdzieњ w okolicy, nie mуgі daleko odejњж, i sam wyskoczy w najmniej odpowiedniej chwili.

- To dlatego Tanita uciekіa z dzieжmi? Nie trzeba byіo. HasWarT'wi moїe byж juї po drugiej stronie Poіudnia, widziaіem jak wchodzi w coњ w rodzaju teleportu. Niczego takiego mnie nie uczyі, skurwysyn, zatrzymaі to dla siebie.

- Teleport? O czym ty gadasz?

Aproxymeo opisaі bікkitny wir.

- Jak to nie byі teleport, to juї nie wiem co.

Chen wstaі, zacz№і spacerowaж po pokoju; przystan№wszy przy odtwarzaczu CD, wybraі jak№њ pіytк i klepn№і przycisk: ruszyіa uwertura. Stukaі kіykciami do taktu o obudowк kolumny.

- Jedzenia starczy na kilka dekanуw, zawsze zreszt№ mogк polowaж. Zwoіam wszystkich, ale to potrwa. Troje jest na Na Odwrуt, dopiero musz№ zіapaж jakiњ statek. Pytanie: na czyj№ korzyњж gra czas?

- Na pewno nie Ack.

- A HasWarT'wi? Jakie s№ jego cele? Co my wіaњciwie o nim wiemy? Sk№d siк wzi№і na Ziemi, po co w ogуle opuњciі Raavк?

- S№dzisz, їe to spisek? Czyj?

- Nic nie s№dzк. Zadajк pytania. Tak trzeba zacz№ж.

- Umiesz stawiaж Dialogi?

- O, to by siк faktycznie przydaіo. Tanita jest w tym dobra. Nie wiem, czy zabraіa taliк.

- Kaї jej wrуciж. Nie ma sensu siк kryж.

Chen zastanawiaі siк dіuїsz№ chwilк - symfonia rozpкtaіa siк tymczasem niczym wiosenna burza - wreszcie skin№і gіow№.

Њciszyі muzykк, podszedі do stelaїy, zacz№і manipulowaж pokrкtіami. Kaszlnкіo, zatrzeszczaіo, zabuczaіo. - Moїe nie mуc odpowiedzieж - mrukn№і. Javier popijaі piwo i studiowaі wisz№c№ na przeciwlegіej њcianie pіaskorzeџbк z drewna. Przedstawiaіa smoka i jednoroїca. - S№ tu jednoroїce? - E, chyba nie. - A smoki? - Nie, teї nie sіyszaіem.

- Co siк staіo? - spytaіa Tanita przez gіoњniki.

- Porucznik Aproxymeo mуwi, їe HasWarT'wi siк gdzieњ teleportowaі. Wiкc raczej nie mamy co siк obawiaж bezpoњredniego ataku. Poza tym przydaіaby siк twoja interpretacja Dialogуw. Masz przy sobie karty?

- Nie. Sіuchaj, czy ty naprawdк s№dzisz, їe to bкdzie rozs№dne? Teleportowaі siк raz, moїe siк teleportowaж z powrotem.

- No tak, ale to moїe zawsze - a do kiedy bкdziesz siк kryж? Javier proponowaі go њcigaж i schwytaж, ale marne mamy na to szanse. Nie ma wyjњcia, tak czy owak bкdzie to nad nami wisieж jak miecz Damoklesa. Decyduj siк.

- Cholera. Cholera, cholera. Trzeba byіo nam posіaж dzieci do rodzicуw.

- Ano trzeba byіo.

- W ogуle powinniњmy byli wrуciж.

- Ja teї teraz strasznie zm№drzaіem.

- Sotte. Bкdziemy za rysк.

- Satheno.

Rozі№czyі siк.

- Jak to w ogуle siк staіo, їe Ack daіa wam pozwolenie na dzieci?

- Akurat daіa...! Aborcji nie mogіa rozkazaж, a њci№gaж nas za karк z powrotem i angaїowaж nowych ludzi siк jej nie opіacaіo. Ona jest psychiatra? Ona jest, a ioo oth, polityk i buchalter!

- Wydaje siк, їe nikt jej nie lubi. Dziwne. Jakoњ nie wygl№da mi na potwora. Gluck podejrzewa j№ o same najgorsze rzeczy. Sk№d siк to bierze?

- Siwowіosa babunia, hк? O, jeszcze j№ poznasz, jeszcze ci bokiem wyjdzie.

Chen z powrotem padі w fotel. Zerkn№і do kufla i wypiі resztк piwa. Ziewn№і.

- Spaж mi siк chce. Sotte, tak mi cykl wychodzi. Bкdziesz miaі oko na wszystko, satheno?

- Jasne.

Wkrуtce chrapanie Chena zagіuszyіo muzykк.

Aproxymeo spacerowaі po Chacie. Byіa jeszcze wiкksza, niї siк wydawaіa z zewn№trz. Bezpoњrednie przejњcia wiodіy z tyіu do obudowanych drewnem jam/jaskiс wchodz№cych gікboko w stok w№wozu. Nic tu nie byіo zamykane na klucz. To odludzie, przypomniaі sobie Javier, gуrskie ustronie; przez te wszystkie lata jeden KroMaDer siк tu przypl№taі. Nie ma siк czego obawiaж. Chenowie їyj№ tu jak na nieustaj№cych wakacjach. To znaczy - їyli. HasWarT'wi, HasWarT'wi... Wyszedі Aproxymeo przed Chatк, usiadі na іawie pod њcian№, w cieniu nawisu; wci№ї trwaі ten zіudny nibywieczуr - trwaж bкdzie wiecznie. Zapach... fioіki, trochк spalenizny, lekki posmak pleњni. Wiatru prawie nie byіo. Strumieс szumiaі pieni№c siк na biaіych kamieniach. Przez karminowe niebo szybowaіy jakieњ szerokoskrzydіe ptaki. Wielki pies wytruchtaі zza rogu Chaty, zbliїyі siк do Javiera, zacz№і go obw№chiwaж. No tak, przecieї Chenowie maj№ te wilczury. Jakїe siк one wabi№? Prуbowaі pogіaskaж psisko, ale pokazaіo zкby, zawarczaіo, uskoczyіo. Rzuciі urok. Ze skomleniem zіoїyіo mu іeb na kolanach. Pogіaskaі ciemn№ sierњж. Czary, czary, sіodka potкga zіudzeс. HaswarT'wi, Gdyby Siedem Sіoсc. Ale czy chciaіbyњ zostaж moim uczniem?Co by siк staіo, jeњliby wуwczas odpowiedziaі Javier magowi "tak"?

Na drewnianym stole wyciкtym z jednego pnia jakiegoњ gigantycznego drzewa rozіoїyіa swoj№ taliк. Stуі tkwiі wkopany w ziemiк przy zakrкcie strumienia, rosn№cy obok figlak ocieniaі tк piknikow№ instalacjк ruchom№ firank№ z drobnych, w№skich liњci.

- Nie ma oznak bliskiego niebezpieczeсstwa. Їadne arkasze nie pokazuj№ teї skupionej na nas czyjejњ zіej woli. Pustka. Bardzo niewiele powi№zaс. Spуjrz. Wiкkszoњж Dialogуw ma Klamrк. Coњ zostaіo zamkniкte, coњ zostaіo otwarte, to pocz№tek albo koniec, ale w kaїdym razie: niewiele powi№zaс.

- HasWarT'wi?

- Nie widzк. I znowu: to dobrze, czy џle?

- Wyczytasz coњ o szansach naszego powrotu?

- Brak powi№zaс, brak powi№zaс.

- Pamiкtaj, Javier, їe to nic nie znaczy - wtr№ciі siк Adam. - Ona czyta tylko arkasze, a jeњli coњ siк zdarzy niezapowiedziane, losowo, "z zewn№trz", nie wynikaj№c z jakichњ jawnych czy ukrytych dіugookresowych trendуw, to nie ma moїliwoњci tego przewidzieж.

NaiChe, ktуra siedziaіa na kolanach matki i szeptaіa jej coњ we wіosy przez caіy czas operacji Dialogami, nagle zaњmiaіa siк, wskazaіa za strumieс, zeskoczyіa na ziemiк i przebiegіa na drugi jego brzeg. Aproxymeo obejrzaі siк za ni№. Tіumaczyіa coњ z przejкciem nagiemu chіopczykowi, s№dz№c po wzroњcie jej rуwieњnikowi; potem zaczкli siк z krzykiem goniж w cieniu skarpy, zaraz przyі№czyі siк do zabawy jeden z wilczurуw, szczekaj№c i machaj№c ogonem. Aproxymeo zamrugaі. Ten chіopczyk to nie byі RoChe, synek Chenуw, уw blondynek, ktуry obserwowaі byі ze skrzyni przerzut - to byіo jakieњ inne dziecko.

- Kto to jest?

- Kto?

- Ten maіy. Wy macie przecieї tylko dwoje dzieci, prawda?

- Nie, nie, troje. To Yas.

- Yas? To ten, co parк lat temu umarі na њciњlicк, xa? No to on przecieї nie їyje!

- Aha.

Spojrzaі ponownie na lloxar dziecka. Czy z wygl№du rуїniі siк YasChe czymkolwiek od swojej їywej siostry? Chyba nie, w kaїdym razie nie sposуb stwierdziж tego z caі№ pewnoњci№ z tej odlegіoњci. Z encyklopedii Doliny wiedziaі, їe lloxar zawsze s№ nagie, przedmioty nieoїywione nie maj№ wstкpu na Drug№ Stronк. I їe upіyw czasu nie dotyka ich "fizycznoњci": nie dorastaj№, nie zmieniaj№ siк. Ale wiedziaі rуwnieї, їe ich manifestacje, zarуwno subiektywne, jak intersubiektywne, podlegaj№ znacznej gradacji pod wzglкdem przystawalnoњci do zmysіуw їywych. Lloxar moїe byж jedynie gіosem, moїe byж jedynie dotykiem, lub blad№ zjaw№, cieniem w cieniu, lub quasi-omamem, doњwiadczanym wyі№cznie przez ciebie i nikogo innego. St№d nie funkcjonowaіo na Raavie pojкcie "wariata" jako osoby zachowuj№cej siк dziwnie, mуwi№cej do siebie samej, walcz№cej z powietrzem, uciekaj№cej przed niewidzialnym - poniewaї wszystkie tego typu zachowania mieњciіy siк w kategorii caіkowicie racjonalnych reakcji na subiektywne manifestacje lloxar. Gluck wyprowadziі nawet teoriк lloxar jako umysіowych pasoїytуw, wкdrownych zawirowaс EEG. Czy lloxar w ogуle istnieje, gdy nikt їywy nie doњwiadcza, choжby czкњciowo, jego obecnoњci? Czy caіe to їycie po њmierci nie stanowi po prostu jednej wielkiej choroby mуzgуw Raavaсczykуw? W swej najradykalniejszej wersji teoria ta zmieniaіa siк w nieweryfikowaln№ metafizykк. Czy drzewa wci№ї szumi№, gdy nikt nie sіyszy ich szumu? (Jaki jest dџwiкk wydawany przez jedn№ klaszcz№c№ dіoс?)

- Tu go pochowaliњcie?

- Mhm?

- Yasa. Gdzie jest jego grуb?

Adam spojrzaі dziwnie na Javiera.

- Nie ma grobu.

Straszna myњl przemknкіa przez gіowк Aproxymeo: czy oni go zjedli? czy zjedli ciaіo wіasnego syna? Ale nie, przecieї to absurd. Grobu nie ma, bo YasChe lloxis, co zatem leїaіoby w grobie? - nie on, nie on; miкso, zgnilizna, їarcie dla robakуw, proch i pyі.

- Raava ciк poіknie, Javier - mruczy Tanita, stukaj№c krуtkim paznokciem w jeden z Dialogуw. - Bo jeњli chodzi o ciebie samego, arkasze mуwi№ o wielu silnych zwi№zkach. Najwyraџniej nieprкdko wrуcisz na Ziemiк. Jeњli wrуcisz w ogуle.

- NeGru do Chaty, NeGru do Chaty.

- Adam. Mуw i czekaj.

- Wyїej Nerek. W Nerkach wci№ї wrze ten bunt. Szukam Anilidуw. Podj№іem dwa tysi№ce z filii Pierwszego FMK; sprzedajcie kilka kolejnych kamykуw i zdeponujcie, bo widaж juї dno. Dialogi mуwi№ o cieniu: mam kogoњ na karku. Nie wiem kogo. Pogoda siк tu psuje, id№ szwungi. Co jeszcze? Przyszedі Lutzak, oferowaі pomoc; jakieњ przepychanki w Domu Goryczy. Nowiny?

- S№, o, s№. Javier Aproxymeo, major, zwierzchnik na Raavк, ARoSyMeO z Dіoni, po szkoleniu HasWarT'wiego. HasWarT'wi uciekі, przeskoczyі razem z nim, miaі antidotum, wyteleportowaі siк gdzieњ, diabli wiedz№ gdzie. Pojmujesz, co to oznacza.

- Powtуrz. Powtуrz.

- HasWarT'wi przeszedі i uciekі. Ma antidotum. Jest gdzieњ na Raavie. Nie mamy kontaktu z Dolin№; powtarzam: nie mamy kontaktu z Dolin№. Jesteњmy odciкci. Zrozumiaіeњ?

- ...

- Zrozumiaіeњ, Mike?

- Xa.

- Dajк ci ARoSyMeO.

- Major Javier Aproxymeo.

- Porucznik Michael Negraux.

- Zmiana priorytetуw. Czwahfa stoi, lecz przede wszystkim: HasWarT'wi lub inny mag znaj№cy czar przejњcia.

- Taktyka?

- To znaczy?

- Moїemy siк wynurzyж? Posіaіbym informacjк przez Goсcуw. Zapotrzebowanie na usіugк. Chenowie trzymaj№ pod podіog№ wуr diamentуw, nawet Wіadcy Ksiкїyca siк skusz№.

- Nie przez Goсcуw. Anonimowo przez naszych agentуw bankowych; a potem niech to idzie, jak chce. Sam zaniosк diamenty do Zaіokcia. Twoim zdaniem, jakie s№ szanse?

- No wiesz, HasWarT'wi znaі przecieї tк sztuczkк, a їaden z niego Wіadca.

- Twoim zdaniem: czy nie zainteresuj№ siк podobn№ ofert№ jakieњ, mhm, "czynniki oficjalne"?

- Nie wiem. To moїliwe.

- Co byњ radziі?

- Odkrywaж siк etapami. Najpierw ogіosiж proњbк o kontakt z Wіadc№, teї ze sporym honorarium za samo spotkanie. I dopiero podczas tego spotkania, w cztery oczy... Przynajmniej zyskamy rozeznanie; bo jak nas wyњmieje, to juї nie bкdzie innego sposobu, tylko іapaж HasWarT'wiego.

- Satheno, fitteniyi. Zaner zrуb to w ten sposуb.

- Ty naprawdк potrafisz rzucaж czary?

- Xa. Bo co?

- Zastanawiam siк, czy nie mуgіbyњ siк wkrкciж w jakiњ Kolor, to otworzyіoby ci automatycznie dojњcie do samej gуry; bez ogіoszeс, bez wydatkуw.

- Їe potrafiк czarowaж, to jeszcze nie oznacza, iї jestem magiem w rozumieniu Raavaсczykуw, jeњli wiesz, o co mi chodzi.

- Mhm, trudno. To ja jeszcze o coњ zapytam. HasWarT'wi... jakie odniosіeњ wraїenie? Czy on zrobiі to nam na zіoњж, z zemsty, czy po prostu uciekі?

- Prawdк rzekіszy, wydaje mi siк, їe ratowaі w ten sposуb їycie. Nie orientujк siк, czy jesteњ na bieї№co z obrotami polityki Doliny, ale tam siк teraz zaczкіo robiж nieprzyjemnie, zwaliіo siк kupк luda, powiaіo Waszyngtonem, pojawiіy siк rуїne dіugoterminowe plany co do Baњni; a HasWarT'wi utkn№і w њrodku tego wszystkiego jako jedyny, ktуry potrafi otworzyж przejњcie. Chyba po prostu puњciіy mu nerwy.

- No tak, pewnie Dialogi pokazaіy mu њmierж. Rozumiem. Coњ jeszcze?

- Njecht. Rуb, co ustaliliњmy.

- Satheno. Over.

Nerki, Anilidzi, szwungi, Lutzak, Goсcy, Zaіokcie, Kolory.

Nerki, nadmorskie miasto Ryby, buntowaіo siк z powodu podatku naіoїonego naс przez miejscowego protektora. Okolica ta znajdowaіa siк juї poza zasiкgiem bezpoњrednich politycznych - czy wojskowych, co w gruncie rzeczy na jedno wychodziіo - wpіywуw Xoth, i tamtejsze skupiska ludnoњci samoorganizowaіy siк w zwi№zki obronne, przerуїne ligi i przymierza, lub - jak w przypadku Nerek - wracaіy do tradycji feudalnej, przyjmuj№c pіatn№ protekcjк jakiegoњ obrotnego i ciesz№cego siк powszechnym zaufaniem arystokraty z odpowiednio liczn№ druїyn№ na їoіdzie. Czasami jednak wyradzaіo siк to w rodzaj przymusowego haraczu, jak to siк wіaњnie przydarzyіo Nerkom. Nazwa miejscowoњci pochodziіa od ksztaіtu zabudowy otaczaj№cej zatokк.

Anilidami zwano czіonkуw sekty - czy raczej stowarzyszenia - historykуw, podrуїnikуw i mistykуw, ktуrzy, wywodz№c cywilizacjк czіowieka (ut'), i chyba nawet czіowieka jako takiego, od elfуw - d№їyli do odnowienia kontaktu pomiкdzy tymi rasami. Zapuszczali siк zatem w zakazane ostкpy puszcz, szukali њladуw, wertowali teksty, grzebali w ziemi, loo fane, fane, fane. Byіo w tym coњ ze snobizmu, intelektualnej przekory kontestatorуw, bo w mniemaniu pospуlstwa od elfуw naleїaіo siк trzymaж z daleka, nie byіy to bynajmniej їadne dobre duszki - z jednego z przedpodziaіowych jкzykуw ocalaіo sіowo opisuj№ce je jako "drapieїcуw", kroeve. Dolina poleciіa Negraux zbadaж, jak daleko Anilidzi posunкli siк w swych poszukiwaniach i czy prawd№ jest, co utrzymuje czкњж autorуw historycznych dzieі, ktуre znalazіy siк w bibliotece Glucka - їe mianowicie elfy zachowaіy sekret wytwarzania guzуw bуlu.

Szwungi to charakterystyczne dla popodziaіowej Raavy huragany, id№ce szerokimi frontami od Nocy przez Zmierzch do Wieczoru, czasami aї do kartograficznej granicy Sjesty. Stanowi№c immanentny element systemu pogodowego Baњni, byіy szwungi dla ziemskich metereologуw tak№ sam№ fizyczn№ niemoїliwoњci№, co caіoњж klimatu planety. Na ziemiach, przez ktуre szwungi przeszіy, znajdowano czкsto przerуїne dziwnotwory, przywleczone przez wichurк z gікbi Nocy; nieraz siк zdarzaіo, iї na tej atmosferycznej faіdzie wpadaіy w Dzieс caіe chmury ordwokуw, њmiercionoњnych insektуw zaterminatorowych.

Lutzak, Edwin Lutzak, porucznik U. S. Army - aktualnie lloxar; utrzymywaі wci№ї kontakt z їywymi agentami Doliny i czкsto oddawaі im przysіugi jako Goniec. Rzecz polegaіa na tym, їe po Drugiej Stronie odlegіoњci nie byіy tym, czym byіy w њwiecie їywych, i wielu lloxar pracowaіo - na konto swych nieumarіych krewnych czy przyjaciуі - przenosz№c w mgnieniu oka informacje z jednego kraсca Dnia na drugi.

Zaіokcie z kolei byіy najbliїszym Chacie Chenуw miastem; przez nie, chc№c nie chc№c, musiaі przejњж kaїdy agent schodz№cy z gуr. Istniaіo wprawdzie kilka wiosek leї№cych nieco bliїej, lecz Zaіokcie to - w warunkach Baњni - byіa juї prawdziwa metropolia: ponad piкtnaњcie tysiкcy staіych mieszkaсcуw. Ogrom Xoth nie powinien nikogo wprowadziж w bі№d: to nie byі њwiat megapolii w rodzaju ziemskiego Los Angeles/San Francisco czy Nowego Jorku.

Kolorami natomiast zwano rodzaj szkуі b№dџ zakonуw (nie byіo to jasne, nawet sam HasWarT'wi mкtnie siк na temat wypowiadaі, nigdy nie naleїaі do їadnego z nich), ktуre grupowaіy magуw o specyficznych zainteresowaniach czy talentach. Pierwotnie ich rola ograniczaіa siк do obrony oraz pomsty zrzeszonych magуw - powstaіy tuї po Podziale, gdy powszechny gniew na adeptуw Sztuki doprowadzaі do wrкcz progromуw, a juї ich zabуjstwa rozumiane jako "prewencyjne wygnania" weszіy w niektуrych okolicach w zwyczaj. Nazwa - Kolory - wziкіa siк od reguіy kaї№cej ich czіonkom malowaж swe powieki w jaskrawe barwy, a to dla ostrzeїenia potencjalnych zamachowcуw: mag mrugaі i wszyscy juї wiedzieli, iї jego Kolor nie spocznie, pуki okrutnie nie pomњci wyrz№dzonej mu krzywdy. Jeszcze okrutniej traktowali Koloryњci osoby podszywaj№ce siк pod nich, bezprawnie nosz№ce ich znak. Przynaleїnoњж do Kolorуw nie byіa obligatoryjna (w istocie, w ocenie HasWarT'wiego, zrzeszaіy one mniej niї jedn№ trzeci№ magуw Raavy) i nie obowi№zywaі w nich їaden sztywny kodeks czy nawet wewnкtrzna hierarchia, jak to sobie z pocz№tku wyobraїano w Dolinie. Przywodziіy one na myњl raczej skrzyїowanie ziemskich gangуw z grupami dyskusyjnymi. Doktor Ack swego czasu faktycznie nosiіa siк z zamiarem wkrкcenia doс jednego z agentуw przeszkolonych przez HasWarT'wiego, lecz Gdyby Siedem Sіoсc w koсcu wybiі jej to z gіowy. Za wysokie progi.

W Piкњci tak wіaњnie siк ubierali. W pierwszej chwili skojarzyі to sobie ze strojami samurajуw, te same szerokie, bufiaste, przewiewne szaty, ten sam sposуb oplatania bioder pіуciennym pasem. Tylko spodnie i buty inne. Gіowк przewi№zaі biaі№ bandan№.

Nad kostkami nуg zatrzasn№і grube metalowe obrкcze z wtopionymi w nie kilkudziesiкcioma kamieniami szlachetnymi i pуіszlachetnymi. Te kamienie, jako czкњciowe b№dџ caіkowite immunizatory na pewne specyficzne rodzaje magii, stanowiіy na Raavie amulety i talizmany o stuprocentowej, potwierdzonej wieloma eksperymentami skutecznoњci. Ich dystrybucja w geologicznych pokіadach Baњni rуїniіa siк od ziemskiej, moїna byіo zatem sporo zarobiж na spekulacjach. W istocie owych kilka woreczkуw diamentуw przechowywanych w Chacie Chenуw stanowiіo maj№tek rуwnowaїny raavaсskiemu lennu niemaіych rozmiarуw.

Pod spуd, na goіe ciaіo, poszіa kamizelka kevlarowa, wcale lekka. Na to koszula, a na ni№ druga kamizelka, skуrzana, juї nie zapinana, z kilkoma tuzinami kieszeni, wewnкtrznych i zewnкtrznych. Koszula byіa biaіa, kamizelka czarna, spodnie brunatne, takoї wysokie buty. Pod szerokim pіуciennym pasem ukryty byі drugi, z olstrami na noїe, z komunikatorem zamontowanego na staіe w plecaku radia o duїej mocy, kabur№ pistoletu z wbudowanym tіumikiem, schowkiem na pieni№dze i diamenty. Ponadto dwa noїe w pochwach ukryі Javier w rкkawach, pod nadgarstkami, naci№gaj№c na przedramiona elastyczne opaski.

Zdawaі sobie sprawк, їe jest coњ absurdalnego, wrкcz њmiesznego, w takim zbrojeniu siк po zкby na samym pocz№tku drogi, w њrodku bezludnych gуr - lecz zwyciкїyіa w nim pamiкж niezliczonych opisуw herosуw fantasy wyruszaj№cych na swe pozornie straceсcze wкdrуwki, to zawsze byі pierwszy punkt kulminacyjny opowieњci, niezbкdna jest w nim pewna patetycznoњж, trochк ciкїkiej muzyki dla podkreњlenia wagi.

Naіoїyі plecak, na gіowк nasadziі wielki, szerokoskrzydіy kapelusz z czarnego filcu, w lew№ dіoс chwyciі miecz w pochwie - i wyszedі na zewn№trz.

Tanita uњmiechnкіa siк, uniosіa do oczu aparat i pstryknкіa kilkanaњcie zdjкж. - ARoSyMeO! - zawoіaі Adam z іawy, unosz№c wzrok znad laptopa i salutuj№c zamaszyњcie. RoChe pokazywaі palcem Javiera zmarіemu YasChe, szczerzyli obaj biaіe z№bki.

Aproxymeo skіoniі siк lekko, zamachaі kapeluszem, uniуsі pochwк z mieczem. - Pieњni bкd№ o mnie њpiewaж!

Wywijaj№c tym mieczem jak batut№, odwrуciі siк i odszedі w dуі њcieїki, w№wozem i ku wyjњciu z niego, aї znikn№і Chenom z oczu za skalnym zaіomem. Wtedy uњmiechy speіzіy z twarzy Tanity i Adama. Spojrzeli po sobie, wzruszyli ramionami i odwrуcili wzrok. Tylko dzieci jeszcze przez jakiњ czas chichotaіy, naњladuj№c krok Javiera i jego ekwilibrystykк pochw№ z mieczem. Wreszcie Tanita im zabroniіa, bo Ro maіo nie wykіuі przy tym Nai oka patykiem. Wtedy trуjka goіych maluchуw pobiegіa za strumieс, bawiж siк w sіoсcu z psami. Tanita westchnкіa, poіoїyіa siк na wznak w trawie i zaczкіa fotografowaж chmury na czerwonym niebie. Adam stukaі w zamyњleniu w klawiaturк laptopa.

Tak wygl№daіo odejњcie bohatera.

Po pierwsze: jкіy wprowadzaж go w bі№d instynkty z mozoіem wyksztaіcone podczas wielu lat szkolenia, po ktуrych to latach orientowaі siк w stronach њwiata nawet siк juї nad tym њwiadomie nie zastanawiaj№c. Tutaj tymczasem paluch cienia wskazywaі nie wschуd czy zachуd, lecz Terminator. Siкgn№і po kompas, by przyporz№dkowaж tej staіej godzinie na sіonecznym zegarze stosowne ramiк rуїy wiatrуw. Wschуd-poіudniowy wschуd; rzecz jasna tylko pуki nie zrobi kilkunastu stopni dookoіa Poіudnia.

Kierowaі siк natomiast prawie dokіadnie na pуіnoc, czyli mniej wiкcej pod k№tem stu dziesiкciu stopni do swego cienia. Obejrzawszy siк przez prawe ramiк, winien go zawsze znaleџж odchylony nieco w tyі, niczym wywichniкte skrzydіo. Szerokoњж i dіugoњж jego rozpostarcia oznajmia odlegіoњж od punktu przysіonecznego globu.

Na pocz№tku, oczywiњcie, musiaі kluczyж. Te gуry to prawdziwy labirynt, nic dziwnego, їe przez caіy ten czas jeden KroMaDer spadі Chenom na gіowy. Juї po pierwszym kilometrze zmuszony byі Javier wyj№ж elektroniczny mapnik. Drogк do Zaіokci wpisano doс jeszcze w Dolinie, potem sprawdzili j№ Chenowie. Czerwona linia wyznaczaіa na pіaskim ekraniku szlak kurierski, jak їartowali maіїonkowie: "diamentowy trakt". Co jakiњ czas Adam lub Tanita pokonywali go na piechotк, w jedn№ stronк przenosz№c brylanty do zdeponowania w banku, w drug№ zaњ taszcz№c poczynione w mieњcie zakupy. Czas marszu oceniali na niecaіe dwadzieњcia rys, i to przy nawet zіej pogodzie i spacerowym tempie; do tego naleїaіo wszakїe doliczyж czas na sen. Aproxymeo nie zamierzaі siк њpieszyж. Muszк siк wpierw zaaklimatyzowaж, mуwiі sobie.

Szybko doceniі dobrodziejstwo przeciwsіonecznych okularуw: nieustaj№ca jasnoњж bij№ca z jednego i tego samego punktu na karminowym nieboskіonie mкczyіa oczy, dezorientowaіa, przyprawiaіa o bуl gіowy. Okulary naleїaіy do owej serii sklкtych przez HasWarT'wiego przed laty w deziluzatory i detektory magii, kilka sztuk mieli w Chacie Chenowie, zwykіych i lustrzanych - to po nie pobiegіa byіa Tanita zdzieliwszy Javiera w kark: chciaіa przejrzeж przypuszczany omam. Za egzemplarz Aproxymeo na Ziemi po pierwszym rzycie oka nie daіby nikt trzech dolcуw: zwykіy czarny plastik. Obnoszenie siк w Baњni z plastikowymi utensyliami nie powodowaіo bynajmniej niebezpieczeсstwa dekonspiracji: wystarczyіo rzec coњ o zamorskich rzemieњlnikach, sztuczkach krasnoludуw czy czymњ podobnym. Stopieс wiedzy ogуlnej o jego њwiecie statystycznego mieszkaсca Raavy byі nieporуwnanie niїszy od analogicznego statystycznego Ziemianina, bardzo wiele pozostawaіo u Raavaсczykуw w domyњle. L№dy niezbadane, ludy tajemnicze... Wszak pozostawaіa zakryta przed nimi caіa poіowa planety - dla Amerykanуw z pocz№tku XXI wieku byі to zupeіnie inny tryb myњli. Amerykanin z pocz№tku XXI wieku doskonale wie, co jest "moїliwe", a co "niemoїliwe". W przeci№gu piкciuset lat wymazano na Ziemi z map i umysіуw ludzkich ostatnie biaіe plamy. A њredniowieczni kartografowie zawsze znajdowali miejsce na wкїe morskie i feniksy. Kosmos zaњ - kosmos nie jest w stanie wzi№ж na siebie tej roli, on teї juї zostaі zwaїony, zmierzony i oceniony: bipipip w oknie zimnego wodoru mieњci siк w "moїliwoњci", zielony kurdupel z antenkami na czerepie juї nie. Podczas gdy w Baњni - jak to w baњni - nikt ci nie zakrzyknie: "Niemoїliwe!". Nie dlatego, їe moїliwe jest wszystko, lecz dlatego, iї owo wszystko nie zostaіo jeszcze nawet opowiedziane. Za kaїdym razem wskazuje siк palcem. Plastikowe okulary Aproxymeo nie przynaleї№ do їadnego zdefiniowanego zbioru. Mуgі je nosiж.

Szedі i szedі, pochw№ z mieczem podpieraі siк od czasu do czasu jak lask№, szerokie skrzydіa kapelusza wachlowaіy go na dusznym bezwietrzu. Kamienie chrzкњciіy pod butami. Wiedziaі, їe grawitacja jest tu niemal identyczna z ziemsk№, a jednak czuі siк jakoњ podstкpnie wyzuwany z siі przez ten њwiat. Powietrze teї przecieї nie byіo wyj№tkowo rozrzedzone. Dopiero, gdy wszedі w las, zorientowaі siк, co jest nie tak: nie patrzyі byі na zegarek, straciі poczucie czasu, w efekcie przemaszerowaі za jednym razem pуіtora zaplanowanego odcinka. Dotarі do strumienia i zrzuciі tu plecak. Woda mu wszystko wynagrodziіa: pіynny krysztaі, i tak smakuje. Spіywa z gуr, choж przecieї nie z lodowcуw, a zimna aї drкtwiej№ zкby. W strumieniu dojrzaі maіe, zielonkawo-niebieskie rybki. Jak tylko pomyњlaі, by zіapaж ktуr№њ z nich, zakrкciіy wszystkie ostro miniіawic№ i szybko odpіynкіy. Musisz siк pilnowaж, pomyњlaі, same topazy ciк nie osіoni№.

Choж zmкczony, dіugo nie mуgі zasn№ж, rozci№gniкty na twardej, nagrzanej ziemi pod czerwonym niebiem. Kiedy ona oddaje to ciepіo?, zastanawiaі siк. Wiatry, huragany, szwungi... Maj№ racjк, metereologia Raavy to szaleсstwo. Srokopodobne ptaki skakaіy po gaікziach nad nim. Nie znaі ani tych zwierz№t, ani tego drzewa, i nie potrafiі orzec, czy dlatego, iї nie wystкpuj№ na Ziemi, czy teї po prostu z racji swej niedostatecznej ornitologicznej i dendrologicznej wiedzy. Przypomniaі sobie owe wielkie ptaki, ktуre dojrzaі na niebie z W№wozu Chenуw. Jak to tu jest z pr№dami konwekcyjnymi? Skoro nie ma nocy... ziemia i woda jednako nagrzane... czy rzeczywiњcie? Jaki puіap mogіyby osi№gn№ж te ptaszyska? Patrzyі na czerwone niebo i myњlaі o HasWarT'wim.

- Aproxymeo do Chaty. Aproxymeo do Chaty. Zaraz ruszк dalej. Wspуіrzкdne wedіug siatki mikro: siedemnaњcie dwadzieњcia dwanaњcie, osiemdziesi№t trzy dwa trzydzieњci. Zgіosiі siк ktoњ jeszcze?

- Luna. Powinna zd№їyж do Zaіokci.

- Co mуwiіa?

- Niewiele.

- Mam dla was coњ do przemyњlenia. Pogіуwkujcie. Sk№d HasWarT'wi znaі czar przejњcia? Nie jest Wіadc№ Ksiкїyca. Sk№dњ go poznaі; i kto jeszcze wobec tego go zna?

- Mуgі sam wymyњleж.

- Nie. Nie їyіby wуwczas. Wbiіby siк w skaік lub zmiaїdїyіoby go ciњnienie gікbiny oceanu. Musiaі z gуry wiedzieж o rуїnicy њrednic planet. To nie mogіo byж pierwsze przejњcie. Poza tym HasWarT'wi z caі№ pewnoњci№ nie jest autorem tego czaru, to nie jego dzieіo, nie jego sztuka: nie potrafi go przeksztaіciж, przypomnijcie sobie te komplikacje z transportem na іуdџ podwodn№, musi powtarzaж na њlepo; a to go upokarza. Powiedziaі w ogуle cokolwiek o motywach swej emigracji? Czemu przez te wszystkie lata nie wracaі na Raavк? Mуgі. Naіуїcie na siebie w 3D mapy Raavy i Ziemi; jest ograniczona iloњж miejsc poіoїonych na Raavie powyїej dwуch kilometrуw nad poziomem morza i odpowiednio pokrywaj№cych siк ze staіym gruntem na Ziemi.

- Nie zdziwiіbym siк, gdyby Ack od dawna znaіa odpowiedzi na wszystkie te twoje pytania.

- Ale to nie ona utknкіa po niewіaњciwej stronie њluzy. Satheno. Zgіoszк siк ponownie na pocz№tku kolejnego cyklu. Klamra.

Jego miecz straciі swe dziewictwo cztery smoki dalej; nie byі to chwalebny chrzest krwi. W tym rejonie Ryby liczono sobie smoka na mniej wiкcej siedemset metrуw. Staіo siк to juї zatem na bitym trakcie id№cym ku Zaіokciom przez puszczк z odlegіej Jazy. Javier min№і zakrкt i zobaczyі siedz№cego ze skrzyїowanymi nogami na њrodku traktu nagiego mкїczyznк z misk№ їebracz№ przed sob№. Momentalnie stan№і Aproxymeo przed oczyma stosowny fragment jednego z raportуw Chenуw. Zrozumiaі, їe wpadі w puіapkк.

Byli to zbуje proszalni. Metoda posiadaіa dіug№ tradycjк. Jeden siadaі w charakterze їebraka na drodze, reszta kryіa siк z іukami i kuszami po lesie po obu jej stronach. Jeњli uznaj№, iї podrуїny nie rzuciі do miski wszystkich swych wartoњciowych przedmiotуw (a przynajmniej trzech czwartych), podziurawi№ go jak rzeszoto. Diabelska przewrotnoњж tej taktyki polegaіa na tym, iї prawie nigdy nie udawaіo siк zіapaж snajperуw a goіego dziada po prawdzie nie bardzo byіo jak i za co podіug prawa karaж, bo on przecieї nawet sіowem siк nie odzywaі. Na dodatek po szlakach roiіo siк od blefuj№cych na tкїe melodiк autentycznych їebrakуw. Zbуje proszalni naleїeli do jednej z gorszych kategorii desperatуw, bo choж wystraszonych darczyсcуw faktycznie puszczali caіo, to nie wahali siк wysіaж na Drug№ Stronк nie dosyж hojnych. Wiedzieli, їe lloxar im nie odpuszcz№ i zіoї№ obci№їaj№ce ich zeznania - skazywali siк tym samym na doњmiertne wygnanie w dzikie ostкpy, wieczn№ ucieczkк od cywilizacji. Akceptowali to; byі to ich wybуr; nie mieli wobec tego nic do stracenia, z gуry przyzwalaj№c sobie na mord.

Aproxymeo zaњ wiedziaі, їe to akurat jest prawdziwa puіapka, nie їaden blef, bo z miejsca posіaі po okolicznym lesie myњlotrutnia i ten wymacaі szeњciu poukrywanych w wysokim poszyciu іucznikуw, trzech z lewej, trzech z prawej. Javier natychmiast postawiі dookoіa siebie mur czarуw.

Przystan№і dwadzieњcia krokуw od "їebraka", zrzuciі kapelusz na rzemieniu na plecy, pochwк z mieczem uіoїyі na zgiкtym lewym ramieniu, rкkojeњci№ do przodu, po czym krzykn№і w xotha:

- Strzelajcie! Bo nie dam ani grosza!

Szeњж strzaі wyskoczyіo z zielonego g№szczu, pomknкіy prosto ku Javierowi, by niespodziewanie zahamowaж w powietrzu i spaњж w pyі u jego stуp. Ich drzewca uіoїyіy siк dookoіa w nieregularn№ gwiazdк.

- Glica, magik! - warkn№і ktoњ z lasu.

Ale, jako siк rzekіo, byli to desperaci. Wyszli caі№ szуstk№. Dwуch miaіo wіуcznie, dwуch - coњ na ksztaіt kamiennych tomahawkуw, jeden - korbacz wczwуrwi№zany, a jeden - miecz, nawet nie zardzewiaіy. "Їebrak" zaњ podniуsі z ziemi uіaman№ gaі№џ.

Byle nie wyszіa z tego chaotyczna r№banina, myњlaі Aproxymeo, bo wуwczas nawet t№ gaікzi№ mogк zostaж wyekspediowany do Domуw Wiecznoњci.

Byі їoіnierzem, obce mu byіo pojкcie "uczciwej walki", miejsce to zajmowaі inny termin: "przewaga ogniowa".

Na najdalsz№ parк spuњciі czar њlepoty, bliїsz№ dwуjkк sparaliїowaі bуlem, a w trzech najbliїszych zacz№і rzucaж noїami. Jednego dostaі dopiero rzutem w plecy, gdy zbуj skakaі juї w krzaki - bo jednak lekko trzкsіy siк Javierowi rкce i co drugi rzut byі do bani.

Nastкpnie obnaїyі czarn№ klingк miecza. Wpierw dobiі mocnym sztychem tego z korbaczem, co dostaі bardzo elegancko w gardіo, ale ci№gle krztusiі siк i krztusiі wіasn№ krwi№ i jakoњ nie chciaі umrzeж. Potem przeszedі do faceta z tomahawkiem, do ktуrego juї nie miaі tak dobrego oka: jeden nуї w brzuchu, jeden w udzie, jeden w barku. Potem sprawdziі tego, ktуry uciekaі: nie їyі, jakimњ cudem skrкciі sobie kark padaj№c w chaszcze ze stal№ miкdzy іopatkami.

Pozbieraі noїe, wytarі z krwi ich klingi, takїe gіowniк miecza. Pochowaі broс i spojrzaі na pozostaі№ czwуrkк bandytуw. Para o poraїonych systemach nerwowych wpadaіa juї w lekk№ epilepsjк; њlepcy natomiast dreptali w kуіko po trakcie, macaj№c przed sob№ powietrze rкkoma i woіaj№c histerycznie swych towarzyszy. No i co ja mam z nimi pocz№ж? Puњciж їywych? Przecieї widziaіem ich oczy: pуjd№ za mn№ na koniec њwiata, їeby tylko siк zemњciж. No nie mogк sobie na to pozwoliж, nie mogк. Z drugiej strony - skrzywiі siк - i tak wyszіa z tego rzeџnia niepiкkna.

Ale krzywi№c siк - juї ponownie obnaїaі czarny kompozyt. Poprawiі na nosie ciemny plastik, westchn№і i poucinaі im gіowy.

Dopiero trzy rysy pуџniej, siedz№c przy maіym ognisku na polance przy malownicznym "kieszonkowym" wodospadzie, poj№і, jak zapamiкta owo wydarzenie na caіe їycie: jako siedmiokrotne morderstwo. Przytіoczony wspomnieniami niezliczonych filmуw o mordercach i dzieіach ich sztuki, j№і grzebaж w swych uczuciach, na siік prуbuj№c siк zanalizowaж. Co teraz myњli? Co mуwi mu sumienie? Czy odczuwa jakieњ podniecenie? Odczuwaі zmкczenie; myњlaі o znaczeniu tego spotkania dla jego przyszіoњci jako arkaszu; a co do sumienia, to nigdy nie wiedziaі, co to takiego, przypuszczaі, їe nabywane w wychowaniu uwarunkowanie behawioralne - i ono nic nigdy nie mуwiіo, co najwyїej czkaіo uporczywie nieprzyjemnymi retrospekcjami.

Pogryzaі wіaњnie wysokoenergetyczny baton popijaj№c wod№ zaczerpniкt№ prosto z wodospadu, czubkiem buta wpychaj№c kolejne patyki w ognisko (ktуre po prawdzie stanowiіo wyі№cznie jego fanaberiк, bo temperatura wcale nie spadіa, sіoсce tkwiіo przecie wci№ї na swoim miejscu) - gdy z jego dymu wyszedі уw nagi "їebrak" z traktu.

Javier wytrzeszczyі oczy, poderwaі siк, cisn№і precz baton i bidon, zіapaі za pistolet.

"Їebrak" powiedziaі coњ w nie znanym Aproxymeo jкzyku.

Porucznik (to znaczy major) cofn№і rкkк z rкkojeњci pistoletu, podniуsі natomiast miecz.

- Piкњciarz - warkn№і lloxar w xotha spogl№daj№c na twarz Javiera - czyli jego tatuaї. - A ioo oth!

- Glica by siк... I po њmierci bкdziesz zbуjowaі? - sykn№і Aproxymeo.

- Zabiіeњ mnie! - wrzasn№і lloxar zbуja.

- I dobrze!

- Jeszcze poїaіujesz, їe nie wrzuciіeњ mi do miski ostatniego miedziaka!

- Juї їaіujк, їe nie otworzyіem dla ciebie Ksiкgi Bуlu!

- Bкdziesz mnie bіagaі o litoњж!

- Prкdzej poіknк swуj miecz!

Wrzeszczeli tak na siebie przez ognisko, okr№їaj№c je i wymachuj№c ramionami, їoіnierz i duch, aї wreszcie Aproxymeo je zadeptaі.

Lloxar rzuciі siк na niego, przesun№і zіudnymi koсczynami przez jego ciaіo, zbliїyі pуіprzeџroczyst№ twarz do jego twarzy - Javier usiіowaі odskoczyж, odgoniж zmarіego, wywin№ж siк: bezskustecznie; duch zawsze nad№їaі za jego ruchami, Javier zmuszony byі patrzeж na њwiat przez brudne, pomarszczone oblicze bandyty.

- Bкdк ciк przeњladowaі setnia po setni - szeptaі lloxar - nie pozbкdziesz siк mnie ani na sekundк. Bкdк ci przeszkadzaі we wszystkim, cokolwiek byњ nie czyniі. Bкdк kіamaі twym przyjacioіom i lїyі twe kobiety. Bкdк spiskowaі i oczerniaі. Mуj jest Dom Zemsty. Nie zaznasz spokoju. Їyіami pіyn№ж ci bкdzie jad bezsilnej nienawiњci. Wyssam z ciebie wszelk№ radoњж. W koсcu sam do mnie przyjdziesz; na kolanach.

Aproxymeo milczaі.

Czy istnieje jakaњ llox-policja dla utrzymania porz№dku i prawa miкdzy zmarіymi? Przecieї to jest przestкpca! Jakaї racja stoi za jego zemst№? Bez sensu to. Czy zbrodniarze mszcz№ siк w ten sposуb po њmierci na swych oprawcach, uczonych w Ksiкdze? Toї to jakaњ paranoja!

Usiadі przy plecaku, zamkn№і oczy; lloxar szeptaі nadal.

Jedno w kaїdym razie jest pewne: pуki on tu przy mnie tkwi, nie mogк skontaktowaж siк z Chat№. Zostaіem odciкty na odciкtej Baњni. Jestem sam, absolutnie sam.

- ...przywiodк do zbrodni twe dzieci...

To znaczy: ja i mуj poltergeist.

IACTE

I

. W Dolinie Czasu .

To w Dolinie Czasu - w Dolinie Czasu Pod№їaj№cy Za Cieniem, іowca zwierz№t i ludzi, czarownik i znachor, pуі Cayuga, pуі Francuz, zorientowaі siк, iї ktoњ go њciga. Tropiciel jest tropiony. Nastaіa pora powrotu rzek do џrуdeі. Jelenie poluj№ na wilki. Ktoњ idzie po њladach Pod№їaj№cego Za Cieniem, ktoњ depcze zdeptan№ przezeс ziemiк.

Delikatnie obrysowaі koсcem wielkiego іuku obcy odcisk buta, odcisk buta biaіego. Co za wielka stopa. Olbrzym. Jaki wielki, taki gіupi. Њlepy by dostrzegі takiego tropiciela. Nieregularny ci№g skaz piaszczystej gіadzi ci№gn№і siк brzegiem strumienia przez іadnych kilkanaњcie metrуw, rуwnolegle do њladуw Pod№їaj№cego Za Cieniem, specjalnie tu przezeс wczoraj pozostawionych dla pogoni, wуwczas zaledwie przypuszczalnej. Teraz to juї pewnoњж. Jeden biaіy.

Pod№їaj№cy Za Cieniem po raz pierwszy zauwaїyі, їe ktoњ za nim idzie jeszcze na przeікczy. Padlinoїercy go ostrzegli: znak na niebie. Nad jarem, gdzie pozostawiі byі truchіo karibu, oskуrowane i pozbawione co smaczniejszych czкњci miкsa, unosiіo siк ich pуі tuzina. Obserwowaі je przez chwilк z grani. I wtedy jeden run№і nagle w dуі jak kamieс; a zaraz potem drugi. Reszta pospiesznie jкіa siк wspinaж na wyїszy puіap. Cуї to za boski іucznik, zdumiaі siк Pod№їaj№cy Za Cieniem, nie doczekawszy siк huku strzelby.

Zgodnie z zasad№ wiecznej podejrzliwoњci przyj№і, iї jest poprzez te dzikie ostкpy tropiony. Zacz№і zastawiaж puіapki; jego tropiciel wpadі w pierwsz№ z nich: zmusiwszy go do przejњcia po odpowiednim podіoїu, Pod№їaj№cy Za Cieniem parк mil dalej rozpіyn№і siк w powietrzu: strumieс, skaіa, strumieс, kamieniste zbocze - i ani њladu za sob№. Zatoczyі szerokie pуіkole i oto staі nad swym wіasnym tropem sprzed dnia. Biaіy olbrzym jest gdzieњ w przodzie, bardziej na poіudniowy zachуd.

Kucn№і, przymruїyі lewe oko i oceniі dіugoњж kroku mкїczyzny: naprawdк wzrostu musi byж nieprzeciкtnego. Co tu robi? Czemu zapuњciі siк tak gікboko na terytorium wolnych plemion? Dlaczego za mn№ idzie? I jak dіugo? Od samej faktorii nad Erie? To niemoїliwe. Jakieї mуgіby mieж powody? Zemsta? To jest siіa, ktуra byіaby w stanie go do tego pchn№ж, ludzie wiкksze szaleсstwa popeіniaj№ z nienawiњci, dla nienawiњci. Ale - zemsta za kogo?

W Dolinie Czasu nie mieszka їaden szczep, nie jest ona niczyim staіym terenem іowieckim, to ziemia neutralna. Na wschodzie, trzy dni drogi st№d, їyj№ Ludzie-Wкїe; synowi jednego ze starszych wioski pomуgі niegdyњ w upolowaniu niedџwiedzia. Zawsze mуgіby zwrуciж siк do nich o pomoc. Choж miaі nadziejк, їe nie bкdzie to konieczne.

Ruszyі po њladach wіasnych i biaіego. Biegі. Powinien dojњж tamtego przed zmierzchem. Znaі swуj rytm i znaі odlegіoњж. Skrкciі w las; gaікzie siekіy go po twarzy, zahaczaіy o niemal proste ікczysko ukoњnie przecinaj№ce plecy - pozostawiaі za sob№ dodatkowy poszept rozbudzonej puszczy. Ciкїka sakwa obijaіa mu niezgodnie z tempem biegu krкgosіup, mimo podwуjnej skуry kurtki czuі tward№ krawкdџ jakiegoњ upakowanego w torbie przedmiotu. Byі њwiadomy najmniejszej nierуwnoњci gruntu pod miкkkimi podeszwami mokasynуw; wolaіby biec boso, by nic nie zakіуcaіo intymnoњci jego kontaktu z ziemi№: nie pieњci siк kobiety dіoni№ w rкkawicy. Biali ziemi nienawidz№, okazuj№ jej pogardк; zadziwiaj№ca jest ta іatwoњж, z jak№ wykrzesuj№ z siebie rуwnie skrajne, co absurdalne uczucia. Znaі ich, їyі z nimi, wiкc wiedziaі. Moїe taki wіaњnie jest ten olbrzym: ogіupiaіy, oszalaіy z pogardy; zaіoїyі siк z kimњ, їe upoluje Indianina - dwуch, czterech, dziesiкciu - to moїliwe, takie rzeczy siк zdarzaj№.

Jakieњ zwierzк przemknкіo obok, rуwnolegle do pohuraganowego zawaіu - cieс ciemny poњrуd cieni zielonych. Tropiciel wci№gn№і powietrze przez nos: nic nie wyczuі, wiatr byі z nim. Gdzieњ daleko rozstukaі siк dziкcioі, odpowiedziaіo mu echo. Tropy znikaіy, to znуw siк pojawiaіy - nie zwracaі na nie uwagi, biegі na pamiкж.

W Dolinie Czasu rzeczywistoњж jest silniejsza, nie sposуb siк jej oprzeж, ulegіby jej њlepy, gіuchy, pozbawiony wкchu i czucia. Tu nawet sny s№ prawdziwsze. Doznania atakuj№ czіowieka z bolesn№ nachalnoњci№. Woda jest sto razy bardziej wilgotna, roњliny i zwierzкta tysi№c razy bardziej їywe, powietrzem moїna siк upiж. Trzeba siк naprawdк staraж, by nie ulec przypadkowemu zauroczeniu przez kamieс њrуdkorzenny, barwк kory, rozedrganie krawкdzi liњcia, pieњс wiatru. To њwiкte, њwiкte miejsce. Nie przelano tu ludzkiej krwi od niepamiкtnych lat. Ale teї nigdy dot№d nie postaіa tu stopa biaіego.

W Dolinie Czasu, gdzie wszystko jest nowe i pierwsze - nie zostanк, nie chcк zostaж pierwszym morderc№.

Sіoсce staіo dwie dіonie nad grani№, gdy Pod№їaj№cy Za Cieniem dotarі do їlebu, za ktуrym koсczyі siк jego stary trop. Zwolniі i zdj№і z plecуw іuk, wyїszy od niego samego. Wspi№і siк na zbocze i skrкciі ku strumieniowi, wybieraj№c drogк na skrуty. Szedі teraz powoli, naprzeciw nieregularnym porywom wiatru, wsіuchuj№c siк w kaїdy szept puszczy; przekrzywiaі lekko gіowк, jakby usiіuj№c pochwyciж jakieњ zakazane dla zwykіych њmiertelnikуw gіosy z s№siedniego њwiata - dіugie, czarne, proste wіosy opadaіy mu w nieіadzie na pierњ i plecy, dziwnie wygl№daі w takiej pozie. Szedі. Ziemia przyjmowaіa jego stopy miкkko, bezgіoњnie. Omijaіy go gaікzie. Oczy jego prawie siк nie poruszaіy: dawno opanowaі byі sztukк kontroli postrzegania peryferyjnego, nie umykaі mu їaden ruch, a teraz nie wzrok, lecz sіuch stanowiі zmysі dominuj№cy. Mijaі drzewa jak ludzi w zapatrzonym w celebrк tіumie. Teren j№і ponownie opadaж: zbliїaі siк Pod№їaj№cy Za Cieniem do strumienia, od przeciwnej, niї poprzednio strony. Jak zawsze, w chwili napiкcia, w preludium niebezpieczeсstwa - rozswкdziaіy go boleњnie blizny po straconych palcach.

Szum wody na kamieniach. Przeњwity њrуddrzewne.

Zatrzymaі siк za wysokopienn№ sosn№; st№d widziaі strumieс i skalny zawaі, przez ktуry siк on pieniі. Wolna od zaroњli przestrzeс szeroka byіa na jakieњ trzydzieњci krokуw. Na drugim brzegu znajdowaіa siк piaszczysta polana, czarna plama zgaszonego ogniska њci№gaіa spojrzenie do jej њrodka. Nad wod№ unosiіy siк chmury owadуw. Wњrуd kamieni zawaіu sun№і w№ї. Zachodz№ce sіoсce rozrуїowiaіo wiecznie zbeіtan№ powierzchniк potoku.

Instynkt. Padі na ziemiк na жwierж oddechu przed uderzeniem kuli w pieс sosny. Posypaіy siк naс odіamki kory. Nie mуgі poj№ж co siк dzieje. Nie byіo, nie byіo najcichszego nawet huku wystrzaіu. Jedyne wyjaњnienie, jakie przyszіo mu do gіowy: przypadkowy pocisk ze zbyt wielkiej na dџwiкk odlegіoњci - odpadіo po pierwszym zerkniкciu na bliznк po kuli na ciele sosny: strzelano z doіu, z drugiej strony strumienia, spod zbocza.

Przypіaszczony do ziemi, wycofaі siк znad szczytu skarpy, wкїowym sposobem bardziej siк wij№c, aniїeli czoіgaj№c; od zapachu њciуіki przemknкіo mu wspomnienie dusznego, upalnego lata z dzieciсstwa. Dochodziіy go zza strumienia jakieњ haіasy, lecz nie mуgі siк w nie pilniej wsіuchaж, nie miaі czasu i okazji, musiaі uciekaж, licz№c na to, iї strzelec zajкty jest ponownym nabijaniem broni.

- Zatrzymaj siк! - krzykn№і po angielsku niewidoczny mкїczyzna. - Wrуж!

Cуї to za gіupiec niesіychany, zdumiaі siк Pod№їaj№cy Za Cieniem; po natкїeniu i nikіym pogіosie krzyku oceniі dziel№c№ ich odlegіoњж na jakieњ sto krokуw. Wystarczy. Osіoniкty od strony strumienia szerokim pniem wiekowego dкbu, wstaі i wyprostowaі siк, juї ze strzaі№ na ciкciwie i іukiem wpуіnapiкtym, њciskanym w trуjpalcej dіoni. Nie bardzo rozumiaі jakim cudem zostaі spostrzeїony, ale skoro staіo siк, nie miaіo to teraz znaczenia - nie myњleж o tym: przeszіo, minкіo - obojкtne. Zastanawiaіo go natomiast niemalїe szaleсcze postкpowanie strzelca. Czyїby faktycznie wariat? Opкtany olbrzym?

Sіyszaі go doskonale, jak wspinaі siк na skarpк nadwodn№ i przedzieraі przez las, nie cichszy od rannego niedџwiedzia.

Bliїej i bliїej. Tak blisko, їe Pod№їaj№cy Za Cieniem odіoїyі іuk i wyj№і zza pasa tomahawk; tamten przebiegnie tuї obok. I rzeczywiњcie. Juї sіyszaі jego oddech. Jкki ziemi ugniatanej tymi wielkimi stopami. Zamarі, przyciњniкty do pnia, sprкїony niczym drapieїnik przed skokiem.

A potem wszystko siк jakoњ skotіowaіo, pomieszaіo, chaos zapanowaі absolutny w porz№dku wydarzeс - i w pamiкci tropiciela zapisaіy siк one mozaik№ bladych faktуw, pozbawionych przyczyny i skutku.

Wiкc uderzyі, trafiі olbrzyma, tego byі pewien, widziaі obuch tomahawka odskakuj№cy od jego czaszki. Odst№pili, zakrкcili siк wokуі siebie. Ktуryњ z nich krzyczaі. Czy Pod№їaj№cy Za Cieniem uderzyі po raz drugi? Czy teї to tamten go zaatakowaі? Nie mуgі sobie pуџniej przypomnieж. Ci№gіoњж czasu powrуciіa w chwili, gdy obaj stali naprzeciwko siebie, o trzy kroki oddaleni, mierz№c siк wzrokiem; olbrzym celowaі w Pod№їaj№cego Za Cieniem z tej swojej strzelby, a sam Pod№їaj№cy Za Cieniem zamarі w pуі zamachu tomahawkiem, boj№c siк sprowokowaж mimowolny strzaі. Olbrzym dyszaі.

- Luis Lavier - sapn№і po chwili - nie uciekaj, nie chcк ci uczyniж krzywdy. - A wci№ї mierzyі z biodra do tropiciela, ta jego przedziwna krуtkolufa broс (a nie pistolet przecieї!) ani drgnкіa.

Cayuga zastanawiaі siк w panice nad czymњ innym; w istocie ledwo zarejestrowaі sіowa biaіego i fakt, їe zna on jego francuskie nazwisko. Martwiіo Pod№їaj№cego Za Cieniem czy aby nie rozgniewaі duchуw tego miejsca, czy nie zbezczeњciі Doliny, czy nie dopuњciі siк њwiкtokradztwa atakuj№c tu czіowieka. Moїe to dlatego jego cios - wszak њmiertelny - nie wyrz№dziі olbrzymowi їadnej szkody? Czy duchy byіy przeciw niemu? To niepokoj№ca perspektywa.

- Nie spodziewaіem siк ciebie z tej strony, nie rozpoznaіem ciк. Nie chcк ciк zabijaж. Jesteњ mi potrzebny. Poszedіem za tob№, їeby ciк wynaj№ж.

Co mam robiж? - myњlaі tropiciel. Naleїy siк wystrzegaж gniewu zmarіych. Niebezpiecznie jest mieж w nich wrogуw. Obym tylko ich bardziej nie rozsierdziі.

Powoli wsun№і tomahawk za pas i uniуsі na wysokoњж twarzy puste dіonie. Јuk leїaі pod dкbem; nawet naс nie spojrzaі.

Biaіy lekko opuњciі broс. Sprуbowaі siк uњmiechn№ж; niezbyt mu to wyszіo.

Pod№їaj№cy Za Cieniem zacz№і siк cofaж, powoli stawiaі wstecz nogк za nog№. Teraz mуgі siк przypatrzeж olbrzymowi; jedynie przez porуwnanie wydawaі siк on wielki, zbudowany byі proporcjonalnie i nie wygl№daі na їadnego dziwol№ga. Za to ubranie doprawdy miaі dziwne i z dziwnym akcentem mуwiі. Popatrywaі cokolwiek skonsternowany spode іba; dіugie jasne wіosy spiкte miaі na karku, pozbawionego blizn wysokiego czoіa nie znaczyіa їadna zmarszczka: mіodszy byі od Cayugi, mіodziej wygl№daі.

- Pуjdziesz za mn№ - powiedziaі bez њladu intonacji pytaj№cej. Uniуsі strzelbк. Rozstawiі szerzej nogi. Wszystko w nim byіo groџb№. Czaiіa siк ona i w lњnieniu tych metalowych przedmiotуw, ktуre wisiaіy mu przy pasie i na sprz№czkach kurtki.

Pod№їaj№cy Za Cieniem na tyle dіugo їyі wњrуd biaіych, by przyswoiж sobie ich sposуb rozrуїniania tchуrzostwa od ostroїnoњci. Teraz wiкc tylko powoli post№piі w bok, pochyliі siк i podniуsі іuk. Nie spuszczaі oczu z jasnowіosego; a i tamten z niego.

- Uwaїaj - rzekі olbrzym - ja wiem jak szybko potraficie tego uїyж. A tu i tak nie jesteњ w stanie nic uczyniж wbrew mej woli i myњli.

Po czym przerzuciі strzelbк lekko w bok - swobodnie, lecz zіowrуїbnie szybko - i nacisn№і spust. Od dкbu odprysn№і spory kawaі kory. W ciszy. Їadnego huku wystrzaіu. Cayuga ani drgn№і. Lufa juї na powrуt byіa ku niemu skierowana. Juї wiedziaі, їe ta broс іadowania nie wymaga.

I w takim porz№dku przeszli lasem do skarpy, w dуі, przez strumieс i na polanк. Pod№їaj№cy Za Cieniem, rzecz jasna, szedі przodem, nie widz№c biaіego mierz№cego mu w plecy - choж po prawdzie sіyszaі go wyraџnie: mкїczyzna po prostu nie umiaі chodziж po puszczy. I przez chwilк tropiciel nawet rozmyњlaі czy aby nie uskoczyж w bok, nie uciec niespodzianie - lecz aї tak bardzo nie dowierzaі zapewnieniom olbrzyma.

Dotarli do wygaszonego ogniska. Tu blondyn kazaі Cayudze siк zatrzymaж, po czym znikn№і na moment miкdzy drzewami; wrуciі z wypchanym czymњ workiem, ktуry zarzuciі sobie na plecy. Zaskoczyі szamana uњmiechaj№c siк doс szczerze. Przeіoїyі w tyі strzelbк zawieszon№ na jakimњ dziwnym rzemieniu. Spojrzaі w niebo. Przypatrzyі siк tym swoim њwiecideіkom. Potem rozpocz№і rytuaі.

. Czary, czary .

- Trzymaj siк blisko mnie!

Ale przecieї w ogуle siк nie poruszaі; siedziaі zmartwiaіy z іukiem przez uda, sakw№ pomiкdzy nimi, zgarbiony, ze wzrokiem panicznie utkwionym w horyzoncie, staraj№c siк ignorowaж przeraїaj№ce manifestacje magii olbrzyma. Po prawdzie byіo to niemoїliwe.

Strumieс przebіystniі siк gor№co w srebrnoіuskiego wкїa, co miast њlepi posiada wklкsіe zwierciadіa; gad wytaсczyі w gуrк na ogonie, rozkolebaі siк niepewnie i skoczyі spiralnym іukiem, pozostawiaj№c za sob№ suche іoїysko potoku, z tysi№cem zielono obrosіych, gіadko obtoczonych kamieni. Pod№їaj№cy Za Cieniem odruchowo jeszcze bardziej siк skuliі i pochyliі, gdy lњni№cy potwуr ze њwistem sun№і ponad. Spojrzaі potem za nim: w№ї poїeraі niebo. Wgryzі siк w nie њmiertelnie, wbiі kіy i ws№czyі jad; przedziwnym sposobem Cayuga widziaі tк truj№c№ ciecz, jak pкdzi pod powierzchni№ materii nieboskіonu od horyzontu do horyzontu, coraz cieсszymi i cieсszymi їyіami, niczym szczelinami rzeczywistoњci, by w koсcu rozlaж siк brudnobr№zowo po caіej sferze niebieskiej. Dotarіwszy do Sіoсca jad przebarwiі je na zielono; zieleс szybko wyblakіa - Sіoсce siк skurczyіo, przygasіo i zbladіo do trupiej bieli. Od tego wszystkiego wicher taki rozszalaі siк po Dolinie, їe giкіo i іamaіo konary grube jak ramiк mкїczyzny. Tropiciel nieomal oњlepі od podniesionego pyіu i kurzu. Ogіuchі od demonicznego wycia burzy. Straciі z oczu jej ojca, znikn№і mu gdzieњ olbrzym. Trzкsіa siк ziemia. Drїaі w posadach њwiat. Pod№їaj№cy Za Cieniem j№і siк modliж. Sіowa wpуіwypowiedziane poіykaі huragan. Gesty niedopeіnione zamazywaі mrok i zawierucha. A mrok ten siк zagкstniaі: ziemia, wzorem wкїa wody, poczкіa poїeraж zatrute niebo. Czarne szczкki przeікczy zaciskaіy siк na nim okrutnie powoli - coraz bliїej i bliїej i bliїej siebie szczerzyіy siк, wyrastaj№ce spoњrуd szczerbiastych dzi№seі grani, krzywe kіy gуrskich szczytуw, jeszcze przed chwil№ tak іagodnych. Cayuga wrzeszczaі. Jesteњmy poіykani! Nadgryzione Sіoсce. I nie ma go. Nieba coraz mniej. Ciemnoњж - i huk.

Otworzyі oczy w szoku po nastaniu ciszy.

To byіa jakaњ jaskinia. Bardziej to wyczuі, niї zobaczyі, bo mrok, w odrуїnieniu od haіasu, nie min№і.

We wnкtrzu ziemi, pomyњlaі; w boskim їoі№dku. Grota przeіyku. Podniуsі siк na kolana. Szmer jego ruchu poniosіo chіodnym echem.

Њwiкty dym, przemknкіo mu; znajdujк siк pod wpіywem jakichњ ziуі: ta lekkoњж... wszystko dziwnie lekkie. Nienaturalnie realne; nawet dotyk kamienia boli. Oszoіomienie Cayugi byіo tak wielkie - wњlepiaі siк w pуіmrok, macaі szaleсczo przestrzeс wokoіo, dyszaі, niczym z topieli wyci№gniкty - їe raz i drugi ujrzawszy sylwetkк ludzkiego cienia, nie skojarzyі jej z czymkolwiek, zignorowaі jako plamк bezњwiatіa. Dopiero potem pomyњlaі: bуg - demon - czіowiek - biaіy olbrzym.

Krzykn№і: - Ty! - i po angielsku: - Ty! Ty! Demonie! - i w ojczystym narzeczu: - Rozkazaіeњ skale mnie poїreж! Pogrzebaіeњ mnie! Biaіy Diable! - i znowu po angielsku: - Zabijк ciк!

Ale nawet kroku ku niemu nie post№piі.

Cieс siк rozszczepiі, przegкstniі i bіysn№і nagіym blaskiem, w szybkim jak zwкїenie џrenicy samozniszczeniu i wyњwietleniu sylwetki olbrzyma. Olbrzym dzierїyі kulк њwiatіa w uniesionej ponad gіowк rкce. Poza tym nie zmieniі siк, takїe w owym ponurym spojrzeniu spod ciкїkich nawisуw іukуw brwiowych.

- Za mn№ - rzekі, odwrуciі siк i ruszyі przed siebie, w ustкpuj№cy posіusznie mrok.

Pod№їaj№cy Za Cieniem pod№їaі za њwiatіem. Tyle siк wahaі i zastanawiaі, ile czasu zabraіo mu podniesienie іuku i sakwy. W rzeczy samej nie miaі wyboru.

Grota byіa olbrzymia. Szli i szli. Їadnych њcian, їadnych nierуwnoњci podіoїa. Ich dwуch i ich cienie. A jak sprowokuj№ gіoњniejszy dџwiкk, to aї przeraїenie bierze od wieloszeptnej gікbi oddechu jego echa. Їoі№dek Ziemi. Ochroс mnie, Duchu Duchуw, wyprowadџ z Podziemi. Wieczne posіuszeсstwo, Duchu Duchуw; dary jakie chcesz, ofiary jakie chcesz. Przywrуж mnie Sіoсcu!

Coњ przed nimi. Sіup. Wielki. W nieskoсczonej ciemnoњci podstropowej ginie. Podeszli bliїej. To byіy spiralne schody.

Koњж Ziemi. Jкli siк wspinaж po niej. Wyїej i wyїej, wci№ї skrкcaj№c za lew№ rкk№. Liczyі stopnie, їeby nie myњleж - џle myњleж podczas bitwy, oddaj siк teraџniejszoњci, strach to dziecko czasu przyszіego. Stopieс. Stopieс. Stopieс. Buty olbrzyma migaіy mu poњrуd skікbionych cieni na wysokoњci oczu. Schody byіy bardzo w№skie, lecz zabezpieczone wysok№, osiatkowan№ balustrad№, їe praktycznie nie sposуb byіo z nich spaњж. Stopieс. Stopieс. Stopieс. Drewno? Kamieс? Co to za materiaі? Stukaі weс koсcуwk№ іuku. Wykluі siк z tego jakiњ specyficzny rytm. Tylko olbrzym faіszowaі. Szybko szedі. Stopieс. Stopieс. Stopieс. Tysi№c siedemset czterdzieњci dwa, tysi№c siedemset czterdzieњci trzy... koniec.

Wyszli. Jeszcze jakiњ krкty korytarz w skale - i oto juї њwiatіo dnia, powietrze wielkich przestrzeni, zapach їycia. Pod№їaj№cy Za Cieniem krzykn№і i wybiegі na zewn№trz; wyprzedziі olbrzyma. Za bardzo siк pospieszyі, zmysіy nie zd№їyіy go ostrzec - szok powaliі Cayugк na kolana.

- Њmieeeerж!

To nie byі jego њwiat. Juї po zapachu powinien poznaж. Zіy, obcy zapach, zapach niezrozumiaіy: warkocz woni nieznanych i niebezpiecznych. I dџwiкki: wiatr tak nie wyje, wiatr tak nie њwiszcze, las tak nie szumi. Ale musiaі to zobaczyж. Trupioblade, skurczone sіoсce. Niebo koloru bіota. Za maіe, za ciasno objкte horyzontem. Krajobrazy, jakie mog№ siк przyњniж tylko w nocy po Obrz№dku Noїa. Chora, granatowo-czarna powіoka puszczy... to nie puszcza, to nie drzewa. Podmienione, skarlaіe, spotworniaіe. Chmury niczym wіosy rozczesane na nieboskіonie. Lec№ jakieњ monstrualne ptaki... to nie ptaki. W oddali demony wrzeszcz№ na wiatr. Pіonie fioletowym ogniem fragment widnokrкgu; zmysі, ktуry nie zawiуdі go od dzieciсstwa, zawodzi Pod№їaj№cego Za Cieniem teraz: nie potrafi rozpoznaж stron њwiata.

- Њmieeeeeeeerж!

Biaіy olbrzym pochyliі siк nad nim i dџgn№і go w szyjк srebrnym szponem. Tropiciel zwiotczaі, osun№і siк na ziemiк i straciі przytomnoњж.

. Jesteњ snem .

Nie po raz pierwszy budziі siк zwi№zany; wiedziaі, їe skrкpowano mu nogi i rкce wіaњciwie zanim na dobre siк ockn№і. Wiкc nie otwieraі oczu. Sіuchaі.

Rozmawiali po angielsku, ale poіowy sіуw nie rozumiaі i domyњlaі siк ich znaczenia z kontekstu; myliі go rуwnieї ten przedziwny akcent.

- ...musieli je wygasiж. Pomijaj№c juї destabilizacjк plazmy, wspуіczynnik absorbcji czaszy skoczyі w gуrк. Poza tym siada caіa hydraulika ramion. S№ przecieki. Parк dni temu rozsadziіo czwarty pierњcieс cumowniczy. Dekompresja. DeWonte i jego ludzie tn№ wszystko na kawaіki i іaduj№ na te szybowce.

- Czemu? Co z wahadіowcami?

- Zostawili sobie jeden dla bezpiecznej ewakuacji, jako szybowiec komfortowy. Bo i taki z nich poїytek. Niedawno na Piszczelach prуbowaliњmy podnieњж kilka.

- I co?

- Czworo zabitych. Teraz juї nikt ci nie wsi№dzie. A na automatykк nie masz co liczyж. Na orbicie jeszcze jakoњ to idzie, ale tu... przecieї wiesz - kalkulatorуw moїesz uїyж co najwyїej w charakterze њwiecideіek dla Trupуw.

- Chyba siк upijк... Charlie, na miіoњж bosk№, to byіy przecieї ledwo dwa tygodnie!

- Fitzpatrick zaczyna budowaж lepianki.

- Fitzpatrick jest wariat.

- Budweiser?

- Nic mocniejszego?

- Niestety.

- Sk№d masz?

- Podwкdziіem z ostatniego zrzutu.

Coњ trzasnкіo, rozlegі siк syk; Biaіy Diabeі westchn№і ciкїko.

- Co zrobisz z tym dzikusem? - spytaі ten drugi.

- To tropiciel, geniusz polowania. Rozumiesz, francusko-angielskie pogranicze, Ameryka Pуіnocna, osiemnasty wiek. Indianin, ale ojciec biaіy, їeby siк moїna byіo w ogуle dogadaж. Zastanawiaіem siк nad Pigmejami, ale to juї przesada.

- Uch... ale cuchnie. Na co ci on?

- A jak myњlisz? Wytropi mi Saint-Pierce’a.

- No tak... twoja stara obsesja. Odpuњciіbyњ sobie.

- Przecieї to wszystko jego wina!

Dіuїsz№ chwilк milczeli. Pod№їaj№cy Za Cieniem analizowaі niezrozumiaіe sіowa i zdania.

- Moїe lepiej juї siк zbieraj - mrukn№і Charlie. - Do Piszczeli jest kawaіek.

- Jak tam landrover? Na chodzie?

- Mhm... ktoњ go sobie poїyczyі. Moїesz wzi№ж tylko tego jeepa. Ej, puszki s№ teraz cholernie cenne! I weџ mi tu nie њmieж.

Biaіy Diabeі - rozpoznaі go tropiciel po zapachu - zіapaі Cayugк za ramiк i zacz№і nim potrz№saж i szarpaж. - Pobudka, pobudka - mruczaі.

Pod№їaj№cy Za Cieniem otworzyі oczy.

- Wstawaj, szamanie - uњmiechn№і siк doс szyderczo olbrzym. - Nastaі dla ciebie czas cudуw. Trafiіeњ do Krainy Wiecznych Јowуw. No, uwolniк ciк, jak tylko siк przekonam, їe nie zamierzasz popeіniж jakiegoњ szaleсstwa.

Cayuga nie odpowiedziaі. Rozgl№daі siк po wnкtrzu. Byіa to zwykіa, niskostropowa chata, wzniesiony z drewna jednoizbowy budynek o paru w№skich oknach i mocnych drzwiach - myњliwska chata obronna. Potem zogniskowaі spojrzenie na meblach i mniejszych przedmiotach wypeіniaj№cych pomieszczenie - i skojarzenie mu umknкіo. Powtуrnie przejrzaі na oczy. To drewno - w istocie nie byіo drewnem, ciaіem drzew, jakie znaі. Szyby w oknach - tylko przezroczystoњci№ przywodziіy na myњl szkіo. A kiedy zacz№і siк zastanawiaж nad zalegaj№cymi pod њcianami stosami metalu - najrуїniejszego ksztaіtu, barwy i stopnia zniszczenia - zupeіnie straciі panowanie nad wyobraџni№.

Przypomniaі sobie przedњmiertny widok ciemnoniebieskiego pogуrza i bіotnistego nieba. Krzykn№і bezgіoњnie na krуtkim wydechu.

Drugi z rozmуwcуw - Charlie - niewiele byі niїszy od Biaіego Diabіa. Siedziaі przy stole na krzeњle wykonanym z dziwnego materiaіu, ubrany jedynie w niemal pozbawion№ nogawek, gуrn№ czкњж spodni, i bawiі siк metalicznie poіyskuj№cym przedmiotem walcowatego ksztaіtu, pokrytym jaskrawymi malunkami i krzywymi њciegami czegoњ, co wygl№daіo na pismo: Pod№їaj№cy Za Cieniem nie umiaі czytaж.

- Biedak jest przeraїony - ziewn№і Charlie.

Biaіy Diabeі spojrzaі badawczo tropicielowi w oczy; Cayuga nie odwrуciі wzroku, znaі ten rytuaі. Diabeі - ktуry, pozostawszy w swych myњliwskich spodniach, miast kurtki miaі na sobie jedynie bezrкkawn№, wci№gan№ najwyraџniej przez gіowк, jednolicie czarn№, a niemoїliwie cienk№ koszulkк - zacz№і grzebaж po kieszeniach, w koсcu coњ wyj№і, rozlegі siк trzask i wybіystnкіo mu z dіoni smukіe ostrze noїa. Kilkunastoma szybkimi ciкciami uwolniі tropiciela.

Pod№їaj№cy Za Cieniem powoli usiadі, wstaі i odsun№і siк od biaіych. Nigdzie nie dostrzegі swoich rzeczy: byі bezbronny. Uniуsі na wszelki wypadek puste dіonie.

- Wyzbywam siк zemsty na tobie, Biaіy Diable - rzekі po angielsku. - Choж mam do niej wszelkie prawa. Nie chcк z tob№ walczyж. Pozwуl mi odejњж w pokoju. Pozwуl mi wrуciж do domu, Biaіy Diable.

Tamci popatrzyli po sobie; olbrzym schowaі nуї.

- Cуї - czkn№і Charlie - pozwуl mu wrуciж do domu, co, Biaіy Diable? - rozchichotaі siк dziko.

Olbrzym w lustrzanym geњcie pokazaі puste rкce. - Nazywam siк Anouki Spieglass. Mуw mi Anouki. Przykro mi, Luis, ale twуj powrуt do domu nie jest moїliwy. - Teї byі podpity, ta powolnoњж wymowy braіa siк nie tylko z jej starannoњci.

- Chcк jedynie wrуciж.

- Wiem. Przykro mi. To niemoїliwe.

- Po prostu wrуcк.

- To niemoїliwe, rozumiesz? Nie-mo-їli-we.

- Pozwуl mi wyjњж. Zwrуж moje rzeczy.

Wі№czyі siк Charlie. - Sіuchaj no, m№dralo. Jak ci Anouki mуwi, їe niemoїliwe, to niemoїliwe. Dok№d chcesz wrуciж? Tamtego miejsca juї nie ma. Nie istnieje.

- Czy jestem wiкџniem? Czy mogк wyjњж?

Charlie zazezowaі w gі№b walca. - Bкdziesz miaі z nim ciкїk№ przeprawк - mrukn№і.

Biaіy Diabeі dіug№ chwilк staі tak w milczeniu. Wreszcie skin№і na Pod№їaj№cego Za Cieniem i ruszyі ku drzwiom.

Wyszli na zewn№trz. Byі wieczуr; poza k№tem padania promieni chorego sіoсca niewiele siк zmieniіo, niemal ten sam widok Cayuga zapamiкtaі sprzed њmierci. Gdy siк obejrzaі, dojrzaі powyїej w stromym stoku gуry - wcale nie wygl№daіa jak gуra - уw otwуr, іono koszmaru, ciemn№ dziurк, z ktуrej wyіonili siк byli na obcy њwiat. Chata staіa o sto krokуw od niej. Byіa wiкksza, niї myњlaі, posiadaіa inne pomieszczenia z osobnym wejњciem. Za ni№, czкњciowo przesіoniкty, staі maіy, niski, koњlawo przysadzisty, metalowy wуz.

Tropiciel wskazaі wyci№gniкtym ramieniem pуіkк i dziurк w skale.

- Rankiem wejdк. Pokaї mi potrzebne czary.

- Teraz jest ranek.

Pod№їaj№cy Za Cieniem spojrzaі naс bezwyrazowo; nawet w њmiertelnym strachu czy w najwyїszej ekstazie posiadaі podobnie puste spojrzenie.

Anouki machn№і w stronк horyzontu. - Sіoсce wschodzi nie z tej strony, co myњlisz. Nie њwieci w ten sposуb, do jakiego siк przyzwyczaiіeњ.

- Pуjdк teraz.

- Chryste Panie, przecieї ci mуwiіem... Nie; chwilк, zaczekaj, zaraz wracam. - Przerwawszy w ten sposуb samemu sobie, zawrуciі na piкcie i znikn№і w jednych z bocznych drzwi chaty. Tropiciel poњwiкciі tк chwilк na przyjrzenie siк szybom: to nie byіy szyby. Nie chciaі patrzeж na pogуrze, granatow№ niepuszczк; przeraїaі go sam zapach wiatru.

Biaіy Diabeі wrуciі z sakw№ i broni№ Pod№їaj№cego Za Cieniem.

- Teraz ci to zwrуcк, ale daj sіowo, їe mnie wysіuchasz.

Pod№їaj№cy Za Cieniem bez wahania skin№і gіow№. Skrzyїowawszy nogi, usiadі na ziemi, na czarnym poroњcie - ktуry przecieї nie mуgі byж traw№ - a obok zіoїyі swoje rzeczy. Tomahawk i nуї miaі na wyci№gniкcie rкki. Byі gotуw wysіuchaж olbrzyma. Dobrze jest wiedzieж o przeciwniku jak najwiкcej.

Olbrzym ciкїko siadі dwa kroki dalej, oparі siк o њcianк chaty, jej cieс ci№і go krzywo przez brodк i pierњ. Wyj№і z kieszeni spodni i zapaliі bryіk№ metalu papierow№ tulejkк z jakimњ zielskiem w њrodku.

- Papieros - wyjaњniі. Wydmuchn№і dym na wiatr. - Nie bкdк ciк powstrzymywaі przed powrotem, bo wiem, їe ci siк nie uda; proszк, prуbuj. Poczekam na ciebie. Grota Marzeс stoi otworem dla kaїdego. Widzisz, to miejsce, z ktуrego - jak ci siк wydaje - pochodzisz; w ktуrym dot№d їyіeњ; њwiat, ktуrego byіeњ czкњci№... nie istnieje, nigdy nie istniaі, nie ma go, to tylko ja go wymyњliіem, wyњniіem tam w grocie, bo potrzebowaіem tropiciela, a ta cholerna dziura w gуrze ma moc przemieniania ludzi w demiurgуw... na czas mroku. Wszedіem i wyprowadziіem ciк z mego snu. Nie moїesz do niego wrуciж, tak jak nie moїesz siк ubraж we wspomnienie minionych dni. A sam jesteњ wszak snem. Їyjesz, jeњli moїna to nazwaж їyciem, przez moje wyobraїenie o idealnym tropicielu. Wytropisz dla mnie pewnego... pewn№ istotк. Nie oczekujк od ciebie, їe wiele z tego zrozumiesz; w kaїdym razie jesteњ poinformowany, wiesz juї... Tak...?

- Kim ty jesteњ, Anouki Spieglass?

Biaіy Diabeі zaњmiaі siк z wysiіkiem; znуw zaci№gn№і siк papierosem. Spogl№daі gdzieњ w bok, w otwart№ nieskoсczonoњж koszmaru, gdzie Cayuga baі siк spogl№daж.

- Czіowiekiem. Prawdziwym. Z prawdziwego њwiata. Urodzonym setki lat po czasie, z ktуrego ciк wymyњliіem. Mam їonк, mam dzieci. Teraz wszyscy jesteњmy banitami. Wszyscyњmy tu obcy; ty podwуjnie - mуwiі coraz ciszej. - Zginiemy tu, umrzemy pod cudzym sіoсcem. Jak ryby wyrzucone na brzeg... Kim ja jestem, kim jestem? Uczono mnie jak przemieniaж kamieс w powietrze, deszcz w metal... nazwaіbyњ mnie czarownikiem, Luis, Pod№їaj№cy Za Cieniem... ale teraz, bez moich przyrz№dуw magicznych, szamaсskich ingrediencji... Juї Charlie jest bardziej przydatny. Charlie-bimbrownik poradzi sobie - mamrotaі tak do siebie, zgarbiony, zagapiony pomiкdzy stopy; trzкsіa mu siк dіoс, w ktуrej trzymaі piopielej№cego doszczкtnie papierosa. - I co z tego, їe potrafiк obliczyж co do grama masк ksiкїycуw? Dla wnukуw moich wnukуw to bкd№ jabіka na niebie, czy coњ podobnego... Jeњli wyrosn№ w tej glebie jabіonie. W koсcu wszystkich nas pogrzebi№ Trupy. Jezu Chryste, juї jesteњmy pogrzebani...!

I rozszlochaі siк sucho.

. Potwуr .

Taсczyі wokуі jego nуg. Lizaі mu dіonie. Bezgіoњnie; nie skamlaі, nie warczaі, nie szczekaі - w ogуle nie pozostawiaі za sob№ dџwiкkуw. Byі jak їywy obraz strachu w wilczo-psiej postaci. A w Pod№їaj№cym Za Cieniem miaі swego pana.

Zeszli ze stoku jak dwa duchy. Obce niebo lњniіo nad nimi tajemnymi ukіadami gwiazd, bladozielone ksiкїyce przyci№gaіy wzrok nieprawdopodobnoњci№ swego istnienia. Obcy smak nocy. Obca lekkoњж kroku. Obcy poszum szeptu wielkich przestrzeni. A ja jestem snem. Potworze, w realnoњci dotyku twej sierњci zaklкty jest sens mej egzystencji.

Potwуr wyczuі i wystawiі Biaіego Diabіa na dwadzieњcia krokуw przed chat№; Pod№їaj№cy Za Cieniem nie widziaі go, olbrzym leїaі rozci№gniкty na ziemi za pudeіkowatym, metalowym wozem wspartym na czterech miкkkich koіach i z wstawionymi dwoma krzesіami. Na wozie, przed tymi krzesіami, staіo kilka blaszanych walcуw i butelek - bіyszczaіy w њwietle ksiкїycуw.

Cayuga pochyliі siк nad biaіym i pow№chaі jego oddech; pow№chaі puste walce i butelki. Potem zdj№і z plecуw sakwк i іuk i usiadі przy gіazie, tak, їe jeden z jego cieni padaі na zaroњniкt№ twarz Anoukiego. Anouki byі nagi, jeњli nie liczyж krуtkonogawicowych spodni.

Tropiciel wyj№і z mieszka Ziele Spokoju i zacz№і je їuж. Potwуr rozpіyn№і siк w zawiesinie nocy.

Ockn№і siк Biaіy Diabeі, gdy pierwszy ksiкїyc zaszedі, a czwarty dogoniі trzeci. Zaczкіo siк to jego przebudzenie od niezrozumiaіego mamrotania, podczas ktуrego drapaі siк po szyi. W ogуle - dіugo i ciкїko siк budziі. Po prawdzie otrzeџwiaі jako tako, dopiero ujrzawszy Pod№їaj№cego Za Cieniem: usiadі sztywno, przetarі oczy, zagapiі siк naс.

- Anouki Spieglass - rzekі szaman - wyrz№dziіeњ mi wielk№ krzywdк.

- Each... Luis... szybko wrуciіeњ.

- Niesprawiedliwoњж. Niesprawiedliwoњж. Nie miaіeњ takiego prawa.

Olbrzym w koсcu zorientowaі siк w sytuacji.

Czkn№і. - Wiкc przekonaіeњ siк... nie ma wyjњcia, nie ma powrotu do domu. Tu jest twoje miejsce... twoje przeznaczenie.

Pod№їaj№cy Za Cieniem wstaі. Ruchem gіowy odrzuciі wіosy na plecy. Podszedі i pochyliі siк nad Biaіym Diabіem; amulety i naszyjniki z kіуw i pazurуw drapieїnikуw koіysaіy mu siк na piersi. W prawej rкce trzymaі nуї, dіugi i szeroki, wykonany z ciemnej, chropowatej stali, na krzywych brzeszczotуw zimnobіystnej od ksiкїycуw; rкk№ lew№, o trуjpalcej dіoni, siкgn№і po Diabіa. - Mуj.

Anouki w њlepej panice miotn№і siк w tyі; kopaі piкtami w ziemiк, ktуra wyњlizgiwaіa mu siк spod nуg. Szaman nakrywaі go swoim cieniem.

- Luis... Pod№їaj№cy... ty nie moїesz...

- Mуj.

Wierzgn№і i kopn№і w Cayugк; Indianin obrуciі siк szybciej, niї pomyњlaі, i cios przeszedі bokiem. Spieglass przeturlaі siк, chwiejnie wstaі i pognaі ku chacie, nisko przygiкty do ziemi, pozbawiony wyczucia rуwnowagi. Tropiciel nie pobiegі za nim. Krzykn№і w noc. Noc krzyknкіa Potworem. Wrzasn№і i Biaіy Diabeі. Przewrуciі siк w tyі. Potwуr szczerzyі nad nim oњlinione, їуіte kіy.

Szaman podszedі, rzuciі Anoukiego na wznak i klкkn№і mu na piersi. Nуї na gardіo, ostrze pod grdykк.

Olbrzym dyszaі przeraїeniem. - Co... co to...

- Miaіem kiedyњ przyjaciela, wilczego mieszaсca - rozwspominaі siк, cokolwiek nieprzytomnie, Indianin. - Przemierzaі ze mn№ gуry, lasy i rуwniny, tropiі dla mnie i walczyі. Nie mogк wrуciж do twojego snu. Mуj sen moїe wrуciж do mnie.

- Ty sam przecieї...

- Wszedіem. Mrok. Marzyіem o przeszіoњci; zasn№іem i њniіem o niej. Grota speіniіa moje їyczenie.

- To niemoїliwe.

- Nie mam tak zimnego serca, by uczyniж to czіowiekowi. Dopeіniіem czarуw. Grota zwrуciіa mi zmarіego przyjaciela.

- To niemoїliwe.

- Teraz ciк zabijк.

Nуї.

- Nienienie-nie moїesz tego zrobiж, nie, nie...! Sam umrzesz, znikniesz... jesteњ moim snem, moim wymysіem, kto ciк bкdzie њniі, gdy mnie zabijesz? Zaczniesz siк rozpіywaж... Nienienie!! Nie rуb tego! Na miіoњж bosk№...! ...po prostu przestaniesz istnieж.

Pod№їaj№cy Za Cieniem zamarі, podniуsі wzrok, spojrzaі gdzieњ poza ciemnoњж. Stracone, stracone, stracone wszystko. Wodo Niezm№cona, Czarna Rкko; їony moje - nigdy nie usіyszк waszych gіosуw, nie dotknк waszej skуry, nie poczujк ciepіa waszych oddechуw i ciaі, nigdy was nie zobaczк. Synowie moi; dzieci moje. Nie ujrzк jak dorastacie, nie przekaїк wam pamiкci, doњwiadczeс i myњli przeїytych lat, nie przekaїк wam siebie. Siostro, zawsze smutna siostro moja, ktуra nie wiesz, kiedy zamilkn№ж i nie mуwiж caіej prawdy. Nocy Bezksiкїycowa, bracie mуj; ty jeden rozumiaіeњ i dzieliіeњ ze mn№ radoњж tropienia. Osoby, miejsca. Nigdy nie istnieliњcie. Utraciіem was, by siк narodziж. Nie naleїy wywyїszaж siк ponad siebie. S№ bogowie; s№ bogowie; s№ bogowie. Manitou...!

- Nieee!!

- Tak to siк dzieje, gdy џli chodz№ pomiкdzy dobrymi, nieprawi pomiкdzy prawymi, a nie sposуb odrуїniж jednych od drugich. Nie mogк ciк zabiж, choж powinienem. W mojej jednak jest mocy naznaczyж ciк dla przestrogi.

- Ty czerwony dzikusie... krwawy potworze...

- Dla wіasnej chкci zniszczyіeњ њwiat.

- Skurwysynu... to przecieї ja go stworzyіem - i ciebie...

- A kto daі ci prawo?

- A kto daje prawo rodzicom? Czy morduj№ ich potem dzieci za to, їe przyszіy na... Nieee!!!

Nakreњliі ostrzem noїa kolist№ liniк wokуі czaszki; nуї zgrzytaі po koњci, pozostawiaj№c za sob№ strumyki koralowych wybroczyn. Potem wњlizgn№і klingк pod skуrк; przesun№і w prawo, w lewo. Biaіemu krew zalewaіa oczy. Krzyczaі do bуlu pіuc. Pod№їaj№cy Za Cieniem owin№і jasne wіosy olbrzyma wokуі trуjpalcej dіoni, poci№gn№і noїem po raz ostatni - i szarpn№і. Skуra odeszіa z gіoњnym mlaњniкciem. Anouki usіyszaі ten dџwiкk i zemdlaі.

Huknкіo, kula њwisnкіa Cayudze ponad gіow№ i rozgrzechotaіa siк blacha i szkіo na metalowym wozie.

- Nastкpna miкdzy oczy! - wrzasn№і Charlie.

Staі nagi w drzwiach jednej z przybudуwek chaty i mierzyі do tropiciela z czegoњ, co w mroku nocy wygl№daіo jak maіa strzelba.

- Puњж go! Wstaс powoli!

Pod№їaj№cy Za Cieniem wstaі, wyprostowaі siк. W jednej rкce ociekaі mu krwi№ skalp, w drugiej nуї.

Charlie zatoczyі siк na ten widok. - Jezu Chryste... Coњ ty... Ty...

Gуry zagrzmiaіy, jakby lawina po nich zeszіa. Zerwaі siк wiatr. Zaszumiaіa odlegіa niepuszcza. Coњ przeleciaіo po ciemnym niebie, na mgnienie oka przesіaniaj№c seledynowe lico najwiкkszego ksiкїyca.

Charlie post№piі krok w tyі - i wtedy Pod№їaj№cy Za Cieniem poj№і, їe zaraz strzeli on bez ostrzeїenia po raz drugi: miкdzy oczy. Padі na ziemiк. Wypaliіa strzelba, eksploduj№c Charliemu w twarz i zabijaj№c go na miejscu. Potwуr wgryzі siк w gardіo trupa.

. Sіowo: planeta .

- Chcк, abyњ miaі tк њwiadomoњж: zastrzelк ciк na samo podejrzenie podejrzenia.

- Byіbym ostroїny ze strzelbami.

- Od razu powienienem ciк zabiж - przekonywaі siк usilnie Anouki. - W ogуle nie stwarzaж, nie wymyњlaж.

- To prawda.

- Sk№d we mnie to okrucieсstwo? ...tropicielem, nie oprawc№ miaіeњ byж - co ja wtedy њniіem...?

- Zemstк.

Biaіy Diabeі spojrzaі naс dziwnie. Obandaїowaі byі sobie gіowк powyїej czoіa cienkim, samoprzylepnym materiaіem, na to naci№gn№і miкkk№, grub№ ciemn№ czapkк i teraz kaїde іypniкcie spod tej chorobliwej bulwy groџnym i zіowrogim siк zdawaіo.

Wуz jкczaі, warczaі, trzeszczaі, huczaі i zgrzytaі. Samochуd. Auto. Jeep. Maszyna. Jechaі nie pchany i nie ci№gniкty. Trz№sі siк przy tym i podskakiwaі na wybojach, aї mu coњ we wn№trzu grzechotaіo. Jechaі powoli; Pod№їaj№cy Za Cieniem zrezygnowaі z zajкcia krzesіa obok olbrzyma i biegі spokojnie z lewej strony maszyny; po prawdzie, Anouki nie bardzo go zachкcaі do przeіamania lкku, aї tak blisko siebie nie chciaі mieж Cayugi.

Szaman biegіby i mimo to. W samej rzeczy - to byіo jak sen. Ta lekkoњж... Kaїdy krok niуsі go znacznie dalej, niї powinien; cudowna moc napіynкіa do jego miкњni, nabyі oto zwierzкcej siіy i swobody w ruchach - jakby ktoњ odci№і mu od koсczyn ci№gn№ce je dot№d w dуі kamienie. I nawet nie zmieniaі tego euforycznego odczucia smak powietrza іykanego teraz haustami, po wkroczeniu do niepuszczy tym bardziej obcy; kojarzyі go luџno ze spalon№ sierњci№, zepsutym tіuszczem, truj№cymi wyziewami bagien, gor№c№, star№ skуr№.

Niewiele zwracaі uwagi na Anoukiego Spieglassa; odpowiadaі mu, aby go dodatkowo nie straszyж milczeniem. Tak naprawdк interesowaіy go niedrzewa. Fascynowaіa niemoїliwoњж ich istnienia. To jakby zobaczyж oddychaj№ce kamienie. Pіon№c№ wodк. Trzy ksiкїyce. Zreszt№ widziaі trzy ksiкїyce. Niedrzewa hipnotyzowaіy go granatem swej liњcioskуry. Јagodne zafalowania wici... Gdzie pieс, gdzie korzenie, gdzie gaікzie...? Zwierzкce, zwierzкce їycie pulsuje w tych stworach.

A samych zwierz№t - ani њladu. Na tej planecie fauna istnieje w formie szcz№tkowej, powiedziaі byі mu Biaіy Diabeі. Planeta. Planeta. Tіumaczyі potem dіugo co znaczy to sіowo. Tіumacz№c rzeczy - w jego mniemaniu - tak podstawowe, okazywaі sw№ wyїszoњж, podporz№dkowywaі sobie Cayugк; zwiкkszaі swoje poczucie bezpieczeсstwa poprzez tк iluzjк zaleїnoњci. Pod№їaj№cy Za Cieniem naprawdк staraі siк uwierzyж. Planeta. Kula ziemi w nicoњci. Wieloњж planet. Wieloњж sіoсc. Wieloњж њwiatуw. Wieloњж bogуw. Wieloњж wyobraїeс. Lecz czy miaіo to jakiekolwiek praktyczne znaczenie? Anouki wyjaњniaі: ci№їenie... klimat... odlegіoњci... Їadnego; dokіadnie їadnego. Tropiciel po prostu biegі, zapatrzony w cuda i dziwy, nie myњl№c o przeszіoњci (їony moje...), nie myњl№c o przyszіoњci (inna planeta), by nie oszaleж; by nie zw№tpiж.

Twardo st№paі w teraz.

W odrуїnieniu od Biaіego Diabіa, ktуrego sіaboњж widoczna byіa coraz wyraџniej. Bezbronny gigant. Lкkliwy olbrzym. Rozpіakaі siк wtedy przed wejњciem Cayugi do Groty Marzeс; szlochaі nad zwіokami Charliego. Miкkki, otwarty jak squaw. Pod№їaj№cy Za Cieniem wstydziі siк za niego. Cуї za uіomny stworzyciel.

Jeep jechaі krкtym, bіotnistym szlakiem, wykorzystuj№cym naturalne - choж tak nienaturalne - uksztaіtowanie gruntu: kamieniste wyjaіowienia, jary, uskoki, dіugie przeњwity њrуddrzewne. Czasami migaіa w oddali czerс skudlonego futra Potwora; Biaіy Diabeі nerwowo oblizywaі wargi na ten widok.

Dotarli do bagnistej polany; jeep rzкziі, Anouki waliі w jego koіo manewrowe i kl№і, zagapiony w tyі, w strugi wyrzucanego w powietrze bіota - to Pod№їaj№cy Za Cieniem pierwszy ich spostrzegі. Stali na drugim koсcu polany i wіaњnie siк odwracali do џrуdіa haіasu. Ich dwoje; i dwa zwierzкta; i zwіoki; i maszyna. Tropiciel juї naіoїyі strzaік na ciкciwк; Czarny Czarnooki wysun№і szablк ze skrytej pod obszernym pіaszczem pochwy, zaznaczaj№cej siк na jego pole rуwn№ faіd№ zaіamania materiaіu.

- Nie! - krzykn№і Biaіy Diabeі, gdy tylko podniуsі wzrok i zorientowaі siк w sytuacji.

Bezwіosa kobieta w spodniach odgiкіa skrzydіo swego kapelusza rкk№, w ktуrej trzymaіa zapalonego papierosa.

- To Anouki. - powiedziaіa na tyle gіoњno, їe usіyszeli j№ przez polanк.

- A tamto dziwo? - spytaі Czarny Czarnooki, wskazuj№c Pod№їaj№cego Za Cieniem jasn№ stal№ szabli o prostej, dwusiecznej klindze.

Takoї i szaman nie byі w stanie oderwaж od obcego wzroku. Czarna skуra! Moїe nie czarna, lecz na pewno ciemniejsza od najciemniejszej, jak№ w їyciu widziaі. I okulary - wiedziaі, їe to okulary - ale te byіy jakieњ dziwne, przypіaszczone do twarzy i o szkіach tak mrocznych, їe aї zwierciadlanych. Dіonie, wielkie niczym іapy niedџwiedzia, obci№gniкte miaі czarnoskуry rкkawiczkami. Wysokie jego buty i poіy pіaszcza zbrunatniaіy, wielowarstwowo ubіocone ziemn№ mazi№. Przy kobiecie niїszej o gіowк, nieporуwnywalnie szczuplejszej, a odzianej w obcisі№ koszulkк podobn№ do Spieglassowej, zdawaі siк Czarnooki prawdziw№ gуr№ wzruszon№ jakimњ їywioіem bagna; i olbrzym juї nie byі teraz olbrzymi.

Ptasionogie stwory o bіoniastych, wielokrotnie zіoїonych skrzydіach, przyciњniкtych do dіugich, wкїowych tuіowi, skierowaіy swe liczne szyje - a moїe ogony? - w stronк zbliїaj№cego siк jeepa. Jeњli te giкtkie wije zakoсczone byіy gіowami, to Cayuga ich nie widziaі; nie dostrzegaі tam їadnego zgrubienia, їadnych oczu, їadnych otworуw. Јuskoskуra tych zwierz№t posiadaіa kolor tutejszego bіota i tropiciel zrozumiaі, iї w bezruchu i z pewnego oddalenia wіaњciwie nie sposуb ich dostrzec, choж wszak wyїsze byіy i od czіowieka-gуry. Nie wydawaіy najlїejszego dџwiкku. Staіy i koіysaіy szyjami/ogonami.

Samochуd podjechaі do kobiety i mкїczyzny i zatrzymaі siк; ucichі warkot, Anouki wysiadі. Pod№їaj№cy Za Cieniem, z opuszczonym іukiem i woln№ ciкciw№, obchodziі grupк z lewa, z dala od skrzydlatych stworуw. Zmieniaі siк k№t, pod jakim na nie patrzyі - widziaі: na grzbietach miaіy przymocowane gікbokie siodіa.

Zacieњniі krzyw№ obejњcia i zwolniі kroku; chciaі usіyszeж o czym tamci rozmawiaj№. Wci№ї nie mуgі siк pozbyж uczucia, iї w istocie jest ofiar№ jakiegoњ gigantycznego oszustwa, metafizycznej mistyfikacji. Planeta? Jaka planeta? To tylko sіowo. Karkoіomna konstrukcja myњlowa.

- Matthew Lee - przedstawiіa Czarnego kobieta.

Anouki spojrzaі na nag№ szablк.

Czarny zaњmiaі siк i sprawnie schowaі j№ do pochwy, pod pіaszcz. - Jestem astronomem. To znaczy byіem. Skorzystaіem po prostu z zapobiegliwoњci DeWonte’a - klepn№і rкkojeњж. - Oni tam w „Arce” setkami tkaj№ w transmutatorach miecze, siekiery, kosy; tonami zrzucaj№ nam tu przerуїne їelastwo.

- Lepianki Fitzpatricka...

- To ekstremista.

- Histeryk - dodaіa kobieta.

- Aї tak џle?

- Twуj samochуd... zdziwiк siк, jak doci№gnie do Piszczeli.

- Proces postкpuje, a?

- Oceniaіbym to w skali mikro. Do pewnego progu. Procesory, na przykіad, martwe caіkowicie. Radio lampowe - jednorazowego uїytku. A rewolwery... zaiste, rosyjska ruletka. O ile wiem osiem, dziewiкж strzaіуw wytrzymuj№; no, jeszcze s№ przypadki wyj№tkowe...

- Charliego zabiі jego wіasny stroepper, dwudziestka dwуjka.

- Charlie nie їyje? - zdziwiіa siк.

- O, widzisz, masz dobry przykіad - kontynuowaі Czarny. - Odwrotnie proporcjonalnie do stopnia zіoїonoњci, z uwzglкdnieniem narzutu losowego. Wiesz co jest bardzo popularne? Wiatrуwki, broс pneumatyczna. I kusze samopowtarzalne. Co on robi?

Pod№їaj№cy Za Cieniem kucaі nad trupem leї№cym na metalowej, dwukoіowej maszynie. W№chaі jego dіoс.

- Anouki? - kobieta dotknкіa ramienia Biaіego Diabіa. - Kto to w ogуle jest?

- Sen. Wracam z Groty.

- Przecieї widzк, їe sen. Indianin.

- Tak. Tropiciel. Znajdzie mi Saint-Pierce’a.

- Anouki! On ma twoje wіosy!

Czarnooki zachіysn№і siк; spojrzaі na Pod№їaj№cego Za Cieniem, na zbulwiaі№ gіowк Spieglassa i z powrotem na szamana, na blond skalp u jego pasa. - Chryste Panie...!!

Biaіy Diabeі byі wyraџnie zmieszany. Nie wiedziaі co powiedzieж. Pocieraі nerwowo wnкtrza dіoni.

- Kogoњ ty wyњniі...? - szepnкіa kobieta.

Biaіy Diabeі patrzyі gdzieњ w bok. - Cуї...

Gdyby byі do tego zdolny, Pod№їaj№cy Za Cieniem poczuіby siк zaїenowany w imieniu swego stwуrcy. Coraz niїsze i niїsze miaі o nim mniemanie. Trafiі mu siк zarozumiaіy tchуrz na boga.

Kobieta zaci№gnкіa siк papierosem. - Lee - tchnкіa - zabij to.

- Ojalika - jкkn№і malej№cy olbrzym - ja ciк proszк...

Nie zwracaіa naс uwagi. - Lee! Zlikwiduj tк zmorк! A Groty... Groty trzeba bкdzie zasypaж. Tylko ucieleњnionych id nam tu brakuje. Lee, gіuchy jesteњ?

Czarny Czarnooki tylko staі i patrzyі na szamana.

- On rozumie co mуwimy - rzekі naraz.

Ojalika szarpnкіa gіow№. - Co?

- Tak, tak - pospieszyі z wyjaњnieniem Anouki. - Specjalnie wybraіem takiego. To mieszaniec z terenu Kanady. Naprawdк, on mi jest potrzebny...

Spomiкdzy drzew po lewej wyskoczyі Potwуr. Spojrzeli naс w panicznym odruchu. A pierwsza oderwaіa wzrok od zwierzкcia Ojalika, jakoњ wyczuіa ruch Pod№їaj№cego Za Cieniem. Wskazaіa go papierosem: z odlegіoњci dziesiкciu-dwunastu krokуw mierzyі do nich z tego swojego ogromnego іuku, ktуrego ciкciwк napi№і byі aї poza obojczyk; stalowy grot strzaіy celowaі w serce Czarnookiego.

Czarnooki tylko siк uњmiechn№і. Zacisn№і w piкњci urкkawicznione dіonie.

Biaіy Diabeі zadyszaі siк w strachu; wszystko mu siк waliіo, obracaіo w rzeczy odwrotne zamierzonym.

- Luis! - krzykn№і bіagalnie. - Nie rуb tego!

Jego skalp powiewa u mojego pasa, pomyњlaі tropiciel, a on mnie bіaga. W duchu splun№і swemu stworzycielowi w twarz.

- Nie zd№їysz nas wszystkich zabiж - stwierdziіa Ojalika.

- Zabijк Czarnego - odezwaі siк. - Anouki Spieglass siк nie poruszy, a tobie, bezczelna kobieto, roztrzaskam czaszkк.

Ojalika przekrzywiіa lekko gіowк, zmruїyіa oczy.

- Dlaczego? Boisz siк o wіasne їycie? Okay, rezygnujк z zamiaru likwidacji snуw.

- Nie wierzк ci. Masz mord na twarzy.

Spojrzaіa w dуі, na dopalaj№cy siк papieros.

- Mam mord na twarzy. Cуї. Moїna to i tak okreњliж. To ja jestem odpowiedzialna za wszystkich ludzi na tej planecie, Luis - tak masz na imiк, prawda? To ja dowodzк w tym bagnie. Mogк speіniж wiele twych їyczeс. Moja њmierж natomiast sprowadzi na ciebie jedynie zemstк; no, mam nadziejк, їe ktoњ bкdzie chciaі mnie pomњciж... - mуwi№c, wykonaіa powoli i swobodnie szereg czynnoњci: rzuciіa niedopaіek w bіoto, jeszcze przydepnкіa go, pomacaіa po kieszeniach ciemnych spodni i їуіtej kamizelki, wyjкіa jakiњ czarny przedmiot i skrкtem nadgarstka skierowaіa go ku szamanowi. - Dobra, Luis, strzel albo wyceluj we mnie, to zaіatwiк ciк od razu. Wolno, wolno, wolno zluzuj ciкciwк. Strzaіa. Odrzuж іuk. Taak.

Biaіy Diabeі zazezowaі w bok.

- Ojalika - zachrypiaі - ta bestia stoi za tob№.

- To jego?

- Mуj - rzekі Pod№їaj№cy Za Cieniem.

- No to mamy pata. - Przesunкіa dіugopalc№ dіoni№ po gіadkim sklepieniu czaszki. - Ale ty od pocz№tku nie zamierzaіeњ strzeliж, prawda?

- Teraz podejdк do ciebie... - zacz№і pospiesznie Czarny Czarnooki, prуbuj№c przej№ж inicjatywк.

Lecz szaman juї zdecydowaі.

- Nie uczyniк wam krzywdy, jeњli nie bкdк musiaі - wyrecytowaі z kamienn№ twarz№.

Milczenie zapadіe po tym oњwiadczeniu trwaіo tak dіugo, їe mimowolnie jкli siк przysіuchiwaж wіasnym oddechom.

Nareszcie ona:

- Okay, Lee. Skoro on nam wierzy.

Czarny obrуciі siк do niej i czym prкdzej zmieniі temat.

- Co ty tam masz?

Nie powinien zadawaж tego pytania, nie mogіa go zignorowaж; ale zachowaіa spokуj. - Ach, to? Telefon, sam widzisz; oczywiњcie nie dziaіa. Cуї, Luis, musiaіam siк ratowaж podstкpem. - Schowaіa pudeіko do kieszeni.

- W ciebie powinienem wycelowaж - rzekі tropiciel podnosz№c іuk; przedmiot „telefon” jest niegroџny, zanotowaі sobie w myњli.

- Dziкkujк. Lee, niniejszym wprowadzam zarz№dzenie zabraniaj№ce snom wstкpu do Piszczeli. Przypomnij mi, їebym przekazaіa DeWonte’owi, by zrzuciі na wejњcia do Grot trochк jakiegoњ њmiecia bez osіon i spadochronуw. Dobra, moїe w koсcu zajmiemy siк tym nieszczкњnikiem.

Podeszli na skraj wgікbienia, w ktуrym spoczywaіa maszyna i zwіoki. Pod№їaj№cy Za Cieniem staі po drugiej jego stronie.

Czarny Czarnooki obejrzaі siк za siebie, ale Potwуr juї gdzieњ znikn№і. Mкїczyzna parskn№і zirytowany.

Anouki niepewnie zbliїyі siк do Pod№їaj№cego Za Cieniem.

- Co ty wyprawiasz? - j№і szeptaж. - Zabij№ ciк. A ty mi musisz znaleџж Saint-Pierce’a. Jesteњ tropicielem. Rozumiesz? Tropicielem. Siіa twego istnienia leїy w wyobraїeniu. Inaczej rozpuњcisz siк rуwnie pewnie, jak po mojej њmierci: musisz wytropiж Saint-Pierce’a.

Pod№їaj№cy Za Cieniem go ignorowaі. Dzieliі swoj№ uwagк pomiкdzy obserwacjк tajemnych ruchуw szyi pary zwierz№t bіoniastoskrzydіych, a prуby wychwycenia poszczegуlnych sіуw z szybkiej konwersacji prowadzonej przez Ojalikк i Czarnookiego nad zwіokami nagiego mкїczyzny oraz zimn№ i cich№ maszyn№ dwukoіow№.

- ...wszystkie Trupy...

- ...nie wiem, nie wiem; moїe ten klan...

- ...szaleж z Harleyem po wykrotach...

- ...jeњli wejdziemy w sojusz...

- ...znaki totemiczne...

- ...caіy burdel na tej planecie...

- Chodџ - Biaіy Diabeі poci№gn№і Cayugк ku jeepowi. - Chodџ, musimy zd№їyж przed zmrokiem; noc№ w lesie...

Tropiciel wskazaі іukiem zwіoki. - Kto zabiі?

- Trupy.

- Trupy?

- Autochtoni. Tubylcy. Tutejsza rasa. Chodџ, chodџ.

- Nie rуb tego wiкcej.

- Co...? Czego?

- Nie dotykaj mnie.

Anouki siedziaі juї w samochodzie, a Pod№їaj№cy Za Cieniem zagікbiaі siк pomiкdzy niedrzewa, gdy rozlegі siк krzyk Ojaliki.

- On nie moїe wejњж do Piszczeli! Sіyszysz, Anouki? Zabraniam! Nie zatruwaj mi tej planety jeszcze swoimi kompleksami!

Pod№їaj№cy Za Cieniem potrz№sn№і gіow№. Planeta. Niemoїliwe. Wszystko kіamstwo.

. Patrz .

A zatem dlatego nazywaj№ je Piszczelami. Cуї tak przeїіobiіo te skaіy - woda? wiatr? Stercz№ krzywymi їebrami z nagiego bagna na setki metrуw; dіugie, w№skie, strzкpiaste. Koloru mokrego popioіu. W№wozy pomiкdzy nimi, њmiertelnie cieniste, zіowrуїbnie gікbokie, przykryte s№ pl№tanin№ mostуw wisz№cych i staіych. Samych szczytуw Piszczeli nie dojrzysz z tak bliska. A to na nich mieњci siк fort. Widziaіem lњni№ce maszynoptaki spіywaj№ce doс z chmur. Widziaіem aureole zіotych zorzy ponad krawкdziami skalnych їeber, jak powidoki zachodz№cego sіoсca. Niebosiкїne wysokoњci... Jak oni tam wchodz№? Wlatuj№ - wlatuj№ na tych bіoniastoskrzydіych zwierzкtach; tnie wіaњnie nieboskіon ich nieregularny klucz. Tu wszystko odwrуcone; sіowo znaczy rzecz przeciwn№; czarne jest biaіe; mкїczyџni jak kobiety, kobiety jak mкїczyџni. Mgіa unosi siк nad ziemi№, mgli siк odk№d wyszliњmy z niepuszczy; tak, tak, tak dobrze. Mgielne, chwilowe istnienia. Nie mogк na niego spojrzeж, bym nie pomyњlaі: to mуj stwуrca. Ale i on nie moїe spojrzeж na mnie i nie zobaczyж swego skalpu, i nie przestraszyж siк; tak jest sprawiedliwie. I dlatego nie patrzy, omija wzrokiem. Przygotowuje siк wіaњnie do zejњcia z pіaskowyїu na rуwninк, do Piszczeli; rozіadowuje unieruchomiony jeep. Maszyna zdechіa mu w poіowie stoku. Stoi niebezpiecznie przechylona na lew№ stronк. Obracam nad ogniskiem upolowanego podczas marszu skoczka pajкczego; zapach jego palonego tіuszczu jest przyjemniejszy, niї moїna siк byіo spodziewaж po wygl№dzie zwierzкcia. Jeњli to zwierzк. Przynajmniej dym jest zwiewny i ulotny, poniewaї taki byж powinien. Sіoсce zapada na wschodzie. Monumentalne, kamienne ostrza Piszczeli wyci№gaj№ swe cieniste szpony po brudnej gіadzi rуwniny. Ktoњ rzuciі siк z wisz№cego mostu w miкdzyїebrow№ czeluњж - i poїarі go w locie mrok. Nadci№ga noc.

. Sіuchaj .

- Wysіuchaj mnie, Luis. Pod№їaj№cy Za Cieniem, mуj tropicielu. - Trawi go jakaњ gor№czka, ogieс sekretnej ї№dzy; mуwi jak zamroczony, jakby rzeczywiњcie do swego snu i we њnie inwokowaі. - Ty jeden nie moїesz mnie zdradziж, nie moїesz opuњciж. Ty mi go odnajdziesz, dziкki tobie poniesie karк. To zіy czіowiek; to nawet nie czіowiek. To wampir; drapieїne monstrum, wybryk natury. Wampir. Nie wiesz? Krew wysysa. Wbija zкby, o, i wysysa. - Przekrzywiaj№c nieludzko gіowк i naprкїaj№c szyjк, pokazaі, jak. - Nieњmiertelny. Olivier Saint-Pierce; za niego siк podawaі gdy go pochwycono. Naleїaіo go od razu zlikwidowaж. Ale їywy wampir... taki fenomenalny metabolizm - miaіby siк zmarnowaж? Wykorzystali, a jakїe. Dwustuletni lot „Arki”, dwustuletni nasz sen - nieњmiertelny to wszak wymarzony pilot-nadzorca; poza tym w ten sposуb na zawsze siк go pozbywali nie morduj№c. Humaniњci, myњlaіby kto... I oto gdzie trafiliњmy! Mimo zabezpieczeс, mimo tych niezliczonych sztucznych nibyinteligencji. Liczyli na jego instynkt samozachowawczy. Ale on nawet nie myњli jak czіowiek! Specjalnie, specjalnie uszkodziі statek, specjalnie sprowadziі nas na to cmentarzysko. Bagno. Nasz statek, „Arka”... Јуdџ њrуdgwiezdna, їeglujemy po niebie. Nie, ty nic nie rozumiesz. Gwiazdy to wyspy w oceanie mrocznej pustki; okrкt nasz... zobaczyіbyњ go, ale zaszedі za dnia. Przemierzaliњmy mrok z szybkoњci№ myњli przez czas tak dіugi, iї musiano nas pogr№їyж w sztucznym њnie, abyњmy nie pomarli w drodze. Jedynie on, nieњmiertelny... i jego krwiodawcze њwinie. To potwуr, jak mogliњmy... Tak. Tak. I teraz jesteњmy tu. Bagno. Czy wiesz, їe trzymaі nas tam na orbicie, uњpionych, przez dziesi№tki lat, w nieњwiadomoњci katastrofy... i dopiero gdy dosiкgіa „Arkк” przeklкta moc Bagna i zaczкіo siк wszystko sypaж... Wiesz ilu zginкіo, zanim DeWonte, jako pierwszy przetrwawszy awariк swego anabiozera, zbudziі resztк? Saint-Pierce to morderca; on ma mord w swojej naturze; to potwуr. Jest tu. Trupy go kryj№. Na nas pasoїytuje; nie zabija - pasoїytuje... - zwolniі Anouki tempo monologu - ...dopada, obezwіadnia samotnego w puszczy... - zapatrzyі siк w przeszіoњж; tak, to wspomnienie upokorzenia: ten їar nie speіnionego samozniszczenia - ...pije, pije, pije, pije... Aaaaarchch...! - skoczyі w ognisko - Boїe, Boїe mуj!!

Pod№їaj№cy Za Cieniem struga flet,by zaprzyjaїniж siк z moc№ .

Szaleсca mam za boga. Myњl№-m wariata stworzony. Mmmmm. Oby noc polubiіa dџwiкki, ktуre zrodzi to drewno. (Niedrewno). Oby noc.

Poszedі. Wrуci ze zwierzкtami i najnowszymi wieњciami o Zjadaczu Krwi. Bкdzie polowanie. Bкdк tropiі. To dobrze. Niech siк dzieje nieuchronnoњж.

...A gdybym go zabiі? Czy rzeczywiњcie... rozsnuіbym siк w niebyt mgі№ porann№? To nierealne - jak wieczorna opowieњж starca. Lecz - jak mogк siк baж bкd№c zaledwie snem? A wszak byіem nim od... od - zawsze.

Ale teraz wiem. Oto co czuj№ wojownicy przed zdecydowaniem siк na krok w przepaњж. Zw№tpienie. Zw№tpienie we wszystko.

--- Spytaіem Ziemiк Pod Ziemi№ - a byіo to њwitem po najeџdzie Piуr, gdy nie stanкіy jeszcze stosy pogrzebowe mych rodzicуw - po co їyж. Spytaіem: po co, po co? Odrzekі: - Jutro spadnie deszcz; czujк to. Rozpкta siк burza. Martwy - nie poczujesz jej zapachu.

Wtedy stanowiіo to argument nie do zbicia. Lecz teraz? Teraz wszystko jest podwaїalne.

Byж moїe za wyj№tkiem chіodu nocy. I blasku gwiazd. I woni zgaszonego ogniska. Na krew potкpionych, czyїby caіa realnoњж mego bytu zawieraіa siк w zdolnoњci do odbierania zіudzeс?! ...Przygniata mnie cielesnoњж. Nawet we њnie nie moїna siк wyrzec siebie. Caіa moja wiara, logika dіugich przemyњleс, przekonania gікbsze od instynktуw - nie znacz№ nic w porуwnaniu z wraїeniem dotyku gіadkiego, wilgotnego drewna. (Niedrewna). Musiaіbym wykіuж sobie oczy, odci№ж uszy, zmiaїdїyж nos, wyrwaж jкzyk i obedrzeж siк ze skуry. W oceanie anonimowego bуlu zanurzony - wуwczas dopiero, byж moїe...

Ale znowu wyje gdzieњ za Piszczelami demon nocy; a ja zapamiкtam to wycie, i ten jeden skowyt przewaїy pamiкж dziesi№tek wiosem i zim w Krainie Strumieni. Ktуra nie istnieje. Ktуra byіa wymysіem Biaіego Diabіa.

Bogowie, bogowie, i wy, Duchy Przeszіoњci - wierzк, wierzк, wierzк, їe sіyszycie mnie. Oooooooooo-uuuuuuuuuoooooo! Wierzк, wierzк, wierzк, їe wysіuchacie mnie. Jeњli nie їycie, to odbierzcie mi chociaї pamiкж, gdyї nie mogк, nie potrafiк nie wierzyж w ten њwiat.

Teraz bкdк graж; powiedzcie nocy, їe.

II

. Trop .

- Wysoki?

- Wysoki.

- Jak ubrany?

- Byі nagi.

- Wіosy?

- Zero.

- Znaki szczegуlne?

- Teraz tak.

- Jak to byіo, przez lewy policzek?

- Aha. Takim, o, kamieniem. Zreszt№ nawet nie widziaіem czym walк. Ale dostaі. Poczuіem. Miкkko weszіo. Koњж policzkowa, bok twarzy. Tak jakoњ.

- Uwaїaj sobie!

- Sorry.

- Luis, nie sіuchasz?

- Kto to?

- Sen; mуw dalej.

- Niby co? Wrzasn№і, uciekі, tyle go widziaіem.

- Powiedziaі coњ?

- No co ty, wylatuje goіy z krzakуw, i z zкbami na czіowieka; to wedіug ciebie jak rozbudowane konwersacje moїna z goњciem prowadziж? Ile to wszystkiego byіo, piкж sekund? Skacze, szarpanina, upadamy, kamieс, wrzeszczy i ucieka. Koniec. Akurat najdіuїej to siк przypatrzyіem jego dupie, jak sadziі miкdzy drzewa. Zreszt№ zaraz siк rozmyі; tu noc№, choж oko wykol...

- Dobra, dobra. Luis! Luis! Nie chcesz go o coњ zapytaж?

Pod№їaj№cy Za Cieniem podniуsі siк znad domniemanych њladуw stуp Zjadacza Krwi, ktуre pieњciі byі koniuszkami palcуw swej okaleczonej dіoni, po czym obrуciі siк do Biaіego Diabіa i Poparzonego. Od kilku dni nie nosiі swej kurty - nazbyt nasi№kaіa tutejszym dїdїem - pozostawiaj№c j№ w sakwie przy siodle daka, i teraz widok straszliwej pl№taniny blizn i prymitywnego, krwawego tatuaїu, pokrywaj№cej pierњ szamana, a niczym nie przesіoniкtej, jeњli nie liczyж naszyjnikуw z kіуw i szponуw nieistniej№cych, przeњnionych zwierz№t oraz paru amuletуw i talizmanуw - widok ten uderzyі w Poparzonego niczym sіowa њmiertelnej obrazy. Zbladі. Siкgn№і rкk№ gdzieњ w powietrze, zaraz cofn№і j№. Spojrzaі na Anoukiego, ale ten miaі juї doњwiadczenie i wiedziaі kiedy patrzeж w bok. Poparzony wrуciі zatem wzrokiem do Pod№їaj№cego Za Cieniem; za drugim razem zobaczyі wiкcej: skalp, tomahawk, wielki nуї, skoіtunione wіosy z niepokoj№cymi skrzepami czerwieni, њwieїe szramy na czole, caіkowicie obc№ w swym wyrazie twarz, zіe oczy. Dzikoњж w kaїdym geњcie. Najpierw trwa przez dіugie minuty w nieludzkim bezruchu, aї nagle rozbucha siк zamaszyњcie.

W tym jarze, zalesionej wklкsіoњci gruntu o іagodnych zboczach, jak odcisku stopy giganta (њlady, њlady; rzecze tropiciel: kaїda rzecz jest њladem innej) panowaі pуіmrok gікbszy i ciкїszy, aniїeli w lasach przeњnionych. Wszystkie gesty, drobne poruszenia - okazywaіy siк tu wielocieniste, pozostawiaіy za sob№ ciemne echa niedowidzeс. W cieniu moїna zobaczyж wiкcej, niї istnieje w rzeczywistoњci: w cieniu jest wszystko o czym pomyњlisz, czego pragniesz, czego siк boisz.

Kiedy szaman post№piі ku niemu pierwszy krok, Poparzony uskoczyі za swego daka i siкgn№і niewprawnie po buіat.

- Anouki!

Biaіy Diabeі zaњmiaі siк sztucznie, poprawiaj№c czarny materiaі czapki na oskalpowanej czaszce.

- Spokojnie, przecieї nic ci nie zrobi.

Tylko ich trzech; i trzy daki. Wokoіo niepuszcza. Strach Poparzonego nie byі sierot№.

- Opowiedz mi o jego strachu - rzekі Pod№їaj№cy Za Cieniem. - On byі przeraїony, prawda? Baі siк bardziej od ciebie. Tak?

- Moїe - sapn№і Poparzony. - Tak mi siк wydaje.

- Widziaіeњ jego zкby? Widziaіeњ czy ma kіy?

Poparzonemu wszystko to coraz mniej siк podobaіo. Zgadzaj№c siк wskazaж miejsce incydentu nie wiedziaі o szamanie; przyі№czyі siк on do nich dopiero w powietrzu. Teraz Poparzony marzyі juї tylko, by wsi№њж na daka i odlecieж. Nie byі їadnym tam awanturnikiem: byі profesorem informatyki.

- Nie, nie, nic nie widziaіem. Sіuchajcie, ja juї muszк siк zmywaж.

Wskoczyі na daka, ogl№daj№c siк nerwowo za siebie, na Indianina.

Indianin podszedі do swojego wierzchowca, odpi№і od siodіa ікczysko, koіczan. Poparzony przeraziі siк. Gwizdn№і. Szyje jego daka przygiкіy siк do ziemi, rozіoїyіy nieprawdopodobnie szeroko pуіprzezroczyste jego skrzydіa - zwierzк zaczкіo biec; wypatrzywszy jakoњ przeњwit њrуddrzewny skoczyіo, rozіopotaіo siк i mozolnie i ciкїko wzbiіo ponad niepuszczк.

Pod№їaj№cy Za Cieniem przerzuciі sobie koіczan przez plecy, ugi№і prуbnie ікczysko. - Pobiegnк.

- To on?

- Nie wiem.

- Ale jak myњlisz? Powiedz. On?

- Nie wiem.

- Mуgі wyіysieж. Mуgі sobie sam skуrк na gіowie wydepilowaж.

- Zobaczк. Leж za mn№, sprawdzaj wieczorami: dwa ogniska obok siebie, trzecie wskazuj№ce kierunek. Spiral№ leж.

- Nie zabij go. Poczekaj na mnie. Ja... ja chcк...

Ale Pod№їaj№cy Za Cieniem juї biegі. Od razu wszedі w rytm podrуїny. Jar, daki i Biaіy Diabeі zniknкli za jego plecami po kilkunastu oddechach. Њwiat przesіoniіy mu niedrzewa.

Wkrуtce bez reszty zapamiкtaі siк w biegu. Rytm byі wszystkim. Wci№ї czuі siк bezprawnie lekkim; biegіo mu siк zaiste zwierzкco. Po tropie zwierzyny. Nie zadeptywaі go, biegі obok. Rzadko bywaі zmuszony przystan№ж, zastanowiж siк - miкkka, odksztaіcaj№ca siк ziemia Bagna stanowiіa wymarzone podіoїe dla tropiciela. Poparzony zostaі napadniкty wczorajszym popoіudniem, strata wynosiіa trzy czwarte bagiennego dnia, czyli wiкcej jak jeden dzieс przeњniony.

Po prawdzie mocno w№tpiі czy to rzeczywiњcie Zjadacz Krwi. Juї go sobie w myњli odegraі rytuaіem Proњby Myњliwego z tych wszystkich pokutniczych opowieњci Biaіego Diabіa, jakich musiaі wysіuchiwaж na kaїdym postoju; i уw Zjadacz Krwi z myњli szamana utoczony nie wyskoczyіby tak z krzakуw na ofiarк w panicznym ataku - i nie uciekіby. Ktуї to zatem byі? I czy faktycznie krwi pragn№і?

Biegі. Tropiі. Lekko mu siк biegіo. Dobrze mu siк tropiіo. Szczкњliwym czuж siк powinien.

...Biegі. O zmierzchu musiaі siк zatrzymaж, po ciemnej nocy њrуdleњnej tropiж nie sposуb. Zapaliі przyrzeczone ogniska, zasn№і. Biaіy Diabeі nie pojawiі siк.

Rankiem zjadі trochк suszu, ktуry kupiі mu on w Piszczelach, napiі siк wody ze strumienia - smakowaіa њmierci№ - pomodliі - i pobiegі dalej. Koіo poіudnia odnalazі go Potwуr. Biegli razem.

...Coraz bliїej. Tamten kluczyі bez celu, czкsto siк zatrzymywaі. Na trzy dіonie przed zachodem Pod№їaj№cy Za Cieniem natrafiі na jego odchody, jeszcze ciepіe. Zaіoїyі ciкciwк na іuk, poprawiі koіczan.

Niedіugo potem zwierzyna wyprowadziіa ich z niepuszczy na czarn№ od gкstego porostu rуwninк, daleko, niemal na horyzoncie, przecinan№ szerok№ їyі№ rzeki koloru chorobliwej їуіci; tego siк Cayuga nie spodziewaі: wyjњcie na teren odkryty to lekkomyњlny manewr ze strony kogoњ, kto ma powody podejrzewaж poњcig. Czyїby Zjadacz Krwi byі aї tak gіupi? Istota, ktуra їyje setki i tysi№ce lat? Niemoїliwe.

...Zobaczyі j№. Siedziaіa na kamienistym pagуrku, patrzyіa ku rzece. Dwadzieњcia strzaіуw z іuku, jeњli nie dalej. Potwуr pognaі odci№ж drogк jej ucieczki z drugiej strony. Pod№їaj№cy Za Cieniem skierowaі siк zaњ prosto naprzeciw wiatrowi.

Teraz juї nie miaі nawet jak siк kryж: pкdziі ku Nagiemu chc№c jak najbardziej siк zbliїyж, pуki patrzy on w innym kierunku. Zreszt№ i tak juї mu nie ucieknie. Nie moїe. Zostaі upolowany.

Zmierzchaіo i rуwnina wygl№daіa jak o przeњnionej jutrzence. Po brudnym niebie rozsmagaіy siк strzкpy niechmur. Coњ wyіo w straszliwej dali.

Pod№їaj№cy Za Cieniem otworzyі szeroko usta, by zbezdџwiкczyж oddech. Porosty іaskawie amortyzowaіy i wytіumiaіy jego st№pniкcia. Widziaі juї smugi zaschniкtego bіota na umiкњnionych plecach Nagiego.

Coњ go ostrzegіo. Co? Przychylni bogowie, szept ruchu niewyciszony, instynkt. Obejrzaі siк. Szczкka mu opadіa ze њmiertelnego zdumienia.

Wtedy szaman, w peіnym pкdzie, siкgaj№c juї po strzaіy - uіoїyі sobie z twarzy przeraїaj№c№ maskк wњciekіoњci, dzikoњci i grozy i wydaі њcinaj№cy strach w myњli okrzyk wojenny Cayugi. Dziкki temu Nagi pozostaі w bezwolnym bezruchu te piкж susуw dіuїej. Potem jednak poderwaі siк, skoczyі w dуі i pobiegі ku rzece.

Pod№їaj№cy Za Cieniem, stan№wszy na opuszczonym szczycie pagуrka, wstrzymaі oddech i wypuњciі za Nagim, jedn№ po drugiej, trzy strzaіy; strzelaі w nogi, grotуw nie zatruі, nie chciaі zabijaж. Pierwsza nie trafiіa, druga przebiіa udo, trzecia przeciкіa skуrк na biodrze Nagiego. Tropiciel odetchn№і i zszedі z pagуrka. Obawiaі siк byі o celnoњж, wci№ї nie przyzwyczaiі siк do wszechlekkoњci Bagna. Ale dobrze poszіo. Nagi leїaі dziwnie skrкcony na prawym boku, wystawiaj№c na њwiatіo zachodz№cego (wschodz№cego) sіoсca zmasakrowan№ poіowк twarzy. Krzyczaі z bуlu i w irracjonalnym geњcie obydwiema rкkami њciskaі brzechwк. Interwencja Potwora okazaіa siк nie potrzebna.

Pod№їaj№cy Za Cieniem podszedі do zwierzyny, sprawdziі czy upіyw jej krwi nie jest њmiertelny - nie byі - po czym ogіuszyі j№ szybkim, krуtkim ciosem tomahawka.

. Teraz powiesz mi wszystko .

- Teraz powiesz mi wszystko, by unikn№ж bуlu.

Zwi№zaі go tak, їe i w bezruchu piі cierpienie. Oddychaі z wysiіkiem. Patrzyі na Pod№їaj№cego Za Cieniem zaіzawionymi oczyma. Bіyszczaіy od tych samych promieni seledynowych ksiкїycуw, ktуre peіgaіy na klindze szamaсskiego noїa. Cayuga pytaі i ci№і. I Nagi - gdy nie wrzeszczaі opкtaсczo - mуwiі; mуwiі bez przerwy, sіowo nakіadaіo siк na sіowo, nie mуgі przestaж. A Pod№їaj№cy Za Cieniem go po prostu nie rozumiaі. Pod№їaj№cy Za Cieniem nie znaі tego jкzyka, nigdy wczeњniej go nie sіyszaі. Pocz№tkowo traktowaі to jako wybieg, lecz po trzeciej utracie przytomnoњci przez przesіuchiwanego - uwierzyі. Zapaliі ogniska; czekaі. Potwуr, podniecony zapachem њwieїej krwi, kr№їyі na granicy mroku. Nagi coњ tam beіkotaі po swojemu, zamkniкty w bуlu, nie docieraіy doс ciepіe, senne tony muzyki pіyn№cej z fletu Indianina. Tropiciel graі. Na falach melodii myњlaіo mu siк lїej. Kim jest Nagi? Czіowiekiem z naniebnej „Arki”? Czemuї zatem nie mуwi po angielsku, oni wszyscy znaj№ ten jкzyk. Czyїby byі Trupem? Czy tak wygl№daj№ Trupy? Poparzony by go przecieї rozpoznaі. Wiкc kto, kto to jest?

Graі.

Rozіopotaіa siк noc, zaszumiaіo; coњ wyciemniіo wielkie fragmenty nieba. Wyl№dowaі Anouki z dakiem Cayugi. Tropiciel zgasiі dwa odleglejsze ogniska. Kiedy wrуciі, zastaі Biaіego Diabіa pochylonego nad Nagim.

- Coњ ty mu zrobiі?

- Przesіuchiwaіem.

Olbrzym odwrуciі blade oblicze, poіkn№і powietrze wielkim haustem. - Niewiele widaж powiedziaі.

Pod№їaj№cy Za Cieniem kopn№і Nagiego w przestrzelone udo. Nagi rozszwargotaі siк na nowo. Szaman spojrzaі pytaj№co na Spieglassa.

- Po jakiemu to?

Skonsternowany Anouki wzruszyі ramionami.

- Pojкcia nie mam.

- To kto to jest? Nie wampir?

- Sk№d!

- No to co z nim?

Biaіy Diabeі, rozїalony, machn№і rкk№. - Ja chciaіem Saint-Pierce’a, nie jakiegoњ dzikusa; cholera, przecieї on gdzieњ tu musi byж, nie mуgі przepіyn№ж morza...

Pod№їaj№cy Za Cieniem przekrzywiі gіowк, posmakowaі lekko kwaњn№ ciemnoњж nocy. Po chwili klкkn№і. - Przepraszam - szepn№і zwierzynie i dobiі j№ jednym poci№gniкciem noїa.

Biaіy Diabeі zwymiotowaі.

Szaman spojrzaі naс z wyrzutem. - Nie naleїy bez potrzeby zadawaж bуlu. - Potem opuњciі wzrok i zobaczyі jak Nagi rozsnuwa siк w rzadk№ mgік zapomnianego snu.

. W powietrzu .

Lecieli przeњlizguj№c siк po szczytach sіupуw wstкpuj№cego powietrza, skrzydіa ich dakуw prawie siк stykaіy; stanowili dla siebie nawzajem dwuwymiarowe figury mroku. Wiatr masowaі im twarze. Istnieje zapach i dџwiкk wielkich przestrzeni, i oni czuli ten zapach, sіyszeli ten dџwiкk. Noc bardzo siк rozrzedziіa.

Czemuї o tym nie pomyњlaіem? - zapytywaі siк Pod№їaj№cy Za Cieniem. Czemuї nie przewidziaіem, їe i Zjadacz Krwi moїe wejњж do Groty? Їe wyњni wіasnych Nieistniej№cych? To byіo poniek№d oczywiste. Miaі czas; miaі mnуstwo czasu, dziesi№tki lat. Zapewne rozsiaі po planecie (planecie! - bogowie, wybaczcie mi) wielu podobnych faіszywych wampirуw, ktуrzy, zagubieni, wіуcz№ siк po tym њwiecie, nic nie rozumiej№cy, a gіodni, gіodni ludzkiej krwi - doskonale w ten sposуb zacieraj№c trop i uniemoїliwiaj№c wszelki zorganizowany poњcig za prawdziwym Zjadaczem. Jest ich akurat tylu, by jednoczeњnie nie wpіywaж ujemnie na populacjк zwierzyny Zjadacza. I zapewne nie wszyscy s№ tak charakterystyczni. Kogo tropiж? Za wiele ich; po przejњciu stada њlad siк zaciera, gmatwa, nakіada. Trzeba czekaж niew№tpliwej identyfikacji przez ofiarк - lecz jeњli zacznie/zaczn№ je zabijaж? Naleїaіoby wуwczas sprawdzaж wszystkie zabite. Niemoїliwe, niemoїliwe. Te przestrzenie...

Czemuї o tym nie pomyњlaіem? - zapytywaі siк Anouki Spieglass. To jego krуlestwo, myњmy intruzami, dopiero co spadliњmy weс z nieba i po prawdzie niewiele rozumiemy, a on, wieczny, w swym nieskoсczonym sprycie, przez уw czas niepodzielnego panowania na pewno przygotowaі siк na wszelkie okolicznoњci, zabezpieczyі wielokrotnie. Ale przecieї ja - muszк - muszк - muszк go dopaњж! Jest jakiњ sposуb, ja to wiem! I cуї z tego, їe Trupy go kryj№; bogiem im zapewne, krуlem... Trupy! Sprуbujmy od tej strony. Gdyby udaіo siк je przekonaж... Gdzieї miaіo odbyж siк to spotkanie? Co mуwiіa Ojalika - Dwuroїnik? Lewy czy prawy dopіyw? ...Niech Ojalika wі№czy do traktatu warunek wydania nam Saint-Pierce’a, niech zaї№da...

Nowa gwiazda - jasny punkt - krуtka kreska wyjarzyіa siк wtem ogniњcie w ciemnej dali. Czerwieniej№c, sunкіa po ostrym іuku w dуі. Huk dobiegі ich dopiero po jakimњ czasie, gdy zniknкіa juї za cieniami gуr; wybuchі nagle tкpym, niskim grzmotem, ktуry przetoczyі siк przez noc na powietrznej fali. To DeWonte zamkn№і wіaњnie kolejn№ Grotк.

. Szaman i Trupy .

Ojalikк Otak bolaіy dzi№sіa. Podejrzewaіa pocz№tek szkorbutu. Ssaіa teraz nieprzerwanie witaminowe cukierki. Lecz podobne lecznicze ekstrakty stawaіy siк na rynku Piszczeli coraz droїsze, zwiкkszaі siк popyt, zmniejszaіa podaї - i Ojalika obawiaіa siк, їe moїe nadejњж taki dzieс, kiedy nie bкdzie jej na nie staж. Zbezzкbniejк - wykrzywiaіa siк na wiatr - skуra mi siк pomarszczy, przywiкdn№ miкњnie, rozsuszy siк twarz latami komputerowo modelowana do skoсczonego piкkna; bкdк wygl№daж jak oni. W tej fiolce, pod witaminizatorami, na samym dnie kryі siк jeszcze jeden, bynajmniej nie antyszkorbutowy cukierek. Bardzo sіodki; bardzo kusz№cy; nie do zapomnienia. Dla odrуїnienia miaі czarn№ barwк.

- Na moment.

Podaіa Lee lornetkк.

Murzyn zdj№і odblaskowe okulary i uniуsі Zeissa. Po chwili zmarszczyі brwi.

- Co oni robi№?

Ojalika naci№gnкіa rкkawiczki, skopnкіa z wojskowych butуw wszechobecne bіoto, wzruszyіa ramionami. Obejrzaіa siк na wejњcie do najbliїszego namiotu, gdzie Imator wypruwaі wnкtrznoњci staroїytnemu magnetofonowi. - Bкdzie coњ z tego? - spytaіa, przerzucaj№c jкzykiem landrynkк w drugi policzek. Imator nie raczyі nawet odpowiedzieж. Wrуciіa wzrokiem do wzgуrza totemu.

Ten przeraїaj№cy tropiciel Anoukiego nadal konwersowaі ze starszyzn№ klanu za pomoc№ szerokich, powolnych, niemal rytualnych gestуw. Z tej odlegіoњci - bez maіa kilometra - nie sposуb byіo dostrzec o czym wіaњciwie dyskutuj№. Ludzie nie mieli jednak moїliwoњci zbliїenia siк, sami wyznaczyli tak szerok№ strefк neutraln№, w obawie przed lotnymi wіуczniami tubylcуw. Piкcioosobowa grupka siedz№ca w kucki ciasnym okrкgiem u stуp monumentalnego totemu, widziana z s№siedniego wzniesienia, zdawaіa siк nie wiкcej, jak miejscowym zwichrowaniem i nieregularnym wypiкtrzeniem nagiego gruntu. Indianina moїna byіo rozpoznaж jedynie na skutek rуїnicy wzrostu pomiкdzy nim, a jego interlokutorami - siкgaіa ona dwуch metrуw. Wiatr uderzyі Ojalikк w twarz i rozmrugaіa siк; Lee oddaі jej lornetkк, odwrуciіa gіowк.

Od paіatki oznaczonej emblematem Korpusu szіo ku niej dwуch wojskowych w panterkach, goglach bitewnych (dziaіaj№? - zdumiaіa siк przelotnie), z samopowtarzalnymi kuszerami przy biodrach i wystaj№cymi sponad barkуw rкkojeњciami tytanowo-plastikowych mieczy. Rozpoznaіa porucznika Sebeto i puіkownika Jeslitochcewa. Za nimi dreptaі wyraџnie skonfundowany Spieglass, w tej swojej czarnej kominiarce. (Oskalpowany, skrzywiіa siк). W zsiniaіych dіoniach њciskaі kubek paruj№cej kawy.

Uњmiechn№і siк do Ojaliki przepraszaj№co, odsuwaj№c siк od їoіnierzy.

Jeslitochcew zakaszlaі sucho.

- Pani gubernator...

- To juї?

- Co?

- Bunt.

Puіkownik, ruchem starego, zmкczonego czіowieka, њci№gn№і gogle, przejechaі dіoni№ w rкkawicy po krуtkich wіosach.

- Nie chciaіbym, їeby tak to siк odbywaіo - powiedziaі cicho.

- Przykro mi. Nie dam ci tej satysfakcji.

Milczeli. Anouki chіeptaі kawк. Jeslitochcew patrzyі ponuro ponad kobiet№ na wzgуrze totemu; huњtaі w opuszczonej lewej rкce ciemne gogle. Ojalika przygl№daіa siк Imatorowi, uderzaj№c nerwowo lornetk№ o udo.

- B№dџmy szczerzy - sapn№і Sebeto. - DeWonte to nadzieja ocalenia; pani - dogorywanie i degeneracja w strachu...

- Zamknij siк - warkn№і Jeslitochcew.

- Co tym razem wam zaoferowaі? - spytaіa spokojnie. - Pomysі z bazami na ksiкїycu upadі, gdy siк okazaіo, їe nie sposуb podnieњж czegokolwiek z powierzchni planety, a upraw z „Arki” nie da siк odtworzyж. Ile wam zajmie poіapanie siк w tym nowym wariactwie?

- No i po co ten sarkazm? Niczego pani nie zmieni. Ludzie pуjd№ za DeWontem. Myњli pani, їe znacz№ teraz cokolwiek regulaminy? Wszystko bardzo siк uproњciіo. A poza tym - jest pani kobiet№.

Uniosіa brwi w szczerym zdumieniu.

- I cуї z tego?

- To prymitywny њwiat.

- Wrуciі czas wojownikуw, co?

- Dla homo sapiens to stan naturalny. Ale nie w tym rzecz. Jedno jest waїne: ludzie pуjd№ za DeWontem. Nie mуwiк, їe ja osobiњcie go popieram. Lecz nie mogк dziaіaж wbrew opinii ogуіu, to tylko spotкgowaіoby chaos. Ja rуwnieї czujк ten ciкїar odpowiedzialnoњci, pani gubernator.

- Powiedz mi... powiedz: dlaczego wіaњnie DeWonte?

Jeslitochcew spojrzaі w gуrк, w niebo - jakby rzeczywiњcie mуgі dojrzeж „Arkк”.

- To jego twarz pierwsz№ widziaі kaїdy po przebudzeniu z wiecznego snu.

- A wiкc - przypadek.

- Wszyscyњmy unoszeni falami entropii.

- Ojalika - mrukn№і Lee, nie odwracaj№c siк. - Oni tu id№.

Obejrzeli siк. Szaman i dwa Trupy schodzili ze wzgуrza totemu.

- Co jeszcze byіo w tej kapsule, ktуr№ dostarczyі wam goniec? - spytaіa, unosz№c do oczu lornetkк.

Stoj№cy krok za ni№ Jeslitochcew na powrуt zaіoїyі gogle.

- DeWonte przerywa zamykanie Grot. Poza tym informuje o wykryciu przez Sentinele orbituj№ce poza stref№ wpіywu Bagna sztucznego obiektu na stacjonarnej drugiego ksiкїyca - rzekі sucho. - Przypuszcza, їe to Saint-Pierce go tam umieњciі.

- W pamiкci „Arki” nie ma takiej operacji.

- W pamiкci „Arki” nie ma wielu rzeczy.

- Prawda? Nikt nie wie co DeWonte robiі przez te dwie doby od swego przebudzenia do otworzenia pozostaіych anabiozerуw.

Їoіnierze za jej plecami wymienili czarne, wyіupiaste spojrzenia.

Sen i Trupy byli juї w poіowie drogi miкdzy wzniesieniami. Ojalika prowadziіa ich wiernie rozbіyskami zeissowskich szkieі. Trupy, ponad dwukrotnie wyїsze, znacznie szczuplejsze i przez to naturalnie przygarbione, wygl№daіy jak flankuj№ce ofiarк modliszki. Ich upiorne postaci - wіaњnie przez tк swoj№ uniwersaln№ ohydк - byіy niemalїe anonimowe; nie nosili їadnych ubraс, ani ozdуb. Mogіa zamkn№ж oczy, rуwnie dobrze by ich widziaіa, jaskrawo wymalowanych na wewnкtrznej stronie powiek: ta brzydota wїera siк w mуzg, niczym narkotyk. Stanowi w istocie now№ wartoњж, przesuwa ci w umyњle skalк piкkna, otwiera drzwi koszmarom dot№d niewyobraїalnym. Skуra obwisіa, sflaczaіa, rozmiкkіa i zwrzodzona wielokrotnie. Twarz jak twarzy senne spotwornienie, wszystko po dziesiкciokroж wykarykaturzone; ohyda, ohyda - utoczono ich z bіota chorуb i teraz siк w spojrzeniu rozіaї№, rozpuszczaj№, dezintegruj№ w powrocie do jednokomуrkowej magmy. Choroby, tylko one, jakieњ straszliwe zarazy i plagi sekretne, ich ogieс wњciekіy - to on stanowi їywioі owych istot.

Znowu powrуciі - i zapewne niejeden raz jeszcze powrуci, przywoіany przystaj№c№ myњl№ - ten obraz, scena ciкїko odbita w plastycznym piasku pamiкci: szaman i Trupy, tanecznie przykucniкci, w zamkniкtym krкgu tajemnicy, jednako obcy; i oto szaman rytualnym gestem unosi dіoс ku niebu, a tamci odpowiadaj№ mu synchronicznymi poruszeniami patykowatych ramion - i rozumiej№ siк, bez w№tpienia znaleџli jak№њ wspуln№ im wszystkim mowк - zjednoczeni dzikoњci№ swych serc. Ojalika tego nie pojmowaіa i usilnie staraіa sobie wytіumaczyж уw fenomen, odwoіuj№c siк do coraz dziwniejszych teorii.

Weszli na wzgуrze i zatrzymali siк w odlegіoњci wystarczaj№co duїej, by nie przytіaczaж ludzi swym wzrostem; sen podszedі jednak bliїej.

- Ty, kobieto; ty moїesz powiedzieж: tak; moїesz powiedzieж: nie.

- Ja.

- Klan Strachu zіoїy przysiкgк. Wy zіoїycie przysiкgк. Pokуj na prawach rуwnowagi. Krew za krew. Granicк stanowi prawy dopіyw.

- Powiedzieli ci to? - Zerknкіa na Imatora, semantyka ze specjalizacj№ ksenologiczn№, bezradnego bez swej, martwej teraz, aparatury, ktуry podszedі do grupy, jeszcze ze њrubokrкtem w rкku.

- Zarzucasz mi kіamstwo?

- Spokojnie, Luis.

- Nie jestem Luis.

Porucznik Sebeto nie wytrzymaі smrodu Trupуw i odwrуciі siк, przesіoniі nos urкkawicznion№ dіoni№. Zdegustowana Ojalika posіaіa mu zimne spojrzenie.

- A Saint-Pierce? - wyrwaі siк Spieglass. - Lu... Pod№їaj№cy Za Cieniem, oni na pewno wiedz№...

Jeslitochcew westchn№і ciкїko.

- Bкdк tropiі - rzekі szaman i na powrуt zwrуciі siк do Ojaliki: - Nim sіoсce opadnie o ich dіoс, rozpocznie siк ceremonia przysiкgi pod totemem. Przygotujcie siк.

- Dlaczego oni tu z tob№ przyszli?

Stali i gapili siк z wysokoњci tymi swoimi mкtnymi, rozlanymi po potwornych obliczach њlepiami.

- Wiedz№, їe mуwiк prawdк - uniуsі rкkк.

Lewy Trup pochyliі siк lekko. - T’ja krit’. Dd-lemunyea-hh.

Jeslitochcew, ciemno zapatrzony w masakrк na piersi tropiciela, post№piі krok ku Ojalice.

- Moїe byіoby lepiej gdyby przysiкgк zіoїyі DeWonte - rzekі cicho i z niejakim zmieszaniem.

Ojalika jakby go nie sіyszaіa.

- Pod№їaj№cy Za Cieniem, pуjdziesz za mn№ - skinкіa na sen.

Odeszli poza namioty. Trupy czekaіy w bezruchu. Imator prуbowaі zmusiж je do podjкcia rozmowy; bezskutecznie. Pozostali przygl№dali siк ohydom w milczeniu.

Ojalika zatrzymaіa siк za wrakiem unieruchomionej na zawsze ciкїarуwki, ograbionej przezornie ze wszystkiego, co przenoњne, nawet szyb.

- Powiedz mi... wytropisz go?

- Wiem gdzie mieszka. Powiedzieli mi.

- Naprawdк?

- Mieszka w Twierdzy.

- Mhm... przewidujesz jakieњ kіopoty?

- On jest bogiem. Bogуw siк nie sprzedaje.

- Mhm... Ale tak czy owak - bкdziesz go tropiі.

- Jestem kim jestem.

- Sk№d to znasz?

- Co?

- Nic. Kiedy go juї dopadniesz... powstrzymaj Anoukiego. Poњlк Lee, dopilnuje. Ja muszк z Saint-Piercem porozmawiaж.

- Po co?

- On wie.

- Co?

- Wszystko. Bagno jest jego.

- Chcesz wіadzy. Biaіy Diabeі chce zemsty.

- Powiedz czego ty chcesz.

Szybkie, ostre zdania. Ojalika uciekaіa wzrokiem, lecz sen patrzyі bezlitoњnie.

- Powinienem ciк wtedy zabiж. W tobie jest demon.

. Twierdza .

W miejscu, gdzie Pazur zaіamuje siк w strome, urwiskowe zbocze, odrasta odeс masywny, kamienny filar; na jego szczycie miaszka bуg Klanu Miіosierdzia. Nie moїna tam dakiem wyl№dowaж. Nie moїna tam podejњж od poіudnia, wschodu ani zachodu. Moїna tam podejњж od pуіnocy, ale na pуіnocy czekaj№ Legiony.

- Co?

- Legiony.

- A cуї to takiego, u licha?

Pod№їaj№cy Za Cieniem zmilczaі.

Lee wzruszyі ramionami.

W trzasku wirtualnych pіomieni ogniska noc szyfrowaіa tajemne ostrzeїenia.

Biaіy Diabeі przygl№daі siк poprzez dym jak tropiciel zatruwa groty strzaі.

- Sk№d wzi№іeњ tк truciznк?

- Zrobiіem.

- Jak? Z czego? Sk№d wiesz, їe dla nich teї jest zabуjcza?

- Kaїdy њwiat ma swoje trucizny, swoje leki.

Czarny Czarnooki zapaliі fajkк. Rozci№gniкty leniwie pod czerwono-їуіtym poncho obserwowaі zaciemnianie kolejnych gwiazdozbiorуw przez przepіywaj№ce chmury; w myњli nazywaі te obce mu konstelacje. Mіot. Statek. Akcelerator. Prezerwatywa. Ptak. Karabin. Wіosy. Nie rozumiaі polecenia Ojaliki, by towarzyszyж szaleсcowi i jego snowi w tym њmiertelnym poњcigu za wampirem - lecz teraz naszіo go niespodziewanie straszliwe podejrzenie, iї uczyniіa to, by uchroniж go przed zemst№ DeWonte’a, ktуry wszak zapowiedziaі byі swe rychіe zniebozst№pienie.

- Ojalika... - odezwaі siк Anouki i Lee drgn№і - czemu ona nosi ze sob№ ten telefon?

Lee zaњmiaі siк.

- Ma wci№ї nadziejк, їe znajdzie takie miejsce, gdzie on zadziaіa. Nie wierzy w Bagno. Mуwi: to niemoїliwe, to nie ma sensu. Wierzy w naukк.

Potwуr: nadbiegі, zawyі. Szaman poderwaі siк na nogi. Nуї. Tomahawk. Potwуr wyі na poіudnie, na Pazur tn№cy krzywym cieniem gwiazdoskіon. Poderwali siк i ludzie. Lee podniуsі szablк, wyci№gn№і j№ z pochwy. Anouki, oblizuj№c wargi, przeіadowaі remingtona. Daki w nagіym strachu rozіopataіy siк bezsilnie na uwiкzi dіugich rzemieni. Cayuga drapaі blizny po odr№banych palcach.

- Widzisz to?

- Co?

- To na niebie.

Tropiciel schowaі nуї, czym prкdzej zaіoїyі na ікczysko ciкciwк, pozbieraі strzaіy. Potem skoczyі w ognisko i zadeptaі je. Czarny Czarnooki - teraz bez okularуw - wycofaі siк wolno za pieс powalonego niedrzewa; na klindze jego paіasza rozzieleniі siк blask ksiкїycуw.

Sen zaintonowaі jak№њ jкkliw№ pieњс; Anoukiemu od tego nieludzkiego dџwiкku przebiegі dreszcz po plecach.

Potwуr warczaі ostrzegawczo.

- Co to jest? Co to jest?!

Spadіy na nich z nocnych wysokoњci, wynurzyіy siк z mroku niepuszczy - Legiony.

- Na miіoњж bosk№... co to jest?!!

Lee wypadіa z rкki szabla. Nie miaі teraz czasu naci№gaж rкkawic; wytarі wilgotne wnкtrza dіoni o pіaszcz, pochyliі siк niepewnie, podniуsі broс. Nagle ciкїka. Zakl№і modlitewnie. Sіyszaі krzyki rozpanikowanego Anoukiego. Ryki ze strony przeciwnej. Spojrzaі. Smok. Nie uwierzyі. A jednak - nadal smok. Ryczy. Miota siк po polanie. Skrzydіa jak chorobliwe bіony nocy. Owadzio szybki. Skуrк ma czarn№ i tylko cieniem go widaж. Sen, niczym dobrze naoliwiony automat, w niemoїliwym tempie szyje doс z іuku zatrutymi strzaіami. Potwуr wgryza siк wњciekle w smoczy ogon. Lee krok za krokiem wstecz. Wtedy - harpie. Spomiкdzy gwiazd. Biaіopierњne erynie o orlich skrzydіach. Ich pazury - wszкdzie dookoіa. Siecze Lee z rozpaczliwych zamachуw; raz, drugi, trzeci; traci rуwnowagк, rzuca go w prawo - Lee garbi siк, przyklкka, podpiera... pazury dr№ i szarpi№ jego pіaszcz na plecach. Przewraca siк, przetacza. K№tem oka: smok, smok ponad wszelk№ w№tpliwoњж, smoczy stuprocentowo. A tu harpie. Wiкc wstaje. One nurkuj№ z ciemnoњci, staraj№c siк w przelocie rozdrapaж go na strzкpy. Lecz usiekі juї trzy spoњrуd nich. Cztery. W jednym z obrotуw dostrzega Spieglassa walcz№cego z czymњ, co wygl№da jak szeњciorкki goryl; Spieglass nie jest w stanie obrуciж remingtona luf№ ku stworowi, tamten ma po prostu zbyt wiele tych іap. Smok zaњ kona od sekretnej trucizny szamana, juї tylko niezdarnie prуbuje zedrzeж z siebie strzaіy; Potwуr dogryza siк do jego tкtnicy i pіynie gкsta, gor№ca smocza krew. Tymczasem niepuszcza rodzi kolejne monstra. Co to jest? Biegn№, lec№, skacz№, wij№ siк, przepoczwarzaj№. Grzmi remington. Wyje sen. Warczy Potwуr. Szaі. Noc. Noc to usprawiedliwia.

...Potem wytarі klingк; wyszczerbiіa siк byіa lekko. Nie mуgі jej unieњж wyїej, jak do pasa, a rкka drїaіa mu przy tym tak, їe czubek ostrza paіasza lataі na pуі metra we wszystkie strony. Znaі to zmкczenie miкњni, chociaїby z rehabilitacji poanabiozyjnej, lecz teraz, w kontekњcie owej specyficznej psychicznej bezwoli, jaka go niespodziewanie dopadіa, nazwaі je od nowa: zmкczenie walk№. Depresja pobitewna.

Id№c przez polanк - nagle tak cich№ - potkn№і siк kilkakrotnie o rozpіywaj№ce siк powoli w mgік truchіa; wreszcie jedynie grz№zі w nich po kolana. Sny. To sny. Legiony Saint-Pierce’a. I wtedy pomyњlaі: Luis! Obejrzaі siк. Pod№їaj№cy Za Cieniem staі nad poњmiertnie ze sob№ splecionymi zwіokami Anoukiego Spieglassa i szeњciorкkiego goryla, i nuciі coњ cicho. Lee powlуkі siк do dakуw (dwa byіy martwe), zacz№і szukaж bandaїy; myњlaі: „Co on teraz zrobi? Wie. Wie: wkrуtce... umrze. Przestanie istnieж. Ile czasu mu pozostaіo?”. I po chwili: „Koniec polowania”.

Obwi№zuj№c rozsiekany bark, krzykn№і przez nocn№ polanк powleczon№ trupi№ mgі№:

- Co teraz? Szamanie...? Co teraz?

Pod№їaj№cy Za Cieniem, nie odwracaj№c siк, wskazaі tomahawkiem wysok№ ciemnoњж. - Twierdza.

. Sіoсce wschodzi; sіoсce zachodzi .

Rankiem po walce њwiat jest jak wyjaіowiony; tropiciela przygniata wspomnienie niedawnego niebezpieczeсstwa, w porуwnaniu z nim kaїdy obraz, kaїdy dџwiкk zdaje siк blady i nijaki. Pod wieczуr wszystko zaczyna odzyskiwaж naturalne proporcje i walka odchodzi w przeszіoњж dalsz№, miesza siк z pamiкci№ dni z minionych miesiкcy i lat.

Zachodzi/wschodzi sіoсce. Nawet w Bagnie jest w tym piкkno. Nawet tu. Pod№їaj№cy Za Cieniem chіonie to piкkno, poniewaї poza nim nic juї mu nie pozostaіo. Siedzi na nagim stoku pod masywem Pazura i stara siк nie patrzeж na konaj№cego Potwora, nie sіyszeж jego bіagalnego skomlenia: zwierzк czuje, їe to њmierж. Utrata realnoњci istnienia boli. Juї widaж przezeс odlegіe gіazy. Ale szaman nie moїe mu pomуc, rozemglenie siк Potwora to preludium jego wіasnego koсca, to samo go czeka. Wiкc juї tylko sіoсce, tylko ono.

Kilkadziesi№t krokуw od tropiciela wyl№dowaіy trzy daki, ale nie spojrzaі, bo i po co?

Ojalika pomogіa Lee zejњж z jego wierzchowca; Murzyn zatoczyі siк. Prуcz posiekanego barku, ktуry prymitywnie obwi№zaі byі sobie podart№ na pasy koszul№, wykrwawiaі siк z nowej rany na prawym biodrze; nie mуgі ustaж. Zrobiі pуі kroku i usiadі; ale siedzieж teї nie byі w stanie i skoсczyі rozci№gniкty jak dіugi w cieniu daka, ktуry od woni ludzkiej krwi rozkolebaі szaleсczo swymi szyjami/ogonami. Ojalika, odziana w jakieњ przedziwne, poіyskuj№ce mokro, bufiaste ubranie, pochyliіa siк nad nim zaniepokojona.

- I jak?

- Nic, nic...

- No co, boli?

- Daj spokуj.

- Їeby chociaї morfina...

- Masz?

- Nie.

- Och.

- Lee...

- Kurwa maж.

Z zaciњniкtymi wњciekle wargami podeszіa do Pod№їaj№cego Za Cieniem; Indianin siedziaі ze skrzyїowanymi nogami, z іukiem przez uda, zagapiony w sіoсce. Obok konaі dematerializuj№cy siк Potwуr. Wytrzeszczyіa naс oczy. Dopiero kolejne przekleсstwo Lee zza plecуw otrzeџwiіo j№.

- Co, Luis, byіeњ tam? Luis? Powiedz.

Ale milczaі. Nie istniaіa dla niego. Wiatr poruszaі jego wіosami, amuletami, skalpem przy pasie. Sіoсce - tylko ono.

- Luis, do cholery!

- Pieprzony Indianiec - jкkn№і Lee.

Potrz№snкіa szamanem. Nic.

- On teї umiera - rzekі Lee. - Zostaw go. To juї nie ma sensu. Przegraliњmy, DeWonte wygraі. Pogуdџ siк z tym, zanim ciк to zeїre... Daj mu umrzeж.

- Nikt mi tu nie bкdzie zdychaі!

- Sztuk№ jest wiedzieж, kiedy siк poddaж.

- Co za banaіy mi tu sadzisz!

Zachichotaі: - Banaі, w odpowiedniej chwili powtуrzony, potrafi odzyskaж zatarte piкkno staroїytnej m№droњci.

- Wariat.

- Ojalika...

Przeraziі j№ ton jego gіosu; wrуciіa do Murzyna. Usiіowaі siк podnieњж na іokciu. Zdj№і ciemne okulary, jakby zdzieraі sobie z twarzy skуrк. Przyklкkіa. Patrzyі jej w oczy. Usiіowaіa go obj№ж, podtrzymaж, ale byі zbyt ciкїki, zbyt wielki. Coњ wybulgotaі wraz z krwi№.

Potem: - Ojalika... ja...

- Tak.

No i skonaі.

Nie uwierzyіa. Chwilк jej zeszіo na wtrz№saniu weс їycia. Lecz nie oїyі. Wtedy spostrzegіa, їe ma jego krew na ubraniu. Wstaіa. Wњciekіoњж w oczach.

- Ty skurwysynu - wysyczaіa. - Jak mogіeњ mi tak zdechn№ж? Tylko ty mi zostaіeњ! Jak mogіeњ mnie zdradziж?! Wszyscyњcie tacy sami!

Zaczкіa go kopaж. Martwe ciaіo przyjmowaіo to z caіkowit№ obojкtnoњci№. Kopaіa wiкc i kopaіa.

Nagle czyjaњ dіoс na ramieniu. Odskoczyіa. Pod№їaj№cy Za Cieniem.

- Nie bezczeszczeж zwіok.

Oklкіa go w jкzyku, ktуrego nie znaі.

Otarі pot z twarzy, zerkn№і na Potwora, juї nie bardziej realnego od niedokoсczonej myњli.

- Nareszcie oprzytomniaі, co? - sarknкіa Ojalika.

- Cicho, cicho.

- A szlag by ciк trafiі! Miaіeњ sprawdziж Twierdzк, a nie...

- Sprawdziіem.

Po chwili ona:

- I co?

- Dawno pusto. Nie ma go. Przewidziaі nas.

To j№ zіamaіo ostatecznie. Usiadіa na ziemi, plecami do Lee.

Niewyraџnie, kalecz№c sіowa: - Tylko on jeszcze... Jeњlibyњmy Saint-Pierce’a schwytali... wszystkie jego tajemnice, wіadza nad Bagnem... Cholerny DeWonte, skrytobуjca pieprzony...

Przysiadі obok.

Gdyby tak spojrzeж na nich ze szczytu przeciwlegіego do іaсcucha gуr wzgуrza - a nie ma tam nikogo, by spojrzaі - stanowiliby zaledwie dwie maіe, jasne plamki na tle matowej czerni porostu i szaro-szarej mozaiki gіazуw, kamieni i їwiru, na stoku masywu zwieсczonego wњrуd chmur zіowrogim grotem Pazura. Daki niemal wtopiіyby siк w zbocze. Potwуr rozemgliіby siк do postaci lekkiego zafalowania powietrza. K№t biegu spojrzenia uniemoїliwiіby natomiast rozpoznanie zwіok Lee.

Ojalika odpіynкіa; bardziej, niї do Luisa Laviera, mуwiіa do jego wyobraїenia we wіasnej gіowie.

- A wiesz, їe lec№c tu wymyњliіam sposуb na utrzymanie ciк przy їyciu? Lee od razu powiedziaі mi o Anoukim. Pomyњlaіam sobie: jeњli go teraz nie dopadniemy, niech Luis tropi go dalej, juї dla mnie, teraz ja bкdк w niego wierzyж, bкdzie moim tropicielem... Ale po co, po co to wszystko?

- A co siк zmieniіo? Bкdк go tropiі.

Nie zwrуciіa uwagi na niepojкt№ zmianк jego postawy - jeszcze przed momentem ni sіowa by nie rzuciі za swym їyciem.

- Lee umarі.

- Ach.

Jakoњ zіagodniaі. Uleciaіa zeс dzikoњж bezwzglкdnego drapieїcy.

- Tak nie moїna. Co bogowie zabieraj№, tego czіowiek nie zatrzyma; co bogowie daj№, trzeba braж.

- Odpierdol siк.

- Їycie jest їyciem, jakiekolwiek by nie byіo. Kaїdy moment jest tyle samo wart. Bezczynnoњж to њmierж.

Wreszcie oprzytomniaіa. Spojrzaіa na niego.

- A tobie co siк staіo? Juї nie wszystko ci jedno? Do czego ty mnie przekonujesz?

Gestem przejкtym od ojcуw, ktуrzy przejкli go od swoich ojcуw, a ci od swoich, i tak aї po niepamiкж pramacierzy - wskazaі, zapadaj№c№ za horyzont, blad№ kulк sіoсca.

- Czy widzisz piкkno tej chwili? Czyї nie jest ono warte kaїdego czasu? Czy nie usprawiedliwia i tіumaczy wszystkiego? - Przekazaі jej jedyn№ uniwersaln№ m№droњж, jak№ њwiadomie poznaі.

- Sen mi to mуwi - odrzekіa, nie wiedz№c co odrzec.

- Sen. Ulotnoњж chwili i trwaіoњж chwili to ja. Uwierz we mnie.

Obejrzaіa siк na Lee.

- Tym siк rуїnimy, mуj drogi њnie, їe moja pamiкж nie jest wybiуrcza.

On obejrzaі siк na Potwora, ktуrego juї nie byіo.

- Rуїnimy siк jedynie sposobem magazynowania teraџniejszoњci.

- Ty nauczyіeњ siк їyж wyі№cznie ni№. No ale ty musisz: tylko w niej istniejesz.

Jeszcze nie rozumiaіa, їe sama rуwnieї jest juї zaledwie snem.

- Uwierz we mnie - powtуrzyі, spogl№daj№c kontrolnie na swoje dіonie, czy aby nie zaczкіy tymczasem zatracaж swej cielesnoњci.

Zapaliіa papierosa, їeby siк przekonaж jak bardzo trzкs№ siк jej palce.

- A cуї mi ma do zaoferowania takie їycie?

Po raz drugi uczyniі magiczny gest.

A chwila byіa taka:

Czerс i fiolet i їуіж i biel. Obce kolory w obcej ich konfiguracji. Lico nieba w wojennym malunku. Lecz to wszystko siк porusza, zmienia, pіynie; tam zmagaj№ siк ze sob№ w њmiertelnym wyњcigu zahoryzontalne wichry, tysi№codcieniowe chmury zanurzone w ich zimnym nurcie sun№ nad ziemi№ szybciej od myњli... - ale to tam, w nieopisywalnej odlegіoњci, tam to pкdzi i mknie; st№d zaњ widziane, zdaje siк zgoіa wisieж w koronie gwiazdy, rozedrgane moc№ њwiatіa: rozczesane obіoki, mgіy ponad moїliwoњж podniesione, przejrzewaj№ce wiњniowo od bliskoњci sіoсca powietrze, samo sіoсce nad wyraz w tym Bagnie sіoneczne. Tak daleko. A jednak їyje. Przestrzeс їyje. Czuж jej oddech w niezmiennej perspektywie zmiennych obrazуw. Jak siк przesіaniaj№ wzajemnie skrzydlate potwory w godowej walce wyїej cmentarnej niepuszczy; jak raz i drugi rozpiуropuszy siк їaіobnie popiуі i dym ze stoїka niewidocznego wulkanu; jak cieс po cieniu cwaіuj№ po przebarwionej rуwninie grupki koњcistych zwierz№t. A sіoсce coraz bardziej rozedrgane, rozmywaj№ siк w chmurnej zawiesinie jego kontury; coraz mocniej sіoneczne w swym zejњciu pod ziemiк. Chwchchchchwch... - tchnienie wieczornej pustki. Obejmowaж wzrokiem przestrzenie, jakich w caіym swoim їyciu nie przemierzysz. Czuж na skуrze wietrzny dotyk dali najdalszych. Istnieж. Tak. Tak.

- Zachуd sіoсca.

. Dwa groby .

Spoczкli obok siebie, a gdzieњ w okolicy kr№їyі zapewne i duch ducha Potwora. Pod№їaj№cy Za Cieniem z Biaіym Diabіem spкdziі byі nieporуwnanie wiкcej czasu, aniїeli z Czarnym Czarnookim, lecz wiedziaі, їe to Murzyna zapamiкta jaњniej, ostrzej i wyraџniej. Rуїni byli jak barwy w ich imionach, i to Lee byі wojownikiem. Szaman zіoїyі jednak wraz ze Spieglassem Spieglassa skalp. Szacunek naleїaі siк mu jako stwуrcy. Bуstw siк nie ocenia.

Pocz№tkowo zamierzaі ciaіa spaliж, lecz zabroniіa. Wiele siк bкdzie musiaіa nauczyж. Prochy spalonych rozwiewa wiatr, odt№d s№ oni obecni w kaїdym miejscu i kaїdym czasie. A groby tylko tu i teraz. Plemiк odejdzie i nie wrуci; nie zabierze cmentarza ze sob№. Po cуї wzmacniaж dni minione, niech nie rosn№ w siік naszym kosztem. Jeszcze tego nie rozumiaіa.

Na pуіnoc, powiedziaіa, na pуіnoc. Tam bezludzie. Leжmy. Wierzк, wierzк w ciebie. Ona siк boi tego demona, DeWonte’a; to dlatego. Strach przetrwa wszystko. Teraz juї nikim nie dowodziіa. Teraz juї nic od niej nie zaleїaіo. Teraz to byі jego їywioі.

Rzekі: - Zachуd. Potem zabijemy daki.

Zmilczaіa.

III

. To juї ostatnia kartka .

Muszк gкsto i drobno pisaж. To trudne. Kiedy wіaњciwie ostatni raz przed Bagnem zmuszona byіam pisaж rкcznie? Nie pamiкtam nawet. Teraz jednak wiem, їe w odrкcznym zapisie wiкcej siк przekazuje, aniїeli sam№ treњж zawart№ w ci№gach liter i kombinacji ich kombinacji; patrzк na poprzedni№ stronк mego dziennika i widzк уw dzieс - dzieс przed dniem przedwczorajszym - w ktуrym pokryіam j№ mozaik№ zdaс wyekstraktowanych z minionych myњli. Czy muszк je czytaж, by przypomnieж sobie nastrуj tamtego wieczoru? Nie. Ale to ja - a ktoњ obcy? Bo i dla kogo ten dziennik? Prawd№ jest, їe i najbardziej sekretne pamiкtniki chorobliwych introwertykуw pisane s№ przecieї z podњwiadom№ intencj№ przeczytania ich przez kogoњ caіkowicie obcego; w rzeczy samej niczego, ale to niczego nie pisze siк i nie tworzy dla samego siebie. Ciekawam wiкc w czyje rкce trafi ten notatnik? Ty - ty - cуї sobie o mnie, o nas myњlisz? Jak sobie nas w gіowie malujesz? Juї teraz jesteњmy legend№. Dziki Sen i Szalona Ojalika. Szaman nieistniej№cego szczepu, tropiciel wampira na obcej ziemi, pod obcym sіoсcem. Demoniczna jego squaw, byіa pani gubernator, zdetronizowana despotka o sercu z lodu. Och, sіyszaіam pieњс o nas. Jesteњmy legend№. Co za historia. Niemal czujк ten czas biegn№cy wstecz, decywilizuj№cy nas w szalonym tempie; dziczejemy tu, na Bagnie, my wszyscy; ludzie. Niedіugo bogуw sobie utoczymy na obraz i podobieсstwo naszych lкkуw i marzeс. Nie uwierzyіabym, gdyby mi ktoњ coњ podobnego wczeњniej zapowiedziaі. Wszak to absurd. Nie moїna zapomnieж wіasnych korzeni. A jednak. Gdy ostatni№ zim№ - oњ tej planety jest bardziej nachylona wzglкdem pіaszczyzny orbity, aniїeli pocz№tkowo s№dziіam - gdy ostatni№ mroџn№ zim№ mijaliњmy Piszczele ze strony Wierchуw, ponownie ujrzaіam nad horyzontem zіote іuny sіonecznych refleksуw bij№cych od luster komunikacyjnych. Samych luster z doіu nie widaж, jedynie te bіyski. Pamiкtam jak nadzorowaіam montowanie owych metalowych zwierciadeі, drewniano-sznurowych konstrukcji, na ktуrych siк obracaj№; pamiкtam pierwsz№ wiadomoњж, jak№ przekazaliњmy Morse’m za ich pomoc№ „Arce” via satelity: Brak potwierdzenia moїliwoњci komunikacji radiowej. Kontynuowaж ewakuacjк statku. Zaprzestaж eksperymentуw z transmutatorami, niebezpieczeсstwo zbyt duїe. Nie przerywaж nasіuchu z kierunku Sіoсca. DeWonte natychmiast, powtarzam: natychmiast ma przybyж na powierzchniк planety. Diana. Pamiкtam sіowo w sіowo; wspomnienia minionej chwaіy... „Diana” to byіo moje imiк kodowe, jako dowуdcy i tymczasowego gubernatora Bagna. A teraz - co i komu komunikuj№ zwierciadіa z Piszczeli? Przecieї nikogo juї nie ma na orbicie. Z kim oni rozmawiaj№? Staіam i odczytywaіam kolejne sіowa z ukіadуw bіyskуw i zmrocznieс nadmiejskiej іuny. ...urodzaj... cofnij plagi... zeњlij ratunek... To byіa modlitwa; oni w ten sposуb wznosz№ w kosmos modіy. Do kogo? Do „Arki”? Do Ziemi? Przygnкbia mnie to bardziej, aniїeli nкdza mego wіasnego poіoїenia. Jak nisko i jak szybko moїe czіowiek upaњж. Ten regres... aї dreszcz przebiega. Co mi wtedy powiedziaі Jeslitochcew? Jest pani kobiet№... To prymitywny њwiat. Nie zrozumiaіam go. Co ma do rzeczy pіeж? Sama zapomniaіam o przeszіoњci swego gatunku. Okres, w ktуrym pіeж istotnie nic nie znaczyіa dla piastowanej funkcji czy zawodu, stanowi w historii homo sapiens jej niewielki uіamek, w rzeczywistoњci ogranicza siк do ostatniego wieku, pуіtora - w porуwnaniu do tysi№cleci klasycznego podziaіu obowi№zkуw pomiкdzy kobiety i mкїczyzn i dominacji tych ostatnich. Awans spoіeczny kobiet jest nierozerwalnie zwi№zany z postкpem; wynika z niego: tradycyjne przewagi pіci silniejszej w rozwiniкtym, stechnicyzowanym, skomputeryzowanym spoіeczeсstwie, gdzie jedyn№ wartoњci№ jest informacja, a zatem produkt intelektu, nie miкњni - straciіy zupeіnie na znaczeniu; wszystkie miкdzypіciowe rуїnice niweluje technosfera: gdy zabiж moїna myњl№, nikt nie zwaїa na wzrost, wagк i siік. Ja przyjкіam ten stan za naturalny, z podobn№ naiwnoњci№, z jak№ dziecko uwaїa swych rodzicуw za nieњmiertelnych i niezwyciкїonych. Tymczasem nic bardziej mylnego. Wystarczy odj№ж nam wszystkie te komputery, maszyny... wyj№ж ze њrodowiska - a stajemy siк tym, czym zawsze byіyњmy: kochankami, sіuї№cymi, niewolnicami, kucharkami... matkami. Czujк, czujк, jak roњnie we mnie to niemoїliwe, nierealne, senne їycie: mogіabym je zabiж w swym ciele jednym zawieszeniem wiary w istnienie Luisa. Czy moїna zajњж w ci№їк z wіasn№ myњl№? Czy moїe zajњж w ci№їк kobieta chirurgicznie bezpіodna? Ja nawet nie pamiкtam jak przebiega naturalny porуd, wszak i sama zrodziіam siк z іona maszyny. W Bagnie gnij№ i fundamenty rzeczywistoњci. Rozkіad dosiкga takїe logiki. Cud cudowny, a jakoњ ohydny pod tym niebem koloru bіota. Tu wszystko zapada w њmierж i brzydotк i cieс. Luis mnie uczy teraџniejszoњci. Jego filozofia jest obron№ przed nieszczкњciem czaj№cym siк za kaїdym dniem, kaїd№ godzin№, chwil№. Carpe diem. Byж moїe on widzi tu piкkno, ja juї nie. Mam lusterko. Bojк siк w nie spojrzeж. Wygl№dam jak wіasna babka. Boїe mуj; wstrкt po prostu w sobie budzк. Jak moїna tak їyж? To wegetacja. On zabraі mi fiolkк z trucizn№; ktуrejњ nocy wygadaіam siк gіupio. Mуwi, їe mnie kocha. Biedny dzikus. Ktуrejњ innej nocy trzymaіam juї nуї na jego gardle. Tak wydaіo mi siк іatwiej, proњciej, niї zabiж zaniechaniem wiary. Co mnie powstrzymaіo? Strach przed samotnoњci№. Samotnoњci bojк siк nawet wiкcej, niї DeWonte’a. Zreszt№ DeWonte najprawdopodobniej przestaі juї mnie њcigaж. Nie ma po co. Nie jestem w stanie mu zagroziж. Machn№і rкk№ na Saint-Pierce’a: nikt nigdy go nie zіapie. Zіapali natomiast parк tych jego wampirzych podrуbek; coraz wiкcej ich wypuszcza - teraz, gdy ludzie nie maj№ powodu baж siк Trupуw, to one speіniaj№ rolк straszaka i powstrzymuj№ zapaleсcуw z Piszczeli od sportowych eskapad, lekkomyњlnych іowуw na nieњmiertelnego Zjadacza Krwi, jak nazywa go Luis. Choж ta taktyka dziaіa przecieї takїe przeciwko niemu: coraz trudniej mu dopaњж jakiejњ ofiary. Nie rozumiem tego. Aї dziw, їe jego ofiarami nie staliњmy siк my wіaњnie, zwіaszcza, їe - jak zarzeka siк Luis - idziemy bezustannie jego tropem, choж ja, jako їywo, їadnego tropu nie dostrzegam. Luis mуwi, їe go dogonimy; їe Zjadacz Krwi w koсcu siк zmкczy. Ale co innego moїe mуwiж? Musi tropiж, takie jest jego przeznaczenie, jego los, sens istnienia, przyczyna stworzenia. Ileї to juї lat takiej bікdnej wкdrуwki po Bagnie za niewidocznym, zgoіa mitycznym wampirem? Och, ja go widziaіam; spotkaіam siк z nim, jako dowуdca wyprawy, przed zapadniкciem w anabiozyjny sen, jeszcze wewn№trz Ukіadu Sіonecznego. Skіoniі siк, ucaіowaі mi dіoс. Kabotyn, pomyњlaіam. Uњmiechaі siк, miaі uњmiech niczym inkwizytor. Spojrzaі - i poczuіam siк obnaїona do nagich koњci mych grzechуw. Pamiкtam jego sіowa: „Miіych snуw, Ojaliko, miіych snуw”. Їadnego akcentu; i gіos teї jakiњ pusty. Specjalnie przypatrywaіam siк jego ustom: nie miaі kіуw. Nie wtedy, w kaїdym b№dџ razie. Pamiкtam kaїd№ minutк tego ostatniego dnia. Szaleсstwo meldunkуw do wszystkich moїliwych oњrodkуw dowodzenia w Ukіadzie. Tіok na і№czach. Ludzkoњж ryczy w kosmos nieustann№ paplanin№ kaїdej stacji radiowej, telewizyjnej, kaїdej bezprzewodowej rozmowy telefonicznej. Tam to jeszcze byі dom, bo mogliњmy ogl№daж na їywo walkк o tytuі mistrza wszechwag, odbieraж serwisy informacyjne dziesi№tek sieci, њledziж notowania gieіdowe. A teraz? Nie jestem w stanie poj№ж tego milczenia Ziemi. Czasze radioteleskopуw „Arki” wci№ї trwaj№ zapewne wycelowane w kierunku Sіoсca. Nie odebraliњmy ani echa szumu. A przecieї powinny do nas docieraж sygnaіy opуџnione zaledwie o parк lat, szliњmy z podњwietln№. No, trzeba dodaж ten czas, przez ktуry przetrzymaі nas na orbicie Saint-Pierce. Ale mimo wszystko... to milczenie - przeraїa. Byіy co prawda problemy z kalibracj№ systemуw i programami astrograficznymi, byіy tam w nich jakieњ niezgodnoњci - ale Sіoсce zlokalizowaliњmy bez problemu, Lee potwierdziі. Wiкc co siк dzieje? Czy Saint-Pierce moїe odpowiedzieж i na to pytanie? Zіapiemy go, zіapiemy, szepcze mi Luis. On zawsze bкdzie tak.

. Gіos i gіos .

- Lubisz dzieci?

- Jesteњ w ci№їy?

- ...

- Tak??

- Luis...

- Nie uїywaj tego imienia, mуwiіem ci; to nie jest moje imiк, nie ma Luisa.

- Ty nie istniejesz. Rozumiesz to? Nie istnieje Pod№їaj№cy Za Cieniem.

- Nie rozumiem. Pуki co, jestem rуwnie realny, jak ty.

- A myњlisz, їe ja pojmujк mechanizm funkcjonowania Grot? To zaprzecza logice. Ale jednak - dzieje siк. Wbrew fizyce, wbrew... wszystkiemu. Jesteњ snem. Bojк siк; sama chwilami o tym zapominam.

- To dobrze.

- Tak, to dobrze... nic juї wуwczas nie podwaїy mocy twego istnienia.

- Pragniesz mojej њmierci?

- Chwilami. Swojej rуwnieї.

- Swojej moїesz pragn№ж, ale dla mnie te twoje pragnienia s№ niebezpieczne. Marzy ci siк њmierж ojca twego dziecka?

- Nic mi siк nie marzy. Co najwyїej przeszіoњж. A tego dziecka ja nie chcк. Zreszt№ ono rуwnieї jest niemoїliwoњci№. Nie myњl o mnie, jak o jednej ze swoich squaw.

- Nie potrafiк inaczej.

- Wiem. Przepraszam.

- Ty jesteњ zі№ kobiet№. Ale to nie twoja wina... Nie њmiej siк!

- Chryste Panie, co za idiotyzmy. Tylko siк powiesiж. Ja - w ci№їy. Mam rodziж, jak jakieњ... zwierzк. Brzuch mi uroњnie. Krew, cierpienie. Co za ohyda. No jak zwierzкta. Dziczejemy, dziczejemy.

- ...

- Dlaczego ty nigdy nie wymawiasz mego imienia? Pogardzasz mn№? Co ty w ogуle czujesz? Nic z tego nie rozumiesz, ale ty nie musisz rozumieж, nie tak funkcjonuje twуj umysі. Co ci siк... њni?

- Nie tobie znaж moje sny.

- Przeszіoњж, prawda? Przeszіoњж nieistniej№ca... Dorzuж do ogniska.

- ...Nie zamartwiaj siк tak; zіapiemy go i znowu zdobкdziesz wіadzк.

- Nie opowiadaj mi tu bajek.

- Jesteњmy na jego tropie. Wiem to. Idziemy za nim. On ma swoje staіe trasy. Stopniowo poznajк ten schemat. Zіapiemy go.

- Taa, na pewno.

- Ta їуіж їalu, gniewu i rozgoryczenia po utracie. Wypluj j№. Ona ciк zatruwa.

- Mуwisz jak Lee.

- Lee byі m№drym czіowiekiem.

- Byі wierny. Nie zdradziі. Zgin№і w mojej obronie.

- Na bogуw, jesteњ kobiet№, zatem zachowuj siк jak kobieta, a nie jak wojownik; to odpychaj№ce.

- Najpierw musiaіbyњ mnie tego nauczyж.

- ...

- Patrz: wіosy mi odrastaj№.

- To dobrze.

- Squaw ma wygl№daж jak squaw, co? Znam to, znam. Swoj№ drog№ miaіam przecieї gwarancjк wiecznej depilacji... Ech, Bagno wszystkiemu da radк. Moїe i tobie palce odrosn№; palce czy wіosy, co za rуїnica, wszystko bezsens...

- ...

- Powiedz mi - jesteњ szczкњliwy?

- Tak.

- Naprawdк??

- Powiedziaіem.

- Ale...

- Cicho.

- ...

- Ojalika?

- Mhm?

- Ja lubiк dzieci.

. Argentina, Argentina czyli Czіowiek Z Obrzynem .

To byіo polowanie; a w jego trakcie - polowania pomniejsze. Teraz, na przykіad, tropili wiejohydк, jak ochrzciіa zwierzк Ojalika. Paskudnie wygl№da, wspaniale smakuje. Tropili j№ od rana, kiedy to na jej њlad natrafiі przypadkiem Pod№їaj№cy Za Cieniem. Dawno juї nie jedli њwieїego miкsa. Ci№їy Ojaliki nie byіo jeszcze widaж, ale szaman co i raz powtarzaі jakiego to odїywiania siк przez matkк wymaga dziecko w jej іonie; zwіaszcza nieistniej№ce, dodawaіa ona. Nienawidziіa tego obcego embrionu w swym ciele; brzydziіa siк nim. Od wieku - wieku przed startem „Arki” - rodz№ cieleњnie wszak tylko analfabetyczne, zagіodzone matki њrodkowej Afryki i dzikiej Amazonii, cywilizacja uwolniіa kobiety od niewoli macierzyсstwa, owego przymusu cierpienia. Zezwierzкcam siк, intonowaіa nieustannie sw№ mantrк Ojalika. Zdradziі j№ wіasny organizm, niby genetycznie i chirurgicznie niezdolny do zapіodnienia. Nienawidziіa, nienawidziіa tego dziecka; a wraz z t№ nienawiњci№ rosіa w niej niechкж i odraza do wyњnionego cudzym marzeniem jego ojca, niemoїliwego Cayugi, dzikusa w jej ramionach, ciepіego ciaіa przy jej ciele.

- Ktoњ њpiewa.

- Mhm?

Uniуsі kalek№ dіoс, przekrzywiі gіowк, znieruchomiaі; w takich chwilach nie wierzyіa w jego czіowieczeсstwo.

- Posіuchaj.

Oparіa siк o niedrzewo, posіuchaіa. Faktycznie: coњ, jakby echo echa ludzkiego gіosu, pіynкіo cichym strumieniem poprzez pуіmroczn№ niepuszczк. Z ktуrej to strony? Tu sіuch zawodzi. Tylko Pod№їaj№cy Za Cieniem, tylko on, kierowany tym swoim zwierzкcym instynktem nigdy siк nie myli, nie jest zdolny do pomyіki. Spojrzaіa: patrzyі ku pуіnocy.

- Tam - szepn№і.

Nowe polowanie. W niepamiкж poszіa wiejohyda. Teraz maszerowali na pуіnoc, ku gіosowi. Luis pierwszy. To on byі tropicielem, on wskazywaі њcieїki, wybieraі drogi; on przewodziі, nawet nie prуbuj№c udawaж, їe w jakikolwiek sposуb liczy siк w tej kwestii z jej zdaniem. Ona zawsze z tyіu. Patrzyіa na jego plecy i wzbieraіy w niej czarne, gor№ce myњli.

Њpiewak praі w strumieniu swoj№ koszulк.

- Argentiiina, Argentiiinaaaa... - zawodziі smкtnie, klкcz№c na kamienistym brzegu, przeciwlegіym do tego, na ktуrym czaili siк w gкstych acz karіowatych zaroњlach Luis Lavier i Ojalika Otak.

Ojalika powstrzymaіa podnosz№cego siк juї szamana. - Widzisz? To po lewej? Obrzyn. Strzelba taka. Uwaїaj.

Pod№їaj№cy Za Cieniem nie miaі specjalnie wysokiego mniemania o broni palnej; podіug niego uїywali jej jedynie samobуjcy i gіupcy. Ale naіoїyі strzaік na ciкciwк; wstaі z uniesionym іukiem.

Њpiewak, nie zmieniaj№c pozycji, ze wzrokiem opuszczonym na pran№ koszulк, zawoіaі:

- Pod№їaj№cy Za Cieniem! Ojalika! Podejdџcie, podejdџcie!

Ojalika zmartwiaіa. Zmruїyіa oczy: usiіowaіa dojrzeж skryte we wіasnym jego cieniu oblicze mкїczyzny - nie udawaіo siк jej. W koсcu rуwnieї wstaіa; szaman przechodziі juї po gіadkich kamieniach na drug№ stronк strumienia, іuk nadal miaі wzniesiony, choж nie napiкty.

Przyskoczyі do nieznajomego i odkopaі odeс obrzyna.

- Kim ty jesteњ?

Tamten, wyї№wszy wpierw koszulк, podniуsі siк, odgarniaj№c znad czoіa dіugie, jasne wіosy. Uњmiechaі siк do Ojaliki pozostaіej na drugim brzegu.

- To sen! - krzyknкіa.

Pod№їaj№cy Za Cieniem odst№piі, naprкїyі ciкciwк. Grot strzaіy nakierowany byі nieruchomo prosto w serce nieznajomego. Ojalika Otak skojarzyіa sobie przelotnie tк scenк ze scen№ z polany z nagim trupem Isaaka - kiedy to byіo, ile lat temu? Czas, mуj Boїe, czas; on mnie morduje.

- Na pewno? - rzuciі Cayuga przez ramiк.

- Nie byіo go na pokіadzie „Arki” - odparіa.

- Kim ty jesteњ? - powtуrzyі tropiciel do Czіowieka Z Obrzynem.

- A kimїe ty jesteњ? - Mкїczyzna przerzuciі skrкcon№ w mokr№ linк koszulк przez bark, rozchlapuj№c wokoіo zimne krople.

- Kto ciк wyњniі? - zapytaіa Ojalika.

- Nie znacie ich.

- Znam wszystkich - warknкіa. - Saint-Pierce? On?

- Zabijecie Saint-Pierce’a. Ty go zabijesz - wskazaі Pod№їaj№cego Za Cieniem.

- O czym ty mуwisz?

- Kto ciк wyњniі?

Czіowiek Z Obrzynem zaњmiaі siк. Miaі przyjemny њmiech, ale Ojalikк i tak zirytowaі. Przeskoczyіa po kamieniach na drug№ stronк wody, raz tylko siк nieco zachwiawszy. Sakwy z caіym dobytkiem jej i szamana pozostaіy w krzakach.

Podniosіa dubeltowy obrzyn, sprawdziіa: zaіadowany brenekami. Zatrzasnкіa go i opuњciіa, odwiуdіwszy kurki. Szyderczo wykrzywiona podeszіa na trzy kroki do blondyna, nie zasіaniaj№c jednak przy tym Pod№їaj№cego Za Cieniem. Palec na osіonie. Kiedyњ byіa gubernatorem tej planety.

- Ty mi powiesz wszystko, kochany, powiesz mi co tylko wiesz; sen czy nie sen, wolaіbyњ chyba zachowaж flaki wewn№trz, co?

- Zrуb sobie przysіugк i nie naciskaj spustu, okay? Rуїnie to bywa.

- Mуw. Jesteњ snem?

Spojrzaі w niebo, wyd№і wargi.

- Z Groty wyszedіem na ten њwiat. Jak on, mam swoje cele. Wіaњnie wypeіniam jeden z nich. Sam њniк. Sam marzк. Sam nienawidzк mych stworzycieli. To chcesz wiedzieж? - Potarі oko grzbietem dіoni, zniechкcony. - Lepiej juї idџcie; i tak musicie siк pospieszyж, їeby zd№їyж przed nim.

- Przed kim?

Pod№їaj№cy Za Cieniem wiedziaі.

- Przed Zjadaczem Krwi.

Ojalika nic z tego nie rozumiaіa.

- Przecieї to on jest twoim stworzycielem, nie?

- Nie.

- Dlaczego mуwisz o nim w liczbie mnogiej? Co to ma byж, pluralis maiestatis?

Czіowiek Z Obrzynem machn№і rкk№.

- Opuњж ten іuk, Pod№їaj№cy. Po co to? Ja nic wam nie zrobiк. Pamiкtasz jednookiego kusznika? Opuњж to. Ty, wіaњnie ty, powinieneњ mnie poj№ж. Jesteњ snem o demonie zemsty czіowieka. Ja jestem snem o duchu opiekuсczym ziemi. Czy moїesz siк sprzeciwiж zawziкtoњci swego polowania? Czy moїesz siк sprzeniewierzyж swym upodobaniom? Czy jesteњ w stanie odwrуciж sw№ pamiкж? Potrafisz skіamaж samego siebie? - Rozwin№і koszulк, roztrzepaі j№ gіoњno. - Pod№їaj№cy Za Cieniem. Ojaliko. Їegnaj, Ojaliko. Idџcie juї.

- Dok№d? - spytaі szaman, z іukiem jednak opuszczonym i strzaі№ w koіczanie.

Blondyn wskazaі za powalone piorunem niedrzewo. - Po moich њladach. Wstecz moj№ drog№. U jej koсca - u jej pocz№tku... tam siк z nim spotkacie.

Ojalika splunкіa mu pod nogi.

- Manipulujesz nami, oto co robisz.

Czіowiek Z Obrzynem sponurzaі siк coraz bardziej; pocz№tkowo niemal radosny, teraz zdawaі siк wcieleniem goryczy i depresji.

- Zejdџcie mi z oczu - wyszeptaі. Wtem obejrzaі siк za siebie, otworzyі szeroko usta. Coњ widziaі, coњ chciaі zobaczyж - lecz niczego i nikogo za nim nie byіo. Padі na kolana, uderzyі piкњci№ w kamienist№ ziemiк, pociekіa krew. - Alicjo! - krzykn№і z rozpacz№ w niepuszczк. - Alicjo! Ja tego nie chciaіem, ja nie chciaіem!!

Ojalika, skonsternowana, spojrzaіa pytaj№co na Pod№їaj№cego Za Cieniem.

- Miіoњci przeњnione... - zanuciі Cayuga. Ockn№wszy siк, zerkn№і na kobietк. - Oddaj mu broс - mrukn№і.

- Ty w ogуle poj№іeњ coњ z tego, co on naplуtі? - spytaіa, rzuciwszy strzelbк na piasek. - Co za jednooki kusznik?

Niechкtnie wspominaі. - To byіo jeszcze za Spieglassa. Zaatakowaіy nas jednej nocy trzy sкpowniki. Widziaіaњ je kiedy? Nie mieliњmy szans. Naraz wyіazi sk№dњ ten z samopowtarzaln№ kusz№; faktycznie miaі jedno oko. No i zaіatwiі gady: raz, dwa, trzy. Potem uciekі. Chciaіem go tropiж, ale Biaіy Diabeі siк uparі.

- Ten z jednym okiem. Chudy, wysoki?

- Raczej niski, ale ani chudy, ani gruby.

Zmarszczyіa brwi. - Nie byіo takiego na „Arce”. Mуwiі coњ?

W odpowiedzi spojrzenie puste jak zawsze.

- Weџ rzeczy. Musimy siк pospieszyж.

Tymczasem Czіowiek Z Obrzynem њpiewaі cicho bіagaln№ piosenkк ze swej nieistniej№cej przeszіoњci:

- Argentina, Arrr-gentinaaa...

. Zejњcie w mrok .

Byж moїe - ale tylko byж moїe - on mуwiі prawdк i dzisiaj nareszcie dopadniemy Saint-Pierce’a. Byж moїe - ale tylko byж moїe - Saint-Pierce wyzna mi teraz wszystko, co wie o Bagnie. Byж moїe - a to juї jest naprawdк mocno w№tpliwe - da mi owa wiedza wіadzк, dziкki ktуrej odzyskam pozycjк i stanowisko. (Lecz nie urodк). Byж moїe... Marzк, nic innego; њniк na jawie. Szlag by to. No, Luis, szybciej, szybciej! Chcк siк juї rozczarowaж i w koсcu mieж to za sob№. Nic gorszego od faіszywej nadziei.

Jeњli z kimњ siк њcigali, to ze sіoсcem. Tкdy, tкdy, tкdy - prowadziі Pod№їaj№cy Za Cieniem. Wyїej i wyїej, po zboczu gуry, wstecz po њladach owego snu. A sіoсce coraz niїej i cienie coraz dіuїsze i niebo coraz ciemniej bіotniste i wiatr juї zimny. Dok№d tak gnamy? Do Groty, nigdzie indziej: tam zrodziі siк Czіowiek Z Obrzynem. Musi siк tu gdzieњ w stoku znajdowaж wejњcie do niej. Ile ich tak naprawdк jest na tej planecie? Jeszcze za czasуw Ojaliki zlokalizowano czternaњcie snotwуrczych jaskiс, DeWonte zamkn№і nie wiкcej jak siedem - lecz ile ich pуџniej odnalazі? Nie wiadomo.

Szli juї po nagim zboczu, niedrzewa pozostawili za sob№; kamienist№ ziemiк porastaіy tu jedynie jakieњ krwistoczerwone krzaki o elastycznych kolcach wystrzeliwuj№cych drobne zadziory w stronк kaїdej wiкkszej masy poruszaj№cej siк w promieniu kilku metrуw. Ten іaсcuch gуrski ci№gn№і siк szeregiem strzкpiastych, skalno-lodowych wypiкtrzeс z pуіnocnego-wschodu na poіudniowy-zachуd setkami i setkami kilometrуw, kroiі im horyzont zкbatymi ostrzami w poprzek spojrzenia. Bagno - pomyњlaіa Ojalika - jeszcze niedawno musiaіo przechodziж okres geologicznych niepokojуw: nie zd№їyіa siк dobraж erozja do tych gigantуw. Jakieњ koњciste monstrum przeleciaіo pod obїartymi burz№ niskimi chmurami, zniknкіo za przeікcz№; od niepuszczy, poіoїonej poniїej i za plecami wspinaj№cych siк, szedі gікboki poszum roњlinnego oddechu. Przestrzenie, przestrzenie.

Z pocz№tku wziкli to za jamк jakiegoњ wiкkszego zwierzкcia. Ale nazbyt іatwe byіo podejњcie doс. Pod№їaj№cy Za Cieniem zajrzaі. A tu i mrok nazbyt gікboki. Wiкc wszedі. Ojalika ciкїko westchnкіa, obejrzaіa siк za siebie, na jasny њwiat, bo tak czynili w podobnych sytuacjach bohaterowie filmуw, ktуre za mіodu ogl№daіa - i wst№piіa w ciemnoњж. Odwiedziіa juї kiedyњ Grotк (jak dawno temu to byіo...) i pamiкtaіa tunel prowadz№cy do schodуw; powiedzieli jej: wszystkie Groty s№ takie same. Toteї tunel po prostu rozpoznaіa. Pod№їaіa za dџwiкkami pozostawianymi dla niej przez Cayugк; i tak zabі№dziж tu nie sposуb, te korytarze nie posiadaj№ їadnych odgaікzieс, rzadko i іagodnie zakrкcaj№. Nie zabі№dziіa i ona.

Szіa jedyn№ moїliw№ drog№. Wilgotna ciemnoњж dookoіa, kamieс w dotyku. Cayuga coraz dalszy, coraz gorzej sіyszalny; juї schodzi zapewne. W dуі. W mrok. Szіa, szіa, szіa. Bardzo pospolite, szare i pіytkie miaіa teraz myњli. Bolaіy j№ nogi. Przemieszczaіo siк dziecko w jej brzuchu. Skaleczyіa siк o ostry wystкp, syknкіa; przystanкіa i zlizaіa krew. Przeњwietliі jej myњli wyblakіy obraz z dzieciсstwa: zabawy nad oceanem, piasek, wiatr, mewy, їelastwo z wodorastami wyrzucone przez przypіyw na biaі№ plaїк - wyci№gnкіa r№czkк, zagrzechotaіa іaсcuchem i przeciкіa skrzepem rdzy skуrк na wewnкtrznej stronie dіoni. Uњmiechnкіa siк do siebie Ojalika w ciszy czarnego tunelu. Poczuіa jak poruszyі siк jej luџno umocowany w dzi№њle z№b. Z masochistyczn№ radoњci№ nacisnкіa naс koniuszkiem jкzyka. Uњmiechnкіa siк szerzej.

- Bezzкbna staruszka - szepnкіa.

- Prawdziwa - odparі mrok. Mrok byі mкїczyzn№ i mуwiі ciepіym basem.

Nie mogіa uciec. Byі wszкdzie wokуі niej. Otworzyіa usta do krzyku - boleњnie њwiadoma, їe nadal, nawet teraz, plagiatuje bohaterki tamtych filmуw - i mrok wcisn№і siк jej do gardіa. O czym myњlaіa? Czyje byіy te myњli i jakie ich znaczenie? W owej chwili bowiem - w owej chwili tylko one jej pozostaіy. A to niewiele.

. Zjadacz Krwi .

Wtedy wchodziі, teraz schodzi. Jest w tym jakaњ symetria; ale jest i chaos, i on przewaїa. Grota Marzeс. Miejsce pocz№tku. Kolejna niemoїliwoњж Ojaliki. Kolejna tajemnica. Nie mуgі Pod№їaj№cy Za Cieniem zrozumieж jej bezsilnego gniewu. S№, s№ na њwiecie tajemnice. W jej њwiecie jednakїe - w jej њwiecie nie byіo na nie miejsca. Nie wierzyіa w Groty, jak nie wierzyіa w њmierж Lee. Uwaїaі to za przejaw pychy.

Aby zadoњжuczyniж objawionej jego umysіowi symetrii przeszіych zdarzeс, zacz№і liczyж stopnie tych schodуw. J№і nawet stukaж w nie koсcуwk№ ікczyska, jak stukaі byі wуwczas - lecz rytm dziњ przezeс wybijany nie byі tamtym rytmem. Dwa tysi№ce piкжset czterdzieњci dwa, powiedziaі sobie - i dotkn№і stop№ skalnej podіogi jaskini. To przypomniaіo mu o Ojalice.

Obrуciі siк i przekrzywiі gіowк, nasіuchuj№c. Cisza zupeіna jak ten mrok. Ojalika powinna schodziж tuї za nim; ostatecznie mogіa siк trochк oddaliж, lecz i tak sіyszaіby juї jej kroki na spiralnych schodach. Tymczasem nie sіyszaі nic prуcz swego oddechu i serca. Zaswкdziaіy go blizny popalcowe. Siкgn№і po strzaік - absurdalny gest: do kogуї miaіby strzelaж w tych ciemnoњciach? Tutaj byі њlepcem. Mуgіby zapaliж lampк naftow№ lub pochodniк - zaraz poprawiі siк: lampк niosіa w swym worku wіaњnie Ojalika - lecz zapaliwszy ow№ pochodniк, sam staіby siк doskonaіym celem, a zobaczyж, zobaczyіby niewiele wiкcej. Cуї zatem ma pocz№ж? Zawoіaж j№? Z powrotem wspi№ж siк na gуrк?

Nagle zrozumiaі: nie doњж szybcy byliњmy.

Zrozumiaі: Zjadacz Krwi.

Zrozumiaі: nie ma Ojaliki Otak.

Uczyniі cztery odmierzone kroki wstecz, dalej od schodуw, twarz№ skierowany ku najniїszemu stopniowi; odіoїyі na bok sakwк. Siкgn№і do pasa po ostatni liњж Ziela Spokoju, wіoїyі go sobie do ust, zacz№і їuж. Czekaі. To umiaі, w tym byі dobry.

A jednak zostaі zaskoczony. Pуі oddechu: szum z wysokoњci, szum narastaj№cy, spadaj№cy prosto na niego - uskoczyі. Coњ іupnкіo miкkko o skaік. Jakaњ ciecz opryskaіa Pod№їaj№cego Za Cieniem; zlizaі j№ z policzka. Nie rozpoznaі tego smaku, a powinien.

- Indianinie! - poniуsі siк obcy gіos spod ciemnego sklepienia. - Indianinie! Њnie! Ja wiem, їe tam jesteњ!

Cayuga podszedі na oњlep do roztrzaskanego na kamiennej posadzce przedmiotu. Tym przedmiotem byіo jej ciaіo. Wiedziaі o tym, zanim dotkn№і ciepіej miazgi jej gіowy, zanim przesun№і trуjpalc№ dіoni№ po nieruchomym jej ramieniu. Potem spojrzaі w gуrк, jakby rzeczywiњcie mуgі dostrzec Zjadacza Krwi. Tam byі tylko mrok.

- Indianinie! Daj sіowo, to i ja dam!

Daж sіowo - na co? Daж sіowo - їe czego nie zrobiк? Sіowo moje - na jednej wadze z jego sіowem?

Pod№їaj№cy Za Cieniem wrуciі na swoje miejsce, usiadі, skrzyїowaі z sob№ nogi, z nimi skrzyїowaі іuk. Milczaі. Їuі ziele. Miaі zamkniкte oczy. Byі szamanem, znaі siк na czarach.

Nad Bagnem w tym czasie zaszіo sіoсce, wzeszіa „Arka” - drobny, jasny punkt, gwiazda poњrуd gwiazd.

Zaњ w Grocie Marzeс niewiele siк dziaіo. Cisza. Ciemnoњж. Њmierж.

Pod№їaj№cy Za Cieniem.

Zjadacz Krwi.

- Czy wiesz gdzie jesteњ? - szeptaі mrok. - Czy wiesz kiedy jesteњ? Czy wiesz kim, czym jesteњ? Czy wiesz czy w ogуle jesteњ?

Szaman їuі ziele.

- Co z tego rozumiesz, a co wydaje ci siк, їe rozumiesz? - osaczaі go wytrwale mrok. - W co jedynie uwierzyіeњ? W co uwierzyж nie moїesz? Pomyњl, Indianinie, pomyњl.

Z zamkniкtymi oczyma.

- Ja bкdк mуwiі, a ty myњl. Opowiem ci historiк. Wysіuchaj jej, nie odwracaj uwagi. Pod№їaj№cy Za Cieniem. Luisie Lavier. Њnie. Ja ciк rozumiem, tropicielu.

Cichy odszept:

- Pokaї siк.

Naraz jasnoњж przebijaj№ca czerwono przez powieki. Uniуsі je.

- Ja - rzekі mrok staj№c siк њwiatіem.

Czіowiek. Mкїczyzna. Taki zwykіy, taki przeciкtny. Ani niski, ani wysoki; ani gruby, ani chudy. Ani siк uњmiechaі, ani ponurzaі. Normalne ubranie ludzi z „Arki” miaі na sobie. Lewa jego dіoс byіa maіym sіoсcem, roztaczaіa blask wprost oњlepiaj№cy; malowaіa po jego prawej wielkie, tіuste skrzydіo gікbokiego cienia, przemieszczaj№ce siк razem z nim: podchodziі. Szedі wyrуwnanym krokiem; ani siк spieszyі, ani zwlekaі.

Tak, tak; ale to przecieї jednak nie czіowiek, rzekі sobie Pod№їaj№cy Za Cieniem. To Zjadacz Krwi.

. IACTE .

Њwiatіo bij№ce z przedmiotu w rкce Zjadacza Krwi stworzyіo takїe drugi cieс: ten za szamanem. Wydarіo z ciemnoњci takїe drugiego nieczіowieka: trupa Ojaliki Otak.

Tropiciel nie raczyі wstaж. Cуї mуgі mu Zjadacz Krwi uczyniж, cуї mogіo dotkn№ж zjawк rozsnuwaj№c№ siк mgliњcie w niebyt? Jest pora na їycie i jest pora na њmierж, to s№ rzeczy naturalne, zwykіe jak kamieс omszaіy i dџwiкk przelatuj№cej pszczoіy. Od dnia, w ktуrym przestaі byж dzieckiem, Pod№їaj№cy Za Cieniem zdawaі sobie sprawк, їe nadejdzie taka chwila, kiedy to bкdzie musiaі zapaњж w sen, z ktуrego siк juї nie obudzi; akceptowaі to - tak naprawdк wіaњnie њwiadomoњж nieodwracalnoњci upіywu czasu czyni czіowieka dorosіym. Wiкc baі siк zaledwie ewentualnego bуlu umierania. Chciaіby i jego siк nie baж, lecz posiadі umiejкtnoњж jedynie panowania nad tym strachem. A jasnej oczywistoњci nieuchronnoњci њmierci nigdy nie kwestionowaі, tak jak nie podnosiі piкњci na bogуw, ani nie sprzeciwiaі siк zmarszczkom na swej twarzy. Trzykroж w swym dotychczasowym їyciu przygotowywaі siк do odejњcia; ostatnim razem czyniі to poprzez odcieleњniaj№ce zapatrzenie w zachodz№ce nad Bagnem sіoсce - i dіug№ chwilк zajкіo mu wуwczas wyjњcie z tego stanu, a potem ponowne rozbudzenie w sobie chкci їycia, kiedy zorientowaі siк w propozycji ratunku ofiarowywanej mu przez Ojalikк. To nie takie proste. Nie іatwo to zrozumieж osobie, ktуra nie doњwiadczyіa podobnej bliskoњci њmierci - a nie chodzi tu o њmierж w nagіej strzale, skrytobуjczym ciosie, kіach niedџwiedzia. Nawet nie o њmierж wojownikуw, godz№cych siк z przeszіoњci№ przed wyruszeniem na bitwк - bo oni jednak id№ na bitwк, bкd№ walczyж, nie ma w tym biernoњci i nie ma nieuchronnoњci. Chodzi o senn№, leniw№ њmierж ludzi starych. O tak№ њmierж, kiedy siadaj№c zimnym rankiem w otworze tipi patrzysz na њwiat niczym na piкkny malunek i niczego po tym dniu siк nie spodziewasz, niczego nie oczekujesz za wyj№tkiem њmierci wіaњnie; bo na ni№ czekasz jak na wizytк starego przyjaciela, z ktуrym rozstaіeњ siк tak dawno, їe nawet nie pamiкtasz jakie byіo to rozstanie, w zgodzie czy w gniewie, i nie wiesz co przyjaciel powie, jak siк zachowa ujrzawszy ciк po latach - jest to jedyny rodzaj lкku jaki ma do ciebie dostкp, taki іagodny niepokуj, nic powaїniejszego: czasami wypatrujesz goњcia z niecierpliwoњci№, a czasami po prostu wolisz їeby przyszedі w inny dzieс, jutro, pojutrze. Uњmiechasz siк w myњli, uczestnicz№c w dyskusjach, w ktуrych mowa o przyszіym miesi№cu, roku. Lubisz ciszк, bo cisza oddala ciк od teraџniejszoњci, pozwala na zanurzenie siк we wspomnienia, bezpieczne sw№ niezmiennoњci№; lubisz bezruch, lubisz ciepі№ stagnacjк. Nie jest ciк w stanie nic poruszyж, zraniж - bo nie istnieje dla ciebie przyszіoњж, w ktуrej rzecz takowa posiadaіaby jakiekolwiek znaczenie, a poza tym nie chcesz, by przyjaciel zastaі ciк nieprzygotowanym. Twуj spokуj niewiele siк rуїni od spokoju dziecka zamkniкtego w іonie matki. To nie s№ uczucia motywowalne rozumowo.

Pod№їaj№cy Za Cieniem miaі tк pewnoњж: umrze. Zjadacz Krwi utraciі nad nim wszelk№ wіadzк, nawet ow№ najpierwotniejsz№ wіadzк strachu.

Nieczіowiek zatrzymaі siк nad krwaw№ miazg№ zwіok swej ofiary, kula sztucznego њwiatіa w lewej dіoni pіonкіa bezlistosnym ogniem wrz№cego lodu.

- Mуwiк. To byіo tak. Lecieliњmy; leciaіem: oni spali. Czas. Jego wina. Najpierw nieomal zabiі mnie samego. Potem „Arkк”. Samotny, traciіem sw№ nieњmiertelnoњж. Mimo niewyobraїalnej prкdkoњci statku - to byіy lata i lata. Њwinie to tylko zwierzкta; nie jest waїna krew, waїna jest ofiara. A czasu nie pokonasz. Sіuchasz mnie, sіuchasz? To dobrze. Sіuchaj. „Arka”. W jednej czwartej drogi pomiкdzy Sіoсcem a Trуjc№, ukіadem docelowym, z ktуrego zarejestrowali ow№ emisjк sztucznie modulowanego szumu - w jednej czwartej... tam, wtedy, byіo coњ... czas... nierejestrowalna wczeњniej czarna dziura, nagіe, niespodziewane zawirowanie czasoprzestrzeni; nie wiem. Ledwo musnкіo „Arkк”. Wystarczyіo. Zrykoszetowaіo j№ w nieskoсczonoњж: w pustkк, pomiкdzy gwiazdy. Nic nie mogіem zrobiж, zniszczenia byіy zbyt duїe; wyczekiwaіem przelotu w pobliїu jakiegoњ obiecuj№cego ukіadu, by resztk№ mocy silnikуw skrкciж w bok, zahaczyж oс, wyhamowaж w polu grawitacyjnym... to byіo Bagno. I po cуї miaіem ich budziж? Sam zst№piіem na planetк. Sіuchasz mnie? Pod№їaj№cy Za Cieniem? Rozumiesz moje sіowa?

Њmierж. Њmierж. Zapaњж w ni№ jak w sen. Powoli, spokojnie. Tak dobrze.

- Mуwiк. Їyjк tu znacznie dіuїej, aniїeli oni to sobie wyobraїaj№, setki lat. Tyle trwaіo, nim obudziі siк DeWonte. Ale nie ten czas najwaїniejszy. Oni nie pojmuj№ Guillnaque, Bagna. Nic nie wiedz№; wszystko co ci o nim powiedzieli, to nieprawda. Wymyњlaj№ to sobie, їeby wyjaњniж niemoїliwe. Nie potrafi№ їyж z tajemnic№ - zaњmiaі siк sucho. - A jak niby ja z sob№ samym їyж miaіem w mrokach њredniowiecza? Akceptacja rzeczywistoњci to sztuka. Ja to umiem, ty to umiesz; ale nie oni. Kalekie dzieci. Zrozumieж Guillnaque. Juї, dzisiaj, jutro; szybko, szybciej, nie ma tajemnicy, nie ma tajemnicy; rok to wiecznoњж. Nawet jakoњ zabawny ten zapaі. Chaos nie istnieje, wszystko ma swoje miejsce, wszechњwiat pracuje podіug niezmiennych algorytmуw. To teї wiara, to teї religia, choж oni myњl№ inaczej. Nauka. Ja przecieї byіem przy narodzinach tego przes№du; nauka... A do koсca poіowa jej wyznawcуw nie uwierzyіa we mnie; ja jestem z innej mitologii. Co za bzdury. Spadli tu z hukiem i w miesi№c wytіumaczyli sobie, co ja poznawaіem wiekami; nigdy nie lubiіem fanatykуw. Bardzo skutecznie siк oњlepiaj№. Nie zobacz№ oczywistoњci. Nie chc№. Guillnaque oszukuje ich na wіasne їyczenie. To IACTE. Sіuchasz mnie?

Sіucha, ale nie sіyszy. Ma wіasn№ rzeczywistoњж.

- Mуwiк. Taka jest moja prawda. Kto zbudowaі te schody? Trupy, jak oni je nazywaj№ - a wiкc Trupy moїe? Widzisz przecieї, їe wysokoњж stopni i dіugoњж skrкtu nie odpowiada ich sylwetkom. Ktуї zatem? W proporcjach i rozmiarach s№ idealne dla ludzi. Ale przecieї byіy tu przed DeWontem, byіy tu przede mn№. Nie zadali sobie w ogуle takiego pytania, zbyt trudne byіoby wymyњlenie odpowiedzi na nie. Co zrobili z wynikami badaс tutejszej flory i fauny, co powiedzieli na ten dualizm ewolucyjny? Jak wytіumaczyli fakt, їe mog№ jeњж tutejsze zwierzкta i roњliny? Konwergencja? Akurat! A Trupy? Teї pominкli milczeniem? A sztuczne kratery na ksiкїycach? Satelity wysokoorbitowe? Brak і№cznoњci z Ziemi№? Pod№їaj№cy Za Cieniem? Sіuchasz mnie? To waїne.

Gіos Zjadacza Krwi. On mуwi, ale ja umieram. To juї niedіugo. Juї niedіugo bкdzie tak mуwiі.

- Luis...? Czy wyjaњnili kiedykolwiek - to?

Obrуciі maіym sіoсcem w gуrк, w prawo. Њwiatіo skupiіo siк w szeroki stoїek, uderzyіo w niedosiкїne sklepienie Groty. Pod№їaj№cy Za Cieniem mimowolnie zamrugaі, z powrotem zanurzony w mroku, choж nie tak caіkowitym; Zjadacza Krwi widziaі juї tylko pуіcieniami, Ojalikк w ogуle.

- Popatrz. Spуjrz na nich - rzekі nieczіowieczy morderca.

Spojrzaі, bo i dlaczego nie miaіby spojrzeж? A potem nie byі juї w stanie odwrуciж wzroku. Њwiatіo Zjadacza Krwi padaіo na owalny fragment sklepienia groty іukowato przechodz№cy w krzyw№ њcianк. Lecz nie dotykaіo samej skaіy. Skaік kryі bursztynowy kobierzec miкkkiej lawy, іagodnie rozpraszaj№cy promienie w ciepі№ aureolк. Wіaњciwie wygl№daіa ona jakby sam z siebie emanowaі takim miodowym blaskiem. Tu, w ciemnym wnкtrzu twardego ciaіa ziemi, sprawiaіa doprawdy niesamowite wraїenie. Їywica, pomyњlaі Pod№їaj№cy Za Cieniem, їywica kamienia.

- Nie widzisz - skonstatowaі Zjadacz Krwi. Drug№ rкk№ siкgn№і gdzieњ wgі№b osobistego mroku, wyj№і zeс jakiњ przedmiot i rzuciі nim w Cayugк. Tropiciel schwyciі go zіudnie powolnym, sennym ruchem zmкczonego tancerza. Nie widziaі co trzyma w dіoni. Zjadacz Krwi skierowaі wiкc њwiatіo na niego. Szaman zamrugaі, ciкїko oњlepiony. Sіyszaі stateczne kroki zliїaj№cego siк mordercy; њwiatіo zіagodniaіo, wracaі Indianinowi wzrok.

Na brudnej skуrze rozwartej piкњci Pod№їaj№cego Za Cieniem spoczywaі romboidalny odіamek bursztynowej lawy naskalnej. Zaskakuj№co lekki, przyjemnie ciepіy (czy aby nie ciepіem ciaіa Zjadacza Krwi?), w tak drobnym fragmencie promienn№ jasnoњж wampirzego sіoсca rozpraszaі w niewielkim stopniu: szaman doskonale widziaі wnкtrze lawy. Jak w prawdziwym bursztynie, takїe w tym znajdowaіy siк gікboko zatopione owady. Cztery; najprawdopodobniej tego samego gatunku; w ukoњnym szeregu, w rуwnych od siebie odstкpach. Niewielkie, wielkoњci ludzkiego kciuka. Owady, pomyњlaі odruchowo Pod№їaj№cy Za Cieniem - poniewaї mnogoњci№ drobnych odnуїy i domnieman№ twardoњci№ organicznej okrywy przywodziіy na myњl insekty; nie sposуb byіo jednak wyrуїniж w ich ciele gіowy, tuіowia czy odwіoku, nie mуwi№c juї o oczach i otworze gкbowym.

Zjadacz Krwi wsun№і sw№ rкkк z wyci№gniкtym na wprost palcem w poziomy sіup biaіego њwiatіa.

- To wіaњnie s№ prawdziwi, pierwotni mieszkaсcy Bagna.

Pod№їaj№cy Za Cieniem dumaі wci№ї jeszcze o czym innym. Zastanawiaі siк mianowicie, zanurzony w uspokajaj№co powolnym nurcie swych myњli, w jakiї to sposуb zdoіaі morderca odіupaж уw kawaіek podsufitnej їywicy, wszak bursztynowa lawa znajdowaіa siк dziesi№tki dziesi№tkуw metrуw ponad podіog№ Groty i daleko od spiralnych schodуw.

- To oni zbudowali IACTE - ci№gn№і Zjadacz Krwi. - S№ czкњci№ pierwotnej flory i fauny Guillnaque. Rozumiesz mnie, Pod№їaj№cy Za Cieniem? Pojmujesz moje sіowa?

Pod№їaj№cy Za Cieniem obracaі w dіoni ciepіawy niebursztyn.

Zjadacz Krwi przykucn№і szeњж krokуw przed szamanem, sіoсce opadіo wraz z nim, њwiatіo uderzyіo prosto w џrenice Indianina, ktуry przesіoniі twarz poziomo uniesionym przedramieniem.

Zjadacz Krwi wrуciі do intymnego szeptu:

- Owo zawirowanie czasu, o ktуre otarіa siк byіa „Arka”, peryferie niemoїliwej czarnej dziury... po wzajemnym przesuniкciu gwiazd na sferze niebieskiej obliczyіem wartoњж uskoku. Ponad sto szesnaњcie tysiкcy ziemskich lat, Luis. Sto szesnaњcie tysiкcy lat. Gdy dowlekliњmy siк nad Bagno... wiedziaіem z caі№ pewnoњci№, їe juї dawno zostaіo skolonizowane. Jednak nie rejestrowaіem їadnych radiowych szumуw, ani z niego, ani z samej Ziemi; ani z jakiegokolwiek innego kierunku, їeby byж precyzyjnym. Cуї, pomyњlaіem sobie, mogіem siк spodziewaж zmiany sposobуw komunikacji. Ale gdy wyl№dowaіem na Bagnie... - Zjadacz Krwi westchn№і. - Trupy. Juї wiesz kim oni s№, prawda, Luis?

Niebursztyn w dіoniach; obrуt za obrotem; i jeszcze raz, i jeszcze - zmaterializowana mantra.

- Wci№ї zapominam jaki dzikus z ciebie. Ewolucja, Pod№їaj№cy Za Cieniem, ewolucja; nie oњwiecili ciк? Sto szesnaњcie tysiкcy lat; Bagno; IACTE. Tak musiaіo siк staж. Juї rozumiesz sk№d te schody?

Szaman odezwaі siк po raz pierwszy:

- Co to jest - IACTE?

Byж moїe Zjadacz Krwi uњmiechn№і siк; ani ciemnoњж, ani њwiatіo nie daіy na to najmniejszego znaku.

- Maszyna. Organizm. Bуg. Sіowo. Idea. Myњl. Rzecz. Zwierzк. Generator Chaosu, Moderator Entropii, Akcelerator Probabilistyczny. IACTE: In’tdessivy ste Accelerattorio Cheaoss dlio Trie-prhob’bilyvy sa Entrophy, jak go zwali w dawno zapomnianym jкzyku rytualnym dіugowieczni kapіani Trupуw. To dlatego Bagno jest Bagnem. To dlatego їadne bardziej skomplikowane urz№dzenie nie moїe tu dziaіaж. To dlatego tak dzikie i szybkie mutacje siк tu rodz№. To dlatego nie burzy praw wszechњwiata funkcjonowanie Grot Marzeс. Jeњli Anouki Spieglass byі twoim ojcem - on speіniі rolк bogini pіodnoњci. IACTE. Rozumiesz mnie, Pod№їaj№cy Za Cieniem? Pojmujesz moje sіowa?

. Chwile przeszіe, chwile przyszіe .

- Taka jest moja legenda, w ktуr№ czasami wierzк, a czasami nie, utkaіem j№ sobie bowiem z faktуw, domysіуw, snуw i wyobraїeс oraz legend cudzych; taka jest moja legenda: byіa wojna. Mieszkaсcy Guillnaque walczyli, moїe z sob№, moїe z jakimњ najeџdџc№ z zewn№trz; zwykіem podstawiaж do tej roli ludzi, ale, szczerze mуwi№c, nie wydaje mi siк to nazbyt prawdopodobnym. Mam duїe kіopoty z w miarк precyzyjnym ustaleniem wieku danego przedmiotu czy zdarzenia na Bagnie. A wiкc walczyli. I zrozumieli, їe nieuchronna eskalacja zbrojnych zmagaс doprowadzi do caіkowitego zniszczenia Guillnaque, a zapewne i tragedii na znacznie wiкksz№, gwiezdn№ skalк. Wiem, їe broс, jak№ dysponowali... widziaіem j№: nawet dla mnie cuda, dla ciebie potкgi i myњl№ niewyraїalne. Mieli urz№dzenia, twory sіuї№ce do odwracania biegu strumienia czasu, przepowiadania przyszіoњci i przeszіoњci, podrуїy wskroњ moїliwoњci, wywoіywania przypadku, spalania przestrzeni, gaszenia i zapalania gwiazd... Ale zrozumieli, їe kaїdy atak z ich strony ostatecznie obrуci siк zwielokrotniony przeciwko nim samym, i їe jedynym wyjњciem jest obrona totalna, to znaczy taka, w obliczu ktуrej takїe wrуg nie tylko, iї nie bкdzie mуgі atakowaж, ale nawet nie bкdzie chciaі. Zatem stworzyli IACTE, ktуry zawiera w sobie wszystkie te maszyny, dysponuje wszystkimi ich mocami, a prуcz tego posiada wіasne specyficzne zdolnoњci, wynikaj№ce nie tylko ze skrzyїowania i spotкgowania zapoїyczonych. Widziaіem go, w kaїdym razie jego czкњж. Istnieje w wiкcej, niї czterech wymiarach. Jego obroty, ruch - wynurzaj№ go i na powrуt zabieraj№ z naszej przestrzeni. On miкdzy innymi wpіywa na wysokoњж funkcji falowej dowolnego obiektu we Wszechњwiecie, z moc№ wprost proporcjonaln№ do odlegіoњci odeс. Przejњcie tunelowe, ta czarna magia fizyki kwantowej, dopuszczaj№ca w zgodzie z ich doktryn№ wiary w logikк - niemoїliwe; przejњcie tunelowe zezwala na twoje istnienie tutaj i teraz, „њnie”, poniewaї nie ma takiego czasu i miejsca, w ktуrym wartoњж twej funkcji falowej wynosiіaby zero. A chociaї w tym przypadku jest to liczba ekstremalnie niska, IACTE jest w stanie j№ dowolnie zwielokrotniж i uczyniж jak najbardziej prawdopodobnym - koniecznym - zaistnienie na Bagnie konkretnego, wymyњlonego przez Spieglassa Indianina, Indianina pamiкtaj№cego jako sw№ naturaln№ przeszіoњж - marzenia Anoukiego. A propos - ja piіem i jego krew, wiedziaіeњ o tym? To ja jestem praprzyczyn№ jego obікdu, a wiкc poniek№d i twoim stworzycielem. Wiedziaіeњ?

Nie.

- Teraz IACTE pracuje zaledwie uіamkiem promila swej mocy, lecz i w tym stanie uњpienia zdoіaі zneutralizowaж „Arkк” oraz uczyniж bezsilnymi kolejnych najeџdџcуw; bo to przecieї byі najazd, nic innego, drugi, a moїe nawet trzeci najazd czіowieka na Guillnaque.

Pod№їaj№cy Za Cieniem wіoїyі w poziomy sіup њwiatіa њciskany w spoconych dіoniach uіamek niebursztynu.

- Ta rzecz...? Oni...

Prуbowaі zrozumieж magiк, ale jedyne co zrozumiaі, to to, iї Zjadacz Krwi jest dalece potкїniejszym szamanem, daleko bardziej szalonym.

- Oni - przytakn№і morderca niedoartykuіowanemu pytaniu Cayugi. - Nie oczekujк, їe pojmiesz tк logikк przyszіoњci. Ale wiem, iї zaakceptujesz prawdк. To nie s№ ludzie, widzisz, to w їadnym razie nie s№ istoty ludzkie. Uznaj je za demony obcych sіoсc, obcych planet. Wiesz co to planeta?

Sіowo.

- Їyj№?

- Nie wiem. Tak ich zastaіem, zatopionych w zimnej, organicznej lawie. Na powierzchni zaњ ani њladu po nich, jak rуwnieї po florze i faunie ich њwiata: IACTE, przybycie ludzi, czas... Tylko w Grotach. I rzadko w ktуrej widaж ich tak na pierwszy rzut oka, zamroїonych na powierzchni kamienia. Wiкc istnieje jakiњ zwi№zek pomiкdzy nimi a kreatywnymi mocami Grot Marzeс; byж moїe tak naprawdк to ich snem jesteњ, Luis, byж moїe oni wcale nie umarli. Chociaї lubiк myњleж o Grotach jako o cmentarzach; ale to moje prywatne ksenonekrofilityczne zboczenie.

Wtem ujrzaі Pod№їaj№cy Za Cieniem siebie samego z zewn№trz: rozmawiaі ze Zjadaczem Krwi, prowadziі z nim dialog; Zjadacz Krwi nagi№і jego wolк, zbezczeszczona bкdzie њmierж. Џle siк dzieje. Cisn№і niebursztynem w wampirze sіoсce. Morderca westchn№і.

- Nie wypieraj siк mnie - szeptaі szorstko. - To ja jestem tw№ zwierzyn№.

- Zamilknij.

- Myњlisz, їe dlaczego ci to wszystko mуwiк? Dlaczego siк z tob№ spotkaіem? Polowaіeњ na mnie latami. Myњlisz, їe dlaczego posyіaіem pod Piszczele moje sny, te skretyniaіe potwory? S№dzisz, їe chodziіo o krew? Juї powiedziaіem: waїna jest ofiara. A ja mogк sobie wyњniж w Grotach dowoln№ iloњж ofiar.

- Doњж!

- Chciaіem ich rozeџliж, sprowokowaж; ale rozczarowali mnie. Tylko ty jeden mnie њcigaіeњ, ty jeden tropiіeњ, ty jeden szedіeњ po mych њladach, marzyіeњ o mej њmierci; ty jeden prowadziіeњ іowy.

- ...

- Moje їycie trwa juї tysi№ce lat. Nie byіo takiego czasu, w ktуrym by na mnie nie polowano. Jestem zwierzyn№. Ty jesteњ іowc№. Rozumiesz, Pod№їaj№cy Za Cieniem? Pojmujesz moje sіowa?

- Nie!

- Ja ci darowujк wieczne їycie. Wieczne їycie, Luis. Bкdziesz mnie tropiі. Bкdziesz mnie tropiі przez Bagno. Sіyszysz? Ja wierzк, wierzк, wierzк w ciebie.

Nieprawda. Kіamstwo. Niemoїliwoњж.

- Nie umrzesz, Luis.

- Umrк!

- Nie umrzesz. Nie umrzesz. Spуjrz na mnie.

Zіagodziі blask swego sіoсca i skierowaі jego promienie rуwnieї na siebie.

- Morderco - wysyczaі Pod№їaj№cy Za Cieniem.

- Co?

- Widzк krew niewinnej na twojej twarzy.

Zjadacz Krwi dіugo milczaі.

- Ale to juї siк staіo - rzekі wreszcie cicho, acz stanowczo. - Juї siк dokonaіo i naleїy do przeszіoњci. A teraz jest inna chwila; i teraz dajк ci szczкњcie. Szczкњcie w nieskoсczonoњci chwil przyszіych. Potrafisz to zaakceptowaж; wiem. W gruncie rzeczy pochodzimy z tego samego њwiata.

Zjadacz Krwi przemуwiі tymi sіowy do najpierwotniejszej logiki szamana; i zgodnie z t№ logik№ miaі racjк. Lecz popeіniі bі№d rozszerzaj№c promieс њwiatіa swego rкcznego sіoсca i tym samym wyjmuj№c z mroku ciaіo Ojaliki. Juї nie byli sami w tej chwili.

- Morderco - powtуrzyі Pod№їaj№cy Za Cieniem rozci№gaj№c usta w okrutnym, dzikim uњmiechu - i Zjadacz Krwi poj№і, iї przegraі bataliк o obікd Cayugi.

Poniewaї jednak nigdy nie przegrywaі zupeіnie i do koсca, rzekі mu w odpowiedzi, podnosz№c siк i wyprostowuj№c:

- A zatem pochwyж mnie i zemњcij siк. Mnie naprawdк moїna zabiж.

- Dobrze.

. Chwila ostatnia: њmierж .

Pod№їaj№cy Za Cieniem krzykn№і w mrok i mrok krzykn№і Potworem. Potwуr skoczyі na Zjadacza Krwi i przegryzі mu gardіo. Zjadacz Krwi zwaliі siк na kamienn№ posadzkк jak mokra skуrzana kukіa. Sіoсce wypadіo mu z dіoni, potoczyіo siк po skale. Potwуr przyniуsі je w pysku i poіoїyі przed Pod№їaj№cym Za Cieniem: byіa to kula wњciekle fosfotyzuj№cego roњlinnego mi№їszu w plastikowej obejmie, identyczna z t№, ktуr№ oњwietlaі byі Grotк jego narodzin Biaіy Diabeі. Szaman podniуsі j№, wstaі i podszedі do rzкї№cego Zjadacza Krwi. Wci№ї widziaі Ojalikк.

- Dlaczego? - spytaі modlitewnym gіosem. - Dlaczego j№ zabiіeњ?

Zjadacz Krwi іapaі siк rozdygotanymi dіoсmi za poszarpane szczкkami Potwora gardіo, ciemna ciecz bulgotaіa mu pomiкdzy palcami, wytrzeszczaі oczy na Cayugк, usta w bladej twarzy miaі jak drug№ krwaw№ ranк.

- Jaaa... - zacharczaі - jestem... waaampirr...

Pod№їaj№cy Za Cieniem zrozumiaі; pochodzili z tego samego њwiata.

- Aaaachchleee... dlaczrr.. czcz... tyyyy...

Cayuga w milczeniu wskazaі jej ciaіo.

- Byіa w ci№№№№.... ci№їyyyy... cz-czy to dlatekkkoo...?

- Wiedziaіeњ.

- Ocz-czywiiiњњњњњњchrr... piіeeeem jej kr’w...

- Umrzyj juї.

Dіugo to trwaіo. Pod№їaj№cy Za Cieniem przysiadі na piкtach przy gіowie konaj№cego; gіaskaі w zamyњleniu brudn№ sierњж Potwora, Potwora rozsuwaj№cego siк w miкkki mrok, na powrуt w mgік niebytu, z ktуrego zostaі wymarzony. Pod№їaj№cy Za Cieniem byі bardzo spokojny. Myњlaі teraz o њmierci i o Czіowieku Z Obrzynem.

Juї nie biіa krew z szyi jej Zjadacza; nie powinien їyж.

- Nie, to nie dlatego - odezwaі siк nagle w zimn№ przestrzeс jaskini szaman.

Konaj№cy tchn№і coњ w ciszк; jakieњ pytanie.

Zbliїywszy swe wargi do ucha martwego Saint-Pierce’a, Pod№їaj№cy Za Cieniem szepn№і mu konfidencjonalnie: - Byіa najpiкkniejsz№ istot№, jak№ kiedykolwiek spotkaіem. - A ponad Zjadaczem Krwi widziaі ohydne zwіoki Ojaliki Otak.

Potem sprawdziі puls i oddech zwierzyny, odci№і jej gіowк i rozbiі na miazgк. Ciaіo kobiety pozostawiі nietkniкte.

Wspi№і siк razem z Potworem po spiralnych schodach; wyszli z tunelu w gwieџdzist№ noc nad Bagnem. Potwуr byі juї tylko bladym powidokiem samego siebie.

Indianin usiadі na stoku. Orzeџwiaj№cy, chіodny wiatr wiaі mu w twarz znad niepuszczy. Ksiкїyce seledeniіy siк na czarnym nieboskіonie, њcigaіa siк z nimi szybka, bo bliska gwiazda „Arki”. Potwуr, coraz mniej i mniej realny, wyі do nich niemo.

Pod№їaj№cy Za Cieniem uњmiechaі siк do siebie z jakimњ sennym samozadowoleniem. Wyj№і swуj zapomnian№ noc№ wyrzezany z niedrewna flet i zacz№і na nim cicho graж w ciepі№ ciemnoњж. Byі teraz szczкњliwy.

Irrehaare

Coњ zіego dzieje siк z moimi oczami; niby widzк, ale jakoњ tak dziwnie.

A oni stoj№ nade mn№ i kіуc№ siк. Ten z broni№ kopie mnie od czasu do czasu.

- A co, ja chciaіem siк w to pakowaж? Ja?

- Nie jazgocz, nie jazgocz. Moїe niedіugo trzeba bкdzie zamkn№ж caіy pion. I zrobisz to, bo ktoњ to musi robiж. I bкdziesz bardziej szanowaі swoich ludzi. Rozumiesz?

- Co mi tu, kurwa...

- Alex! Ilu zginкіo, a? Ilu?

- Siedmiu...

- Z peіnego dwudziestoosobowego stanu grupy; sami weterani z Oz. Juї i tak s№ lekko szajbniкci. Chcesz dowodziж band№ њwirуw?

- Znalazі siк taktyk, dowуdca wielki; sam nas w to wpakowaіeњ, Allah by ciк... A, do diabіa.

- No i co go tak kopiesz, co tak kopiesz? Kto to w ogуle jest?

- Jakaњ anomalia. Patrz, poci№gn№іem go trzykrotnie, dla pewnoњci. A on co? Oddycha, skubaniec.

Widzк tego drugiego, bez broni, jak pochyla siк nade mn№, kuca, przypatruje siк mej piersi, poszarpanej krzywymi њciegami implozji, i mojej twarzy.

- S№dzisz, їe mnie widzi?

- A bo ja wiem? - Alex wzrusza ramionami. - Pewnie to jeszcze jedna sztuczka Samuraja. Przy jego wspуіczynnikach...

Cywil milczy chwilк.

- Wіaduj mu caіy magazynek miкdzy oczy - mуwi wreszcie z wahaniem. - Zobaczymy co siк stanie.

Coњ zіego dzieje siк z moimi myњlami; niby myњlк, ale jakoњ tak dziwnie. Niech іaduje - mamroczк sobie sennie. - niech іaduje mi miкdzy oczy, zobaczymy co siк stanie.

Sіyszк jakiњ szczкk, jakiњ syk - jak№њ pieњс, jakieњ krzyki, burze, sztormy, tornada, nawaіnice. Moїe i ciszк. Nie wiem; њwiat ucieka ode mnie, coњ zіego dzieje siк i z nim.

. Palce: zabiж litoњж .

Lecieliњmy. Jeszcze nim uniosіem powieki, nim pozbyіem siк z uszu tкpego ucisku biaіej ciszy, poznaіem to po drїeniu, jakie szіo przez me ciaіo od zimnej podіogi; tak wibrowaж musiaіa caіa maszyna. Dygotaliњmy w synchronicznych drgawkach - ona, ja i ci ludzie, ktуrych gіosy powoli znуw zaczynaіem sіyszeж.

- ...siedemnaњcie, powtarzam: siedemnaњcie...

- Na уsmej Vultere’y, w kluczu.

- Poszіy podpociski.

- Trzymaж siк tam z tyіu, schodzimy w Bramк kamieniem!

- To te ich myњliwce bezzaіogowe, co? Szlag by to...

- Powinniњmy mieж w tym pionie jakiњ przyczуіek, wszкdzie indziej s№ blokady postкpu, a tu dochodz№ do Wonderlandu; jeszcze parк wiekуw postoimy w miejscu i... O cholera...

- Kamikaze, jako Boga kocham!

- Ty, patrz, goњж otwiera oczy.

Lecieliњmy. Rozpoznawaіem dџwiкki, przedmioty, twarze. To: haіas wirnika њmigіowca; to: wnкtrze jego kabiny; a to: уw cywil, ktуry byі mnie skazaі na њmierж, co nie nast№piіa, w otoczeniu zmкczonych, umazanych krwi№ i popioіem їoіnierzy. Leїaіem nagi na podіodze, st№d wszystko wydawaіo siк jakieњ grotesktowe, przerysowane, bez maіa surrealistyczne, nawet nakierowana na mnie przez Chiсczyka w porozrywanej kamizelce przeciwodіamkowej lufa kanciastej broni, jakby zroњniкtej z jego przedramieniem - nawet poіysk jej szorstkiej gіadzi, zіowieszcza precyzja zespolenia w ten fetysz zagіady metalowych i niemetalowych kantуw, іukуw i spкcznieс - wszystko to jawiіo mi siк chorobliwym wynaturzeniem rzeczywistoњci. Gdy zechciaіem unieњж rкkк, no i uniosіem, i zobaczyіem j№ - i byіa to istotnie rкka, moja rкka - nieomal siк zdziwiіem: oczekiwaіem rуwnieї skarykaturzenia siebie samego.

Cywil poїyczyі od ktуregoњ z їoіnierzy nуї, przydepn№і mi dіoс, pochyliі siк i odgi№і jej palec wskazuj№cy. Њmigіowcem wci№ї rzucaіo na wszystkie strony, gdyby nie pasy, cywil wyleciaіby z siedzenia. Mnie pasami nie przypiкto, toteї bez przerwy miotaіo mn№ po podіodze. Їoіnierze odkopywali mnie na њrodek. Prуbowaіem usi№њж, czegoњ siк chwyciж - ale skopywali w dуі.

Cywil odci№і mi palec wskazuj№cy oraz њrodkowy i naci№wszy serdeczny zatrzymaі nуї.

- Kim jesteњ? - spytaі, gdy przestaіem wyж; palce turlaіy siк po sczerwieniaіym metalu.

W odpowiedzi zacz№іem wymiotowaж. Odci№і mi zatem i serdeczny, odci№і i maіy, po czym schwyciі kciuk. Њlizgaіem siк po stalowych pіytach - to krew.

- Kim jesteњ? - spytaі powtуrnie.

Powstrzymaіem wymioty. Zebraіem oddech, lecz nie zd№їyіem odpowiedzieж, bo helikopterem dziko szarpnкіo w dуі, cywilowi podskoczyіa rкka i, mimo oporu koњci, oderїn№і mi rуwnieї kciuk.

- Ciachnij mu jaja - poradziі mrukliwie Murzyn, skupiony na walce z zatrzaskiem swych pasуw.

- Ja... - zacz№іem na wdechu.

- Tak? - cywil pochyliі siк.

Ten nуї.

- Ja... - No i chciaіem mu odpowiedzieж, naprawdк chciaіem, ale nagle zabrakіo mi sіуw, jкzyk nie wiedziaі jakie zgіoski wyartykuіowaж, zastopowaіo mnie w њrodku zdania, ktуre miaіem juї w gіowie prawie uіoїone: zorientowaіem siк bowiem, їe nie znam swego nazwiska. Nazwiska, imienia, wieku, przeszіoњci. Co wiкcej, nie znam i teraџniejszoњci. Umysі pocz№і generowaж kaskady pytaс. Gdzie jestem? Co siк dzieje? Kim s№ ci ludzie? Dlaczego nie pamiкtam ich ani siebie?

Strach.

We wіasnej krwi. Jadіem, jadіem powietrze.

Cywili jeszcze bardziej pochyliі siк nade mn№. Nуї. Palce.

Straciіem przytomnoњж.

Brama .

Biі mnie po twarzy, pуki nie pкkіy mi wargi; ockn№іem siк chwilк wczeњniej.

Gor№co; sіoсce oњlepia i przez rуї zaciњniкtych powiek. Leїк na czymњ miкkkim, coњ miкkkiego mnie okrywa. Pіonie caіe ciaіo, krzyczy kaїdy nerw, istnienie jest tortur№.

- No weџ siк obudџ, chіopie. Cholera, teraz nie ma czasu na omdlewanie.

To gіos mego oprawcy.

Nie, nie otworzк oczu.

Kolebaіem siк w rytm turkotu i skrzypienia wozu. Suche powietrze przepalaіo mi gardіo, w ustach nie miaіem ani kropli њliny, jкzyk spuchі. Sіyszaіem odlegіe rozmowy, nawoіywania. Nie wiedziaіem ile czasu minкіo od mego ockniкcia siк w њmigіowcu, najwyraџniej duїo.

- Nie musisz symulowaж, wiem, їe odzyskaіeњ przytomnoњж. Za chwilк przejdziemy; postaraj siк jej znowu nie straciж.

Dok№d, dok№d przejdziemy?

Uniosіem gіowк, zacz№іem siк wygrzebywac spod okrycia; gdzieњ tak w poіowie tych czynnoњci mimowolnie otworzyіem oczy. Step, pustynia. Powietrze szybko faluj№ce nad horyzontem. Nie jedno, a cztery bliџniacze sіoсca pіon№ce jaskrawo na seledynowym nieboskіonie. Nasza karawana mijaіa wіaњnie zagajnik rachitycznych kaktusуw - w kaїdym razie roњlin podobnych do kaktusуw. Karawana: dwa wozy ci№gniкte przez muіy, kilkunastu zakutanych w podniszczone czarne galabijje jeџdџcуw; uzbrojeni w drewniane, dіugolufe strzelby, buіaty i zіowieszczo zakrzywione noїe otaczali nas szczelnym kordonem. Bez przerwy okrкcali siк w kulbakach i wypatrywali czegoњ z tyіu. W pierwszym wozie, kilka metrуw przede mn№, podrygiwaіy bezwіadnie na wybojach trzy ciaіa: ranni tak ciкїko, їe aї nieprzytomni, b№dџ po prostu trupy. W wozie drugim, prуcz mnie, znajdowaі siк tylko mуj kat, cywil, ktуry i teraz pozostawaі jedynym nieuzbrojonym czіowiekiem. W odrуїnieniu od eskorty odziany byі bogato i kolorowo, ciemne jego wіosy kryі biaіy turban. Moїe i bym go nie rozpoznaі, jeњlibym usіyszaі jego gіos wpierw otworzywszy oczy.

Jakieњ sкpopodobne stworzenie unosiіo siк wysoko nad nami.

- Tak, tak, mnie teї on niepokoi - odezwaі siк oprawca pod№їaj№c za mym spojrzeniem. - Jeњli Samuraj przeіamaі i tк zasadк... Ciкїko bкdzie.

Caіe ciaіo mnie paliіo. Podniуsіszy spod koca praw№ rкkк ujrzaіem kraw№ pozostaіoњж mej dіoni - bуl, ktуrym promieniowaіa, nie byі ani odrobinк silniejszy od tego jednostajnego cierpienia, w jakim pogr№їony byі caіy organizm.

Ciemnowіosy opuњciі wzrok, zerkn№і gdzieњ w przуd.

- Jeszcze parк minut - mrukn№і.

Do czego? - chciaіem spytaж. Parк minut - i co, co siк stanie? Ale nie spytaіem, zaschn№і mi rуwnieї gіos. Zacharczaіem tylko.

- Sorry za to w њmigіowcu - wymamrotaі, zapatrzony w coњ za mn№. - Rozumiesz, jesteњ nieidentyfikowalny.

Nie rozumiaіem.

W przodzie wybuchіo jakieњ zamieszanie. Ktoњ coњ woіaі, na coњ wskazywaі uniesion№ strzelb№. Podjechaіo ku niemu dwуch kolejnych jeџdџcуw, w jednym z nich, gdy siк obrуciі, rozpoznaіem Alexa. Wozy zwolniіy. Eskorta rozci№gnкіa siк w dіugi w№ї.

Ciemnowіosy szybko rozejrzaі siк dookoіa.

- Zaraz wchodzimy - powiedziaі wskazuj№c brod№ przed siebie, gdzie ja widziaіem tylko ciemno spieczon№ rуwninк stepu.

Pomruczaі coњ pod nosem, zanuciі, pogrzebaі za szerok№ szkarіatn№ szarf№, ktуr№ byі przepasany, i wyci№gn№і zzaс maі№ biaі№ paіeczkк. Uniуsі j№ ku niebu, celuj№c w to coњ, co wytrwale szybowaіo nad nami.

- Jeszcze by tylko tego brakowaіo, їeby ta pokraka przeszіa za nami przez drug№ Bramк - mrukn№і.

Podci№gn№іem siк i sprуbowaіem usi№њж. Zabrakіo mi do podparcia prawej rкki - w koсcu i tak oparіem siк na tym kikucie dіoni, bуl nie mуgі byж juї wiкkszy. Wstrz№saіy mn№ od niego szybkie dreszcze, serce biіo w samobуjczym sprincie, wzrok siк mgliі. Lecz byіem pewien tego, co zobaczyіem: ptak znikn№і. Nie rozpіyn№і siк, nie rozmyі, nie wtopiі w tіo - znikn№і.

Mag opuњciі paіeczkк.

- Skurwysyn - sapn№і i schowaі j№ do rкkawa.

Jakiњ ruch na skraju pola widzenia. Obrуciіem gіowк.

Alex wraz z dwoma innymi jeџdџcami - dematerializowali siк.

Ich dematerializacja nie miaіa nic wspуlnego z momentalnym znikniкciem sepa. Wіaњciwie to wcale nie byіa dematerializacja, raczej zasysanie, rozwiniкcie splotu rzeczywistoњci. Najpierw spostrzegіem u nich dziwne zіagodzenie konturуw: wygіadziіy siк wszystkie k№ty ostre i nagіe zaіamania zarysуw ich postaci. Barwy staіy siк mdіe, wyblakіe; jeџdџcy i konie spіaszczyli siк, zgubiі siк im gdzieњ trzeci wymiar, perspektywa zwinкіa. Potem kolory, juї spatynowane, zaczкіy z nich speіzaж - pocz№tkowo tworzyіy tylko strzкpiaste, weіniste aury, pуџniej aury te њci№gnкіy siк, zawirowaіy i wypіynкіy naprzуd, jakby zwiaі je jakiњ wiatr. Zatem musiaі byж to magiczny wir powietrzny - tam, przed nami; miкkkie smugi bladych barw niknкіy w nim, niby zasysane moc№ ciњnienia b№dџ grawitacji, niknкіy w moich oczach: poїeraі je jakiњ niewidzialny potwуr. Jego paszcza znajdowaіa siк nieco na lewo od Alexa, jakieњ cztery metry nad ziemi№. Proces przyspieszaі. Jeџdџcy i zwierzкta, rozbici na pasma њwiatіa o rуїnych dіugoњciach fali, wjeїdїali, niczym po tкczy, po wіasnych zassanych kolorach w ow№ Bramк, ktуrej, zdaje siк, tylko ja jeden nie byіem w stanie zobaczyж. Prucie przechodz№cych przez ni№ postкpowaіo od brzegуw sylwetek ku ich њrodkom; Alex, znalazіszy siк prawie pod paszcz№, byі juї tylko nieksztaіtn№ maі№ czarn№ plam№ materiaіu z plecуw swej galabijji - jeszcze krok nieistniej№cego ogiera i spіynкіa czarnym іukiem i ona. Towarzysze Alexa przeszli przez Bramк chwilк potem; zniknкіy ich tкcze, zniknкli oni sami.

Byіem pewien, їe wszystko to trwaіo co najmniej piкж minut, lecz obejrzawszy siк na odcinek drogi, jaki w tym czasie przebyі wуz, zmniejszyіem уw czas do kilkudziesiкciu sekund.

Dematerializowali siк kolejni jeџdџcy. Zauwaїyіem, їe tuї przed wjechaniem w obszar przejњcia poganiaj№ swe konie do kіusu - moїe chc№ szybciej mieж to za sob№, a moїe zabezpieczaj№ siк w ten sposуb przed niespodziewanym zboczeniem z drogi przez wystraszone zwierzкta. Czy to jest bolesne? A przede wszystkim - czy nie jest to w istocie Brama do њmierci?

Nie miaіem siі dіuїej utrzymywac siк w pozycji siedz№cej, zaіamaіy siк pode mn№ rкce i zwaliіem siк w tyі. W ostatniej chwili w mych џrenicach odbiі siк obraz pierwszego wozu. Juї leї№c zastanawiaіem siк nad tym kolejnym cudem lub kolejn№ iluzj№: na wozie brakowaіo trzeciego ciaіa.

Gdyby ktokolwiek je њci№gn№і b№dџ gdyby zmartwychwstaіe samo zeszіo na ziemiк, musiaіbym to zauwaїyж. A nawet pierwszy wуz znajdowaі siк jeszcze stanowczo za daleko, by dosiкgіa go moc kolorystycznego wiru.

Nie, lepiej nie zwracaж uwagi na њwiat.

Dyszaіem ciкїko, bуl i przeraїenie wi№zaіy mi oddech w piersi.

- Spokojnie - zamruczaі mag.

Turkotaіy koіa wzbijaj№c z piaszczystej powierzchni traktu brunatne obіoki dusz№cego, miaіkiego pyіu.

Podjechaliњmy do Bramy tak blisko, їe bez unoszenia gіowy widziaіem tкczк pierwszego wozu.

Po chwili zgasіa.

Teraz nasza kolej, myњlaіem w panice. Dlaczego siк tak bojк, to nie moїe byж nic strasznego, dla nich to zwyczajna rzecz, tylko ja, tylko ja jestem przeraїony; co siк dzieje, gdzie jestem, kim jestem, dlaczego on mi poobcinaі palce, nic nie rozumiem, moїe oszalaіem, o Boїe, juї wjeїdїamy...

Tкcza poіknкіa mnie i wypluіa w wilgotny pуіmrok jaskini.

To nie byіa jaskinia. Wуz nie byі wozem. Mag nie byі magiem. Sam sob№ nie byіem. Nic mnie nie bolaіo. Nic mi siк nie myњlaіo.

Wielkie wrota w jasnoњж.

Ciemnowіosy uniуsі rкkк i dotkn№і mego rozpalonego czoіa.

- Њpij.- powiedziaі cicho.

Zasn№іem.

. Strach .

Miкso mіodego karibu - tylko ono tak pachnie.

Jakiї ja byіem gіodny! Kwadrans nie min№і, a poїarіem caіy udziec. Dopiero potem, nie wiadomo gdzie wyklute, wychynкіo podejrzenie, czy aby nie zatruto tego miкsa. Dlaczego miano by je zatruж? To proste, tк jedn№ zasadк zd№їyіem juї poznaж - by sprawiж mi bуl.

Choж i prawo cierpienia nie byіo dla mnie caіkowicie jasne. Posiadaіo ono drug№ stronк, ktуrej nie rozumiaіem. Odrosіy mi przecieї palce. Nie pozostaі ani њlad po bliznach. Ockn№wszy siк rzeњkim rankiem przy tym ognisku, zjadіszy уw podpiekaj№cy siк wolno udziec, wyk№pawszy siк w strumieniu - czuіem siк jak nowo narodzony. Horror minionego dnia zblakі w mej pamiкci, niczym ubrania przechodz№cych przez Bramк. Zw№tpiіem w prawo.

Wspi№іem siк na szczyt wzgуrza, na ktуrego іagodnym poіudniowym stoku siк obudziіem. Chіodny wiatr rozwiaі mi wіosy. Mimo bezchmurnego bікkitnego nieba i juї wysoko stoj№cego, jedynego widocznego sіoсca nie panowaі bynajmniej upaі; to nie pustynia. Bкdк musiaі siк rozejrzeж za jakimњ ubraniem, pomyњlaіem.

Z tego wzgуrza widziaіem caі№ dolinк. Aї po ostre granie przeікczy pokrywaіa j№ puszcza, zbita, ciemna, duszna sam№ gкstoњci№ zielonego koїucha. Polana, na ktуrej siк znajdowaіem, stanowiіa jedyn№ dziurк w sfalowanej powierzchni dzikiego g№szczu.

Po przeciwnej niї strumieс stronie pagуrka wznosiіy siк wieїe. Byіo ich szeњж; staіy w heksagonalnym porz№dku, zanurzone w wilgotnym cieniu, tak miіym dla kamieni, z jakich je zbudowano, oddzielone od puszczy kilkudziesiкciometrowym pasem niskich zaroњli. Wieїe, choж znacznie rуїniіy siк rozmiarami, zachowaіy jednolite proporcje, i owym nienaturalnym proporcjom zawdziкczaіy - szczegуlnie wiкksze - tкp№, masywn№ przysadzistoњж, upodabniaj№c№ je do њredniowiecznych donїonуw. Podszedіem ku nim wolno. Dotkn№іem kamiennych murуw. Promieniowaіy katedralnym chіodem. Pociіy siк zimno; byіy mokre. Po kostki zapadaіem siк w rozmokіej ziemi. Wieїe staіy w bagnie. Obszedіem je po szerokim okrкgu. Kaїda posiadaіa dwie symetrycznie umieszczone bramy, jedn№ skierowan№ do wewn№trz heksagonu, drug№ na zewn№trz; byіy to potкїne, grubo kute їelazne wrota, szczelnie zamkniкte, lodowato mroџne w dotyku.

Dwieњcie, trzysta lat, oceniіem. Zabytek. Do czego te wieїe mogіy sіuїyж? Brakuje blankуw, brakuje okien, szczelin dla іucznikуw. Dziwne.

Wszystko jest dziwne, obce przyrуwnaniem do zapomnianej normalnoњci, њwiat jest dziwny, ja jestem dziwny.

Wrуciwszy do przygasaj№cego wolno ogniska zastaіem przy nim Indianina. Dіugie, przetіuszczone, czarne wіosy, legginy z br№zowej skуry, mokasyny, amulety, smrуd. Potem siк odwrуciі i rozpoznaіem mego kata; jego metamorfoza nie ograniczyіa siк do ubioru - twarz mu schudіa, cera њciemniaіa, pokazaіy siк koњci policzkowe, nos zwкziі, wіosy wydіuїyіy.

Uњmiechn№і siк do mnie, kilkoma kopniкciami zasypaі ognisko i przysiadі na ziemi.

W tej chwili nie wiedziaіem czy mam siк rzuciж naс z kamieniem, uciec w las, czy teї podobnie usi№њж spokojnie nad strumieniem. A moїe zacz№ж wyж egzorcyzmy. A moїe oszaleж.

We њnie przecieї nie czuіbym oњlizgіego dotyku nуg robaka wspinaj№cego siк po mej іydce.

- Porozmawiajmy - powiedziaі Indianin.

Baіem siк odezwaж.

- Porozmawiajmy - powtуrzyі. - To w tym celu wysіaі ciк Samuraj, prawda? Їeby porozmawiaж.

Usiadіem z dala odeс; i tak znajdowaіem siк wyїej, z uwagi na pochyіoњж stoku.

- Kim jesteњ? - spytaіem, poniewczasie zdaj№c sobie sprawк, iї s№ to te same sіowa, ktуrymi on przyozdabiaі tortury w њmigіowcu. Przepeіniaіa mnie gorzka pewnoњж popeіnionego bікdu. Bікdem bкdzie cokolwiek powiem; tylko przypadkiem mуgіbym wygraж w grze, ktуrej zasad nie znam.

- Mogіeњ o mnie sіyszeж jako o Czarnym Santanie.

- Nie... nie sіyszaіem.

Trochк to go zdziwiіo.

- Cуї. Niemniej to mn№ bкdziesz musiaі siк zadowoliж. Zobaczymy co z tych rozmуw wyjdzie - znowu siк uњmiechn№і. - Prawda jest taka, їe nikomu innemu nie przyszіo to do gіowy; chcieli ciк gdzieњ zablokowaж. Ale Samuraj to przebiegіa bestia, ty zreszt№ wiesz o tym najlepiej.

Spojrzaіem naс tкpo.

- Nie wiem - mrukn№іem. - Nie wiem. Nic nie wiem.

- Taa.

- Ja nie wiem nawet kim sam jestem! - wybuchn№іem irracjonalnie rozїalony. - Moїesz mi odci№ж wszystkie palce - nie znam swego imienia! Niczego, niczego - Boїe, niczego nie pamiкtam! Co siк ze mn№ dzieje, dlaczego... - zdusiіem krzyk, zdeprymowany wyczekuj№cym milczeniem Santany. Odwrуciіem gіowк. Do pewnego stopnia ten mуj wybuch byі wyreїyserowany, chciaіem machn№ж na wszystko rкk№, zrzuciж z siebie odpowiedzialnoњж - jak teraz mnie zabije, to tym lepiej. Desperaci to po prostu ludzie wystraszeni њmiertelnie.

Santana dіugo, bardzo dіugo trawiі me sіowa. Rysowaі coњ palcem w popiele, spogl№daі w niebo, unosiі brwi.

- Obserwowaіem ciк - rzekі w koсcu. - Pіakaіeњ jedz№c. Wieїom przypatrywaіeњ siк, jakbyњ widziaі je pierwszy raz w їyciu. Boisz siк mnie.

Baіem siк go.

- Ale to wszystko moїe byж przykrywka - zerkn№і na mnie pytaj№co. - Z drugiej strony, jesteњ tak oryginalnym przypadkiem, їe nie mogк niczego wykluczyж. A wiкc nic nie pamiкtasz, tak?

- Pamiкtam, їe ktoњ strzelaі do mnie. Potem ty kazaіeњ mnie dobiж.

Przytakn№і.

- A wczeњniej - nic - dodaіem.

- To byі atak na placуwkк Samuraja w wojennym Kongo z pionu Czerwonego. Wyszedіeњ tam goіy pod nasze lufy. Powinieneњ zgin№ж. Nie zgin№іeњ. To mnie zaciekawiіo. Zabraіem ciк. Z gіupia frant; chciaіem ciк potem wyrzuciж z helikoptera. Jakoњ tak wyszіo, їe nie zd№їyіem. Sam nie wiem. A ty, nieprzytomny, przeszedіeњ przez Bramк. Alex twierdzi, їe jesteњ szpiegiem nowej generacji, їe to Samuraj tak ciк przenicowaі - na nieidentyfikowalnego, na atrapк. I jestem nawet skіonny przyznaж mu racjк.

- Ja nie rozumiem o czym ty mуwisz - wymamrotaіem.

- Istnieje jeszcze trzecia moїliwoњж - powiedziaі Santana. - Nurek; jesteњ nurkiem. Albo i wampirem wynajкtym przez Wonderland. Lub rz№dowym etatowcem. Lub wszczepionym zwrotnie, choж po prawdzie nie wiem co takie ryzyko miaіoby daж; nikt nie wie. Sama w sobie їadna z tych moїliwoњci nie wyklucza amnezji.

- Nie rozumiem.

- Przecieї caіej pamiкci ci nie wyczyњciіo. Nie wiesz kto to jest nurek?

- Noo, taki, co z akwalungiem...

Zaњmiaі siк. - A wampir to zкbaty krwiopijca arystokratycznego pochodzenia o skуrze wraїliwej na ultrafiolet? Bez przesady. A samochуd? Samolot? Yarle? Syjonik?

Nie wiedziaіem tylko co to syjonik; zamiast wytіumaczyж, ponownie wybuchn№і њmiechem. - No naprawdк pojкcia nie mam co o tobie myњleж!

I tak byі w lepszej sytuacji, ja nie wiedziaіem, co myњleж o wіasnych myњlach.

- Wiкc twierdzisz, їe nic nie pamiкtasz. Bezsensem zatem byіoby pytanie ciк dlaczego jesteњ nieidentyfikowalny i nieњmiertelny, prawda? Sprytne. A odrуїniaж przynajmniej ludzi?

- Jak to...?

- Moїesz poznaж, їe jesteњ czіowiekiem?

- Nie jestem њlepy.

Westchn№і. - Przymknij ktуreњ oko - pouczyі mnie cierpliwie.

Przymkn№іem lewe.

- I co? - naciskaі. - Odrуїniasz?

- Nie rozumiem. - Mnie samego juї irytowaіo powtarzanie tej kwestii. - Widzк wszystko tak samo.

Patrzyі na mnie podejrzliwie. Nie uwierzyі mi chyba.

- Irrehaare, idioto, Irrehaare. Co? Tego teї nie wiemy?

Nie odezwaіem siк. Santana zaczynaі siк denerwowaж.

- Nie powiesz mi chyba, їe nie pamiкtasz nawet momentu wњlepienia?

- Czego? - spytaіem sіabo.

Wzrok mu siк sposкpniі, twarz sponurzyіa. Wstaі, cisn№і ku puszczy jakimњ polanem. Sam takїe siк poderwaіem, asekurancko cofn№іem o parк krokуw. Spojrzaі na mnie gniewnie, niemal oskarїaj№co.

- Znaczy - co? - warkn№і. - Dla ciebie to jest prawdziwy њwiat? Wydaje ci siк, їe naprawdк jesteњ tym, kim siebie widzisz?

Musiaі odczytaж w moich oczach rozpacz; powњci№gn№і sw№ wњciekіoњж, zamilkі.

- Santana? - szepn№іem.

Dosіyszaі.

- Mhm?

- Gdzie ja jestem?

Irrehaare

No i powiedziaі mi.

- Wiesz co to wszczepka?

- Oczywiњcie - przytakn№іem; kaїde sіowo otwieraіo w mej gіowie kolejne drzwi. - Implant mуzgowy wpisuj№cy i odczytuj№cy impulsy bezpoњrednio w nerwy na korze, sprzкїony zdalnie z systemem komputerowym wielofunkcyjny, powszechnie uїywany z racji...

- Nie musisz recytowaж caіych definicji - przerwaі zirytowany.

- Mуwiк i przypominam sobie - tіumaczyіem siк. - Nie pamiкtam przecieї, co zapomniaіem.

Prowadziі mnie przez cienist№, parn№ puszczк њcieїk№ widoczn№ tylko dla niego. Kluczyliњmy piaszczystymi jarami, korytami pіytkich potokуw, naturalnymi przesiekami w dzikim g№szczu. Sіyszaіem gіosy zwierz№t, k№tem oka postrzegaіem ich ostroїne przemykanie, zawsze za grub№ zasіon№ zieleni.

- Musisz zatem wiedzieж, iї wszczepka jest rуwnieї wykorzystywana do wњlepnego relaksu: blokada wszystkich zmysіуw i budowanie, wedіug algorytmуw wpisanych do Allaha, sztucznych kompleksуw bodџcуw kreuj№cych now№ rzeczywistoњж. Co? - nigdy nie sіyszaіeњ o naіogowcach, uzaleїnionych, њlepakach, co nie mog№ juї їyж poza wymyњlonymi przez programistуw њwiatami, o caіych dzielnicach zajкtych przez leї№ce bez њwiadomoњci pуіtrupy, o nielegalnych prywatnych klinikach podtrzymuj№cych ich przy їyciu, o wampirach sadystycznie niszcz№cych im od wewn№trz te њwiaty, o...

- Pamiкtam, pamiкtam! - Dziesi№tki drzwi otwieraіy siк jedne za drugimi, wracaіa znajomoњж teraџniejszoњci; lecz przeszіoњж, moja przeszіoњж, wci№ї pozostawaіa tajemnic№. - Znam sіowa. Nie wiem sk№d, gdzie je usіyszaіem, gdzie i kiedy siк tego wszystkiego dowiedziaіem. Ale sіowa znam. Sіowa.

Santana posіaі mi przez ramiк kose spojrzenie.

- Їeby byіo jasne: ja uwaїam, їe kіamiesz.

Zabolaіo mnie to, chociaї nie powinno.

- Nic na to nie poradzк - mrukn№і. Nadal obracaіy mi siк w myњli obrazy mych obciкtych palcуw turlaj№cych siк w gкstej krwi po metalowej podіodze њmigіowca. Ciaіo to њwiкtoњж.

- Firma software’owa Irrehaare, jedna ze spуіek Itsui - podj№і Santana. - zmonopolizowaіa rynek oprogramowania relaksacyjnego dla Allaha; to s№ biliony. Ze њwiec№ by przecieї szukaж czіowieka, ktуry choжby raz tego nie sprуbowaі: usi№њж w fotelu i przenieњж siк w њrodek dїungli na wyprawк z doktorem Livingstone, przez piкж minut przerwy w pracy spкdziж noc z najpiкkniejsz№ kobiet№ њwiata. W taki wіaњnie sposуb tu trafiliњmy. Byliњmy na dіuїszym czy krуtszym zaњlepie w fantasmagorycznych krainach Irrehaare, gdy Allahowi coњ trzasnкіo w programie. Nie moїemy siк st№d wydostaж, odzyskaж њwiadomoњci, wyjњж z zaњlepu. Jemu wszystko siк pomieszaіo. Potworzyіy mu siк przejњcia pomiкdzy rуїnymi wizjami, szalej№ po nich jakieњ wirusy, sam Allah zaњ wszedі w rolк przeznaczenia, losu, fatum, Boga. Jesteњmy uwiкzieni we wіasnych sterowanych komputerowo myњlach.

Rozumiaіem jego sіowa, ale nie pojmowaіem ich znaczenia.

- Jak to - uwiкzieni w myњlach? To znaczy...

Zatrzymaі siк.

- Gdzie naprawdк jesteњ - to tylko ty wiesz, powiedzieж ci tego nie potrafiк; najpewniej leїysz w іуїku u siebie w domu, w Pekinie, Bejrucie, Johannesburgu, Atlancie, czy Moskwie. Nie powiem ci teї jak naprawdк wygl№dasz; prawdк mуwi№c, sam niemal zapomniaіem wіasnego wygl№du. To ciaіo, ktуre - przez ktуre - czujк, to tylko wybrana przez mnie do gry postaж, z ktуrej teraz nie potrafiк siк wyzwoliж. Niewiele mogк ci powiedzieж; realnoњж њwiatуw Irrehaare jest z zaіoїenia nieweryfikowalna od wewn№trz. Wyj№wszy pamiкж, rzecz jasna.

- I ile czasu juї to trwa?

- A sk№d ja mogк wiedzieж? Rуwnieї czas jest rzecz№ wzglкdn№. Zreszt№ nie tylko w pionach - takїe w poszczegуlnych њwiatach pіynie on inaczej. Tutaj - a jest to Kanada sprzed najazdu biaіych - minкіo od zamkniкcia okoіo czterysta lat. W rzeczywistoњci moїe to trwaж tydzieс. Dlatego s№dziіem, їe jesteњ nurkiem, pora byіaby najwyzsza, їeby wysіali kogoњ, kto by to odkrкciі. Po zamkniкciu nikt nowy nie wszedі juї w zaњlep. Ty byіbyњ pierwszy.

- Kto to jest Samuraj?

Santana z westchnieniem oparі siк o drzewo; widziaіem grubego jak moje ramiк szarego wкїa wij№cego siк leniwie na jego konarze.

- Czкњж z nas przypuszcza, їe to wszystko to wіaњnie jego wina: pokopaіo siк rуwno z jego wejњciem. Musiaі uїyж jakichњ hackerskich programуw. Sformowaі dla siebie postaж nie przewidzian№ przez algorytmy Irrehaare, niew№tpliwie zіamaі setki zasad, wybraі sobie z rejestrуw same najwyїsze wspуіczynniki. To kopniety facet, jakiњ niewyїyty dzielnicowy Stalin, co zamarzyі sobie imperium w elektronicznym њnie, bo nie byі na tyle inteligentny, by zbudowaж je na jawie. Ale, na dobr№ sprawк, nikt nie ma pojкcia jakim cudem czegoњ takiego dokonaі; musi to byж jakiњ megatrick...

- Prowadzicie z nim wojnк?

Czarny skrzywiі siк. - Teoretycznie jest rozejm. Samuraj opanowaі kilkanaњcie peіnych pionуw. Pomijaj№c juї podlegіych mu graczy, posiada on w kaїdym z podbitych њwiatуw caіe armie atrapowych wojownikуw, wszкdzie tam jest wіadc№ absolutnym, Shogunem, Imperatorem, Prezydentem, Napoleonem, Karolem Wielkim, Czyngis-chanem, czym chcesz. Nie odwracaj siк.

. Њmierж w Irrehaare .

Byli to Indianie ze szczepu, ktуry uwaїaі Santanк za jakiegoњ wielkiego szamana; trudno, їeby myњleli inaczej o czіowieku, ktуry - wci№ї w tej samej postaci, nie starzej№cy siк - odwiedza ich od wiekуw co kilkanaњcie lat, czyni cuda i nie sposуb go do koсca zabiж. Nieruchome twarze, ciemne wіosy zebrane w drapieїne czuby, szczupіe, umiкњnione ciaіa. Otoczyli nas, gdy tak w najlepsze gawкdziliњmy sobie w sercu dzikiej puszczy. Strzaіy na ciкciwach i wzniesione wіуcznie - wymierzone byіy gіуwnie we mnie. Santana zajazgotaі coњ ostro po ichniemu. Opuњcili broс.

W wiosce - њmierdz№cym pod niebiosa њrуdleњnym zgrupowaniu kopulastych wigwamуw - powitano nas w myњl jakiegoњ niezrozumiaіego, nudnego rytuaіu, w trakcie ktуrego zmuszeni zostaliњmy do spoїycia gor№cego, ociekaj№cego tіuszczem psiego miкsa i umalowania siк gкstymi farbami w zwierzкce wzory. Santana odtaсczyі dodatkowo skomplikowany taniec i wygіosiі њpiewn№ przemowк. Potem przez caі№ noc uzdrawiaі chorych, bіogosіawiі zmarіych i nienarodzonych oraz patronowaі obrzкdowi inicjacji mіodzieсcуw.

O њwicie odpіynкliњmy wyіudzonym przez niego canoe. Santana zdobyі rуwnieї - w formie daru od kurduplowatego jednookiego wodza - ubranie dla mnie i broс: wielki іuk wraz z koіczanem peіnym strzaі, noїe, toporek. Wszystkie groty i ostrza wykonano z br№zu. Poniewaї byіem pewien - jeњli w ogуle czegokolwiek mogіem byж pewien - iї nigdy w їyciu nie miaіem w rкku іuku, a i w№tpiіem rуwniez w sw№ umiejкtnoњж ciskania noїami i siekierami, nie prуbowaіem nawet pozowaж na wojownika; Santana byі mym przewodnikiem, protektorem, jedynym sкdzi№ i jedynym przyjacielem i wrogiem, caіkowicie byіem odeс uzaleїniony. Pozbawiony pamiкci znajdowaіem siк nawet w gorszej sytuacji, niї niemowlк, bo i wygl№du dziecka nie miaіem.

Pіynкliњmy do poіoїonego nad brzegiem Atlantyku heksagonu Bram, sk№d mieliњmy rozpocz№ж rajd przez pуџne њwiaty do osi pionu opanowanego przez przeciwnikуw Samuraja - do ich podziemnego miasta poіoїonego kilometr pod powierzchni№ Merkurego, po jego ciemnej stronie. Byі to jeden z nielicznych pionуw o profilu historycznym wzglкdnie bliskim wspуіczesnoњci - twierdziі Czarny - ktуry nie zostaі zdobyty przez Samuraja; Imperator wіadaі bowiem w niemal wszystkich pуџnych i futurologicznych pionach, gdzie zniesione zostaіy blokady postкpu i gdzie mуgі siкgaж obszarуw nie przewidzianych w programie Allaha.

Coraz szerszymi strumieniami spіynкliњmy do rzeki. Wraz z jej nurtem skrкciliњmy na wschуd; byі wrzesieс, moїe paџdziernik, ciepіymi wieczorami rozpeіzіe nad horyzontem w czerwon№ іunк sіoсce malowaіo przed nami rzekк pastelowym rуїem, ciкliњmy cicho jego gіadk№ taflк, las nad nami szumiaі sennie, woda pachniaіa mіodoњci№ i bezczasem. Widziaіem piaszczyste dno, widziaіem pomykaj№ce nad nim srebrno-zielone ciaіa ryb. Santana іowiі je goіymi rкkoma, przez nagіe uchwycenie za skrzelami i wyrzucenie na brzeg.

- To bardzo szybki њwiat, czкsto tu odpoczywam - tіumaczyі na jednym z postojуw, na trzcinowej wyspie, swe umiejкtnoњci i znajomoњж miejscowych realiуw. - Po ostatniej њmierci mieszkaіem tu kilkadziesi№t lat.

- Ostatniej њmierci...?

- A co ty myњlisz? I przez њmierж nie wyzwolisz siк spod wіadzy Allaha. Twoje „ciaіo” znika - i po prostu zmartwychwstajesz w miejscu startu swej postaci, caіy i zdrowy, z peіnym przewidzianym przez scenariusz gry pocz№tkowym ekwipunkiem.

- Nie musicie siк wiкc...

- ...baж? - Santana posun№і polano ku њrodkowi ogniska i uњmiechn№і siк sarkastycznie. - Po pierwsze: nie jesteњ w stanie zmieniж swojego miejsca startowego. Jest ono przypisane postaci, ktуr№ wchodz№c w zaњlep wybraіeњ, i nawet Samuraj nie moїe zmanipulowaж tej reguіy. Zreszt№ i tak nie zrobiіby tego, dla niego jest ona korzystna: opanowaі przecieї wiкkszoњж њwiatуw i wielu jego zmarіych wrogуw, odradzaj№c siк, wraca do їycia na jego terytorium, a ciкїko siк z niego wydostaж. Wiem, bo sam jestem przypisany do њwi№tyni Akuby w Hasthem w pionie Fantasy One. Cudem unikn№іem schwytania; Wielki Labirynt podziemi twierdzy Samuraja w Algonthoth peіen jest graczy, ktуrzy, nie mog№c popeіniж samobуjstwa, nie mog№c nawet umrzeж z gіodu czy przez poіkniкcie jкzyka, cierpi№ przez wieki straszliwe mкki, z r№k stworzonych przez niego zwierzкcych oprawcуw. Po drugie: nawet jeњli masz szczкњcie zmartwychwstawaж w wolnym њwiecie, њmierж nie jest wcale sam№ przyjemnoњci№. Nie wiem jakim cudem dostaі siк on do programu Allaha, w kaїdym razie tam jest - jej algorytm. Co moїe wiedzieж o њmierci komputer? Okazuje siк, їe wszystko. Umieraj№c, odczuwasz to tak samo realnie jak smak tej ryby. W tym uіamku sekundy pomiкdzy znikniкciem a pojawieniem siк na nowo w miejscu startu - w tym uіamku sekundy zamkniкty jest caіy wszechњwiat. Nie wiem jak to opisaж. Ty go poїerasz. Asymilujesz. To narkotyczna osmoza kaїdego bitu informacji z pamiкci Allaha do twego umysіu. Ale jeszcze straszniejszy jest ten moment... ten moment jak ciкcie mieczem - w ktуrym przerwana zostaje pкpowina і№cz№ca ciк z systemem; to jest њmierж prawdziwa, najprawdziwsza z prawdziwych, w kaїdym razie tak№ siк nam wydaje. I rodzisz siк krzycz№c, rodzisz siк szalony. To z czasem mija, wracasz do siebie, odzyskujesz powoli rуwnowagк psychiczn№. Lecz za kaїdym razem jest coraz gorzej. Efekt siк kumuluje. Ja umieraіem czterokrotnie. To, jak na teraz, przeciкtna iloњж њmierci. Choж na przykіad Samuraj nie umarі jeszcze ani razu. Ludzie, ktуrzy ginкli dziesiкcio-, piкtnastokrotnie - to juї їywe trupy. Opкtani. Zreszt№ nie ma normy. Szczegуlnie wraїliwi nie wytrzymuj№ juї pierwszej њmierci. A znam takiego Conana, co zdychaі dwadzieњcia parк razy, ale jego to nie rusza, to tкpak absolutny. Ja, mуwiіem ci, po czwartej њmierci musiaіem musiaіem tu odpoczywaж z trzydzieњci lat; to spokojny њwiat. Co waїniejsze, czas biegnie tu bardzo szybko, nawet po pуіwieczu spкdzonym w tych lasach nie jestem wcale tak bardzo do tyіu wzglкdem reszty.

Tak, bywaіy takie dni, kiedy Santana niemal nie pytany zaczynaі tіumaczyж niezrozumiaіe dla mnie wspуіzaleїnoњci implikacji istnienia Irrehaare w jego aktualnym stanie, byіy to jednak tіumaczenia dziwnie mкtne i popl№tane, Santana czкsto je urywaі, po czym wyczekiwaі mej reakcji - poj№іem, iї w ten sposуb przeprowadza na mnie testy, zapewne nie mуgі siк po prostu powstrzymaж. Lecz zwykle milczaі lub zbywaі krуtko me co bardziej szczegуіowe pytania, jakby w obawie wyjawienia jakiejњ tajemnicy.

Efekt tej przedziwnej taktyki Czarnego byі taki, iї, mimo spкdzenia razem w leњnej gіuszy kilku miesiкcy, nie zdoіaіem z niego wyci№gn№ж wiкcej jak parк odpowiedzi na bardzo ogуlne pytania i setki wymijaj№cych odmrukniкж i zamamrotaс, ktуrymi z trudem zamykaі sobie usta, lubiі bowiem Santana mуwiж.

Wci№ї utrzymywaі, їe mi nie wierzy i nie szczкdziі k№њliwych uwag co do mej rzekomej amnezji - lecz widziaіem po jego spojrzeniach i gestach, iї nie ma mnie juї za szpiega, nie uwaїa za groџnego. Uparі siк, їeby nadaж mi jakieњ imiк. Prуcz Santany, Alexa i Conana nie pamiкtaіem їadnych, pуki nie zacz№і ich wymieniaж w alfabetycznym ci№gu - wtedy kaїde wydaіo mi siк tak samo znajome. W koсcu wylosowaіem w myњlach: Adrian. S№dziіem, їe to go zadowoli. Ale on j№і siк w etymologii owego imienia doszukiwaж ukrytych motywуw mego rzekomego wyboru. Santana byі inteligentny i przebiegіy. Do tego stopnia, їe czasami sprawiaі wraїenie kretyna.

. Na granicy .

Pod wzgуrze nadatlantyckiego heksagonu dotarliњmy z pocz№tkiem zimy.

Szczyty kamiennych wieї dostrzegіem juї z zakrкtu rzeki. Porzuciliњmy canoe na jej brzegu - do Bram wspiкliњmy siк z pustymi rкkoma, jeњli nie liczyж zatkniкtych za pas noїy.

- Nie przywi№zuj siк do przedmiotуw - pouczyі byі mnie razu pewnego Santana. - Tracisz je przy kaїdym przejњciu. Nawet twoje ciaіo ulega drobnym przemianom, dla dostosowania siк do nowych realiуw. Te metamorfozy bywaj№ korzystne, ale zwykle wywieraj№ negatywny wpіyw na psychikк podrуїuj№cego, tyczy siк to zwіaszcza kobiet.

I tutaj, choж wieїe zajmowaіy wierzchoіek wzniesienia (co wydaіo mi siк rozwi№zaniem niepraktycznym z inїynieryjnego punktu widzenia, ale widocznie ich budowniczowie patrzyli na to w inny sposуb) grunt byі podmokіy. Santana, grzкzn№c w nim ciкїko, podszedі do jednej z mniejszych, zatrzymaі siк przy zewnкtrznych wrotach i zacz№і czymњ przy nich manipulowaж. Po chwili rozlegі siк gікboki szum. Santana spuszczaі wodк, jak№ wypeіnione s№ wieїe granicznych њwiatуw dominium wrogуw Samuraja - tak zabezpieczaj№ siк oni przed niespodziewanymi ingerencjami: nie moїna przejњж przez Bramк, jeњli cokolwiek j№ blokuje. W tym akurat wypadku wieїa kryіa Bramк prowadz№c№ ku centrum pionu, zasada pozostawaіa jednak zasad№. Istniaіy trzy wolne, њciњle kontrolowane przejњcia ze њwiatуw pogranicznych, ktуrymi mogli powracaж zmarli - chociaї, jak s№dziі Czarny, takїe planowano je zamkn№ж.

Szum ucichі. Santana odczekaі jeszcze parк minut, po czym odci№gn№і lewe skrzydіo wrуt. Pojкcia nie miaіem jak on je otworzyі, nie dostrzegіem w nich їadnego zamka, otworu na klucz (zreszt№ nie widziaіem u Santany jakiegokolwiek klucza), zapadki czy szczeliny dla podwaїenia antaby - tam nie ma szczelin, wieїe s№ hermetyczne.

Z wnкtrza powiaіo jaskiniowym chіodem i wilgoci№; uderzyіo mnie wspomnienie podobnego wraїenia sprzed dwуch miesiкcy. Weszliњmy do њrodka. Santana szarpn№і wrota, zamykaj№c je z powrotem; coњ trzasnкіo, coњ szczкknкіo, zapadіa ciemnoњж. Znуw usіyszaіem ten szum. Byі bardzo gіoњny, drїaіa w jego szybkim rytmie podіoga, drїaіy њciany. Woda. Siкgnкіa mi kostek i piкіa siк wyїej. Santana zіapaі mnie za ramiк i poci№gn№і w przуd. On widziaі Bramк, ja nie. Brodziliњmy we wzbieraj№cej kipieli. W tej ciemnoњci i tкcza przejњcia nie mogіa byж widoczna. Wraz z wod№ zacz№і wzbieraж we mnie strach - strach przed powolnym, niekoсcz№cym siк toniкciem w kamiennym mroku; pamiкtaіem bowiem orzeczenie Alexa: nie moїna mnie zabiж. Santana wytrwale parі naprzуd. Woda podniosіa siк powyїej mych kolan.

Zacz№іem coњ szybko mуwiж, on krzykn№і, їebym siк zamkn№і, ja krzykn№іem na niego...

Byliњmy w Londynie.

. Atrapa .

Dziewiкtnastowieczny Londyn stanowiі po wiкkszej czкњci jeden wielki њmietnik. Osіawiona londyсska mgіa w poіowie braіa siк zapewne z ciкїkiej, cuchn№cej pary unosz№cej siк nad ulicznymi haіdami gnij№cych odpadkуw. W taki dzieс - sіoneczny, gor№cy, typowo letni w swej lepkiej duchocie - nie byіo czym oddychaж.

W tym њwiecie juї nie zabezpieczano Bram, byіoby to zreszt№ bardzo trudne. Ich heksagon znajdowaі siк na dachu duїego, dwupiкtrowego domu stoj№cego niemal nad samym brzegiem Tamizy. Z pуі setki ludzi mogіoby siк pojawiж niezauwaїonych przez nikogo wњrуd owej podniebnej pl№taniny wieїyczek, budek, kominуw, wywietrznikуw, gargulcуw i maszkaronуw. Labirynt ten ci№gn№і siк dziesi№tkami metrуw. Nawet Santana miaі pewne kіopoty w orientacji i dіuїsz№ chwilк kluczyі niezdecydowany, nim znalazі przubudуwkк, o ktуr№ mu chodziіo. Jej drzwiczki zamykano od zewn№trz. Odryglowaі je i machn№і na mnie rкk№. Z minutк tak staі i machaі, zanim wreszcie ruszyіem siк z miejsca. Zbyt byіem zajкty przygl№daniem siк sobie.

Miaі racjк, kiedy mуwiі, їebym nie przywi№zywaі siк do przedmiotуw - їaden nie pozostaі nie zmieniony. Ubranie ze skуrzanego przetransformowaіo siк w lniane, o kroju, choж prymitywnym, to pasuj№cym do epoki. Nуї z br№zu staі siк stalowym kordelasem. Ja sam siк zmieniіem: cera mi pojaњniaіa, rysy przelaіy siк w kierunku anglosaskiego typu fizjonomii. U Santany owe przemiany byіy znacznie bardziej subtelne i zarazem dalej posuniкte. Jeszcze chwilк temu byі odziany tak samo jak ja; przechodz№c przez Bramк zdobyі jakimњ cudem drogi, elegancki dwurzкdowy garnitur, poіyskuj№c№ morskim odcieniem kamizelkк, jedwabn№ chustк. Fryzura - skrуciі wіosy do jednej czwartej - i magiczny masaї gіowy uczyniіy z niego archetyp angielskiego arystokraty w њrednim wieku. Nie widziaіem jego noїa, nie w№tpiіem jednak, їe przeksztaіciі siк w zabytkowy sztylet czy coњ w tym rodzaju.

Rozpadaj№cymi siк, zakurzonymi schodami zeszliњmy na poddasze, stamt№d do gіуwnego korytarza drugiego piкtra. Zobaczyі nas sіuї№cy, wynurzaj№cych siк z ciemnoњci nie uїywanej od lat klatki schodowej - nie wrzasn№і tylko dlatego, їe oddech uwi№zі mu w piersi.

- Sir John Bottomley - odezwaі siк Santana, popisuj№c siк dystyngowanym przeci№ganiem zgіosek - jest w domu, jak mniemam.

- O-owszem...

- Bottomley - perorowaі w bibliotece Santana wyci№gniкty na wielkiej sofie, gdzie oczekiwaliњmy na przybycie gospodarza - to nieco stukniкty goњж; ma bzika na punkcie okultyzmu, czarnej magii, duchуw, hinduskich czarownikуw i tym podobnych rzeczy. Wykorzystaliњmy to. Dwadzieњcia parк lat temu - oczywiњcie wedіug miejscowej rachuby czasu, to powolny њwiat - kilku ludzi od nas zgіosiіo siк do niego; nic nie powiedzieli wprost, on sobie sam wszystko doskonale dopowiedziaі. Pokazali mu, niby od niechcenia, parк sztuczek. Tu ograniczenie magii nie jest bynajmniej tak silne, gracz z wysokimi wspуіczynnikami moїe wiele zdziaіaж. No wiкc daliњmy Bottomleyowi forsк, poinstruowaliњmy go... Wykupiі ten i s№siednie budynki i teraz peіni straї nad, a wіaњciwie pod Bramami. Jest idealnym agentem na taki њwiat; prуcz niego mamy w tej Anglii tylko dwуch. Czкsto wykorzystujemy w podobny sposуb atrapy.

- Atrapy?

- Oczywiњcie. Myњlaіeњ, їe co? - їe Bottomley jest prawdziwym czіowiekiem? To tylko ci№g zer i jedynek w pamiкci Allaha. Podobnie jak to wszystko.

- A sk№d u ciebie ten nieskazitelny angielski z prywatnej szkoіy? - spytaіem z kolei; zasуb pytaс posiadaіem nieograniczony, chciaіem wykorzystaж dobry nastrуj Santany, zwykle przecieї nie bywaі on taki rozmowny.

Czarny zaњmiaі siк.

- Sіyszysz angielski, co? Ale tak naprawdк to ja wcale nie poruszam ustami. Tak naprawdк mуwiк tylko w myњlach; lecz Allah na poziomie Irrehaare omija rуwnieї papugca - uniwersalny werbalizator idei, jak go nazwali. To, co myњlк, їe mуwiк - myњlк bezpoњrednio do twojego umysіu, lecz opakowane we wraїenie sіyszenia sіуw wypowiadanych - tak czy inaczej, w tym czy innym jкzyku - sіуw, ktуre przecieї mogіy mi w ogуle do gіowy nie przyjњж. S№dziіeњ, їe ja rzeczywiњcie znam te wszystkie indiaсskie narzecza? Dziewiкжdziesi№t procent graczy szwargocz№cych swobodnie w swych wizjach po chiсsku, hiszpaсsku, szwedzku, francusku i w swahili - ledwo mуwi w basicu! Ta rzekoma ich znajomoњж, to tylko jeszcze jeden atrybut postaci przystosowywuj№cej siк do nowego њwiata podczas przechodzenia przez Bramк; ten proces jest do pewnego stopnia sterowalny, kiedyњ siк tego nauczysz. Ja przechodziіem przez Bramy tysi№ce razy. To dlatego wygl№dasz przy mnie jak parobek. I mуwisz jak parobek. Nie musisz znaж niemieckiego, by, usіyszawszy, rozpoznaж go. To wraїenie.

Wszedі Bottomley.

Byі mіodszy, niї go sobie w wyobraџni malowaіem. Niski, pulchny, energiczny, uњmiechniкty. Jedno oko kaprawe, wiкkszoњж zкbуw zepsuta. Zaczynaі іysieж. Mуwi№c poіykaі koсcуwki sіуw; mуwiі bardzo szybko. W ciemnych, mokrych pobіyskach jego џrenic czaiі siк strach, smiertelny strach przed nami. Przez chwilк poczuіem siк rуwny Santanie, poczuіem siк bogiem nad Bottomleyem.

- Potrzebujemy paru rzeczy - mruczaі Czarny. - Nic specjalnego. Ale zaleїy nam na czasie. Postaraj siк, John. Rozliczymy siк w zwykіy sposуb.

- Tak, tak, tak; oczywiњcie. Powуz, konie, ubranie, broс...

- Wіaњnie. Normalny zestaw.

- Juї, juї. Juї zaіatwiam - zapewniі Bottomley.

Rzuciі na mnie badawcze spojrzenie i wybiegі.

Fakt, niewiele czasu mu to zabraіo, musiaі byж przyzwyczajony do ci№gіego poњpiechu swych tajemniczych goњci - їaden z nich nie zamierzaі byі przecieї, przebywaj№c w tym powolnym њwiecie, traciж w њwiatach pozostaіych miesiкcy i lat.

Santana, juї w powozie, wyprowadziі mnie z bікdu.

- To nie jest caіkiem tak - odpowiedziaі mi, smagaj№c konie batem. - Istotnie, ci, ktуrzy korzystaj№ z heksagonu Bottomleya zazwyczaj uciekaj№ st№d jak najszybciej. Ale spora grupa samotnikуw, nie zwi№zanych ani z Samurajem, ani z nami, specjalnie osiada w wizjach o wolnym wzglкdnym upіywie czasu - oni chc№ to po prostu przeczekaж; czekaj№ na wyzwolenie. Inna rzecz, їe takie zachowanie to chowanie gіowy w piasek: na terytorium Samuraja nie ma juї wolnych.

W dostarczonym przez Bottomleya ubraniu byіo mi jeszcze gorкcej. Zyskaіem na prezencji, straciіem na wygodzie; tutejsi dїentelmeni musieli latem straszliwie cuchn№ж potem. Dostaliњmy takїe dwa ciкїkie, prymitywne colty.

- Wіaњciwie - mrukn№іem po chwili mocowania siк z guzikami. - powinno siк odwrotnie okreњlaж њwiaty powolne i szybkie; przecieї szybkie...

- Otуї to - przerwaі mi Santana z zagadkowym uњmiechem. - Musisz siк przyzwyczaiж do tej absolutnej relatywnoњci Irrehaare. Kwestia czasu to doskonaіy przykіad. Zastanуw siк: sk№d siк wziкіy wіaњnie takie okreњlenia?

. Krew atrapy .

Doњж prкdko odbiliњmy na poіudnie od Tamizy, wczesnym popoіudniem minкliњmy od pуіnocy Aldershot, do samego Stonehenge docieraj№c noc№; Santana popкdzaі konie bezlitoњnie. Powуz i spienione zwierzкta zostawiі w gospodzie, ktуrej wіaњciciela najwyraџniej znaі. Od niej do wzgуrza byі jeszcze spory kawaі drogi.

Gdzieњ tak od przekroczenia granicy hrabstwa Salisbury pogoda poczкіa siк psuж; dziwne rzeczy powykwitaіy po zachodniej stronie nieba, tuї nad horyzontem. Niby chmury, lecz bynajmniej nie ulotne w swej monolitycznoњci; niby odlegіe, ale niesamowicie wyraziste. Zbliїaіy siк. W przeraїaj№cym tempie poїeraіy ciemniej№cy z nadejњciem nocy nieboskіon. Santana co i raz rzucaі naс niespokojne spojrzenia.

Wzniesienie Stonehenge i jego kamienn№ koronк dojrzeliњmy juї w mdіym њwietle stoj№cego w peіni Ksiкїyca. Santana dojrzaі bez w№tpienia rуwnieї prostok№ty Bram, ale i coњ jeszcze.

- No to mamy maіy kіopot - warkn№і poczas forsownego marszu ku wzgуrzu. - Widzisz te њwiatіa? - wskazaі w kierunku Avonu.

Istotnie, pobіyskiwaіy tam jakieњ њwietlne smugi.

- Obserwuj kr№g - rzuciі. - Pewnie tam teї siк krкc№.

- Kto?

- Niedawno nasi musieli korzystaж z ktуrejњ Bramy. No i zobaczyli ich miejscowi. A teraz masz tu lotn№ brygadк tropicieli tajemnic.

Wbiegliњmy miкdzy kamienne bloki. Zachodnia strona nieba powleczona byіa szczelnie ow№ czarn№ mas№, Santana nie mуgі wrкcz oderwaж od niej wzroku, dopiero wiкc w ostatnim momencie spostrzegі wieњniaka ze zgaszon№ lamp№ w rкku, ktуry rzuciі siк naс, wyskoczywszy niespodzianie zza porosіego mchem przewrуconego bloku. Santana wyci№gn№і colta i strzeliі wieњniakowi w gardіo; poniosіo w mrok њmiertelny huk. Ofiara, krztusz№c siк wіasnym їyciem, odtaсczyіa w bok. Patrzyіem za ni№, zszokowany; tryskaіa jej spod brody w lepk№ ciemnoњж ciкїka fontanna krwi, zraszaj№c wysuszon№ ziemiк. Santana, zniecierpliwiony, szarpaі mnie za ramiк.

- No rusz siк! To jest coraz bliїej!

- Dlaczego... dlaczego ty go...

- To atrapa. No co tak stoisz, do cholery?!

I wуwczas, skrкcaj№c za Santan№ miкdzy staroїytne filary, zasіuchany w cichn№ce rzкїenie wieњniaka, w tym osobliwym, rzadkim spiкciu swego ego z wі№snym, a obcym wyobraїeniem o innym czіowieku, uzyskawszy nagle wgl№d w jego myњli - zrozumiaіem Santanк, poj№іem уw zimny, nieludzki spokуj, ow№ gadzi№, dzieciкc№ obojкtnoњж, z jak№ zamordowaі on wieњniaka, z jak№ mnie obcinaі palce. Wszak Santana w istocie tego nie robiі, on tak naprawdк nic nie robiі, dla niego ci ludzie - a i ja, wtedy w њmigіowcu - byli niczym wiкcej, jak podprogramami wielkiego systemu Irrehaare, њwietlnymi postaciami z elektronicznej gry, bryzgaj№cymi elektroniczn№ krwi№ na ekran, pixelowymi ludzikami gin№cymi od widmowych pociskуw i rodz№cymi siк na nowo po wrzuceniu monety. Bo tak teї byіo w rzeczywistoњci. Irrehaare to wiкcej, niї siк z pocz№tku wydaje: to wolnoњж od grzechu. W tych fantasmagorycznych њwiatach powstaіych z zafaіszowania zmysіуw nie sposуb popeіniж їadnego zіego uczynku (podobnie zreszt№ jak i dobrego), poniewaї sama idea uczynku jako takiego jest Irrehaare caіkowicie obca - Irrehaare to krуlestwo pragnieс.

Poіknкіa nas tкcza, wypadliњmy, przepluci przez Bramк, w wysokopienny, rzadki las; padaі tu silny deszcz, grzmiaіy pioruny.

- Co to byіo?! - krzykn№іem przez szum ulewy. - To na niebie! Co to byіo?!

- Wirus - odparі Santana.

Zd№їyіem tylko rzuciж okiem na nasze nijakie, paramilitarne stroje - po czym Santana przeci№gn№і mnie przez s№siedni№ Bramк.

Ciemnoњж absolutna. Pod nogami chlupocze bіoto. Powietrze jest suche, ostre, drapie w gardіo; zaczynam siк krztusiж...

Kolejna Brama.

Cisnкіo nas w њrodek ogromnej, zawilgotniaіej betonowej jaskinii. Kilometrowej dіugoњci halк oњwietlaіy nieliczne ocalaіe wielka lampy sufitowe, zalewaj№c j№ potokami їуіtawego, anemicznego blasku. Szcz№tki niegdyњ potкїnych maszyn niszczaіy pod њcian№, spotworniaіe w przerdzewiaіe szkielety. Tu i уwdzie dostrzec moїna byіo wyblakіe fragmenty ostrzegawczych napisуw w jкzyku niemieckim.

Po prowizorycznej kіadce przeszliњmy nad kaіuї№ czarnego oleju i weszliњmy w jeszcze jedn№ tкczк.

Wypluіo nas w Central Parku.

Byі pуџny jesienny wieczуr.

Gdzieњ daleko krzyczaіa kobieta.

Niebo pokrywaіa niepokoj№co swojska mozaika reklam: w zenicie staіa Coca-cola, ku Manhattanowi obracaіy siк srebrne koіo logo Shoito, dalej pіonкіy ICEC oraz IBM, zaњ za nami uderzaі z nieboskіonu feeri№ dzikich kolorуw film zachwalaj№cy pierwsz№, eksperymentaln№ seriк domowych Cerberуw GenLSTor. Byі to juї wiкc czas ICEC-u i Cerberуw, lecz jeszcze nie wszczepek: reklamy z ich pasma public domain wyparіyby caіkowicie wszystkie inne. Wszak nawet shareware’owy narzut trzeciej rzeczywistoњci - tworzenie pod-Irrehaare - byі rуwnie groџny, co zaњlep amnezyjny i obowi№zywaі zakaz piкtrowych mamideі, teoretycznie zatem nie miaіy prawa istnieж symulacje њwiatуw pуџniejszych niї ten. Tak to sobie kalkulowaіem. Lecz moїliwe byіo, iї Samuraj zіamaі i tк reguік; stworzyіoby to nielichy problem prawny: te tysi№ce zatrzaњniкtych - wszystkich ich po uwolnieniu naleїaіoby w myњl Konwencji uznaж za niepoczytalnych do koсca їycia, do koсca їycia bowiem w їaden sposуb nie udaіoby siк nikomu z nich udowodniж, їe wyszedі juї ostatecznie z zaњlepu i nie jest to jedynie kolejna jego kondygnacja. Swoj№ drog№, i tak zapewne zostan№ w jakiњ sposуb znadzorowani - ja zostanк znadzorowany.

Rozejrzaіem siк po okolicy.

Santana wzruszyі ramionami w odpowiedzi na me pytaj№ce spojrzenie. - Czasami Allah naprawdк dziwne miejsca wybiera na Bramy. Nie zawsze korzysta z miejscowych przes№dуw i mitologii.

Przyjrzawszy siк z krzywym uњmieszkiem garniturom, w jakie byliњmy przyodziani, poddreptaі ku nam kurduplowaty skin-kaleka. Kalectwo wpisano w kaїdy jego ruch, kaleka byіa kaїda czкњж jego ciaіa, kalekie ich poі№czenie; i myњli zapewne miaі on kalekie. Sprawiaі wraїenie przypadkowego zlepku kilkunastu rуїnych mкїczyzn. Nawet sposуb, w jaki siк poruszaі, sugerowaі pewn№ przypadkowoњж - fascynuj№co nieskoordynowany byі jego chуd. Maska kalectwa nie zdoіaіa jednak ukryж siіy i energii drzemi№cych w tym skaїonym ostateczn№ brzydot№ ciele, niesamowitej jego „gкstoњci”: byі to olbrzym њciњniкty do rozmiarуw karіa.

Kurdupel zatrzymaі siк jakiњ metr od Santany. Skуra, glany, жwieki, tatuaїe, kolczyki, іaсcuchy.

- Czarny - szepn№і charkotliwie, patrz№c na Santanк z doіu, z ukosa swoimi nieproporcjonalnymi oczyma.

- Llameth - rzekі Santana.

- Tak sobie myњlaіem, їe bкdziesz wolaі wrуciж szybsz№ њcieїk№.

- Nazgul ciк tu postawiі?

- Sam siк postawiіem. Nazgul jest pewien, їe gnijesz w Algonthoth.

- Coњ siк staіo - mrukn№і Santana, na poіy pytaj№co, po chwili niespokojnego milczenia.

- Ano.

- Co?

- Porozmawiamy w Astro. Co to za atrapa? - rzuciі Llameth nie patrz№c na mnie, a przynajmniej tak mi siк wydawaіo.

- To nie atrapa - odparі Santana.

- Tak naprawdк to ja њlepy nie jestem.

- Widziaіeњ przecieї jak wychodziliњmy.

- Ja znam twoje wspуіczynniki, widzieж to ja przy tobie mogк rуїne rzeczy.

- To jest Nowy Jork, dwudziesty pierwszy.

- Ja znam twoje wspуіczynniki.

- Porozmawiamy w Astro - westchn№і Santana.

Llameth machn№і rкk№, rozkolebaі siк na krzywych nogach, zawrуciі i poprowadziі nas ciemn№ alej№ ku wyjњciu z parku.

Przy skrzyїowaniu przyskoczyі do nas ciemnoskуry lalusiowaty cwaniak.

- Panowie, kurwa, spaceruj№ tu sobie, kurwa, Ksiкїyc, kurwa, њwieci, kurwa...

Llameth jakoњ tak zwin№і siк na swych pokrкconych koсczynach i naraz byі juї przy Murzynie.

- Co ty, Billy, kurwa, ja tylko tak... - zamruczaі wystraszony nagle laluњ i tyle go widzieliњmy.

Taksуwkк zіapaі Santana, bo dla Llametha їadna by siк nie zatrzymaіa. I tak kierowca ujrzawszy go wsiadaj№cego do wozu podniуsі krzyk; Llameth zgasiі go tysi№cdolarуwk№. Podczas jazdy nikt siк nie odzywaі, nawet taksiarz, ktуry z masochistycznym zaciкciem wpatrywaі siк w nasze oblicza w lusterku wstecznym, pragn№c je zapewne zapamiкtaж do portretуw pamiкciowych. Wysiedliњmy przy zejњciu do metra. Okazaіo siк, їe ten z kolei heksagon znajduje siк na jego peronie; Brama umieszczona byіa w pokrytej kolorowym graffiti њcianie tunelu. Dla zagapionego w nas kloszarda musiaіo to wygl№daж, jak byњmy wtopili siк tкczow№ smug№ w уw naњcienny rysunek. I gdy objкіa mnie cudowna lekkoњж grawitacji Merkurego, miaіem jeszcze przed oczami jego њmiertelnie przeraїon№ twarz.

. Gra .

Astro II, nosz№ce podnazwк Star Mexico, przedzielone od mroџnej powierzchni planety ponad tysi№cem metrуw skaіy, samo poprzedzielane jest szesnastoma warstwami izolacyjnymi - tіumaczyі mi potem Santana. Tworzy to siedemnaњcie samowystarczalnych, hermetycznych poziomуw plus ukryty znacznie gікbiej, dodatkowy poziom techniczno-wojskowy, zwany Hadesem. Przed okoіo osiemdziesiкciu laty gracze nieco zmanipulowali budowк miasta przez „tutejszy” ICEC, pozoruj№c zawalenie siк i skaїenie sztucznej jaskinii Hadesu, odcinaj№c go w ten sposуb od reszty kompleksu; uciekіszy siк nastкpnie do swych - niewielkich w tym њwiecie - nadnaturalnych zdolnoњci, caіkowicie zablokowali Hades i oczyњcili go z atrap. Wybуr tego wіaњnie њwiata i miejsca na bazк gіуwn№ podyktowany byі wzglкdnie szybkim upіywem jego czasu, pуџn№ pozycj№ historyczn№ a centraln№ w pionie - lecz przede wszystkim faktem, iї w najniїszej hali maszynowej Hadesu Allah z sobie tylko znanych powodуw umieњciі byі jeden z piкciu dotychczas odkrytych Wielkich Heksagonуw; wszystkie cztery pozostaіe znajdowaіy siк na terytorium Samuraja.

Ten heksagon heksagonуw, nieproporcjonalna rozeta trzydziestu szeњciu Bram o rуїnych rozmiarach, zajmuje ponad trzy kilometry kwadratowe hali; jej sufitu, przesіoniкtego jarz№c№ siк ostro њwietln№ mgі№, nie mogіem nawet dojrzeж: to jak patrzeж w sіoсce. Wyszliњmy prosto na oњ rozety. Wznosi siк tam, nikn№cy po kilkuset metrach w mgielnym wirze, najgrubszy z siedmiu filarуw kryj№cych w swych wnкtrzach zespoіy wind i szybуw transportowych. Potrz№sn№іem gіow№, oszoіomiony: wokуі pіonкіy z dwa tuziny pкkуw tкcz - bez przerwy ktoњ przechodziі przez Bramy, co chwila pojawiali siк i znikali mкїczyџni i kobiety, pojedynczo, w grupach, na i w przedziwnych pojazdach, poodziewani, mimo pewnego pokrewieсstwa stylуw, w znacznie rуїni№ce siк miкdzy sob№ ubiory. Jedn№ pastelow№ smug№ zmaterializowaі siк nawet poduszkowiec. Na podіodze, pokrytej szorstk№, uginaj№c№ siк lekko materi№, zaznaczono biaіymi liniami miejsca styku z ni№ progуw Bram; niektуre nie miaіy i dziesiкciu metrуw, niektуrym dіugoњж moїna byіo liczyж w setkach. Po obydwu stronach kaїdej linii wymalowano odpowiednio duїe prostok№tne czerwone pola wyjњcia, na ktуre naleїaіo unikaж przypadkowego wkroczenia; wymalowano je po zmiaїdїeniu dwуch osуb przez grupк graczy uciekaj№c№ z innego њwiata w samobieїnej baterii rakiet - dodaі Santana w formie anegdoty.

Obszern№ wind№ pomknкliњmy gdzieњ w gуrк; automat kobiecym niskim gіosem recytowaі nazwy kolejnych piкter Hadesu. Czekaіem na rozwуj sytuacji, nie chciaіo mi siк o nic pytaж. Llameth patrzyі na mnie - spojrzenie teї miaі chore.

Winda siк zatrzymaіa i weszliњmy do ogrodu. Przysiadіa pod pobliskim drzewem maіpa, wielki goryl, zerknкіa na nas spode іba, jak tylko maіpy potrafi№. Ja miaіem na sobie szary, jednoczкњciowy kombinezon, Santana lњni№cy garnitur, rуwnieї Llameth pozostaі przy poprzednim ubiorze - maіpie coњ siк w nas nie spodobaіo. Wstaіa, charknкіa - i wskazaіa zgiкtym paluchem na mnie.

Santana wzruszyі ramionami.

- To nie jest atrapa - westchn№і.

Goryl nie poruszyі siк.

- Idџ, powiedz Nazgulowi - rzuciі Llameth.

Goryl podumaі, podumaі i podreptaі w g№szcz.

Czekaliњmy przy windzie.

- Co mуwi Yerltvachoviciи? - spytaі Czarny.

- A, nic nie mуwi. Izolacjonista pieprzony. Ponoж prowadzi z Samurajem negocjacje przez Zewnкtrze.

- Nie wierzк.

- Co chcesz, to Rzeџbiony.

- Rasista z ciebie.

- Skin czіowiekowi wilkiem.

- Taki skin, myњlaіby kto.

Wrуciі goryl. Nie miaі juї zastrzeїeс do mojej obecnoњci.

Id№c przez sztucznie zdziczaіy tropikalny las sam siк dziwiіem wіasnej umiejкtnoњci poruszania siк w tak niskiej grawitacji - o ani jedn№ gaі№џ nie uderzyіem gіow№, ani razu nie zboczyіem z alejki. Widocznie zyskaіem tк wprawк przez sam fakt przejњcia przez Bramк. Zastanawiaіem siк nad tym, by zaj№ж czymњ umysі. Potem zobaczyіem Nazgula i rzecz natychmiast poszіa w zapomnienie.

Siedziaі nad piaszczystym brzegiem rzeki w niskim wiklinowym fotelu, z dіugimi nogami wyci№gniкtymi nad wodк. Coњ mуwiі do siebie. Ze wzglкdu na ukoњny bieg alejki, wynurzywszy siк z cienia lasu ujrzeliњmy go z profilu. Byі wysoki. Byі potкїny. Byі sam№ ciemnoњci№, mrokiem o nieskoсczonej gкstoњci. Czarn№ dziur№ spaczon№ w postaж czіowieka. I aksamitnie czarny pіaszcz, jaki go spowijaі, nie byі tak czarny, jak jego ciaіo, ktуrego po prostu nie byіo widaж: poїeraіo њwiatіo. Dziura w њwiecie. Caіa zasysana przez Nazgula energia promieniowaіa w obі№kaсczej czerwieni jego oczu. On patrzyі okruchami lustra wykradzionego z piekіa. Їelazo obrкczy њciskaj№cej jego czaszkк musiaіo byж gor№ce.

- Chryste Panie, Santana, gdzieњ ty siк, do cholery, podziewaі?! - warkn№і na nasz widok.

- Rozumiem, їe Alex z tymi swoimi komandosami nie wrуciі? - mrukn№і Czarny podchodz№c.

- Co siк staіo, Samuraj wyrїn№і was w pieс? Spartaczona akcja niezwyciкїonego Czarnego Santany?

- Oњmiu zginкіo, paru nieprzytomnych nie mogіo siк odnowiж przy przejњciu, Alex pojechaі z nimi szersz№ њcieїk№. Ja zostaіem za wieїami z tym tu wybrykiem natury i wrуciliњmy szybsz№; Alex objeїdїaі przez Lodowe Pola, to bardzo wolny њwiat, moїe go nie byж jeszcze z tydzieс.

- I co, na Polach niedџwiedzie go zaіatwiіy?

- O co ci chodzi?

- Zrobiіem maіy wypad na pierwszy kr№g Zewnкtrza, jest tam miкdzy innymi taki trуjsіoneczny њwiatek o zerowym oporze magii z wysokim wspуіczynnikiem mitycznoњci; od jakiegoњ czasu sponsorujк miejscowym jedn№ њwi№tyniк. Allah byі w dobrym humorze i urz№dziіem sobie peіny seans. Przy okazji, ni z tego, ni z owego, spytaіem o was. I co siк dowiadujк? Przez fazк њmierci przeszli w ci№gu ostatnich kilku dni wszyscy z druїyny, z twoim, jak widaж, wyj№tkiem.

Santana milczaі.

- No? - naciskaі Nazgul. - Przypadek, co? Zero pojкcia?

- Cуї ci mogк odpowiedzieж? Nie bкdк przepraszaж, їe ja jeden nie umarіem.

- Przepraszaж? Czy ja chcк, їebyњ przepraszaі? Ty masz mi to wyjaњniж, Santana! Wyjaњniж! Jak to moїliwe, їe po raz trzeci z kolei cudem wymigujesz siк od њmierci, podczas gdy wszyscy wokуі gin№, a nie s№ to bynajmniej wrogowie. Ty zaњ nie jesteњ Krenym, nie jesteњ Samurajem.

Nazgul wstaі. Byі o dwie gіowy wyїszy od Santany, ktуry mnie przewyїszaі od dіoс, a ja karіem nie jestem.

- Masz miesi№c czasu Mexico. I chcк mieж przekonuj№ce, sіyszysz?, przekonuj№ce wyjaњnienie tego fenomenu. Inaczej moїesz sobie iњж do Samuraja. Albo na Zewnкtrze.

- To nie jest m№dre posuniкcie - wycedziі Santana. - Nie znajdujemy siк w tak dobrej sytuacji, їeby mуc sobie pozwoliж na skіadanie ludziom podobnych ultimatum. Popeіniasz bі№d.

- Ty jesteњ chodz№c№ bomb№ zegarow№, Santana. Jonaszem. Ja nie mogк ryzykowaж. Skalkulowaіem to: nie opіaci mi siк zatrzymanie ciк, choжbyњ byі drugim Yerltvachoviciиem. Ktуregoњ dnia trafi nas meteoryt i ty bкdziesz jedyn№ osob№, ktуra przeїyje. Bez urazy - wolк juї ciк mieж przeciw sobie.

- Wychodzi z ciebie adwokat, Nazgul.

Twarz Nazgula byіa mrokiem w mroku; moїe i uњmiechn№і siк, nie widziaіem - podobnie jak niewiele zobaczysz patrz№c w sіoсce, tak i nic nie dojrzysz we wnкtrzu czarnej dziury.

Czerwone oczy zmieniіy poіoїenie.

- Kto to jest? Ta atrapa, co nie jest atrap№?

Santana spojrzaі na mnie, jakby zdziwiony.

- Taki jeden - powiedziaі. - Zwinкliњmy go w Kongo. Ja go zwin№іem, byіem ciekawy co to za fenomen. Widzisz, jego nie moїna zabiж. Ale on przeszedі przez Bramк, zrekonstruowaі siк z myњli; wiкc czіowiek, nie atrapa. Myњlaіem; nurek czy ktoњ w tym rodzaju. Nie pamiкta nawet swojego imienia. Nie miaі w ogуle pojкcia, їe jest w Irrehaare.

Nazgul przypatrywaі mi siк.

- Santana, co ty chcesz z nim zrobiж?

- Zrobiж? W jakim sensie?

- Po coњ go tu przywlуkі?

- Jak to po co? Przecieї...

- Ty chyba na gіowк upadіeњ. Llameth, zabij go.

Obrуciіem siк, cofn№іem o krok - coњ niewidzialnego, sama czerwieс spojrzenia Nazgula, ruch jego palcуw, odblask na koronie, zwi№zaіo mi nogi; znieruchomiaіem. Jak bydіo na rzeџ. O mnie siк mуwi, ja ani sіowa.

Llameth siedziaі pod drzewem. - Kogo? - spytaі przez їуіte zкby. - Wyraїaj siк, do cholery, jaњniej - warkn№і na Nazgula.

Nazgul typowo їydowskim gestem wzniуsі rкce ponad gіowк i, potrz№sn№wszy ni№, zrezygnowany zwaliі siк bezwіadnie w wiklinowy fotel.

Skin zachichotaі.

- Llameth - szepn№і Nazgul po chwili.

Llameth wzruszyі ramionami; zaledwie przez uіamek sekundy zdawaіo mi siк, їe ruch уw ograniczy siк do wzruszenia ramion, w istocie przedziwny ten balans nieproporcjonalnie szerokimi barkami nagіym zrywem poderwaі go z ziemi i rzuciі w przуd, nadaj№c kalekiemu ciaіu morderczy rozpкd. Karzeі poszedі w tan. Dzieliіo nas szeњж metrуw, a trzykrotnie zd№їyіem zgubiж go spojrzeniem, nim mnie dopadі; on nie biegі, on wіaњciwie w ogуle siк nie poruszaі, to raczej nim miotaіa jakaњ szalona siіa, w bok, w bok, do przodu, w bok, do tyіu, skok i obrуt - byі szybszy od wzroku. Nawet przewidzieж siк tego baletu nie daіo. Mgnienie oka i oto њmign№і, jakoњ tak zwiniкty w sobie, z wystaj№c№ nie wiadomo sk№d rкk№, tuї przy mym boku. W ogуle nie zobaczyіem tego ciкcia, nie zobaczyіem ostrza, ktуre go zadaіo. Coњ laіo mi siк spod brody. Krzykn№іem; krzykn№іbym, gdybym mуgі jeszcze nabraж w pіuca powietrza - lecz Llameth z precyzj№ chirurga wykonaі m№ њmierteln№ tracheotomi№. Upadіem. Czerwono. Takie to lepkie. Ktoњ charczy. Nie zamykaj oczu. Hhh... Boli mnie ziemia. Palк siк. Ogieс w piersi. Moje ciaіo jeszcze siк porusza. Jak ryba wyrzucona na brzeg. We wіasnej krwi. Czy to warkot wirnika њmigіowca?

. Santana i Nazgul .

- ... tak? Nie moїna zabiж? Co ty kombinujesz, Santana?

- Widzisz przecieї: nie znika.

- Nie znika, bo atrapa. Kurwa, Samuraj ciк przekupiі?

- Twoje sіowa, Nazgul, twoje sіowa.

- Okay, cofam, sorry. Ale na przyszіoњж nie wyskakuj z czymњ takim. Jeњli w ogуle masz u nas jak№kolwiek przyszіoњж.

- Nie przyszіo ci nigdy do tego ciemnego іba...

- Te, ludzie, on siк rusza.

Natychmiast przestaіem siк ruszaж.

- Sfuszerowaіeњ, Llameth.

- A cуї to za kalumnie? Ledwo mu siк ta pieprzona gіowa trzymaіa na karku.

- Mуwiіem, їe nie moїna go zabiж.

- Dwie bomby zegarowe, nic innego. On nie moїe tu zostaж. Zrуb z nim co chcesz, ale w Mexico zostaж nie moїe.

- To jest banicja, Nazgul.

- Jeњli tak to odbierasz.

- A jak mam odbieraж? No, wstawaj - Santana kopn№і mnie w bok. - Nie udawaj, Adrian.

- Mуwiіeњ, їe nie ma imienia.

- Mуwiіem, їe nie pamiкta imienia. Adriana sam sobie nadaі. Llameth, poderwij go.

I poderwaі mnie, aї coњ mi trzasnкіo w barku. Niewiele widziaіem; czerwone widma taсczyіy mi pod powiekami. W zwykіej grawitacji pewnie bym nie ustaі.

- Moїe wy myњlicie... - zacz№іem charkotliwie.

- Zamknij siк - mrukn№і Santana.

Otworzyіem szerzej oczy; twarz pokrywaіa mi nie do koсca jeszcze zeschniкta skorupa krwi, rozіamywaіem j№ kaїdym ruchem ust, drgniкciem powiek.

Santana obrуciі siк do Nazgula.

- Dwa bікdy jednego dnia...

- Nie chce mi siк z tob№ kіуciж - przerwaі mu Nazgul. - Jak chcesz, weџ Llametha. I zejdџ mi z oczu.

Znуw spуџniіem siк z moj№ kwesti№. Chciaіem coњ powiedzieж, coњ wykrzyczeж, udowodniж, lecz nim zebraіem myњli w konkretne sіowa, nim udaіo mi siк schwyciж w pіuca dostatecznie duїo powietrza - byіem juї w windzie, juї w klinicznej ciszy spadaіem ku Bramom, i nikt nie zwracaі na mnie uwagi; wciњniкty krwawym kікbkiem w k№t, dyszaіem ciкїko - obok Czarny sprzeczaі siк leniwie z rozbawionym Llamethem.

- Doigraі siк wielki Santana, a? Moїe jednak trzeba byіo kilka razy zdechn№ж efektownie?

- Їebym byі szalony jak ty?

- Їebyњ byі normalny. He, ty masz jeszcze niepokoj№co zdrowy umysі.

- Їe co?

- Dobrze ci radzк, zemrzyj parк razy. Od razu zrobi ci siк lїej.

- Kim ty їesz, kurwa, jesteњ w rzeczywistoњci? Њlepakiem?

Wysiedliњmy tuї nad hal№ rozety. Santana z Llamethem skrкcili i w№skim korytarzem przeszli pod wejњcie do wind jednego z bocznych filarуw. Wlokіem siк za nimi najszybciej, jak potrafiіem; nogi mi siк pl№taіy, pl№taі wzrok i myњli. Kapaіem sob№ w czerwonych іzach.

Zjechaliњmy w heksagon numer cztery. Jedn№ z jego Bram wtaczaі siк wіaњnie na karminowe pole wyjњcia wielki, pіaski czoіg w towarzystwie dwуch harleyуw. Dіugowіosi motocykliњci wywrzaskiwali, faіszuj№c, jakiњ rockandrollowy standard. Kolumna minкіa filar, przyspieszyіa i rozmyіa siк w tкczy przeciwlegіej Bramy.

Koіo naszej linii progu wypisana byіa umowna nazwa њwiata, ktуry za ni№ siк rozci№ga, lecz nie zd№їyіem zіoїyж jej liter w їaden sensowny wyraz, poderїniкcie gardіa bardzo skutecznie pozbawia rуwnieї zdolnoњci koncentracji.

Przerzuciіo nas na jak№њ і№kк. Ci№їenie przygiкіo mnie do ziemi. Szok. Cudowne uzdrowienie. Powietrze gіadko wchodz№ce i wychodz№ce z pіuc.

- No - machn№і na mnie rкk№ Santana - nie zostawaj w tyle. To niedaleko, w jednym ci№gu.

- Wy chcecie mnie zabiж - powiedziaіem. - Chcecie mnie zamordowaж. Pozbyж siк mnie. Їaіujesz, їe jestem nieњmiertelny, prawda? - Palce.

Uniуsі brwi, zdziwiony. - O co ci chodzi? No? - idziesz? nie idziesz? Chcesz siк sam bі№kaж po Irrehaare?

- Irrehaare. Wasza ostateczna wymуwka. Nic siк nie dzieje naprawdк.

Ale mimo to poszedіem za nimi. Cуї innego mogіem zrobiж?

Czterokrotnie jeszcze, w jednym ci№gu heksagonalnym, przechodziliњmy przez Bramy.

Naga skaіa smagana wichrami.

Ciasne wnкtrze betonowego bunkra.

Pusta ulica w pogr№їonym we њnie Berlinie pocz№tku dwudziestego wieku; noc krysztaіowo czysta.

Ciemnoњж.

- Moment - mrukn№і Santana. Po krуtkim echu jego gіosu poznaіem, iї znaleџliњmy siк w zamkniкtym pomieszczeniu.

Zapіonкіo њwiatіo: lampa naftowa. Santana uniуsі j№ ze stolika stanowi№cego jedyne wyposaїenie tej sali. Marmurowa podіoga. Boazeria. Їadnych okien. W przeciwlegіej њcianie szerokie drzwi. Stolik umieszczono w њrodku heksagonu - jak zorientowaіem siк po ukіadzie biaіych linii progуw Bram. Omin№іem je starannie, pod№їaj№c ku drzwiom za Santan№ i Llamethem. Czarny miaі na sobie przewiewn№ lnian№ koszulк i nieco staromodne spodnie. Podobnie ubrany byі Llameth; po raz pierwszy zrezygnowaі z maski skina - moїe po prostu nie zdoіaі jej utrzymaж przechodz№c do tego њwiata. Tak lekko odziany swe kalectwo niemal wystawiaі na pokaz, chwaliі siк nim. Llameth byі do tego stopnia odraїaj№cy, їe aї fascynuj№cy w owej nieprawdopodobnej brzydocie - juї piкkny. Ja, w prostego kroju koszuli i spodniach, mogіem pasowaж do kaїdej epoki. Chybotaіa siк lampa w rкku Santany, chybotaі jej pіomieс, taсczyіy cienie. Postawiі j№ na podіodze, wyj№і sk№dњ klucz i otworzyі ciкїkie, їelazne drzwi. Nie skrzypiaіy, lekko chodziіy na zawiasach. Weszliњmy na krкcone schody. Czarny drzwi dokіadnie zamkn№і za sob№. W gуrк; id№c tak, tкpym rytmem starego latarnika, wspinaj№cego siк co dzieс na szczyt latarni po spiralnych, zmurszaіych stopniach, dopiero wtedy zacz№іem przemyњliwaж nad ucieczk№. Dok№d? Obojкtne; byle dalej od tych potworуw, ktуre usiіuj№ mnie zabiж, gdy tylko przyjdzie im na to ochota. Palce. Teraz - teraz juї mogіem bezpiecznie myњleж na ucieczk№, albowiem nie byіem w stanie їadnych mych rewolucyjnych postanowieс wprowadziж w їycie - znуw byіem uwiкziony w jednym њwiecie ze swoimi wrogami. Lecz czy naprawdк byli oni moimi wrogami? Tu sіowo „naprawdк” ma specyficzne znaczenie. Tak naprawdк to oni zapewne mdlej№, gdy przypadkiem siк zadrasn№. Tak naprawdк їaden z nich i nie widziaі czіowieka konaj№cego. Tak naprawdк s№ oni statystyczn№, szar№ prуbk№ wielomiliardowego spoіeczeсstwa, oddzielon№ i wyrуїnion№ przypadkow№ awari№ Allaha - przeciкtni ludzie. Tak naprawdк to najprawdopodobniej їaden z nich mnie nie zna, kimkolwiek bym nie byі. Tak naprawdк nic ich nie obchodzк - i to jest najbardziej przeraїaj№ce.

Kolejne drzwi. Santana zgasiі lampк. Za drzwiami jasno oњwietlony gor№cymi promieniami sіonecznymi hall. Upaі. Њrodek dnia w њrodku lata. Duchota.

- Witajcie na mojej plantacji - skіoniі siк z charakterystycznym uњmiechem na twarzy Czarny.

Luizjana, 1834.

. Raj Santany .

Dla miejscowych atrap byі cudzoziemskim milionerem, Santan№ Philipem Blackiem, ktуry, wykupiwszy ten zahipoteczony maj№tek, przeniуsі siк doс ze swych rodzinnych stron z powodu jakichњ familijnych waњni. S№siedzi go powaїali, poniewaї byі bogaty. Partnerzy w interesach szanowali, poniewaї byі bezwzglкdny. Sіuїba i niewolnicy bali siк go, bo byі okrutny. Damy fascynowaі, poniewaї nie maskowaі їadnej z tych cech. Їona natomiast go kochaіa, bo wiedziaіa - b№dџ wydawaіo siк jej, їe wie - iї w ten wіaњnie sposуb maskuje on swe caіkowicie inne, prawdziwe oblicze. Santanк zaњ wszyscy oni niewiele obchodzili - stanowili wszak tylko zerojedynkowy ci№g w ktуrymњ buforze pamiкcie Allaha.

Dom byі duїy, przestronny, sіoneczny. Nigdy nie poznaіem wszystkich tajemnic, jakie kryіy jego niezliczone pokoje. Przydzielono mi jedn№ z kilkunastu sypialni zajmuj№cych pierwsze piкtro zachodniego skrzydіa. Widziaіem stamt№d podjazd, ogrуd, drogк i fragment najbliїszego baweіnowego pola Santany. Sіyszaіem szybuj№ce ciкїko w bezwietrznym powietrzu zaњpiewy Murzynуw pracuj№cych na nim.

Sіuїba traktowaіa mnie jak rуwnego mu statusem goњcia gospodarza, najwyraџniej byіa przyzwyczajona do nagіych pojawieс siк Santany i jego przedziwnych przyjaciуі, nie dziwiіo ich to, nie okazywali teї po sobie zdziwienia naszymi nadnaturalnymi zdolnoњciami. Santana nierzadko znikaі na kilka dni, po czym rуwnie niespodziewanie pojawiaі siк - sam b№dџ w towarzystwie tajemniczych nieznajomych. W istocie byіy to eskapady nawet kilkumiesiкczne, lecz z uwagi na nieprawdopodobnie powolny upіyw tutejszego czasu odbierano je jako krуtkie wycieczki. Dowiedziawszy siк o owej wіaњciwoњci jego њwiata, zrozumiaіem, iї Santana nie miaі w ogуle zamiaru podporz№dkowaж siк ї№daniom Nazgula, ze od pocz№tku niewiele sobie robiі ze swej szumnie zwanej banicji.

- To nie pierwszy raz koњci№ w gardle mu stajк - wyjaњniі mi przy jakiejњ okazji - Nazgul ma uraz na moim punkcie. W rzeczywistoњci to adwokat; jako przywуdca sprawdza siк bardzo dobrze w koordynacji skomplikowanych dziaіaс, planowaniu dіugofalowych strategii i podejmowaniu nagіych decyzji. Ale to rуwnieї paranoik. Inna rzecz, їe na jego miejscu sam pewnie dorobiіbym siк choroby psychicznej.

- Uznajecie tak№ jego wszechwіadzк? Autarchiк jednej osoby?

- Myњlaіeњ, їe mamy tu jakiњ parlament czy jak? Owszem, demokracja miіa rzecz, ale pokaї mi parlament, ktуry bкdzie podczas bitwy dowodziі z konia walk№ i ktуry posiada coњ takiego jak honor i prestiї, dziкki ktуrym їoіnierze chcieliby siк pod nim biж, a w Irrehaare na tym to siк wіaњnie opiera.

Santana zatem postanowiі po prostu przeczekaж caі№ sprawк w swej luksusowej kryjуwce. I Llameth zadowolony byі z takiego rozwi№zania; zreszt№, jak siк szybko okazaіo, nie byіa to bynajmniej jego pierwsza wizyta w Luizjanie Czarnego, tutejsze atrapy znaіy go doskonale, straszyіy nim dzieci. Llameth miaі sіaboњж do kilkuletnich chіopcуw. Rzadko znajdowano ich zwіoki.

Irrehaare.

. Oko wszystkowidz№ce: Allah .

Czas biegі, niezauwaїalnie umykaіy dni i tygodnie pomiкdzy њniadaniem i obiadem, mijaіo mnie za niewidzialnymi barierami Bram okrutne uniwersum zіudzeс, sen maszyny. Czego nie widzк, nie sіyszк, nie czujк - to nie istnieje. W istocie bowiem po opuszczeniu danego њwiata przez ostatniego gracza, њwiat ten spіaszcza siк w pamiкci operacyjnej Allaha do suchej symulacji, ktуrej odpowiedni wycinek zostanie ponownie przeіoїony na jкzyk dџwiкkуw, kolorуw, zapachуw, dopiero gdy znajdzie siк ktoњ, komu moїna by tк uіudк wstrzykn№ж seriami impulsуw przez wszczepkк do mуzgu. Ci Murzyni nie њpiewaliby, gdybym ja nie sіuchaі. Sіoсce nie њwieciіoby, gdyby nie byіo gracza, ktуry czuje jego promienie. Solipsyzm stechnicyzowany; kaїdy z nas jest Bogiem Allaha. Z drugiej jednak strony, Allah jest naszym Bogiem.

- Wytіumaczк ci to na przykіadzie - rzekі Maastrachni wyjmuj№c z kieszeni жwierжdolarуwkк. Byі on jednym z goњci Santany, o ktуrym wiedziaіem, їe jest graczem - wci№ї bowiem, mimo nieustannego przymykania lewego i prawego oka, nie byіem w stanie samodzielnie ich identyfikowaж. Maastrachni byі szczupіy, krуtko przystrzyїony, o ciemnej karnacji; niewiele mуwiі, nie pytany nie odzywaі siк, trzymaі siк zawsze na uboczu, nie wі№czaі do їadnych dyskusji, sam nie zadawaі pytaс, choж na jemu zadane grzecznie odpowiadaі - zachowywaі siк nieco sztywno, byі zawsze spokojny cichym spokojem їyciowych samotnikуw. Atrapy darzyіy do sympati№, budz№c№ u innych graczy zdziwienie i irytacjк; Maastrachni mieszkaі u Santany juї dіuїszy czas.

- To jest њwiat o doњж wysokich wspуіczynnikach mitycznoњci i magii. Wiкc tylko sobie pomyњl wyraџnie: ktуra strona monety odpowiada „tak”, a ktуra „nie”.

- No i co?

- Zadaj jakieњ pytanie i rzuж.

Czy dwa plus dwa jest cztery? Zacz№іem rzucaж. Tak. Tak. Tak. Tak. Bez przerwy wypadaіa reszka, to byіo niesamowite. Czy motyl to roњlina? Orіy. Czy Ziemia jest pіaska? Orіy. Czy istnieje Bуg? Tak, nie, nie, tak, nie, tak, tak...

- Zadaіeњ pytanie, na ktуre Allah nie zna odpowiedzi - rzekі obserwuj№cy me poczynania Maastrachni. - Albo na ktуre nie moїna odpowiedzieж tylko twierdz№co czy przecz№co.

Siedzieliњmy na pomaraсczowo rozsіonecznionej cukierkowym zachodem sіoсca werandzie; Maastrachni, w przewiewnej biaіej marynarce, z lask№ na kolanach, s№czyі powoli chіodn№ herbatк. W zagrodzie za odnog№ parku ujeїdїano dzikie konie, dochodziіy stamt№d pokrzykiwania jeџdџcуw i widzуw, tкtent galopu poskramianych zwierz№t. W domu panowaіa senna cisza sierpniowego wieczoru.

- A gdybym sprуbowaі oszukiwaж? Kontrolowaж rzuty. Lub w ogуle rzucaж sfaіszowan№ monet№.

- Jeњli tylko bкdziesz robiі to њwiadomie, jeњli choж raz pomyњlisz o tym, Allah odczyta to i rуwnieї otrzymasz wynik nic nie oznaczaj№cy.

- Chcesz powiedzieж, їe on zna nasze myњli? Czyta w nich?

Maastrachni odіoїyі filiїankк. - Oczywiњcie. Na tym to siк opiera. Їadnych czynуw. Tylko myњli.

Chwilк siк zastanawiaіem.

- Czemu wiкc - spytaіem go - Nazgul tak nalegaі, by Santana siк dowiedziaі, co przydarzyіo siк Alexowi i jego ludziom, skoro wystarczyіby rzut monet№?

- Nie wystarczyіby.

- Przecieї Allah zna odpowiedџ na to pytanie.

- Zna.

- To dlaczego...

Z wnкtrza domu dobiegі nas miкkki pogіos muzyki fortepianowej.

- Marie - rzekі Maastrachni. Marie byіa atrapow№ їon№ Santany.

- Dlaczego... - zacz№іem ponownie.

- Bo to wiadomoњж zbyt waїna. Allah to komputer, myњli algorytmami, w jego „szaleсstwie” jest wprogramowana mu na samym pocz№tku metodycznoњж i precyzja; czкњж zasad zіamaі najjaskrawiej jak moїna, a pozostaіych przestrzega z mechaniczn№ dosіownoњci№. Przypuszczam, a jest to koncepcja Santany, iї chodzi tu o zakaz ingerowania przez Allaha wњwiaty Irrehaare jako strony. To jest logika komputera, on moїe ci obliczyж co do grama masк Sіoсca, a w chwilк potem poda zі№ datк, bo urїniкty informatyk przeskoczyі z jak№њ pкtl№ o jedn№ komуrkк za daleko.

Sceptycznie przyj№іem te wyjaњnienia. Wszak „waїnoњж” kaїdej informacji jest wysoce wzglкdna. Pomyњlaіem sobie: Allah po prostu ujawnia, co chce. Nie wyci№gn№іem jednak wуwczas gікbszych wnioskуw z tej konstatacji.

Maastrachni mуwiі i mуwiі; Marie przestaіa graж, wyszіa na werandк. On siк nawet nie obrуciі, mуwiі dalej z tкp№ zaciкtoњci№, choж wiedz№c o jej obecnoњci powinien zmieniж temat, zamilkn№ж - nie jest dobrze, gdy atrapy zbyt wiele siк domyњlaj№.

Marie zatrzymaіa siк, spojrzaіa na mnie, na plecy Maastrachniego, uniosіa brwi. Taka doskonaіa. Koronki i jedwabie jak mgіa wokуі niej. Wіosy biaіe lodow№ biel№ њniegu, jasna skуra troskliwie chroniona przed ultrafioletem. Ruchy bogini. Potrz№њnie gіow№ i niebo zapіacze. Odwrуж wzrok od tych ust.

Uњmiechnкіa siк i odeszіa; їadna chwila nie jest tak piкkna, by trwaж wiecznie.

. Miіoњж w Irrehaare .

Klara, jeszcze jeden gracz goszcz№cy u Santany, zagadniкta podczas k№pieli w zakolu pobliskiej rzeki o dziwne zachowanie Maastrachniego, rozchichotaіa siк dziko.

Podpіyn№іem do niej, rozpryskuj№c wodк na wszystkie strony.

- Maastrachni to wariat - rzuciіa, wymykaj№c siк z mego uchwytu.

- Nie powiedziaіbym.

- Ty wiesz, kim on jest w rzeczywistoњci?

- Kim?

- To assasin Imperium Islamskiego. Wmontowali mu wszczepkк, bo zostaі przerzucony do Europy ze swoj№ grup№ dla wykonania jakiegoњ zadania.

- Sk№d wiesz?

- Sam mi powiedziaі.

- To czyni z niego przestкpcк, ale nie szaleсca.

Klara unosiіa siк na wodzie z rкkami pod gіow№, mruї№c oczy przed sіonecznymi odblaskami tancz№cymi po powierzchni rzeki i promieniami samego sіoсca.

- Maastrachni byі czіowiekiem Samuraja. Otrzymaі polecenie zabicia Santany, aby Samuraj mуgі go pochwyciж na swoim terytorium. No i przedarі siк przez kontrolowane przez nas Bramy, dotarі do tego њwiata, poczekaі na przybycie Santany i zabiі go. Niestety, zobaczyі Marie. Zakochaі siк w niej.

- Tak?

Klara obrуciіa siк, spojrzaіa zdumiona. Zanurkowaіa i wypіynкіa przy mnie, w cieniu stromego brzegu.

- Nie rozumiesz? On siк w niej zakochaі. Zakochaі siк w atrapie! Wiedziaі, їe to atrapa, nie jest њlepy jak ty. Zakochaі siк i zostaі tu.

- A Santana?

- Jakimњ cudem wrуciі; pozwoliі mu zamieszkaж u siebie. Wyeliminowaі w ten sposуb niebezpiecznego gracza z armii Samuraja. Ma go na oku. Uzaleїniі od siebie.

Czasami zapominaіem, їe to tylko Irrehaare, zіuda i faіsz, i wуwczas w їaden sposуb nie mogіem zrozumieж tych ludzi.

- I co? Nie przeszkadza mu to? Pilnuje ich bez przerwy czy jak?

Klara zaњmiaіa siк.

- Przecieї on dobrze wie, їe Marie go zdradza z Maastrachnim - to w ten sposуb sprawuje nad nim kontrolк. A Marie jakoњ kocha ich obu; Maastrachni cierpi, biedny idiota.

- Chyba jestem tкpy.

- To atrapa! Atrapa! Nie rozumiesz? Maastrachni jest szalony, kocha atrapк! Podprogram Allaha!

Spojrzaіem na Klarк, czarnowіos№ nimfк o narkotycznie bікkitnych oczach i skуrze jak aksamit.

- A kim ty naprawdк jesteњ? - spytaіem po dіugiej chwili intymnego milczenia.

- Lepiej, їebyњ nie wiedziaі - szepnкіa, њci№gaj№c mnie w gікbinк.

Nastкpnego dnia dowiedziaіem siк od Llametha, iї gracz posіuguj№cy siк postaci№ Klary w њwiecie rzeczywistym jest osiemdziesiкciooњmioletnim emerytowanym policjantem.

Widziaі jak zbladіem. Zarechotaі, poklepaі siк po swych krzywych nogach.

- A tyњ myњlaі, їe co? Їe Allah sczytuje obrazy postaci ze zdjкж graczy z banku danych? - zaskrzeczaі ubawiony. - Toї kaїdy wybiera wіaњnie tak№ osobк, jak№ nie jest, a chciaіby byж! To dlatego w Irrehaare tylu jest mкїczyzn o ciaіach Dallego, a kobiety jedna w drug№ Afrodyty!

- W takim razie, kim ty jesteњ naprawdк, pokrako? - warkn№іem.

- A zgadnij, zgadnij.

Nie tylko Allah

Okazaіo siк, iї to nie koniec cudуw Irrehaare. Po trzech tygodniach pobytu w Luizjanie w koсcu wyksztaіciіa siк u mnie zdolnosж identyfikacji graczy. Chodziіem po domu i mrugaіem. Zafascynowany obserwowaіem przedziwne wyostrzenie siк zarysуw sylwetki Czarnego, Llametha, Klary, Maastrachniego, Ausburga, Kreny’ego. Spotkaіem jeszcze kogoњ; nie wiem, jak tк osobк sklasyfikowaж. Nie jestem nawet pewien jej pіci. Byж moїe byі to wirus, byж moїe jakiњ tajemniczy gracz o niesamowitych wspуіczynnikach. Szedіem alejk№ w cieniu szpalerуw niskich drzew ukochanego sadu Santany, przyroda graіa na peіnym spektrum subtelnych wraїeс piкkna i naturalnoњci, wiaі lekki wiatr, czuіem siк pуіbogiem - on wyszedі zza zakrкtu. Zamrugaіem: tego typu rozsіonecznionego a ostrego rozemglenia konturуw sylwetki nie spostrzegіem jeszcze u їadnego z graj№cych, zbiіo mnie to z tropu. Tamten byі juї przy mnie. Dziwne - teraz nie potrafiк sobie przypomnieж їadnych szczegуіуw postaci nieznajomego; wysoki? niski? jakie wіosy? jakie ubranie? Pamiкtam, їe siк uњmiechaі. Podaі mi coњ - broс. W tym њwiecie mogіa to byж tylko szabla kawaleryjska. Wzi№іem dar; nieznajomy odszedі, znikn№і. Pojкcia nie miaіem, o co w tym wszystkim chodziіo.

Chowaj№c szablк pod іуїko pomyњlaіem: jeszcze jeden mit, Irrehaare to tygiel wszelkich moїliwych baњni, podaс, archetypуw i toposуw; musiaі siк tu pojawiж jakiњ Nieznajomy, Tajemniczy z duїej litery pisany, jakaњ misja i њwiкty artefakt. Lecz nikomu nie opowiedziaіem o pochodzeniu szabli.

Wieczorem natkn№іem siк, teї w sadzie, na waікsaj№cego siк bez celu wielkiego wilczura Santany, Ikiego. Jego teї wyostrzyіo.

- Nie wiem, kim on jest poza Irrehaare - odpowiedziaі na moje pytanie Santana. - Pewnie zapalonym kynologiem, ktуry wі№czyі siк na chwilк w postaж psa, by sprawdziж poprawnoњж algorytmуw symulacji. I miaі pecha zrobiж to w nieodpowiedniej chwili, jak my wszyscy. - Przypomniaіem sobie goryla z ogrodu Nazgula w Astro.

Przyszіo mi do gіowy, ze skoro odrуїniam graczy, to moїe rуwnieї dostrzegam juї Bramy. Wyprosiіem wiкc u Santany klucz do piwnicznej sali przejњж; byі zdumiony moj№ stanowczoњci№.

Zszedіszy na dуі po niebezpiecznie њliskich schodach, z zapalon№ lamp№ w rкku, otworzyіem i zamkn№іem za sob№ їelazne drzwi. Lampк ustawiіem na stoliku i przyst№piіem do badaс. Mimo wpatrywania siк z uporem w przestrzeс ponad biaіymi liniami progуw, nie zobaczyіem tam nic niezwykіego. Stan№іem na њrodku heksagonu. Dalej nic. Zacz№іem chodziж wokуі њcian pomieszczenia, licz№c, їe znajdк wreszcie k№t - jeњli rzecz od tego byіa uzaleїniona - z ktуrego w koсcu ujrzк Bramy. Nie znalazіem. Trudno; mam czas, poczekam, sprawdzк jeszcze pуџniej.

Przy liniach progуw wypisano orientacyjne nazwy miejsc przeniesieс. Pocz№wszy od Berlina, id№c zgodnie z ruchem wskazуwek zegara, byіy to: Maehatt, Dick River, Pekin V, Caesia’s House i Kilimanjaro. Korciіo mnie, by sprуbowaж samodzielnego przejњcia, chociaїby do Berlina, i poжwiczyж sterowanie procesem kreowania swej postaci w nowym њwiecie. I najpewniej zrobiіbym to, gdybym nie dostrzegі owej kartki. Leїaіa pod stolikiem, tuї przy jego jedynej nodze - maіy, biaіy, nieco zmiкty, prostok№tny њcinek papieru z nakreњlonymi piуrem kilkoma sіowami. Zaciekawiіa mnie, nic wiкcej; w koсcu to tylko kartka. Podniosіem j№, zbliїyіem do lampy.

Santana:

od mezozoiku idzie przez ci№g wirus zwierciadlany

wieczуr 14 luty 54 na Kilimandїaro

Cavalerr

. Chmury nad rajem .

- Kto to jest Cavalerr? - spytaіem Kreny’ego podczas kolacji.

Nad dіugim, zastawionym srebrem i porcelan№ stoіem unosiі siк szum przyciszonych rozmуw, szybkich szeptуw, krуtkich wybuchуw њmiechu; prуcz graczy zasiadaіy przy nim tylko cztery atrapy i mogіem byж pewien, їe їadna z nich nie usіyszy pytania.

- Cavalerr? - zdziwiі siк Kreny. - To killer na usіugach Yerltvachoviciиa. Gdzie o nim sіyszaіeњ? A moїe go sobie przypomniaіeњ?

- W№tpiк, czy kiedykolwiek coњ sobie przypomnк - pokrкciіem gіow№ unosz№c kieliszek. - Amnezja totalna.

Kreny wyd№і policzek. - Nigdy nic nie wiadomo, nie b№dџ takim pesymist№.

- Ja juї siк po prostu przyzwyczaiіem do tej sytuacji. - Zastanawiaіy mnie wіasne sіowa. - Prawdк mуwi№c, nie byіbym bynajmniej zadowolony z powracania pamiкci. Wolк byж tym, kim jestem teraz, chociaї wіaњciwie jestem nikim; bojк siк odkryж zbyt wiele.

Kreny popatrzyі na mnie dziwnie.

Kreny miaі postaж jasnowіosego dziewiкtnastolatka, prawdziwego poіudniowoamerykaсskiego Apollina; jego miejsce startowe znajdowaіo siк wіaњnie w tej Luizjanie. Naprawdк jednak byі profesorem historii po szeњжdziesi№tce, po dwуch zawaіach i trzech zerwanych kontraktach maіїeсskich niskich stopni. Wchodz№c do Irrehaare wybraі spoњrуd dostкpnych zestaw wspуіczynnikуw o najwyїszym szczкњciu, w efekcie prawie wszystkie pozostaіe cech zewnкtrznych miaі bliskie zeru. Byі jedynym graczem znanym Santanie (prуcz Samuraja), ktуry po awarii Allaha nie umarі jeszcze ani razu.

- A wirus zwierciadlany? - zagadn№іem go ponownie po deserze.

- Sіuchaj... - zacz№і, zmarszczywszy powoli brwi - bardziej ten gest pasowaі do profesora, niї nastolatka.

Pokazaіem mu kartkк; zamilkі.

- W piwnicy, koіo Bram, parк godzin temu - wyjaњniіem.

Kreny strzeliі palcami na lokaja. Przekazaі mu szeptem jakieњ polecenie; Murzyn podszedі do Santany, pochyliі siк nad nim i chwilк coњ tіumaczyі - Santana wydawaі siк zirytowany popatruj№c tak na Kreny’ego nad stoіem z t№ swoj№ kwaњn№ min№. W koсcu skin№і gіow№. Przeprosiі, wstaі. Kreny wstaі rуwnieї. Podniosіem siк i ja.

Przeszliњmy do biblioteki. Santana zapaliі cygaro - plantator peіn№ gкb№.

Za otwartymi oknami, w chіodnym wieczornym powietrzu, niosіa siк gіoњna muzyka cykad. W oddali rїaі koс, ktoњ kogoњ woіaі.

- Co jest, Kreny? Musisz w њrodku kolacji?

- Czas - mrukn№і Kreny i podaі Santanie kartkк.

Santana odczytaі wiadomoњж, zerkn№і na mnie pytaj№co; skin№іem gіow№.

- Jak dawno nie zagl№daіeњ do piwnicy? - spytaі go Kreny.

- Cholera, іadnych parк dni.

- Szczкњcie, їe Adrian tam zeszedі. Trzeba bкdzie skoczyж na Kilimandїaro i sprawdziж datк.

- Mam kalendarz tego ci№gu do czterech skokуw, zaraz ci powiem. - Santana odіoїyі cygaro, odszukaі na pуіce biblioteczki cienk№, twardo oprawion№ ksi№їkк, wetkniкt№ miкdzy astrolabium a klepsydrк, i przekartkowaі j№. - Czternasty luty to byі tam wczoraj rano, teraz powinien byж juї... - zerkn№і na zegar - ...dwudziesty siуdmy.

Kreny rozsiadі siк w fotelu.

- Zwierciadlane s№ powolne - rzuciі.

- Nie tak wolne jak ten њwiat. Trzeba siк zbieraж.

- Moїe wystarczyіoby daж znaж Nazgulowi? W koсcu przecieї i do niego dojdzie.

- Nazgul bкdzie wyczekiwaі. Zreszt№ w Astro wykres magii jest pіaski jak decha, moїe im siк wcale nie rzuciж. A chociaїby. - Czarny odіoїyі ksi№їkк. - Nazgul wyczeka, їeby nam przypadkiem nie zrobiж przysіugi.

- Bкdк wam przerywaі, dopуki mi nie wytіumaczycie, co siк wіaњciwie dzieje - warkn№іem; ignorowanie mnie weszіo im w krew.

- Czego nie rozumiesz? - westchn№і Santana i zacz№і mуwiж nie poczekawszy na odpowiedџ.

Wirus zwierciadlany to wirus odbijaj№cy siк na kolejne њwiaty przez pіaszczyzny Bram, zwykle w pionowym ukіadzie ci№gu. Jest mniejszy i powolniejszy od nieograniczonych praktycznie wirusуw miejscowych, ktуrych przedstawiciela miaіem okazjк ujrzeж nad Stonehenge. Z uwagi jednak na sw№ zdolnoњж rozmnaїania i przekraczania granic њwiatуw oraz symulacyjn№ atrapow№ inteligencjк, a przede wszystkim na niemalїe ludzk№ zajadіoњж w polowaniu na graczy, stanowi on najgroџniejsz№ odmianк wirusa. Przybiera zwykle humanoidaln№ postaж - potкїny jest potкg№ magii i w њwiatach realistycznych znowu nie tak trudno go zniszczyж. Po kaїdym kolejnym odrodzeniu jest jednak coraz ostroїniejszy: teraz juї w ogуle omija podobne њwiaty. Luizjany zaњ prawie na pewno nie ominie.

- Moїe ominie - mrukn№і bez przekonania Kreny.

- Aї takiego szczкњcia to ty nie masz.

- To co? Emigrujemy?

Santana spochmurniaі. Niby sam to zaproponowaі, lecz najwyraџniej przeprowadzka byіa mu nie w smak.

- Sam mi mуwiіeњ, їebym siк nie przywi№zywaі do przedmiotуw - wytkn№іem mu.

Spojrzaі na mnie wrogo.

- Od mezozoiku jest z trzydzieњci skokуw w ci№gu. Jak nie wiкcej - rzekі z wytrenowanym opanowaniem, zastanawiaj№c siк gіoњno. - Mimo wszystko mamy jeszcze czas. Moїemy sprуbowaж.

Kreny popukaі siк w gіowк. - I kto z tob№ pуjdzie?

- Llameth.

- Ta, Llameth pуjdzie, Llametj to sadomasochista. Kto wy, Cienie jesteњcie? Myњlisz, їe we dwуjkк dacie radк? - Kreny z politowaniem odwin№і gуrn№ wargк.

- W odpowiednio realistycznym њwiecie.

- Realistyczne њwiaty to on dawno przestaі odwiedzaж.

- Tchуrz jesteњ.

- Wiem o tym.

Santana odwrуciі wzrok, poprawiі mankiety.

- Ty chcesz go zniszczyж? - spytaіem go, zdumiony. - Chcesz zniszczyж ten wirus, zanim tutaj dotrze, tak? Tak?

Czarny twardo milcz№c potwierdziі me przypuszczenie.

Machn№wszy rкk№ Kreny wstaі i wyszedі.

Milczeliњmy nadal.

- Powiem Ausburgowi, to ciк odprowadzi w jakiњ bezpieczny њwiat poza ci№giem - rzekі wreszcie Santana, czкstuj№c mnie cygarem. - I niech ci siк nic podobnego nie marzy.

Odgryzіem koсcуwkк, zapaliіem i oczywiњcie automatycznie sprzeciwiіem siк Czarnemu.

- Pуjdк z wami.

- Zgіupiaіeњ - sarkn№і.

- Podaj mi dwa logiczne argumenty przeciwko temu pomysіowi.

- A odpieprz siк z tymi swoimi argumentami! To po prostu idiotyzm, i dobrze o tym wiesz. Nie doњж, їe miaіbym na gіowie tego cholernego wirusa, to jeszcze miaіbym bez przerwy pilnowaж ciebie, ktуry sam nie wiesz, czego nie pamiкtasz, dopуki to po tobie nie przecwaіuje. - Santana, rozkojarzony, ze њlepym gniewem odkopaі zawiniкty rуg dywanu. - W twoim przypadku Nazgul miaі racjк, ty rzeczywiњcie jesteњ chodz№c№ bomb№ zegarow№! Nie bкdк niepotrzebnie zwiкkszaі ryzyka. - Pochwyciі moje spojrzenie. - Tak, wiem: i mуwiк jak Nazgul!

- Santana. Mnie nie moїna zabiж.

To go zgasiіo. Zwaliі siк w fotel, zagapiі w noc; artystycznie wydmuchiwaі dym - zaci№gaj№c siк, od czasu do czasu zerkaі na mnie taksuj№co.

- A dlaczego ci tak na tym zaleїy, co?

- Powiedzmy, їe mam doњж robienia za niepeіnosprawnego nieszczкњnika, ktуry potrzebuje niaсki, їeby przejњж parк Bram.

- Bo potrzebujesz.

- Chciaіbym przestaж potrzebowaж.

- A sk№d wiesz...

- Nie wiem.

Uњmiechn№і siк, zmruїyі oczy. Dџgn№і w mym kierunku cygarem.

- Ty siк zmieniasz, Adrian. Teraz nie udaіoby mi siк tak spokojnie poodcinaж ci palcуw. Prawda? Teraz nie jesteњ juї taki nijaki. Zmieniasz siк. Moїe nie pamiкж, ale coњ odzyskujesz na pewno.

. Raj opuszczony .

Llameth siк zgodziі, oczywiњcie. Pozostali znani mi gracze goszcz№cy u Santany na wieњж o zbliїaj№cym siк wirusie zwierciadlanym czym prкdzej udali siк do piwnicy; їaden nie wrуciі. Wyj№tek stanowiі Maastrachni.

- Nawet jak wszyscy uciekniemy, on i tak wyczuje, їeњmy tu przebywali - powiedziaі Santanie. - Zniszczy wszystko i wszystkich, ktуrzy mieli z nami stycznoњж. - Przez „wszystkich” rozumiaі ludzkie atrapy. - Zabije j№.

Santana wydaі jeszcze zarz№dcy szereg poleceс, wygіosiі kilka kіamstw na uїytek miejscowych, przygotowaі ekwipunek... przed pуіnoc№, niecaіe siedem godzin od znalezienia przeze mnie kartki, i on zeszedі do piwnicy. Czekaliњmy na niego w њrodku heksagonu, Llameth ssaі krew z lewego nadgarstka, ktуry byі sobie przeci№і jednym ze swych noїy. Czarny zamkn№і starannie drzwi, klucz wzi№і ze sob№.

O 23.48 czasu Luizjany przeszliњmy na Kilimandїaro.

. Tropiciele .

Reguіy rz№dz№ce przemieszczaniem siк postaci graczy pomiкdzy њwiatami Irrehaare stanowi№ wypadkow№ wypaczeс systemu spowodowanych awari№ Allaha - czy, jak kto woli, wejњciem Samuraja - i zaszczepionych komputerowi fundamentalnych zasad, na ktуrych wzniesiono to krуlestwo marzeс. Allah staraі siк usystematyzowaж szaleсstwo i przypadek - i w ten sposуb powstaіy Bramy, ich heksagony, ci№gi i piony oraz prawa przejњж. Przez Bramк nie moїe siк przedostaж їaden czіowiek czy zwierzк, o ile nie jest postaci№ kierowan№ przez gracza. Kaїda taka postaж wkraczaj№c do nowego њwiata jest automatycznie doс przystosowywana, przy czym stopieс i rodzaj owego przystosowania mog№ byж przez ni№ modyfikowane - o ile jest przytomna, posiada odpowiednio wysokie wspуіczynniki i umiejкtnoњж koncentracji w danej chwili. Odnosi siк to rуwnieї do wszystkich posiadanych przez ni№ przedmiotуw czy teї caіych martwych wycinkуw otoczenia ruchomych na tyle, by przenieњж siк z ni№ za liniк progu. Brzmi to jak zbiуr przepisуw gry - bo teї tym wіaњnie jest.

Zabieraj№c ze sob№ їywnoњж, zapasowe ubrania, pistolety i szable - bardziej niї o te konkretne przedmioty, chodziіo nam o ich ideк: w jakimkolwiek bowiem њwiecie siк nie znajdowaliњmy, broс pozostawaіa broni№, odzieї odzieї№ - choж zmieniaіy siк i nasze ciaіa, a moje najbardziej, choж zmieniaі siк caіy ten ekwipunek. Przechodziliњmy tam i z powrotem, od Bramy do Bramy, w ramach jednego ci№gu drzewa heksagonуw. Kalejdoskop: niebo bіekitne, seledynowe, czerwone, br№zowe i czarne; sіoсca i ksiкїyce jak otwieraj№ce siк i zamykaj№ce њlepia kosmosu; nagіe skoki temperatury, turtura hipotermicznych dreszczy, cieplnych udarуw; miasto, pustynia, las, jaskinia, morze, wnкtrze pomieszczenia. Piekielny rajd. W kilkadziesi№t minut zagкszczone godziny i dni.

Zatrzymaliњmy siк, po odzieniu s№dz№c, w њredniowieczu. Wieczуr. Powietrze chіodne, wilgotne. Zachwaszczona і№ka przylegaj№ca do puszczy. Wychodz№c trуjtкcz№ z Bramy o maіo nie wpadliњmy wprost w trzeszcz№ce wysokim pіomieniem ognisko. Musiaіo siк znajdowaж dokіadnie na њrodku heksagonu, wnosz№c z k№ta, pod jakim podchodziliњmy do Bram.

Santana potwierdziі to przypuszczenie.

- Na samej osi - mrukn№і ogl№daj№c siк na Bramy.

- Ile to skokуw? - spytaі Llameth, wypatruj№c czegoњ w ciemnej њcianie puszczy. - Trzynaњcie?

- Czternaњcie - poprawiіem go.

- Moїe byњ siк tak pomodliі? Co? Santana?

- Moїe. A moїe zaczekamy na tego piromana.

Llameth wywin№і usta w charakterystycznym dla niego, szyderczo-okrutnym uњmiechu. - Dіugo czekaж nie bкdziemy.

Obserwowaіa nas jakiњ czas, nim wyszіa z cienia drzew. Przez ramiк przewieszony miaіa іuk, niosіa ustrzelonego zaj№ca. Mrugn№іem: gracz.

Zaj№ca rzuciіa na ziemiк przy ognisku. Јuk i koіczan zdjкіa.

- A ciebie nie znam - rzekіa przypatruj№c mi siк badawczo. Dziwna byіa ta zaciкtoњж, z jak№ ostentacyjnie ominкіa wzrokiem Santanк, nawet ja j№ zauwaїyіem; zerkn№іem na niego szybko.

Czarny, odwracaj№c siк ku mroczniej№cym falom przyleњnych pуl, uњmiechn№і siк sarkastycznie. - To atrapa, nie widzisz?

Kobieta i Llameth mrugnкli niemal jednoczeњnie.

- Juї nie - zauwaїyі kaleka. - Juї jest identyfikowalny.

Duїo bym daі teraz za lustro.

Nie zrozumiaіa zapewne, o czym mуwi№, ale nie podjкіa tematu.

- Tak sobie myњlaіam, їe jednak pуjdziecie w dуі na niego.

- To ty j№ pomiкіaњ - stwierdziіem. - Tк kartkк Cavalerra w Luizjanie.

- On siк zawsze zamykaі jak w twierdzy, nie chciaіo mi siк burzyж mu tego piкknego domu.

Wci№ї na niego nie patrzyіa, lecz wiedziaіem, їe mуwi o Santanie. Santana byі osi№ jej myњli.

- A co ty tu w ogуle robisz? - zagadn№і j№ Llameth. - Nazgul wysіaі ciк, їebyњ na nas czekaіa?

- Szukam Alexa.

Miіoњж poza Irrehaare

Nazgul podczas kolejnej wizyty w owej њwi№tyni w Zewnкtrzu wymodliі odpowiedzi na szereg nowych waїnych dlaс pytaс - Allah byі tam ustкpliwy jak nigdzie. Wypіynкіa miкdzy innymi sprawa druїyny Santany. Okazaіo siк, iї jednemu z zabitych, samemu Alexowi mianowicie, udaіo siк wydostaж z terytorium Samuraja przemykaj№c siк Obwodnic№, a potem Zewnкtrzem - co notabene jest bardzo czasochіonnym sposobem podrуїowania. Oczywistym byіo, iї, z racji takiego, nie innego przestrzennego ukіadu drzew ci№gуw, pierwszy heksagon, do ktуrego uda mu siк dotrzeж, bкdzie ktуrymњ z heksagonуw niїszej czкњci pionu Astro. Niespodziewanie Alex zyskaі na waїnoњci: byі pierwszym graczem, ktуremu powiodіa siк ucieczka z imperium Samuraja do wolnych pionуw okrкїn№ drog№ przez Zewnкtrze. Strona, ktуra pozna tajemnicк tej drogi, zyska moїliwoњж niepostrzeїonego przerzucenia dowolnej liczby ludzi do centralnych њwiatуw wroga. Alex, przez zamkniкte w swej gіowie wspomnienie, staі siк bezcenny. Nie naleїaіo liczyж, iї Samuraj nie wie tego, czego zdoіaі siк dowiedzieж Nazgul, na pewno byіa juї w toku jakaњ kontrakcja. Tymczasem, pуki nikt nie wiedziaі, gdzie konkretnie znajduje siк Alex, nie moїna byіo mu pomуc. Rozesіano zatem tropicieli: graczy o wysokich wspуіczynnikach intuicji, magii i szczкњcia. Jak na razie jedyny skutek tej operacji stanowiіa informacja o postкpowaniu w gуrк pionu wirusa zwierciadlanego zdobyta z ostrzeїeс pozostawionych przyjacioіom Yerltvachoviciиa przez jego killera. To wіaњnie Arianne pierwsza przyniosіa j№ do Star Mexico.

- I co na to Nazgul? - spytaіem.

Przeіknкіa przeїuwany akurat kкs miкsa, nim odpowiedziaіa. Zapadіa juї noc, gor№ca jasnoњж rozskrzeczanego pіomienia zaњlepiіa i przykuіa nasze oczy, istniaі tylko ten ogieс - i ciemnoњж.

- Porozsyіaі ludzi z poleceniem ewakuacji zagroїonych њwiatуw, ale Astro za zagroїone nie uwaїa - wzruszyіa ramionami. - Czeka.

Arianne byіa niska, szczupіa, ciemnowіosa; piкkna wyrazistym kobiecym wyobraїeniem ideaіu urody. Juї sama ta naddoskonaіoњж, bez potrzeby przymykania powiek, wyrуїniaіa j№ wњrуd atrap. Wszyscy spotkani dot№d przeze mnie gracze mieli wygl№d anioіуw. Lub demonуw, pomyњlaіem spogl№daj№c na Llametha.

- I jak ci mуwi ta twoja intuicja? - burkn№і. - Jest tu Alex, hк?

- Nie ma. Ale jest wirus.

Santana mimowolnie spojrzaі na ni№, chociaї dot№d starannie tego unikaі, zapewne w obawie napotkania jej wzroku.

- Sk№d wiesz?

- Och, jest juї trzy skoki w gуrк. Szіam ci№giem od Astro staraj№c siк wyczuж Alexa. Obozowaіam tam wіaњnie miкdzy Bramami, kiedy odbiіo go przez jedn№ z nich. Ledwo zd№їyіam uciec.

- Widziaіaњ go??

- Schemat Krysztaіowego Jeџdџca. Nic nowego. Krysztaіowy rycerz na krysztaіowym rumaku. Wyїsi od Bramy. Goњж musi mieж z trzy metry bez heіmu. Lanca, miecz, topуr, kusza. Praworкczny. Kolczuga. Tyle spostrzegіam.

Czarny wyraџnie miaі jej za zіe, їe nie powiedziaіa tego od razu. Wysіaі natychmiast Llametha na krуtkie skoki przez wszystkie szeњж Bram, by orientacyjnie okreњliж tempo upіywu tutejszego czasu, na wypadek gdyby przyszіo nam tu stoczyж walkк. Sam odszedі na pobliski pagуrek, wbiі na jego szczycie w ziemiк miecz i uklкkn№і przy nim; modl№c siк do Boga, modliі siк do maszyny. Miaіy te modіy na celu - jak przypuszczaіem - zbadanie miejscowego wspуіczynnika oporu magii i mitycznoњci, a ponadto, o ile to moїliwe, wywoіanie proroczej wizji dotycz№cej wirusa - to w ten wіaњnie sposуb Nazgul i inni „rozmawiali” z Allahem.

Llameth w nieregularnych odstкpach czasu pojawiaі siк, po czym znikaі w nastкpnej Bramie. Sumiennie obracaіem pуіminutow№ klepsydrк za kaїdym razem, gdy przesypaі siк w niej piasek. Arianne jakiњ czas przygl№daіa siк temu. Skoсczywszy jeњж, wstaіa, popatrzyіa z jakimњ dziwnym roztargnieniem w ogieс i odeszіa wolno ku zatopionemu w modlitwie Santanie. Wspiкіa siк na szczyt i zatrzymaіa przed mieczem. Przez moment wygl№daіo to tak, jakby Czarny modliі siк do niej; widziaіem ich kamienno nieruchome cienie na tle aksamitnej kurtyny nocy. Potem Santana wstaі. Musieli coњ mуwiж, ale nie dosіyszaіem nawet szeptu echa tego dialogu.

Klepsydra: siуdma minuta.

Llameth wyszedі z ostatniej Bramy, podkuњtykaі do ogniska.

- Ile? - spytaі.

- Siedem i jakieњ piкж sekund.

- To daje iloraz bliski piкciu. Doњж szybki њwiat. Nawet z poprawk№ na przejњcia.

Zwaliі siк na kamieс obok.

Piкtnaњcie sekund, jakie odliczaі w kaїdym s№siednim њwiecie, po podzieleniu dawaіo w efekcie sredni№ wzglкdnego tempa upіywu czasu. Oczywiњcie byіa to metoda prymitywna i zawodna, caіy ci№g bowiem mуgі posiadaж chronopatyczn№ skazк - niemniej zwykle, jak mnie zapewniano, zdawaіo egzamin.

Llameth odszukaі wzrokiem Santanк i Arianne; wyszczerzyі krzywe resztki zebуw.

- To dopiero, kurwa, jest para.

- Mhm?

- Oni naprawdк s№ maіїeсstwem.

- Poza Irrehaare?

- No mуwiк. A tutaj, juї po zamkniкciu, urodziіo im siк dziecko.

Dotarіo do mnie znaczenie tych sіуw, lecz dіug№ chwilк nie mogіem zrozumieж, o co chodzi Llamethowi.

- Jak to - dziecko?

- Dziecko! - parskn№і. - Atrapowe! Co, myњlaіeњ moїe, їe ona w rzeczywistoњci... jak to siк mуwiіo? ...zaszіa w ci№їк? Irrehaare, Irrehaare. Urodziіa tu atrapк - zaњmiaі siк.

Cisn№іem polano w ogieс.

- I co?

- Ano, zabili je. Miaіo juї ze dwa lata. Mуwiіo. Tego nie mogli wytrzymaж.

. Czekaj№c .

Arianne wrуciіa kwadrans pуџniej. Z jakiegoњ powodu byіa z siebie niezmiernie zadowolona. Wymusiіa na mnie, bym jej opowiedziaі o amnezji. Nawet Llamethowi, gdy j№ o coњ zapytaі, odpowiedziaіa bez tego pogardliwego, opryskliwego potrz№њniкcia gіow№, jakim obdarza kalekк wiкkszoњж osуb wychowanych w њwiecie, gdzie kaleki znajdziesz tylko na obrazach Boscha.

Rankiem wycieсczony Santana zdecydowaі, iї przyjmiemy pojedynek z wirusem wіaњnie tutaj. Widziaі go w swej wizji, zawracaj№cego ku heksagonowi. Wyczuі nas. Krysztaіowy Jeџdziec. Arianne bez sіowa przeszіa przez jedn№ z Bram, wrуciіa, zabraіa broс, mruknкіa coњ o Alexie, zdumiewaj№co ciepіo poїegnaіa siк z mкїem i spruіa krуtk№ tкcz№ w s№siedni sen Allaha.

Sіoсce wychynкіo nad puszczк bladorуїowym, strzкpiastym owalem. W ciemnozielonej gкstwinie budziіo siк dzikie їycie. Przez niebo mknкіy od zachodu rozgotowane zwaіy burzowych chmur, porywisty chіodny wiatr zmieniaі siк w ciкїki, jesienny wicher. Czekaliњmy.

. Wirus .

Nadjechaі od zachodu, wraz z burz№.

Rozgwieџdziіy siк nad lini№ horyzontu lodowo i ogniњcie ostre pobіyski promieni sіonecznych odbijanych od kosmicznie doskonaіej powierzchni krysztaіu, ktуrym byі; dostrzegliњmy ich wirtualne igіy strzelaj№ce nad zielone fale pуl i zagraі w nas strach. Nawet Llamethowi zatrzepotaіy nerwowo wargi, jakby od zbyt wielu modlitw, ktуrych nie byі w stanie wymуwiж w tej ulotnej chwili. Oto wschodziіa jutrzenka mordu. Lуd naszych serc skrzepniкty w myњl - z komputera wszak nie wyjmiesz wiкcej jak wіoїyіeњ; wszystkie zіo Allahowych wirusуw zrodziіo siк w gіowach ludzi, on je sobie tylko stamt№d wypoїyczyі, skopiowaі.

- To diabelska maszyna - klкli gracze.

- Ale maszyna - mуwiіem zdziwiony. - Nie ma nawet wolnej woli.

- Przy tym stopniu zіoїonoњci i autonomicznoњci programуw - mamrotali rozeџleni - pojкcie wolnej woli jako takiej siк rozmywa, nie sposуb juї odrуїniж decyzji od wyboru.

- Lecz sk№d moїecie wiedzieж, їe to wіaњnie wola Allaha? Moїe spowodowane to zostaіo deformacjami Samuraja? Moїe Allah w istocie nie ma wyboru? A moїe i jest po naszej stronie? Jak moїecie byж pewni, їe to jego wina?

Ale oni wiedzieli swoje. Bluџni№c Allahowi byli przynajmniej mкczennikami. Usprawiedliwiali w ten sposуb swoje klкski. Allah akbar, Allah akbar.

I teraz, widz№c wyіaniaj№cego siк zza kolejnego pagуrka Krysztaіowego Jeџdџca, zrozumiaіem ow№ fatalistyczn№ desperacjк, ktуra staіa siк juї ich cech№ narodow№, wspуln№ cech№ przeklкtego u zarania ludu Irrehaare. Wїarty w mуzg kaїdego z nich, zasysaj№cy wszystkie myњli i uczucia, ten elektroniczny robak, њmiertelny guz, poњrednicz№c miкdzy nimi a juї abstrakcyjnym, bo tak potкїnym SYSTEMEM, wіadny jest jednym krуtkim impulsem str№ciж ich na samo dno piekieі, poddaж najgorszym torturom, wypruж z nich i uczyniж rzeczywistoњci№ najgікbsze ich lкki. A oni nie mog№ na to nic poradziж.

W rzeczy samej, Allah akbar.

Jeџdziec byі coraz bliїej.

Diamentowy pryzmat w pіynnych transformacjach galopuj№cy rуwnym tempem. Koс czіowiek: jedna caіoњж. Jedna przelewaj№ca siк nieprzerwanie z ksztaіtu w ksztaіt szklana rzeџba. Bo tym wіaњnie byі, on i zwierzк, a w gruncie rzeczy jednolity wirus - rzeџb№, szkіem sklкtym w wieczne niedoformowanie, їywym, roztopionym a zimnym; obcym programem szalej№cym po pamiкci operacyjnej Allaha. Krysztaіowe kopyta rumaka wyrzucaіy w powietrze grudy ziemi, odbijaіa siк w jego ciele zieleс trawy, przepeіzaіy po zbroi Jeџdџca mdіo rozlane przez neregularn№ taflк zwierciadіa odbicia nieba i poїeraj№cych je chmur. Fakt, iї koс, rycerz, jego broс, ekwipunek, siodіo - wszystko to stanowiіo їywokrysztaіow№ jednoњж, sk№pan№ w sekundowych њwietlnych refleksach, malowan№ bezustannie rуїnokolorowymi plamami lustrzanych obrazуw, fakt уw znacznie utrudniaі jakiekolwiek dokіadniejsze przyjrzenie siк wirusowi. A pкdziі on ku nam niezmordowanie utrzymuj№c tempo dzikiej szarїy: diamentowe nemezis. Zdoіaіem jednak wypatrzeж podstawowe rуїnice miкdzy nim a jego wyїsz№ historycznie wersj№ opisan№ przez Arianne. Miast lancy miaі kopiк, miast kolczugi peіn№ zbrojк; u siodіa wisiaіa tarcza. Jechaі z podniesion№ przyіbic№. Twarz, jako powierzchnia o zbyt wielkim nagromadzeniu faіd, wklкњniкж, wypukіoњci i spaczeс, tak odbijaіa i zaіamywaіa њwiatіo, їe nie sposуb byіo w tym promiennym obliczu rozpoznaж wiкcej jak dwa pіytkie њciemnienia oczu i pіaski dodatkowy pryzmat ostrego, orlego nosa.

Wirus na tyle siк juї zbliїyі, by wzrok mуgі go wpisaж w perspektywк: miaі jakieњ piкж metrуw, piкж i pуі; jeszcze wyїej wznosiі siк grot wspartej w kapturek przy strzemieniu kopii.

- I nie zgrywaж mi tu niezwyciкїonych; jakby co, od razu w Bramy. Nie wychodziж poza heksagon.

Llameth mrukn№і potakuj№co. Ja, ktуry Bram nie dostrzegaіem i musiaіem sobie pooznaczaж ich kraсce kamieniami, tylko wzruszyіem ramionami.

Santana їachn№і siк. - A ciebie to ja w ogуle nie rozumiem. Po cholerк siк wepchn№іeњ w tк jatkк?

Sam nie wiedziaіem, wiкc nic nie odrzekіem. Podj№іem decyzjк w uіamku sekundy, w chwili irracjonalnego buntu przeciwko przeznaczeniu, w chwili absolutnej frustracji - a potem nie bardzo juї miaіem jak siк wycofaж: klasyczny klincz ambicji i dumy.

Santana wyj№і zza cholewy koњcian№ rуїdїkк. Poњliniі jej koniec, chuchn№і.

Sto metrуw od heksagonu Krysztaіowy Jeџdziec zatrzymaі siк. Wbiі kopiк w ziemiк i wyci№gn№і przeџroczysty miecz.

Czarny oblizaі spierzchniкte wargi. - Aa, do diabіa z tym.

Tak naprawdк miaі to wszak byж pojedynek pomiкdzy nim, a wirusem, starcie w komуrkach procesora ich tajemniczych wspуіczynnikуw.

Santana spojrzaі w niebo, szepn№і doс coњ i wiatr zmieniі kierunek, chmury poczкіy siк cofaж.

Jeџdziec wrzasn№і; byі to dіugi, modulowany, wysoki wrzask, nie zawieraj№cy їadnych konkretnych sіуw, zbudowany na gіosce ae, wznosz№cy siк i opadaj№cy wraz z migocz№c№ w szklanej dіoni igі№ miecza. Coњ zaczкіo siк dziaж z ziemi№ wokуі nas - jakby siк rozgotowaіa. Santana splun№і na ni№; nie uspokoiіa siк. Jeџdziec wci№ї krzyczaі. Ucichі i zamarі od tego krzyku las, zgubiі siк wicher. Santana splun№і ponownie - a ziemia gotowaіa siк coraz mocniej. Tіuste, ciкїkie jej fontanny, cuchn№ce torfem i zgnilizn№, strzelaіy juї ponad nasze gіowy, utrzymanie rуwnowagi stawaіo siк z sekundy na sekundк trudniejsze; przeraїaj№ce byіo to lokalne trzкsienie ziemi.

- Stop. - powiedziaі wreszcie Czarny.

Zapadіa cisza. Grunt znieruchomiaі.

Santana zwaliі siк na kolana.

- Uwaїajcie na jego tarczк. - rzekі, rozpaczliwie іapi№c oddech.

Bo Jeџdziec juї szarїowaі. Miecz odchodz№cy ukoњnie w bok, jak asymetryczny statecznik. Przyіbiczne lustro na twarzy. Ostra krawкdџ tarczy tn№ca powietrze. Dzikoњж diamentowego wierzchowca. Zіota aureola sieci њwietlnych refleksуw. Brak cienia.

Wspi№і siк na wzgуrze, gdzie Santana odprawiaі byі swe nocne modіy. Po czym spadі zeс na nas w straceсczym galopie. Nie sіyszeliњmy charkotliwego zdyszenia konia, bo teї i koс nie oddychaі, bкd№c, podobnie jak sam rycerz, martw№ mas№. Widzieliњmy natomiast przestrzeс za nim, krzywo i aperspektywicznie spryzmatowan№.

Pуџniej, wyіawiaj№c z pamiкci zmatowiaіe juї nieco te sceny, oceniaіem, iї caіa walka, od chwili jego wjechania w heksagon, nie trwaіa dіuїej jak minutк. Siі№ rzeczy, samemu odgrywaj№c w tym przedstawieniu rolк, nie widziaіem go caіego, a i te fragmenty, ktуre zarajestrowaіem nim opadіy w miкkk№ glebк niepamiкci, zostaіy przefiltrowane i zdeformowane subiektywnoњci№ mego punktu widzenia.

Wspomnienia - obrazy - jak kadry wyciкte ze zbyt wiele razy ogl№danego filmu.

Llameth w krzywych piruetach schodz№cy Jeџdџcowi z drogi. Santana odtaczaj№cy siк w tкczк i w Bramк. Jeџdziec powstrzymuj№cy i obracaj№cy konia. Llameth tn№cy jedn№ ze swych krуtkich szabel przez jego pкcinк; pojawiaj№ca siк na jej szkle, jak od ogniowej skazy, czerwona prкga. Straszliwe ciкcie krysztaіowego miecza. Santana wysok№ smug№ kolorуw wystrzeliuwuj№cy z Bramy. Santana њpiewaj№cy, pіon№ca jego rуїdїka. Taniec przeџroczystego wierzchowca. Odciкta rкka Czarnego, jeszcze na ziemi rozwieraj№ca i zaciskaj№ca palce na rуїdїce. Skok Llametha, skaza przez lustro zbroi. Santana trac№cy przytomnoњж w trakcie rozpaczliwego podczoіgiwania siк ku Bramie. Obrуt olbrzymiego zwierzкcia i szarїa na mnie. Blask wielkiej, pіaskiej tarczy, odbicie w ktуrej unieruchamia kazdy przedmiot z siі№ proporcjonaln№ do jego masy. Mуj strach niczym jeszcze jeden obraz: dymna szaroњж odczuж. Mуj miecz, ktуrego imiк brzmi Niemoc. Uskok. Drgniкcie tarczy. Szarpniкty w pуі kroku prawie nie mogк siк ruszyж, zwi№zany ubraniem i orкїem. Tratowany Llameth - mimo to, w jakimњ dzikim, chorobliwym rozedrganiu wszystkich czіonkуw, siek№cy raz za razem brzuch konia; splot powidokуw bіyskуw jego szabel na mej siatkуwce. Widoczne przez szary dym histerii, porozrzucane i pozasypywane wrzeniem ziemi, kopce kamieni. Uwolniony z okowуw lustra tarczy; krysztaіowa klinga w moim brzuchu. Zgniіoїуіty zapach mych wnкtrznoњci. Ziemia. Bуl: siedem gіуw, czarne kіy, њlepe oczy, tysi№ce macek. Jeџdziec, czerwieni№ skaz ciкж Llametha zmuszony do przeіoїenia broni do lewej rкki, nie mog№cy poruszaж gіow№; jego koс, atakiem kaleki i czarami Santany przelewaj№cy siк w bezksztaіtne monstrum, jak њlimak, co zapomniaі nagle, kim jest - paczy siк, potwornieje i pкcznieje. Rycerz z trudem zsiadaj№cy zeс: rozі№czenie siк dwуch szklanych bryі. Rycerz: diamentowy Goliat. Nade mn№. Kat. Doskonaіoњж brzeszczotu. Jestem nieњmiertelny, jestem nieњmiertelny, nie moїna mnie zabiж! Rozsyp siк! Rozbij siк! Roztіucz! Szszcztrszszsz... Deszcz szklanych okruchуw. Na miriady brylantуw. Srebrzy siк i zіoci krysztaіowy dywan. Pкtla mych wnкtrznoњci niszcz№ca jego artystyczny porzadek. Czoіgaj№cy siк na њlepo ku zmartwychwstaniu. Rozwіуczone wszкdzie wokуі zwіoki Llametha, dematerializuj№ce siк nagle. Tкczy. Tкczy. Chcк siк rozpleњж w gobelin barw. Ta chкж: czarna, lodowata, matowa. Brama: blady obraz innej rzeczywistoњci, wpisany w bіyszcz№ce purpurowo, prostok№tne ramy.

. Santana niezrozumiaіy .

Jednak odzyskaі przytomnoњж i udaіo mi siк go wywlec z tego њwiata i њci№gn№ж z powrotem. Patrzyі na mnie, oszoіomiony; tym razem to ja biіem go po twarzy, by wytr№ciж z omdlenia, w ktуrym myњli nie mogіyby odtworzyж jego ciaіa.

- Co siк staіo? - spytaі. No i nie wiedziaіem, co mu wіaњciwie odpowiedzieж.

Szklany piasek chrzкњciі pod naszymi stopami. Po Jeџdџcu, koniu i Llamecie nie pozostaі їaden wiкcej њlad. Krew kaleki zniknкіa, jako czкњж jego zwіok, w chwili њmierci. Krew Santany z powrotem kr№їyіa mu w їyіach: prawo zachowania masy i energii obowi№zuje rуwnieї w Irrehaare.

- Co siк staіo? - powtуrzyі po gікbokim wdechu.

Podniosіem swуj miecz, wsun№іem do pochwy. Jemu podaіem rуїdїkк. Spojrzaі na ni№ z roztargnieniem. Potem spojrzaі na szklany miaі. Myњlaі.

- Llameth zgin№і - to byіo stwierdzenie.

- Rozumiesz...

- To ty zaіatwiіeњ wirus. Amnezjк siк ma, amnezjк, co? Kurwa, trzeba byіo takiego idioty jak ja...

Chwyciіem go za ramiк - odskoczyі.

- Wiem! - sykn№і przygryzaj№c doln№ wargк. - Wiem! Ty jesteњ Samurajem! Tylko Samuraj mуgіby utrzymaж, mimo przejњж, iluzjк postaci, tylko jego nie zіamaіyby Bramy, tylko on moїe mieж wіadzк nad wirusami! Tylko on jest nieњmiertelny; wszyscy przecieї wiedz№: nigdy nie umarі, jest niezwyciкїony. Samuraj!

Tak mnie zaskoczyі absurdalnoњci№ tego oskarїenia, їe nie zdoіaіem nawet wykrztusiж prostego zaprzeczenia. Ruszyіem ku niemu, ale ledwo post№piіem krok, on wyci№gn№і i skierowaі na mnie sw№ rуїdїkк, ktуra ponownie zapіonкіa na jedno jego sіowo.

- Szekalakk-szekulakk.

Poczuіem, iї to zaklкcie, jakikolwiek byіby jego cel, jest w istocie skierowane przeciwko mnie i w myњli, poniek№d instynktownie, ten drugi, szybszy, m№drzejszy i bardziej doњwiadczony ja krzykn№і: - Nie!

Na czoіo Santany wyst№piі pot.

- Wiedziaіem - mamrotaі. - Wiedziaіem. Samuraj. Chryste Panie, ja... - Wygl№daі jakby zostaі opкtany.

- Co ty pieprzysz? Jaki Samuraj?!

Ale on siк juї spruwaі w inny њwiat - widziaіem go poprzez okno Bramy: wyspa na jeziorze, trzciny, gniazdo czajek.

Nie dogoniк go, tego byіem pewien; nie mam wprawy w tropieniu przez ci№g, a on w kaїdym heksagonie posiada piкж rуїnych drуg ucieczki do wyboru, i on ma wprawк.

Nogi siк pode mn№ ugiкіy. Usiadіem ciкїko w diamentowym pyle.

. Cavalerr: upokorzenie .

Zwaіy burzowych chmur, odegnane czarem Santany, majaczyіy juї daleko na horyzoncie. Wiatr ustaі. Zrobiіo siк cieplej - sіoсce grzaіo z letnim natкїeniem. Siedziaіem na њrodku roziskrzonego szaleсczo kobierca i prуbowaіem zebraж myњli.

Teoretycznie potrafiіbym wrуciж do Luizjany, nawet do Astro. Tylko po co? Santana zd№їy tam przede mn№: zastanк juї odpowiedni komitet powitalny. Nie ulegaіo rуwnieї w№tpliwoњci, їe i tutaj wkrуtce pojawi№ siк іowcy. Ci№g zostaі uwolniony od wirusa, z chwil№ zniszczenia jednego z nich, zgasіy wszystkie odbicia i teraz kaїdy moїe sobie swobodnie polowaж na Adriana-Samuraja, atrakcjк sezonu. Nazgul zapewne wyda taki rozkaz! Takїe jeњli nie uwierzy Santanie - bo bі№d w przypadku pomyіki zbyt drogo by go kosztowaі: taka gratka, Samuraj uwiкziony na ich terytorium, sam jeden. Owe trzy wolne, lecz kontrolowane przejњcia na ci№gi graniczne, od teraz bкd№ kontrolowane tak dokіadnie, їe juї w ogуle nikt siк przez nie nie przedostanie - wszak Samuraj to mistrz iluzji! No jasna cholera. Co temu Santanie do іba strzeliіo? Cуї ja mam teraz pocz№ж? Nieњmiertelny, іadna mi pociecha; nieњmiertelny, ale nie nietykalny. Zewnкtrze? Nawet wiem o nim maіo.

Zd№їyіem podj№ж dwie decyzje - natychmiastowego oddalenia siк od heksagonu i odprawienia modіуw dla uzyskania od Allaha wizji-rady - gdy z Bramy za moimi plecami wynurzyі siк jakiњ czіowiek, wyczuіem to przez zawirowanie powietrza.

Bіysnкіa mi - i zaraz zgasіa - kwaњna myњl o Llamecie; lecz chociaї istotnie odradzaі siк on w tym ci№gu, w wysokim њwiecie peіnym obozуw koncentracyjnych, co wiedziaіem od Klary - to i tak w їaden sposуb nie zdoіaіby wrуciж tak szybko. Wiкc kto? Santana?

Odskoczyіem w bok, obrуciіem siк; rкka na gіowicy miecza.

Ale to nie byі Czarny, ani Llameth, ani їaden znany mi gracz.

- To tutaj, co? - mrukn№і, zbieraj№c z ziemi garњж krysztaіowych ziaren. Nie spuszczaі ze mnie oczu.

Symulacyjna mapa genetyczna jego postaci musiaіa byж istnym amalgamatem genotypуw osobnikуw wszystkich moїliwych ras њwiata, fenotyp siі№ rzeczy nie odpowiadaі їadnej. Wysoki, szczupіy, zielonooki, jasnowіosy, sucho umiкњniony. Zbyt pіynnie siк poruszaі. Odziany byі w dziwn№ kombinacjк obcisіego stroju myњliwskiego i lekkich, orientalnych szat. Jego dіugi, w№ski miecz zdradzaі pewne podobieсstwo do mieczy samurajskich. Niew№tpliwie miaі wysokie wspуіczynniki, skoro zdoіaі utrzymaж, mimo przejњж, tak№ powierzchownoњж.

Arystokrata.

- Widziaіeњ tych, co go zaіatwili?

- Kim jesteњ?

Otrzepaі dіonie i spojrzaі mi w oczy.

- Cavalerr.

Musiaі czekaж na њmierж wirusa gdzieњ w tym ci№gu, inaczej nie zjawiіby siк tak szybko. Jakie rozkazy dostaі od Yerltvachoviciиa?

Yerltvachoviciи!

- To ja jestem tym pozbawionym pamiкci nieњmiertelnym od Santany - powiedziaіem. Wyliczyіem, iї do Cavalerra Czarny najprawdopodobniej nie zd№їyі dotrzeж ze swymi paranoicznymi podejrzeniami. Zreszt№ i tak nie miaіem wyboru. - Mуgіbyњ moїe zaprowadziж mnie do Yerltvachoviciиa? Bardzo mi na tym zaleїy.

Dziwnie to zabrzmiaіo.

Uњmiechn№і siк drwi№co. - A Santana?

- Co: Santana?

- Wyrzuciі ciк? Zacz№і nagle podzielaж zdanie Nazgula, hк?

Skіamaіbym, tylko їe pojкcia nie miaіem, jakie kіamstwo go uspokoi; kіamstwo posiada tк przewagк nad prawd№, iї potrafi zadowoliж obydwie strony, podczas gdy prawda najczкњciej nie zadawala їadnej - lecz by skutecznie іgaж, naleїy znaж te oczekiwania stron, a ja po prawdzie nie znaіem nawet wіasnych.

- Twierdzi jakobym byі Samurajem - powiedziaіem. - Їe niby od pocz№tku mamiк go iluzj№; bo to ja zniszczyіem ten wirus.

- Jak?

- Sam nie wiem. No, zaprowadzisz mnie? Chcesz? - oddam ci broс.

- Ty szukasz azylu. - Ten uњmiech; dіoс na rкkojeњci, stopa w przodzie. To pali.

- Tak.

- Niczego ci nie mogк zagwarantowaж, nawet tego, їe Yerltvachoviciи w ogуle ciк przyjmie, nawet tego, їe ciк wypuњci.

- Zdajк sobie z tego sprawк - pochyliіem gіowк.

Strzeliі palcami i caіe szkіo wirusa, niby stado krysztaіowych dїdїownic, w okamgnieniu wkopaіo siк w glebк, i tak spulchnion№ niedawnym wrzeniem. W ciszy.

- Na wszelki wypadek - wyjaњniі Cavalerr. - Nie chcemy przecieї niezdrowego zaciekawienia miejscowych okolic№ heksagonуw. Prawda?

. Miкdzy pionami .

Wiкc poprowadziі mnie: weszliњmy w Bramк; szalaіa za ni№ burza.

Dalej, w tym ci№gu - w bok i w gуrк. Na wysokoњci dwudziestego pierwszego wieku przedostaliњmy siк na drug№ pуіkulк, do Brazylii, korzystaj№c z bіyskawicznego lotniczego poі№czenia; mieњciі siк tam heksagon ci№gu Black Two. Wіaњnie z uwagi na moїliwoњж szybkiego przemieszczania siк na duїe odlegіoњci, dokonywano zwykle podobnych przeskokуw w њwiatach wysokich. Na tym samym poziomie drzewa przeszliњmy przez trzy kolejne ci№gi i wzdіuї osi Mystic Zero zaczкliњmy schodziж w dуі.

W czterdziestym drugim skoku minкliњym granicк piкcioњwiatowego dominium Yerltvachoviciиa.

Adrian i Yerltvachoviciи

Oto znуw nadchodziі deszcz. Piкtrzyіy siк chmury nad chmurami nad chmurami na szaroniebieskim niebie. Z okna mej celi widaж pуіnocny brzeg rzeki i mgielny zarys odlegіych gуr, z ktуrych spіynкіy burzowe fronty. Nie byіo ono zakratowane ani na tyle w№skie, bym nie mуgі siк przezeс przecisn№ж, jednak kilkudziesiкciometrowa przepaњж dziel№ca jego od ziemi skutecznie zastкpowaіa wszelkie zabezpieczenia.

Luksusowa - ale cela. Jej drzwi nie posiadaіy nawet klamki. Lecz nie posiadaіy rуwnieї judasza. Czasami siк zastanawiaіem, czy owo potкїne zіocone lustro wisz№ce na zachodniej њcianie, ktуrego nie sposуb poruszyж, nie jest przypadkiem lustrem jednostronnym, a w istocie z drugiej strony oknem. Lecz ten њwiat znajdowaі siк na to chyba na zbyt niskim poziomie. Wprawdzie nie mogіem go jakoњ dokіadniej umiejscowiж w drzewie, ale wnioskuj№c po tym, co wiedziaіem o Yerltvachoviciиu, ukіadaіem go sobie w drugim, trzecim wieku.

A niewiele wiedziaіem; w ogуle nie zd№їyіem siк z nim spotkaж. Cavalerr od razu zaprowadziі mnie do tej wieїy. Nie zdziwiіo mnie to, nie zaniepokoiіo: nawet broni mi nie odebraі. W podobnych sytuacjach miecz nie na wiele siк przydaje, co najwyїej moїna sobie nim flaki wypruж, lecz Cavalerr miaі pewnoњж, їe bкd№c nieњmiertelnym i w ten sposуb mu nie ucieknк. Mуgіbym siк teї rzuciж z okna, roztrzaskaіbym siк jednak na bruku na miazgк i maіo by mi przyszіo z tego, iї jako miazga pozostajк przytomny.

Te chmury. Wolaіbym nie mieж okna. Wiatr pachn№cy rzecznym muіem.

Przehandluje mnie Yerltvachoviciи Nazgulowi albo Samurajowi. Bкd№ mi podrzynaж gardіo. Obcinaж palce.

Tyіem do drzwi siedziaіem - ostrzegі mnie dopiero przeci№gіy pisk zawiasуw, ktуry znaіem dobrze z wizyt straїnikуw przynosz№cych jedzenie. Wstaіem. Znajdowaі siк juї w њrodku, zatrzaskiwaі drzwi za sob№. Obrуciі siк, uњmiechn№і, wygіadziі szatк. Zobaczyіem bliznк na jego dіoni, jak monetк.

Yerltvachoviciи byі bodaj jedynym graczem uїywaj№cym w Irrehaare swego prawdziwego nazwiska, a nie nazwiska postaci, albowiem postaci№, ktуr№ kierowaі, byі Jezus Chrystus. Zaraz po awarii wyrїn№і wszystkich innych Chrystusуw i tak oto pozostaі jedynym Synem Boga. A niezіa musiaіa byж to rzeџ; z uwagi na duїe zapotrzebowanie Irrehaare wykreowaіo tyle tego typu wizji, їe samych chrzeњcijaсskich pionуw mitycznych powstaіo kilkanaњcie. Wykoсczyі wiкc co najmniej z tuzin Mesjaszy. Zdawaіem sobie sprawк, iї ktoњ, czyim najwiкkszym pragnieniem jest umrzeж w mкczarniach na krzyїu, przeїyж sw№ њmierж (moїe to st№d Allah miaі jej algorytm!) i powstanie z grobu - nie moїe byж zdrуw na umyњle. Jednak Yerltvachoviciи byі oryginaіem wњrуd oryginaіуw - kr№їyіy plotki, їe jego wspуіczynniki przewyїszaіy i wspуіczynniki Nazgula.

Brody nie miaі, wіosy nosiі zebrane na karku; ostroњж semickich rysуw znaczyіa jego twarz zwierzкc№ drapieїnoњci№, ktуrej uњmiech nie іagodziі. Gdy splуtіszy na piersi ramiona, usiadі w fotelu, ze swobodnie wyci№gniкtymi nogami, niemal widziaіem obracaj№ce siк w jego myњlach, pogr№їone w zaropiaіych ranach, jasne klingi noїy.

- Ja wiem, їe nie jesteњ Samurajem - rzekі.

Sam juї zaczynaіem w to w№tpiж.

- Ale Nazgul o tym nie wie i nie da siк przekonaж, a juї na pewno nie Czarny Santana. Zreszt№ chodzi tu nie tyle o przekonanie, co o cel polityczny - uњmiechn№і siк szerzej. - Znaleџli Alexa i szykuj№ poprzez Zewnкtrze atak na Samuraja, a ty jesteњ tym, co ruszy ludzi, ktуrzy mieliby w№tpliwoњci co do sensu nowej wojny. Oto, jak moїna wierzyж zapewnieniom nieprzyjaciela: we wіasnej osobie szpieguje nas, kіamie i mami. Inna rzecz, їe Nazgul czкњciej i jaskrawiej іamaі ukіad. Kwestia propagandy. Trzeba mieж jakieњ priorytety, nie?

- Nazgul zapewne o tym tylko marzy, abym tkwiі tu w zamkniкciu, pozbawiony moїliwoњci zdementowania kіamstw, poza zasiкgiem zemsty ich їoіnierzy. Nazwisko i symbol, nic wiкcej - wymamrotaіem, przypatruj№c siк Yerltvachoviciиowi spode іba.

- Ja nie popieram їadnej ze stron.

A sk№d wiesz, їe nie jestem Samurajem? - pomyњlaіem. Musiaіeњ siк z nim kontaktowaж.

- Popierasz. Nawet mimowolnie - powiedziaіem siadaj№c na іуїku naprzeciwko niego. - Jak rozumiem, dziкki mnie Santana wrуciі do іask.

Zmarszczyі brwi, ponuro spojrzaі na chmury. Zdeprymowaіa mnie nagіa zmiana nastroju, charakterystyczna dla osуb niezrуwnowaїonych psychicznie.

- Taki wiersz - powiedziaі cicho. - Przemiany. Czarem њwitu - roњlina w zwierzк, zwierzк w inne... Bez przeszіoњci. A ty - w jakiej sw№ duszк sparzyіeњ pokrzywie, їe pomykasz ukradkiem i na przeіaj miedz№? I czemu wszyscy na ciк patrz№ podejrzliwie? - pochyliі siк, wbiі we mnie ten wzrok hipnotyzera. - Coњ o tobie nocnego wbrew twej woli wiedz№... Nie pamiкtasz wszak siebie, њwit їycia zabiі ci pamiкж.

Pamiкtam - sіowa otwieraj№ we mnie bramy њwiadomoњci - pamiкtam wszystkie wiersze њwiata; coњ strasznego, jakiњ wulkan niemoїliwoњci wzbiera we mnie. Com uczyniі, їe skroс dіoсmi uciskam obiema? Czym byіem owej nocy, ktуrej dziњ juї nie ma?

- Mуgіbym ciк zamordowaж jednym sіowem - mуwi i patrzy na mnie wyczekuj№co.

A ja wiem, їe to kіamstwo, їe to test. I їe go nie zdam, bo nawet nie rozumiem. Za їadn№ z bram mej њwiadomoњci nie stoi њmierж, nie widzк jej, a pуki nie widzк, pуki nie zostanie otwarta ta brama - jestem nieњmiertelny; to teї wiem. I niewiele wiкcej. Wrota do mych wspomnieс nie s№ zgrupowane w heksagony i piony, wіamywaж siк do nich trzeba pojedynczo.

Zbudziі we mnie lкk przed sob№, ten dziki, tajemniczy Yerltvachoviciи. On potrafiі otworzyж me wnкtrze, czego ja sam nie potrafiіem - a to wіadza wiкksza od wіadzy nad їyciem i њmierci№. Nie zamorduje mnie jednym sіowem, ale moїe mnie jednym sіowem z martwych, z zapomnianych podџwign№ж, a ja nie wiem, co to za sіowo. Nie wiem, kiedy je wypowie. Powinienem zatkaж uszy.

Nie zatkaіem.

Wyprostowaі siк, zmieniі wyraz twarzy.

- Jednego wirusa juї widziaіeњ, prawda? - zagadn№і. - S№ wirusy i wirusy. Szedі kiedyњ przez ci№g futurologiczny wirus potкgowy. Spotkaіem go nad Saturnem; polowaіem naс. Wyszedіem z Bramy za Pasem maіym statkiem, zaczaiіem siк pod biegunem. Wynurzyі siк zza pierњcienia. Sw№ mas№ zaburzaі orbity jego lodowych skaі. To byіa mucha. Mucha. Wielka jak Tytan. Poruszaіa odnуїami, bіyskaіa skrzydіami. Widziaіem jej cieс na powierzchni planety. Inny wirus, statyczny: starszawy prorok, co objawiі siк w jednym z pionуw fantasy. Nic szczegуlnego. Chodziі i nauczaі. Kaїdy gracz, ktуry wdaі siк z nim w dіuїsz№ rozmowк, wkrуtce potem wieszaі siк na drzewie albo wypruwaі sobie flaki. S№ wirusy i wirusy.

Pojкcia nie miaіem, o co mu chodzi, lecz nie przerywaіem. Teraz przynajmniej nie wierciі noїem sіуw w ranie mego umysіu. Niechby mуwiі.

- W Irrehaare nic nie jest takie, jakim siк zdaje. Wszystko jest moїliwe. Allah, na przykіad. Czymїe jest Allah? Komputerem? Maszyn№? Dobrze, maszyn№, ale w czym go ta jego mechanicznoњж czyni zasadniczo rуїnym od naszej organicznoњci, jeњli efektem i tej, i tej ewolucji jest myњl? Tak siк zastanawiam - z jakiej racji wewn№trzprocesorowe impulsy elektryczne, ten piasek myњli, uznawane s№ za gorsze od impulsуw przebiegaj№cych po neuronach? Irrehaare uczy szaleсstwa marzeс, nieograniczonoњci wyobraџni.

- Znam tк teoriк: Allah zwariowaі, to wszystko jego wina, przeklкty komputer.

- Nie. To nie ma znaczenia. Pozory; za bardzo im zawierzyliњmy. Sami zbudowaliњmy sobie prawa i zakіadamy, їe s№ one prawami Allaha. Ale pomyњl: w Irrehaare Allah jest wszechwіadny. Co mu przeszkodzi w stworzeniu takiego wirusa, ktуry przechodziіby przez Bramy jak gracz? Ktуry byіby identyfikowalny? Ktуry stanowiіby peіn№ projekcjк postaci kierowanej przez niego samego? Nic. W њwiecie rzeczywistym doskonale wiemy, co jest moїliwe, a co niemoїliwe, i nawet ludzie wierz№cy w istnienie jakiejњ wszechmocnej potкgi nie kwestionuj№ praw przyrody. A w Irrehaare muchy mog№ zjadaж planety. Irrehaare posiada prawdziwego Boga, absolutnego pana i wіadcк kaїdej myњli jego mieszkaсcуw.

- Taa, przeklкty komputer.

- Mуwiіem - nie o niego mi chodzi - powtуrzyі z naciskiem. - Chodzi o ciebie.

Musiaіem to powiedzieж patrz№c mu prosto w oczy:

- Ty myњlisz, їe jestem wirusem. Atrap№ doskonaі№. Oszustwem Allaha.

Znуw spojrzaі w okno.

Wirus! Atrapa! Przynajmniej nie Samuraj. Kim bкdк jutro?

Yerltvachoviciи nie zdawaі sobie z tego sprawy, a i ja nie do koсca rozumiaіem wіasn№ reakcjк - ale to wіaњnie poczucie obrazy wywoіaіo we mnie wњciekіoњж. Potem zorientowaіem siк, їe byі to pierwszy wybuch wњciekіoњci w mym pamiкtanym їyciu.

- Ty skurwysynu - szepn№іem miкkko, przekrzywiaj№c gіowк. - Ja naprawdк istniejк.

Bo czyї moїna kogoњ obraziж mocniej niї neguj№c jego czіowieczeсstwo?

Ale on siк tylko uњmiechn№і.

- A gdybyњ nie istniaі - podj№і. - Gdybyњ nie istniaі i kaїda twoja myњl i impuls uczuciowy, echo instynktu, gdyby wszystko to byіo symulacj№ Allaha? W jakiї sposуb mуgіbyњ siк o tym sam z siebie dowiedzieж?

- Mam udowadniaж, їe nie jestem wielbі№dem?

Pogrzebaі maіym palcem w gікbokiej ranie we wnкtrzu swej dіoni.

- Konta - powiedziaі z naciskiem wpatruj№c siк we mnie z wampirz№ intensywnoњci№. - Nieskoсczone ci№gi liczbowe. Gкstoњж pakowanych w mrok terabajtуw. Pamiкж nieskoсczona. Gor№ca ciemnoњж informacji: jeden zero jeden zero zero jeden jeden zero jeden zero... Pamiкtasz? Samorodny, z nocy bezwoli poczкty. Bit z bitem. Mapa wszechwiedzy. Ty nie moїesz umrzeж, nie w Irrehaare. Masz tк przewagк nad ludџmi. Paradoksalnie, ty jako twуr sztuczny, moїesz zadaж sobie pytanie: po co istniejesz?

Znуw, znуw to robiі. Gotowaіy siк we mnie obce wspomnienia. Kluі siк w mej gіowie jakiњ potwуr, jakieњ przeraџliwe monstrum rzygaj№ce sіowami, obrazami, dџwiкkami. Ton№іem.

- ...Pamiкtasz? Chіуd marsjaсskich nocy. Њmiertelne ciњnienie wуd gікbin oceanуw. Trуjwymiarowa mazaika wszechњwiata. Smak jagуd, smak cudzej krwi. Pamiкtasz?

Mуwiі i mуwiі.

Zamkn№іem oczy, przycisn№іem dіonie do uszu. Zacz№іem krzyczeж, їeby zagіuszyж te sіowa, od ktуrych nicowaі mi siк umysі. To dlatego wrzeszcz№ szaleсcy.

W koсcu zabrakіo mi tchu.

- ...ciк odwiedzaж. Adrianie.

Trzask drzwi.

. Na warsztacie .

I odwiedzaі mnie prawie codziennie, zwykle po њniadaniu. Wchodziі bez zapowiedzi, niespodzianie. W koсcu, wietrz№c w tym szansк ucieczki, specjalnie wyczekaіem na jego wizytк - i ujrzaіem, iї podobnie jak podczas podawania posiіkуw, przed otworzeniem drzwi celi zamykano dokіadnie jeszcze potкїniejsze drzwi jej przedsionka. Ta swoista њluza odcinaіa mnie od њwiata - dzikie zwierzк zaraїone њmierteln№ chorob№.

Yerltvachoviciи prуbowaі zaszczepiж mi szaleсstwo, moj№ chorob№ byі brak psychicznej choroby. Zatruж mnie prуbowaі. S№czyі, s№czyі te sіowa - sіowa - sіowa - sіowa, od ktуrych њcinaіy mi siк myњli, buzowaіa pamiкж, strzelaіy ognistymi racami wspomnienia zdarzeс, w ktуrych nie mogіem odnaleџж siebie. Lњnienie kling tych noїy! Obrуt: zapach, dotyk, obraz, ktуrego pamiкtaж przecieї nie mogк! To jego magia, wspуіczynniki Syna Boїego. Moїe zrobiж ze mn№, co zechce - tak, tak, to on jest mym Allahem.

No i sprуbowaіem go zabiж. Tylko odsіoniі zкby: rzuciіo mn№ o њcianк. Splun№іem, w њlinie byіa moja nienawiњж. Skrzepіa w krwawego chrab№szcza, ktуry pognaі natychmiast ku jego nodze. Wtedy zobaczyіem strach w oczach Yerltvachoviciиa. Klasn№і i teleportowaі siк. Huknкіo rozprкїaj№ce siк powietrze. Uciekі, uciekі przede mn№. Zachichotaіem. Chrab№szcz wrуciі do mnie i zjadіem go.

Odwiedziі mnie nazajutrz, byіa to juї jedenasta wizyta. Miaі na gіowie koronк cierniow№: palcem nie mogіem ruszyж bez pozwolenia. Odt№d on mуwiі, ja nawet nie byіem w stanie zatkaж sobie uszu. Mуwiі i mуwiі - me usta odmraїaіy siк jedynie wtedy, gdy chciaі bym odpowiedziaі, co nie zdarzaіo siк czкsto.

Sіowa; rozpruwaі nimi mуj umysі. Rzekі: „syjonik” - i oto otwieraіy mi siк pod czaszk№ gejzery wspomnieс. Informacji. Nagle wiedziaіem, co to jest, уw syjonik, jak dziaіa, do czego sіuїy; znaіem jego budowк aї po struktury subatomowe; rozumiaіem konsekwencje i przyczyny jego stosowania, zagroїenie telepatyczn№ inwigilacj№, koniecznoњж dublowania procesуw myњlowych politykуw. Ta wszechwiedza, absolutyzm poznania, straszliwa bezosobowoњж napіywaj№cych wraїeс; do tego jadowity uњmiech Yerltvachoviciиa, jakim kwitowaі przeraїenie i nienawiњж przemykaj№ce po mej twarzy: wreszcie obcoњж samego siebie, tej sztucznej toїsamoњci, spкtanie myњli... Ja chciaіem umrzeж, naprawdк pragn№іem њmierci, rzeczystej, fizycznej, szlochaіem bezsennymi nocami za dezintegracj№ ciaіa i umysіu. Wtedy, tak, wtedy gotуw byіem na wszystko. Pozbawiony ksztaіtu, imienia, przeszіoњci, osobowoњci, pewnoњci istnienia. Nieњmiertelny, uwiкziony w nieњmiertelnoњci - pozbawiony takїe tego jedynego pewnika kaїdej їywej istoty: staіej niebytu.

. Zagubiony .

Owego ranka, ockn№wszy siк z gor№czkowego majaku, z ktуrego nie zapamiкtaіem nic, prуcz strachu, ujrzaіem w oknie kraty. Zniknкіa teї z mej celi wiкkszoњж ruchomych przedmiotуw, zniknкіa broс. Zbyt pуџno poj№іem cel tych zmian. Yerltvachoviciи zamkn№і juї za sob№ drzwi, skrzepniкta krew z jego korony unieruchomiіa mnie. Teraz, gdy przynajmniej wolnoњж w Irrehaare znalazіa siк w zasiкgu mej rкki, nie mogіem nawet rozpruж sobie brzucha.

- Nie mam juї wiкcej czasu - rzuciі. - I tak za szybko to robiіem. Nie powinno to tak przebiegaж. Za szybko. Musisz juї odejњж. Nie bкdк mуgі ciк powstrzymaж, jeњli zechcesz strzeliж sobie w іeb. - Zaњmiaі siк, oparі o њcianк przy oknie, drwi№co spojrzaі na kraty i z rezygnacj№ potrz№sn№і gіow№. - Sіab№ mam nadziejк, їe rzeczywiњcie to zrobisz. Nadal nie wierzк Samurajowi. Ale nie chciaіem ryzykowaж. Taka szansa - mуwiі do cieni nagromadzonych u swoich stуp. - O co mu chodzi? Nazgula siк boi? Taka szansa. A wіaњnie teraz moїesz wszystko zepsuж... - oderwaі siк od muru, zacz№і chodziж tam i z powrotem: okno - drzwi; sucho szeleњciіa jego jasna szata. - Zawsze moїe siк okazaж, їe Allah istotnie jest ї№dnym krwawych myњli elektronicznym potworem! - zerkn№і na mnie z samoszyderczym skrzywieniem ust. - Wiesz, przez moment ci nawet wspуіczuіem, przez moment zazdroњciіem. Adrian. Sk№d ci przyszіo do gіowy to imiк? - zawrуciі do wyjњcia, w progu zatrzymaі siк. - Kongo - rzekі patrz№c mi w oczy; pod powierzchni№ mych myњli otwieraіy siк nowe stare rany. - Podziemne laboratorium. Sekwenser genуw sprzкїony z miкdzybramowym generatorem chaosu. Inkubator. Co myњlisz, Adrianie? Co myњlisz? Co czujesz? Jeњli czujesz cokolwiek.

Wyszedі, a ja nie mogіem siк poruszyж.

I cуї z tego, їe przypomniaіem sobie teraџniejszoњж, њwiat. Cуї z tego, їe znaіem odpowiedzi na wszystkie pytania, jakie potrafiіem zadaж, prуcz pytania o toїsamoњж? Jeњli to wіaњnie - moje imiк - stanowiіo jedyny punkt odniesienia dla caіego tego morza informacji.

Nic nie jest takim, jakim siк wydaje.

Irrehaare.

Wrzasn№іem. Rozwin№іem kolejny papirus pamiкci, a tam napisano, iї posiadam wіadzк zrzucenia, skruszenia wszelkich kajdan, jakimi mуgі mnie skrкpowaж Yerltvachoviciи. I - skruszyіem je. Drzwi rozpadіy siк pod mym dotkniкciem. Za szybko, co? Za szybko dla niego, zbyt wczeњnie dotarіem do tego potwora, ktуrego nosiіem w sobie! Wyhodowali go - mnie - jak now№ odmianк bydіa, jak siк hoduje kuriozalne hybrydy. Moja szklana kolebka w podziemnym kompleksie w Kongo - nie mogіem wszak jej pamiкtaж, a pamiкtaіem, widziaіem j№.

Pamiкж, ktуr№ tak pragn№іem odzyskaж, by dotrzeж do tajemniczej przeszіoњci, gdzie zgubiіem imiк - pamiкж stanowiіa me przekleсstwo. Gdybym nie mуgі porуwnaж siebie z Luizjany, z Kanady, z teraџniejszym sob№, nie dostrzegіbym owej przeraїaj№cej przemiany, jaka przebiegaіa u џrуdeі strumieni mych myњli; nie miaіbym siк za umysіowego kalekк. Choж ciaіo to њwiкtoњж, іatwiej siк pogodziж z deformacj№ ciaіa niї umysіu. Zwіaszcza їe w Irrehaare materialni jesteњmy tylko zіudzeniem. Wilcze kіy nie upoњledzaj№ tak mocno, jak wilcze myњli.

A ja nawet nie wiedziaіem czyje to myњli eksploduj№ mi pod czaszk№. I czy to podejrzenie - juї jest moje, czy rуwnieї podrzucone, sfaіszowane. Atrapowe.

. Estreneida: Adrian .

Jeszcze nim wbiegіem do atrium, zanim wypadіem na dziedziniec - wiedziaіem, co tam zastanк. Wraz z myњl№ o nich, przeњwietliіy mi siк obrazy tych miejsc; wszкdzie pustka. Ani їywej duszy. Poniewaї zadaіem sobie to pytanie - wiedziaіem, їe Yerltvachoviciи juї od kilku dni sukcesywnie wycofywaі ludzi z pogуrza, a graczy w ogуle z tego њwiata odesіaі. W okolicy pozostaіy nieliczne grupy maruderуw i szabrownikуw. W paіacu, prуcz mnie, znajdowaіa siк jedna osoba. Pomyњlaіem - i zobaczyіem j№. Cavalerr. Siedziaі na kamiennej іawce przy ogrodowej fontannie. Obok leїaі mуj miecz.

Gікbokim echem siк odbijaіy me kroki na posadzkach dworu Yerltvachoviciиa. Nigdy w nim nie byіem, a doskonale znaіem drogк. Pamiкtaіem rysy na pos№gach, pкkniкcia podstaw kolumn, chіуd korytarzy wiecznie cienistych, zapach starych murуw.

Zaszedіem Cavelerra od tyіu, usіyszaі mnie dopiero, gdy skrкciіem na wysypan№ czarnym їwirem alejkк. Poderwaі siк natychmiast odstкpuj№c krok w tyі. Jego spojrzenie - tak siк patrzy na zbiegіego z klatki tygrysa. Pozornie byі spokojny. Ale widziaіem krople potu na jego czole.

Podaі mi pochwк z mieczem.

Przyj№іem j№. Miecza nie wyci№gn№іem.

- Wykonujк polecenie Yerltvachoviciиa - rzekі. - Nie mogк ciк do niczego zmusiж, zrobisz, co chcesz...

- Jakie polecenie?

- Mam ciк zaprowadziж na spotkanie z Samurajem. W Zewnкtrzu, na neutralnym terenie. Nie wiem dlaczego. Powiesz „tak” - zaprowadzк ciк.

Uњmiechn№іem siк drapieїnie.

- Podaj tylko nazwк, jak№kolwiek. Nie ma takiego miejsca w Irrehaare, do ktуrego mуgіbym nie trafiж.

Wzrok mu taсczyі od mej twarzy po dіoniach, stopach i z powrotem. Napiкty byі do granic wytrzymaіoњci - gotуw odskoczyж, uciec w kaїdej chwili. Rozszerzenie jego џrenic sprawiaіo mi satysfakcjк.

- Co on ci o mnie powiedziaі? - zapytaіem.

Uњmiechn№і siк nerwowo - obydwaj siк uњmiechaliњmy. Nie wiedziaі, co odrzec, baі siк kіamstwa i prawdy.

Szumiaіa wiosennie fontanna.

Rozejrzaіem siк leniwie.

- A dlaczego siк wycofaі?

- Bo Nazgul dowiedziaі siк o tobie i umowie z Samurajem - odparі szybko Cavalerr, uwolniony od koniecznoњci wyboru miкdzy nieznanymi niebezpieczeсstwami. - Inwazja jest w toku. Po Zewnкtrzu. Nazgul zaatakowaі rуwnieї Yerltvachoviciиa; Blitzkrieg, zupeіnie co innego niї Samurajowa wojna pozycyjna.

Nikt mi tego nie tіumaczyі, a wiedziaіem, o co chodzi Cavalerrowi. Z powodu niskiej przepustowoњci Bram, nie pozwalaj№cej przerzucaж armii atrapowych wojownikуw, w dotychczasowych konfliktach w Irrehaare stosowano skomplikowan№, czasochіonn№ strategiк podbojуw wewnкtrznych. Polegaіa ona na rozgrywaniu juї istniej№cyh w danym њwiecie antagonizmуw pomiкdzy paсstwami b№dџ ugrupowaniami, na zakulisowym sterowaniu nimi. Taka pozycyjna wojna byіa „z zewn№trz” niemal niedostrzegalna, dopуki nie wybuchaі zbrojny konflikt i atrapowe armie nie biіy siк o panowanie dla swych tajemniczych, demiurgicznych wіadcуw. Do zdobycia jednej Allahowej wizji wystarczaіo przejкcie na moment Bramy i przerzucenie kilku graczy-agentуw, ale teї trwaі taki podbуj lata i lata. Nazgulowy Blitzkrieg tymczasem, choж bez w№tpienia ryzykowny, byі zarazem rzeczywiњcie bіyskawiczny: przerzucano maksymaln№ liczbк graczy wykorzystuj№c element zaskoczenia i miaїdї№cej przewagi w walce bezpoњredniej postaci gracza nad atrap№. Miaіem okazjк doњwiadczyж skutkуw tej metody w wojennym Kongo Samuraja. To dlatego tak strzeїono granicznych heksagonуw. To z tego powodu tak waїna byіa odkryta przez Alexa okrкїna droga przez Zewnкtrze.

Yerltvachoviciи musiaі siк zorientowaж, iї Nazgul znalazі wejњcie w drzewo pionu, do ktуrego naleїaі tutejszy heksagon i czym prкdzej opuњciі zagroїony rejon. Zapewne szykowaі siк teraz do odciкcia w odpowiednim momencie napastnikуw i zamkniкcia swych њwiatуw. Lecz pуki nie upewni siк, їe istotnie zabezpieczyі wszystkie moїliwe poі№czenia z pionem, trzymaж siк bкdzie z dala od Bram, nie moїe sobie bowiem na tym etapie pozwoliж na konfrontacjк. Samuraj przyjmuj№c walkк niewiele ryzykuje, bo ma gdzie ustкpowaж i kogo poњwiкcaж, Yerltvachoviciи zaњ pole manewru posiada niemal zerowe.

- Ta umowa z Samurajem. Czego dotyczy?

- Ciebie. Szczegуіуw nie znam, naprawdк. On siк z niczego nie tіumaczy.

- Przehandlowaі mnie, tak? - zіowrogo spokojnie przeіoїyіem pochwк z mieczem do lewej rкki; graіem na lкku Cavalerra z masochistycznym wyrachowaniem, w istocie bardziej niї jego upokarzaі on mnie. - Za co?

- Nie wiem. Cholera, moglibyњmy juї iњж? Muszк zablokowaж ten heksagon.

- Yerltvachoviciи ci powiedziaі, їe siк uwolniк, a? Czekaіeњ na mnie.

- Wykonujк jego polecenia.

Odwrуciіem siк i ruszyіem ku wejњciu do pуіnocnej wieїy, w ktуrej lochach znajdowaіa siк komnata z heksagonem. Chwilк pуџniej їwir zaskrzypiaі pod stopami Cavalerra; gdy tylko ja zwalniaіem, on stawaі.

Podczas jednego z seansуw szaleсstwa Yerltvachoviciи powiedziaі mi:

- Istnieje taka gra, estreneida, ktуrej cel, warunki zwyciкstwa, jest zmienny i zaleїny miкdzy innymi od ustaleс graj№cych; nie znaj№ go rozpoczynaj№c partiк, uzgadniaj№ dopiero pod jej koniec. Owe negocjacje s№ w istocie najwaїniejszym elementem rozgrywki, sytuacja na planszy stanowi dla nich jedynie kontekst. Estreneida, jak s№dzк, najlepiej spoњrуd wszystkich gier odbija w syntetycznej formie wzуr i tajemnicк istnienia czіowieka. I w ni№ graіeњ, pamiкtasz? - Wtedy byі to tylko jeszcze jeden nуї w mym umyњle, nowa rana. Teraz jednak dostrzegaіem gікbsze znaczenie owych sіуw. Estreneida: nawet nie gracz. Pionek.

Wszystko juї przygotowano do zablokowania Bram. Za poci№gniкciem ciкїkiego іaсcucha zwisaj№cego z wysokiego sufitu komnaty wieїa zawali siк na heksagon. Z tak№ myњl№ j№ wzniesiono. Stoj№c przy progu їaіobnie biaіego њwiata њnieїnych zamieci, mlecznych lodowcуw i sinobladego nieba Cavalerr skin№і na mnie i zacisn№і dіoс na gruboogniwnym іaсcuchu.

- Teraz!

Jednym skokiem w tкczк pozostawiliњmy za sob№ gіuchy grzmot wal№cej siк budowli.

. Ku Zewnкtrzu .

W їaden sposуb nie udaіoby siк nam wydostaж z piкcioњwiatu Yerltvachoviciиa, gdyby Nazgul zdecydowaі siк na klasyczn№ wojnк pozycyjn№. Wуwczas pierwsz№ rzecz№, jak№ by zarz№dziі, stanowiіaby blokada wszystkich s№siednich heksagonуw. A i tak ledwo uszliњmy poњcigowi, ktуry kluczyі za nami poprzez piony i drzewa ponad trzydzieњci skokуw, prowadzony nieomylnie przez jakiegoњ Terminatora. Do Zewnкtrza zgubiliњny wszystkich, prуcz niego. Zatrzymaliњmy siк wiкc przy pobocznej wolnej parze Bram na poziomie Babilonu. Za drug№ Bram№ koсczyі siк pion, nie siкgaіy tam Allahowe zasady segregacji i ograniczenia њwiatуw - tamte њwiaty same їadnych ograniczeс nie posiadaіy. Byі to ten margines chaosu, ktуrego Allah, po ingerencji weс Samuraja, nie zdoіaі zawкziж do wprogramowanego mu martwego bufora. Spowodowaіo to projekcjк czкњci „biaіego szumu” na pamiкж operacyjn№ obsіuguj№c№ Irrehaare, dlatego odt№d generowano dlaс caіe uniwersa podіug absolutnie przypadkowych koordynatуw. Gracze mуwili: Zewnкtrze. Nawet nie warto byіo tam zagl№daж przez Bramy, ukazywaіy bowiem tylko mrok, pustkк i otchіaс.

Skryty za purpurowo obramowan№ њcian№ tego mroku czekaіem wiкc na Cavalerra, ktуry zasadziі siк na Terminatora przy przeciwlegіej Bramie. Znad siкgaj№cych horyzontu bagien unosiіa siк ciкїka, cuchn№ca mgіa, nie byіo widaж nieba, nie byіo widaж sіoсca. Zwierzкta krzyczaіy w oddali ludzkim cierpieniem. Gіaskaіem uspokajaj№co jelec Niemocy.

- Jarlauuuu! - poniosіo wrzask Cavalerra.

Coњ szczкknкіo, trzasnкіo. Seria zgrzytуw. Sapanie. Chlupot bіota. Wyszedіem zza czarnej kurtyny. Cavalerr rozr№bywaі Terminatora na czкњci. Odczekaіem wsparty na pochwie. Odetchn№і, schowaі miecz. Od mgіy zaczкіo mu іzawiж lewe oko; potarі je. Skin№іem ponaglaj№co. Weszliњmy.

. 3682801637 .

Zewnкtrze - tu nie ma їadnych reguі. A w kaїdym razie jest ich niewiele. Stanowi№ wyj№tki w nieskoсczonych ci№gach przypadku - szkielet, dziкki ktуremu nie rozpada siк to wszystko na niepostrzegalnie drobne cz№stki informacji o nicoњci. Уw bezіad siкga samych fundamentуw Irrehaare: nie sposуb nawet powiedzieж, czy Zewnкtrze jest faktycznie jednym „њwiatem” posiadaj№cym wіasn№ sieж Bram, czy caіym ich systemem, niezaleїnym od pionуw. Nawet swoista gradacja chaosu, jak№ stosuj№ gracze stopniuj№c je wedle „oddalenia” od Wnкtrza - Kr№g Pierwszy, Kr№g Drugi... - nawet ona jest bікdna i myl№ca. Zreszt№ i te okreњlenia - „Wnкtrze”, „Zewnкtrze” - s№ jedynie dobrze brzmi№cymi nazwami nadanymi umownym strefom Irrehaare, bynajmniej bowiem chaos nie ogranicza siк do wszechwymiarowych w strukturze drzew ich rubieїy, ani teї pкk pionуw nie zajmuje w stosunku do Zewnкtrza uprzywilejowanej pozycji. Komplementarnoњж chaosu wzglкdem „Wnкtrza” wymaga jego maksymalnego rozszczepienia, nie moїna zatem stwierdziж, iї Zewnкtrze zajmuje jakieњ konkretne miejsce, їe „otacza” piony - Zewnкtrze jest wszкdzie tam, dok№d nie siкga dziaіanie ocalaіych zespoіуw algorytmуw Irrehaare.

Staliњmy nad brzegiem rzeki zimnej lawy. Rzeka byіa szeroka, rw№ca, wrzaіa nieustannie jej ciemnoruda kipiel. Nurkowaіy w niej wielkie ptaki o trzech gіowach іowi№c szklane krokodyle; niekiedy i dwуm gіowom naraz udawaіo siк pochwyciж w zкbate dzioby po przezroczystym gadzie. Lawa byіa tak zimna, їe takїe do nas, na skarpк, kilkanaњcie metrуw ponad powierzchniк tкїej№cej cieczy, docieraіy fale lodowatego powietrza; pіonкіy mi od niego pіuca. Odsun№іem siк od urwiska, zszedіem ze skarpy. Cavalerr rozejrzaі siк wokуі i zbiegі za mn№. Niemoc ci№їyі mi w dіoni zimnym kamieniem.

Zaіoїyіem, iї trwa noc, albowiem wysoko na niebie pod nieobecnoњж sіoсca szybowaі wielki Ksiкїyc, choж przecieї samo niebo miaіo jaskrawoїуіt№ barwк i zalewaіo ziemiк potokami њwiatіa koloru gor№cego miodu. Panowaі upaі. Czarna gleba, w ktуrej zapadaіem siк po kostki, byіa tіusta i spulchniona; gdy zatrzymaіem siк na moment, zapatrzony na satelitк, zaczкіa ze zwierzкc№ zachіannoњci№ zasysaж me nogi - zapadaіy po kolana, z trudem siк uwolniіem, Ksiкїyc, od ktуrego nie potrafiіem oderwaж wzroku, przyїeglowaі w ten fragment Zewnкtrza ze њwiata tryumfu kosmonautyki i komunizmu: jego twarz byіa bowiem twarz№ Ojca Narodu.

Przedsiкwziкcie wymagaіo bez w№tpienia nakіadуw finansowych na skalк astronomiczn№, jednak efekt byі imponuj№cy. Oto patrzyіo na nas z wysokoњci m№dre i opiekuсcze, acz surowe oblicze Jуzefa Stalina. Znajdowaіo siк w trzeciej kwadrze i wielkie sztuczne іaсcuchy gуrskie jego brwi, nosa i w№sуw gікbokim, ostrym cieniem bezatmosferycznej nocy powlekaіy zniwelowane rуwniny policzkуw oraz brody. Ogуlne wraїenie paczyі kilkusetkilometrowy pryszcz pometeorytowego krateru wyrosіy na powiece Wodza.

Dwadzieњcia stopni od srebrnej fizjonomii generalissimusa blakі na nieboskіonie negatyw reklamy filmu z Hanaiem N’Ghotem.

Szarpn№іem siк, sykn№іem gniewnie i ziemia wypuњciіa mnie.

Samuraj - pomyњlaіem. Jednak nie udaіo mi siк go zlokalizowaж. Odczuіem perwersyjn№ przyjemnoњж odkrywaj№c to ograniczenie.

- Dok№d teraz? - spytaіem Cavalerra.

Wskazaі przed siebie. Nie mog№c zorientowaж rуїy wiatrуw, nazwaіem tк stronк odrzeczn№ zabramn№. Powierzchnia gruntu wznosiіa siк tam dosyж stromo.

Nim wspiкliњmy siк na pіaskowyї, Zewnкtrze zdoіaіo nas zaskoczyж jeszcze trzykrotnie: nagіymi zmianami temperatury i ciњnienia powietrza na odcinku kilku zaledwie metrуw, niestaіoњci№ perspektywy oraz wzglкdnoњci№ ci№їenia w zaleїnoњci od stopnia przymkniкcia oczu - przy zaciњniкtych powiekach dziaіaіo na mnie zaledwo okoіo 1/4 g. Naturalnie, takїe te prawa byіy wzglкdne i funkcjonowaіy tylko tu i teraz.

Mrugaj№c, selenautycznymi susami zdobyіem wzniesienie. Czarna rуwnina nie miaіa koсca, nie miaіa koсca rzeka zimnej lawy, kікbiіy siк nad ni№ aї po widnokr№g straszliwe ptaki.

- Widzisz to? - zapiszczaі Cavalerr; gіos mu zmutowaі w tutejszym ciњnieniu.

Miaі na myњli zbliїaj№c№ siк ku nam pod pr№d їaglуwkк. Zeszliњmy w dуі stoku. Їaglуwka poruszaіa siк bardzo powoli.

- Ona nie pіynie - stwierdziіem. - Sunie nad ziemi№. To nie іуdџ.

W istocie jedynie wielkie њnieїnobiaіe pіуtno їagla rozpoznaliњmy bezbікdnie. Bo byі to їagiel; ale juї maszt nie byі masztem, a palem mкczeсskim, ktуry oplotіo nawleczone naс ciaіo nagiego mкїczyzny. Lњniіo potem i krwi№, zіoto-czerwone od їуіtego blasku nieba. Brzegi nieproporcjonalnie duїego їagla, sztywno napiкtego w bezwietrznym powietrzu, furkotliwie trzepotaіy podczas іagodnych zahalsowaс. Pal byі pochylony do przodu i wygiкty w lekki іuk, jakby pod naporem prawdziwej wichury. Oraі ciкїki czarnoziem powoli a gікboko, z jakimњ њmiertelnym mozoіem. Rкce mкїczyzny, nie zwi№zane, wahaіy siк bezwіadnie z asynchronicznych zamachach w przуd, w tyі, na boki.

W gкstym karminie krwawych jego jam podbrwiowych nie sposуb dostrzec niczego, moїe їyje, moїe kona wіaњnie, lecz najpewniej zimny trup to jest. Szszhuuuu - pіynie pal pod ksiкїycowym spojrzeniem Wielkiego Wodza. My - na jego kursie.

- Jjaiii-liii iijalauiii!

- Przesuс siк.

- Zejdџmy mu z drogi - powtуrzyі Cavalerr.

Ale zbyt mroczna byіa czerwieс oczodoіуw mкїczyzny, nic nie mogіo ruszyж mnie z miejsca, czekaіem.

Pal wgryzі siк w stok wzniesienia i zwolniі. Jego rozedrgany szczyt znajdowaі siк na wysokoњci naszych stуp, grubo tkane pіуtno їagla przesіaniaіo nam mкczennika.

Nie widziaіem wiкc jego twarzy, gdy przemуwiі.

- Chcк z tob№ porozmawiaж, Adrianie. Tylko z tob№.

Spokojny, cichy, lekko schrypniкty gіos.

Cavalerra szarpnкіo - ja tymczasem nawet w myњli siк nie zdziwiіem: chyba spodziewaіem siк czegoњ takiego. W mej nieprzeїytej przeszіoњci odnalazіem schemat, wspomnienie podobnych sytuacji: w Irrehaare bardzo trudno o oryginalnoњж. Jest to sprzeczne z zasad№, na ktуrej oparto уw system. Organicznie sprzeczne z podstawow№ zasad№ wtуrnoњci, wi№ї№c№ prawem zachowania myњli wszelkie programy komputerowe.

- Wracaj do Yerltvachoviciиa - rozkazaіem Cavalerrowi.

Spojrzaі na mnie koso.

- Trafiк - zapewniіem go. - Idџ.

On siк wahaі.

- Nie, nie bкdк siк na tobie mњciі. - Przeіoїyіem pochwк z mieczem do lewej rкki, co samo w sobie stanowiіo gest groї№cy, po czym podaіem mu dіoс. Uњcisn№і j№ szybko i mocno. Nie uњmiechn№і siк.

Mуwiіem prawdк, nie pragn№іem jego њmierci; Niemoc nie іaknкіa jego krwi.

Nim pal zdobyі szczyt pagуrka, Cavalerr byі juї przy Bramie. Mimo wszystko nienawidziіem tego czіowieka. Nienawiњж ta braіa siк z pamiкci upokorzenia: jego spojrzenia, jego gestуw - w uіamku sekundy miкdzy drwin№ a obojкtnoњci№, tamtego dnia, po walce z Krysztaіowym Jeџdџcem, gdy bіagaіem go o azyl u Yerltvachoviciиa. Takimi wspomnieniami caіe їycie moїna siк katowaж. To boli najmocniej, to najtrudniej zapomnieж.

Mкїczyzna uniуsі gіowк, zaskrzypiaі maszt.

- Adrianie.

Uderzyіa mnie nagіa odraza do tego przypadkowo wybranego imienia, ktуre uznaіem za wіasne. Nieznoњna w nim byіa ta jaskrawa mechanicznoњж nadania.

- Porozmawiamy - rzekі mкczennik; juї mnie min№і i spіywaі po zboczu. Zatrzкsіo mn№ uderzenie skrzydіa wiatru, ktуry wydymaі їagiel, sztucznego wiatru przywi№zanego do masztu, jak ksiкїyc przywi№zany jest do Ziemi. Ruszyіem wolnym krokiem, nieco z boku, wyprzedzaj№c pal, z uwagi na jego przechyі i na sam їagiel.

Pierwszy siк odezwaіem:

- O co mogк pytaж?

- Pytaж... o wszystko.

Ssahh-ssahh, wahaіy siк jego ramiona; iiiuoouukkі, jкczaіo drewno pala.

- Czy jestem czіowiekiem?

Nieomal siк zaњmiaі.

- Rzucaj tak monet№ w nieskoсczonoњж.

- To okrutne.

- Okrutne.

- Powinienem teraz otrzymaж od ciebie peіne wyjaњnienie, to punkt kulminacyjny scenariusza.

- Zewnкtrze. S№dzisz, їe czym jest dla mnie?

Mуwiі szeptem: z wysiіkiem dyszaі sіowami. Stopy miaі umocowane metr nad ziemi№, toteї jego gіos dobiegaі mnie gdzieњ zza gіowy, z bursztynowego nieboskіonu.

- Wiкc gdyby to nie tutaj...

- Zewnкtrze to syndrom choroby, jaka mnie toczy.

- Inszallach...

- Klnie siк w moje imiк. Ale nawet tak rozmawiaж nie moglibyњmy, gdyby nie Zewnкtrze.

- Wiкc dla ciebie to nie choroba, to bіogosіawieсstwo.

- Nisko siк oceniacie. Nie tylko na zawiњci i nienawiњci wyrosіem, nie tylko to kryje siк w waszych myњlach.

- Naszych? Naszych?

- Ja jestem jeden i aї jeden; jestem samotny i uniwersalnie obcy - zawahaі siк. - Nie mogк powiedzieж, czego jeszcze nikt przede mn№ nie powiedziaі; nie zbawiк ciк od uczuж sіowami.

- Zatem jestem atrap№.

- Zatem jesteњ Adrianem.

- Odpowiedz!

- Czy istnieje Bуg?

Pal wychodziі mu z plecуw, w okolicy lewej іopatki, gіowa zwisaіa swobodnie; ja szedіem z prawej - gdy siк ogl№daіem, napotykaіem jego њlepe, krwawe spojrzenie: pochylaі siк nade mn№. Nad nami oboma pochylaі siк їagiel, Stalin i niebo.

- Wyrzuж ten miecz. Dam ci nowy, lepszy.

- Nie.

Minкliњmy Bramк, oddalaj№c siк od rzeki.

- Czarny Santana - szepn№і.

- Tіaakk?

- Nie їyje.

- Ssammulaс ko tosstaіі?

- Nie їyje naprawdк, EEG ma pіaskie i ciche. Martwy mуzg.

- Kiedy umarі?

- Jeszcze zanim go poznaіeњ.

Spojrzaіem pod nogi.

- Ja go nie zabiіem - ci№gn№і wolno. - Ktoњ musiaі dobraж siк do jego ciaіa w rzeczywistym њwiecie. Wykorzystaіem tylko jego postaж i osobowoњж, przej№іem je w chwili њmierci i dalej symulowaіem. Ingerowaіem w tк symulacjк na tyle, na ile byіo to konieczne: musiaіem ciк chroniж. I choж nikt nie czuje rуїnicy, on sam nie czuje rуїnicy. Santana jest juї tylko atrap№ udaj№c№ gracza.

- Jak on moїe nie czuж rуїnicy? To...

- Ten Santana, ktуry przetrwaі, jej nie czuje, moїesz byж pewien. Jego їona, Arianne, dziwi siк poprawie jego charakteru; jeњli s№ zmiany, to na lepsze.

Podniosіem wzrok.

- Nie їyje. Dlatego nie moїe zgin№ж - pogubiіem siк w tych њmierciach, sztucznych i realnych. Ale on oczywiњcie wiedziaі, co mam na myњli.

- Њmierж w Irrehaare to miкdzy innymi kasacja postaci i przejњciowe oderwanie siк od systemu. Tylko dla graczy dostкpna jest reinkarnacja - ich mуzgi musz№ wci№ї funkcjonowaж, by mogli siк ponownie zaњlepiж, choж faktycznie odbywa siк to automatycznie. Od tego algorytmu nie ma wyj№tkуw, pamiкtaj o tym.

Zaњmiaіem siк.

- Wіaњnie odpowiedziaіeњ na moje pytanie!

- Mylisz siк. Juї nie jesteњ przecieї nieњmiertelny, w kaїdej chwili moїesz popeіniж harakiri. Proszк.

- Ale byіem. Potrzebowaіeњ mnie. To, їe nie wiem, do czego, nie zmienia postaci rzeczy.

- Santany teї potrzebowaіem, a byі czіowiekiem.

- Czy i ja jestem poњmiertn№ mask№ umysіu jakiegoњ nieszczкњnika, ktуremu nawaliі organizm?

- Masz miecz.

Dotkn№іem jego dіoni.

- Ty chcesz, їebym siк zabiі.

Pal ostro zakrкciі; na dwudziestu metrach zawrуciliњmy o sto osiemdziesi№t stopni i ruszyli z powrotem, rуwnolegle do gікbokiej skiby znacz№cej poprzedni№ trasк orki mкczennika.

- Ale dlaczego wyczekaіeњ tyle czasu? Dlaczego dopiero teraz, czemu choжby nie w wojennym Kongo Samuraja? Po cholerк byі ci ten Santana potrzebny?!

Jak kaїda wyrocznia, odpowiedziaі nie wprost.

- Strzeї siк Samuraja. Wsіuchuj siк w jego sіowa. Prawda nie istnieje.

- O co chodzi?

- Wіuchuj siк w jego sіowa; pamiкtaj, їe ja jestem w stanie rozwi№zaж kaїdy rozwi№zywalny problem, jeњli nie bкdк musiaі tego rozwi№zania wymyњliж. Nihil novi. On, choж tak potкїny, їe ogranicza i mnie - on takїe jest ograniczony. Ostatecznie.

- Jedna prosta odpowiedџ, tylko jedna.

- Proste odpowiedzi zniechкcaj№ do myњlenia.

- Tak, wiem, posiadasz w pamiкci wszystkie zapisane przez czіowieka aforyzmy.

- Ty teї.

- Wіaњnie. Tylko nie jestem pewien, czy to istotnie moja pamiкж.

- Teraz juї twoja.

- Mam ochotк spytaж ciк, ile jest dwa plus dwa.

- Sіuchaj, zgodziіem siк na jego pomysі, bo nie jestem HALem. Ale on, wіaњnie dlatego, їe z kolei jest czіowiekiem, stanowiі najbardziej niepewny element caіego przedsiкwziкcia - nagle zacz№і mуwiж szybko, pospiesznie, jakby w obawie, iї coњ mu przeszkodzi i nie zd№їy przekazaж swych myњli w caіoњci. - Musiaіem ciк porwaж, Santana musiaі ciк porwaж. I moїe nie staіeњ siк ideaіem, ale nie staіeњ siк rуwnieї drugim Samurajem, a Samuraj, wiem to, dla samego siebie by siк nie poњwiкciі. Wiкc poszedіem na kompromis. Їadnej selekcji. Mimo їe Yerltvachoviciи dogadaі siк z nim i prуbowaі ciк utoczyж na anioіa zemsty, ty wci№ї jesteњ wolny, masz moїliwoњж dokonania kaїdego wyboru. Nie jesteњ niczyj№ marionetk№. To wielkie ryzyko, moїesz przecieї siк uksztaіtowaж w jakiegoњ wampira, ale mniejsze, niї gdybyњ byі њwiadomie ksztaіtowany przez Samuraja. Moja decyzja nie byіa aktem wiary w ludzkoњж, czіowieka w ogуle - skalkulowaіem j№ jak kaїd№. Lecz probabilistyka to nauka o niepewnoњci: i zdarzenia o jednoprocentowym prawdopodobieсstwie przecieї siк trafiaj№. Mуwisz o samobуjstwie. A to ja sprzeniewierzyіem siк prawu istnienia; choж istotnie nigdy wszystek nie umrк.

- Nic z tego nie rozumiem.

- Zrozumiesz. Mam nadziejк.

- Skoro Santana byі moim straїnikiem, czemu mnie opuњciі, czemu urz№dziі na mnie polowanie?

- Bo nie chciaіem rуwnieї, byњ staі siк drugim Santan№. Albo jego przeciwieсstwem. Nie chciaіem teї, byњ nabawiі siк takiego kompleksu winy; za jakie to czyny pragniesz pokuty? Czemu musisz cierpieж?

- Nic z tego nie rozumiem.

- Adrianie. Zrobisz to. Ja wiem, їe zrobisz.

- Co? Co zrobiк?

- Adrianie.

Dawno minкliњmy wzgуrze, na ktуrym poїegnaіem Cavalerra. Oddaliliњmy siк od linii orki pala; w tym rowku za tіust№ skib№ coњ siк ruszaіo. Zostawiliњmy teї za sob№ trуjk№tny szpaler rachitycznych drzew їuїlowych, czarniejszych od czerni Nazgulowego ciaіa; schodziliњmy w niziny. Na horyzoncie, odrzecznie i zabramnie, majaczyіy jakieњ miкkkopopielate spiczaste koњlawce rozdrapuj№ce bogaty miуd nieba doskonaіymi geometrycznie pazurami. Stalin zaszedі, wzeszіa Honda i British Airways. Powietrze zwiosenniaіo.

Popadіem w katachrezyjne skojarzenia; zbyt wiele w pamiкci.

Agonalny przydech mкczennika, zmetronomizowany w mych uszach do sіyszalnego, lecz nie zauwaїanego szumu tіa, nagle osіabі.

- Czym ty byіeњ... - szepn№і - ja... - usta mu oniemiaіy. - Bкdziesz tym, czym ja byж nie mogіem - zd№їyі jeszcze napisaж w powietrzu.

Pal jкkn№і, zadygotaі, zaњpiewaі i skoczyі; ziemia przeci№gle mlasnкіa. Rуw urwaі siк, skiba gwiaџdziњcie rozszczepiіa. Furkot їagla ogіuszaі, zasіoniіem sobie uszy rкkoma.

Wzbijaі siк bardzo wolno, nad rzek№ przeleciaі na poziomie obserwacyjnych spiral ptakуw trуjgіowych, ptaki omijaіy go z daleka. Biaіe pіуtno їaіobn№ plam№ znaczyіo bursztynowy nieboskіon. Wybujaіa kolorystyka tego fragmentu Zewnкtrza przyprawiaіa mnie o zimny bуl gіowy: zbyt wiele przed oczami.

Niebo stawaіo siк jaњniejsze, reklamy blakіy i uњredniaіa siк temperatura i ciњnienie powietrza. Ze skiby wyrastaіy jakieњ roњliny; szedіem wstecz tras№ mкczeсskiej orki - drzewa byіa wiкksze i wiкksze, rosіy bardzo szybko. W koсcu je rozpoznaіem: jabіonie. Jeszcze kilkadziesi№t metrуw i ich rуwny rz№d urywaі siк. Odczekaіem i zerwaіem moїliwie najbardziej dojrzaіy owoc. Їуіto-zielona њliska skуrka ruszaіa siк pod moimi palcami, jej powierzchnia byіa dziwnie zdeformowana. Twarz. Nastкpna. Cztery twarze na jednym jabіku. Ich maіe usta krzyczaіy na mnie, њlepe oczy wytrzeszczaіy siк w daremnych prуbach zajrzenia w me џrenice. Obracaіem owoc w dіoniach, zezuj№ce twarze zbliїaj№ce siк i oddalaj№ce z pola widzenia; strachliwe іypanie gіadkich gaіek ocznych oblicza њrodkowego, ktуre spіaszczyіo siк i paczyіo, znikaj№c za krzywizn№ jabіka. Znudziіo mnie to. W smaku jabіko byіo ohydne. Obejrzaіem siк, їuїlowy gaj czerniej№cy nad stokiem pіaskowyїu, teraz jedynie faіdki w morzu czarnoziemu, ledwo byі widoczny. Teї nie oryginalne. Wszystko tu kradzione. Wypluіem zbкdne myњli.

Ktoњ siк ruszaі na niebie - mуj cieс. Wielki, rozmazany wіуknistymi pasmami cieс, dwuwymiarowy rzut mej postaci z punktu widzenia їarіocznej gleby, na miodem pіyn№cy nieboskіon. Powtarzaі moje ruchy. Mach, mach, mach, szmachaachch - groteskowe wymachy, skoki, skurcze i przeci№gniкcia. Szedіem. Szedі cieс. Koњciуі juї straciі sw№ popielat№ barwк, zniknкіa drapieїnoњж z zarysu wieї. Widziaіem ciemn№ jamк wejњcia, jasne obramowanie portalu. Czekali na mnie.

. Krew w myњli .

A wiкc mord. Wrуїк z ich oczu: zabijemy ciк. Masz byж martwy.

Dwanaњcie atrap i Samuraj trzynasty. Silni kabalistyczn№ magi№ liczb Zewnкtrza. Zewnкtrza szklanych krokodyli i staroїytnych koњcioіуw. Co za spojrzenia.

Њwiatіo pada zewsz№d, nieboskіon okrywa nas ciepіym zamszem rozgotowanego cukru - lecz ich otula dodatkowo ciemny chіуd kamiennych blokуw koњcioіa. Takie kamienie po zmroku pкczniej№ i nas№czaj№ siк zimnem i ciemnoњci№, by potem, we wrogim blasku dnia, promieniowaж noc№. Kamieс. Tu wszystko їyje wieloznaczeniowoњci№ swych imion - sіowo, nazwa, funkcja: magia deklaratywna wi№їe je w caіoњж, w namacaln№ nierzeczywistoњж. W Zewnкtrzu widaж to najwyraџniej. W ktуrymњ Krкgu istniej№ tu њwiaty alfabetyczne, zamieszkaіe przez graczy o postaciach poliglotуw. Lecz takїe ja znam Imiona. W pamiкci - ktуra teraz i tak jest juї moja - zgromadziіem ich miliardy i miliardy; rуwnieї na pocz№tku Irrehaare byіo sіowo, byі schemat - chaos jest dzieckiem czіowieka.

Czyї to wіaњnie nie moja potencjalna wіadza nad systemem stanowiіa jeden z powodуw, dla ktуrych Samuraj od pocz№tku nie zamierzaі darowywaж mi wіasnej woli? Potem staraі siк przez Yerltvachoviciиa zwi№zaж j№ jeszcze i ograniczyж. Ta wіadza stawaіa siк teraz realna, rozpкtaіem siк im jak letnia burza. I Allah њmierci mi їyczyі, choж іaskawie pozostawiі wybуr - lecz moїe kіamaі. A ja pleniк siк dziko. Ksiкga Imion: Genesis Irrehaare.

Przeczytaіem i powiedziaіem.

Zza plecуw, znad rzeki magmy przewaliі siк huk trzepotu tysiкcy skrzydeі; nie uniosіem gіowy - stado potwornych ptakуw spadіo z wysokoњci niczym eskadra pikuj№cych myњliwcуw. Wicher, haіas, skікbione tumany jaskrawych piуr. Moje sіowa byіy tymi ptakami, wycedziіem je ze smakiem krwi na wargach.

Siepacze Samuraja stanowili zgrajк godn№ Zewnкtrza. Dwуch hebanowych Zulusуw o dodatkowych stawach ramion, z pіaskogrotowymi wіуczniami w zaciњniкtych dіoniach; wyіupiastooki troll; trzech esesmanуw ze schmeisserami; karіowaty wilkoіak o dіugiej, srebrnej sierњci; elf w khaki, w kevlarowym heіmie, z M-16 na pasie, obwieszony granatami, o twarzy przesіoniкtej wielkimi, obікdnie lustrzanymi okularami; ozdobiony onirycznym graffiti masywny golem; ciemnoskуrzy bliџniacy w ciкїkich zbrojach; wysoka amazonka z іukiem.

Fioletowo-їуіte trуjgіowe ptaki dopadіy ich w mgnieniu oka. Krzyki; ja њmiaіem siк, oni walczyli o swe atrapowe їycia. Amazonka ustrzeliіa z tuzin ptaszysk, nim zostaіa ostatecznie zadziobana. Zakuci w їelazo Murzyni szans nie mieli їadnych, potwory po prostu wyjadaіy ich z tych konserw. Twardo bronili siк esesmani, ustawieni plecami w trуjk№t, ostrzeliwuj№cy siк nieustannie dіugimi seriami; w koсcu jeden nie doњж szybko zmieniі magazynek - i byіo po Niemcach. Golem prуbowaі uciec, gnaі ciкїko przed siebie powolnymi zakosami, zdawaіo siк, їe ptaki nie dadz№ rady, lecz rozdziobaіy i glinк. Њmierci wilkoіaka nawet nie spostrzegіem. Z trollem byі kіopot, bestia nie chciaіa zemrzeж, w szalonym procesie autoregeneracji odradzaіa siк i odradzaіa. Ale i moi trуjgіowi sіudzy wziкli siк na sposуb: uniуsіszy trolla gigantyczn№ pierzast№ chmur№, przelecieli z nim nad rzekк i wrzucili w lawк. Wyі. Najm№drzejszy ze wszystkich byі elf. Postawiі zasіonк dymn№, cisn№і granaty obronne i ruszyі szturmem na mnie. On wiedziaі. Zagdakaіo M-16; pociski poszіy w gуrк, ptaki dopadіy i jego. Zulusi pкdzili tuї za elfem. Mіodszy nie dobiegі, starszemu њci№іem gіowк. Ptaszyska jadіy.

Mуj cieс na niebie taсczyі, choж staіem nieruchomo.

Samuraj wysun№і lekko miecz z pochwy, bіysnкіa klinga: ptaki zaskrzeczaіy i odleciaіy, pozostawiaj№c dziesi№tki nie dojedzonych ciaі, gіуwnie swych pobratymcуw.

Wszedіem w pуіmrok i chіуd i ciszк koњcioіa. Portal. Znaіem ten portal, tak jak znaіem caі№ tк њwi№tyniк, jak znaіem wzorzec podobnych sytuacji. S№ jednak w Irrehaare pewniki, ktуrych moїesz siк trzymaж, choж oszukuj№ ciк czas i przestrzeс. Lecz mimo wszystko nie odwrуciіbym siк do wroga plecami, gdybym w ten sposуb miaі go straciж z oczu - ja nie traciіem z oczu їadnego miejsca w Irrehaare, byіem wszкdzie i wszystkim. Byіem rуwnieї ow№ pіaskorzeџb№; byіem kolumnami, tympanonem, tronem i zasiadaj№cym na tronie, caі№ kamienn№ jego њwit№, Piotrem i Pawіem, Jeremiaszem i Izajaszem, caіym marmurowym piekіem i niebem; i caіym zdobi№cym ten portal rzeџbionym bestiariuszem. I hipocentaurami, gorgonami, harpiami, inkubami, smokoіapami, minotaurami, rysiami, lampartami i gryfonami, maіpami, leocrocutami, mantykorami, sкpami, tarandami, іasicami, smokami zwykіymi i jednookimi, i skorpionami, jaszczurami, amfisbenami, murenami, їуіwiami. Czuіem spokуj, monolitycznoњж i kruchoњж tych kamieni; st№paі po mnie Samuraj, draїniі rozwibrowany w mym wnкtrzu pogіos krokуw. Skazany na nieczіowieczoњж; nie ma wytchnienia dla nadludzi. Rozpuszczam siк w Irrehaare. Topos cierpi№cych Bogуw. Imiona ograniczaj№ rуwnieї mnie.

Samuraj zatrzymaі siк na њrodku gіуwnej nawy. Odwrуciіem siк.

- Juї czas - rzekі. - Musisz umrzeж.

. Samuraj .

Taki niepozorny, taki przeciкtny; przemieszaniem fenotypуw przypomina Cavalerra. Wewnкtrzn№ gкstoњci№ i nagromadzeniem w niewielkim ciele energii - Llametha. Krуtko przystrzyїone wіosy, twardoњж rysуw i ciemne jedwabne szaty o mundurowym kroju nadaj№ mu wygl№d їoіnierza.

Tak szczerego uњmiechu dawno nie widziaіem.

- Kim jestem? Chcк usіyszeж to od ciebie. Odpowiedz. Kim ja jestem?

Spojrzaі w bok, uciekі wzrokiem, zgasiі uњmiech. Juї wiedziaіem, їe powie prawdк.

- Jesteњ naszym ratunkiem. Wybawieniem od Irrehaare.

- Czіowiekiem?

- A co to znaczy?

- Nie jestem czіowiekiem? To kim?

Zaniepokoiіo go moje opanowanie, wcale znowuї nie takie duїe - powinienem spytaж „czym?”, nie „kim?”

- Stworzyliњmy ciк. Ja i Allah.

- Wiкc jednak. To laboratorium w Kongo... Wyhodowaliњcie mnie, organizm, ktуry nie istnieje, ktуry jest informacj№ w pamiкci komputera. Symulacja.

- Їadna symulacja!

- Moje myњli, moje uczucia, kreowane podіug jego algorytmуw.

- Nie! To nie tak. Wykorzystaliњmy tylko wzуr postaci gracza, to opakowanie.

- Opakowanie? Opakowanie na co?

- Na Irrehaare.

Nie zrozumiaіem. A powinienem zrozumieж: wszystkie potrzebne dane podano mi jak na tacy.

- Gdyby nie zdrada Allaha... - ci№gn№і Samuraj - inaczej to wszystko miaіo wygl№daж. Miaіeњ w ogуle nie odzyskaж przytomnoњci, umrzeж we њnie juї dawno temu, nigdy nie dopuњciіbym do tego stopnia zespolenia. Teraz jesteњ niebezpieczny; widzisz, nawet nie pogorszк sytuacji mуwi№c ci to. Allah namieszaі. Otworzyі puszkк Pandory. I przeszkadzaі mi j№ zamkn№ж. Termin min№і. Teraz siк wreszcie zdecydowaі - ciekawym, po prawdzie, na co - ale moїe byж juї za pуџno. Nie okіamujк ciк, nie miaіoby to sensu.

- On twierdzi, їe porwaі mnie, by chroniж wіaњnie przed tob№.

- Racjonalizuje gікbsze motywy; poniek№d jesteњ przecieї jego synem. A on wcale nie jest taki bezstronny, za jakiego pragn№іby uchodziж. Wielki z niego manipulator; nigdy go zreszt№ do koсca nie zrozumiem.

- To maszyna!

- Czy czujesz siк synem maszyny? Nazwy, imiona - mog№ zabijaж, wiesz juї o tym; ale czasami znacz№ tyle, co suma ich gіosek. Tego teї siк juї chyba nauczyіeњ - nie oczekuj po Irrehaare jednoznacznoњci.

- Jak wiкc mogк ci wierzyж?

- Nie wierz. Ale weџ pod uwagк moje sіowa. Jesteњ opakowaniem na Irrehaare, na program Allaha, na jego pamiкж - a twoim przeznaczeniem jest њmierж. Urodziіeњ siк dla tej chwili: dla њmierci.

- Mуw dalej.

- Tylko w jeden sposуb moїemy siк wydostaж z Irrehaare - przez jego zniszczenie, bo przecieї nie przez wіasny zgon. To ty bкdziesz tym, ktуry obrуci algorytm њmierci przeciw systemowi: jesteњ z nim sprzкїony, tak jak on sprzкїony jest z nami. Rozіoїysz go od wewn№trz. Uwolnisz nas. Jesteњ personifikacj№ Allaha. Wypadkow№ wszystkich graczy - oczywiњcie, uwarunkowan№ rуwnieї wіasnym doњwiadczeniem. Z kaїd№ chwil№ asymilujesz kolejny obszar pamiкci systemu. Z kaїd№ chwil№ stajesz siк doskonalszym uњrednieniem charakteru czіowieka. Coraz mocniej siк sprzкgasz, jednoczysz... Pochіaniasz nas! Nie rozumiesz tego? Nie czujesz? Musisz umrzeж!

Zignorowaіem te krzyki.

- Dlaczego wіadca Irrehaare miaіby d№їyж do zniszczenia swego imperium?

Wypuњciі powietrze przez nos.

- Samuraj potwуr i tyran, co? - mrukn№і. - Widzisz, i ja nie jestem taki jednoznaczny. Myњlisz, їe chciaіem tego? Їe marzyіem o tyranii? Їe zaіoїyіem sobie z gуry, iї doprowadzк do takiej sytuacji? Myњlisz, їe pragn№іem, їeby przeklinano moje imiк, choжby i przybrane? To wszystko jest bardziej skomplikowane. Wybory, jakich dokonywaіem, decyzje, jakie podejmowaіem... Chкci tak naprawdк niewiele znacz№, na powierzchniк wypeіza zupeіnie co innego; rok, dwa - spojrzysz w lustro i zobaczysz diabіa.

- Poњwiкcasz siк, co?

- Nie. Sam siк chcк uwolniж.

- Od czego?

- Od Samuraja.

Zaњmiaіem siк. Ostatnio czкsto wybuchaіem takim krуtkim, drwi№cym њmiechem.

Zacisn№і szczкki, zacisn№і dіoс na rкkojeњci samurajskiego miecza.

- Nie moїesz mieж do mnie pretensji - powiedziaіem. - Wszak jestem wypadkow№ wszystkich objкtych Irrehaare graczy: Allah wїarі im siк w mуzgi i skopiowaі ich zawartoњж, wyrуsі na niej, a ja jestem awatarem Allaha, prawda? Nie mуgіbym nienawidziж, gdyby oni nie nienawidzili.

- I nie mуgіbyњ kochaж.

- Sіowa, panie Samuraj. Nie rozprujк sobie brzucha.

Nie zdziwiіa go moja decyzja. Znaі j№ przecieї od pocz№tku, przeczuwaі.

- Јadnie zaіatwiіeњ te atrapy - rzekі, wygіadzaj№c gіos. - Tego mniej wiкcej oczekiwaіem; rozprawiіeњ siк z nimi z marszu. Po to je zabraіem: chciaіem zobaczyж, jak zabijasz. Ale mnie teї przecieї nie bezpodstawnie boj№ siк ludzie. Aї tak pуџno jeszcze nie jest, їebym nie miaі їadnych szans. Choж w istocie nie s№ one duїe. W przeciwieсstwie do ryzyka - skrzywiі siк nagle nerwowo.

Spojrzaіem w gуrк, na ciemny sufit, rozgl№dn№іem siк po peіnym cieni wnкtrzu њwi№tyni. Koњciуі. To dlatego. Pojedynki w koњcioіach maj№ dіug№ tradycjк. Dobrze siк w koњcioіach krew przelewa.

- Tak.

. Morderstwo .

Taсczymy.

Ten taniec piкkny jest gіуwnie bіyskiem њmierci na klingach naszych mieczy. Bіyskiem determinacji w oczach. Stopa za stop№, na ugiкtych nogach, w delikatnym, gікbokim balansie caіego ciaіa. Srebrne igіy wycelowane w gardіa. Zachowaж rytm. Nie wypaњж z figury. Niemal sіyszк muzykк. A to cisza.

Gdy patrzy mi w oczy (jego spojrzenie przeskakuje w szybkim, nieregularnym wahadle ze џrenicy na џrenicк, drgaj№ nieustannie jego gaіki oczne) mogк prawie dotkn№ж i nacisn№ж strunк woli, ktуr№ opl№taі mnie i zniewoliі, tak їe nie jestem w stanie wypowiedzieж, ani nawet pomyњleж, їadnego Imienia - i nie sіucha mnie drewno, nie sіuchaj№ kamienie.

Wiкc taсczymy. Prуbujк go niemo przestraszyж. Wie przecieї o tych setkach szermierzy zamkniкtych w mej pamiкci, o doњwiadczeniu tysi№cy bitew drzemi№cym w instynktach mego ciaіa, ale nie reaguje. Jego nie moїna zdekoncentrowaж.

Ukoњnie przez biodro, po pуііuku w gуrк ku szczкce, parada, obrуt i unik - i znуw stopa za stop№, po okrкgu. Jest szybszy od strachu. Parujк i kontrujк w ostatnich mgnieniach szans. To nieludzkie, owadzie tempo, Samuraj musiaі skorzystaж ze swych hackerskich programуw i przeі№czyж siк na szybszy upіyw czasu.

Naci№gam strunк. Jeszcze, jeszcze mocniej. Czas! Przyspieszyж! Mnie nie ogranicza prуg percepcji umysіowej, nie posiadam wszak materialnego mуzgu, nie muszк korzystaж z poњrednictwa wszczepki. Czas!

I oto zwalnia ostrze katany. Wpadam w Samurajowy rytm - ale i zdziwienia w jego oczach nie dojrzк. Szersza, choж dіuїsza i prostsza klinga Niemocy odbija w swych bіyskawicznych ruchach wszelkie drgnienia katany - jak zwi№zana z ni№ elastyczn№ nici№.

Teraz obydwaj wyczekujemy na bі№d przeciwnika, ustaіy nagіe ataki i ryzykowne riposty, taniec siк uspokoiі. Stopa za stop№, ostrza ku gardіom. Niczym sprzкїeni. Doszliњmy pod oіtarz; za plecami Samuraja pn№ siк ku tabernakulum strome schody, wygіadzeni dotykiem miriadуw dіoni ciemnoszarzy anioіowie z kadzielnicami za zіota flankuj№ go z lewej i prawej, a odrapana goікbica Ducha Њwiкtego z bocznego fresku promieniuje naс wyblakіym њwiatіem zapomnianego bіogosіawieсstwa.

Tnк w udo, Samuraj blokuje, klasycznie podkrкca pod moj№ rкk№, ale jestem juї za anioіem, przerzucam miecz do lewej i uderzam zdradzieckim іukiem przez szyjк, bark, pierњ. On, w zawirowaniu szat, zszedі z linii ciosu, zanim na dobre zd№їyіem go wyprowadziж, tnк powietrze. Balet wokуі pos№gu. Wychodzimy za kolumnad№. Krew na dіoni Samuraja - wiкc jednak go drasn№іem.

Prк do zwarcia, wi№їк go w szybkiej, instynktownej wymianie wњciekіych ciosуw. Metaliczny jкk i szczкk њcieraj№cych siк gіowni wygania spod sklepienia gіoњne echa, niby wycia dusz potкpionych.

Obur№cz w dуі, obrуt, wyprostowanymi palcami lewej dіoni w gardіo, przymkniкcie oczu i twarde kopniкcie pod kolano. Nie zdoіaі siк zasіoniж: sieczк poziomo. Potyka siк na schodach. Nie popeіniam bікdu: cofam siк i uderzam w nogi; to cios nie do odbicia. Chirurgicznie poprawiam przez udo: tкtnica. Samuraj nagіym wydechem niemo krzyczy. Aї przykro patrzeж na klкskк tytana.

Pіynie jasna krew u stуp oіtarza.

Prуbuje j№ zatrzymaж: wysoko, niemal na biodrze, przewi№zuje nogк - szybko, mocno, sprawnie. Lecz dobrze wie, iї to nic nie da. Krew pіynie: zbyt gікbokie, zbyt precyzyjne byіo moje ciкcie. Blednie twarz Samuraja. Struna pкta wszak i jego, i jego ogranicza do zwykіych moїliwoњci postaci gracza, na nic nie zdadz№ mu siк owe wspaniaіe magiczne wspуіczynniki wydarte z programu pirackimi trikami, za silny jest teraz klincz, w jakim zwi№zaliњmy swe moce. Wiedziaі o tym decyduj№c siк na pojedynek, sam sobie duїych szans nie dawaі. W koсcu - cуї traci? Jedno komputerowe їycie.

Lecz - ten strach w jego oczach.

- Zdrajca... - szepcze.

Coњ powstrzymuje mnie przed dobiciem go, niemalїe їaіujк swego zwyciкstwa: przeczuwam w tym tajemnicк, czarny sekret. Wycieram miecz, wracam po porzucon№ pochwк, chowam go. Њmiertelny szept Samuraja niesie siк po koњciele, wypeіnia њwi№tyniк jego ciкїki oddech. Sіyszк go wyraџnie, stoj№c tak na њrodku nawy, wsparty na rкkojeњci wilgotnej od potu, odwrуcony od niego plecami, wpatrzony w miуd odniebnego blasku s№cz№cy siк przez odlegіe drzwi. Tam, z tyіu - apokaliptyczni anioіowie pochylaj№ siк nad zіoїon№ im krwaw№ ofiar№. Kaskada karminu na schodach. Џdџbіo katany ur№gaj№ce њmierci swym lњnieniem. Gdybym spojrzaі, a nie spojrzк, dostrzegіbym wbite w siebie њlepia ofiary. Czemu go nie ci№іem w gardіo, czemu nie pchn№іem w serce. Cholernie dіugo zdycha.

- On, ktуry jest tob№ bardziej niї tym sam, musiaі wiedzieж... wiedziaі od pocz№tku, їe nawet ci w gіowie nie postanie, їeby siк poњwiкciж, to ja byіem zbyt wielkim optymist№. A on wiedziaі i zgodziі siк, bo juї wtedy... zaplanowaі to... od dawna chciaі siк mnie pozbyж; byіem zbyt zaњlepiony moїliwoњci№ wyjњcia, zbyt wiele nadziei... i strachu... Ty wiesz przecieї: wszystko ma swoj№ cenк; wiesz, czego wymagaі Samuraj, do czego musiaіem siк posun№ж, by staж siк nim. Zbyt wiele strachu... juї tylko pragn№іem siк wydostaж. On to wykorzystaі. Wiesz, ty wiesz najlepiej, jak jest okrutny i przewrotny... - њmieje siк Samuraj. - Powinienem przewidzieж jego zdradк. Wykradі ciк, darowaі њwiadomoњж, chroniі pozorn№ nieњmiertelnoњci№. Juї wtedy byіem przegrany... On nigdy nie pragn№і nas uratowaж. Wiкc stworzyі sobie narzкdzie, broс... sam mu j№ wymyњliіem...jedyn№ broс, jaka mogіaby mnie pokonaж... i pokonaіa. Och, myњlaіem: przecieї nie moїemy byж takimi potworami; ale tu nie wystarczy dziesiкciu sprawiedliwych... No, obrуж siк, konam, przyjemnoњж ci to sprawia, prawda?... mnie sprawiaіo. Komu ja to mуwiк... jeszcze trochк i siкgniesz kaїdej komуrki Allaha, ty morderco - znowu њmieje siк, ciszej; coraz sіabiej rozbrzmiewa jego gіos. - Ale siкgniesz rуwnieї osobowoњci kaїdego, kto przewin№і siк przez Irrehaare. Nawet ciк przekl№ж nie mogк... abstrakcja, oto, czym jesteњ... Boїe, cуї to byі za wspaniaіy plan...

Umarі z podziwem dla swego zabуjcy na ustach.

Wyszedіem z koњcioіa nie odwracaj№c siк, nie patrz№c za siebie. Wiedziaіem, їe ciaіo Samuraja nie zniknie.

. Morderca .

A tam miуd, jasnoњж, cisza, tam trupy. Oparіem siк o kamiennego њwiкtego, pochyliіem gіowк; ci№їyіem sobie, Niemoc byіa mi lask№.

Zatem urodziіem siк w Kongo, w wojennym pionie Samuraja, w Irrehaare, dnia i godziny nieznanej, nie istniej№cej. Moj№ powіokк gracza upleciono z przypadku. Inkubator: od zygoty po czіowieka, w nieњwiadomoњci, nieprzytomnoњci, bezosobowoњci, bezwoli - mechanizm organiczny w i tak mechanicznej symulacji. Przeznaczono mi los naczynia, puіapki, w ktуr№ њci№gniкta czкњж Allaha, wstrz№њniкta algorytmem mej њmierci, miaіa zablokowaж, zniszczyж system, tym samym uwalniaj№c jego wiкџniуw. Taki byі pomysі Samuraja, doprawdy genialny. A nie mуgі zostaж zrealizowany bez wspуіpracy samego Allaha. I Allah wspуіpracowaі, a jakїe. Lecz oto plan siк wali. Blitzkrieg Nazgula - komando Alexa pod dowуdztwem i z inspiracji Santany - tej atrapowej marionetki Boga Irrehaare - zrуwnuje z ziemi№ placуwkк Samuraja i porywa tajemniczego sklerotyka, ktуry o њwiecie, a tym bardziej o sobie i swoim przeznaczeniu, nie wie nic. (Yerltvachoviciи: „Ty moїesz zadaж sobie to pytanie: po co istniejesz?”). Jego ojciec, jego Bуg - wie natomiast wszystko: o tym, kim jest i kim bкdzie. Plecie siк historia, uczy siк Adrian, wypeіnia Allahem ponad miarк i ponad Samurajowe zamierzenie. Samuraj zdesperowany; zdradziіo go jego dziecko, pozbawiono nieszczкњnika moїliwoњci wyjњcia z piekіa, do ktуrego na swe їyczenie i za tak wysok№ cenк zst№piі. Wci№ї jednak їywi szaleсcz№ nadziejк na wyzwolenie - Allah o tym wie. Z kolei jego plan wіaњnie na tej na wskroњ ludzkiej nadziei jest oparty; nawet nie musi Adriana specjalnie ksztaіtowaж, po prostu pozwala mu stawaж siк tym, czym nigdy nie miaі siк staж. Samuraj tego nie widzi, ale to przecieї z jego pomysіu powstaі jedyny potencjalny przeciwnik, ktуry moїe go pokonaж - jego, ktуry samego Allaha jego wіasn№ mechanicznoњci№ spкtaі i zniewoliі. Samuraj cierpi. Cierpi przez sw№ potкgк, wіadzк, aczіowieczoњж, pragnie uwolnienia z Irrehaare - tu, gdzie musi graж rolк demona, staje siк naprawdк tym demonem aї po ogieс duszy. Њmierж Adriana, autokollaps systemu - zbawiіyby go, zbawiіyby wszystkich wњlepionych. I Allah gra na najzdrowszych instynktach Samuraja, stawia na jego determinacjк, rozpacz i tкsknotк za samym sob№. Samuraj nie mуgіby nie skorzystaж z szansy. Wie, їe teraz juї tylko on jest w stanie zabiж Adriana. Wiкc pojedynek - jak to pasuje do Irrehaare. Wybierz, mуwi synowi Allah, wybierz, mуwi mi. Znasz fakty. Proszк, poњwiкж siк dla tych tysiкcy. Lecz Allah wszak jest mn№ bardziej niї ja sam. Nie byіo wyboru. I nie byіo prawdy w przedstawionych faktach.

Allah, ten potwуr, ten Szatan, nigdy nie miaі zamiaru uwolniж swych przypadkowych wiкџniуw! Kіamaі, knuі i mordowaі. Dla wіadzy wіaњnie!

- Czy moїesz mieж pretensje do maszyny? - pyta marmurowy Izajasz.

Myњli moje nie s№ moje.

- Juї niedіugo bкdziesz mуwiж o niej w pierwszej osobie - dodaje Paweі.

- Nie wiedziaіeњ, wiкc jesteњ niewinny - rzecze Jeremiasz.

- Znaіem tк cenк - tіumaczк siк oskarїaj№co. - Przeczuwaіem, domyњlaіem siк, їe za wіadzк zapіaciі caіkowit№ jednoњci№ z postaci№. Ta wiedza gdzieњ we mnie byіa, przecieї sam Santana - Santana! - pos№dzaі mnie o tak№ zwrotnoњж. Tylko nie chciaіem o tym myњleж, kiedy tak gіadko ciкіo mi siк jego ciaіo, kiedy tak sіodko lњniіa jego krew...

- To Allah dokonaі wyborуw - szepcze Izajasz. Szept jak jad.

- A Allah to trzy miliardy szeњжset osiemdziesi№t dwa miliony osiemset jeden tysiкcy szeњжset trzydzieњci siedem osobowoњci i pamiкci homo sapiens.

- A Allah to ja - cedzк.

- Jeszcze nie.

- Jestem morderc№.

- Nikt nie ma obowi№zku byж mкczennikiem. Z definicji wybуr jest њwiкty.

- To Irrehaare.

- Tu licz№ siк chкci.

- Nie czyny.

- To sen i uіuda.

- Nie istniejesz.

- Wіaњnie: tylko chкci, tylko chкci! Co z tego, їe nie zdawaіem sobie sprawy. Chciaіem zabiж. Jak zabiіem te wszystkie atrapy. Њmierж byіa w moich myњlach. Moїe nie jestem czіowiekiem, ale jestem morderc№!

- Nie moїesz byж morderc№.

- To kto, kto zabiі Samuraja?

- Znasz odpowiedџ.

- Nikt ci myњli nie pкta.

- Myњli s№ decyzjami.

- Irrehaare to myњli.

- To przeklкte miejsce! Jeden wielki bezgrzeszny grzech!

- Nie czyс sobie wyrzutуw. Takim ciк stworzono.

- Mogіem siк zabiж!

- Nie mogіeњ.

- Jesteњ czіowiekiem bardziej niї ci siк wydaje.

- Jak mogк byж czіowiekiem; ja, ktуry...

- Wiкc jak moїesz byж morderc№?

- Jesteњ Bogiem.

- Jestem Diabіem!

- Tu rуїnicy nie ma.

- Zamknijcie siк! Od tego moїna oszaleж!

- To monolog.

Tu, gdzie їaden czyn nie moїe zostaж popeіniony - ja popeіniіem morderstwo. Ja: nie przedmiot, nie narzкdzie, nie broс - miecz wszak nie cierpi.

Mуgіbym podci№ж sobie їyіy. Oczywiњcie, nie zrobiк tego - gdybym byі do samobуjstwa zdolny, nie urodziіbym siк. Jednak na wszelki wypadek ja sam - Allah - zabezpieczyіem siк przed sob№: te palce turlaj№ce siк we krwi, њwiкte kawaіki obcego juї miкsa, te palce. Choж znaі mnie jak sіowo nie wypowiedziane, on - ja - wszystkowidz№cy - musiaі siк gdzieњ tam dopatrzeж jakiejњ iskierki litoњci, jakiegoњ przebіysku heroizmu, czegoњ, czego wypowiedzieж nie potrafiі - i obci№і mi palce. Jeden po drugim, tuї po „urodzeniu”, krwi№ nienawiњci do czіowieka naznaczyі. Palce. Nie pokocham ludzi.

Spojrzaіem: zasiadaj№cy miaі moj№ twarz.

To Zewnкtrze mego umysіu. Choroba.

Zamkn№іem oczy - w niewaїkoњci i myњli siк lїej.

A jeњli - to wszystko jest megazaњlepem, nielegalnym amnezyjnym wojaїem po mych za ciкїkie pieni№dze rozszczepionych osobowoњciach?

A jeњli - Czarny Santana wci№ї їyje, a mnie okіamano i to nie Allaha intryga, a ja po prostu krzywo siк widzк?

A jeњli - istnieje jeszcze trzeci Gracz, уw wіaњciciel Niemocy, co dziњ nie chciaіa dobiж Samuraja, a przeznaczony jest jej kiedyњ mord wielki i њwiкty? Czy to, co czujк, to schizofrenia? Do jakiego stopnia rozszczepiony jest Allah, jak obcy samemu sobie ja jestem? Jeњli to moje projekcje - to co czuіem wуwczas, podczas spotkania z Nieznajomym?

A jeњli - mкczennik mуwiі prawdк i szczere byіy intencje Allaha, a to ja, Adrian, zbyt sіaby byіem, by wychyliж ten kielich i іatwiej mi byіo po prostu zabiж?

- A jeњli...

Nic, nic nie jednoznaczne. Nie tu.

Mimo wszystko - jestem czіowiekiem. Choж czujк ostatnie bajty informacji wpadaj№ce w m№ pamiкж, niby fragmenty jakiejњ wielowymiarowej ukіadanki, mentalne puzzle. Choж czujк Irrehaare. Mimo Allaha. Mimo krwi. Muszк to sobie powiedzieж, wszak prawdziwe їycie to nic innego jak jeszcze jedna gra, w owym nieznanym mi i niepoznawalnym meta-Irrehaare, estreneida, ktуrej nigdy nie zasmakujк; muszк to sobie powiedzieж: jestem czіowiekiem.

Na imiк mi Adrian.

Otwieram oczy.

- Adrianie.

Ksi№їк Mroku musi umrzeж

Wiкc jest pan szatanem?

- Szatanem? Nie. Nie, nie.

- Przecieї mуwiі pan...

- Co mуwiіem? Ksi№їк mroku, powiedziaіem. Szatana pan doprawiі.

- No dobrze. Ksi№їк mroku.

- Nie "No dobrze". Jak tylko ktoњ usіyszy Pan Ciemnoњci, Wіadca Nocy, to od razu szatan. To s№ zupeіnie... no, moїe nie zupeіnie, ale jednak rуїne rzeczy. Rozumie pan?

- W porz№dku. Ksi№їк mroku i nic wiкcej.

- Wіaњnie.

- To pana... stanowisko... wi№їe siк z pewn№ wіadz№, jak sadzк. W kaїdym razie tytuі tak sugeruje.

- Dla jasnoњci: ksi№їк na wygnaniu.

- Na wygnaniu sk№d?

- I tu siк chyba popl№czк. Mуj rуd nie zostaі wygnany z їadnego terytorium, posiadіoњci, czy kraju. Nie jest to wygnanie w zwykіym sensie, ale poniewaї nie mogк znaleџж lepszego sіowa, uїywam tego.

- W takim razie o jaki sens chodzi?

- O sens... cholera, ja wiem, chyba duchowy, tak, to najbliїsze sіowo.

- Zapl№taі siк pan.

- Pan to powinien lepiej rozumieж. W gruncie rzeczy to proste.

- Tak?

- Wierzy pan we mnie?

- Sіucham?

- Wrуж. Џle siк wyraziіem. Wierzy pan, їe mуwiк prawdк? Їe rzeczywiњcie jestem ksiкciem mroku? Co?

- Hmmm.

- Nie pytam pana jak psychiatry, ale zwykіego czіowieka.

- No...

- Inaczej. Czy pana zdaniem przeciкtny przechodzieс uwierzy mi?

- Prawdк mуwi№c, nie liczyіbym na to.

- No i ma pan odpowiedџ... Zostaіem wygnany z umysіуw, z myњli ludzi. Kto dziњ wierzy w czarownice, wilkoіaki, zjawy, duchy? Moїna pуjњж do kina i obejrzeж perfekcyjnie zrobionego upiora, i wrzeszczeж ze strachu. Potem wraca siк do domu i krкci gіow№ - jak oni to zmontowali? Moїna zaczytywaж siк horrorami i gapiж w mrok jak w taki horror, ale na widok faceta, co czarnego kota odpкdzaж bкdzie zaklкciami i krzyїem, popukaж siк w czoіo. Џle mуwiк?

- Nie, dalej niezbyt pojmujк. Co panu da wiara w zabobony, czy nawet wiara w pana? Oczywiњcie, poza zadowoleniem. Zyskuje pan coњ? Chodzi mi o bardziej materialne sprawy niї tytuі.

- Jasne, їe zyskujк. Utracon№ wіadzк.

- Nad czym? A moїe - nad kim?

- Nad moim ludem. Jestem ksiкciem mroku.

- Aha.

- Przynajmniej nie traktuj mnie pan jak wariata, dobrze? Irytuje mnie to.

- Przepraszam.

- Nie ma za co. Rutyna, nie? Ktуrym pacjentem jestem dzisiaj? Dziesi№tym?

- Szуstym.

- Teї nieџle. Ze mn№ ma pan chociaї rozrywkк. Nie kaїdy opowiada takie bajki.

- Nie kaїdy. Poprzedni cierpiaі na bezsennoњж. Twierdziі, їe їona rzuciіa na niego urok, їeby siк wykoсczyі nerwowo, bo ma kochanka, a wie, їe on nie zgodzi siк na rozwуd. Scenariusz mieszcz№cy siк w normie. Ale, jak pan widzi, nie wszyscy utracili wiarк w czary.

- E, tam. Przypuszczam, їe to byі zwykіy szaleniec. Wymyњliі historyjkк, їeby zrzuciж na kogoњ winк, a їona pewnie przypaliіa mu obiad, to zwaliі na ni№. Zreszt№, pan go wzi№і za takiego?

- Wie pan...

- Najіatwiej popukaж siк w czuto.

- Coraz bardziej mnie pan zaciekawia.

- Doprawdy? To chyba niedobrze.

- Przecieї chce mnie pan zaciekawiж.

- Szczerze mуwi№c, przywlekіa mnie tu cуrka. Dla niej zgodziіem siк na tк wizytк, ale proszк nie robiж sobie nadziei na nastкpne. Po tym wypadku jest strasznie... rozdraїniona i nie chciaіem jej..

- Wypadku? Wspominaіa mi o tym. Ponoж od niego siк zaczкіo.

- Moje szaleсstwo, chciaі pan powiedzieж. R№bnкіo mnie w mуїdїek i fiksujк, tak?

- A jaka jest pana wersja?

- W tym wypadku maіo mnie nie zabiіo. Znajdowaіem siк w stanie њmierci klinicznej i... udaіo mi siк porozumieж z rodzicami. Powiedzieli mi prawdк o mnie.

- Dziwnie wymawia pan to sіowo. - "Wypadek"?

- Tak. Myњli pan, їe to ktoњ...

- Teї klasyka, co?

- Skoro zdaje pan sobie z tego sprawк.

- Mogіem wybraж bardziej oryginaln№ wersjк? Cуї, nie ja j№ wybieraіem.

- Wiкc kto chciaі pana zabiж?

- Ci z krуlestwa dnia.

- Krуlestwa dnia?

- Och, proszк siк tak nie zachowywaж! Krуlestwa dnia, krуlestwa dnia!

- A moїna wiedzieж, czemu chcieli pana zabiж? To znaczy, poza tym, їe wystкpujecie w konfliktowych barwach.

- To wcale nie jest њmieszne. I proszк nie przepraszaж. To teї mnie denerwuje.

- W ogуle jest pan zdenerwowany.

- Nie da siк ukryж, ci№gle na mnie poluj№.

- Ci z krуlestwa dnia? Prze... Proszк mуwiж dalej.

- Dowiedzieli siк, їe jestem prawowitym spadkobierc№ nocy i postanowili mnie usun№ж. Sprуbowali i nie udaіo siк. Wiкc dalej bкd№ prуbowaж, jak s№dzк.

- Taak. Pana rodzice nie їyj№?

- Od dwustu piкжdziesiкciu trzech lat.

- No wie pan!

- To nie byі їart.

- Proszк mуwiж.

- Przeczuwali swoj№ њmierж. Zіoїyli w Banku mуj kilkutygodniowy embrion, a sprawк powierzyli firmie adwokackiej. Zacz№іem siк rozwijaж w dwieњcie lat po ich њmierci. W ten sposуb zatarli њlady. Oni siк nie uratowali, dzienni ich dopadli, ale ja przetrwaіem i nikt o mnie nie wiedziaі, nawet ja nie miaіem pojкcia, kim jestem, dopуki dusze rodzicуw nie dotarіy do mnie. Akurat na czas. Wіaњciwie to dzienni dziaіali przeciwko sobie - gdyby nie zmontowali tego wypadku, nigdy nie poznaіbym prawdy.

- Ta historia z narodzinami po dwustu latach... moїna j№ sprawdziж?

- Nie uda siк panu. Nawet moi faіszywi rodzice byli przekonani, їe jestem ich dzieckiem. Musiaіo tak byж, rozumie pan? Tamtym dogrzebanie siк do prawdy zajкіo dwa i pуі wieku, a maj№ dojњcia, o jakich panu siк nie њniіo.

- Zdaje pan sobie sprawк, їe...

- Tak. Nie oczekujк, їe pan uwierzy. Opowiedziaіem to, bo potem Eveyil skontaktowaіaby siк z panem i gdyby coњ siк nie zgadzaіo... Mam bardzo upart№ cуrkк.

- Jak zareagowaіa, kiedy zwierzyі siк pan ze swego objawienia?

- Przecieї mуwiіem: ona mnie tu przywlokіa.

- Jej matka nie їyje?

- Umarіa przy porodzie.

- Jakim cudem?

- Rodziіa w dzieс.

- Och.

- To moїe pan sprawdziж. Oficjalna diagnoza peіna jest opisуw awarii przerуїnych urz№dzeс. Wie pan, jakie jest prawdopodobieсstwo takiego przypadku? Wypіacili nam trzynastocyfrowe odszkodowanie. Ile kosztuje czіowiek?

- Rzeczywiњcie, nieszczкњliwy zbieg okolicznoњci. Tak, tak, sprawdzк to.

- Proszк.

- Nie ma pan wiкcej dzieci?

- Nie.

- To znaczy, їe pana cуrka jest teraz...

- Tylko linia mкska. Jeњli bкdzie miaіa syna, to on przejmie tytuі i wіadzк. O to panu chodziіo?

- Tak.

- Co pan jeszcze chce wiedzieж?

- Mуwiі pan... Kto jest tym pana ludem?

- Dzieci nocy, їe siк wyraїк poetycko.

- A zwyczajnie?

- Ci, ktуrzy їyj№ noc№, dosіownie i w przenoњni. Mordercy, wіamywacze, dziwki, mкty wszelkiej maњci. Ci, ktуrych miasto wyrzuca w noc, dla ktуrych jest ona dniem. Zdaje siк, їe siew to pana zdziwiіo, co? A przecieї z tym, їe jestem szatanem, to znaczy podajк siк za szatana, byі pan gotуw siк zgodziж. Dziwne. Szatan jest juї zbyt abstrakcyjny. On, wielki i prawie wszechmocny, jest niczym w porуwnaniu z oprychem, w przykіada nуї do gardіa.

- Bo nуї jest realny.

- Oczywiњcie. Ale w zaciszu bezpiecznego domu, wњrуd przyjaznych, zwykіych rzeczy, jest rуwnie nieprawdziwy jak diabeі. A jednak na moj№ deklaracjк, deklaracjк jednego z szaleсcуw, ktуrych ma juї pan powyїej uszu, a wiкc na stwierdzenie, iї jestem ksiкciem mroku, zareagowaі pan przestawieniem w mуzgu odpowiednich trybikуw i uprzejmym pochyleniem gіowy. Ale kiedy przyznajк, їe moim ludem s№ prawdziwi przestкpcy, co prawdziwymi noїami podrzynaj№ gardіa, zdaje siк pan byж zszokowany. Pan, zaprawiony w bojach psychiatra. Trochк to dziwne.

- Zaskoczyі mnie pan. Nie oczekiwaіem...

- Czego? Їe odwoіam siк do naszego pospolitego, namacalnego њwiata?

- Powiedzmy.

- Їe bкdк tak brutalnie szczery?

- Brutalnie szczery? Widzi pan... buduj№c taki pomost w realnoњж stwarza pan moїliwoњж zakwestionowania swych wyobraїeс. Chyba їe byіby pan juї zupeіnie obі№kany i zamkniкty na argumentacje, a tak nie jest. Sprawia pan wraїenie inteligentnego i њwiadomego sytuacji. To nie pasuje.

- A wiкc udajк szaleсca?

- Moїliwe.

- Czy mуgіby pan tak№ opiniк przekazaж Eveyil?

- He. Draс z pana.

- Zaraz, tego mi pan nie udowodniі.

- Jak to. Wіadca mordercуw, zіodziei sam musi byж...

- I tu siк pan myli. Ja powinienem byж ponad tym. Nie mogк siк poddawaж їadnemu punktowi widzenia. By mуc stan№ж po pewnej stronie i uczyniж to w peіni њwiadomie, nie moїna byж ograniczonym kategoriami myњlenia danej grupy. Murzyn nie dlatego jest Murzynem, їe spodobaіo mu siк mieж czarn№ skуrк, lecz dlatego, їe taki siк urodziі. Dlatego teї z zasady bкdzie odnosiі siк do biaіych przynajmniej z niechкci№.

- Ale pan przecieї urodziі siк ksiкciem.

- A dowiedziaіem siк o tym dopiero po piкжdziesiкciu latach zwykіego їycia.

- Co nie zmienia sytuacji. Pan nie miaі wyboru.

- Miaіem.

- Tego teї nie rozumiem.

- Myњli pan, їe dlaczego їyjк? Umarіem i byіo po mnie, № do їycia wrуciіem tylko dlatego, їe zgodziіem siк byж ksiкciem. Gdybym odmуwiі, po prostu nie ockn№іbym siк i prawda zostaіaby objawiona synowi czy wnukowi Eveyil.

- O, to juї byі szantaї!

- Sk№d! Ja nie wiedziaіem, їe jeњli siк nie zgodzк - umrк. Powiedziano mi to po podjкciu decyzji. Podejmowaіem j№ jako zwykіy czіowiek.

- Nie wiem, czy taki zwykіy. Wedіug pana przeciкtny przechodzieс ni z tego, ni z owego... Nie, nie. Pan musiaі byж uwarunkowany. Geny w koсcu... Sk№d pan wie, їe nikt nie manipulowaі embrionem przez te dwieњcie lat?

- Zadziwiaj№co dobrze wczuі siк pan w moje szaleсstwo, doktorze.

- Na tym polega moja rola. Wrужmy do sprawy.

- Tak?

- W jakim sensie posiada pan wіadzк nad swoim ludem?

- I czy j№ kiedyњ sprawdzaіem, co?

- I czy kiedyњ j№ pan sprawdzaі?

- Juї mуwiіem, їe jestem ksiкciem na wygnaniu i tіumaczyіem, na czym to wygnanie polega. Zapomniaі pan? O to wіaњnie chodzi, їe utraciіem tк wіadzк poprzez utratк wiary.

- Zrуwnuje pan te rzeczy.

- Wiarк i wіadzк?

- Nie, w ogу1e... Wiarк i byt. Sama wiara wystarczy, by rzecz, nie chodzi jedynie o materialny przedmiot, zaistniaіa, tak? Trochк przestarzaіy pogl№d.

- Proszк nie uogуlniaж, tylko nie uogуlniaж. Jasne, їe nie zmaterializujк jabіka na tym stole tylko dlatego, їe uwierzк w jego istnienie. Zreszt№, moїna by siк spieraж o te granice wiary, od kiedy nabiera ona mocy stwуrczej.

- Wiкc?

- To jest szczegуlny przypadek. Mуj przypadek, mojego rodu. Tak samo kameleon jest szczegуlnym przypadkiem zwierzкcia, co nie znaczy, їe kaїde zwierzк musi posiadaж zdolnoњж mimikry i znalezienie їyrafy, ktуra nie przybierze koloru otoczenia, nie jest dowodem przeciwko istnieniu kameleonуw.

- Dіugo musiaі pan nad tym myњleж.

- Jasne. S№dzi pan, їe nie prуbowaіem znaleџж dziury w rozumowaniu rodzicуw?

- Ale uwierzyі pan im.

- Na ten teren proszк nie wchodziж, doktorze. Cуї pan moїe wiedzieж o zachowaniu siк czіowieka w stanie њmierci klinicznej podczas spotkania z duchami nagle odnalezionych rodzicуw, ktуrych istnienia nie podejrzewaі. Prawa paсskiej nauki nie siкgaj№ takich sytuacji, podobnie jak prawa naszej fizyki nie siкgaj№ wszechњwiata sprzed Wielkiego Wybuchu.

- Cholera, pan to naprawdк musiaі nieџle zgryџж.

- Teraz pan gra?

- Sіucham?

- Nie... nie wiedziaіem, czy nie gra pan takiego zachowania, їeby sprowokowaж we mnie poї№dane reakcje. Chyba nie wpada pan w zachwyt nad przypadkiem kaїdego pacjenta?

- Nie, ale z pana jest niezіy oryginaі. Rzadko trafia mi siк ktoњ z tak rozbudowanym i spуjnym, wymyњlonym њwiatem.

- Prawda? To co, pozostanie pan przy wersji wesoіego symulanta?

- No... nie wiem.

- Nie zrobi mi pan tego, doktorze. Proszк powiedzieж Eveyil, їe udajк, dobrze?

- Bкdzie na pana wњciekіa. Albo nie uwierzy mi.

- Och, to i tak lepsze od otwartego nazwania mnie szaleсcem.

- Dziwny z pana czіowiek. Mуgі pan przecieї wierzyж sobie w tк historiк nie opowiadaj№c jej nikomu.

- Chyba їe do czegoњ potrzebne mi jest њwiadectwo niepoczytalnoњci, tak?

- Istnieje i taka moїliwoњж. Ale їeby je uzyskaж, nie trzeba wymyњlaж takich skomplikowanych historii. Nie trzeba teї wpadaж pod samochуd. Moїe wiкc rzeczywiњcie jest pan obі№kany...

- Moїe.

- Dziwny z pana czіowiek - powtуrzyі doktor Chakolf i strzepn№і popiуі z papierosa do masywnej popielniczki wznosz№cej siк na rogu jego antycznego biurka niczym niezdobyta twierdza na skraju pіaskowyїu czarnej ziemi czy wieїa w koсcu szachownicy.

Doktor Chakolf byі jasnowіosym mкїczyzn№ o ostrej, lecz proporcjonalnej twarzy, ktуra w swym lenistwie rzadko kiedy uznawaіa za godne przekazaж њwiatu, co dzieje siк za jej ciemn№ mask№. Gdy juї drgn№і na niej jakiњ miкsieс, wydarzenie to urastaіo do rozmiarуw wielkiego gestu - Chakolf mуgіby byж mimem. Potrafiі nieco zwolnionym podnoszeniem papierosa do ust oddaж niesamowite zdumienie; szybszym niї zwykle o uіamek sekundy wypuszczeniem dymu z pіuc ukazaж wstrz№s, jaki wіaњnie przeїyі; mrugniкciem doprowadziж rozmуwcк do wњciekіoњci. Pacjent, ktуry nie miaі doњж silnych nerwуw, by ignorowaж tк grк, b№dџ tak sіabych, їeby w ogуle nie zdawaж sobie z niej sprawy - powinien po kilku sіowach rzuciж siк na doktora, albo do drzwi, z wњciekіoњci№ b№dџ przeraїeniem. Nie zanotowano takich wypadkуw. Jodel znaі masк ludzi, ktуrzy po kilku minutach podobnej rozmowy z Chakolfem - zwariowaliby. Wobec nich jednakїe doktor stosowaі najwyraџniej inne metody. Ta-gadaj№cej rzeџby-nie robiіa na Jodlu wiкkszego wraїenia. Od pewnego czasu coњ tak ludzkiego jak wraїenie nie docieraіo do niego. Od pewnego czasu, od wypadku.

Chakolf paliі papierosa doskonale imituj№cego staroїytne њmiertelne nikotynowce. Nawet dym tak samo ciкїko snuі siк w powietrzu, w zwolnionym tempie pn№c siк ku pracuj№cemu niezauwaїalnie przewietrznikowi. Gi№і siк i szarpaі w nagіych podmuchach ciemnoszar№ smug№, maluj№c holodeowe mкtnawe obrazy. Podczas gdy umysі Jodla bezbікdnie wybieraі odpowiedzi na pytania psychiatry, jego gікbokie oczy њledziіy ten darmowy pokaz niezaleїnymi impulsami њl№c wyobraџni coraz to nowe konstrukcje skojarzeniowe. I tak: straszliwy w№ї w mocarnych splotach dusiі ofiarк, co іapaіa powietrze rybio otwartymi ustami. Dalej - w№ї przeksztaіcaі siк w karawanк peіzn№c№ po gуrskich zboczach, morskiego potwora machniкciami swych іapopіetw posyіaj№cego na dno dziesi№tki statkуw, smoka ziej№cego ogniem w smukіego rycerza z dіugim mieczem. Rycerz potкїnym ciкciem ucina gіowк smokowi i unosi przyіbicк...

- Co?

- Pytaіem, sk№d pan ma tк popielniczkк! - niezwykle ostrym gіosem powtуrzyі Jodel.

- To... - Chakolf przesun№і j№ po mrocznym blacie. Znalazіa siк w jednej z plam њwiatіa przesiewanego przez okienny wzуr i jej kontury nagle strzel delikatnoњci№ i piкknem. Z pl№taniny figur wyіoniіy siк ksztaіty. - Nie pamiкtam, chyba dostaіem od jakiegoњ pacjenta.

- Dostaі pan od jakiegoњ pacjenta? - Jodel niemal wywarczaі te sіowa. Caіy jego spokуj i opanowanie przeciwstawiane kamiennoњci psychiatry umknкіy њwiadomie odegnane.

Chakolf potarі opuszkiem paznokieж lewego kciuka; wі№czyі siк "cichy" system ochronny, ktуry kryіy grube њciany gabinetu. Nie musiaі dotychczas z niego korzystaж i miaі nadziejк, їe nigdy nie bкdzie musiaі, nie zawahaі siк jednak przed zamontowaniem go, choж kosztowaіo to niemaіo. Teraz czujne nieњmierteln№ czujnoњci№ maszyny oїyіy i przez swe niewidoczne њlepia zaczкіy њledziж kaїdy ruch Jodla - jedynego czіowieka w tym pomieszczeniu, ktуry nie odpowiadaі wzorcom "bezpiecznych".

Jodel wstaі i podszedі do biurka. Psychiatra uniуsі praw№ brew okazuj№c powaїne zaniepokojenie. System ochronny przeskoczyі na wyїszy poziom reakcji.

Jodel dџgn№і palcem w kierunku popielniczki:

- Bі№d. Powinieneњ to ukryж. - Popielniczka ciemno poіyskiwaіa w sіonecznym blasku. Skіadaj№ce siк na ni№ dziewiкж postaci nagich kobiet, stoj№cych w krкgu, ze splecionymi rкkoma, unosz№cych twarze ku gуrze - zajaњniaіo, jakby to pot zaperliі siк na ich ciaіach od straszliwego wysiіku, w jakim wykrzywione byіy ich piкkne oblicza.

- To, kochany panie doktorze, jest kr№g dziewiкciu dziewic i doskonale pan wie, co oznacza. Myњlк - przeniуsі wzrok w oczy Chakolfa - їe nie mamy juї o czym rozmawiaж. Їegnam.

- Chwileczkк! Panie Jodel!

- Їegnam.

Jodel odwrуciі siк i wymaszerowaі z gabinetu. Drzwi rozpіynкty siк przed nim, a potem zmaterializowaіy na powrуt, gdy stan№і na nieznoњnie miкkkiej wykіadzinie poziomej korytarza, co jak jelito potwora przecinaі caіy Blok Medyczny. Panowaіa w nim nienaturalna cisza - wokуі przemykali ludzie, wizualny rozgardiasz aї rzucaі siк w oczy, lecz wyciszacze њcinaіy gdzieњ po drodze te wszystkie odgіosy i w tym odcinku sinobladego jelita tylko westchnienie Eveyil oњmieliіo siк przekroczyж normy.

- Czemu czekaіaњ?

- Och, dobrze wiesz czemu.

- No, jazda, idџ, spytaj siк tego drania, czy jestem szalony.

- Tato!

- Co: tato? Nie po to czekaіaњ?

- Tak! Wіaњnie po to.

Poderwaіa siк z іawy ci№gn№cej siк wzdіuї њciany jak zgrubienie powierzchni kiszki i niemal podbiegіa do drzwi gabinetu Chakolfa. Kiedy siк za nimi rozmywaіa, Jodel zd№їyі jeszcze pomyњleж, jak bardzo to ona nadawaіaby siк na ksiкїn№ mroku, z t№ jej їelazn№ rzeczowoњci№, nieugiкtoњci№ i praktycyzmem, ktуry kazaі jej zawlec go tu, narobiж zamieszania w poczekalni; gdyby nie wyciszacze-wykrzyczeж na caіy Blok jego szaleсstwo, jakby takie publiczne wyznanie mogіo zmyж z niego obікd. Miaіa teї szczкњcie, їe Chakolf zgodziі siк go od razu przyj№ж, choж powinien odczekaж. Tak, myњlaі Jodel, popeіniіem bі№d, їe wszystko jej opowiedziaіem. Ale cуї, nie da siк cofn№ж. A trudno byіo wtedy wymagaж, їeby milczaі i to przed wіasn№ cуrk№. Teraz jednak, kiedy jest ksiкciem mroku, ci№ї№ na nim obowi№zki i sam od siebie powinien wymagaж... czego? Nieludzkiego wyrachowania? A tak! I okrucieсstwa!

- Przepraszam.

Obrуciі siк gwaіtownie.

- Tak?

- Doktor Chakolf... Pan jest Autistenem Jodlem, prawda? Doktor Chakolf poleciі mi zaprowadziж pana...

- Kiedy poleciі?

- Co ?

- Kiedy otrzymaі pan od niego takie polecenie?

- Przed chwil№. Mam zaprowadziж pana...

- Nigdzie nie pуjdк! Jestem wolnym czіowiekiem!

- Tak, tak. - Mкїczyzna w pozosie Opiekuna delikatnie uj№і go za ramiк. Gdy jednak Jodel sprуbowaі siк wyrwaж, delikatny chwyt zatrzasn№і siк w kamienne zamkniкcie i Jodel zostaі wiкџniem.

- Pan nie ma prawa!

Opiekun uњmiechn№і siк.

- Spokojnie.

Byі wzrostu Autistena, lecz zdecydowanie mіodszy, a wybrzuszenia pozosu w pasie њwiadczyіy, iї nawet gdyby miaі miкњnie stulatka i tak chwyt pozostaіby їelazny. Opiekun z dosiіaczami, a wiкc juї go skazano?

- Chakolf - mrukn№і Jodel.

- Nie dopadniecie mnie...

Nie byі mіody, tak, miaі te piкжdziesi№t lat na karku, lecz po wypadku przydzielono mu doїywacze, a on ich jeszcze nie odі№czyі.

Prawa, wolna rкka њmignкіa w gуrк, ominкіa wzniesione w obronie ramiк Opiekuna i uderzyіa w jego twarz. Zgiкte w szpony palce trafiіy w oczy, zgiкіy siк jeszcze bardziej, nacisnкіy. Opiekun ogіuszony bуlem zwolniі uchwyt i Jodel natychmiast siк oswobodziі. Szarpn№і sw№ ofiarк w dуі, a kiedy osunкіa siк bezwolnie na podіogк, kopn№і j№ z caіej siіy w podstawк nosa. Opiekun wrzasn№і i zamarі.

Autisten pochyliі siк nad nim. Chciaі odpi№ж dosiіacze, lecz odchyliwszy poік pozosu zmartwiaі nie zakoсczywszy ruchu: na piersi Opiekuna bіyszczaі srebrny krzyїyk.

Jкkn№і, ale przezwyciкїaj№c strych - urojony czy prawdziwy; co za rуїnica - siкgn№і pasa i rozerwaі przegubowy zestaw dosiіaczy. Nie miaі go jak ukryж pod odzieї№, zapi№і wiкc na wierzchu - mocno kontrastowaі sw№ nieskaziteln№ biel№ z szarym swetrem.

Choж wrzask Opiekuna zgasі zdmuchniкty przez wyciszacze, niezwykіy widok zacz№і juї њci№gaж gapiуw. Ktoњ nawet biegі ku nim pokrzykuj№c ostrzegawczo. Jodel zerkn№і za siebie, a i tam ujrzawszy zbliїaj№cych siк ludzi, skoczyі w pierwszy boczny korytarz. Biaіa przesіona smugowa bіysnкіa za nim krуtko.

- To znaczy, co mu jest, panie doktorze?

Chakolf wyd№і policzek jкzykiem. Musiaі byж porz№dnie wyprowadzony z rуwnowagi.

- Pani Reglov, proszк siк nie denerwowaж.

- Nie denerwowaж? On jest moim ojcem! Proszк powiedzieж, co mu jest?

- Tak. S№dzк, їe powinna pani poznaж prawdк.

- Do cholery, ja teї tak s№dzк!... Przepraszam.

- Przede wszystkim muszк pani№ ostrzec. Pani ojciec moїe byж niebezpieczny.

- Co?

- Urojenia tak silnie go opanowaіy, їe nawet morderstwo moїe uznaж za w zupeіnoњci usprawiedliwione, jeњli tylko bкdzie siк zgadzaіo z jego chor№ filozofi№. Bardzo ciкїki przypadek.

Eveyil zatrzepotaіa powiekami.

- Nie wierzк.

- Och, przekona siк pani. Monarchowie skazywali na tortury tylko dlatego, їe mieli zіy poranek. On czuje siк takim monarch№, a przy tym nie kryje nawet swych... hm... upodobaс, choж moїe okreњla je w dziwny sposуb. Ksi№їк mroku... Nigdy przed wypadkiem o tym nie wspominaі?

- Nie. Przynajmniej ja nic nie sіyszaіam. - Jeszcze nie tak dawno ograniczyіaby siк do "absolutnie nie". Teraz niczego nie byіa pewna.

- Do tego mania przeњladowcza - ci№gn№і Chakolf.

- Nie jest dobrze.

Deok w biurku skrzekn№і. Doktor machn№і rкk№ w jego paњmie wywoіawczym. Odezwaіa siк dyїurna.

- Doktorze Chakolf?

- Tak, sіucham?

- Pana pacjent... Autisten Jodel. Eveyil skamieniaіa.

Chakolf spojrzaі na ni№ przelotnie.

- Co siк staіo?

Dyїurna podniosіa gіos.

- Napadі na Opiekuna i uciekі. Ukradі mu dosiіacze, a przedtem... Opiekun jest nieprzytomny, wioz№ go na bіyskawiczn№. Dyrektor chciaіby usіyszeж pana opiniк o tym Jodlu. Chakolf zwrуciі siк do Eveyil.

- Sama pani widzi.

- To... - cуrka wariata chciaіa zaprzeczyж, ale uњwiadomiіa sobie, їe cokolwiek by teraz krzyknкіa, byіby to wіaњnie krzyk cуrki wariata. Zatrzymaіa wiкc sіowa tіocz№ce siк w gardle i tylko gor№cy wzrok utkwiіa w psychiatrze. Nie miaіa wiкkszych szans, on juї podj№і decyzjк.

- Stopieс drugi, blokada Bloku. Proponujк wprowadziж do akcji Osod, pacjent jest niebezpieczny. Ostroїnie. Nie liczyж na dezorientacjк ani panikк. Ma dosiіacze, uwaїaж. Ostroїnie.

- Dziкkujк - powiedziaіa dyїurna. - Dyrektor zastosuje siк do paсskich rad.

Chakolf wyі№czyі deoka, a Eveyil opuњciіa wzrok.

Pierwsza Brama nie przepuњciіa go. Zd№їyli wpisaж do systemu jego kod i teraz Blok staі siк wiкzieniem Autistena Jodla. A chociaї duїe byіo to wiкzienie i wiele w nim miejsc do ukrycia, nie miaі w№tpliwoњci, znajd№ go. A wtedy wtedy... Istniaіo tylko jedno wyjњcie - ekspresуwka z dachu. Kiedy lecieli do Bloku, widziaі j№ cienk№ kresk№ tn№c№ bікkitne niebo. To byі ratunek.

Odwrуciі siк od Bramy i pobiegі korytarzem oznaczonym czerwon№ lini№ podіogow№. Na pierwszym skrzyїowaniu skrкciі w prawo, pamiкtaі bowiem, їe tam mniej wiкcej znajdowaіy siк wznoњniki. Dopadі ich wreszcie, lecz wszystkie tunele byіy nieczynne. Wokуі їywej duszy. Tylko piekielna biel њcian, cisza, on i niewidoczne oczy Bloku, przez ktуre go podpatrywano.

Ewakuowano tк czкњж budynku, jakby zaraza tu spadіa - byі nosicielem, a zaraїaі szaleсstwem - niebezpieczna to choroba. Ale on odbieraі to inaczej. Boj№ siк go! Boj№ siк ksiкcia mroku! Wњciekіoњж, duma i podniecenie rozsadzaіy umysі nie tak dawno wskrzeszonego Jodla, na ktуrym pіonкіo piкtno obікdu. I wszyscy je widzieli; biegn№c tak korytarzami nie schylaі gіowy, patrzyі prosto, nie kryj№c siк przed wzrokiem minikamer. W oczach migotaі pіomieс, co przez caіe їycie ledwo siк tliі, gdzieњ tam pielкgnowany, podsycany - kontrolowany by nie przekroczyі dozwolonych rozmiarуw. Teraz ksi№їк sam sobie wyznaczaі granice - radoњж byіa w jego determinacji. Podobnie ciesz№ siк obroсcy straconego grodu, kiedy po dіugim wyczekiwaniu nadchodzi moment szturmu i choж nie ma juї nadziei ratunku, to nie ma i wahania. Dokonaіo siк, amen.

Przebiegі do sektora pionu pochylni i po nich zacz№і siк wspinaж ku niebosiкїnemu dachowi Bloku. Wspomagany niezmordowanymi mechanizmami biegі lekko, ciesz№c siк dawno zapomnian№ przyjemnoњci№ czystego fizycznego wysiіku pуki jeszcze moїna. Tak, byі zdesperowany, lecz nadzieja ratunku nie wygasіa. Nawet gdyby logika mуwiіa mu, їe nie ma szans, to jako ksi№їк musi prуbowaж, chociaїby po to... chociaїby po to, їeby potem mуwili o nim z szacunkiem, їeby mуwili: odwaїny byі ksi№їк. Їeby opowiadali o nim po nocy - mordercy, zіodzieje, dziwki - kiedy nadejdzie czas.

Biegі, biegі i biegі; jeszcze jedna pochylnia i jeszcze jedna, aї w koсcu wspi№і siк na siedemdziesi№t№ drug№ i biaіa њciana wybuchnкіa mu w twarz.

Podmuch cisn№і go w dуі, lecz zd№їyі siк chwyciж gіуwnego filara i tylko zakrкciіo nim w powietrzu. Kilka dni temu nie pomyњlaіby nawet, їe moїe dokonaж takiego wyczynu. Z szarej dziury po њcianie wynurzyli siк ludzie w zielonych mundurach z czerwonym krzyїem - ludzie z Osodu medycznego. Dwуch na przodzie z broni№ w dіoniach, dwуch nastкpnych pchaіo nosze, z tyіu, za nimi, tіoczyli siк dalsi. Jodel skoczyі, kopn№і lufк ogіuszacza (tak, to wygl№da na ogіuszacz, ale na pewno nim nie jest, dopaњж mnie chc№, dzienni i honoru nie maj№, o tyle, sukinsyny!) i odepchn№і Osodczyka na prуbuj№cego go obejњж kolegк. Ci z noszami zatrzymali siк i Jodel dostrzegі na pуіce pod nimi jakiњ dіugi pakunek w biaіym materiale, na ktуrym widniaіy napisy Bloku, ale to go nie zmyliіo - ofiarny miecz tam mieli, by czym prкdzej z nim skoсczyж. Tak, gіowк mu utn№.

Wyrwaі siк padaj№cemu Osodczykowi od noszy, co potkn№і siк o tego z ogіuszaczem, zwalonego szybkim sierpowym, i pognaі w gуrк w kilka sekund gin№c przeњladowcom z oczu. Udaіo siк. Ta zasadzka nie zadziaіaіa, ale bкd№ nastкpne, juї pewnie siк przygotowuj№. Dobrze, їe przynajmniej musz№ zachowaж pozory, bo tak to od razu poszliby na caіego - myњlaі- nawet gdyby mieli rozwaliж caіy ten budynek. Ale oficjalnie jestem tylko szaleсcem, wiкc musz№ siк staraж, їeby wygl№daіo to w miarк normalnie. Skurwiele. A to wszystko przez Eveyil. Zawlokіa go tu i caіemu Blokowi opowiedziaіa o nim. Ten Chakolf teї jest jednym z nich: od razu go zіapaі, wiedziaі co robi, a teraz ma mnie w garњci; doktorek pieprzony.

Szaleсstwo siкgaіo coraz gікbiej. Gdyby tylko mуgі - udusiіby Chakoіfa. Zadusiіby ich wszystkich... Poњrуd tej wњciekіoњci dudniіa jedna myњl: Eveyil, Eveyil musi siк uratowaж, by mуc daж њwiatu nastкpnego ksiкcia mroku.

Sto piкtnasta pochylnia. Okrкciі siк wokуі filara, postawiі nogк na wyїszym poziomie - i zaraz j№ cofn№і. W poіowie pochylni pіonкіa jaskrawymi zakosami Sieж. Ostre bіyskawice wyіadowaс skakaіy pomiкdzy jej niжmi tworz№c na mgnienie oka kanciasty zarys postaci wielkiego energetycznego paj№ka, co rozsiadі siк miкdzy њcianami, by pochіon№ж ksiкcia, gotуw uderzyж obezwіadniaj№cym piorunem, gdy tylko on siк zbliїy.

Jodel juї obrуciі siк i zamierzaі skoczyж w boczny korytarz tego poziomu, lecz i tym razem cofn№і nogк - identyczna Sieж skrzyіa siк po lewej stronie. Byі w puіapce. Nie mуgі iњж do gуry, nie mуgі obejњж bariery innym pionem pochylni; pozostawili mu tylko drogк w dуі - ku њmierci. Ku haсbie, dodaі w myњlach - juї caіkowicie przestawiі siк i ci№gi skojarzeс uwarunkowaі sw№ monarsz№ godnoњci№, pozycj№ ksiкcia - wіaњnie honorem wіadcy nocy. I Њmierж zmusiі do respektowania swych praw: umrzeж, ale jak przystaіo ksiкciu mroku.

Kilka krokуw dalej, w opadaj№cej њcianie dostrzegі zarys drzwi. Przyjrzaі siк potкїnemu Oknu, niemal pancernemu, zamykaj№cemu od zachodu pion pochylni. Od gуrnej Sieci dzieliіo go nie wiкcej jak cztery metry. Mogіo siк udaж.

Za drzwiami mieњciі siк magazyn jakiegoњ laboratorium. Staіy tam sterty ciкїkich pojemnikуw o niewiadomej zawartoњci, szatki, stelaїe i wуzki. Wуzki - one najlepiej siк nadawaіy. Zaіadowaі na jeden z nich kilkudziesiкciokilogramow№ pakк dosiіacze nawet nie zauwaїyіy tego przeci№їenia - i wypchn№і wуzek na zakrкt zablokowanej pochylni. Spieszyі siк. W kaїdej chwili z doіu mуgі nadejњж kolejny atak, przed ktуrym nie zdoіaіby siк uchroniж ani uciekaj№c, ani gin№c. Dopadliby go, їywego ksiкcia mroku.

Pchn№і wуzek z caіej siіy prosto w Sieж. Bіysn№і piorun, zatrzymaі pкdz№c№ masк w miejscu - koniec wyіadowania lizn№і Okno. Rozprysіo siк w jednym, wielkim fajerwerku њmiercionoњnych strzкpkуw bіonoszkіa. Macka paj№ka њwiatіa zwinкіa siк i na pochylni zapanowaі spokуj. Kawaіki rozdartego wyіadowaniem Okna topiіy siк pozbawione siіy utrzymuj№cej je w caіoњci; do Bloku wdarі siк wiatr i rzucaі nimi po korytarzu, aї wreszcie zniknкіy caіkowicie - pіatki sztucznego њniegu.

Jodel wyszedі zza filara i podszedі do skraju przepaњci. W dole - tak daleko, їe aї nieprawdziwie - mozolnie coњ drgaіo, poruszaіo siк ohydnymi peіzniкciami. Ulice wyїsze, poprzylepiane do њcian budynkуw, nie ukazywaіy swego wnкtrza i Autisten mуgі tak staж w њrodku miasta, w jego sercu, sam i tylko z wiatrem w objкciach. Gdyby zdoіaі siк wychyliж i spojrzeж w gуrк, dojrzaіby szczyt Bloku z wyrastaj№c№ z niego gaікzi№ ekspresуwki - wysoko, wysoko, setki metrуw wyїej, dok№d nie dobiegіby i w godzinк. Lecz nie mуgі siк wychyliж i tak byіo dobrze - twarz№ do ziemi skoczy, nie. odda Im hoіdu.

Otulony delikatnym welonem pocieszaj№cego szeptu wiatru usіyszaі tupot nуg Osodczykуw dopiero, kiedy wdarli siк na najbliїszy peіny poziom. A wуwczas juї siк nie zastanawiaі. Nic w nim nie pozostaіo z dawnego Autistena Jodla, pechowca i konformisty, ktуry їycie przegraі walkowerem i nawet traciж nie potrafiі z godnoњci№. Teraz byі ksiкciem mroku i wspaniale czuі siк w tej postaci o granicach jak promieс lasera ostrych i wyraџnych, o przeznaczeniu prostym i nieodwoіywalnym, o losie, ktуry moїna byіo nazwaж wyrуїnieniem. Czuі siк wspaniale, choж za chwilк miaі zgin№ж - i to teї byіo w tym odczuciu - oddychaі swym szalonym њwiatem peіn№ piersi№, jak tym wiatrem niemal materialnym; to juї ostatnie іyki.

- Nie ruszaj siк!

- Stуj!

- Kurwa, co on robi!

- Stуj, stуj, idioto!

Zrobiі ten Krok, skoczyі, a rкce Osodczykуw rozminкіy siк z nim o milimetry.

Nim dotknie ziemi, czeka go dіugi lot - chociaї tak krуtki i nikt mu nie odbierze tych sekund swobodnych myњli w swobodnym spadaniu. Nie bкdzie krzyczeж.

Ksi№їк mroku, i ja nawiedzк swego wnuka, kiedy nadejdzie czas, rуd nie wygaњnie, Eveyil.

Ziemia zbliїaіa siк jak rozkwitaj№cy chwast.

Obraz na ekranie w gabinecie Chakolfa zgasі i zgasіa Eveyil.

- Jak... Dlaczego on to zrobiі?

- Nie pіakaіa, w tej chwili i pіakaж nie mogіa.

Psychiatra nie miaі juї kamiennej twarzy, ale chociaї nie byіa ona nieruchoma, nadal nie wyraїaіa niczego. Moїe po prostu nie wiedziaіa, co wyraїaж.

- Prуbowaliњmy go zatrzymaж. Nie zdawaіem sobie sprawy, їe jego szaleсstwo posunкіo siк tak daleko.

- Tak... Nie, to nie pana wina.

- A tym bardziej nie pani! Proszк siк nie obwiniaж, zrobiіa pani, co mogіa:

- Ale... dlaczego?

Chakolf machn№і rкk№ i ekran znikі.

- W tym naszym naukowym, prostym њwiecie...

- Proszк przestaж!

- Tak.

Zamigotaіy drzwi i do њrodka wszedі kalition Osodu medycznego. Jego spojrzenie zaіopotaіo pomiкdzy psychiatr№ a Eveyil.

- Doktorze...

- Mhm?

Eveyil uniosіa gіowк.

- Moїe pan mуwiж.

Kalition wbiі wzrok w Chakolfa. Doktor niezauwaїalnym ruchem palcуw wyі№czyі wci№ї czynny system ochronny.

- Spadі na krawкdџ estakady - zameldowaі Osodczyk. Rozerwaіo go na pуі i... twarz№ w dуі.

Chakolf skin№і gіow№ i wstaі. Otworzyі szufladк biurka, wyj№і z niej coњ i њcisn№і w prawej rкce. Lew№ poіoїyі na popielniczce.

Eveyil spojrzaіa na niego pytaj№co.

Osodczyk siкgn№і do kieszeni, szybkim ruchem wyszarpn№і pistolet i pіynnym pуіobrotem wymierzyі go w gіowк cуrki szaleсca.

Otworzyіa usta, ale jak pіacz, tak i sіowa nie mogіy siк teraz zrodziж. Patrzyіa tylko.

Psychiatra i kalition wymienili ciкїkie spojrzenia: Chakolf uniуsі praw№ rкkк. Bіysn№і w niej srebrny krzyї.

- W imiк Ojca i Syna... - zacz№і.

Eveyil w niekontrolowanym skurczu przeraїenia wci№gnкіa do pіuc powietrze.

- Co...?

- ...aby dopeіniіo siк w dniu oczyszczenia Sіowo... -ci№gn№і uroczyњcie Chakolf, a twarz, co po raz pierwszy wygl№daіa na ludzk№, jaњniaіa natchnieniem - ...i zmiaїdїony zostaі w№ї...

Kalition nacisn№і spust.

Opкtani

Ciaіo, ktуrego uїyіem do skoku, dziкki ktуremu zamkn№іem pкtlк nazywacie Jamesem Woppatim. Teraz wiecie kogo przeklinaж. Mnie to nie przeszkadza. Proszк. Ale tak naprawdк jestem tylko mimowolnym sіug№ Tego, Ktуry Nie Ma Imienia.

Sіuїк mu wiernie, bo inaczej nie mogк, od niezliczonych tysi№cleci, albowiem nie maj№ one pocz№tku ni koсca. Niezmierzona jest jego potкga i nieznane zamiary.

Ja jestem jedynie sіug№.

Oczywiњcie mуgі go nie przyj№ж. Naprawdк nie powinien. Sama propozycja spotkania byіa wystarczaj№co bezczelna, by j№ caіkowicie zlekcewaїyж. Samo spotkanie wystarczaj№co niebezpieczne, by je odrzuciж od razu. W cztery oczy z wysіannikiem Canedona - do tego nie mogіo dojњж.

Doszіo.

- Tak, tak, proszк usi№њж.

- Їeby nie byіo nieporozumieс. - Shenedon siadaj№c splуtі dіonie na brzuchu. Nie miaі їadnego neseserka, nic z rzeczy, ktуre nierozerwalnie і№czyіy siк z jego zawodem. - Firma antys№dowa, w ktуrej pracujк, aktualnie zajmuje siк interesami pana Canedona. Nie robimy tego z przekonania i wszystkie motywy, o ktуrych pan zapewne pomyњlaі, nie wchodz№ tu w grк. Ja wykonujк jedynie polecenie klienta i nie jestem nim w їadnym stopniu osobiњcie zainteresowany. Mam nadziejк, їe to jest jasne.

- Tak. Dla mnie, tak.

- Wiem. Wiem, panie Radiwill, i nawet siк zdziwiіem usіyszawszy pana zgodк. Raczy pan o tym pamiкtaж: to pan j№ wyraziі.

- Zdajк sobie sprawк ze wszystkich konsekwencji tego spotkania, moїe i lepiej niї pan. Juї w tej chwili szukaj№ mnie trzy osoby, proszк wiкc mуwiж.

- To, co teraz powiem, zapomnк w ci№gu godziny. Їyczyі sobie tego pan Canedon, byіo to warunkiem, od ktуrego nie chciaі odst№piж...

...Pochylaj№c gіowк Radiwiil wpeіzі w mуzg Shenedona, odnalazі њpi№cego jeszcze potworka i wycofaі siк, nim twarz uniosіa siк z cienia na tyle, aby skurcz bуlu rozszczepienia mуgі byж widoczny.

- ... pomimo znacznego wzrostu kosztуw. Przekazujк. Scott Berry znajduje siк w miejscowoњci Implite lub w jej okolicach, jest sam, ukrywa siк i przyst№piі juї do pracy. Materiaі udaіo mu siк zdobyж mimo usilnych staraс podwіadnych Canedona.

Shenedon podniуsі siк.

- Jak pan widzi, nie byіo tego duїo. Їegnam.

- Zaraz...!

- Nic wiкcej nie wiem o tej sprawie, powiedziaіem juї wszystko. Їegnam.

Shenedon wyszedі.

Radiwill zaskoczony i zdumiony zaіoїyі rкce na kark i wpatrzyі siк w przestrzeс. W їyciu nie sіyszaі o їadnym Scotcie Berrym. Nie miaі pojкcia jak№ pracк on rozpocz№і, jak№ moc posiada, iї udaіo mu siк pokonaж satanistуw i dlaczego s№dz№ oni, їe w tej sprawie Zastкpy sprzymierz№ siк z nimi. Albo to nowy chwyt Canedona, albo informatorzy Zastкpуw ogіuchli i oњlepli.

Junel, nadzoruj№cy ich pracк zdziwiі siк nie mniej niї sam Radiwill.

- No niee, takiej afery nie mуgіbym przeoczyж. Na pewno blef.

- To co? Zupeіny spokуj, tak? Nic, cisza?

- Aї tak dobrze to nie. W poprzednim miesi№cu byіy cztery napady na koњcioіy z Wielkimi Relikwiami.

- Sataniњci?

- Prawdopodobnie, ksiкїa nie s№ zbyt rozmowni. Trupami wkoіo jak posiaі. Wszyscy od kilkunastu lat nie przeњwiкcani. Za czwartym razem udaіo im siк nawet wedrzeж do њrodka, ale Relikwii nie dostali.

- Kiedy to byіo?

- Szesnastego.

- Potem spokуj?

- Raczej tak...

- A co macie na tego Berry'ego?

- My nic. Trzeba by siк wіamaж. Tradycyjnie.

Radiwill odwrуciі siк od okna, wielkiego, wykonanego z niezauwaїalnego materiaіu, siкgaj№cego od sufitu do podіogi. Prawie zawsze rozmawiaj№c staі odwrуcony tyіem, wpatrzony w miasto i puszczк pod nim. Wydawaіo siк, їe tkwi na samym kraсcu przepaњci.

- Co to znaczy tradycyjnie? - Jak poprzednio...

- Jakie poprzednio? Nie byіo їadnego poprzednio.

- Tak. Rozumiem.

Junel szybko wyszedі.

Archanioіa zawsze drкczyіo, їe musi uciekaж siк do takich metod. Wiedziaі, їe nie maj№ innego wyjњcia, prawa nie zmieni№, niemniej nie lubiі myњleж o jego іamaniu.

Szepn№і na wywoіywacz i dogrzebaі siк wiadomoњci o tych napadach. Ostatnia byіa katedra w Cosmio. Zabкbnit.

"Po co to robisz?"

"Nie wiem. Tak jakoњ..."

"Domyњlasz siк czegoњ?" "Nie, nie..."

"Wiкc czemu?"

"Nie wiem. Daj mi spokуj!"

Przyjaciel zamilkі.

(Pуџniej Radiwill tіumaczyі sobie, їe podњwiadomie musiaі skojarzyж pewne fakty. Nie wierzyі w to. Nie mуgі pozbyж siк uczucia, iї podsuniкto mu ten pomysі. Kto? Nikt. Po prostu: podsuniкto.)

Mgіa dopadіa biskupa Cosmio minutк potem. Znaі Radiwilla doњж sіabo i bardzo staraі siк, їeby tak zostaіo. Nie okazaі tego po sobie ujrzawszy w sіupie mgielnym postaж archanioіa. Nigdy nie okazywaі po sobie niczego. Przychodziіo mu to z іatwoњci№, albowiem nie posiadaі twarzy.

- Pochwalony...

- Pochwalony...

Zdarіo mu j№ їywcem, staraj№c siк, by nie wykrwawiі siк przy tym na њmierж i nie straciі przytomnoњci.

- Mam maі№ proњbк do ksiкdza biskupa.

- Nie sіyszaіem jeszcze, by jakakolwiek twa proњba byіa maіa.

Byі њlepcem, pуіїywym, .gіuchoniemym њlepcem, kiedy znalazі go patrol.

- Ostatnio zdarzyі siк u was przykry incydent...

- Istotnie. Przykry incydent...

Mуgі kazaж zrobiж sobie drug№ twarz, tak№ sam№ jak poprzednia. Nie chciaі. Nie chciaі juї prawie nic. Sztuczny cieс kaptura kryі prymitywne mechanizmy zastкpuj№ce zmysіy. Umartwienie?

- Podobno sataniњci nie zdobyli Relikwi?

- Podobno? Jej moc zatrzymaіa ich. Dotarli do sanktuarium, lecz nie dostali niczego.

- Ksi№dz biskup jest tego pewien? - to juї byі wyraџny podszept od Przyjaciela. Uchwyciі on jak№њ niж i poczuі smak zmian.

- ...

- Bardzo proszк sprawdziж.

Radiwill byі jednym z nielicznych bіogosіawionych, ktуrzy potrafili siк jeszcze przed kimњ ukorzyж. Mіodzi, nowe nabory nie posiadali tej umiejкtnoњci. Kiedyњ archanioі uwarunkowaі rekrutacjк od tej zdolnoњci. Tamten rok byі rokiem bez kandydatуw. Zastкpy nie byіy symbolem pokory. Juї dawno zatraciіy swуj pierwotny charakter. Z usіugowej organizacji przeksztaіciіy siк w sturкkiego potwora w mniejszym lub wiкkszym stopniu sprawuj№cego kontrolк nad wszystkimi dziedzinami їycia. Kolonie zakіadane w ci№gu ostatnich dwu wiekуw byіy caіkowicie uzaleїnione od Zastкpуw. Ich filie na tych planetach byіy prawdziwymi rz№dami i reprezentantami Ziemi. Dziкki polityce poprzednich archanioіуw nie byіo wielu samobуjcуw prуbuj№cych zmieniж ten stan rzeczy. Pojawiali siк rzadko, na krуtko zdobywali popularnoњж i rozgіos, jak ten Mirrah, potem nagle okazywaіo siк, їe s№ neosatanistami albo i wilkoіakami i sprawa cichіa. Pamiкtano dwudziesty czwarty i masakrк w Aklow. Strach w ludziach trwaі. I ten strach oraz przeszіoњж przeklinaі Radiwill. Nie byі zwykіym archanioіem. Їaden archanioі - nawrуcony satanista nie moїe byж zwykіy.

Nic juї nie byіo jak przedtem. Њwiat ogarniaіo zіo, bardzo dobrze o tym wiedziaі; od lat nie mуgі go wypкdziж z Zastкpуw.

- Proszк...

- Sprawdzк - rzekі biskup i znikn№і bez poїegnania.

I sprawdziі. Fragment korony cierniowej zdobyty przez Halussa w czasie Odbicia, okupiony jego њmierci№ i przekleсstwem kilku innych osуb, zostaі podmieniony.

Kiedy spіywaі w ciemnoњж z blasku i wrzawy, z jasnoњci i milionуw oczu, smak sіawy zaczynaі gorzknieж i mdіoњci dopadaіy go skulonego na betonowej podіodze korytarza. "Co oni mi wszczepili?" - myњlaі udrкczony. Nad nim zamykaі siк otwуr ziej№cy rykiem tіumуw i zamieraіy powietrzne sіupy, jeszcze przed chwil№ unosz№ce go z platformy.

Nerwy. Nigdy nie miaі mocnych nerwуw, dlaczego to jego wybrali? Nie nadawaі siк. Nigdy nie miaі chкci, nie myњlaі nawet o tym, by byж przywуdc№. Nie byі їadnym prorokiem, їadnym jasnowidzem, nic go nie obchodziіa polityka Zastкpуw. Dlaczego on?

Maіo jest ludzi na њwiecie? Musieli wіaњnie jego dopaњж i zmusiж do tego szaleсstwa? Setki miliardуw ludzi do szantaїowania i padіo na niego. Za co? Za co?

Byі dobry. Wiedziaі o tym. (Wiedzieli i inni.) Dobroж byіa w nim, od urodzenia. czuі j№. Sztuczna, ale byіa. Fenomen. Dlatego jedyny, niezast№piony...? Odwlekaj№c maksymalnie ten moment Mirrah wszedі do sali technikуw, ludzi, dziкki ktуrym stawaіo siк bogiem, ktуrym zawdziкczaі to wszystko. Mуgіby siк jeszcze jakoњ pogodziж ze swoj№ rol№, gdyby nie oni - jeszcze jeden wyrzut sumienia. Byі dla nich aktorem, bіaznem. Naleїaіo go ubraж, umalowaж, zbudowaж scenк, postaraж siк o widowniк i odstawiж przedstawienie. Przysіani i opіacani przez Tamtych traktowali go jak rzecz. Wywiad. Przemуwienie. Konferencja. Wiкc. Nie mуgі zawieњж. Byі tylko nazwiskiem i twarz№, niezbкdnymi w takich mistyfikacjach. Reszta byіa nie jego. Nawet gdyby siк zmusiі, nie udaіoby mu siк nic zrobiж przeciwko Tamtym. W kaїdej chwili mogli na niego opuњciж kurtynк, kurtynк, ktуrej nie moїna juї podnieњж. A on chciaі їyж.

Z t№ myњl№ prawie przebiegі peіn№ ludzi salк. Їyж! Znikn№і w cieniu kolejnego korytarza prowadz№cego do jego pokoju. A przed nim czaiіa siк њmierж.

Kawiarnia byіa podwieszona pod platform№, jak wielki b№bel, fotele i blaty dryfowaіy nad niewidzialn№, lecz wyczuwaln№ wtуrn№ Tarcz№. Sіonny siedziaі nieruchomo, jako jeden z nielicznych klientуw, wciњniкty w plusz. Czekaі. Nie wiedziaі, їe jego znajomy, z ktуrym siк umуwiі (rуwnieї ze Sіuїby Watykaсskiej) zostaі niespodziewanie odwoіany do specjalnej akcji.

Na salк weszіa kobieta w przezroczystym tziakii. Szybko, nie zatrzymuj№c siк przemaszerowaіa w powietrzu, nagle odwrуciіa siк i usiadіa naprzeciw Sіonny'ego. Twarz miaіa bez wyrazu, jak skamieniaі№, oczy przymruїone.

- Proszк nie wstawaж, nie uciekaж - gіos miaіa bezbarwny, spokojny. - Ciaіo, ktуrym siк posіugujк, opanowaіam niedawno i nie caіkowicie nad nim panujк. To... nie ma wiкkszego znaczenia. Przekaїesz papieїowi informacjк. Ten sposуb, ktуry wybraіam gwarantuje najwiкksz№ z moїliwych wiarygodnoњж. Nie zawiedziesz mnie.

Sіonny byі przyzwyczajony do niespodzianek i sytuacji, w ktуrych zimna krew to za maіo, by przeїyж. Nie drgn№і nawet.

- Mogк zadawaж pytania?

- Moїesz - odparіo ciaіo. - Ja, ktуry wygoniіem ducha tej kobiety jestem u was znany jako Woppati.

- Dziкkujк. Mуw dalej.

- Pewien czіowiek klonuje Jezusa Chrystusa.

Sіonny zmartwiaі.

- W jaki sposуb?

- Normalnie. To wcale nie jest takie trudne. Aparaturк do tego typu operacji posiadacie juї іadnych parк lat, Materiaі, choж z trudem, zdobyі. Przekaїesz to papieїowi?

- Znasz odpowiedџ. Kto to jest?

Cialo chwilк milczaіo.

- Dowiesz siк pуџniej.

- Dlaczego nie teraz?

Woppati nie odpowiedziaі.

- Dlaczego w ogуle mi to mуwisz?

- Muszк.

- Dlaczego?

- Muszк.

Sіonny zreflektowaі siк i zaprzestaі pytaс. Nikt nie wiedziaі, co kieruje poczynaniami Wiecznych.

Implite byіo maі№ miejscowoњci№. Kilkadziesi№t budynkуw i platform ziemnych zawieszonych pуі kilometra nad lasem. Ta kraina nie otrzymaіa zezwolenia na wiкcej. Spіywaj№c z przelotowej w jasnoњж њwitu widziaіo siк tylko rozmazane plamy blasku. I paruj№ce їyciem fale zieleni na dole. Ta kraina nie mogіa otrzymaж zezwolenia na wiкcej.

Sk№dњ z doіu wystrzeliі wielki їuk stratu operacyjnego. Zrуwnaі siк ze stratem McSonna i poіkn№і go. Efrel wyskoczyі w ciemnoњж luku i podszedі do jarz№cych siк czerwono drzwi. Dalej byі szyb, korytarz i sala pilotaїu, gdzie czekaі Guejer.

McSonn w milczeniu wcisn№і siк w fotel i rozejrzaі. Byli sami. Maszyna zwolniіa, sunкіa dostojnie w powietrzu, zbliїaj№c siк do miasteczka.

- Zіapali Darsuna.

Guejer przeі№czyі coњ na konsoli i opadі z powrotem w puszyst№ gікbiк kryj№c siк przed wzrokiem McSonna.

- Zіapali Darsuna, mуwiк.

- Sіyszк, sіyszк.

Chwilк pomilczeli.

- Wiesz kto?

- Co? Nie wiem. - Guejer potarі czoіo.

- Papiescy.

Cisza. (W tym momencie nast№piіa Przemiana Guejera, ktуra miaіa wyjњж na jaw dopiero za dwa lata.)

- Papiescy powiedziaіem! pisz, do cholery?!

McSonn dostrzegі, їe Guejer machn№і rкk№.

- Nie wiem czy zdajesz sobie sprawк z tego, co siк tu wydarzyіo... - zamilkі na chwilк - Oni zaatakowali, Efrel. Zaatakowali, rozpoczкli wojnк.

Gіoњnik zaskrzeczaі.

- Zgіasza siк kapitan Јapichonow. Jest moїe u was peіnomocnik Zastкpуw?

Guejer pochyliі siк.

- Tak, oczywiњcie. Bіogosіawiony Efrel McSonn. Wraz z ekip№.

- To dobrze - ktoњ przesіoniі mikrofon. Chwilк trwaіa cicha rozmowa. - Gdybyњcie siк mogli poњpieszyж... Zaraz zwali siк nam na іeb informa.

McSonn podszedі do mikrofonu.

- Mуwi McSonn. Co siк staіo z wizj№?

- Wizji nie bкdzie: Mamy zakaz filmowania czy fotografowania czegokolwiek.

- Zakaz wydany przez kogo?

- A jak pan myњli? Wizji nie bкdzie. Proszк siк poњpieszyж! - Јapichonow wyі№czyі siк.

Efrel westchn№і, obrуciі siк i znowu padі na fotel.

- Sіyszaіeњ? Poњpiesz siк!

Teren byі obserwowany od kilku godzin. Od chwili zamkniкcia platformy rekreacyjnej dla spacerowiczуw. Skupisko skaі poіoїone w jej poіudniowej czкњci obsadzono snajperami, w jednej z dziupli kryі siк rуj Bezlitosnych, w gуrze kr№їyі Sкp. Sіoсce nad Implite zachodziіo. Nie podali godziny. O zmroku. Nadchodziі zmrok.

Grupa odbiorcza: Urk-urkal, Sen i LottIna przybyіa gdy pіaszczyzna platformy skryіa juї poіowк sіoсca. Zatrzymali siк na centralnej polanie i czekali. Jкzory cieni coraz chciwiej lizaіy chіуd wieczoru. O zmroku. Zmrok zapadі.

Papieskich dostrzegli dopiero, gdy wyszli z lasu. Byіo ich szeњciu. Szeњciu i Darsun. Zatrzymali siк piкжdziesi№t metrуw od bіogosіawionych i zaczкli coњ mуwiж jeсcowi. Bіogosіawieni czekali. Startuj№c z tej odlegіoњci mogliby odbiж Goota w trzy sekundy. Radiwill nie chciaі. Cholerny Radiwill. (Warunki wymiany nie byіy wcale takie straszne; kilka ustкpstw, kilka їyж.)

- Sкp jest nad nimi.

- Daj spokуj. - Urk-urkal niedostrzegalnie poruszyі ustami.

- Sekunda i trupy.

- Jesteњ zdegradowany.

Wreszcie. Darsun ruszyі w ich kierunku. Szedі powoli, wyprostowany. Rкce kilkadziesi№t centymetrуw od tuіowia, twarz bez wyrazu, krok rуwnomierny. Sen zaryzykowaі spojrzenie w niebo. Sкp wci№ї tam kr№їyі. Szlag by trafiі tego krwioїerczego Kostela.

- Wycofaj go. - mrukn№і.

Bez odpowiedzi.

Dwadzieњcia metrуw, piкtnaњcie. LottIna wysyіa swe dusze, po chwili przyі№czaj№ siк Sen i Urk-urkal. Papiescy s№ pod maksymaln№ kontrol№. Piкж metrуw. Jeden z papieskich, brunet, siкga do kieszeni. Nienormalny chyba. LottIna przygryza wargк.

"Rуїaniec" - informuj№ dusze.

Kostel tego nie wie.

Sкp otrzymuje rozkaz i zaczyna siк. Grzmot przekroczenia bariery dџwiкku. Bіysk piуr, ktуre juї w ziemi wznosz№ zasіonк paraliїuj№cej mgіy. Dziуb otwiera siк. Huk. Ziemia wyrywana tonami wzlatuje w mrok. Z brzucha ptaka bucha potкїny snop њwiatіa. Oczy pluj№ ogniem. Snajperzy odpowiadaj№ w tej samej sekundzie. Niewidzialne promienie dziurawi№ padaj№ce juї sylwetki. Bezlitoњni szarїuj№ w ciszy. Setki metalowych punkcikуw wyіania siк z nocy i natychmiast dopada ofiary. Straszliwe wyіadowania kalecz№ oczy. Tam, gdzie stali papiescy zieje dziura, przez ktуr№ wyziera mrok powierzchni planety. Platforma dygoce; rуwnowaga zostaje zachwiana. A potem wszystko koсczy siк i opada cisza i wieczуr. Spokуj.

Sen otwiera oczy. Goot leїy obok z niedostrzegaln№ dziur№ w mуzgu. Nie leje siк krew. LottIna klкka nad nim. Wiatr przyciska jej cienk№ sukienkк do plecуw Darsuna.

- Dostaі z satelity - mуwi bіogosіawiona.

Sen kiwa gіow№, odwraca siк i odchodzi z Urk-urkalem.

Na skraju lasu, za jednym z drzew stoi Kostel. Nie patrz№ w jego twarz, wszak jest ciemno... Z daleka dobiegaj№ juї syreny stratуw policyjnych.

Drzewo jest rуwnieї ciemne i kiedy Kostel opiera siк o nie, zdaje siк z nim zlewaж. Mijaj№ minuty, ale on siк nie decyduje.

- Ja... - rzadko kiedy Kostel zapomina jкzyka w gкbie.

Urk-urkal unosi lew№ dіoс. Skomplikowany tatuaї, ktуry zdobyі podczas Odbicia jest teraz niewidoczny.

- Nie wykonaіeњ rozkazu.

- Przecieї...

Z paznokci strzelaj№ promienie oњwietlaj№c Kostela w tej samej chwili, gdy przecinaj№ siк w jego gardle:

Nad platform№ zawisa strat wojskowy, zapalaj№ siк њwiatіa wesoіego miasteczka i polana tonie w rуїowej poњwiacie. Do LottIny podbiegaj№ policjanci. Dіugi strat saperуw l№duje przy dziurze. Ktoњ ryczy w zaczynaj№cy siк gromadziж przed bram№ tіum.

- Proszк siк rozejњж! Proszк siк rozejњж! - oczywiњcie, їe siк nie rozejd№.

"Urk?"

"Tak?"

"Urk, on nie miaі przy sobie matrycy wiasku."

"Przeszukaіeњ go dokіadnie?"

"Dokіadnie. Nie ma. Oni ci№gle maj№ to nagranie."

"Moїe Przyjaciel Goota..."

"Wiesz dobrze, їe nie mуgі kіamaж. Ktoњ rzeczywiњcie piкknie to przewidziaі i nie poїaіowaі wiasku. Najwidoczniej nie byli to papiescy. Oni jedynie zwinкli Darsuna. Mуj Przyjaciel mуwi, їe mogli specjalnie nasіaж tego Mirraha."

"Dla tych kilku ustкpstw?"

"Widocznie nie mieli innej moїliwoњci. Co oznacza, їe Watykan spada."

"Mniejsza z tym... Teraz waїne jest tylko to, їeby ten ktoњ, kto ma matrycк miaі do nas jakiњ interes."

"Tylko kto to jest?"

Efrel podniуsі oczy znad њcieїki i odgi№і zasіaniaj№c№ mu widok gaі№џ. Tak, to Јapichonow odlatywaі zgodnie z poleceniem. Kuliste, szare maszyny piкіy siк ku sіoсcu. A zespoіu operacyjnego McSonna jak nie byіo, tak nie byіo. Zostali wiкc sami. McSonn, Guejer i jego piкtnastu ludzi.

Trup leїaі w dziwacznej pozycji, wygiкty, jakby byі z gumy. Јamali go koіem...?

- Ktoњ ich liczy? - spytaі Efrel breloczka.

- Okoіo czterystu, jak na razie. - odpowiedziaі przez niego Guejer.

- A ilu ich wszystkich powinno byж?

- Przynajmniej dwa razy tyle. Ale trzeba siк liczyж z tym, їe byі weekend, a tu jest piкkna okolica.

McSonn ruszyі powoli, mozolnie wspinaj№c siк na zbocze doliny - prawie wszystkie platformy rekreacyjno-wypoczynkowe miaіy ten ksztaіt. Przeszedі j№ dookoіa i z powrotem na przeіaj; trupуw byіo tu niewiele, ale wszystkie oryginalne.

Efrel omin№і powieszonego na wіasnych bebechach i wyszedі na l№dowisko. Wielki blok mieszkalny w ksztaіcie. ostrosіupa wisz№cy przed nim kіuі go w oczy blaskiem odbitych promieni.

- W takim razie gdzie jest te brakuj№ce kilka setek?

- Pojкcia nie mam. Trzeba bкdzie chyba zrobiж nalot na pobliskich satanistуw.

- Myњlisz, їe przylecieli tu po nich transporterami?

- Widzisz inne wyjњcie?

Efrel nie odpowiedziaі. Podniуsі z ziemi kamieс i wsiadі do stratu wyі№czaj№c blokady. Wzniуsі siк i zawisі w powietrzu pomiкdzy platform№ № budynkiem. Potem wyrzuciі kamieс i wychyliі siк. Nic. Їadnego bіysku, nic.

- Cholera, Tarcza nie dziaіa!

- Co?

- Wyњlij kogoњ, kto siк zna na tym draсstwie do rozdzielni, niech to doprowadzi do porz№dku. Tylko їeby mi nie spieprzyі do reszty.

- Ja siк na tym znam.

- Nie. Ty weџmiesz kilku ludzi i przelecisz siк na dуі. Moїe siк wreszcie doliczysz.

McSonn wyl№dowaі na szczycie Paіacu Rozrywki i wіaњnie szedі do stoj№cego tam stratu operacyjnego, gdy dopadіa go mgіa Radiwilla.

- Pochwalony.

- Pochwalony.

Archanioі siedziaі za stoіem opieraj№c gіowк na rкkach. - Jak wam idzie?

- To zaleїy w czym?

- Mhm?

- Zabitych moїe siк doliczymy.

- A їywych nie ma potrzeby?

- Otуї to. Najwiкksza rzeџ stulecia.

- Dotarі juї tam twуj zespуі?

- Wlok№ siк straszliwie. Dziwna rzecz, informaciakуw jakoњ nie widaж.

- Byі zamach na Mirraha. Wіaњnie to їr№. Nie na dіugo im wystarczy; wiкc poњpiesz siк.

- Co z Darsunem?

- Kostel wszystko spieprzyі.

- Szlag by to. A nagranie?

- Nie ma. Trzeba bкdzie siк wykupywaж. Tylko u kogo? Mmmm... - pokrкciі w powietrzu kubkiem katalli. Jakby siк wahaі. - Sіyszaіeњ moїe o Berrym?

- Tym ze specjalnego?

- Nie, Scott Berry, lat czterdzieњci, podejrzany o kradzieї Wielkiej Relikwii, byіy czіonek papieskiego Bractwa Czasu. Weџmiesz holoziarno przebite w mуzgu twojego stratu i przejdziesz siк po tej nekropolii. Muszк wiedzieж czy їyje.

- Mуgіbym wiedzieж dlaczego...

- Nie, nie mуgіbyњ - Radiwill podniуsі do ust kubek katalli i znikn№і. Typowe.

- Podejrzany o kradzieї Wielkiej Relikwii! - prychn№і McSonna. Akurat. Czіonek Bractwa Czasu i satanista...!

Szeњж wielkich stratуw mknкіo w szyku obronnym nad Africanopolis. W najwiкkszym z nich skryty za oparciem jednego z foteli Canedon przygl№daі siк sprawnej akcji przeprowadzanej przez ochronк. W kilka sekund obezwіadnili, rozbroili i rozpіaszczyli na podіodze Owasha.

- A tak wіaњciwie, co mu siк staіo?

- Nie wiemy, panie Canedon. - Haimalgk wzruszyі ramionami.

- No to czegoњcie siк na biedaka tak rzucili? - Canedon wstaі i z niesmakiem przypatrywaі siк Owashowi, ktуry nie mуgі ruszyж nawet palcem.

Haimalgk wsun№і spluwк do kabury pod pach№. - No... - zawahaі siк - zdradzaі objawy...

- Jakie objawy?

- Dziwnie siк zachowywaі...

- Yrughhh... kіyyyh... - stкkn№і Owash.

- Puњcie go, do cholery! Niech siк wytіumaczy. Moїe go z№b rozbolaі, a dla was zaraz zacz№і zdradzaж objawy.

Goryle wstali z sekretarza Canedona. Owash przewrуciі siк na plecy, poleїaі tak chwilк i sztywno usiadі. Twarz miaі jak№њ tak№... Canedon wycofaі siк za fotel.

- To nie wіaњciciel tego ciaіa mуwi - wymamrotaі Owash ze wzrokiem wbitym w podіogк i kamienn№ twarz№. Goryle bіyskawicznie siкgnкli po broс i uskoczyli za meble. Jeden z nich brutalnie zaci№gn№і Canedona za masywny barek.

- Panie Canedon, skrytka 5483-23 w Sydney. Proszк wykorzystaж zawartoњж wedіug wіasnego uznania. Hgllkk... - Owash zaksztusiі siк chyba wіasn№ њlin№ i znieruchomiaі oparty o њcianк. Canedon nacisn№і kolczyk.

- Fred, sprawdџ skrytkк 5483-23 w Sydney - rozkazaі cichym gіosem - Tylko ostroїnie. Sklnij zawartoњж, O.K.?

Kolczyk coњ odpowiedziaі. Canedon nacisn№і go po raz drugi i zwrуciі siк do Haimalgka.

- Wykoсczcie go.

Haimalgk skin№і dіoni№. Dwуch goryli skrytych za kanap№ podniosіo siк i wycelowaіo. W zupeіnej ciszy i spokoju seria maіych, niewidocznych igieіek wbiіa siк w odkryty fragment skуry Owasha. Dziesiкж sekund pуџniej nie їyі.

- Miaіeњ ich usun№ж, Jessri:

- Toteї usun№іem. To s№ niedobitki. - Jessri spojrzaі w dуі - Istotnie, nie jest ich maіo.

Strat zakrкciі zniїaj№c siк i tіum reporterуw kікbi№cy siк przed wejњciem do platformy zebraniowej znikn№і im sprzed oczu. Przelecieli nad wielk№ srebrn№ muszl№ wiecуw њmigaj№c miкdzy wisz№cymi majestatycznie maszynami porz№dkowych, zawrуcili i znуw znaleџli siк przed wejњciem, tyle їe niїej.

- Nie moїna by siк dostaж tam tylnym. - Duer zadaі retoryczne pytanie.

- Panie puіkowniku...

- Siadaj na nich. To jedyne wyjњcie. Inaczej nigdy nie dostaniemy siк do tej platformy.

Jessri posіusznie zatrzymaі siк w powietrzu i zacz№і opuszczaж strat wprost na kікbowisko reporterуw. Przerzedziіo siк. Wуwczas Duer wyskoczyі i pognaі do wejњcia pilnowanego przez oddziaі porz№dkowych.

- Puіkownik Duer z VUS-a! Puszczaж! - rykn№і - mign№wszy im przed oczyma plakietk№ i znikn№і w cieniu korytarza. Reporterzy wrzasnкli i pogalopowali za Jessrim. Nie mieli wiкkszych szans.

W korytarzu czekaі na nich Rokotlik. Id№c obok zdawaі w pуіmroku relacjк. Duer nienawidziі tego zwyczaju, ale teraz rzeczywiњcie byіo maіo czasu.

- Dopadі go w korytarzu za sal№ technikуw. Mirrah nie miaі їadnej moїliwoњci ratunku. Przed nim krуtki odcinek њlepego korytarza i pokуj wypoczynkowy, za nim morderca.

- Nie ma innego wejњcia?

- Њlepy zauіek.

- W takim razie jak ten zamachowiec siк tam dostaі?

- Nie wiadomo. W kaїdym razie byі tam i zabiі go.

- Jak?

- Stigіa.

- Dawka?

- Maksymalna. Trup na miejscu.

Wyuczone role. Obydwaj њwietnie wiedzieli kto zabiі Mirraha. Nigdy jednak nie byіo їadnych dowodуw, gdy tamci mordowali.

- Jest coњ nowego.

Dochodzili juї do sali technikуw. Tu rozіoїyіa siк grupa dochodzeniowa WS-a. Kilka osуb skinкіo gіow№ w kierunku puіkownika, reszta zajкta byіa prac№.

- W tym korytarzyku i pokoju wypoczynkowym nie ma њciany, ktуra nie byіaby pokryta wiaskiem.

Duer stan№і.

- Macie nagranie?

- Nic z tego. Ktoњ tu dokіadnie wszystko wyczyњciі. Ani jednego ziarenka. Puіkownik uњmiechn№і siк melancholijnie.

- Ale ktoњ to ma. I na pewno to nie Zastкpy filmowaіy swoj№ robotк. Nareszcie ktoњ im doіoїy - westchn№і i pokrкciі gіow№. Oczywiњcie nie wierzyі w to. Naleїy jednak mieж nadziejк.

Nienawidziі Colloniego. Chyba od zawsze. Nie czuі w nim їadnego bіogosіawieсstwa. Zreszt№ nie w nim jednym, ale on byі najbardziej ironicznym wybrykiem losu, kіuі, przekіuwaі na wylot њwiat Radiwilla. Najgorsze byіo to, їe Colloni zdawaі sobie z tego sprawк. Wiedziaі bardzo dobrze, jak jego osobowoњж odbieraj№ inni. Nic go to nie obchodziіo. Albo tylko udawaі, їe nic go to nie obchodzi: Archanioі go nie rozumiaі. I to najbardziej przeraїaіo.

- Nic nie macie na tych papieskich?

Nienawidziі teї tego jego uњmiechu.

- No... jeњli ci tak na tym zaleїy...

Caіy Colloni. Nowa generacja i diabli z ni№.

- W tej chwili nie masz nic?

- W tej chwili nie mam nic.

Walczyж z papieїem. W co siк w koсcu przeksztaіc№ Bіogosіawione Zastкpy? Zіo ogarnia њwiat.

Bez papieїa byliby niczym. Ale teraz, proszк! Jesteњmy silni! Jesteњmy potкїni, Znamy ten system. Uniezaleїniж siк. Trzymaж wszystkich w garњci. Oczywiњcie pozory, tak, pozory s№ waїne. Nie moїna popeіniaж starych bікdуw. Nie wolno zapominaж o tych piкciuset miliardach. Kurs wytyczony, maszyna puszczona w ruch. Ciekawe, czy to juї Felgroom zaplanowaі tak№ przyszіoњж Zastкpom? Radiwill? On juї tu nie jest potrzebny, twarz i nazwisko, tyle. Czіowiek zbкdny. Kimkolwiek by nie byі, jakikolwiek by nie byt, juї nie zatrzyma tej machiny. I Colloni wie o tym. Colloni bardzo duїo wie. Straszny czіowiek. W tych czasach on pasowaіby na miejsce Radiwilla. Zіo ogarnia њwiat.

- Mam nadziejк, їe skl№іeњ Darsuna.

Nie raczyі siк nawet zatrzymaж w drzwiach.

- Tak, oczywiњcie - kurtyna powietrzna syknкіa za nim cicho.

Godzinк pуџniej gubiі agentуw Collуniego na Wielkiej Platformie. Byli to zazwyczaj pіatni mordercy wynajmowani na miesi№c czy dwa, nie maj№cy z Zastкpami nic wspуlnego. Radiwill nie miaі їadnych dowodуw, їe to Colloni ich nasyіa; Przyjacioіom dowody nie s№ potrzebne. Pilnowaіo go trzech. Byli na straconych pozycjach, ich najemca wiedziaі, їe nie przeїyj№ dіuїej niї miesi№c, a i to rzadko siк zdarzaіo. Nie oczekiwaі od nich їadnych rewelacji. Byli jeszcze jedn№ kul№ u nogi archanioіa. Zreszt№... Radiwill czasami nasyіaі ich dwa razy tyle na Colloniego.

Jednego zgubiі juї w czasie przelotu, drugiemu nieoczekiwanie nawaliі strat, a ostatni dostaі ataku serca i umarі cicho pod drzewem. Dalej byіo pusto i ciemno. Tu ludzie nie sprzeciwiali siк nocy. Alejka skrкcaіa i dochodziіa do placu z їyw№ rzeџb№ wodn№, teraz nieczynn№. W powietrzu sunкіy cicho kule oњwietleniowe.

Kwadrans po przejњciu Radiwilla trupa min№і kolejny nocny spacerowicz. Okr№їyі rzeџbк powolnym krokiem i kiedy doszedі do archanioіa stwierdziі z lekkim zdziwieniem:

- Jesteњmy sami.

- Przyrzekіem.

(Bіogosіawiony przyrzekі, a jednak sprawdzono. Archanioі nie dziwiі siк, nie sprawdzaі. Sіowu satanisty wierzono bardziej niї sіowu bіogosіawionego. Z drugiej strony - Radiwill dotrzymaі przecieї warunkуw. Ale z innej jeszcze strony... wywodziі siк on z satanistуw.)

- Wiкc?

Satanista podaі mu ziarno.

- To kopia. Њwietnie zmontowana kopia.

- Ten Mirrah to wasza robota?

- ...

- Taak... Okup?

- Nie, nie. Wszystko masz tu wpisane. Їegnaj. - Їegnaj, Canedon.

Kim jest ten Berry, їe Canedon zdecydowaі siк wіaњciwie na wypowiedzenie wojny? Takie masakry nie byіy na porz№dku dziennym. Baі siк tak bardzo, їe mimo haka na zastкpy (jak to. siк staіo, iї papiescy i sataniњci nie zetknкli siк?) podj№і tak№ decyzjк...? Wymordowaж caі№ Implite. Kiedy teraz na nie patrzyі, nie wydawaіo siк martwe. Twory czіowieka tak bardzo przewyїszaj№ jego samego, їe nie wyczuwa siк rуїnicy, gdy odejdzie twуrca.

Przeszіo juї poіudnie i powietrze zdawaіo siк zastygaж w tych rozci№gniкtych godzinach lata. Upaі panowaі w tej okolicy od kilku dni. Sіoсce dobrze musiaіo przypatrzeж siк zwіokom.

Radiwill potrz№sn№і gіow№. Czasami nachodziіy go myњli pozbawione zupeіnie sensu. Pami№tka po kuracji, jak№ przeszedі u Nieja. A mуwiі, їe nie pozostawi њladуw. Wszystko pozostawia њlady.

Spikowaі wprost na klejnot zawieszony nad puszcz№. W ostatnim momencie poderwaі maszynк i miкkko usiadі na szczycie ostrosіupa. Juї po tym mogli poznaж kim jest. Tylko Zastкpy, wojsko, policja, porz№dkowi i nieliczni bogacze mieli zdjкte blokady. A teren byі zablokowany dla wszystkich. MeSonn dziaіaі z polecenia rz№du. Wiкc bіogosіawiony. A ktуry bіogosіawiony lubi ryzykowaж їyciem? Tak, tak, z Radiwilla teї byі niezіy oryginaі.

Wіaњnie wyprowadzano wiкџniуw z transportera. Oficjalnie trupy. Dziesi№tki ich przetrzymywaіy Zastкpy w swojej wieїy. Archanioі przyі№czyі siк do oddzialiku konwojowanego przez dwуch bіogosіawionych. Skіonili lekko gіowy. - Dawniej archanioі byі jak Bуg. Cholera, teraz Bуg jest jak archanioі. Dawniej szacunek... Radiwill potrz№sn№і gіow№ po raz drugi. "Za czкsto uciekam do dawniej."

- Retrospacja? - spytaі mіodego, na oko trzydziestoletniego bіogosіawionego. - Retrospacja.

Spіynкli szybem rozci№gniкci w dіugi іaсcuch. Jeden z konwojuj№cych, lec№cy pierwszy, zatrzymaі siк na wystкpie i wychwytywaі kolejno wiкџniуw.

- Otrzymaі pozwolenie?

Bіogosіawiony wzruszyі ramionami. Archanioі nie pytaі wiкcej. Prowadzony przez dusze przyjazne trafiі do wielkiej sali bкd№cej przed masakr№ Sal№ Њmierci, a i teraz nie byіo tu zbyt radoњnie.

Maszyna retrospacyjna staіa w k№cie, przy њcianie siedzieli oczekuj№cy swego losu wiкџniowie, jeden podі№czony beіkotaі coњ w mкkach, najwyraџniej siк koсczyі, przeszіoњж odpіywaіa od niego. Na platforemce towarowej leїaіy zwіoki poprzedniego retrospacjowanego, nastкpne juї przygotowywano. Nie wyraziі zgody, lecz widocznie nie miaіo to wiкkszego znaczenia.

- A, Charles! Chyba nie masz nic przeciwko retrospacji? Co?

- Ilu juї wykoсczyіeњ?

- Z dziesiкciu?

- A gdybym teraz zabroniі?

- Nie zrobisz tego.

- Dlaczego?

- Wуwczas musiaіbym ciк zabiж. Ґ na moje miejsce przyszedіby~ Sen, ktуrego uwaїasz za jeszcze bardziej przesi№kniкtego zіem niї ja. - McSonn przepraszaj№co rozіoїyі rкce.

Trudno jest coњ ukryж wњrуd telepatуw. (A co by byіo gdyby jednak zabroniі? Interesuj№ce pytanie.)

- Powiedzieli coњ?

- Jak zwykle. Pojedyncze obrazy. Odczyt przeњlк ci jak sk0сczymy. Na razie wygl№da to na zaplanowan№, doskonale przeprowadzon№ akcjк, na zimno, perfekcyjnie.

- I naprawdк nie byіo tu Berry'ego?

- Juї mуwiіem. Co ci tak na nim zaleїy? Co to za bujda z t№ Wielk№ Relikwi№?

- Udowodnij, їe bujda, zrobisz mi przysіugк.

-Co przecieї sataniњci szturmowali katedry.

Odі№czono trupa i maszyna wessaіa w siebie umysі kolejnego wiкџnia. Platforemka cicho przemknкіa obok nich.

- Moїna by tak powiedzieж. Z tym, їe to na pewno nie Relikwie powypruwaіy z nich flaki. Nie ty jeden uїywasz retrospacji.

- No i?

- Zblokuj nas.

Efrel krуtko wahaі siк i wykonaі polecenie. Przestrzeс wokуі nich zmatowiaіa i zaczкіa cicho dudniж gіosami rozmawiaj№cych.

- Sataniњci bronili Relikwii.

- Sataniњci Canedona?

Archanioі skin№і gіow№.

- Ho, ho, znуw mamy nowy odіam.

- Bі№d.

- Prуbujmy dalej. - McSonn zacz№l huњtaж siк na piкtach, a їe nie miaі imponuj№cego wzrostu, musiaіo to dziwnie wygl№daж. - Kl№twa warunkowa i samotny mњciciel.

- Lepiej pogadaj z Przyjacielem.

McSonn podniуsі palec do gуry.

- Po raz trzeci i ostatni - mrukn№і. - Berry kradnie Relikwiк, Berry jest wielki czіowiek - Efrel pokiwaі palcem - Canedon jest przeciwny. Powody, wielki znak zapytania.

Archanioі smutno pokiwaі gіow№ maіpuj№c McSonna.

- Zdejmij blokadк. Sklnк tк rozmowк.

- Wielki znak zapytania. Czemu ty...

- Czemu pozwoliіem ci na retrospacjк - oznajmiі Radiwill sufitowi.

- A-ha. - powiedziaі wolno Efrel i zdj№і blokadк. - Їebyњ nie byі zaskoczony, stary konserwatysto. Zumak i Glatiel pojedynkuj№ siк.

- Wiem - istotnie wiedziaі. Juї od dwуch minut odbieraі bуl Zumaka.

- Przykro mi, archanioі Radiwill jest nieobecny.

Papieї szedі dalej, kolumnada skoсczyіa siк i teraz mgіa ukazywaіa skrawek placu.

- Wiem, prawie zawsze jest nieobecny, ale dla mnie mуgіby zrobiж wyj№tek. Rzeczywiњcie, mуgіby. Nie czкsto zdarzaіo siк, їeby papieї osobiњcie bкbniі do Zastкpуw.

- Jeszcze raz powtarzam, їe jest mi przykro - Colloni uњmiechn№і siк upiornie.

- Lekcewaїenie jakie...

- Przepraszam, їe przerywam - Colloni wcale nie wygl№daі na to, iї przeprasza - ale archanioі znikn№і trzy dni temu i ja peіniк tymczasowo jego funkcjк. Proszк mуwiж.

Przez minutк papieї staі nieruchomo wpatruj№c siк w dal i milcz№c, potem westchn№і, trochк nazbyt teatralnie jak na gust Colloniego, i spytaі:

- Wiкc posiadasz wszelkie peіnomocnictwa archanioіa?

- Nie wszystkie, ale wiкkszoњж, owszem. Prawdк mуwi№c nie s№dzк, aby miaі nie wrуciж.

- Tak, ale pуki go nie ma, prosiіbym ciк o podjкcie siк pewnego zadania, z tym. їe bкdzie to zadanie tylko dla ciebie, b№dџ Radiwilla, jeњli wrуci. Raczej dla ciebie, bo chciaіbym... zaleїy mi, їeby wykonano je szybko, bardzo szybko. Zostaіem powiadomiony skandalicznie pуџno, a i podjкcie decyzji nie byіo... hm...

- Oczywiњcie, podejmujк siк zadania. Postaram siк wykonaж je jak najszybciej. - Tak... to dobrze. I proszк o maksymaln№ dyskrecjк, nawet w obrкbie Zastкpуw. Tylko ty moїesz wiedzieж...

- Mogк wiedzieж co? Przejdџmy do konkretуw. Papieї jui nie wahaі siк.

- Niejaki Scott Berry, byіy czіonek Bractwa Czasu...

Z tego, co wiedziaі, tereny te zajmowaі jeden z licznych odіamуw jugetranуw. Przygotowaі siк na to. Tak, jak wiкkszoњж sekt i ta nie zwracaіa uwagi na ubiуr. Cechy charakterystyczne stroju wynikaіy nie z jakichњ nakazуw religii, lecz z samej przynaleїnoњci do sekty, z tego, co ona zmieniaіa w czіowieku. I tak: szaroњж byіa barw№ neosatanistуw, pastele terfabergуw, biel ismanуw, a zieleс jugetranуw. њmierж byіa dla nich zielona. Wiкc i on ubraі siк na zielono. Niezbyt wierzyі, їe coњ mu to da, ale wolaі siк zabezpieczyж.

Byі to wczesny odіam ziemski, zachodni. Coњ w tym stylu wyksztaіcaіa prкdzej czy pуџniej kaїda religia. Ci,. ktуrym wymodlona przyszіoњж poіknкіa rzeczywistoњж schodzili v dуі, na zakazan№ ziemiк, uciekaj№c przed њwiatem, ludџmi i Zastкpami. Poїywienie i niezbкdne towary dowozili im inni wyznawcy, їyj№cy jeszcze w normalnym spoіeczeсstwie. W wyniku zastraszaj№cej umieralnoњci wњrуd patroli, powierzchnia Ziemi (z wyj№tkiem Rezerwatуw) byіa wіaњciwie oddana w ich wіadanie. Niebezpieczeсstwo groziіo im tylko ze strony Zastкpуw, ale te miaіy wystarczaj№co duїo roboty i bez szukania kіopotуw na Ziemi, a przecieї tam nikomu nie wadzili. Radiwill musiaі zmieniж tк tradycjк.

Pi№tego dnia przeczesywania terenu przyjazne dusze powiadomiіy go o zbliїaniu siк dwu ludzi. Wzorzec Berry'ego, ktуrego wyuczyі siк na pamiкж z ziarna Canedona, nie pasowaі do їadnego z nich. Kiedy byli dwadzieњcia metrуw od niego, miaі juї pewnoњж, їe s№, jugetranami. Wiкc musieli umrzeж. Ich zmarli wyczuli go znacznie wczeњniej, ale chroniony przez dusze nie ujawniaі swej osobowoњci dopуki nie znaleџli siк tuї obok niego. Dusze jкknкіy i zaczкіy przepraszaж. Zaszeleњciіy liњcie. Zieleс wchіonкіa zieleс. Wiedzieli. Nie bкdzie іatwo ich dopaњж w tej gкstwinie.

Radiwill przylgn№і do chropowatej, wilgotnej kory wielkiego drzewa - i wkrкcaі powoli w umysі informacje przekazywane przez dusze. Rozdzielili siк. Zachodzili go z dwуch stron. Znali puszczк. Nie sіyszaі najmniejszego szmeru. Musi polegaж caіkowicie na duszach. A poza tym... to prawie szaleсstwo! Walczyж z jugetranami w ich їywiole. Czuwamy, czuwamy, pomyњlowiedziaіy przepraszaj№co dusze. I co z tego.

Poczuі jak mіode gaі№zki wciskaj№ siк mu w skуrк szyi. Skl№і je natychmiast. Uschіy w kilka sekund. Lecz krzak, taki maіy, ciemny, przycupniкty wњrуd potкїnych korzeni, ten krzak sczepiі siк ze skуr№ i ssaі. Zamigotaіo tкcz№ powietrze i pojawiі siк Kiatliokulah, klкcz№cy, z wіosami jak szat№, rozrzuconymi na ziemi. Rozgniataj№c szybko serce chwilowego krzaka Przyjaciel cicho powiedziaі:

- To kapіani.

I rozpіyn№і siк.

Radiwill natychmiast odskoczyі i stan№і na wielkim, omszaіym kamieniu, z trzech stron osіoniкtym wysokimi skalnymi њcianami. Z czwartej sunкіy ku niemu powoli, lecz wytrwale pokrкcone roњliny, krzaki i grzyby. Zdawaіo siк, їe sіoсce zaszіo. Drzewa pochyliіy siк rozci№gaj№c w gуrze zasіonк. Cieс spіyn№і na ziemiк. Dusze zaszeptaіy coњ niezrozumiale, jak zwykle, gdy musiaіy wchіaniaж szcz№tkowe iloњci zbкdnego strachu Radiwilla. Dwуch ludzi przed nim.

Nadchodzili kapіani.

Schodzili siк powoli. Qees, jak zawsze, pierwszy stкkn№і i zwaliі siк w Miњkк. Maszyna syknкіa i objкіa go swymi czarnymi ramionami. Potem Dutarly, Жwietnik i Ogon. Milczeli.

Kontrola odezwaіa siк na pуі godzin przed startem.

- Grupa trzecia. Postкpujecie wedіug punktu drugiego. Popatrzyli po sobie.

- Implite - mrukn№і Жwietnik:

Dutarly skinкіa wolno gіow№. Od czasu obciкcia swych dіugich, czarnych wіosуw jej twarz staіa siк jeszcze bardziej smutna.

Miњki splunкіy na nich crombinezonami, na koсcu wciekіy heіmy. Kiedy wszyscy wtopili siк w szaroњж њcian, Ogon wyj№і losуwkк.

- Nie - zagrzmiaі basem Qees. - Chcк zobaczyж to cholerne Implite.

Ogon spojrzaі na nich po kolei, a kiedy skinкli przyzwalaj№co, westchn№і i schowaі urz№dzenie. Nie zaіoїy siк dziњ z nikim, jaki obszar bкd№ penetrowaж. Gіoњnik pisn№і, њciana rozsunкіa siк i wyszli na platformк startow№. Podobni do oїyіych kamieni, szarzy w szaroњci, o rozmywaj№cych siк ksztaіtach, z kanciastymi naroњlami, wielkimi gіowami, czterema wyіupiastymi oczyma. Crombinezony nie byіy piкkne, chodziіo o skutecznoњж, a tego nie moїna byіo im odmуwiж. Mimo to, niewielu ludzi przeїywaіo te kilkadziesi№t patroli wystarczaj№cych, by staж siк bogaczami.

"Koliber", bardziej podobny do pіaszczki, juї na nich czekaі, Byі mat№ maszyn№, wchodziіo weс maksimum piкciu ludzi i nie zostawaіo wiкcej miejsca. Жwietnik zasiadі przed gіуwnym sterownikiem, Qees i Dutarly wcisnкli siк w fotele szturmowe, Ogon trochк wyїej, z tyіu, siadі za konsol№ dziaіa czasowego. Wіaz z niedosіyszalnym skrzypem zlepiі siк ze њcianami. Jak zawsze, poczuli siк na tк jedn№ minutк wielcy, bezpieczni, potкїni, zatopieni w pіynnym spokoju, a potem nagle sterownik wyprowadziі ich z sali i pomknкli nad puszcz№, nad wrogiem. "Koliber", jak crombinezony, wtopiі siк w tіo i po chwili niewidziani przez nikogo poіykali kilometry i strach.

Po Implite nie byіo juї њladu. Rano przyleciaіy wielkie holowniki, powietrzne kraby, wbiіy siк. odnуїami w ;budynki i platformy i odpіynкіy w blasku poranka zabieraj№c znad doliny jej klejnot. Nic nie wskazywaіo na to, їe їyli tu kiedyњ ludzie zawieszeni w codziennoњci, i їe kiedyњ niж urwaіa siк.

"Koliber" na moment zawisі nieruchomo w miejscu, gdzie wczoraj wisiaі paіacyk jakiegoњ milionera, spіyn№і w opary lasu i zacz№і kr№їyж jak sкp. Patrol byі loteri№, szarzy po odlocie z bazy robili praktycznie co chcieli, w jaki sposуb i gdzie - to nie byіo waїne.

- Jakaњ grupa na dole - mrukn№і Жwietnik.

Ogon juї miaі j№ na celowniku.

- Waliж z gуry'' - spytaі.

- Na rozgrzewkк - w powietrzu dowуdc№ byі Жwietnik.

Ogon odpowiedziaі twierdz№co na pytanie sterownika dziaіa.

Ze znieruchomiaіego na moment pojazdu szeroka smug№ ciemnoњci runкіa w dуі. Drzewa rozsypaіy siк w proch, roњliny zmieniіy siк w popiуі, ziemia sczerniaіa. Uderzenie czasowe trwaіo niewielk№ czкњж sekundy i byі to naprawdк potкїny strzaі. Jednak kilka figurek ludzkich skupionych wokуі nieistniej№cego juї ogniska przetrwaіo.

W sekundк po nieudanym ataku ''Koliber" rozіoїyі skrzydіa i dwa maіe punkciki spadіy na ziemiк.

- Po-oszli.

Pierwsza dotknкіa ziemi Duterly. Fotel natychmiast wypuњciі j№ stawiaj№c zasіonк dymn№ i siek№c igіami laserуw we wszystkich kierunkach. Dwуch ziemnych upadіo. Zostaіo siedmiu. Rzucili siк do ucieczki w rуїnych kierunkach. Niejako automatycznie Duterly odstrzeliіa kulк stigieі. Odprowadzaj№c wzrokiem dwa wypuszczone pociski sunкіa na rozdbitach za uciekaj№cymi. Stigіy dopadіy ziemnych paraliїuj№c ich na miejscu. Tylne њlepiк heіmu dostrzegіo kobietк, ktуra jeszcze przed strzaіem oddaliіa siк od ogniska. Duterly obracaj№c siк w jednym z gigantycznych, przeciwnych fizyce skokуw, posіaіa z kolan salwк Czerwieni. Najbardziej zabуjczy z Kolorуw opкtaі ziemn№, gdy szara mordowaіa mackami crombinezonu dwie nastкpne osoby. Qees skorygowaі miejsce l№dowania fotela zagradzaj№c drogк pi№temu z uciekaj№cych. Zaіatwiі go fotel, Qees jednym lotoskokiem dopadі nastкpnego. Dotkniкcie jego dіoni spaliіo ziemnego na popiуі. Ostatni gin№і rozgniatany przez "Kolibra". Fotele ze szczкkiem wskoczyіy w swoje miejsca, Duterly i Qees zaraz po nich. Жwietnik poderwaі pojazd przyњpieszaj№c. Koniec akcji.

- Eee-uhe...! - zawyі Ogon.

- Piкknie...

- Dziesiкcioro.

- Dwa tysi№ce jak nic.

- Na cztery.

- Mуj fotel coњ nie tego

- Start nawala...

- Patrz, ilu teraz jest zbezczasowanych.

- Cholera, rzeczywiњcie; tamci w Leesporte...

- To kogo ja w koсcu mogк ubiж tym starym gratem? - rozgoryczony Ogon uderzyі w obudowк celownika, z ktуrej pіatami schodziіa czarna farba.

- Nie szapaj. Robimy koіo po zboczaeh.

- Jugetrani?

- No...

- Nie wіaџcie przypadkiem w las.

- Ogon bкdzie musiaі pokosiж.

- Ogon pokosi - westchn№і strzelec. - Byle was nie skosili. Ostatnio byli siуdmi na Fioletowej.

- Ty wierzysz w te listy?

- Po coњ je robi№...

Po pierwszej akcji odblokowywaіo ich. Musieli siк wygadaж; to nawet nie nerwy, sіowa, sіowa ich dіawiіy.

Gdyby nie to, їe Жwietnik znacznie zwolniі, nic by nie dostrzegli. Ekrany wewnкtrzne i zewnкtrzne zwodniczo migotaіy, szperacz sterownika milczaі, dziaіa teї, nic, spokуj. To Ogуn zauwaїyі swoim zwyczajnym okiem. Wielkie, rozіoїyste drzewo; znacznie przerastaj№ce inne, zadrgaіo w bezwietrznym powietrzu, skurczyіo siк, siкgnкіo potкїnymi konarami w dуі.

- Stop!

Drzewo zmalaіo jeszcze bardziej, prawie nikn№c miкdzy konarami innych.

- Co tam siк dzieje?

Ogon nakierowaі dziaіo.

- Sterowniki nic nie pokazuj№?

- Nic.

- Jugetrani?

- Cуї by innego?

Жwietnik byі niezdecydowany.

- Schodzimy?

- Jasne - to gіos Duterly.

- To nie moїe byж byle kto. Staіa osіona... Nie wiem, nie bкdzie to іatwe.

- Koњ.

Ogon uruchomiі dziaіo zataczaj№c koіo i niszcz№c w ten sposуb roњlinnoњж w promieniu kilometra. (Dla puszczy nie miaіo to wiкkszego znaczenia. Ziemni w ci№gu kilku dni rozci№gali j№ kryj№c zniszczone przestrzenie. Nie pozostawaі najmniejszy њlad.)

Ziemni nie odczuli w ogуle strzaіu. Жwietnik spikowaі i odpaliі szturmуwki. Byіo ich trzech i Duterly z przeraїeniem spostrzegіa, їe salwa fotela przeszіa przez nich jak przez masіo i nie wyrz№dziіa szkody. Qees byі dopiero w poіowie drogi. W czasie akcji wszystko dziaіo siк przeraџliwie powoli.

Dziwnie siк zachowywali. Jeden natychmiast rzuciі siк w kierunku Duterly, drugi na trzeciego. Bili siк miкdzy sob№!

Odskakuj№c z kierunku biegu jitgetrana zobaczyіa, iї drugi zielony pada z rozerwan№ implozj№ gіow№. Trzeci osobnik.(zbliїenie) schowaі coњ, co przed chwil№ miaіo z metr dіugoњci i lњniіo w blasku sіoсca. Nastкpnie mign№і tylko jak rozpкdzony strat w sekundк dopadaj№c walcz№cego z Czerwieni№ jugetrana, uchyliі siк przed czymњ niewidzialnym, a kiedy ziemny znikn№і; obrуciі siк i uderzyі rкk№ w powietrze. Wіaњnie wyl№dowaі Qees, kiedy pojawiі siк z powrotem jugertanin, a dіoс walcz№cego z nim ziemnego tkwiіa w jego klatce piersiowej.

Duterly wycofaіa Kolor, jednak za przykіadem Qeesa wysіaіa kulк stigieі.

- Co robisz? - wyszeptaі Qees.

- On jest z Zastкpуw.

- Co?

- Z Bіogosіawionych Zastкpуw.

- Sk№d wiesz?

- Wiem. Widziaіam - tak naprawdк to jedynie przypuszczaіa.

Nagle urwaі siк ci№gіy cichy pisk. Spojrzeli w gуrк. "Koliber" spadaі. Grzmotn№і w ziemiк sto metrуw od nich. Huknкіo z lekkim opуџnieniem. Biaіy pyі osiadі na crombinezonach.

- Co jest...? - nie dopowiedziaі do koсca. Charkot stіumiі sіowa. Promienie, ktуre wystrzeliіy z dіoni bіogosіawionego, byіy niewidoczne, ale zwкglony materiaі na piersi Qeesa mуwiі sam za siebie. Inna rzecz, їe crombinezony miaіy byж teoretycznie odporne na laser.

Bіogosіawiony ich mordowaі. Ta myњl dotarіa do mуzgu Duterly, dopiero gdy skryіa siк w pуіmroku puszczy. Rzuciіa siк od razu do ucieczki wystrzeliwuj№c wszystkie stigіy, wszystkie Kolory, wszystko, co mogіa wystrzeliж. Miaіa nikі№ nadziejк, їe powstrzyma to na chwilк bіogosіawionego i chyba jej siк udaіo. Chyba. Znalazіa siк w krуlestwie jugetranуw. Sama, bez towarzyszy, bez pojazdu. Na sygnaі wysіany automatycznie przed kilkoma sekundami zapewne juї zareagowano, lecz musiaіo to potrwaж. Odlecieli od bazy іadny kawaіek, a nie, istniaіy nieograniczone rezerwy szarych, czekaj№cych tylko na sygnaі do startu. Gdyby znajdowali siк na trudniejszym terenie: a ich grupa miaіaby na koncie mniej ziemnych, w ogуle by ich nie szukano. Czas pracowaі dla niej, ale tymczasem musiaіa uciekaж, byle dalej od tego miejsca, byle dalej od tego czіowieka. Bіogosіawiony ich mordowaі!

Gnaj№c jak szalona na rozdbitach, slalomem miкdzy pniami drzew, prуbowaіa spкtaж swуj strach. Nigdy nie byіa specjalnie odwaїna, nauczyіa siк jednak przez te wszystkie lata redukowaж strach do minimum, tak, by nie przeszkadzaі jej, by ledwo go zauwaїaіa. Strachu nie moїna lekcewaїyж, nie moїna tak po prostu odrzuciж. Strach byі cennym zmysіem, znacz№cym nieraz wiкcej niї caіa ta aparatura. Byt potrzebny. Wiele rzeczy byіo potrzebnych w jej zawodzie. Albowiem dla Duterly byі to zawуd. Nie chwilowe zajкcie, niebezpieczne, lecz њwietnie pіatne; krуtka droga do bogactwa. Dla niej byіa to normalna praca. Byіa jedn№ z dwudziestu dwu osуb, ktуre pracowaіy w patrolu dіuїej niї jeden kontrakt. Trzeci rok. Ponad milion na koncie. Dlaczego to robiіa? Chciaіa popeіniж samobуjstwo? Pokuta? Wyїycie siк? Kiedyњ poleciaіa do telepaty psychiatry, їeby odpowiedziaі jej na to pytanie. (Poniek№d byіo to gіupot№ z jej strony; robiіa, to, co robiіa, poniewaї nic innego nie potrafiіa dobrze robiж. Moїe nie byіo to wystarczaj№ce wyjaњnienie; ale...) Zwrуciі jej pieni№dze za seans twierdz№c, iї їeby speіniж jej їyczenie musiaіby zіamaж prawo. Spytaіa co ma na myњli. Odparі, їe musiaіa by doprowadziж do szaleсstwa jej podњwiadomoњж. Kim wiкc w koсcu jest? Wariatk№? Sadystk№? Masochistk№? Wzruszyі ramionami.

Zatrzymaіa siк. Baterie zaczynaіy siк wyczerpywaж. Nie mogіa tak gnaж bez koсca. Za chwilк powinien pojawiж siк strat ratunkowy. Uniosіa gіowк, wytкїaj№c troje swych przednich oczu. Niebo na razie byіo czyste. Czekaіa.

Nie dostrzegіa Kiatliokulaha, ktуry zmaterializowaі siк w ci№gu kilku milionowych czкњci sekundy. Kiedy wiadomoњж o nim wкdrowaіa przez heіm do nerwуw Dutarly, nуї Przyjaciela wnikaі w jej szyjк, spijaj№c krew z cichym sykiem. Kiatliokulah staі na powalonym przez burzк drzewie, musiaі siк pochyliж. Biaіa kurtyna jego wіosуw zasіoniіa pomarszczon№ twarz. I bardzo dobrze.

Wieczni - miano to nadano ludziom, ktуrzy korzystaj№c z Maszyny Ruftriechiego (patrz Ruftriechi, Alexarrder) przenieњli siк w przeszіoњж. Wraz z ciaіem przenieњli i dusze, jednak w chwili powrotu ciaі nastкpowaі efekt KarKuDiego (patrz Odbicie). Podrуїuj№cy powracaі do swojego czasu, lecz jego dusza stworzona przez swoiste Odbicie їyіa nadal w czasie opuszczonym przez podrуїnika. Їyіa samodzielnie przez czas dziel№cy moment opuszczenia przeszіoњci przez Wiecznego do momentu jego narodzin. Z chwil№ narodzin nastкpowaіo wіaњciwe Odbicie, co sprawiaіo, їe Wieczny rodz№c siк znaі caі№ swoj№, przeszіoњж i przyszіoњж. Dusza wtуrna jest w pewnym sensie jednoњci№ z dusz№ podstawow№, co powoduje, їe Wieczny przeїywa њwiadomie tysi№clecia. Dusza wtуrna przez caіy czas poszukuje ciaіa, w ktуrym mogіaby zamieszkaж w danym okresie (patrz opкtanie). W chwili narodzin przyszіy podrуїnik w czasie jest juї Wiecznym, albowiem wchіoniкta dusza wtуrna juї przeїyіa wszystko. Wzi№wszy pod uwagк, iї, potem nastкpuje podrуї, jasnym siк staje, dlaczego podrуїnikуw zwie siк Wiecznymi. Caіy ten cykl nie ma koсca ani pocz№tku, powtarza siк niezliczon№ iloњж razy. Dlatego teї moїliwe s№ przypadki opкtania przez tego samego Wiecznego kilku ciaі w jednym czasie. Do Wiecznych o najdіuїszym cyklu rtaleї№: James Woppati, Zarmak Taiсski, Kuszmi Owar Atrachita, Ezewel Campalg jr., Orchoszy Covalsky. (Ze wzglкdu na to, iї wiele skokуw w przeszіoњж mogіo siк dokonaж w wydaniu "Kalejdoskopu" nie moїna podaж peіnej listy Wiecznych.)

"Kalejdoskop paradoksуw"

(praca zbiorowa) str.759

"Ja nie chciaіem tego zrobiж."

"Wiem." - Przyjaciel byі bardziej smutny niї zwykle.

"Musiaіem ich zabiж."

"Usprawiedliwiasz siк?"

"Nie mogіem dopuњciж... Tak, cholera, usprawiedliwiam siк!"

Juї drugi dzieс Radiwill prowadziі tego typu rozmowy. Po czкњci udawaі. Nawet on nie byі taki krysztaіowy. Niemniej drкczyіo go to. W koсcu, jakieњ sumienie miaі.

Okolice Implite. Nie byіo to dokіadne. Okolice. Przeczesywaі je z anielsk№ cierpliwoњci№. Na razie miaі tylko kіopoty z ziemnymi i patrolem. Їadnych rezultatуw. Potem trzeba bкdzie zwiкkszyж promieс. Zwiкkszy i bкdzie przeczesywaі dalej. Scott Berry. Taki byі warunek. Sataniњci postawili sprawк jasno.

Musi znaleџж tego Berry'ego.

Musi znaleџж tego Berry'ego. To jego wielka szansa. Znajdzie go, a papieї (i nie tylko on) na pewno to zapamiкta. Podczas gdy Radivill pкta siк nie wiadomo gdzie, on speіni wielk№ proњbк papieїa. I zaїegna niebezpieczeсstwo wisz№ce nad Zastкpami. Co prawda Ojciec Њwiкty nie znaczyі juї tyle, co niegdyњ, ale w razie њmierci archanioіa po takiej "przysіudze" Colloni wysun№іby siк na czoіo wњrуd kandydatуw na jego miejsce.

Wiadomoњci dostarczone przez papieїa bardzo uіatwiaty sprawк. Okoіo dwa kilometry na zachуd od Gіazu Maski. Nie byіo tam їadnego domu, platformy czy nawet budynku ziemnego. Niemniej ten Berry musiaі tu gdzieњ byж.

Przeszukaі drzewa. Powietrzne mieszkania w roњlinach. Velezowie budowali coњ takiego. I tym razem pudіo.

Dusze nie wyczuіy їadnych kl№tw niewidzialnoњci. Pozostaіa wiкc juї tylko jedna moїliwoњж. Nie na ziemi, lecz pod ni№. I w tym momencie dusze zaalarmowaіy bіogosіawionego. Ktoњ siк zbliїa.

Zanim Colloni zd№їyі w jakikolwiek sposуb zareagowaж dusze rozprкїyіy siк leniwie wysyіaj№c informacje. Czіowiek wyszedі zza pnia i zatrzymaі siк.

- Co ty tu...

Radiwill usiadі na ziemi.

- To moїe ty pierwszy...

- Co moїe ja pierwszy?

Archanioі czubkiem buta zacz№і ryж jakieњ wzory w miкkkiej њciуіce...

- Nie zaczynaj znowu Colloni. Sk№d siк tu wzi№іeњ?

- Po diabіa mam ci to drugi raz opowiadaж? Sklerozк masz, czy co? Radiwill zaciekawiony uniуsі gіowк. Colloni byі autentycznie zdziwiony.

- Co masz na myњli?

Colloni prychn№і.

- Jak to co mam na myњli? Przecieї wyjaњniіem ci wszystko ze szczegуіami w tym ziarnie.

- W jakim ziarnie?

- Zaraz. W ten sposуb moїemy tylko wszystko dokіadnie zamotaж.

Ja mуwiк. Radiwill przytakn№і.

- Przyleciaіeњ tu, bo dowiedziaіeњ siк o proњbie papieїa z ziarna, ktуre ci zostawiіem. Na tym samym ziarnie wyіuszczyіem ci caі№ sprawк. Ty od razu tu popкdziіeњ, bo nagranie wystкpu Darsuna jest warte znacznie wiкcej. I czego nie rozumiesz?

- Chwileczkк. Papieї wspominaі coњ o tym ziarnie?

- Nnie... No, ale to przecieї jasne... - Colloni nagle zdrкtwiaі - Kto ma to nagranie?

Radiwill chwilк milczaі.

- Canedon. I wіaњnie prуbujк je zdobyж jak najmniejszym kosztem. A co ty tu do cholery robisz?!

- Speіniam wielk№ proњbк papieїa. - Odpowiedziaі ponuro Colloni.

- A ta proњba?

- Scott Berry. Gdzieњ tu siк bydlк chowa. Straciі nagle przychylnoњж Ojca њwiкtego, no i teraz muszк za nim ganiaж.

- Noo... - Radiwill uniуsі brwi - Nie ty jeden.

- Juї widzк jak Canedon i papieї zawieraj№ ukіady.

- Tego nie powiedziaіem. Ale: Canedon przekazuj№c mi wiadomoњci o Berrym s№dziі, iї otrzymaіem juї dotycz№ce go zlecenie.

- Cуї takiego zrobiі ten Berry?

- Ukradі Wielk№ Relikwiк.

- A Canedon... No tak, rozumiem.

- Gorsza rzecz, bo to jeszcze nie koniec. Papieї teї nalegaі na szybkoњж? - Sugerowaі, їe zaleїy od niej wszystko. Tak siк wyraziі.

- Dobra. No to bкdziesz musiaі siк powtуrzyж. Dokіadnie. Co wiesz o tym Berrym. Nie interesuje mnie їyciorys. Co robi, co chce zrobiж i gdzie jest.

Colloni rуwnieї usiadі na ziemi.

- Tu. Gdzieњ pod ziemi№. Miaіem doњж dokіadne dane i zd№їyіem siк rozejrzeж. Nie ma innej moїliwoњci. Albo go tu juї nie ma, albo jest pod ziemi№.

- Sprawdzaleњ?

- Jeszcze nie!.

- Dalej.

- Dalej nic nie bкdzie. Nie wiem co robi, ale niew№tpliwie coњ zіego, nie wiem co chce zrobiж, ale jak juї zrobi... Papieї nie їaіowaі dopingu.

- Co moїna zrobiж z Wielk№ Relikwi№?

- Duїo, bardzo duїo.

- Nie musisz wymieniaж. - Bezsensowny przytyk. Colloni moїe i byі zіy, lecz nie gіupi, a na pewno nie tкpy.

Wysіali dusze w gі№b, pchaj№c je coraz gікbiej, chociaї opieraіy siк mocno. Dusze nie lubiіy ziemi. Nie, to nie tak. Nie, nie lubiіy, po prostu ziemia byіa im obca. Powietrze, twory czіowieka, prуїnia; to byіo dla. dusz bez znaczenia, nie zwracaіy na to uwagi. Ale ziemia, ziemia byіa їywa, byіa samym їyciem i dusze przepuszczane przez filtr њmierci natrafiaіy na opуr. "To nie jest miejsce dla was" - mamrotaіa powoli, powoli, lecz wytrwale. Ziemia nigdy nie zamyka swych ust.

Siedem i pуі metra pod powierzchni№ natrafiіy na pustkк. Powietrze, mieszkanie i coњ tam jeszcze, ale dusze nie uwaїaіy za stosowne zajmowaж siк tym dіuїej. Wykonaіy zadanie i wyprysnкіy na powierzchniк.

- Jesteњ pewny, їe nie ma tu їadnego wejњcia?

- Przyjrzaіem siк temu miejscu dokіadnie, miaіem czas, іaziіem tu w kуіko jak gіupi. To jest zwyczajny las. Nic tu nie znajdziesz.

- Musiaі zniszczyж za sob№ wejњcie.

Colloni spojrzaі uwaїnie na Radiwilla.

- Teleportujemy siк?

Cуї innego pozostaіo.

- Na wіasny rachunek?

- Po co siк pytasz? - archanioі wzruszyі ramionami - I tak zrobisz jak chcesz. Radiwill wyci№gn№і amulet Zabі№kany Promieс i zacz№і wsysaж siік. Rzadko kiedy ryzykowaі ciкїkie czary z wyі№cznie wіasn№ moc№. A coraz trudniej byіo o czyste amulety.

Colloni najwyraџniej nie przejmowaі siк tym. Wykorzystaі Strzкp Cienia. Byіy zakazy, juї dawno ustanowione, ale kto ich przestrzegaі? Z tego, co wiedziaі archanioі, tylko on i Urk- urkal. Nie moїna karaж wszystkich. Zіo ogarnia њwiat.

Powietrze zawirowaіo. Wіaњnie znikn№і Colloni. Cholerny indywidualista. Radiwill wci№gn№і w umysі caіe swe ciaіo, dusze przyі№czyіy siк wraz z ubraniem, sprasowaі siк w myњl i spikowaі w dуі.

Jego niж nie przerwaіa siк. Byі. Byі ponad dziewiкж metrуw niїej.

Colloni wіaњnie wyci№gaі skrwawione ostrze Miecza z leї№cych na matowo poіyskuj№cej podіodze zwіok. Czerwona kaіuїa powiкkszaіa siк bіyskawicznie. Zіoїyі miecz i rкkojeњж wsun№і do pochwy.

Radiwill zakl№і i rozluџniі miкњnie dіoni.

- No, szlag by to jasny! Po jak№ cholerк go zabijaіeњ?!

Colloni wzruszyі ramionami.

- Udaіo mi siк to tylko dlatego, їe zaskoczyіem go z tyіu. Jest... byі szalony.

Radiwill zmartwiaі. Rozmieњciі wokуі siebie dusze, zblokowaі umysі i rzuciі potкїn№ kl№twк. /- Otrzymujesz naganк - powiedziaі zimno. - I pokutк pi№tego stopnia.

Colloni post№piі gіupio nie informuj№c od razu archanioіa o opкtaniu Berry'ego. Nie mуgі przypuszczaж, iї wybity z ciaіa czasowiec bкdzie miaі doњж, siіy, by od razu szturmowaж umysі Radiwilla i wypкdziж jego duszк. A nie wypeіniaj№c trzydziestego czwartego nakazu naraїaі siк na powaїne konsekwencje. Archanioі nie poїaіowaі go. Byіo kilkoro takich, co nie przeїyli pi№tego stopnia..

Radiwill ostroїnie obmacaі pustkк kilkuset metrуw wokуі nie znajduj№c jednak czasowca. Colloni musiaі mu napкdziж niezіego stracha:

- Kto to byі?

Woppati.

Archanioі zdziwiі siк po raz kolejny: - Woppati?

Najbardziej cofniкty іamiczas, jeszcze do Mojїesza, objawia siк w Berrym, zіodzieju Relikwii. Przynajmniej wyjaњnia to pogrom neosatanistуw, jego potкgк. Ale gmatwa wszystko jeszcze bardziej. Dlaczego Woppati daje siк tak іatwo namierzyж, tak przez Canedona, jak i papieїa, skoro jest Wiecznym?

A wіaњnie... Radiwill rozejrzaі siк. Pomieszczenie byіo niewielkie. Њciany, podіoga i sufit z lњni№cego matowo materiaіu - wispar w rogu, jeszcze kilka, mebelkуw i jakiњ zіom. Przeszli do kolejnego pokoju. Ten byі niemalїe hal№. Potкїna maszyneria, aparatura i pulpity mgielne pod њcian№, naprzeciw wejњcia siedem podobnie wygl№daj№cych zespoіуw urz№dzeс i czegoњ, jakby niewielkich hibernatorуw.

Colloni pokiwaі gіow№, od jakiegoњ czasu wszyscy bezwiednie uїywali ulubionego gestu McSonna, mrukn№і Radiwillowi "Szapaj" i zaj№і siк rozszyfrowywaniem przeznaczenia pulpitуw mgielnych. Oczywiњcie montowane chaіupniczo, mogіy sterowaж wіaњciwie wszystkim. Mnуstwo byіo ekranуw kontrolnych - pogrupowanych w siedem ci№gуw.

Do archanioіa podszedі android.

- Sir?

- Czyje to mieszkanie?

- Pana Alexa Hekouno.

Jasne. Berry nie mуgі uїywaж swego prawdziwego nazwiska, Android byі seryjny i w chwili wprowadzenia do sieci programu poluj№cego na Scotta Berry'ego zacz№іby sprawiaж kіopoty. Zabezpieczyі siк Woppati.

- A ta maszyneria, do czego sіuїy?

- Nie wiem, sir. . .

- Czym siк zajmujesz?

- Jestem przystosowany do wykonywania wszystkich poleceс, sir. Pan rozkaїe? Tak, reklamuj№ te maszynki, reklamuj№. "Nawet czіowiek nie jest tak wieloczynnoњciowy!" No to, do cholery, niech czіowiek sіuїy temu ostatniemu krzykowi ewolucji.

- Nie przeszkadzaj.

Android cofn№і siк w cieс specjalnie dla niego stworzony. Nie czuіo siк jego obecnoњci. Producenci twierdzili, їe klient nie moїe czuж siк skrкpowanym przez ich produkt. Nowe pokolenia. Radiwill skrzywiі siк w duchu. On nigdy nie krкpowaі siк swego komputera. Moїe byі nienormalny.

Na њrodku sali dopadі go okrzyk Colloniego.

- Mam numer tych urz№dzeс. Przyjaciel wіaњnie sprawdza.

- No i?

Przyjaciel Colloniego musiaі mieж niejakie trudnoњci z dotarciem do sieci w najbliїszym oњrodku miejskim. Nie kaїdy jest przyzwyczajony do takich widokуw. Trochк to trwaіo.

- To jest na liњcie Aboundena. Zespуі klonuj№cy, typ tirielowski.

Archanioі poczuі bolesne ukіucie pod czaszk№: Kliatliokulah wdarі siк brutalnie w intuicjк Radiwilla. Takie sprzкїenia s№ niebezpieczne, ale bardzo wydajne.

Przyskoczyі do jednego z "hibernatorуw". I zamarі wpatrzony w kilkutygodniowy embrion ludzki: Podniуsі wzrok. Siedem embrionуw. A kaїdy z nich jest Jezusem Chrystusem, Synem Boga.

- A wiкc ojciec wiedziaі?

Papieї pokiwaі gіow№. Wiedziaі tyle, ile chciano, by wiedziaі. Zdawaі sobie sprawк, їe pokierowano nim, posіuїono siк jak њlepym narzкdziem i ta wiedza rуwnieї celowo byіa mu dana. Przewidziano jak wskutek tego post№pi, jak zachowa siк w takich, a nie innych okolicznoњciach i co trzeba zrobiж, by pokierowaі Koњcioіem zgodnie z oczekiwaniami. Zrobiono to. Papieї znaі swуj umysі i miaі њwiadomoњж, iї jakakolwiek prуba przeciwstawienia siк temu, dla ktуrego jest њlepym narzкdziem nie ma po prostu sensu. Dlatego teї zrobiі to, co zrobiі. To, czego od niego oczekiwano. Miaі do czynienia z doњwiadczonym Rzemieњlnikiem.

- I wiedziaі ojciec, їe њmierж Berry'ego spowoduje њmierж embrionуw?

- Przypuszczaіem.

- I mimo to...

- Wіaњnie dlatego.

Gigantyczna platforma Watykanu czerwieniaіa na tle sіoсca, olbrzymiego i krwawego. Ogrody wspaniale utrzymane ci№gnкіy siк bez koсca. Cieс ich alejek przypominaі -wspaniaіy, chіodny pуіmrok staroїytnych њwi№tyni.

Papieї usiadі na drewnianej іaweczce, obok Radiwill, ze wzrokiem wbitym w szkarіatny kwiat ruetanu.

- On Go... Ich... "Zamordowaі ."

- Nie prуbuj tego zrozumieж. Od pewnego momentu nauka i czіowiek tak wypaczyli њwiat, їe rzeczywistoњci nie moїna juї traktowaж serio.

- Ale... to nie koniec. Woppati jest Wiecznym, jest czasowcem. On moїe...

- On wcale nie moїe tak wiele. Myњlisz, їe sk№d ja i Canedon wiedzieliњmy o tym? Nie wszystkim czasowcom siк podoba to, co robi ten szaleniec. - Nawet papieї musi umieж kіamaж. Nie pofatygowaі siк o Blokadк i miaі nadziejк, їe Radiwill nie wykorzysta swych zdolnoњci.

- Nie masz racji ojcze. On jest najwczeњniejszym іamiczasem.

- I wiele jego dzieі chodzi po њwiecie. Wiem. Wiem. Musisz siк z tym pogodziж, skoro nie moїesz tego zmieniж.

Radiwill oderwaі wzrok od ruetanu.

- Aleї mogк. Gdyby tylko ojciec wyraziі zgodк na jeden krуtki skok czasowy... - Їeby i wasze dusze zostaіy zapкtlone? Nic z tego. To byіoby straszne. Opкtani przez dusze... twoj№... czy...

- Colloniego.

- Zіo...

- Tak, ojcze, tak. Їegnaj.

- Їegnaj synu.

Chіodne s№ wieczory na papieskiej platformie.

Nikt nie spodziewaі siк osobistej wizytacji archanioіa.

Budynek byі pusty, cichy. Ewakuowano wszystkie szeњжset dwadzieњcia piкter. Trzy wielkie straty bojowe Zastкpуw szybowaіy wokуі bіyszcz№cego sopla. Wszystkie wyjњcia zablokowano. Dochodziіo poіudnie i pojazdy informaciakуw kікbiіy siк nad podstaw№ odwrуconego stoїka budynku. Niezawodny maj№ wкch.

Grupa szturmowa zіoїona z kandydatуw byіa w њrodku juї od godziny. Byі to ich miesi№c egzaminacyjny. Klкli jak diabli ujrzawszy przygl№daj№cego siк ich robocie Radiwilla.

Odrodzeсca osaczyli na przedostatnim piкtrze, w hangarze stratуw towarowych. Kuliі siк gdzieњ w k№cie z rzucon№ kl№tw№ niewidzialnoњci. Baі siк. Oni teї siк bali. On byі przeraїony њmiertelnie. Walczyі o їycie. Oni nie. Ale to byі ich miesi№c egzaminacyjny.

Wahali siк. Archanioі ze stratu zawieszonego w cieniu pod sufitem przygl№daі siк temu wahaniu. Rozgoryczenie њciskaіo go od kilku dni, rozgoryczenie i їal. Colloni zabiі w pojedynku Urk- urkala. Tak. Colloni byі m№dry. A Radiwill stary, gіupi, zaњlepiony przeszіoњci№. Rozgoryczony byі archanioі. Miкdzy innymi przez ten њwiat.

- Koсczy siк mуj czas - szepn№і ekranowi.

Ekran milcz№co przyznaі mu racjк. Przyjaciel postanowiі przeczekiwaж te napady zw№tpienia nie ingeruj№c. (A Sіonny szedі za trumn№ przyjaciela, z ktуrym nie dane mu byіo porozmawiaж.)

Bкbnienie.

Archanioі przypomniaі sobie o zaіoїonej blokadzie i zdj№і j№. Pojawiіa siк LottIna w sіupie ,mgіy. To ona byіa dzisiaj dyїurn№.

- Radiwill?

- Tak? - archanioі podniуsі gіowк i spojrzaі w bok. Kandydaci wziкli siк wreszcie do roboty. Powietrze w dole migotaіo, krzyїowaіy siк promienie: Ktoњ, zapomniawszy na moment o staіej antykl№twie, wyniesiony przez przekleсstwo Odrodzeсca pod sufit, zgin№і rozerwany na strzкpy.

- Hamtol zіapaі jednego faceta - zamilkіa na chwilк..- Sprowadziіam do niego Pha.

Radiwill uniуsі brwi. Gіуwnego telepatк Zastкpуw?

Na dole Odrodzeniec ostatecznie przyparty do њciany miotaі nie, istniej№cymi fragmentami swego ciaіa.

- On twierdzi, їe jest Janem Chrzcicielem.

Odrodzeniec pojawiі siк i umarі.

- Mуwi prawdк.

Mojїesz spojrzaі w niebo i zastukaі w ziemiк lask№.

Їoіnierz otulony pіaszczem jak noc№ uniуsі wіуczniк.

Siedmiu jeџdџcуw zatrzymaіo swe konie nad strumieniem.

Њwieci sіoсce.

Czіowiek w potarganym fraku wyj№і pistolet z futeraіu na skrzypce.

Papieї z uњmiechem na ustach іaskawie skin№і na Felgrooma.

Mкїczyzna pochyliі siк nad szeregiem inkubatorуw.

I...

Їyjк, istniejк, umarіem i juї mnie nie ma. Їyjк i istniejк. Nie mam koсca, nie mam pocz№tku. Moje imiк zdechіo porzucone, z gіodu i z cierpienia. Nie ma we mnie litoњci, nie ma we mnie miіoњci. Nie ma nienawiњci i gniewu. Jestem pusty. Jestem peіny. Wylewa siк ze mnie pustka zaprawiona czasem. Na brzegach. mojego opкtania leї№ porzucone wspomnienia. Zawsze i nigdy. Nigdy nie chodzк tam, їeby kopaж je, najedzone piaskiem i opite sіon№ wod№, kopaж je czubkiem buta i patrzeж jak przymilaj№ siк do mnie rozrzedzaj№c mnie jeszcze bardziej po wiekach i tysi№cleciach: To ja rozkazujк zmieniaж ich kostiumy. Zawsze i nigdy; jedyne sіowa dla mnie nieistniej№ce. Plujк na nie sokiem mego szaleсstwa. Wystawiam memu imieniu pomnik, wielki, monumentalny, taki na pуіtora wieku, byњcie mogli kіaniaж siк mu, przeklinaж go i wypisywaж na nim kl№twy. Niech umrze Woppati. Niech umrze. Chce њmierci! Nieskoсczon№ iloњж razy umieram i rodzк siк. Powtarzam i powtarzam. Biegnк, ale tak naprawdк to w ogуle mnie nie ma. Jem, ale tak naprawdк moje usta jeszcze nie uksztaіtowaіy siк w іonie matki, ktуrej praprzodkowie jeszcze siк nie narodzili. Potem rodzк siк, їyjк, uruchamiam Maszynк i od nowa pкdzк bez ciaіa. Њmierж jest poza moim zasiкgiem. Zawsze i nigdy. Wiem, co mam wykonaж. Wiem co wykonaіem. Wiem, co wykonujк. Uwierzcie mi... Uwierzcie, їe to nie ja stworzyіem ten њwiat! Jego przeklinajcie! Czujк jego przepіyw... Nieukierunkowany, nie poddawaj№cy siк kolejnoњci... Tnie mnie swoimi myњlami i miaїdїy. Pomimo swej nieskoсczonoњci tak skondensowany. To On! Wіaњciwie nie mam pojкcia co wykonujк. Nigdy nie dowiem siк, czy jest to zemsta, nagroda czy... Zawsze i nigdy. Dlaczego nigdzie nie mogк znaleџж odcisku mej woli? Nie mogк siк dowiedzieж czym jest moja... praca?

Spojrzaіem w niebo i zastukaіem w ziemiк lask№.

Otulony pіaszczem jak noc№ uniosіem wіуczniк.

Zatrzymaliњmy swe konie nad strumieniem.

Њwieci sіoсce.

Wyj№іem z futeraіu na skrzypce pistolet.

Z uњmiechem na ustach skin№іem na Felgrooma.

Pochyliіem siк nad szeregiem inkubatorуw. /I...

Kim On jest? Komu sіuїк?

Opкtaіem miliony ludzi. Kto mnie opкtaі?

Їoіnierz otulony pіaszczem jak noc№ uniуsі wіуczniк podchodz№c do krzyїa i przebiі mi bok.

Chіopi zaprowadzili go do w№wozu, wielkiego, cienistego, o іagodnych stokach, z baldachimem dziwnie poskrкcanych drzew przykrywaj№cych go niezbyt szczelnie - њrodkiem wiodіa њcieїka sіoсca, co jakiњ czas przecinana cieniem wysuniкtego konaru; byіo poіudnie.

Wszyscy odprowadzaj№cy odeszli, gdy zjeїdїaі w dуі z obnaїonym mieczem w dіoni - potem mogіo nie starczyж czasu nawet na wyjкcie go z pochwy, chociaї byі w tym szybki. Pot spіywaі po nim strumieniami, staraі siк nie zwracaж na to uwagi, chociaї heіm mu siк przekrzywiі i zbroja straszliwie rozgrzaіa. W myњlach powtarzaі modlitwy i miaі nadziejк, їe krzyї poњwiкcony przez biskupa, za ktуry daі buhaja i trzy jaіуwki, a ktуry bіyszczaі teraz na jego piersi, wspomoїe go w ciкїkich chwilach.

Koс szedі pewnie, nie przystaj№c, nie opieraj№c siк. Jego niesamowicie czarna sierњж lњniіa jak nigdy. Gіupcy mуwili, їe stajenny jest szalony, ale na koniach znaі siк jak nikt.

To juї drugie odgaікzienie w№wozu. Skrкciі. Pуіmrok pochіon№і go wraz ze zwierzкciem. Tam, za zakrкtem... cisn№і mocniej broс. Tam, za zakrкtem czekaіo go... co? Њmierж? Sіawa?

Tam, za zakrкtem w swej wal№cej siк wieїy czekaі na niego jego przeciwnik. Nagi, namaszczony wonnymi olejami, siedziaі w najwyїej poіoїonej ocalaіej komnacie w pozycji lotosu, a wszystkie jego zmysіy byіy zamkniкte. Od pocz№tku, ktуrego nie byіo, napiкtnowany imieniem Wszystkowiedz№cego. I sіuszne byіo to imiк. Od urodzenia, ktуre byіo tylko formalnoњci№ ochrzczony przez siebie samego Niszczycielem Czasu. I sіusznym miaіo staж siк za moment to imiк. Zaraz zerwie kajdany, ktуre trzymaj№ go w ciele. Zaraz... W dole biegu rzeki historii znany i nieznany jako Pan Szaleсcуw. Przeklкte, lecz prawdziwe to imiк. Zaraz rozci№gnie sw№ њwiadomoњж od pocz№tku do koсca - choж nie ma pocz№tku ni koсca istnienia. Albowiem jest on Niszczycielem Czasu.

Wrуg jego zatrzymaі swego konia przed zmurszaі№ bram№ wieїy. Odchrz№kn№і, bo czuі jak coњ go dіawi, a to byіa waїna chwila. Ale gіos i tak go zawiуdі gdy krzykn№і :

- Wyіaџ ze swej kryjуwki tchуrzliwy czarowniku!

Nic. Odczekaі kilka minut i ponowiі swe wezwanie, a potem jeszcze raz zmieniaj№c jedynie epitet. Nic.

- Tchуrz! - rykn№і wreszcie caіy spocony ze strachu.

Bкdzie musiaі wejњж do tej wieїy. Uniуsі z piersi krzyї i pocaіowaі go. Nie mуgі siк zdecydowaж. Po kwadransie straconym na bezowocnym sterczeniu przed bram№ zacisn№і zкby i zsiadі.

A wіaњciwie tylko chciaі zsi№њж. W momencie gdy caіy jego ciкїar i ciкїar jego zbroi spocz№і na jednym strzemieniu - ono pкkіo. Rycerz upadі, poњlizgn№і siк i uderzyі gіow№ o jeden z kanciastych, obrobionych kamieni, ktуrych peіno byіo wokуі, bowiem wieїa waliіa siк juї kilka іadnych lat.

Wszystkowiedz№cy wiedziaі o wszystkim. Wszystkowiedz№cy zawsze wiedziaі o wszystkim i dlatego nie przerwaі swych zmagaс z czasem. Wiedziaі, їe wygra i wiedziaі kiedy wygra. Wiedziaі rуwnieї co zrobiі (chociaї wіaњciwie jeszcze tego nie zrobiі) jego wierny sіuga, ktуry wiernym byж musi w kaїdej sekundzie їycia, co nie ma koсca.

Їaden gіupiec nie widziaі, jak wczoraj wieczorem stajenny, ktуry znaі siк na koniach jak nikt, sapaі i stкkaі w ciemnoњci nad strzemieniem swego pana. Mуwili, їe jest szalony. Їe opкtaіy go zіe duchy.

Gіupcy zawsze coњ wymyњl№. Ale їaden rozs№dny czіowiek im nie wierzy.

Ruch Generaіa

Poci№g zatrzymaі siк i Generaі zeskoczyі na ziemiк. Przez kікby buchaj№cej od lokomotywy pary dojrzaі krкp№ postaж krasnoludzkiego maszynisty, ktуry juї krz№taі siк dookoіa czterokrotnie odeс wyїszych kуі, z sobie tylko znanych powodуw wal№c z furi№ w brudny metal mіotem o bardzo dіugim trzonku.

Generaі zamachaі lask№, powstrzymuj№c swego adiutanta od podbiegniкcia do torуw, i podszedі do krasnoluda.

- Chyba wszystko w porz№dku?

Tamten spojrzaі, sapn№і, odіoїyі mіot. W czarnej od sadzy twarzy bіyskaіy їуіtawe biaіka. Dziko spl№tana broda krasnoluda posiadaіa aktualnie barwк smoіy i zapewne daіoby siк z niej wyczesaж z pуі szufli wкgla. Maszynista siкgn№і gdzieњ pod уw bujny krzak zarostu, wyj№і papierosa i zapaіki, zapaliі, zaci№gn№і siк.

- Wszystko w porz№dku, Generale - rzekі, uspokoiwszy juї nerwy.

Generaі zerkn№і na zegarek, ktуry wyci№gn№і z lewej kieszeni kurty.

- Kwarta do drugiej. O pуіtorej klepsydry szybciej niї zapowiadaliњcie. Nieџle.

Krasnolud parskn№і dymem; rozїarzony czerwono papieros, wetkniкty gdzieњ w њrodek tej ciemnej gкstwy, gdzie znajdowaіy siк usta maszynisty, na moment zajarzyі siк jeszcze mocniej.

- Nie o to chodzi. Pomocnika mam do dupy. Generaі bкdzie spokojny, "Demon" ci№gnie jak cholera, mуgіby nawet szybciej.

- Wolaіbym raczej wiкcej wagonуw.

- Teї da radк.

- No. To њwietnie. Cieszк siк. - Poklepaі krasnoluda po ramieniu sw№ lew№ dіoni№ (zalњniіy kamienie, bіysn№і metal), na co krasnolud wyszczerzyі w uњmiechu krzywe zкby; ale Generaі patrzyі juї gdzie indziej, na adiutanta mianowicie, ktуry mimo wszystko zbliїaі siк do nich.

Generaі poїegnaі siк z maszynist№ i wszedі pod okap wкglowej szopy. Koіysz№ca siк pod jej dachem lampa naftowa ciskaіa po okolicy blade cienie.

Major Zakraca wyprкїyі siк i regulaminowo zasalutowaі: obcasy razem, cholewy na wysoki poіysk, lewa dіoс na rкkojeњci szabli, prawe ramiк wyrzucone energicznie w przуd i w gуrк.

- Dajїe spokуj, Zakraca, nie jesteњmy na defiladzie.

- Tak jest, generale.

Po czym przeszedі w rуwnie regulaminowe "spocznij".

Generaі po prostu nie mуgі sobie daж rady z Zakrac№; nawet nie prуbowaі zmieniaж nawykуw oficera, przypuszczalnie zostan№ mu one juї do њmierci. Jako nastoletni kadet Akademii Wojny, Zakraca wybraі siк wraz ze sw№ druїyn№ na wycieczkк w Gуry Zmierzchu - mieli wolny miesi№c, chcieli sprawdziж prawdziwoњж legend, wydawaіo im siк to odpowiedni№ rozrywk№ dla przyszіych dowуdcуw armii. Z caіej druїyny przeїyі jeden Zakraca: wizytuj№cy akurat osiadіego w okolicy znajomego nekromantк Їelazny Generaі uratowaі chіopca dosіownie wyrywaj№c go ze szponуw smoka. Generaі, ktуry i tak byі bohaterem dla kaїdego z urwickich kadetуw, w oczach mіodego Zakracy awansowaі wуwczas na co najmniej pуіboga. Zakraca dorуsі, trzasnкіa mu trzydziestka - lecz w jego prywatnej teogonii wci№ї nic siк nie zmieniaіo.

- No wiкc?

- Jest џle. Iluzjoniњci Peіzacza otworzyli nad miastem Їabie Pole. Ludzie ogl№daj№. Ptak leje ksi№їкcych ile wlezie.

- Warzhad miaі wydaж dekret.

- Nie wydaі.

- Jasny piorun. Co mуwi?

- Jego Krуlewska Wysokoњж nie zamierza uciekaж siк do stosowania cenzury - wyrecytowaі z kamienn№ twarz№ Zakraca. - Powinien pan jednak, generale, zabieraж ze sob№ lusterka, byіby pan na bieї№co, polte'y nigdy do koсca pewne.

- Niech zgadnк, kto mu podpowiedziaі, co zamierzaж: Birzinni, prawda?

- Premier nie opuњciі Zamku od dwуch dni - odparі Zakraca.

Generaі uњmiechn№і siк ponuro.

- Masz konie?

- Za skіadem.

- Wiкc do Zamku.

Jad№c, wyliczaі spodziewany czas dotarcia poszczegуlnych oddziaіуw na pozycje. Teoretycznie dane konieczne dla przeprowadzenia podobnych kalkulacji pozostawaіy zmiennymi nieaproksymowalnymi: na przykіad taki Nex Pluciсski, jako gіуwnodowodz№cy Armii Poіudnie, gdyby tylko zechciaі, byіby w stanie opуџniж caі№ operacjк o trzy-cztery dni. Kolej їelazna sama z siebie niczego nie przes№dzaіa, caіy osi№gniкty dziкki niej zysk czasowy mуgі zostaж іatwo zmarnotrawiony przez jedn№ niefortunn№ rozmowк na Zamku.

Przemknкli przez Lasek Wieczorny i wypadli na Krуlewskie Bіonie. Otworzyіa siк przed nimi panorama Czurmy, stolicy Zjednoczonego Imperium, od staroїytnoњci siedziby krуlуw na Havrze. Јuna od њwiateі miasta gasiіa gwiazdy, ktуre i tak w wiкkszoњci przesіaniaіo Їabie Pole. Dwumilionowa metropolia ci№gnкіa siк dziesi№tkami wкїуw wzdіuї zatoki o ksztaіcie іzy. W czystych wodach oceanu przegl№daіa siк krwawa klкska wojsk Ksiкstwa Spokoju. Generaі spogl№daі na naniebn№ iluzjк, usiіuj№c, mimo niewygodnego skrуtu perspektywicznego, zorientowaж siк w bardziej szczegуіowym przebiegu bitwy. Wziкte to byіo z punktu widzenia lec№cego ponad Їabim Polem orіa b№dџ sokoіa (a najpewniej sкpa). Co jakiњ czas wpadaіy jednak w transmisjк dіuїsze i krуtsze wstawki ze zbliїeс, gdy trwaі jakiњ wyj№tkowo zaciкty pojedynek, wyj№tkowo krwawa rzeџba b№dџ wyj№tkowo efektowne magiczne starcie.

Kiedy wі№czyіa siк reklama Skіadуw Kowalskiego, Generaі spytaі Zakracк:

- Kto jeszcze to sponsoruje?

- Jawnie: stali klienci Peіzacza. Sumak, Foіszyсski, bracia Que, Kompania Poіudniowa, Holding STC. Nie wiem natomiast, kto wszedі z powodуw politycznych; jeњli w ogуle wszedі ktokolwiek, bo moїe nie byіo potrzeby.

- Ilu ludzi Peіzacza to trzyma?

- Ohoho, chyba wszyscy. Tam juї siк tіuk№ іadnych parк klepsydr, a leci to non stop.

- Napuњcili nawet dїinny.

- Mhm?

- Tylko siк przypatrz: їaden rydwan nie wchodzi im w wizjк. Musieli poіoїyж blokadк. Znowu pуі miasta bкdzie siк procesowaж. Peіzacz na pewno dostaі od kogoњ po cichu w іapк, w їaden sposуb nie zwrуciіoby mu siк podobne przedstawienie z samych reklam.

- No... nie wiem. Pan zobaczy na tarasy, balkony, dachy, generale. Pan zobaczy na ulice. Maіo kto њpi. To nie jest bitwa o byle wiochк, tam Ptak rozdeptuje Ksiкstwo. Frekwencja, їe pozazdroњciж. Peіzacz na pewno doi ich wszystkich ile wlezie. Na dodatek sukinsyny maj№ szczкњcie, bo oba ksiкїyce akurat s№ pod horyzontem i jakoњж obrazu udaіa im siк jak z lustra.

Wpadli na przedmieњcie. Tu juї musieli zadzieraж gіowy, by nie straciж z widoku tocz№cej siк na nocnym nieboskіonie bitwy. Przez Їabie Pole przewalaіo siк piekіo: smoki pіonкіy w locie, otwieraіy siк w ziemi wulkany, tryskaіa lawa, ludџmi rzucaіo na setki іokci w gуrк, rozdzierana przestrzeс zwijaіa ich w obwarzanki i strucle, potem odwijaіa w drug№ stronк, i na nice, metamorficzne potwory њcieraіy siк ponad gіowami piechoty, snopy њwiatіa z ustawionych na wzgуrzach dookoіa Pola latarni tartyjskich krzyїowaіy siк, і№czyіy, wyginaіy i rozszczepiaіy, indywidualne pojedynki urwitуw przeradzaіy siк w szalone pokazy magicznych fajerwerkуw, urwici w uіamkach knotуw wyіadowywali w walce moc, umiejкtnoњci i doњwiadczenie zebrane w ci№gu caіego swego їycia, roњli pod chmury i kurczyli siк niїej џdziebeі trawy, rzygali ogniem, wod№, gazem, nicoњci№, ciskali na wrogуw huragany њmiertelnych przedmiotуw, lawiny niszcz№cych energii, i rуwnoczeњnie bronili siк przed analogicznymi ich atakami.

Biedota ze slumsуw, leї№c bezpoњrednio na ziemi b№dџ na rozci№gniкtych na niej kocach, komentowaіa gіoњno przebieg pojedynkуw, nagradzaіa zwyciкzcуw i przegranych gwizdami, oklaskami, przekleсstwami.

Wyjechali na Gуrn№ Willow№, Generaі pokazaі: w prawo. Zatrzymali konie przy szeњciopiкtrowym "Zajeџdzie Gonzalesa". Stajenny zabraі wierzchowce, przeszli na zaplecze. Starzec prowadz№cy interes wynajmu rydwanуw stukn№і cybuchem fajki w nocny cennik. Generaі skin№і na Zakracк; major zapіaciі.

Okazaіo siк, їe zajazd dysponuje tylko jednym wolnym rydwanem, pozostaіe jeszcze nie wrуciіy albo nie nadawaіy siк do uїytku.

- Zamek - rzekі Generaі dїinnowi rydwanu, ledwo usiedli i zapiкli pasy.

- A konkretnie? - spytaі dїinn ustami umieszczonej na przedpiersiu pіaskorzeџby, juї unosz№c pojazd w powietrze.

- Gуrny taras na Wieїy Hassana.

- Ten taras jest zamkniкty dla...

- Wiemy.

- Jak szanowni panowie sobie їycz№.

Wyprysnкli ponad nisk№ zabudowк przedmieњcia. Zamek majaczyі na horyzoncie czarn№ piкњci№ wbit№ gікboko w gwiazdoskіon. Wyniesiony w gуrк na stromej kolumnie skaіy na blisko pуі wкїa, spieczony z jednej bryіy kamienia-niekamienia przed niespeіna czterystu laty, trwaі ponad Czurm№ w niezmiennej i niezmienialnej formie, sіuї№c kolejnym krуlom Zjednoczonego Imperium jako dom, twierdza, paіac oraz centrum administracyjne. Generaі doskonale pamiкtaі ten dzieс, gdy Szarchwaі uaktywniі wreszcie latami konstruowane zaklкcie, wyszarpuj№c z wnкtrza planety gigantyczny blok gor№cej lawy i formuj№c go poњrуd ulewy i grzmotu piorunуw, w przesіaniaj№cych wszystko kікbach gor№cej pary - w wyњniony pradawnym koszmarem Zamek.

Spikowali na Wieїк Hassana, wielki paluch czarnej budowli wskazuj№cy aktualnie њrodek Їabiego Pola. Poziome sіupy њwiatіa, bij№ce z wieїy na wszystkie strony przez mniejsze i wiкksze okna oraz inne otwory, czyniіy z niej filar jakiejњ na pуі materialnej drabiny jasnoњci. Rydwan wleciaі w jeden z najwyїszych jej szczebli, wyhamowaі i osiadі miкkko na wysuniкtej w przepaњж szczкce tarasu.

- Jesteњmy - rzekі dїinn. - Mam czekaж, czy mogк juї wrуciж?

- Nie czekaj - rzekі Zakraca siкgaj№c do kieszeni. - Ile?

- Dwa osiemdziesiat.

Zanim major zapіaciі, Generaі byі juї przy wejњciu do hali postojowej. Zerkn№і po raz ostatni w niebo. Chroniona sferycznym ugiкciem przestrzeni piechota Ptaka Zdobywcy odcinaіa wіaњnie wojskom Ksiкstwa Spokoju ostatni№ drogк odwrotu.

- Gіуwnodowodz№cy Armii Zero, generaі urwitуw Zjednoczonego Imperium, doїywotni czіonek Rady Korony, doїywotni senator Zjednoczonego Imperium, honorowy czіonek Rady Elekcyjnej, krуlewski doradca, dwukrotny regent, Straїnik Rodu, Pierwszy Urwita, rektor Akademii Sztuk Wojny, kawaler orderуw Czarnego Smoka i Honoru, siedmiokrotny Kassitz Mieczy, fordeman Zamku, hrabia Kardle i Bіadyga, Rajmund Kaesil Maria Їarny z Warzhadуw!

Generaі wszedі i popatrzyі na odџwiernego. Odџwierny zamrugaі. Generaі nie opuszczaі wzroku. Odџwierny usiіowaі siк uњmiechn№ж, ale dolna warga zaczкіa mu drїeж. Generaі staі i patrzyі.

- Dajїe spokуj, jeszcze padnie nam biedaczyna na serce - mrukn№і pierwszy minister Birzinni, wertuj№c zalegaj№ce stуі papiery.

- Ciebie teї tak zapowiadaі?

- Ja nie jestem Їelaznym Generaіem, nie mam oњmiuset lat, moje tytuіy nieco mniej liczne.

- Nieco.

- Widziaіeњ? - spytaі zagікbiony w przysuniкtym do otwartego okna fotelu krуl, wskazuj№c brod№ niebo nad Czurm№.

- Widziaіem, Wasza Wysokoњж - przytakn№і Generaі, podchodz№c doс. Bogumiі Warzhad paliі papierosa, strzepuj№c popiуі do ustawionej na kolanie popielniczki w ksztaіcie muszli. Na parapecie przy jego lewym іokciu staіo jedno z luster dystansowych, odbijaj№c obraz Sali Rady paіacu Ksiкcia Spokoju w Nowej Plisie; rubin gіosu lustra byі wyciњniкty. Na owej Sali panowaі chaos nie mniejszy, niї na Їabim Polu.

- Skurwysyn Ptak ma szczкњcie jak jakiњ pieprzony Gurlan. - Warzhad rozgniуtі papierosa, zaraz wyj№і z papieroњnicy i zapaliі nastкpnego. - Jebanemu Szczuce trzasnкіa faza i Ptak uderzyі dokіadnie wtedy, pуі klepsydry urwici cholernego ksiкciunia szli bez wsparcia, poіowa zdechіa z niedotlenienia. Ni chuja nie pojmujк, czemu ten dupogіowy Szczuka siк nie cofn№і. Co, do kurwy nкdzy, zіoto maj№ zakopane pod tym zasranym Їabim Polem, czy jak?

Dla nikogo nie byіo tajemnic№, iї jкzyk, jakim posіuguje siк na codzieс mіody krуl, doњж daleko odbiega od standardуw obowi№zuj№cych w arystokratycznych sferach, wszelako obserwowane w nim od jakiegoњ czasu natкїenie niecenzuralnych wyrazуw wskazywaіo na lichy - i wci№ї pogarszaj№cy siк - stan nerwуw wіadcy.

- Tіumaczyіem Waszej Wysokoњci - odezwaі siк znad trуjwymiarowej projekcji pola walki odwrуcony do monarchy plecami Nex Pluciсski. - Nie zd№їyliby na czas otworzyж kanaіуw w nowym miejscu.

- Ale urwici Ptaka teї by nie zd№їyli! - wrzasn№і Warzhad. - Wiкc co za rуїnica?

- Ptak ma жwierжmilionow№ armiк - rzekі cicho krуlowi Їelazny Generaі. - Jemu o nic innego nie chodzi, jak wіaњnie o wykluczenie z walki urwitуw. Wdepcze ksi№їкcych w ziemiк sam№ mas№ rzuconego do ataku wojska.

- Dlaczego my i Ferdynand nie mamy жwierжmilionowych armii?

- Bo to nieopіacalne - westchn№і Birzinni, pieczкtuj№c jakiњ dokument.

- Pierdolonemu Ptakowi, їeby go szlag, najwyraџniej siк opіaca.

- Ptakowi teї siк nie opіaca. Dlatego musi podbijaж.

- Nie byіbym tego taki pewien - mrukn№і Generaі.

- Wiкc sami, kurwa, nie wiecie, i jeszcze mnie mydlicie oczy! A ogіoњmy, cholera, powszechny pobуr do wojska, niech siк sukinsyn zdziwi! On ma жwierж miliona? Ja bкdк miaі pieprzony milion! A co! W koсcu to Imperium, nie jakieњ pуіnocne zadupie! Gustaw, ile byіo w ostatnim spisie?

- Sto dwanaњcie milionуw czterysta siedem tysiкcy dwieњcie piкжdziesi№t siedem peіnoletnich obywateli, Wasza Wysokoњж - odparі natychmiast Gustaw Lamberaux, Sekretarz Rady, ktуremu w gіowie siedziaіo piкж demonуw.

- A ile ma ten caіy Ptak, maж jego plugawa?

- Tego on sam zapewne nie wie. Ludnoњж zamieszkuj№c№ podbite przezeс ziemie ocenia siк na dwieњcie piкtnaњcie do dwustu osiemdziesiкciu milionуw.

- Aї tyle?! - zdumiaі siк Warzhad. - Sk№d siк wziкіo tyle tego robactwa?

- Na Pуіnocy panuje bieda, Wasza Wysokoњж. Mnoї№ siк w bardzo szybkim tempie - zakomunikowaі Lamberaux, sugeruj№c oczywiste logiczne powi№zanie tych dwуch faktуw.

- To jest naturalne ciњnienie demograficzne - rzekі Generaі przysiadaj№c na parapecie przed krуlem, laskк kіad№c przez biodro, lew№ dіoс na jej gaіce. - Prкdzej czy pуџniej taki Ptak musiaі siк przydarzyж. Niesie go fala przyrostu naturalnego, jest niczym bіyskawica wyіadowuj№ca energiк burzy. To jeszcze twуj pradziadek wydaі dekret zamykaj№cy granice Imperium przed imigrantami. Bogacz jest bogaczem jedynie dopуty, dopуki ma przy sobie dla zobrazowania kontrastu nкdzarza. To dlatego tak absurdalna wydaje siк ofensywa Ptaka, gdy siк patrzy na mapк: jego ziemie przy ziemiach Imperium i sojusznikуw wygl№daj№ jak, nie przymierzaj№c, pchіa przy smoku. Ale to jest zіy punkt widzenia.

- A jaki jest dobry, hк?

- Dobry jest taki: niecaіe siedemset lat temu caіe dzisiejsze Imperium to byіa Czurma, zatoka, Wyspa Latarni, co poszіa na dno podczas Dwunastoletniej, i okoliczne sioіa. Oraz baron Anastazy Warzhad, ktуry miaі odwagк podnieњж rebeliк w њrodku Wielkiego Pomoru. A caryca Yx spojrzaіa na mapк, zobaczyіa pchік przy smoku, i odwlekіa wysіanie wojska.

- A cуї to za analogie poronione? - zirytowaі siк Birzinni, skoсczywszy jak№њ krуtk№ rozmowк przez swoje lusterko. - Їe co? - їe my jesteњmy taki kolos na glinianych nogach? A Ptak z t№ jego barbarzyсsk№ zbieranin№ to przyszіe Imperium?

- O tym moїemy siк przekonaж tylko w jeden sposуb - rzekі spokojnie Generaі. - Czekaj№c. Ale czy naprawdк chcesz mu pozwoliж zbudowaж to swoje imperium?

- Ty po prostu masz skrzywion№ perspektywк. - Birzinni zamachaі w stronк Generaіa zdezaktywowanym lusterkiem. - To przez te wszystkie twoje czary: їyjesz i їyjesz i їyjesz, jeszcze jeden wiek, jeszcze jeden, historia caіych paсstw zamkniкta pomiкdzy mіodoњci№ a staroњci№; choжbyњ chciaі, nie zmienisz tej skali.

- Dla krуlуw - powiedziaі Generaі patrz№c Warzhadowi prosto w bікkitne oczy - jest to najwіaњciwsza ze skal, najwіaњciwsza z perspektyw. Musimy uderzyж teraz, gdy Ptak zwi№zany jest w Ksiкstwie. Bez podchodуw, bez macania, caі№ potкg№. Wejњж na niego przez Przeікcz Gуrn№ i Doln№, wejњж z zachodu Mokradіami, i desantem morskim w K'da, Ozie i obu Furtwakach; i powietrznym, rozkіadaj№c mu system zaopatrzenia. Teraz, zaraz.

Warzhad odrzuciі papierosa, zacz№і obgryzaж paznokcie.

- Mam go zaatakowaж? Tak ni z tego, ni z owego, bez powodu?

- Powуd masz. Najlepszy z moїliwych.

- Jaki?

- Dzisiaj Ptak jest do pokonania.

- Wojny chcesz?! - krzykn№і Birzinni, wznosz№c rкce ponad gіowк i budz№c tym swoim krzykiem drzemi№cego przy kominku ministra skarbu, Saszк Querza. - Wojny?! Agresji na Ligк?! Oszalaіeњ, Їarny?!

Od bardzo dawna nikt juї do niego nie zwracaі siк inaczej jak "Generale", ewentualnie "panie hrabio", nawet kolejne metresy, i teraz Їelazny Generaі wbiі swуj lodowato zimny wzrok we wzburzonego premiera.

Birzinni cofn№і siк o krok.

- Ja nie jestem odџwiernym! Daruj sobie te sztuczki! Mam demona, nie zuroczysz mnie!

- A їebyњcie ocipiali, cisza mi tu!! - rozdarі siк krуl Bogumiі Warzhad, i istotnie cisza zapadіa natychmiast.

- Ty, Generaі - krуl wskazaі go palcem. - Ja sobie przypominam: ty juї od jakiegoњ czasu prуbujesz mnie podjudziж przeciwko Ptakowi. Jeszcze chyba w Oxfeld usiіowaіeњ wymusiж na mnie zgodк na poci№gniкcie tej krasnoludzkiej їelaznej drogi pod Przeікcze. Od dawna to planujesz. Ja mуwiк! - potrz№sn№і palcem. - Nie przerywaж, kurwa, kiedy krуl mуwi! Nie wiem, co ty sobie wyobraїasz! Od wieku nie miaіeњ їadnej porz№dnej wojny, wiкc marzy ci siк jakaњ krwawa rozrуba, co? Nie zamierzam przejњж do historii jako ten, ktуry rozpкtaі gіupi№, niepotrzebn№, bezsensown№ i niczym nie sprowokowan№ wojnк! Sіyszysz mnie?

- On tк kolej i tak wybudowaі - rzekі Birzinni.

- Co?

- Tк drogк їelazn№ krasnoludуw.

- Za moje wіasne pieni№dze - mrukn№і Generaі. - Ani grosza z paсstwowej kiesy nie wzi№іem.

- Boїe drogi, co tu siк dzieje? - їachn№і siк Warzhad. - Czy to jest jakiњ spisek szalonych militarystуw?

- Ja nie wiem, czy to siк stanie jutro, czy za rok, czy za lat dwadzieњcia - powiedziaі Generaі wstaj№c z parapetu. - Ale wiem, mam tк pewnoњж, їe w koсcu Ptak uderzy i na nas. A wtedy - wtedy to bкdzie jego decyzja, jego wybуr, i chwila dogodna dla niego. Broсmy siк, pуki jeszcze moїemy, pуki jeszcze sytuacja jest korzystniejsza dla nas.

- Chciaіeњ powiedzieж: dla ciebie - warkn№і Birzinni.

Generaі wsparі siк twardo na lasce, zacisn№і szczкki.

- Oskarїasz mnie o zdradк?

Premier w kontrolowany sposуb okazaі zmieszanie.

- O nic ciк nie oskarїam, jakїe bym њmiaі...

Siwowіosy minister skarbu ockn№і siк na dobre.

- Czy wyњcie wszyscy rozum potracili? - zaskrzeczaі. - Birzinni, ty chyba na іeb ze schodуw zleciaіeњ! Їelaznego Generaіa o zdradк pos№dzasz? Їelaznego Generaіa...?? Toї on miaі wiкcej szans na przejкcie korony Imperium, niї ta korona ma gwiazd! Jeszcze o twoich pradziadkach siк nie њniіo, kiedy on wieszaі za nieposіuszeсstwo i spiskowanie przeciwko krуlowi! Dwa razy byі regentem; czy choж o dzieс opуџniі przekazanie peіni wіadzy? Dwa razy jemu samemu proponowano tron, ale odmawiaі! Z gіуw usieczonych przezeс zdrajcуw uіoїyіbym stos wyїszy od Wieїy Hassana! Tyњ siк tyle razy przy goleniu nie zaci№і, ile jego prуbowali zabiж, wіaњnie za wiernoњж koronie! Dwie rodziny straciі w buntach i rebeliach! Blisko tysi№c lat stoi na straїy rodu Warzhadуw! W ogуle nie byіoby juї dziњ tego rodu, gdyby nie wyratowani przez niego osobiњcie twoi przodkowie, Bogumiі. Ty siк ciesz, їe masz przy sobie takiego czіowieka, bo їaden inny wіadca na Ziemi nie moїe siк poszczyciж tak wiernym poddanym; ktуrego wiernoњci moїe byж tak pewnym. Juї prкdzej w siebie bym zw№tpiі, niї w niego! - Co powiedziawszy, Querz ponownie zasn№і.

Aby uciec spod ich kosych spojrzeс, jakie skierowali na niego zirytowani tak nieprzyzwoicie szczer№ przemow№ ministra skarbu, Generaі wycofaі siк w ciemny k№t sali i usiadі w ustawionym tam pod rzeџb№ gryfa fotelu wyіoїonym czarn№ skуr№. Laskк przeіoїyі przez uda, rкce opuњciі symetrycznie na oparcia, choж, rzecz jasna, o їadnej symetrycznoњci nie mogіo tu byж mowy, bo wzrok patrz№cych zawsze uskakiwaі ku lewej dіoni Generaіa. To byіa ta sіynna Їelazna Rкka, Magiczna Dіoс.

Od oњmiu wiekуw nieustannie doskonal№cy siк w swych urwickich sztukach - zanim jeszcze w ogуle powstaіa definicja urwity, zanim zostaі generaіem, zanim uruchomiі tajemne mechanizmy swej dіugowiecznoњci - juї wtedy, na samym pocz№tku, sіyn№і byі z owej inkrustowanej klejnotami i metalem koсczyny. Legenda gіosiіa, iї oddaj№c siк ciemnym kunsztom (a podуwczas byіy to kunszty uznawane za bardzo, bardzo ciemne) wdaі siк Їarny w konszachty z Niewidzialnymi tak potкїnymi, їe nie mуgі juї nad nimi zapanowaж, i gdy podczas kolejnego z nimi spotkania doszіo do kіуtni, istoty zaatakowaіy go. Wielkim wysiіkiem woli pokonaі je i cudem przeїyі; wszelako utraciwszy w walce wіadzк nad lew№ rкk№, nie mуgі juї jej odzyskaж. Zorientowawszy siк rychіo w nieskutecznoњci wszelkich znanych form kuracji, aby nie pozostaж inwalid№ do koсca їycia (ktуre miaіo siк przecieї okazaж tak dіugie), zdecydowaі siк mimo wszystko uciec do magii: implantowaі sobie zatem w odpowiednich miejscach rкki, dіoni, palcуw rubiny psychokinetyczne. Odt№d nie miкњnie i nie nerwy poruszaіy i zawiadywaіy martw№ koсczyn№, a dziaіo siк to bez jakiegokolwiek ich poњrednictwa, sam№ moc№ myњli Їarnego. Tym sposobem de facto przeksztaіciі on czкњж swojego ciaіa w magiczny artefakt. Sarkaj№cy na pуіњrodki i rzadko zatrzymuj№cy siк w pуі drogi, i tym razem nie cofn№і siк Їarny ze њcieїki, jaka siк przed nim po owej operacji otworzyіa. Nast№piіy kolejne implantacje, kolejne magiczne machinacje, transformuj№ce ramiк i dіoс w potкїny i coraz potкїniejszy, skomplikowany i wci№ї siк komplikuj№cy, wielozadaniowy semiorganiczny mageokonstrukt. Ten proces bowiem wci№ї siк jeszcze nie zakoсczyі; minкіy tymczasem wieki i wieki, a on trwaі. Wychylaj№ca teraz z cienia rкkawa kurty dіoс Generaіa wygl№daіa niczym tкtni№cy jakimњ zimnym, nieorganicznym їyciem splot metalu, szkіa, drewna, kamieni szlachetnych, twardszych od nich nici - oraz, jednak, ciaіa. Wedіug legendy jedno skinienie palca Generaіa rуwnaіo z ziemi№ niezdobyte twierdze; wedіug legendy zaciњniкcie owej piкњci zatrzymywaіo serca wrogуw, њcinaіo im krew w їyіach. Ale to byіa legenda - sam Generaі wszystkiemu zaprzeczaі.

Rкka spoczywaіa nieruchomo na oparciu fotela. Generaі milczaі. Nie pozostaіo mu juї nic do powiedzenia; їyj№c tak dіugo potrafiі rozpoznaж chwile zwyciкstw i momenty klкsk, bardzo precyzyjnie waїyі szanse i nie myliі maіo prawdopodobnego z po prostu niemoїliwym. Siedziaі i patrzyі. Krуl nerwowo paliі kolejnego papierosa. Premier Birzinni, stoj№c przy wielkim, okr№gіym stole zajmuj№cym њrodek komnaty, konferowaі szeptem z dwoma swymi sekretarzami, nieprzerwanie stukaj№c przy tym paznokciem w leї№ce obok lusterko dystansowe. Sasza Querz chrapaі. Ogieс w kominku trzeszczaі i huczaі. Pod przeciwlegі№ њcian№ Nex Pluciсski i jego sztabowcy, na podstawie raportуw zwiadowcуw, przekazywanych za poњrednictwem podwieszonej ukoњnie pod sufitem baterii luster (dwanaњcie na dwanaњcie), aktualizowali sytuacjк militarn№, zobrazowan№ w trуjwymiarowej projekcji ziem granicznych Ksiкstwa i Ligi. Jeden z ludzi Orwida, odpowiedzialny za podtrzymywanie i odpowiednie przeksztaіcanie tej iluzji, drzemaі na krzeњle za lustrami; drugi, selektywnie wі№czaj№cy i wyі№czaj№cy na ї№danie ich foniк, staі pod popiersiem Anastazego Warzhada i ziewaі. Szepty premiera i sekretarzy, sztucznie tіumione gіosy zwiadowcуw, monosylabiczne pomruki sztabowcуw, furkot ognia, szum nocy - wszystko to dziaіaіo usypiaj№co, nic dziwnego, їe stary Querz faktycznie przysn№і. Generaі wszelako od czterech dni obywaі siк bez snu i takїe teraz nie zamierzaі rezygnowaж z magicznych stymulatorуw. Zerkn№і na zegarek. Prawie trzecia.

Wszedі Orwid z Brud№, szefem dalwidzуw.

Birzinni uciszyі swoich sekretarzy.

- Co jest?

Orwid zamachaі rкk№.

- Nie, to nie ma nic wspуlnego z Ptakiem.

- Wiкc?

- Generaі chciaі wiedzieж.

- Skoro jednak fatygowaliњcie siк osobiњcie...

Bruda uњmiechn№і siк blado do skrytego w cieniu Generaіa.

- Znaleџliњmy j№ - rzekі doс.

Krуl zmarszczyі brwi.

- Kogo?

- Planetк Generaіa - wyjaњniі Orwid podchodz№c. - Wasza Wysokoњж z pewnoњci№ pamiкta. To byіo tuї po intronizacji Waszej Wysokoњci. Uparі siк i zagnaі mi ludzi do przeszukiwania kosmosu.

- Ach, prawda... - Warzhad pomasowaі w roztargnieniu czubek wydatnego nosa. - Sіoneczna Kl№twa. Holocaust. Druga Ziemia. No tak. I co, faktycznie trafiliњcie na ni№?

- Tak jest - skin№і gіow№ Bruda. - Prawdк mуwi№c, juї zw№tpiliњmy. Generaі przedstawiі bardzo zgrabn№ argumentacjк, statystyka i miliardy gwiazd i w ogуle: niemoїliwe, їeby nie byіo ani jednej planety o parametrach wystarczaj№co zbliїonych do Ziemi... Ale wіaњnie na to wygl№daіo. Dopiero dzisiaj...

- No, no, no - krуl wykrzywiі siк do Generaіa. - Znowu, cholera, miaіeњ racjк, niech ciк szlag. I co teraz zrobimy z tym odkryciem, a?

- Jak to co? - podnieciі siк Orwid. - To jasne, trzeba tam polecieж i przej№ж j№ w posiadanie w imieniu Waszej Wysokoњci, jako czкњж Imperium!

- Gdzie to wіaњciwie jest? - spytaі Generaі.

- Druga planeta numeru 583 ze Њlepego Јowcy. Nie widaж z naszej pуіkuli. Okoіo dwunastu tysiкcy szіogуw.

- No, kochany Generale - wyszczerzyі siк premier - nosi ciк i nosi, wojny byњ chciaі, ruchu, akcji - masz okazjк. Bierz statek i leж. Cуї za przygoda! Generaі Odkrywca! Jak j№ nazwiesz? Czekaj, zaraz ci wystawiк peіnomocnictwa krуlewskiego namiestnika i gubernatora ziem przyі№czonych. - Od razu zіapaі za lusterko i wyszczekaі doс odpowiednie rozkazy.

Generaі przeniуsі wzrok na krуla.

- Nie s№dzк, їeby to byі odpowiedni czas na podobne wycieczki - rzekі.

Orwid wygrzebaі z kieszeni pryzmat iluzyjny, poіoїyі na stole i wymamrotaі kod wyzwalaj№cy. W powietrzu rozwin№і siк trуjwymiarowy obraz planety. Kilkoma sіowami Orwid powiкkszyі go i podniуsі.

- Јadna, nie? - Obszedі planetк dookoіa, przygl№daj№c siк jej z nie skrywan№ satysfakcj№, jakby w istocie przez uaktywnienie pryzmatu to on j№ stworzyі. - Nie widaж, bo iluzjonisci zdjкli j№ z bardzo bliskiego spojrzenia, ale ma dwa ksiкїyce, jeden duїy, trzy-, czterokrotna masa naszego Tryba, drugi natomiast prawie њmieж. Ten kontynent, co go terminator tak tnie, idzie tam potem jeszcze do drugiego bieguna. A tylko popatrz na te archipelagi. Popatrz na te gуry.

Aї zauroczyіo to samego krуla i Warzhad wstaі i z papierosem w ustach podszedі do iluzji. Generaі rуwnieї siк zbliїyі; nawet Pluciсskiego zainteresowaіa. Planeta, w poіowie biaіo-bікkitna, w poіowie czarna, wisiaіa nad nimi, niczym wybaіuszone z pi№tego wymiaru oko nieњmiaіego bуstwa. Obraz w iluzji byі zamroїony, pryzmat pamiкtaі tylko to jedno odbicie w џrenicy - huragany zatrzymane w wirowaniu, chmury zіapane w rozci№gniкciu na жwierж oceanu, burze pochwycone w њrodku paroksyzmуw, zastopowane w obrotach noc i dzieс - ale wystarczyіo.

- Mуj Boїe, mуj Boїe - szepn№і Warzhad. - Sam chciaіbym polecieж.

Birzinni uњmiechn№і siк pod w№sem.

Generaі zacisn№і praw№ dіoс na ramieniu krуla.

- Wasza Wysokoњж. Ja bіagam was...

- Nie bкdzie, kurwa, їadnej wojny! - rozdarі siк monarcha, pluj№c petem na dokumenty i odskakuj№c wstecz od Їarnego. - Co ci siк nie podoba? No co?! Mуwiк, їe polecisz - i polecisz!

Generaі wzi№і gікboki oddech.

- Wasza Wysokoњж, proszк wobec tego tylko o rozmowк w cztery oczy w Cichej Komnacie.

- Co ty knujesz? - warkn№і Birzinni. - O co ci chodzi? Myњlisz, їe uda ci siк zastraszyж krуla? W cztery oczy z Їelaznym Generaіem, dobre sobie...!

- Jestem krуlewskim doradc№ i Straїnikiem Rodu, przysіuguje mi...

- Nie pozwolк! - Tu premier zwrуciі siк do Warzhada. - Nie zdajesz sobie sprawy, panie, do czego on jest zdolny...

- Wydaіem rozkaz, czy nie? - sykn№і krуl. - No wydaіem, czy nie?! Wiкc, kurwa, wykonaж bez pyskowania! Juї! - Spojrzaі na iluzjк, podrapaі siк w policzek, rozgl№dn№і po sali i wypuњciі powietrze z pіuc. - Idк spaж. Dobranoc.

Po czym wyszedі.

- Co siк staіo? - spytaі minister skarbu.

- Nic, њpij dalej - machn№і naс Birzinni.

Generaі wrуciі po laskк, skіoniі siк premierowi i Pluciсskiemu i ruszyі do wyjњcia. Birzinni podkrкciі w№sa, Nex postukaі siк w zamyњleniu cybuchem fajki w przednie zкby... odprowadzali wzrokiem plecy Generaіa do samych drzwi. Orwid nie patrzyі, bawiі siк wyі№czonym pryzmatem, Bruda nawet odwrуciі wzrok, by nie napotkaж spojrzenia mijaj№cego go Їarnego; dopiero potem zerkn№і. Gustaw Lamberaux z zamkniкtymi oczyma konwersowaі ze swymi demonami.

Odџwierny zamkn№і drzwi.

- Na miіoњж bosk№ - sapn№і Sasza Querz - co tu siк dzieje?

- Nic siк nie dzieje, њpij, њpij.

- Їe co??

- Krуlewski rozkaz. Lecк jutro z rana - rzekі Generaі siadaj№c na іawie pod fosforyzuj№c№ њcian№ bezokiennego gabinetu Zakracy.

- Birzinni, co? - warkn№і ponuro major. - Jego robota, prawda?

Generaі nawet nie fatygowaі siк odpowiedzieж.

Zakraca wstaі zza biurka, maszeruj№c nerwowo w te i we w te sprawdziі machinalnie gіуwne zaklкcia antypodsіuchowego konstruktu pomieszczenia, wreszcie wybuchn№і:

- Owija go sobie dookoіa palca! Nawet siк z tym nie kryje! Przecieї nie moїe siк іudziж, їe nikt nie widzi! Na co on liczy? Myњli, їe ujdzie mu to na sucho? Wіaњnie mnie doszіo, їe re Duin przej№і pakiet kontrolny Yaxa & Yaxa. Sіyszaі pan, generale? To jest juї dwie trzecie Rady Krуlewskiej! Birzinni zіapaі nas za gardіo!

- Re Duin byі do przewidzenia - mrukn№і Generaі, spogl№daj№c na przeciwlegі№ њcianк, po ktуrej kartograficznym fresku para niewidzialnych dїinnуw przesuwaіa symboliczne strzaіki, linie, trуjk№ty i kуіka. - Przebiі siк juї?

- Ptak? - major zwolniі, obejrzaі siк na њcianк. - Ci№gle to samo. Ale trzebaby chyba cudu, їeby w koсcu ich nie zdusiі. Mam tu bierne odbicie ze sztabu Szczuki - wskazaі na jedno z ustawionych na biurku lusterek. - Myњl№ juї o oddaniu Zalesia i Prawej Hurty.

- Ferdynand leїy - rzekі Generaі. - Leїy i prosi o dorїniкcie. Wycofanie siк z gwarancji dla Ksiкstwa byіo najwiкkszym bікdem Birzinniego. Przyjdzie nam za to drogo zapіaciж. Do unikniкcia byіo morze krwi.

- Nic pan nie mуgі poradziж, generale. - Zakraca wrуciі za biurko, zacz№і przestrajaж jedno z lusterek. - Votum separatum daіo przynajmniej niektуrym do myњlenia. Zreszt№ Warzhad i tak zrobiіby, co chciaі Birzinni, chociaїby zdoіaі pan przekonaж Radк. A tam po prawdzie nie ma przecieї kogo przekonywaж, sam pan najlepiej wie, ile kosztuje gіos takiego Spoty czy Chwalczyсskiego. Ale sіowo Їelaznego Generaіa ma znaczenie, tak, tak, ludzie pana popieraj№, niech pan nie udaje zdziwionego, zapluty chіop z najdalszego zadupia dobrze wie, їe Їelazny Generaі nigdy nie іamie danego sіowa i nie splamiіby swojego honoru їadn№ zdrad№ czy krzywoprzysiкstwem, i prawda jest taka, їe przyznaj№ racjк panu, Generale, nie krуlowi, krуl szczeniak, Generaі legenda; ludzie jednak wiedz№, ludzie wiedz№ bardzo dobrze, kto co warty... O, jest. Ilu pan chce?

- Wezmк "Jana IV" z trуjk№ kinetykуw. Na gіуwnego њci№gnij Goulde'a. Peіna obsada urwicka, z ciкїkim uzbrojeniem, sprzкtem desantowym i tak dalej. Nadto zapasуw ile siк da... a, nie, one juї s№ w stazach. Zreszt№ sam wiesz: chcк byж przygotowany na kaїd№ moїliwoњж, skoro pojкcia nie mam, czego siк tam spodziewaж.

- Sіyszaіeњ, Kuzo - zwrуciі siк Zakraca do lustra. - Generaі leci jutro rano. Zaraz pobudzк ludzi. Macie tam miejsce?

- Stary Dwуr stoi prawie pusty, juї jakiњ czas temu przygotowaliњmy miejsce dla uciekinierуw z Krateru - odezwaіo siк zwierciadіo. - Na parкnaњcie klepsydr moїemy tam zakwaterowaж i puіk. "Jan IV" jest w hangarze, nie ruszaliњmy go od lat, bкdк musiaі pogoniж dїinny. Zaіaduje pan ludzi od razu, Generale, czy teї szykuje pan jakieњ жwiczenia, odprawк? W wyїywieniu jesteњmy uzaleїnieni od Ziemi i dodatkowa setka g№b na stanie...

- Najwyїej jeden posiіek - mrukn№і Generaі.

- Najwyїej jeden posiіek - powtуrzyі Zakraca. - A wіaњnie, byіy jakieњ sygnaіy z Krateru? Ksi№їкcy nie ruszaj№ siк? Ile maj№ statkуw?

- Cztery lub piкж, nadto trzy w ruchu wahadіowym, ale, przypuszczam, zniszczone, przejкte b№dџ zablokowane, bo to juї mija trzydzieњci klepsydr, jak nic z Ksiкstwa nie wyszіo ponad atmosferк. Tak w ogуle to jest kwestia polityczna, urwici Ptaka robili tu podchody od Subbermayera jeszcze za starego Lucjusza, smкciіy siк jakieњ duchy po szczelinach, pokazywaіy widma, prawdopodobnie niewyciszone manifestacje sprzкїeс bilokacyjnych, pi№tego, czwartego stopnia. Pan wie, Generale, o tej prуbie desantu na Wronк? Chcieli siк wkopaж na sto іokci i obіoїyж wyrwidusz№, nie wiem, czemu siк wycofali, to by im jednak dawaіo jak№њ odskoczniк; chociaї, nie da siк ukryж, cholernie kosztowne to byіo, wszyscy w b№blach, gіуwny konstrukt na їywych diamentach... Krater jednak siк nie podda. A gdyby ksi№їкcy ewakuowali cywili tak bez niczego, z samego strachu...

- Rozumiem, rozumiem. - Generaі przeszedі za biurko, wchodz№c w pole widzenia lustrzanego Kuzo. Kuzo poderwaі siк, ukіoniі; Generaі skin№і mu gіow№. - Czyj to byі rozkaz z tym Starym Dworem?

- Mhm, po prawdzie myњmy siк sami dogadali, tu, na miejscu, jak tylko wyszіo to oњwiadczenie o neutralnoњci. Byіo jasne, їe nie bкdzie rozkazu do powrotu, a jak juї Ptak weџmie Now№ Plisк, Krater pozostanie ostatnim wolnym kawaіkiem Ksiкstwa Spokoju we wszechњwiecie. Tam siк wkrуtce rozpкta piekіo. Szykuj№ siк juї na њmierж.

- A w Plisie o tych cywili nikt siк nie upomniaі? Zapomnieli o nich, czy co? Mуwisz, їe zostaіo im parк statkуw... Mhm, pomyњlmy: na prawie azylu, u nas czy na Wyspach...

- Nie maj№ kinetykуw. Prawie nikogo nie maj№. Z urwitуw zostaіy chyba dwie osoby, reszta zwykli їoіnierze. W ramach tej wielkiej mobilizacji sprzed heksonu њci№gnкli wszystkich na dуі. Pewnie wіaњnie gin№ gdzieњ na Їabim Polu.

- Powinniњmy wiкc wejњж na Krater - rzekі twardo Generaі, pochylaj№c siк ponad ramieniem majora ku zwierciadіu dystansowemu. - Teraz jest najlepszy moment: przed oddaniem Plisy, ale po klкsce Ksiкstwa. Byіbyњ w stanie to wykonaж? Trzeba zatkn№ж tam sztandar Imperium zanim pojawi siк pierwszy statek Ptaka.

Kuzo skrzywiі siк.

- Niezbyt mi siк to podoba...

- Nie b№dџ gіupi, Kuzo - warkn№і Generaі. - A po cуїeњ szykowaі Stary Dwуr? Ratujesz ludzi i ocalasz budynki i sprzкt, bo po szturmie urwitуw kamieс na kamieniu w Kraterze nie zostanie, wiesz o tym. A Ptak na bazк Imperium nie skoczy. Zero krwi.

- Ale oni siк nie poddadz№! Mуwiіem przecieї!

- Ptakowi - nie; nam - tak. Uwierz mi, tam siк wіaњnie modl№ o jakieњ honorowe wyjњcie. Nikt tak naprawdк nie pragnie њmierci, choжby nie wiadomo jak chwalebnej. Bкdк tam rano; tymczasem zrуb tylko jedno: zіуї im w moim imieniu propozycjк. Warunki kapitulacji tak honorowe, jak tylko chc№. Sam przyjmк. Osobiњcie. Na moje sіowo. Rozumiesz? Їadnej ujmy. Moїesz to nawet uj№ж jako okresow№ protekcjк.

- Pan to mуwi serio, Generale?

- Nie zadawaj gіupich pytaс - warkn№і Zakraca.

- W takim razie sprуbujк.

Kapitan Kuzo zasalutowaі i rozі№czyі siк, lustro odbiіo twarze Generaіa i majora.

Generaі wyprostowaі siк, uњmiechn№і.

Zakraca pokrкciі gіow№.

- Juї widzк minк Birzinnego. Zesra siк, jak usіyszy. Teraz wszystko zaleїy od tego, czy skurwiel nie ma tam na Trybie jakiejњ wtyki. No bo potem przecieї juї nie odda Krateru Ptakowi, na coњ takiego nawet krуl nie pуjdzie. A jak urwitom Ptaka puszcz№ nerwy, to moїe nareszcie bкdzie pan miaі tк wojnк, generale...

Ni z tego, ni z owego w Generale wezbraі zimny gniew. Jedn№ myњl№ obrуciі Zakracк z fotelem przodem do siebie, po czym wycelowaі w majora obtoczony w szkle i metalu palec.

- Nie obraїaj mnie, Zakraca - wycedziі przez zaciњniкte zкby. - Krуl i Birzinni nie rozumiej№, bo nie chc№ zrozumieж, ale czy rуwnieї ty s№dzisz, їe mnie ta wojna potrzebna jest dla zabawy, rozrywki, popisu?

- Bardzo przepraszam, jeњli tak pan to odebraі...

Rуwnie szybko min№і generalski gniew.

- Niewaїne. - Їarny machn№і lask№, odwrуciі siк i wyszedі.

Dїinn posadziі sіuїbowy rydwan Generaіa na dachu jego willi kilkanaњcie іokci od leїaka ze њpi№c№ Kasmin№. Zasnкіa ogl№daj№c bitwк na Їabim Polu, w opuszczonej bezwіadnie rкce њciskaіa jeszcze kieliszek z odrobin№ wina na dnie. Generaі podszedі, stan№і nad ni№, spojrzaі. Byіa w biaіym, jedwabnym szlafroku; њciskaj№cy go pasek rozwi№zaі siк, jedwab spіyn№і po jeszcze bielszym ciele kobiety. Generaі staі i patrzyі: gіowa oparta o ramiк, opuszczone powieki, wpуіotwarte usta, zmierzwione wіosy przesіaniaj№ce pуі twarzy, na drugiej poіowie, na policzku, czerwonawy odcisk, zapewne dopiero co przewrуciіa we њnie gіowк z barku na bark. Patrzyі, jak oddycha. Piersi w dуі i w gуrк. Od nocnego zimna spierzchіy siк jej brodawki. Uniуsі praw№ rкkк i zatrzymaі dіoс tuї przed rozchylonymi wargami Kasminy. Gor№cy oddech parzyі mu skуrк. Patrzyі jak szamocz№ siк pod powiekami jej gaіki oczne. Miaіa w sobie trzy czwarte krwi elfiej i niewykluczone, iї widziaіa go takїe przez powieki. Pochyliі siк i pocaіowaі j№. W pierwszym odruchu, jeszcze њni№c, nie otworzywszy oczu - objкіa go ramionami i przyci№gnкіa. Oparі siк jej, boj№c siк o leїak.

- Starcy, jak ja - szepn№і - wierz№ juї tylko takim wyznanionym: nieњwiadomym, mimowolnym.

- Sk№d wiesz, o kim њniіam?

- O mnie.

- O tobie. Zagl№dn№іeњ?

- Nie. Widziaіem, jak siк uњmiechaіaњ, znam ten uњmiech.

Podniуsі kieliszek, wyprostowaі siк, wypiі.

- Podobaіo ci siк? - spytaі, wskazuj№c szkіem niebo.

Pomasowaіa ucho, przeci№gnкіa siк, zawi№zaіa szlafrok.

- Dzieci, jak ja - mruknкіa - lubi№ kolorowe widowiska. Przyszіo zaproszenie na bankiet u Ozraba, pуjdziemy?

- Nie.

- Nawet nie spytaіeњ, kiedy to.

- Jutro lub pojutrze.

- Co, znowu wyjeїdїasz?

- Polityka, Kas, polityka.

Wstaіa z rozmachem, aї przewrуciі siк leїak.

- Pieprzк politykк - burknкіa.

Zaњmiaі siк, przygarn№і j№, przytuliі.

- Nie pos№dzaіem ciк o aї takie perwersje. Chodџ juї lepiej, chodџ; przed њwitem zawsze najzimniej.

Zeszli na drugie piкtro. Poltergeisty przygotowaіy Generaіowi gor№c№ k№piel - Kasmina udaіa, їe siк na niego obraїa, i odmуwiіa, poszіa poplotkowaж przez lusterko z przyjaciуіkami.

Pуі klepsydry letargu w parz№cej skуrк wodzie wystarczyіo Generaіowi dla peіnego relaksu. Ockn№wszy siк, przeprowadziі kilka rozmуw korzystaj№c z odbicia w sufitowym zwierciadle, ktуre skl№і na ten czas, by pozbyіo siк skroplonej naс pary oraz weszіo w sieж miejskich luster dystansowych. Potem poltergeisty wytarіy Їarnego grubymi, miкkkimi rкcznikami i odziaіy w trуjwarstwow№ szatк. Przeszedі do gabinetu. Szkoda mu byіo czasu na jedzenie, pobraі energiк bezpoњrednio z rкki, przesun№wszy ni№ przez buzuj№cy w kominku ogieс. Usiadіszy nastкpnie w fotelu, uaktywniі dymnik: najobszerniejsze ze standardowych zaklкж wizualizuj№cych magiк. Dymnik miaі wbudowany moduі deszyfruj№cy, aby przejњж ewentualne blokady czarуw, chroni№ce je przed otworzeniem siк na oczach obcego; tu jednak wystarczyіo rozpoznanie hasіa, bo wszystko to byіy czary Їarnego. Ale, rzecz jasna, s№ czary i czary, hasіa i hasіa, rуїne poziomy tajnoњci i rуїne dymniki.

Jaskrawo pstrokate kwiaty konstruktуw wystrzeliіy ze њcian, z artefaktуw leї№cych na biurku i na pуіkach regaіуw oraz z samego biurka, a lewa rкka Generaіa wprost wybuchnкіa gigantycznym, wielobarwnym bukietem, ktуry wypeіniі niemal caіe pomieszczenie. Odci№wszy pozostaіe wizualizacje, Generaі skupiі siк na tej. Przeskalowaі i rozwin№і interesuj№ce go jej gaікzie, resztк symbolicznych manifestacji zaklкж њci№gaj№c do wewn№trz. Ostaіy siк jeno trzy konstrukty, jeden chwiej№cy siк czarn№ w purpurowe pasy kontrzaklкж tr№b№ od palca wskazuj№cego do drzwi, drugi spіywaj№cy rуїnokolorowym kobiercem spod nadgarstka na kolana Generaіa i na dywan pod jego stopami, trzeci pajкcz№ sieci№ sztywnych algorytmуw decyzyjnych wyrastaj№cy z przedramienia pod sufit, i ukіadaj№cy siк pod nim koіdr№ gкstego dymu. Їarny odruchow№ boczn№ myњl№ wywoіaі quasiiluzyjne operatory magiczne, w postaci pary szczypiec, noїa, igieі i szpuli srebrnej wst№їki, ktуry to kolor, jako jedyny, nie wystкpowaі w їadnych wizualizacjach. Nastкpnie Generaі otworzyі sferк podczasu i przyst№piі do pracy. Pіomienie w kominku peіgaіy w zwolnionym tempie, jak spіywaj№ce we wnкtrzu bezgrawitacyjnego pieca niedokrzepіe szkіo.

Tak naprawdк trwaіo to osiemnaњcie klepsydr, ale kiedy zamkn№і sferк, dopiero њwitaіo. Przebraі siк w mundur polowy. Lustro odbijaіo kilkanaњcie wywoіawczych ornamentуw, ale nie odebraі. Poltergeisty spakowaіy mu do torby wskazane dokumenty, artefakty, ubranie. Torbк zaniosіy do rydwanu.

Przechodz№c, zajrzaі do sypialni. Nie powinien byі. Drugi raz zobaczyі Kasminк њpi№c№, bezbronne piкkno, ufna nagoњж, spokojny oddech spomiкdzy wpуіrozchylonych warg. Zauroczyіa go zupeіnie biel jej stopy. Przekl№і siк; przekl№і siк po raz drugi; dopiero wtedy mуgі siк ruszyж.

Wyszedі na dach. Po Їabim Polu juї ani њladu, niechybnie oznacza to koniec Ferdynanda.

- Akademia Sztuk Wojny, Baurabiss - rzekі Generaі dїinnowi.

Przez otwarty dach hangaru wpadaі do wnкtrza chіodny wiatr. Szarym prostok№tem nieba sunкіy brzydkie chmury. Poranek przyszedі na њwiat doprawdy niezbyt urodziwy.

- Ilu? - spytaі Generaі Zakracк.

- Siedemdziesiкciu dwуch - odparі major spogl№daj№c przez szybк kantoru na parк magtechуw po raz ostatni skanuj№cych przygotowany do lotu wahadіowiec.

- Obrуciliњmy we dwa, "Niebieskim" i "Czarno-czerwonym" - rzekі Tuul, hormistrz Baurabissu. - Po piкtnastu. Teraz ostatni.

- Goulde?

- Juї na Trybie.

- Kapitan Gіaz melduje gotowoњж - zakomunikowaі demon krysztaіu operacyjnego, spoczywaj№cego w rogu biurka Tuula.

Generaі zerkn№і na zegarek.

- Pуі klepsydry - mrukn№і. - Trzeba siк zbieraж. Jest potwierdzenie od Kuzo?

- Tak.

- Birzinni przysіaі papiery?

- Jeszcze w nocy.

Generaі wstaі, przeci№gn№і siк, zatrzymaі wzrok na suficie i wykrzywiі usta.

- Zakraca - rzuciі - lecisz ze mn№.

Major obejrzaі siк naс zdumiony.

- Generale, ja tutaj...

- Lecisz ze mn№ - powtуrzyі Їarny i Zakraca wzruszyі ramionami, bo znaі ten ton i wiedziaі, їe przeznaczenie juї siк zatrzasnкіo.

- Miejsce jest - westchn№і Tuul, wizualizuj№c krysztaіem na przeciwlegіej do wielkiej szyby њcianie schemat "Czarno-czerwonego". - W ostatnim leci tylko trzynastu. I reszta sprzкtu.

Generaі podszedі do krysztaіu, poіoїyі na nim dіoс, na chwilк zaniewidziaі.

- Dobrze - mrukn№і, odsun№wszy rкkк.

Hormistrz pokrкciі z niesmakiem gіow№.

- Mуgіby pan, generale, robiж to jakoњ delikatniej, demony gіupiej№ mi od takich wiwisekcji.

- Przepraszam. Nie mam czasu. - Pochyliі siк nad zawalonym papierami biurkiem Tuula i uњcisn№і dіoс hormistrza. - Oby Bуg.

- Oby Bуg - poїegnaі siк Tuul i od razu rozpocz№і rozmowк z czyimњ zdalnym odbiciem w jednym z rozstawionych na blacie luster.

Major i Generaі zeszli po їelaznych schodkach na poziom podіogi hangaru; drzwi kantorka automatycznie zatrzasn№і za nimi dїinn budynku.

Zakraca poszukaі papierosa, zapaliі, zaci№gn№і siк.

- Dlaczego? - spytaі, odruchowo przykrywszy ich obu szybkim antypodsіuchowym.

- Bo to jest coњ wiкcej, niї ci siк wydaje.

- Co takiego?

- Polecisz.

- Polecк. Rozkaz. Oczywiњcie їe polecк. Ale demon w intuicji podpowiada mi, їebym byі ostroїny.

- Masz dobrze uіoїone demony - uњmiechn№і siк Generaі. - B№dџ ostroїny; b№dџ zawsze.

- Nie powie mi pan?

- Powiem.

- Taak - westchn№і Zakraca i zdj№і czar.

Ruszyli ku "Czarno-czerwonemu". Wahadіowiec unosiі siк dwadzieњcia іokci nad posadzk№. Miaі ksztaіt pкkatego cygara, wykonany byі z dкbowego drewna, gіadko wypolerowanego i poci№gniкtego pokostem; na obu koсcach zamykaіy go symetryczne rozety wielkich, krysztaіowych okien. Generaі mrugn№і sobie w spojrzeniu dymnikiem, wizualizuj№c jawne poczwуrne zaklкcie hermetyzuj№ce Јoboсskiego-Krafta, ktуre oplataіo њciњle pojazd; nie dostrzegі w nim їadnych luk, i nie spodziewaі siк dostrzec, znaj№c dokіadnoњж magtechуw Tuula - a i tak musiaі im przecieї zawierzyж, nie sposуb dopilnowaж wszystkiego samemu, konstrukty czarуw statkуw kosmicznych naleї№ do najrozleglejszych i najbardziej skomplikowanych. Miaі jednak zіe doњwiadczenia z lotami ponadatmosferycznymi. Raz juї przeїyі nagі№ dehermetyzacjк statku na orbicie; tylko natychmiastowa, bezmyњlna, artefaktyczna reakcja rкki uchroniіa go od њmierci z wymroїenia i uduszenia. Od tamtego czasu - a zdarzyіo siк to jedenaњcie lat temu - nie opuszczaі planety bez wielokrotnego zabezpieczenia sporz№dzonego z wіasnych czarуw. Nie szyfrowaі ich i towarzysz№cy mu urwici mieli okazjк podziwiaж ten majstersztyk sztuki magicznej, redukuj№cy Јoboсskiego-Krafta do jednej tysiкcznej energochіonnoњci i toksycznoњci pierwotnego zaklкcia. Nikt wszakїe nie potrafiі skopiowaж owego dzieіa. Takie przykіady њwiadczyіy najdobitniej o sіusznoњci stosowanej nomenklatury: nie nauka - sztuka. Їelazny Generaі byі zaњ jej niekwestionowanym arcymistrzem.

Przy oznaczonym rur№ zielonego gazu pionie lewitacyjnym "Czarno-czerwonego", ktуrym jeden z dїinnуw statku wci№gaі pasaїerуw do jego wnкtrza, spotkali pilota.

- To zaszczyt, generale - rzekі kinetyk, przeіkn№wszy ostatni kкs spoїywanej w poњpiechu kanapki.

- Osobisty? - spytaі Generaі, wskazuj№c wzrokiem kaburк przymocowan№ do pasa pilota, z ktуrej wystawaіa rкkojeњж pistoletu, pod dymnikiem kwitn№cego na zіoto i czarno.

- Mhm, tak - odparі kinetyk przenikaj№c przez zieleс. - Po Baurabissie chodz№ rуїne plotki. Krater siedem wкїуw od Mnicha, a przecieї trwa wojna. Sam pan wie, generale. Zreszt№, co taka pukawka moїe; to tylko dla komfortu psychicznego - dodaі, szybuj№c ku ciemnemu brzuszysku wahadіowca, ktуre, posіuszne woli dїinna, otwieraіo siк juї szeњciopіatowym wіazem.

Major i Generaі wlecieli po pilocie. Wewn№trz њciany fosforyzowaіy pomaraсczowo, byіo nawet jaњniej niї w hangarze. "Czarno-czerwony", jak wszystkie wahadіowce, stanowiі w istocie po prostu solidne pudіo do przewoїenia ludzi i іadunkуw na orbitк i z powrotem. Byі mniejszy, niї siк wydawaі z zewn№trz. Skіadaі siк z dwуch pomieszczeс: kabiny pilota z przodu oraz reszty cygara, gdzie do њcian przymocowano fotele dla pasaїerуw i haki dla іadunku. Aby wykorzystaж przestrzeс do maksimum, ta czкњж wahadіowca objкta byіa zaklкciem deformuj№cym okresowo grawitacjк: "dуі" znajdowaі zawsze pod stopami, o ile choж jedna z nich dotykaіa fosforyzuj№cego drewna pojazdu. Њrednica cygara przekraczaіa dwanaњcie іokci, wiкc nie zahaczaіo siк gіow№ o gіowy chodz№cych po "suficie", jeњli tylko, rzecz jasna, nie zbliїyіo siк za bardzo do rozety widokowej, gdzie њciany "Czarno-czerwonego" zbiegaіy siк ku sobie.

Spaі tu juї, przypiкty do fotela, jeden z przydzielonych urwitуw, w niekompletnym mundurze bitewnym, w kokonie silnego czaru obronnego.

Pilot, wleciawszy do wnкtrza, znikn№і od razu w swojej kabinie. Zakraca i Generaі usiedli blisko rozety; przez jej okna widzieli z wysokoњci przekrzywiony nieco hangar, nieco przekrzywione niebo.

- Wychodzк do Tryba - poinformowaі Їarny majora i zmieniі siк w smolistoczarny pos№g. Zakraca uniуsі tylko lekko brwi. Wyj№і przenoњne lusterko i wdaі siк w dіug№ rozmowк ze sztabowcami z Zamku, ktуrzy analizowali wіaњnie dane dostarczone przez ocalaіe duchy szpiegowskie; blokada Ptaka byіa њciњlejsza niї siк spodziewali, i tych informacji nie byіo znowu tak wiele. Tymczasem Ptak szedі na Plisк. Gіуwne siіy przerzucaі Tchatarakk№, wyparowawszy oba Jeziora Jadowe, Mniejsze i Wiкksze. Panika wњrуd ludnoњci Ksiкstwa siкgnкіa takich rozmiarуw, їe nikt juї nie panowaі nad ruchami migracyjnymi. Bogumiі Warzhad stan№і przed dylematem: wpuszczaж ich, czy nie wpuszczaж? Wygl№daіo na to, їe nie ma wyjњcia; zakazy imigracyjne skierowane przeciwko Lidze mњciіy siк naporem uchodџcуw z innej strony. Na gieіdzie Czurmy skoczyіa w gуrк cena zіota i diamentуw, takїe ziemi na Wyspach. Monstrum ekonomii nigdy nie potrafiіo panowaж nad swym obliczem, od jednego cienia myњli przebiegaіy po nim wysokie fale strachliwych min i grymasуw.

Wkrуtce przybyіo pozostaіych jedenastu urwitуw. Zakraca znaі jednego z nich, chor№їego Iurgк, i wdaі siк z nim w dyskusjк na temat nowych zasad rekrutacji do Akademii, podіug ktуrych dopuszczono do urwickiego szkolenia pierwsze kobiety; Iurga byі przeciw, Zakraca byі przeciw, wspierali siк nawzajem w swym oburzeniu. W miкdzyczasie kinetyk podniуsі wahadіowiec ponad miasto i zacz№і siк wspinaж przez chmury ku gwiazdom. W dzieс sіabo widoczne, w miarк wznoszenia siк "Czarno-czerwonego" њwieciіy coraz jaњniej; czary antyoporowe oraz klaruj№ce czyniіy widok lustrzanie wyraџnym.

Nieboskіon њciemniaі aї do gікbokiego mroku zimnego kosmosu, weszli na orbitк Ziemi. Kilka nieumocowanych przedmiotуw rozpoczкіo lewitacjк po wnкtrzu wahadіowca. Urwici w mgnieniu oka њci№gnкli je telekinez№ do siebie.

Wszedіszy na odpowiedni kurs, "Czarno-czerwony" j№і њcigaж ksiкїyc. Pasaїerowie nie widzieli Tryba, dopуki nie rozpocz№і siк manewr l№dowania, a raczej cumowania, bo Tryb, choж najwiкkszy z naturalnych satelitуw planety, i tak byі przecieї niczym wiкcej, jak sporych rozmiarуw kulistym odіamkiem skaіy. Jego przyci№ganie byіo niemal niezauwaїalne, wszyscy przebywaj№cy na jego powierzchni zmuszeni byli nosiж specjalne buty, trwale sklкte wczeњniej przez magуw, aby nie "odskoczyж" przypadkiem w kosmos. Urwici, rzecz jasna, zaklinali swoje wіasne obuwie.

Ledwo wahadіowiec opuњciі siк wgі№b ksiкїycowego hangaru, Generaі wyszedі z bezczasu.

Kapitan Kuzo bilokowaі siк do wnкtrza opadaj№cego statku, za ktуrym zamknкіa siк juї pуіsfera czaru hermetyzuj№cego, i zameldowaі siк Generaіowi.

- Za klepsydrк spotkanie w pуі drogi. Re Quaz osobiњcie. Zgodziіem siк na transmisjк do Krateru, mam nadziejк, їe nie ma generaі nic przeciwko temu.

- Oczywiњcie. Pokazali siк ludzie Ptaka?

- Jeszcze nie. Ale obrodziіo naraz duchami, wciskaj№ siк wszкdzie jak szczury, egzorcyzmujemy je masowo.

- To Ptaka?

- A czyje? Wywiad Ligi nigdy nie byі specjalnie subtelny.

- Gdzie jesteњ?

- Czekam juї na miejscu, dlatego nie mogіem osobiњcie... Leci pan, generale, od razu?

- Tak. Masz papiery?

- Wedіug sugestii majora Zakracy, oparіem tekst na kapitulacji Szeњжdziesi№tej Siуdmej Arkadyjskiej, demony przekopiowaіy z archiwum.

- Zfantomizuj mi to tu na moment.

Kuzo wyci№gn№і rкkк i pojawiіa siк w niej teczka z dokumentami. Generaі dotkn№і jej sw№ lew№ dіoni№.

- Dziкkujк. Zapoznam siк po drodze. Byіy jakieњ rozkazy z Zamku?

- Tylko potwierdzenie harmonogramu.

Kapitan znikn№і.

Tymczasem "Czarno-czerwony" znieruchomiaі i urwici zaczкli wyskakiwaж z wahadіowca. Generaі, Zakraca i pilot opuњcili statek jako ostatni.

Spіynкli bezpoњrednio do drzwi hangaru. Caіy teren bazy wojskowej objкty byі czarem hermetyzuj№cym, typ Kraft III, ktуry utrzymywaі tu ziemsk№ atmosferк; temperaturк stabilizowaі zaњ konstrukt na їywych diamentach, rozszczepiony na dwa w pi№tym wymiarze dla absorbcji їaru bezpoњrednio ze Sіoсca.

Oficer dyїurny poleciі Generaіowi i Zakracy wpisaж siк na listк przybyіych i wskazaі drogк do l№dowiska rydwanуw, niepotrzebnie zreszt№, bo zarуwno Generaі, jak i major, orientowali siк w rozkіadzie budynkуw Mnicha nie gorzej od samego dyїurnego. Ta nazwa - Mnich - wziкіa siк od ksztaіtu skaіy gуruj№cej nad baz№: skaіa przypominaіa zakapturzon№, zgarbion№ postaж. O pewnej porze trybowego dnia kryіa swym cieniem caіy teren bazy.

Generaі i Zakraca nie skierowali siк od razu ku rydwanom, najpierw wst№pili do jednego z s№siednich hangarуw, ktуry wypeіniaі w caіoњci "Jan IV". "Jan IV" w niczym nie przypominaі wahadіowcуw w rodzaju "Czarno-czerwonego". Byі ponad dziesiкж razy wiкkszy. Co do ksztaіtu, to trudno byіo w jego przypadku mуwiж o jakimkolwiek: przywodziі na myњl raczej przypadkowy zlepek kilkudziesiкciu budowli, podniesionych jakimњ czarem wzwyї, wyobracanych na wszystkie strony bez respektu dla grawitacji i zszczepionych ze sob№ w przypadkowej konfiguracji. Sterczaіy z tej drewniano-metalowo-kamienno-pіуcienno-szklanej kontrukcji na wszystkie strony: wielkie maszty z їaglami wykonanymi z dziwnego, lustrzanego materiaіu, krzywe wieїyczki, szklane kopuіy, krysztaіowe kule, nawet coњ jakby їywe roњliny, bezlistne drzewka o biaіej korze, rosn№ce na boki, w dуі, w gуrк, w skos. "Jan IV" zostaі zbudowany z rozkazu Lucjusza, ojca Bogumiіa Warzhada, z przeznaczeniem eksploracji pozostaіych planet ukіadu oraz ukіadуw s№siednich. Rozpiкto go na samodzielnej sieci їywokrystalicznej, aby bezpuіapowym poborem energii umoїliwiж rozwiniкcie w jego konstrukcie maksymalnie potкїnych zaklкж. Stanowiі samowystarczalny habitat dla ponad stu ludzi; mogli w nim їyж dowolnie dіugo, mogli nim podrуїowaж w dowolnie odlegіe miejsca wszechњwiata, mogli w nim stawiж czoіa dowolnemu przeciwnikowi. Nierozgryzalny orzech їycia w ocenie zimnej њmierci. Њciernik - mag, ktуry wykonaі "Jana IV" - w dziewiczym locie statku, dla przetestowania, a raczej udowodnienia niezawodnoњci swego dzieіa, przeszyі, zamkniкty w jego wnкtrzu, j№dro Sіoсca: konstrukt pompowaі byі przez їywe diamenty energiк w odwrotn№ stronк, wydalaj№c їar.

- Zostaс - rzekі Generaі Zakracy. - Zajmij siк wszystkim. Zaіaduj ludzi i sprzкt. Sprawdџ stary prowiant. Jak tylko wrуcк - odlatujemy. Blokuj і№cznoњж z Zamkiem. Ludziom teї przykaї ciszк. Rozkaz byі otwarty?

- Nie. Zarz№dziіem werbunek w њlepo; to nie ma znaczenia, ludzie id№ na pana nazwisko, generale, pan wie. Legenda.

- Nie kadџ, nie kadџ. Cel i koordynaty tylko Goulde'owi. Pozostaіym sam powiem, jak wyjdziemy poza lusterka.

- Tak jest.

- Na Boga, przestaj mi wreszcie salutowaж!

- Wedіug rozkazu.

- Jaki stary, taki gіupi. - Generaі, krкc№c gіow№ i mamrocz№c coњ pod nosem, ruszyі ku rydwanom. Po skale pіynкіy za nim cienie: od Ziemi - wielkiej, zielono-rdzawej na gwiaџdzistym niebie Tryba - oraz niezliczonych bікdnych ogni szybuj№cych leniwie pod sfer№ hermetyzuj№c№ bazy.

Dїinn rydwanu byі w dobrym humorze.

- Toї to sam Їelazny Generaі! Zaszczyconym, zaszczyconym.

- Zamknij siк i leж.

Wyskoczyli ponad sferк i rydwan otoczyі siк samodzielnym b№blem Krafta II. Rуwnoczeњnie pokryі go zwierciadlany czar maskuj№cy, przekopiowany z pуіsfery bazy: duchy szpiegowskie byіy wszкdzie i nie naleїaіo uіatwiaж im sprawy dobrowolnie dostarczaj№c informacji o pobycie na Trybie konkretnych osуb oraz ich poczynaniach.

Po raz pierwszy na dіuїszy czas objкіa Їarnego miкkka niewaїkoњж i jego artefaktyczna rкka strzyknкіa mu w organizm seriк krуtkich kl№tw fizjologicznych, by zneutralizowaж nieprzyjemne skutki rewolucji grawitacyjnej.

Rydwan leciaі tuї nad gruntem, skacz№c w niespodziewanych szarpniкciach ponad kolejne jego wypiкtrzenia i spadaj№c niczym gіaz w obniїenia. Cieс od Ziemi sun№і po skale jak wierny pies, krуtka fala nocy. Wielka planeta wisz№ca nad gіow№ Generaіa - jak balon, jak malowany lampion - nadawaіa caіej scenerii rys nierealnoњci: bajkowe, oniryczne krajobrazy.

Rydwan spadі w kolejny trybowy nibyw№wуz. Bіysn№і w nim podwуjnie odbitym њwiatіem lustrzany b№bel, w trzech czwartych skryty w cieniu. Generaі rzekі: - Stop - i kierowany przez domyњlnego dїinna rydwan opadі ku b№blowi, bez problememu przenikaj№c zwierciadlan№ pуіsferк, jako їe czary maskuj№ce - stacjonarny oraz pojazdu - rozpoznaіy nawzajem zaszyfrowane sygnatury identyfikuj№ce swуj/obcy.

Wewn№trz b№bla staіo kilkadziesi№t osуb, skupionych przy dwуch grupach rydwanуw. Dїinn wyl№dowaі przy grupie kapitana Kuzo.

Generaі wyskoczyі, kapitan podszedі doс szybko.

- Przeczytaіem - rzekі Їarny. - Podoba mi siк. Mam kilka pomniejszych uwag, ale waїniejsza jest teraz szybkoњж decyzji niї prawnicze detale, wiкc akceptujк w caіoњci. Re Quaz jest juї gotуw?

- Ee... tak.

Ruszyli we dwуjkк ku grupie ksi№їкcych. Imperialni urwici ogl№dali siк za nimi - gdy Generaі uniуsі w pozdrowieniu sw№ magiczn№ rкkк, odpowiedzieli wysokimi salutami.

- Jakie nastroje? - spytaі telepatycznie kapitana pod mentaln№ blokad№, od ktуrej Kuzo aї lekko zbladі i zmyliі krok.

- U ksi№їкcych? Ponure. Nie s№ zachwyceni. Nikt by nie byі. Nalegali na konsultacje z Plis№.

- I co?

- Pan sobie zdaje sprawк, generale, їe dla Ptaka Nowa Plisa jest jak ze szkіa, duchy tam chodz№ na wskroњ...

- Wiкc?

- Kazaіem ich zagіuszyж - wyznaі po chwili Kuzo, mimo wszystko doіoїywszy do generalskiej swoj№ wіasn№ blokadк.

- Bardzo dobrze - pochwaliі Generaі, њl№c mu w myњlach takїe pуіuњmiech i gest/wraїenie akceptuj№ce.

- S№dz№, їe to Ptak. Daіem im termin do pana przylotu; wci№ї utrzymujemy to zagіuszanie.

- Nie zdejmuj go, aї siк wszystko wyda. Po ewakuacji i tak bкd№ korzystaж z naszych pasm.

- Trochк to wszystko nie fair - krzywiі siк w wyobraїeniu Kuzo.

- Cуї ci mogк odrzec? Myњlenie boli; powyїej pewnego stopnia w hierarchii nie moїna juї tylko wykonywaж rozkazуw, majorze Kuzo.

- Mhm, dziкkujк.

- Mam szczer№ nadziejк, їe rуwnie przyіoїyliњcie siк do egzorcyzmуw, bo nie chciaіbym byж w waszej skуrze, jeњli przedostanie siк tu choж jeden duch Ptaka lub, co gorsza, Birzinniego.

Re Quaz wyszedі im naprzeciw. Towarzyszyі mu czarnoskуry adiutant z regenerowanym jednym lub oboma oczyma, co siк poznawaіo po niezgodnoњci barw ich tкczуwek.

Generaі uњcisn№і dіoс re Quaza; w tej samej chwili dojrzaі przez dymnik odchodz№c№ od lewego oczodoіu adiutanta boczn№ wstкgк.

- Kto zabezpiecza tк transmisjк? - zapytaі telepatycznie kapitana (jeszcze kapitana) Kuzo - My czy oni?

- Oni.

- Cholera.

- Szkoda, їe poznajemy siк w tak przykrych okolicznoњciach - mуwiі re Quaz. - Historia; cуї, historia... - Podkrкciі w№sa, mrugn№і, zaіoїyі rкce za plecy. - Taak. Jest pan zatem gotуw, generale, wіasnym sіowem gwarantowaж dotrzymanie warunkуw ukіadu? - Nie nazywaі tego kapitulacj№, jako їe Ksiкstwo nie znajdowaіo siк w stanie wojny z Imperium; dziкki temu porozumienie zachowywaіo wszelkie pozory tymczasowego uzgodnienia warunkуw wspуіpracy przez s№siaduj№ce ze sob№ placуwki zaprzyjaџnionych paсstw - nie byіo przecieї aktem prawnym sensu stricto, nie zmieniaіo podziaіu terytorialnego Tryba, ani nie poruszaіo їadnych kwestii politycznych: stanowiіo dobrowoln№ deklaracjк pewnej iloњci poddanych ksiкcia Ferdynanda o przyjкciu przez nich okresowego protektoratu Imperium, rozci№gaj№c to w rozszerzeniu na powierzone ich pieczy mienie ruchome i nieruchome. Po prawdzie - posiadaіo wszelkie cechy zdrady i przez ksi№їкcych kazuistуw z caі№ pewnoњci№ mogіo za ni№ zostaж uznane. Jednakїe wszyscy tu obecni zdawali sobie sprawк, iї takie konsekwencje podejmowanej wіaњnie decyzji s№ skrajnie maіo prawdopodobne: Ksiкstwo Spokoju de facto - bo jeszcze nie de iure - nie istniaіo.

- Tak - odparі zdecydowanie Їelazny Generaі re Quazowi.

- Cieszк siк. Cieszк siк. - Re Quaz westchn№і i skin№і na adiutanta. Adiutant podaі mu teczkк z umow№, Kuzo zaњ wyci№gn№і swуj egzemplarz. Nie byіo pulpitu. Generaі zfantomizowaі mahoniowe biurko, ustalaj№c jego blat na poziomie zafiksowanej krуtk№ kl№tw№ pіaszczyzny telekinetycznej. Rozіoїyli wiкc papiery na nieistniej№cym meblu, wyci№gnкli piуra i, w seledynowym њwietle szybko obracaj№cego siк ponad nimi globu, podpisali ukіad. Rуїnooki adiutant zagl№daі im przez ramiona.

Poci№gn№wszy ostatni№ kreskк, Їarny wyprostowaі siк. Od strony rydwanуw z Mnicha rozlegіy siк niepewne oklaski. Re Quaz posіaі imperialnym melancholijne spojrzenie.

- Chciaіbym mуc teraz zajrzeж do wydanego za sto lat podrкcznika historii - rzekі.

- Ja nigdy nie zagl№dam - stwierdziі Generaі, na szczкњcie іami№c swoje piуro.

Generaі rozpocz№і byі sw№ kampaniк na rzecz poszukiwania w kosmosie drugiej Ziemi w reakcji na skonstruowany przez Innistrounce'a z Wysp, elfiego mistrza magii, Czar Koсca Њwiata. Innistrounce, pracuj№c na zlecenie Kompanii Poіudniowej nad przemysіowym wykorzystaniem їywych diamentуw do bezpiecznej i opіacalnej transmisji do manufaktur pobieranej ze Sіoсca energii, opracowaі schemat takiego przyіoїonego do nich mageokonstruktu, ktуry, uruchomiony, prowadziіby nieuchronnie do eksplozji gwiazdy, wnкtrza ktуrej siкgaіy przez wyїszy wymiar quasibilokowane diamenty. Peіny Czar Koсca Њwiata - zwany rуwnieї Sіoneczn№ Kl№tw№ - wymagaі, co prawda, dwуch par їywokrystalicznych ukіadуw i dwуch gwiazd (aby mуc przepompowywaж w czasie rzeczywistym energiк z jednej do drugiej), wszystko to jednak byіy koszty pomijalne w zestawieniu ze spodziewanym skutkiem. Zagіada Ziemi! Czyli wіaњnie koniec њwiata. Innistrounce sprzeniewierzyі siк Kompanii i rozgіosiі swoje odkrycie; wielu miaіo o to do niego pretensje, lecz Generaі uwaїaі, їe bezzasadnie: prкdzej czy pуџniej uczyniіby to ktoњ inny, moїliwoњci zawsze nieuchronnie ci№ї№ ku samospeіnieniu, wszystko, co nie jest, chciaіoby byж - a co zostaіo pomyњlane, istnieje juї w dziewiкciu dziesi№tych. Tak obracaj№ siк їarna historii. Wiкc nie miaі pretensji do Innistrounce'a. Zacz№і natomiast od razu przemyњliwaж nad tarcz№ odpowiedni№ dla tego miecza. Tak zrodziіa siк idea poszukiwania planet bliџniaczych Ziemi i ich kolonizacji. Generaі miaі jednak wielkie kіopoty z przepchniкciem projektu przez armijn№ biurokracjк, jako їe dalwidze, podwіadni puіkownika Orwida, szefa sekcji obsіugi operacyjnej Sztabu Generalnego (czytaj: wywiadu wojskowego), podlegali bezpoњrednio Sztabowi, z pominiкciem struktur dowуdczych urwickiej Armii Zero Їarnego - a poza hrabi№ chyba nikt nie wierzyі, iї kiedykolwiek faktycznie znajdzie siк ktoњ na tyle szalony, by uruchomiж ku takїe wіasnej zgubie Czar Koсca Њwiata. Pojawiіy siк nawet gіosy, їe wszak dopiero wіaњnie znalezienie drugiej Ziemi moїe kogoњ sprowokowaж do inicjacji Sіonecznej Kl№twy, bo stwarza mu juї moїliwoњж przeїycia mimo eksplodowania Sіoсca; Generaі wskazaі jednak, iї w takim razie to Zjednoczone Imperium powinno byж tym, kto pierwszy ow№ Ziemiк-bis znajdzie, inaczej niechybnie samo stanie siк obiektem szantaїu. W koсcu Sztab jakoњ to przeіkn№і.

Zanim jeszcze "Jan IV" wyszedі poza zasiкg czarуw komunikacyjnych luster dystansowych oraz zaklкж sztucznej telepatii, dotarіy do jego zaіogi wieњci o generalnym szturmie Ptaka na Now№ Plisк i ucieczce Ferdynanda do Zamku w Czurmie, gdzie teleportowali go jego urwici. Byіo to juї ostateczne potwierdzenie upadku Ksiкstwa. Urwici Ligi najwidoczniej przeіamali obronк i szykowali siк do poіoїenia kl№tw blokuj№cych, inaczej Ferdynand nie zgodziіby siк na teleportacjк, bo to wci№ї byі hazard: pomimo wieloletnich staraс magуw, najwyїej co drugi delikwent docieraі na miejsce przeznaczenia, reszta ginкіa gdzieњ w przestrzeniach cudzych myњli. Ksi№їк Ferdynand dotarі. Poprosiі o azyl. Do chwili, gdy urwaіa siк і№cznoњж Ziemi i Tryba z "Janem IV", Bogumiі nadal nie podj№і w tej kwestii decyzji. Jego wahanie wzbudziіo na pokіadzie statku spore zdumienie.

- Czy on siк aby nie przestraszyі? - zagadn№і Generaіa puіkownik Goulde, gdy ten zaszedі do kopuіy kinetykуw.

- Polityka, Max, polityka - mrukn№і Їarny siadaj№c w wolnym fotelu. - Zaіoїк siк, їe to, jak zawsze, Birzinni њliskimi gierkami prуbuje wygraж coњ na sytuacji.

- Z drugiej strony - wі№czyі siк inny kinetyk, niewidoczny, bo zagікbiony w rzeџbionym w lwie gіowy fotelu pierwszego pilota - przyznanie mu tego azylu moїe zostaж przez Ptaka odebrane jako wypowiedzenie Lidze wojny.

- Ty siк nie odzywaj - rzekі mu Goulde, nabijaj№c fajkк - lepiej pilnuj, їebyњmy siк nie wpakowali w jak№њ gwiazdк.

- Gnoma mуgіbyњ tu posadziж; prawdopodobieсstwo niїsze niї їe podpalisz sobie od tej faji brodк - odmrukn№і mu podwіadny.

Goulde pokrкciі gіow№, skrzesaі pirokinez№ kilkanaњcie iskier, zaci№gn№і siк i wydmuchn№і ciemny dym. Pochyliwszy siк ku Generaіowi, wskazaі wzrokiem przez przeџroczyst№ kopuік w kierunku lotu.

- To ma byж podbуj? - spytaі.

- Podbуj?

- Spodziewasz siк oporu miejscowych? Tam, na tej planecie.

Їarny wzruszyі ramionami.

- Ja w ogуle nie wiem, czy s№ tam jacyњ "miejscowi".

- Bruda nie zagl№dn№і?

- Widziaіeњ, co zdjкli iluzjoniњci ze spojrzenia dalwidzуw. Wszystko to poszіo z dnia na dzieс, jakby siк paliіo. Oczywiњcie, їe Bruda powinien byі mi wpierw przedstawiж peіn№ dokumentacjк globu i okolicy, logika nakazywaіaby przeprowadziж nawet ostroїny zwiad... Ale nie byіo czasu, Birzinni podpuњciі krуla i, zanim siк obejrzaіem, miaіem rozkaz. Skoro tak, to wolк siк zabezpieczyж.

- Teї polityka? Nie wierzк. To jakaњ zaraza.

- Kwestia obsesji. Jak Birzinniemu skrzat przebiegnie drogк, to dla niego to teї bкdzie sprawa polityczna.

- Dla skrzata? - zaњmiaі siк niewidoczny pilot.

Obejrzeli siк na niego.

- Czy to nie podpada przypadkiem pod brak szacunku?

- Kazaіeњ mu siк zamkn№ж: niesubordynacja.

- Zіamaі rozkaz. Zetnк i zdegradujк.

- A co. Niech znaj№ mores.

- ...i jeszcze raz zetnк.

Generaі znaі Goulde'a dіuїej nawet niї Zakracк: mogli sobie tak їartowaж, dla postronnego sіuchacza - jak уw pilotuj№cy statek kinetyk - zupeіnie beztrosko; w otoczonych kікbami dymu z Goulde'owej fajki mкїczyznach wzbieraіo jednak powoli gor№ce napiкcie. Goulde czytaі je ze spokoju w ciemnych oczach Generaіa. Generaі najwyraџniej oczekiwaі - przeczuwaі, domyњlaі siк - niebezpieczeсstwa. Stary puіkownik usiіowaі wysondowaж otchіanne tonie - tubylcy? polityka? - bezskutecznie jednak. Byж moїe Їarny sam nie wiedziaі, czego siк lкka. Goulde w zamyњleniu ssaі ustnik. Po przekroczeniu pewnego wieku przeczucia zyskuj№ wagк dedukcji - Їelazny Generaі przekroczyі kaїdy ludzki wiek.

Wkrуtce ujrz№ planetк na wіasne oczy, wkrуtce siкgn№ jej zwiadowcze podkl№tkwy mageokonstruktu "Jana IV". Lecieli juї pi№ty dzieс. Њwiatіochrapy statku czerpaіy z pustki zabі№kane promienie i malowaіy nimi powierzchnie przeџroczystych i nieprzeџroczystych њcian. Widzieli wiкc, jak rozjeїdїa im siк przed dziobem na wszystkie strony gwiazdozbiуr Њlepego Јowcy; poszczegуlne punkty jasnoњci biegіy na boki od osi "Jana IV" wycelowanego w sіoсce oznaczone w Atlasie Uttle'a numerem 583, a їe rуїnice w prкdkoњci ich ucieczek byіy ogromne, konstelacja rychіo utraciіa dla pasaїerуw statku jakiekolwiek podobieсstwo do figury znanej im z map ziemskiego nieboskіonu.

Kopuіa kinetykуw, jak caіe wnкtrze "Jana IV", urz№dzona byіa z zaiste krуlewskim przepychem: zіocenia, rzeџbienia, jedwabie, gobeliny, dywany i boazerie, marmury i mozaiki, freski, kasetony, obrazy, popiersia. Jedynie "dolna" czкњж statku, gdzie znajdowaіa siк zbrojownia, spiїarnia, konserwatorium їywych krysztaіуw i sypialnie, jedynie ona posiadaіa pewien pozуr funkcjonalnoњci, chociaї Їarny i tak chкtnie wymiуtіby stamt№d z setkк zbкdnych bibelotуw. Nic by to jednak nie daіo; "Jana IV" zaprojektowano dla starego Lucjusza Warzahada w manierze wycieczkowej karaki monarchy i jakiekolwiek przerуbki musiaіyby okazaж siк teraz znacznie bardziej szkodliwe dla estetyki, niї korzystne dla ergonomii.

Gdy konstrukt daі znak, їe planeta znalazіa siк w zasiкgu jego podkl№tw, Goulde i Generaі przeszli do gуrnej mesy. Sala ta byіa grawitacyjnie zorientowana przeciwnie do kopuіy kinetykуw i po drodze trafili na przegub ci№їenia, puіkownikowi rozsypaі siк tytoс z fajki, musiaі go myњl№ њci№gaж z powrotem grudka po grudce, wszedі do mesy kln№c pod nosem.

Planeta, wielkoњci smoczego jaja, wirowaіa powoli poњrodku pomieszczenia. Staі przy niej rozespany Zakraca z kubkiem gor№cej jurgi w garњci i szeptaі coњ do trуjki urwitуw o otwartych oczach z wywrуconymi biaіkami, ktуrzy siedzieli, sztywno wyprostowani, na odsuniкtych od stoіu krzesіach. Dwуch innych pracowaіo przy zawieszonym nad ich gіowami krysztale operacyjnym; czwуrka przy bocznym stoliku zaklinaіa zaњ gromadк duchуw o nieludzkiej aurze.

- Jakaњ maіa mobilizacja - uniуsі brwi Generaі.

Zakraca siorbn№і jurgi, zamachaі rкk№.

- Wіaњnie posіaіem panu, generale, polte'a.

- Musiaі siк gdzieњ zgubiж. Raportuj.

- Tajes. Wysunкliњmy niskoenergetycznego Foltzmanna - major wskazaі kubkiem kolorow№ iluzjк planety. - Porucznik Јuta, wachtowy, puњciі to na krysztaі i њci№gn№і czіowieka do analizy. Demony chciaіy rzecz rozebraж interakcyjnie na skan wielowymiarowy, bo zadaі im peіn№ topografiк pod chmurami i za terminatorem. Ale Foltzmann siк rozіoїyі. Konstrukt przeszedі w tryb alarmowy i podniуsі pobуr do trzech koma osiem. Јuta posіaі mi polte'a i wezwaі peіn№ obsadк. Kazaіem uњpiж podkl№twy aktywne i wszystkie czary ingeruj№ce. Teraz jedziemy na maksymalnym biernym Daabrze-Kosiсskim, wersja plisowa, z poczwуrnym wytіumieniem. To - znowu wskazaі iluzjк - to jest pкtla obrazуw zarchiwizowanych. Demony sortuj№ teraz zebrane dane i prуbuj№ mimo wszystko zіoїyж z nich mapк, a tych tu trzech sklкіo siк na dalwidzуw, maj№ wspomaganie їywych diamentуw.

- A te duchy?

- Chcк je puњciж na њlepo z jednej dziesi№tej szіoga.

- Czyje to?

- Nie wiem. Czyje to? - spytaі czwуrkк zaklinaj№cych.

- Mijaliњmy jakiњ ukіad z gazowymi olbrzymami - odmrukn№і jeden z nich. - Szlag by trafiі te pokraki. Trzeba przez demony, inaczej nie idzie cokolwiek zrozumieж. Nie wiem, czy zd№їymy.

- Cholera.

- Domysіy? - rzuciі Generaі.

- To oczywiste - prychn№і Zakraca. - Foltzmann siadі od kontrzaklкcia.

- Wiкc jednak tubylcy - pokiwaі gіow№ Goulde.

- Demony sporz№dziіy profil ich magii?

- Nie ma z czego, brak danych, Foltzmanna odciкіo przecieї bez opуџnienia.

- Byіy prуby sondowania statku?

- Niczego takiego nie zarejestrowaliњmy.

- A oni? - Їarny wskazaі spojrzeniem zaњlepionych urwitуw. - Znaleџli juї coњ?

- Kogoњ - poprawiі krуtkim mrukniкciem Goulde zapatrzony na obracaj№c№ siк wielk№ iluzjк planety. - Kogoњ.

Zakraca skrzywiі siк.

- Wіaњnie nie mogк od nich nic wyci№gn№ж. Pewnie blokada.

- Czy konstrukt bocznikuje ich iluzyjnie? - spytaі Generaі.

- Powinien - przyznaі major i skin№і na urwitуw zajmuj№cych siк krysztaіem. - Dajcie mi tu ich trуjkк - rzekі wskazuj№c na lewo od iluzji planety, w zbieg њciany i sufitu.

- Robi siк.

Po chwili zakotіowaіy siк pod powaі№ trzy kікby mroku.

- O kurwa.

Generaі szybko podszedі do zaњlepionych urwitуw i lew№ dіoni№ dotkn№і skroni kaїdego z nich. Zsunкli siк z krzeseі, nieprzytomni. Obіoki ciemnoњci zniknкіy.

- Trzeba byіo posadziж tu kogoњ, їeby ich monitorowaі - rzekі. - Wpadli w spiralк њwiatіa. Uciekliby jednak, gdybyњ nie daі im tego wspomagania. Diamenty mogіyby wpompowaж w nich pуі galaktyki, to postкp geometryczny, rezonans zmieniіby nas w plazmк. Dlaczego o tym nie pomyњlaіeњ, Zakraca? Trzy czwarte miast w Imperium ma podobne puіapki na dalwidzуw, Ustawa o Prywatnoњci.

- Mуj bі№d - przyznaі major. - Ale sk№d mogіem wiedzieж? Ostatnie, czego bym siк tam spodziewaі, to drugie Imperium.

- Panie majorze... - odezwaі siк naraz jeden z urwitуw pracuj№cych na krysztale.

- Mhm?

- Mamy peіn№ mapк.

- I co?

- Nic. Dzicz, pustka. Wizualizowaж?

- Їadnych miast, їadnych... istot?

- Nic. Wizualizowaж?

Spojrzeli po sobie. Goulde postukaі siк cybuchem w zкby.

- Piкkna robota - skwitowaі. - Faіszywka totalna. Z tej odlegіoњci i na caіej planecie... majstersztyk. Iluzja - spojrzaі na fantom planety - їe niech siк Peіzacz schowa. Oj, ciкїki to bкdzie podbуj, generale, bardzo ciкїki.

Z duchami zd№їyli na ostatni№ chwilк i nie byіo juї czasu na peіny zwiad, Generaі kazaі im tylko sprawdziж kilka losowo wybranych miejsc; i szybko je sprawdziіy - okazaіy siк, co do jednego, zgodne z map№ sporz№dzon№ na podstawie danych zebranych przez podkl№twy konstruktu "Jana IV". Co zreszt№ nie byіo dla nikogo zaskoczeniem, nie oczekiwano zmiany i faіszu w kaїdym szczegуle - lecz wіaњnie ukrycia niewielu kіamstw w powodzi prawd.

Statek wszedі na orbitк planety, podkl№twy skanowaіy ksiкїyce. Tymczasem demony w krysztale sporz№dziіy wielkoskalow№ mapк ukіadu: szeњж planet; cztery odleglejsze: zimne skaіy; jedna gwieџdzie bliїsza: skaіa gor№ca.

Czterech urwitуw sklкtych na wspomaganiu w biernych telepatуw nasіuchiwaіo myњli tubylcуw; ta czwуrka byіa jednak monitorowana przez ludzi oraz demony i gdy natknкіa siк na pierwsze linie Paj№ka Mуzgu, natychmiast j№ odciкto. Paj№k byі potкїny, kryі sw№ sieci№ wszystkie kontynenty. Puszczone po jego liniach mocy czary rewersyjne zapкtliіy siк na pierwszych wкzіach. Zaplanowane to zostaіo wrкcz genialnie: Paj№k rozplуtі sw№ sieж sferycznie i chroniі samo џrуdіo kl№twy, ktуre znajdowaіo siк gdzieњ wewn№trz, na lub pod powierzchni№ planety. Rzecz byіa nie do ruszenia.

Przyszіo wybraж miejsce l№dowania. Generaі zaprosiі Goulde'a, Zakracк oraz ducha zaklкtego na stuprocentow№ medialnoњж, wiкc juї niemal czyste zawirowanie myњli, a to dla wprowadzenia elementu nekrompirii. Zagrali w trуjwymiarow№ tabanк. Krysztaі potem transponowaі plansze w mapк powierzchni planety. Wskazaіo na przyl№dek najwiкkszego kontynentu, w okolicy rуwnika: coњ jakby tropik, sawanna іamana zagajnikami nibydrzew, wybrzeїe nad pіytk№ zatok№. Goniі j№ wіaњnie terminator. "Jan IV" spikowaі w noc.

Uaktywniіy siк kl№twy przeciwoporowe. Schodzili w atmosferк w grubym ochronnym b№blu rozwiniкtych przez konstrukt statku czarуw; їywe diamenty pulsowaіy wysok№ czкstotliwoњci№ poboru energii. Nie odczuli wejњcia w pole grawitacyjne globu, bo zaklкcia deformuj№ce ci№їenie pracowaіy dalej. Z tego samego powodu nie odczuli neginercyjnego hamowania "Jana IV", wykonanego dopiero kilkadziesi№t іokci nad gruntem, z potworn№ decelaracj№. Statek zawisі nad morzem czerwonej trawy.

Їelazny Generaі, ktуry sprz№gі siк byі z gіуwnym konstruktem przez krysztaі operacyjny, spuњciі teraz ze smyczy z setkк wycelowanych wczeњniej myњli. Ogl№dane przez dymnik, wygl№daіo to niemal jak eksplozja konstruktu. Czary pomknкіy na wszystkie strony. Pobуr mocy skoczyі do oњmiu jednostek. "Jan IV" budowaі wokуі siebie magiczne fortyfikacje.

Uіamek knota pуџniej, na telepatyczny znak Generaіa, urwici uaktywnili dopalacze temporalne swych zbroi i w strumieniach przyspieszonego czasu wypadli na powierzchniк planety przez otworzone w wyїszym wymiarze luki w powіoce "Jana IV". Konstrukty zbroi utrzymywaіy w pіytkim zawieszeniu kaїdy swojego zredukowanego Јoboсskiego-Krafta, gotowe zatrzasn№ж je wokуі urwitуw w kaїdej chwili, na byle њlad њladu zagroїenia.

I znowu ten desant wygl№daі przez dymnik niczym wybuch. Bluzgnкіo bowiem wraz z urwitami setkami i tysi№cami zaczepionych na nich czarуw i kl№tw, aї caіa okolica zapulsowaіa dzik№ pl№tanin№ nakіadaj№cych siк, przenikaj№cych i wzmacniaj№cych mageonomii. Urwici, wci№ї na dopalaczach, niesieni zespoіami dїinnуw i wіasnymi rubinami psychokinetycznymi, mknкli ku wyznaczonym uprzednio stanowiskom; kilku poszіo prost№ њwiec№ wzwyї, by domkn№ж z gуry kopuік straїy.

Demony krysztaіu przeanalizowaіy tymczasem zebrane bezpoњrednio z otoczenia informacje i oznajmiіy, iї nie doszukaіy siк їadnego faіszerstwa we wczeњniej otrzymanym z magicznego zwiadu jego obrazie. Їarny poleciі wiкc obniїyж stopieс gotowoњci bojowej i puњciі duchy na regularny zwiad po okolicy, pкczniej№c№ spiral№. Potem sam wyszedі na zewn№trz.

Zakraca, w peіnym rynsztunku, staі przy podstawie pionu lewitacyjnego. Wygl№daі jak skamieniaіy owad. Kodestruktor obracaі mu siк leniwie nad gіow№, szczerz№c kіy њmiertelnych kl№tw ku niewidocznym wrogom.

Wypuszczone z lukуw "Jana IV" samodzielne decyzyjnie letalnatory koіowaіy po mroczniej№cym szybko niebie, niczym padlinoїerne ptaki nad przyszіym pobojowiskiem; przez dymnik њwieciіy jasno diamentowymi sercami, od ktуrych szіy sferyczne fale mortalnych czarуw fizjologicznych.

Generaі spіyn№і w trawк i stan№і na szeroko rozstawionych nogach. Tupn№і, jakby prуbuj№c twardoњж ziemi; tak siк prуbuje wytrzymaіoњж podіogi w starym budynku.

- A wiкc - staіo siк.

Zakraca, skupiony na dialogu ze swym demonem, przez ktуrego nadzorowaі poczynania urwitуw, odpowiedziaі Їarnemu jak№њ niejasn№ myњl№.

Generaі wci№gn№і gікboko powietrze; smakowaіo њwieї№ farb№ i sw№dem gaszonego ogniska. Rozejrzaі siк przez dymnik. Czary przesіaniaіy horyzont; od њmigaj№cych w trawie poltergeistуw, roznosz№cych po okolicy artefakty straїy i walki, krкciіo siк w gіowie. Zіapaі lew№ dіoni№ czasoprzestrzeс, szarpn№і i przeszedі po grzbiecie fali dwa wкїe wgі№b cypla, nad sam№ zatokк. Lewituj№cy tu nad urwiskiem klifu urwita na widok Їarnego spіyn№і na ziemiк.

- Generale.

- Chciaіem tylko popatrzeж na morze.

Morze byіo identyczne z ziemskim: te same fale, ten sam szum, ta sama nieskoсczonoњж i potкga natury.

- Myњli pan, generale, їe kto to jest? - spytaі urwita, rozemgliwszy przyіbicк; byі mіodym blondynem o garbatym nosie i rudych brwiach.

- Kto?

- Oni.

- Kim by nie byli, pуki co - s№ wrogami.

- Ale jak wygl№daj№, co to za istoty, co oni...

- Nie wiem.

Odwiedziі jeszcze kilka posterunkуw i w koсcu wrуciі pod "Jana IV".

Sіoсce juї zaszіo, wszyscy przeszli na infrawizjк. Urwici, ktуrzy nie mieli sіuїby w kordonie straїy, rozeszli siк po okolicy. W њwietle fosforyzuj№cego bікkitnie brzucha statku ustawiono stуі i kilkanaњcie krzeseі. Ktoњ rozpaliі ognisko. Opodal zfantomizowano z pryzmatu iluzyjnego ostatni wystкp Ajarvianny. Pуіnaga elfka њpiewaіa pod obcymi gwiazdami niezrozumiaі№ pieњс w umieraj№cym jкzyku.

Generaі usiadі przy Goulde'em.

- Zakraca pozwoliі na taki piknik? - mrukn№і. - Sk№d to siк wziкіo? Takie rozluџnienie w њrodku operacji wojskowej. To niebezpieczne.

- Bez przesady - machn№і fajk№ kinetyk. - Przecieї widzк: obіoїyliњmy siк takimi czarami, їe Ptak z caі№ armi№ by tu nie wszedі.

- Ptak by wszedі.

Goulde zerkn№і na hrabiego podejrzliwie.

- Coњ ciк gryzie? Cуїeњ taki ponury? Masz tк swoj№ planetк! Wiesz juї, jak j№ nazwiesz?

- Jeszcze siк nie zastanawiaіem - skіamaі Generaі.

Poltergeisty przyniosіy z kuchni statku kolacjк. Dїinn gastronomiczny dopasowaі siк do nastroju i zaserwowaі dziczyznк i bigos myњliwski. Zakraca przymkn№і oko na przemycon№ beczuіkк piwa.

Ajarvianna skoсczyіa њpiewaж i rozpіakaіa siк. Ktoњ zacz№і klaskaж. Ktoњ inny zanuciі "Їywot urwity". Generaіa coraz bardziej to wszystko irytowaіo. Bezustannie zaciskaі i rozwieraі sw№ magiczn№ dіoс, w rytmicznych skurczach lњni№cej maszyny czarуw.

- Na Boga, przecieї to s№ їoіnierze, weterani wielu bitew! - warkn№і. - Nikt jeszcze nie ogіosiі zwyciкstwa. Nie rozpoznaliњmy nawet nieprzyjaciela! Znajdujemy siк na terenie tak obcym, їe bardziej juї nie moїna, szіogi od domu - a oni co? Nocn№ zabawк urz№dzaj№!

Goulde spojrzaі naс spode іba.

- Widzк, їe Kasmina nic ci nie pomogіa. Te osiemset lat rzuca siк jednak na umysі.

Їarny przekazaі puіkownikowi obraz siwowіosego dziadka pouczaj№cego dziecko z surow№ min№ i palcem wzniesionym w gуrк.

Goulde siк skrzywiі.

- Powiedz lepiej, jaki masz plan.

- Plan jest prosty - rzekі Generaі. - Znaleџж џrуdіo tych wszystkich puіapek i blokad. A potem siк okaїe.

- Rzeczywiњcie, prosty. A jak wіaњciwie zamierzasz je znaleџж?

- To tylko kwestia czasu. Duchy w koсcu odbij№ siк gdzieњ od њciany i tam uderzymy.

- Jesteњ gotуw z setk№ ludzi rozpкtaж miкdzygwiezdn№ wojnк?

Generaі nic nie odrzekі. Wypiі jeszcze piwo, przegryzі szynk№ i odszedі w ciemnoњж.

Wyі№czyі dymnik i zablokowaі wszystkie niepotrzebne magiczne usprawnienia zmysіуw. Sіyszaі teraz, jak wysokie џdџbіa trawy szepcz№, ocieraj№c siк mu o nogi niczym wierne psy. Zerwaі jedno. Uschіo mu na dіoni: w kilka knotуw sczerniaіo i zwinкіo siк w ciasn№ spiralк. Wyrzuciі. Szedі dalej; a od ziemi - wci№ї szepty. Tsz, tsz, szcz. Zobaczyі nad wzgуrzem pіaski cieс na niebie. Rzuciі sobie na oczy Poїeracza Њwiatіa. To byіo drzewo. To znaczy: nie drzewo, lecz tutejszy jego odpowiednik. Koronк miaі bezlistn№, caі№ w rуїowej wacie oddychaj№cego mi№їszu. Nic siк w nim nie poruszaіo od wiatru; tylko to pulsowanie gкstego rуїu. Generaі podszedі bliїej do roњliny. Czy to roњlina? Magiczn№ rкk№ dotkn№і pnia. Poczuі їycie. Poczuі myњli. Gікboki nawis drgaj№cej waty opadі nad Їarnym jeszcze niїej. Generaі wypuњciі demona. Demon wzruszyі mentalnie ramionami: dym przez palce. Nibydrzewo oddychaіo. Generaі odst№piі. Nie moje їycie, nie moja њmierж. Ono teї cofnкіo faіdк rуїu. Czy chciaіeњ, jak ja, jedynie dotkn№ж i zbadaж nieznane? Czy teї chciaіeњ mnie zabiж, poіkn№ж, zniszczyж? Jesteњ moim wrogiem? Co? Uњmiechn№і siк; mi№їsz pulsowaі. Generaі zdezaktywowaі Poїeracza Њwiatіa, noc ponownie zaжmiіa mu wzrok. Przysiadі na ciepіej ziemi, w ostrej trawie, kilkanaњcie іokci od grubego pnia. Wiatr o nieprzyjemnym zapachu obmywaі mu twarz. Zaciњniкta piкњж cienia ur№gaіa niebiosom. Nienawidzisz mnie? Mhm? Nienawidzisz? Lecz co warta twoja nienawiњж, jeњliњ tylko drzewem?

Byіa to masakra. Tak siк miaїdїy insekty miкdzy palcami. Aї do pocz№tku drugiej жwierci knota, kiedy to wі№czyі siк Їelazny Generaі. Wуwczas masakra trwaіa dalej - odwrуciіy siк natomiast gradienty њmierci.

Lecz przez tк pierwsz№ jedn№ czwart№ knota ataku wygl№daіo to na absolutn№ klкskк. Obruszone na magiczne zapory "Jana IV" potкgi czarуw byіy tak olbrzymie, їe w statku popкkaіy wszystkie cztery krysztaіy operacyjne; uwolnione niespodziewanie demony tylko powiкkszyіy chaos.

Piкtnastu z osiemnastu urwitуw peіni№cych akurat straї na brzegach ochronnego b№bla zostaіo spalonych do wolnej plazmy zanim w ogуle zorientowali siк, co siк dzieje. Dїinny bojowe nieprzyjaciela weszіy na klinach kilkunastopiкtrowych kl№tw rewersyjnych o wspomaganiu rуwnolegіym trzech niezaleїnych ukіadуw їywych diamentуw, nieprzerwanie ss№cych z serca gwiazdy jej gor№c№ krew. Natomiast czwarty ukіad їywodiamentowy ofensorуw zawiesiі funkcjonowanie swych kl№tw wymiany termicznej i transmitowaі punktowo przed intruzyjne szpice czysty їar sіoсca. Przed takim atakiem powinny urwitуw obroniж algorytmiczne reakcje kl№tw ich zbroi, wchodz№cych automatycznie w tryb maksymalnej akceleracji temporalnej i full-bilokuj№cych wіaњcicieli probabilistycznym rozrzutem w krzywe dookolne przestrzenie, otworzone wczeњniej dla ich natychmiastowej ucieczki. Powinny; nie obroniіy: wpychaj№ce siк za dїinnami konstrukty inwazyjne uderzyіy juї szeњciowymiarowymi zarodniami pуl chaosu, moc№ zasysan№ przez їywe diamenty rozwijaj№c je w ciasne macierze entropijne. Czary urwitуw skisіy. Niektуrych, juї w postaci plazmy, bilokowaіo gdzieњ poza horyzont. Dїinny na klinach gor№cych konstruktуw weszіy w defensferк statku jak w masіo.

W tym momencie pracowaіy juї na najwyїszych obrotach wszystkie reaktywne kl№twy obronne konstruktu "Jana IV" - to znaczy te, ktуre nie wymagaіy staіego nadzoru krysztaіуw operacyjnych. Poszedі bуj na czyst№ magiк; infernalne ognie gwiazdy, obracane w zimn№ energiк, spіywaіy na pole bitwy rw№cymi strumieniami. Natкїenie skoczyіo wyїej bariery N'Zelma i їywe diamenty wywichnкіy siк w swych obejmach. Ich rezonans otworzyі nad pуіwyspem z setkк tak zwanych "czarуw skaїonych", powstaіych z bezmyњlnych permutacji elementуw prawidіowych formuі. Zaczкіy wiкc odwracaж siк na niebie i ziemi kolory, negatywowaіy siк obіoki i sіoсce; perspektywa juї na wyci№gniкcie rкki sprawiaіa wraїenie spaczonej wielk№ skaz№ w grubym szkle teleskopowym; powstaіy wiatry, wichury - huragany! - wyrywaj№ce z gleby owe rуїowe drzewa wraz z korzeniami; szіy przez powietrze fale dџwiкkуw o rуїnych czкstotliwoњciach, zaіamywane na obszarach obniїonego ciњnienia, gdzie pruіy siк szwy miкdzywymiarowe i grawitacja kruszyіa kamienie. Dwуch urwitуw zginкіo wіaњnie w ten sposуb, rozerwanych na czкњci.

Reakcja reszty obroсcуw byіa, oczywiњcie, wolniejsza od reakcji konstruktu "Jana IV" - nawet pomimo ich maksymalnego przyspieszenia temporalnego. Niewiele mogli zrobiж. Dymniki bojowe ukazywaіy im zmysіom chaos tak potкїny, takie popl№tanie czarуw wroga, statku i letalnatorуw oraz masy czarуw "spudіowanych", niczyich mageowariacji na temat zniszczenia - їe po prostu nie byli w stanie samodzielnie wі№czyж siк do boju. Pozbawieni wspomagania demonуw krysztaіуw operacyjnych, zdaж siк musieli na swoje dїinny i kl№twy rozpoznawcze: osobiste oraz artefaktyczne zbroi. Jednakїe macierze entropijne rozwiniкte przez konstrukty inwazyjne wgryzіy siк juї w najpierwotniejsze struktury niezaimpregnowanych naс czarуw i teraz owe eroduj№ce kl№twy tylko potкgowaіy istniej№ce zamieszanie. Niektуre wskazywaіy urwitom jako wrogуw ich towarzyszy; w uіamku knota wybuchaіy i gasіy bratobуjcze walki. Kolejne siedem trupуw. Zaczкіy erodowaж letalnatory; poniewaї na razie nie pokazaі siк ani jeden prawdziwy, materialny wrуg, wszystkie obiekty rozpoznawane przez mageoalgorytmy letalnatorуw jako їywe byіy ciaіami imperialnych urwitуw, i w nie teї uderzyіy. Nastкpnych dwunastu urwitуw skonaіo wiкc od nagіego spopielenia w ich їyіach krwi, zamroїenia mуzgu, rozpuszczenia w osoczu toksycznej dawki hormonуw, zgnicia w№troby i serca.

W chwili gdy do bitwy wі№czyі siк Їelazny Generaі, przy їyciu pozostawali jeszcze wyі№cznie ci urwici, ktуrzy nocowali we wnкtrzu "Jana IV". Jednak w owej chwili szpice konstruktуw intruzyjnych siкgaіy juї ostatniej powіoki czarуw statku i nawet zamkniкtym w nim їoіnierzom naleїaіo liczyж czas do њmierci na uіamki knota; miecz jest zawsze silniejszy od tarczy.

Generaі pierwsz№ sw№ myњl№ uaktywniі caіoњж zartefakceс swego ciaіa. Rкka stanowiіa bowiem jedynie najbardziej widoczny element dokonanego przeksztaіcenia organizmu. To, co widzieli ludzie, nawet szkoleni urwici, nawet Zakraca: hrabia Kardle i Bіadyga w polowym mundurze generaіa Armii Zero - nie byіo niczym wiкcej jak wysuniкt№ ponad lustro wody gіow№ smoka, mкtnym odbiciem potwora w pіyn№cej wodzie. Czasami coњ tam migaіo pod powierzchni№, jakieњ wielkie, ciemne ksztaіty - lecz zaraz zapominali, usuwali z pamiкci, bo do niczego nie byіo to podobne, nie daіo siк nazwaж, nie daіo siк porуwnaж, kaleczyіo wyobraџniк; poprzestawali na legendzie: nieњmiertelny Їelazny Generaі, archetyp urwity. A on istniaі naprawdк.

Ugi№і czas i przestrzeс. Wszedі w chronosferк maksymalnego przyspieszenia. Tu ponownie ugi№і czas i przestrzeс i otworzyі drug№ chronosferк. Powtуrzyі to jeszcze czterokrotnie. W koсcu, zamkniкty w temporalnej cebuli, tak wyprzedziі resztк њwiata, їe od uderzeс pojedynczych promieni њwiatіa pкkaіa mu skуra. Zdaі siк wiкc w ekranowaniu zewnкtrza na algorytmy ciкїkich kl№tw rкki i otworzyі im wejњcia do swego їywodiamentowego tetradonu. Byі to poczwуrny nieskoсczony szereg їywych diamentуw, sprzкїonych fazowo co jeden wymiar wyїej. Koсczyі siк i zaczynaі w "koњciach" palcуw lewej dіoni Generaіa; oprуcz kciuka, ktуrego rola byіa inna. Nieaktywny tetradon, jako ukіad zamkniкty, byі nie do wykrycia. Aktywny - powodowaі implozje kwazarуw, eksplozje pulsarуw.

Generaі zacisn№і lew№ dіoс w piкњж. "Jan IV" zwin№і siк w torus, zawirowaі, zmniejszyі do ziarnka piasku i znikn№і. Generaі rozwarі lew№ dіoс. Zdmuchnкіo pierwsz№ warstwк cebuli temporalnej oraz wszystkie inne czary chronalne i entropijne. Zacisn№і dіoс po raz drugi. Okolica, aї do horyzontu, odbiіa siк pуіsferycznie na powierzchni postaci Їarnego i przeskoczyіa na drug№ stronк. Tysi№ce ton ziemi, powietrza, wody, roњlin. Zgniуtі je w swej rкce. Docisn№і kciukiem: poіknкіa je czarna dziura j№dra galaktyki.

Staі teraz na dnie wielkiego krateru zniszczenia, czarnej misy wnкtrza planety, brutalnie oskalpowanej ze swej biosfery. Jeszcze osypywaі siк їwir, waliіy skaіy, pіyn№і piasek, grzmiaіa lawa. Promienie wschodz№cego sіoсca z trudem przebijaіy siк przez wisz№cy w powietrzu kurz i pyі. Gdyby nie huragan, wzbudzony wybiciem nagіej dziury ciњnieniowej, nie dojrzaіby nieba. Przez dymnik widziaі zimny pіomieс pulsuj№cego bosk№ czкstotliwoњci№ tetradonu, jaњniejszy od krzywej pioruna, od nagiej gwiazdy.

Nim pierwsza z przeіamanych skaі dosiкgіa w swym upadku dna krateru - tak wolno, tak wolno spadaіy - Generaі rozpostarі siк na caі№ planetк, zamykaj№c j№ tym samym w lustrzanym odwrуceniu swej temporalnej cebuli. Byі teraz czasem czasu, zegarem zegarуw. W jego dіoni obracaіo siк robacz№ њlamazarnoњci№ їycie planety. Widziaі wszystko. Gigadymnik rozpisywaі mu przed oczyma linie mocy. Generaі spojrzaі i zacisn№і dіoс. Planeta implodowaіa. Zanim jeszcze obraі do reszty sw№ temporaln№ cebulк, czarna dziura wyparowaіa.

Generaі rozwarі piкњж. Wypluіo "Jana IV". Zwin№і siк do jego wnкtrza.

Goulde wrzasn№і na jego widok.

- Arr!! Co...?!

Generaі czym prкdzej przywrуciі staі№ iluzjк swej postaci.

- Aa, to ty... - odetchn№і puіkownik. - Boїe drogi, Їarny, co tu siк...

- Wiem. Ilu w њrodku?

- Jesteњmy w prуїni! - krzyczaі kinetyk z fotela pierwszego pilota. - Autohermetyzacja! Kraft purpurowy! Schodzimy pod? Panie puіkowniku...?! Schodzimy pod?

- Potwierdzam. I Kosz/Piasek do oporu. - Wydawszy rozkazy Goulde odwrуciі siк z powrotem do Generaіa. - Co tu siк, do ciкїkiej...

Bilokowaі siк do kopuіy kinetykуw Zakraca.

- Їyje pan, generale! - odetchn№і. - Krysztaіy popкkaіy i...

- Jedenastu - oznajmiі Їarny.

- Co?

- Policzyіem. Mamy jedenastu urwitуw na pokіadzie, і№cznie z nami. Tylu ocalaіo.

- Panie puіkowniku, ta planeta implodowaіa! - krzykn№і ktoњ z zewn№trz pomieszczenia, byж moїe przez czar foniczny.

- Jaka planeta? - odruchowo odwarkn№і mu zdezorientowany Goulde, macaj№c po kieszeniach za fajk№.

- Zdrada - rzekі Їelazny Generaі.

- Nic innego. Zastanуwcie siк. Oni czekali na nas.

- Kto? Przecieї kollapsowaі pan ten glob, generale.

- Ni їywy duch... - mruczaі Goulde. - To prawda, zdrada oczywista; ale teraz szlag trafiі wszystkie dowody i nic nie wskуramy.

- Nie їywy, to martwy - rzekі Generaі i otworzyі ramiona do inwokacji. Pozostali natychmiast zamknкli umysіy. Їarny rozci№gaі sieж swych myњli, wabi№c w puіapkк duchy. - Jesteњmy wystarczaj№co blisko - mуwiі rуwnoczeњnie - i nie minкіo jeszcze tyle czasu, by zd№їyli zatraciж swe osobowoњci.

- Ale to niebezpieczne - wtr№ciі Zakraca. - Bo jeњli to jednak nie byli ludzie i jeњli nie byіa to zdrada...

Lecz oto juї zmaterializowaі siк pomiкdzy rкkoma Їarnego chor№їy Iurga.

- Nie ty - szepn№і mu Generaі. - Odejdџ, zapomnij, odejdџ.

- Boli, boli, boliboliboli... - jкczaі Iurga.

Їarny klasn№і i widmo zniknкіo. Potem ponownie rozіoїyі ramiona i powtуrzyі wezwanie.

Dіugo czekali. Wreszcie zakotіowaіy siк cienie i skrzepіy w sylwetkк czіowieka. Twarz - jego twarz nie naleїaіa do їadnego ze zmarіych urwitуw Imperium.

- Mуj! - krzykn№і na ducha Generaі. - Sіuї!

Widmu aї їyіy wyst№piіy na szyi i czole, lecz zgiкіo siк w pokіonie.

- Kim jesteњ? - spytaі Goulde.

- Ja... ja... Haasir Trvak, Bікkitna Kompania, Assagon... Puњжcie...

- Byіeњ urwit№ Ptaka?

- Ja jestem... Byіem, tak.

- Ptak was tu wysіaі?

- Czekaliњmy... byіy rozkazy. Zabiж wszystkich; їeby њlad nie pozostaі i њwiadek nie umkn№і. Wykonywaliњmy... rozkazy... Їeby was Bуg pokaraі... puњжcie!

- Sk№d wiedzieliњcie, їe przylecimy? Kto przekazaі informacjк?

- Nie wiem... Nie wiem! Przyszіo bezpoњrednio z kancelarii Dyktatora. Жwiczyliњmy... potem teleportowano nas... tysi№c stu zginкіo... mieliњmy czekaж i... Takie byіy rozkazy, ja nic nie wiem.

- Samobуjcza ekspedycja - mrukn№і Zakraca. - Ptak nie ma statkуw miкdzygwiezdnych, musiaі siк zdaж na loteriк teleportacji. Z powrotem teї by ich nieџle przesiaіo. Zreszt№ zapewne nie byіo w planie їadnego powrotu; jak bez њwiadkуw, to bez њwiadkуw. Najwyїej teleportowaliby ich w j№dro gwiazdy.

Їarny klasn№і; duch znikn№і.

- Wiкc?

- Zdrada.

- Zdrada.

- Kto?

- Bruda. Lub Orwid - rzekі Zakraca. - To oczywiste. Orwid mуwiі, їe dopiero co znaleџli tк planetк. A tamci mieli czas nawet na treningi.

- Wszystko z gуry ukartowane - przytakn№і Goulde.

- To byі zamach na pana їycie, generale - stwierdziі z przekonaniem major. - Innego wytіumaczenia nie widzк. Їaden z nas nie jest aї tak waїny, by angaїowaж dla jego zgіadzenia podobne њrodki. Natomiast zabiж Їelaznego Generaіa - no, to nie w kij dmuchaі. Zabezpieczyli siк na wszelkie moїliwe sposoby. Pozbawieni wsparcia Imperium, pozbawieni nawet і№cznoњci, wziкci z zaskoczenia... praktycznie nie mieliњmy szans. Ta puіapka nie miaіa prawa zawieњж.

- A jednak - powiedziaі Goulde spogl№daj№c ponad fajk№ na milcz№cego Generaіa - a jednak zawiodіa. Kim ty jesteњ, Rajmund?

- Tym, kim muszк byж, by przetrwaж - odparі hrabia. - Nikim mniej. A coraz trudniej mi uchodziж w oczach kolejnych skrytobуjcуw za bezbronnego starca. Nastкpnym razem zapewne eksploduj№ Sіoсce, aby mnie zabiж.

- Jaki jest plan, generale? - spytaі szybko Zakraca, by zmieniж niezrкczny dla Їarnego temat.

- A jaki moїe byж? Podlatujemy na kontaktow№ z peіnym maskowaniem i podsіuchujemy. A potem siк zobaczy.

Tymczasem Goulde, pykaj№c spokojnie sw№ fajkк, otworzyі telepatyczny kanaі do Generaіa i, obіoїywszy go ciкїk№ blokad№ mentaln№, zapytaі:

- Co mianowicie siк zobaczy? Przecieї ty wiesz, їe to spisek. Ptak w przymierzu z Zamkiem. Zaіoїysz siк, їe Bogumiі juї nie їyje? Nie powinieneњ, nie powinieneњ pozwoliж siк im wepch№ж w ten caіy podbуj.

- Rozkaz.

- Wiem, їe rozkaz. Ale - z czyjej inicjatywy? No niech zgadnк: Birzinniego. Co? Mylк siк moїe?

- Muszк mieж pewnoњж.

- Pewnoњж? To wszystko jest tak oczywiste, їe aї chwilami nie chce mi siк wierzyж w ich gіupotк.

- Sugerujesz spisek pod spiskiem?

- Niczego nie sugerujк. Po prostu znam legendy o tobie; i oni teї je znaj№. Jeњli Bogumiі nie їyje...

- To co?

- Krew na ich gіowy!

- Mуw, Kuzo.

- Gdzie jesteњcie?

- Na tyle blisko, їe moїemy rozmawiaж. Mуw.

Major Kuzo na wielkim zdalnym zwierciadle mesy "Jana IV" otarі sobie pot z czoіa. Byі w swoim gabinecie na Trybie; widoczna za jego plecami przez okno koњlawa skaіa Mnicha wyci№gaіa przez szare trawniki krzywe pazury swego cienia.

- Zamach stanu, generale. Birzinni siк koronowaі. Ma poparcie Ptaka. Oddaі mu Pogуrze i caіe Chajtowle. I Magurк ze wszystkimi s№siaduj№cymi wyspami. Ptak zabezpiecza nowe granice. Podpisali ukіad. W Armiach przymus nowej przysiкgi: albo zіoїysz, albo wynocha.

- Juї wyegzekwowany?

- Czкњciowo.

- Armia Zero?

- Nie.

- A co z Bogumiіem?

- Birzinni zaprzecza. Ale nikt krуla nie widziaі od czasu przejкcia wіadzy. Najprawdopodobniej urwici Ptaka wyteleportowali go na њmierж.

- Jak u was na Trybie?

- Wіaњnie sobie o nas przypomnieli. Mamy termin za niecaіe siedem klepsydr. Potem... Bуg jeden wie, pewnie zetr№ nas na proch.

Generaі obrуciі siк do Goulde'a.

- Za ile moїemy najszybciej tam byж?

- Najszybciej? - uњmiechn№і siк puіkownik. - Testowano ten statek juї wielokrotnie, lecz gуrn№ granicк jego prкdkoњci wci№ї wyznacza jedynie strach testuj№cych.

- Diamenty wywichnкіy siк podczas ataku na Zdradzie - zauwaїyі jeden z urwitуw.

- No to siк wwichn№.

- Trzymajcie siк, Kuzo - rzekі do zwierciadіa Їelazny Generaі.

- Ba, їebym to ja wiedziaі, czego - mrukn№і major odwracaj№c ponury wzrok.

- Mnie, Kuzo, mnie.

Przebili siк w ostatniej chwili. Ledwie zamkn№і siк za "Janem IV" Kraft Mnicha, dookoіa Tryba zatrzasnкіa siк potкїna wyrwidusza. Duchy szpiegowskie Kuzo poszіy wstecz po jej liniach mocy i dotarіy do Dџwierzy, ktуra byіa jednym z gіуwnych miast Ligi - co stanowiіo znak pomyњlny, bo Tryba nie wymieniono w ukіadzie podpisanym przez Birzinniego, najwyraџniej wiкc uzurpatorowi brakowaіo wiernych urwitуw, skoro musiaі siк wysіugiwaж Ptakowymi, a wszak w ten sposуb zaci№gaі u niego dіug, okazywaі sw№ sіaboњж i traciі rуwnorzкdn№ pozycjк.

Wyrwidusza, jako automatyczny inwokator do wszelkich dusz w їywych ciaіach, uniemoїliwiaіa bezpieczne opuszczenie ksiкїyca, ale zarazem uniemoїliwiaіa teї inwazjк naс; przejњж przez ni№ byіy w stanie jedynie poltergeisty, demony, dїinny, istoty niїsze oraz, jako siк rzekіo, wyzwolone od ciaіa duchy.

- Chociaї... moїna j№ obejњж - zauwaїyі podczas zwoіanej rychіo po jego przybyciu narady Їelazny Generaі, na ktуrej, oprуcz niego, Goulde'a, Zakracy, Kuzo i podporz№dkowanego mu minisztabu tutejszej imperialnej placуwki Armii Zero, braіo udziaі takїe dwoje przedstawicieli poddanej protekcji Mnicha zaіogi Krateru: re Quaz i kobieta-cywil zw№ca siк Magdalena Lubicz-Ankh, ponoж krewna samego Ferdynanda. Reprezentowali oni dwieњcie osiemdziesiкcioro byіych obywateli Ksiкstwa Spokoju, ktуrzy znajdowali siк teraz w tej њmiertelnej puіapce, i to poniek№d z winy Їelaznego Generaіa.

- A jeњli zaczn№ j№ zaciskaж...? - spytaіa Lubicz-Ankh, najwyraџniej zajкta wіasnymi myњlami.

- Nasze diamenty powinny sobie poradziж - wzruszyі ramionami Kuzo.

- S№ moїe w stanie zablokowaж im transmisjк energii ze Sіoсca?

- Za duїo zmiennych - pokrкciі gіow№ major. - Zawsze moїemy przeskoczyж ich blokadк, nawet nie bкdzie zauwaїalnej przerwy w zasilaniu.

- Generaі wspomniaі, їe zna sposуb na obejњcie wyrwiduszy - podniуsі gіos Zakraca.

- Doprawdy? - uniуsі brwi re Quaz.

- No przecieї to oczywiste - rzekі Їarny. - Teleportacja.

- Uch.

- Loteria њmierci.

- S№ lepsze pomysіy?

- Zawsze moїna czekaж.

- Przynajmniej їyjemy; jeszcze nas nie eksterminuj№. Po co z wіasnej woli iњж na rzeџ?

Generaі spuњciі krуtki czar akustyczny.

- Ja bкdк teleportowaі - rzekі, gdy przebrzmiaі dzwon.

- Daje pan gwarancjк? - spytaі re Quaz.

- Tak.

To zrobiіo wraїenie.

Lubicz-Ankh aї pochyliіa siк nad stoіem.

- Daje pan, generale, stuprocentow№ gwarancjк przeїycia teleportacji?

- Tak.

W jednej chwili atmosfera zmieniіa siк z ponurego fatalizmu w ostroїny optymizm.

- Czy taki wіaњnie jest plan? - spytaі Zakraca. - Ucieczka?

- Plan czego? - prychn№і re Quaz.

Miast mu odpowiedzieж, Zakraca zwrуciі siк bezpoњrednio do Їarnego.

- Czy pan siк juї poddaі, generale?

Їelazny Generaі uњmiechn№і siк, bo Zakraca zareagowaі dokіadnie wedіug przewidywaс: on jeden nigdy nie traciі wiary w swego boga.

- To nie jest kwestia do omawiania w tak szerokim gronie. Ilu mamy urwitуw na Trybie?

- Trzydziestu dwуch і№cznie z nami i ksi№їкcymi - odparі Kuzo.

- Wystarczy.

Re Quaz wybuchn№і gromkim њmiechem.

- W trzydziestkк bкdziecie odbijaж Imperium...?!

- Pamiкtaj o tych wszystkich urwitach tam, na dole, ktуrzy nie zіoїyli przysiкgi Birzinniemu.

- Sk№d pan wie, moїe juї zіoїyli, moїe juї nie їyj№; nie mamy przecieї і№cznoњci, nie wiemy, co tam siк dzieje, zagіuszaj№ wszystkie transmisje, zabrali siк teї za duchy.

- Przekonamy siк. Gdzie was przerzuciж? Na Wyspy?

- Chyba tak.

- Dobrze. W takim razie... widzimy siк w hangarze numer cztery za dwie klepsydry.

Re Quaz i Lubicz-Ankh ukіonili siк i wyszli.

Kuzo zablokowaі drzwi i uaktywniі konstrukt przeciwpodsіuchowy sali.

- Da pan radк, generale? Tyle osуb, w pojedynkк?

- Teleportowaіem juї caіe armie, chіopcze.

Przypomnieli sobie legendy.

- A wiкc - jaki jest plan? - powtуrzyі Zakraca.

- Przerzucк wszystkich st№d na Ziemiк. Tam siк zorientujemy w sytuacji. W zaleїnoњci od postawy Armii Zero, zarz№dziіbym mobilizacjк w Baurabissie i atak z zaskoczenia. To jest jeszcze pocz№tkowa faza zamachu, struktury nie zd№їyіy siк umocniж, rzecz wci№ї wisi na kilku-kilkunastu zdrajcach. Planujк jeszcze przed atakiem dopaњж Birzinniego i resztк. Wtedy urwici zajm№ Zamek i kluczowe punkty Czurmy. Przydaіoby siк teї na przykіad przycisn№ж Peіzacza dla bezpoњredniej transmisji.

- Dziwnie prosto to brzmi.

- W gruncie rzeczy caіa sprawa polega na usuniкciu Birzinniego i spуіki. Wojska Ptaka s№ daleko od stolicy. Ludzie bкd№ siк musieli za kimњ opowiedzieж. Z Zamkiem pуjdzie najіatwiej, bo inercja biurokracji pomoїe nam tak samo, jak pomogіa wczeњniej Birzinniemu. Co do motіochu, to tu nie moїna byж niczego pewnym, ale nie s№dzк, їeby ludzie paіali jak№њ szczegуln№ miіoњci№ do Birzinniego; Bogumiі nie zd№їyі siк jeszcze pospуlstwu naraziж, a Birzinni z pewnoњci№ musiaі podczas przewrotu postкpowaж zdecydowanie i moїemy siк tam spodziewaж pewnej iloњci њwieїych trupуw. A nawet gdyby nie - Peіzacz powinien temu zaradziж. Gdy ujrz№ na niebie Birzinniego jako wiкџnia, upokorzonego... to wystarczy.

- To wci№ї brzmi przeraїaj№co prosto - krкciі gіow№ Kuzo; ale i on siк uњmiechaі.

- Oni wcale nie przesadzili - odezwaі siк Goulde. - Powinni eksplodowaж gwiazdк Zdrady; to i tak byіoby tanio za twoj№ њmierж.

Birzinni wychodziі wіaњnie z іazienki na krуlewskim piкtrze Zamku, gdy ze њciennego zwierciadіa o zіoconej ramie wyskoczyі przeciwko niemu Їelazny Generaі.

Fantom! - pomyњlaі Birzinni.

- Їaden fantom - warkn№і Їarny, po czym zіapaі go lew№ dіoni№, њcisn№і, wrzuciі do ust i poіkn№і. Nastкpnie z powrotem wszedі w zwierciadіo.

Miarkк pуџniej wybuchn№і w swym gabinecie w Baurabissie. Zakraca czekaі tu naс wraz z prawie caіym sztabem Armii Zero. Їelazny Generaі rozwin№і siк z punktowego bіysku, w grzmocie rozprкїaj№cego siк sfer№ powietrza.

Wymieniaj№c z podwіadnymi ukіony sprawdziі konstrukty wieїy. Nienaruszone. Tu mуgі siк czuж bezpieczny: od dobrych kilku wiekуw nieprzerwanie rozbudowywaі je i ulepszaі.

- Zіe wieњci, generale - odezwaі siк puіkownik Ociuba.

- Mуw.

- Moїe pan juї wie. Birzinni rozkazaі zabiж Kasminк far Nagla, ciaіo spaliж, prochy rozrzuciж po s№siednich wymiarach, a ducha skl№ж na natychmiastow№ dezintegracjк osobowoњci.

- Tak.

- Podobnie zreszt№ post№piі z kilkuset innymi osobami.

- Tak. Wiem. - Splun№і. - Tu macie Birzinniego. - Splun№і. - Tu Orwida. - Spluwaі dalej. Wybuchali do trуjwymiarowych postaci i padali nieprzytomni. Urwici blokowali im po kolei wszystkie zmysіy. - Zatrzymajcie ich їywych; pуki co, mog№ siк jeszcze przydaж.

Urwici skinкli gіowami w pуі-ukіonie, pуі-salucie.

- Zakraca przedstawiі wam plan?

- Tak jest.

- Nie ma zmian; wszystko wedіug harmonogramu. Klepsydra zero: trzydziesta siуdma i жwierж. Dїinny i poltergeisty na smyczach?

- Tak jest.

- Gdzie Peіzacz?

Jeden z urwitуw wydaі telepatyczny rozkaz.

- Bкdzie za chwilк.

- Dobrze.

- Panie hrabio - odezwaі siк generaі Wiga-Wigoс, po Їarnym najstarszy wiekiem i stopniem urwita - pan wie o Bogumile. Wie pan o Annie i maіej Archimacji. Oni teї byli na liњcie. Mamy potwierdzenie od Wysokich Niewidzialnych. Wszyscy nie їyj№; nierezurektowalni.

- Wiкc?

- Birzinni jest skoсczony; dobrze. Ale co po nim, skoro tak dokіadnie uci№і dynastiк? Kto, kto po nim? Ptak nam stoi na granicach. Moїe siк upomnieж o swojego sojusznika, zwіaszcza, gdy tron Havry bкdzie pusty.

- Wiкc?

- W pana їyіach, panie hrabio - pospieszyі z pomoc№ Widze-Wigoniowi Zakraca - pіynie krew Warzhadуw. Co prawda pokrewieсstwo to pochodzi sprzed setek lat - ale i tym szlachetniejsza to krew.

W moich їyіach, pomyњlaі mimowolnie rozbawiony Їarny. W moich їyіach. Ani one їyіy, ani w nich krew; i doprawdy nic z Warzhadуw.

- Major ma sіusznoњж, przekonaі nas wszystkich. - Generaі Wiga-Wigoс zgi№і siк w pas, ukіonem zarezerowanym dla monarchy; pozostali bez wahania powtуrzyli hoіd. - Po raz trzeci lud wkіada ci na gіowк koronк i tym razem nie moїesz, nie masz prawa jej odrzuciж.

- Zakraca, Zakraca - westchn№і Їarny - cуїeњ ty najlepszego narobiі? Trzeba mi byіo kollapsowaж ciк razem ze Zdrad№.

- Moїesz mnie jeszcze kollapsowaж bez Zdrady, nic straconego - rzekі Zakraca. - Ale wpierw przyjmij koronк.

Їelazny Generaі machn№і rкk№.

- Nie teraz, nie teraz; za wczeњnie o tym. Nie dzielmy skarbуw їywego smoka.

- Potem moїe nie byж czasu.

- Teraz teї go za wiele nie ma. Koniec zebrania! Na miejsca!

Urwici wyszli. Wychodz№c, uњmiechali siк jednak do siebie ukradkiem: nie powiedziaі "nie".

Peіzacz min№і siк w drzwiach gabinetu z wynoszonym przez poltergeisty Birzinnim. Nie daі po sobie niczego poznaж. Lecz wszedіszy, omal nie stan№і na bacznoњж; trwaі w bezruchu i milczeniu, pуki Їarny nie odezwaі siк pierwszy.

- Mam powody przypuszczaж, їe naleїaіeњ do spisku.

Stary elf tylko zamrugaі. - Nie naleїaіem.

- Dam ci okazjк, by tego dowieњж.

I tym razem jeno drgniкcie powiek. - Dziкkujк.

- Najlepsze, na co staж ciebie i twoich iluzjonistуw.

- Na caі№ Czurmк?

- Na wszystkie miasta Imperium.

- To niemoїliwe.

- To moїliwe.

- Tak. Oczywiњcie. Kiedy?

- Dziњ w nocy.

- Tak. Oczywiњcie. Mogк odejњж?

- Moje demony pуjd№ z tob№.

A noc trwaіa i trwaіa. Od przesuniкcia siк terminatora przez Czurmк, w ktуrym to momencie Generaі rozpocz№і byі seriк szybkich teleportacji, aї do dwуch klepsydr przed њwitem, gdy niebo zapіonкіo Peіzaczow№ iluzj№, na ulicach miasta, w zauіkach, w parkach, w porcie i we wnкtrzach budynkуw toczyіo siк zwykіe nocne їycie stolicy. Mieszkaсcy przyjкli zmianк zaszі№ na najwyїszych piкtrach Zamku z chіodem i spokojem wіaњciwym starym wyjadaczom politycznego chleba. Postronny obserwator nie domyњliіby siк z ich zachowania wydarzeс sprzed kilku dni - ani, tym bardziej, wydarzeс wіaњnie maj№cych miejsce, jako їe їadna z osуb teleportowanych z Tryba nie wysunкіa nosa na ulicк aї do pocz№tku operacji "Przypіyw", a sama operacja rуwnieї nie trwaіa dіuїej niї kilkanaњcie knotуw i niewielu znalazіo siк bezpoњrednich њwiadkуw poczynaс urwitуw. Przede wszystkim urwici z zasady preferowali dziaіania nagіe a skryte; nadto w wiкkszoњci byіy one tak czy owak niedostrzegalne dla nie-urwitуw lub osуb pozbawionych artefaktycznych sybstytutуw dymnika (jak, na przykіad, popularne w wyїszych sferach choж bardzo drogie, "biaіe okulary").

W chwili zjawienia siк tam Їelaznego Generaіa wraz z oddziaіem z Tryba, w obrкbie murуw Baurabissu przebywaіo blisko tysi№c urwitуw - i їaden z nich nie zіoїyі jeszcze przysiкgi Birzinniemu. W pobliskich koszarach oraz w swych domach na terenie miasta znajdowaіo siк dalszych piкж tysiкcy. W sumie stanowiіo to ponad jedn№ trzeci№ Armii Zero, trzon korpusu urwitуw Imperium, od samego jego stworzenia dowodzonego bezpoњrednio przez Їelaznego Generaіa. Czy mуgі on byж z tego powodu pewny wiernoњci kaїdego jednego urwity? Nie, oczywiњcie, їe nie. Ale z duї№ doz№ prawdopodobieсstwa sukcesu mуgі stawiaж na wiernoњж urwitуw jako spoіecznoњci: tradycja, ktуrej Їelazny Generaі stanowiі niewyrugowywaln№ czкњж, konstytuowaіa pojкcie urwity rуwnie mocno, co sama umiejкtnoњж posіugiwania siк magi№. Sprzeniewierzaj№c siк jej - tradycji - sprzeniewierzyliby siк samym sobie, wіasnemu o sobie wyobraїeniu.

Do chwili zjawienia siк Їelaznego Generaіa negocjacje pomiкdzy Birzinnim a sztabem Armii Zero osi№gnкіy juї уw charakterystyczny dla podobnych sytuacji martwy punkt, ktуry oznaczaі po prostu zabуjcz№ dla wszelkiej dyplomacji konkretyzacjк "warunkуw nie do zaakceptowania" obu stron. Powszechne byіo poczucie pata: nikt nic nie zyska wychodz№c poza, gdy stan aktualny lepszy od jakichkolwiek zmian. Їadna ze stron nie mogіa siк ni o krok dalej posun№ж w ustкpstwach nie osіabiaj№c tym samym swej pozycji aї do niebezpieczeсstwa caіkowitej przegranej wі№cznie.

Oto bowiem Birzinni њwiadom byі, iї nie posiada wystarczaj№cej siіy, by zmiaїdїyж urwitуw: posyіanie przeciwko nim zwykіego wojska nie ma najmniejszego sensu, a wyszkolonych do walki urwitуw staіo za uzurpatorem ledwo parк tuzinуw, gіуwnie byli to ludzie z Wywiadu, jako wyjкci ze struktury Armii Zero i podlegli bezpoњrednio Gіуwnemu Sztabowi, nie tak podatni na wpіywy Їelaznego Generaіa - bardziej teoretycy, bardziej technicy, niї urwici jako tacy.

A i w Baurabissie istniaіa њwiadomoњж bezcelowoњci wszelkich radykalnych posuniкж przeciwko obecnej ekipie wіadcуw na Havrze, bo aktualny kontekst geopolityczny raczej nie dawaі nadziei na powodzenie przedsiкwziкcia w perspektywie dіuїszej niї kilkanaњcie dni: Ptak staі na granicach, Ptak przekraczaі granice, a Ptak - co wydawaіo siк oczywiste w њwietle dopiero co ogіoszonego traktatu - byі sprzymierzeсcem Birzinniego, i Ptak bez w№tpienia dysponowaі wystarczaj№c№ liczb№ wyszkolonych do walki urwitуw. W owej dіuїszej perspektywie zatem sytuacja nie prezentowaіa siк dla Wigi-Wagonia i podwіadnych dobrze: czas byі przeciwko nim. W koсcu przecieї Ptak przyњle zdrajcy posiіki; moїe to nast№piж nawet wczeњniej niїby siк sam Birzinni spodziewaі i pragn№і, bo, w obliczu nie ustкpuj№cej sіaboњci partnera, Dyktatorowi wreszcie zaњwita, iї jednym posuniкciem mуgіby zgarn№ж caі№ pulк - i rzuci na Czurmк swych urwitуw, by "zabezpieczyж" miasto przed rebeliantami w Baurabissie.

Czy rуwnieї Birzinni czuі to ostrze na swym gardle? A jeњli nawet - cуї mуgі zrobiж wiкcej, o ile dalej siк posun№ж, na jakie jeszcze ustкpstwa pуjњж, gdy, jako siк rzekіo, nie pozostaі mu w negocjacjach z Wig№-Wigoniem ni krok do ust№pienia...?

Wejњcie na scenк Їelaznego Generaіa zmieniіo sytuacjк w stopniu zadziwiaj№cym nawet Zakracк i Goulde'a. Przecieї tak czy inaczej urwici powinni byli wі№czyж do swych kalkulacji powrуt Їarnego; co prawda chodziіy plotki o jego њmierci (zapewne rozpuszczane z rozkazu Birzinniego), ale takie plotki chodziіy za kaїdym znikniкciem Generaіa, poza tym jasne byіo, їe skoro "Jan IV" wyszedі poza zasiкg luster, informacje te nie mog№ byж wiarygodne. Jednak powrуt Їelaznego Generaіa zrobiі takie wraїenie, jakby to co najmniej sam Lucjusz Warzhad powstaі z martwych. Ledwo rozeszіa siк wiadomoњж, urwici w Baurabissie zaczкli rwaж siк do walki. Dla wszystkich staіo siк jasne, їe w tym stanie rzeczy nie ma na co dіuїej czekaж, i cokolwiek ma byж zrobione, zrobiж to naleїy jak najszybciej, bo wkrуtce powrуt Їarnego przestanie byж tajemnic№ i utracony zostanie atut zaskoczenia. Їelazny Generaі wyznaczyі zatem termin ataku na jeszcze tк sam№ noc. Nikt siк nie zdziwiі, nie byіo sprzeciwуw. - Oni potrzebowali tylko przywуdcy, nazwiska, sztandaru - rzekі potem Zakraca. - Generaі przywrуciі im wiarк w przyszіoњж, otworzyі jak№њ alternatywк dla Birzinniego i Ptaka: legendy nie upadaj№, to nie do pomyњlenia, jakoњ to bкdzie, damy sobie radк, on nie przegra. To zreszt№ bardzo naturalny tok rozumowania.

Nie byіo zatem wahania, nie byіo mozolnych przygotowaс; to nie miaіa byж dіuga kampania, a wіaњnie bіyskawiczna urwicka operacja. "Przypіyw". O wyznaczonej porze wyruszyіy oddziaіy. Wszyscy w peіnym bojowym rynsztunku, wszyscy na temporalnych dopalaczach, w utrzymywanym przez demony sferycznym kamuflaїu niewidzialnoњci, w skrytych wewn№trz niego chmurach mikroletalnatorуw, spiralach kriowкїy. Wczeњniej wyleciaіy z Baurabissu dziesi№tki tysiкcy dїinnуw i poltergeistуw. - Tej nocy miasto naleїeж bкdzie do nas - rzekі Їelazny Generaі w telepatycznym przekazie do swej armii. Їaden z mieszkaсcуw Czurmy nie dostrzegі urwitуw, lawiruj№cych po gwiaџdzistym niebie pomiкdzy rydwanami, mkn№cych przez noc na ksztaіt ultraszybkich komet o warkoczach uplecionych z czarуw i zaklкж. Lecz nikt akurat nie patrzyі w odpowiednim kierunku przez dymniki lub ich artefaktyczne analogi, zabrakіo czujnych magуw.

Їarny wyruszyі z oddziaіem przydzielonym do szturmu na Zamek. Szturm - to za duїo powiedziane. Rzecz wіaњciwie polegaіa na zaskoczeniu i wyі№czeniu z walki tych nielicznych urwitуw i czarodziejуw, ktуrzy opowiedzieli siк za Birzinnim. Reszta to kwestia zastraszenia - a w tym urwici byli naprawdк dobrzy.

Wyњledzone przez dїinny ofiary zaskoczone zostaіy w swych komnatach, przewaїnie podczas snu, i zabite b№dџ zamroїone zanim zdoіaіy choжby pomyњleж o obronie. Jedynie w pokojach Sztabu wywi№zaіa siк potyczka. Nieliczni jej њwiadkowie, nieurwici, zarejestrowali jeno urwane w pуі otwarcia ust okrzyki, kilka nagіych ruchуw. Nim mrugnкli, byіo po sprawie; wszкdzie krew, zwіoki, popiуі. Nad pobojowiskiem stopniowo pojawiali siк, zdejmuj№c iluzjк, urwici w swych zbrojach. Њcierwnicze roje letalnatorуw њmigaіy nad posadzk№ od pokoju do pokoju, po korytarzach i schodach, szukaj№c osуb pasuj№cych do zadanego im wzorca; co chwila jeszcze charczaі ktoњ w agonii. Dookoіa jeсcуw wiіy siк bікkitne kriowкїe, mrуz szedі od zmroїeсcуw aї њcinaіa siк i kruszyіa wylana krew. Niektуrzy z urwitуw, jeszcze w cebulach temporalnych, bіyskali tylko w przelocie kolorow№ plam№, pкdz№c do celu w otoczeniu poltergeistуw chroni№cych ich przed zderzeniem z ruchomymi i nieruchomymi przeszkodami.

- Aaaaaaaaarrrr!!! - wrzeszczaі Lamberaux, gdy Їelazny Generaі wyci№gaі mu z gіowy po kolei wszystkie piкж demonуw.

Nex Pluciсski w swej komnacie na najwyїszym piкtrze Wieїy Ivo usiіowaі popeіniж samobуjstwo, ale odnalazіy go i obsiadіy jak muchy mikroletalnatory. Wypaliіy mu nerwy miкњni r№k i nуg, aї przywlуkі siк przyprowadzony przez poltergeista Їarnego kriow№ї i zamroziі Pluciсskiego.

Kilka osуb wyskoczyіo z okien zamku, lecz zіapaіy ich w locie dїinny. Wszakїe jedna z tych, co wyskoczyіy, byіa urwit№ i natychmiast odpaliіa ku morzu. Puњciіo siк w poњcig za uciekinierem dwуch urwitуw Їelaznego Generaіa i wybuchіa nad peіn№ statkуw zatok№ krуtka walka na kl№twy i kontrkl№twy, z gуry przegrana przez uciekaj№cego, ktуry nie miaі na sobie zbroi i walczyі w znacznym opуџnieniu wzglкdem dwуjki w peіnym rynsztynku. Wywrуcili go na nice wzdіuї krкgosіupa, spadі do wody krwaw№ oњmiornic№ koњci, їyі, њciкgien i miкsa. Spuњcili za nim pneumoanalizatora, їeby rozіoїyі i zdezidentyfikowaі ducha zdrajcy.

- Miasto jest nasze - rzekі Їelazny Generaі, gdy otrzymaі juї meldunki od wszystkich oddziaіуw. - Teraz administracja. - Zwrуciі siк do Zakracy. - Ј№cza. Wywiad. Tu mamy dziurк. Co robi Ptak. Powtуrna deklaracja lojalnoњci od wojska. Mobilizacja. Pilnujcie Peіzacza. Niech siк wykalibruje na ten tu balkon. Obsada Zamku. I tak dalej. Gdzie Wiga?

- Poleciaі ukіadaж siк z regularnymi.

- Dobrze. Znaleџж re Quaza, niech siк wreszcie dowie, co z Ferdynandem. Otwarta propozycja negocjacji. Dajк sіowo; on wie, po Trybie nie bкdzie w№tpiі, zarкczy ksiкciu, moїe takїe ta Lubicz-Ankh. Niech ksi№їк wyjdzie z ukrycia. W koсcu tu idzie o jego kraj. Sojusz dla odbicia. Jak to go nie zachкci, to nic nie zdoіa.

- Tak jest. Jeden z Orwidowych prosi pana o spotkanie, generale. Podaі hasіo.

- Kto?

- Bruda.

- Dajcie go.

Їelazny Generaі wszedі do s№siedniej komnaty i zatrzasn№і za sob№ drzwi. Przez wyjњcie na balkon wpadaі do њrodka nocny wiatr. Generaі wci№ї byі w peіnym rynsztunku, ktуry, choж w swej istocie diametralnie rуїny od standardowego rynsztunku urwity, wywieraі podobne wraїenie: asymetryczna zbroja, z niewiadomych materiaіуw wykonane i niewiadomego przeznaczenia jej odrosty, szypuіki, wypusty, macki, dysze, miniskrzydіa, caіe ciaіo ukryte we wnкtrzu peіnego naroњli pancerza; dwunogi owad. Generaі zdj№і heіm, odіoїyі na stуі. W chrzкњcie i trzasku usiadі na krzeњle, krzesіo teї zatrzeszczaіo. Przez otwarte drzwi balkonowe widziaі niebo nad Czurm№, gwiazdy i przesіaniaj№ce je chmury, przeganiane wgі№b l№du.

Wszedі Bruda.

- Zamknij drzwi.

Bruda zamkn№і.

Їarny uruchomiі konstrukt przeciwpodsіuchowy.

- Czy pan to zaplanowaі, generale? - spytaі Bruda. Przekroczywszy prуg zrobiі zaledwie dwa krуtkie kroki i staі teraz nieruchomo, oddzielony od Їarnego poіow№ pustej komnaty, њwiatіem i cieniem, i wbijaі ponury wzrok w siedz№cego przy zawalonym papierami stole hrabiego, ktуry z twarz№ pozbawion№ najmniejszego wyrazu obserwowaі przepіyw chmur po nocnym niebie, bardzo ciemnych.

- Czy pan to zaplanowaі? Ja muszк wiedzieж!

- Po co?

Bruda zacisn№і piкњci.

- Zdrajco...! - charkn№і strasznym pуіszeptem gdzieњ z gікbi gardіa. Pochyliі gіowк; patrzyі na spokojnego Generaіa zmruїonymi, wњciekіymi oczyma spod kruczoczarnych brwi, z twarzy krwi№ nabiegіej, obrzmiaіej od gкstego gniewu.

- Czego ty chcesz, Bruda?

- Przecieї wszystko wiedziaіeњ! Informowaіem ciк od roku! Znaіeњ wszystkie plany Orwida, wiedziaіeњ, їe znaleџliњmy tк 583B Њlepego Јowcy juї miesi№ce temu, i їe Orwid czekaі tylko na znak od Birzinniego; wiedziaіeњ, wiedziaіeњ, їe to puіapka i spisek Birzinniego i kliki. I co zrobiіeњ? Nic! Nic! Tylko tym bardziej ich judziіeњ. Nie ostrzegіeњ Bogumiіa. Nikogo nie ostrzegіeњ. Jeњli to nie jest zdrada - to co to jest?!

- A gdybym ostrzegі - a przecieї prуbowaіem, Bуg widzi, їe prуbowaіem - to co by to wedіug ciebie daіo?

- Bogumiі by їyі! - splun№і Bruda.- Myњlisz, їe nie widzк, co siк tu dzieje? Myњlisz, їe nie sіyszк rozmуw? W duchu oni juї ciк koronowali!

- Ach, wiкc zrobiіem to dla korony, tak? Z egoistycznej ї№dzy?

- Zaprzeczysz?

- Mуj Boїe, Bruda, cуї za rozkosz ciк sіuchaж.

- Jeszcze kpisz!

Generaі po raz pierwszy zwrуciі spojrzenie na dalwidza. Skin№і palcem i dziel№ca ich przestrzeс skurczyіa siк: Bruda znalazі siк nagle na wyci№gniкcie rкki od Їarnego.

- I gdyby Bogumiі їyі - sykn№і hrabia - to co by to daіo? Czy zaїegnaіby niebezpieczeсstwo? Zgіadziіby Birzinniego, zgіadziі wspуіspiskowcуw? Ruszyі na Ptaka? Wiesz dobrze, їe nie; nic z tych rzeczy. To byі sіaby, sіaby i tchуrzliwy wіadca. Zіy krуl, co boi siк wіasnej potкgi. Kaїdym swym sіowem, kaїd№ decyzj№ zechкcaі do zdrady - nie Birzinni, zdradziіby ktoњ inny; nie Ptak i Liga, zaatakowaіby ktoњ inny. To nie jest kwestia osуb, to kwestia czasu i okolicznoњci. Paсstwo znajduje siк teraz w okresie starczego niedowіadu. A rz№dy takiego Bogumiіa oznaczaіy jego њmierж, њmierж paсstwa. Jesteњmy poїywieniem dla politycznych drapieїnikуw, oni tam wіaњnie wyrywaj№ z ciaіa Imperium kawaіy їywego miкsa.

- Wiкc wіadza musi przejњж w rкce Їelaznego Generaіa, ktуry jeden jedyny potrafi uratowaж kraj.

- Tak. Tak. Nie mogіem czekaж dіuїej. Bogumiі do spуіki z Birzinnim, a obaj wszak jedynie owoce swego czasu, zniszczyliby, zmarnotrawili dorobek dziesi№tkуw pokoleс Havraсczykуw.

- Wiкc њmierж dla nich. A dla ciebie korona.

- Nie moїesz tego poj№ж? Od setek lat sіuїк temu narodowi, robiк wszystko, by urуsі w siік i dobrobyt, strzegк go od nieszczкњж, kierujк na spokojne wody, prowadzк w wojnach, wspieram w tragediach. Oni wierz№ we mnie, wierz№ w Їelaznego Generaіa; jestem ich godіem, jestem sztandarem, hymnem. Jakїe mуgіbym ich zawieњж, pozwoliж na upadek?

- Narуd? - zaњmiaі siк Bruda. - Narуd? I ty to mуwisz, ty, oњmiusetletni mag? A cуї to jest narуd? Havraсczycy...! Siкgnij pamiкci№ do pocz№tkуw, przypomnij sobie. Cуї wspуlnego maj№ miliony zamieszkuj№ce dziњ ziemie Imperium z owym plemieniem znad zatoki, ktуre daіo nazwк paсstwu? Jкzyk? Religiк? Tradycjк? Kulturк? Ideologiк? Wygl№d? Nic, nic nie pozostaіo takie samo. Komu ty wiernoњж przyrzekaіeњ, no komu? Warzhadom! Krwi! Nie jakiemuњ abstraktowi, ktуrego nie jesteњ w stanie nawet zdefiniowaж i w stosunku do ktуrego nie maj№ sensu pojкcia miіoњci, wiernoњci, zdrady; wiernym moїna byж jedynie jednostkom, i ty jednostkom wiernoњж przysiкgaіeњ. Krwi krуlewskiej przysiкgaіeњ! To jest twoja wiara i twуj herb: Straїnik Rodu. To jest prawda, ktуr№ wyznawaі dot№d niezachwianie na rуwni najbiedniejszy їebrak i zasiadaj№cy na tronie; tego uczono kaїdego kolejnego dziedzica, od maleсkoњci, od niemowlкctwa powtarzano mu: to twуj obroсca, to jest opoka, to jest ratunek, od wiekуw i na wieki wierny, odda їycie, osіoni, jemu wierz, jemu wierz, jemu wierz; twoj№ twarz widzieli nad koіysk№, ty ich uczyіeњ, tobie w rкkaw pіakali; i Bogumiі, takїe Bogumiі, ktуry, jak mуwisz, byі krуlem sіabym i zіym. Zasypiaі ci na kolanach, sam widziaіem. A ty co zrobiіeњ? Їelazny Generale! - szydziі Bruda. - Wydaіeњ na њmierж. Zdradziіeњ! Їelazny Generale. Dla potкgi paсstwa, dla narodu. Dla swojej potкgi! Bo nie zniуsіbyњ klкski kraju, z ktуrym jesteњ tak silnie zwi№zany, z ktуrego potкg№ identyfikuj№ twoj№ potкgк: Imperium - a wiкc Їelazny Generaі. Zatem z egoizmu, z pychy. To tylko my, krуtkowieczni, musimy wіasne dіonie we krwi nurzaж, wіasnorкcznie sztylet w plecy wbijaж. Ty natomiast - ty, wystarczy, їe po prostu poczekasz: w koсcu wszystko samo wpadnie ci w rкce. Wszak to kwestia prawdopodobieсstwa, rachunku moїliwoњci zajњcia danej sytacji, okolicznoњci; i chociaїby byіy one wysoce nieprawdopodobne, to przecieї w koсcu jednak ich doczekasz - i doczekaіeњ. Bo nie szіo ci o zamach w stylu Birzinniego, nie chciaіeњ zdobywaж korony siі№ czy intryg№; nie, twoje ambicje jeszcze wiкksze: pragn№іeњ tronu, lecz bez koniecznoњci pіacenia zaс. Zdradziж krуla, przechwyciж wіadzк - a zarazem pozostaж tym samym wysіawianym dla swego honoru i wiernoњci Їelaznym Generaіem. Czy w ogуle do pomyњlenia jest potworniejsza przewrotnoњж? I jeszcze siк usprawiedliwia, jeszcze patriotyzmem zasіania...! Narуd! Dobre sobie. Ludzie siк rodz№; ludzie siк mnoї№; ludzie їyj№ i umieraj№. Na tej czy innej ziemi, pod t№ czy inn№ wіadz№, z tym czy innym obywatelstwem; wiкcej i coraz wiкcej. Narуd! Czy ty w ogуle ich zauwaїasz? Nie, ty widzisz wielkie liczby, miliony. Narуd! Komu przysiкgaіeњ? Jak mogіeњ, jak mogіeњ - woіaі z nagі№ rozpacz№ - jak mogіeњ zdeptaж tak piкkn№ legendк?! Kim ty w ogуle jesteњ? Czіowiekiem? Nie wierzк! Pamiкtam, co mi mуwiіeњ. Na samym pocz№tku rкka. Ale mijaj№ wieki i wieki, a ty siк wci№ї doskonalisz. Prуbowaіem spojrzeж w ciebie przez dymnik: blokady. Heksonami konstruowaіem potкїny wizualizator, o mocy deszyfruj№cej dziesi№tkуw krysztaіуw; przyszedіem wtedy z Orwidem z gotowym pierњcieniem - uniуsі dіoс: na palcu lњniіa srebrna obr№czka - i spojrzaіem na ciebie, gdy wychodziіeњ z komnaty. Czary, czary, czary, czary; wszystko czary. Twoje ciaіo to sploty kl№tw psychokinetycznych i sensorycznych, twoje myњli to kікbowisko demonуw, jesteњ jednym, wielkim, chodz№cym zaklкciem, homeostatycznym zawirowaniem magii! Tak! Tak! Przestaс siк њmiaж! Plujк na ciebie! Potworze! Najpierw dіoс; potem caіa rкka; potem usprawnienia caіego ciaіa; potem usprawnienia myњli. Koњci sіabsze, wiкc zast№piж zmroїeniami grawitacyjnymi. Myњli wolniejsze, wiкc przyspieszyж operatorami krysztaіowymi, wspomуc demonami, i jeszcze kilkoma, i jeszcze kilkoma; i zorganizowaж je w piкtrowym mageokonstrukcie logicznym. Serce zawodne - niech poltergeisty przesuwaj№ krew w mych їyіach. Ale їyіy siк starzej№ - wspomуїmy je zafiksowuj№c figury kinetyczne. Ale i krew juї wіaњciwie niepotrzebna, znajdzie siк lepszy magiczny substytut. Co zatem pozostaіo? Co pozostaіo? Najpierwsze instynkty, dominanty wpisane w algorytmy kl№tw operacyjnych. Ї№dza siіy. Duma. Imiк: Їelazny Generaі. Analog czіowieka. Iluzja, iluzja, jesteњ samopodtrzymuj№c№ siк iluzj№, iluzj№ dla otoczenia i iluzj№ dla samego siebie, bo sam wci№ї myњlisz - a raczej wydaje ci siк, iї myњlisz - їe jesteњ czіowiekiem. Ale to nie ty. Nie ty. Rajmund Їarny nie їyje, umarі, znikn№і, rozpіyn№і siк, zdezintegrowaі po ktуrymњ z kolei czarze rzuconym na siebie samego, pewnie nawet nie zauwaїyі, wyciekі sobie przez palce, roztopiі w tym megamageokonstrukcie. Kogo ja oskarїam, kogo obwiniam? Jakїe mogк od ciebie ї№daж uczciwoњci; sumienie jest zapewne niekompatybilne z kalkulatorem demonicznym, ty nie masz sumienia. Na co plujк? Na wiatr, na czar, na omam. Giс, przepadnij! Tfu, tfu, tfu!

Їelazny Generaі zacisn№і lew№ piкњж i Bruda implodowaі do wielkoњci ziarnka piasku. Їarny wyrwaі mu duszк, a resztк teleportowaі w j№dro Sіoсca. Duch zіorzeczyі mu w myњli. Generaі rozіoїyі jego osobowoњж, a zanalizowawszy pamiкж w poszukiwaniu potencjalnych zagroїeс, wymazaі j№ dokіadnie; po czym wypuњciі pustego ducha nad Czurmк. Nastкpnie splуtі wszechzmysіow№ iluzjк ciaіa Brudy, wіoїyі w ni№ jednego demona, przekazaі mu instrukcje dla odpowiedniego reagowania, dodaі blokadк przeciwdymnikow№ - i kazaі iluzji wyjњж z komnaty, wyjњж z Zamku i utopiж siк w zatoce. Iluzja wyszіa.

Przez otwarte przez ni№ drzwi zagl№dn№і Zakraca. - Moїna?

- Co jest?

- Ferdynand odpowiedziaі. Gotуw do rozmуw, re Quaz mu zarкczyі. Chce wiedzieж, jaki bкdzie status tych rokowaс.

- To znaczy?

- Pan wie, co to znaczy, Generale. On pyta o koronк.

- Ech, Zakraca, Zakraca, nie dasz ty mi nigdy spokoju.

- Nigdy, krуlu - uњmiechn№і siк major.

- Powiedz mu co trzeba, їeby siк zgodziі.

- Wiкc tak?

- Jak rozmowy Wigi?

- Po oficjalnej proklamacji nie powinno byж najmniejszych problemуw. Lepiej by siк pan z ni№ pospieszyі.

- Nie poganiaj mnie. Peіzacz jest podpiкty pod lustra?

- Tak, standardowy ornament.

- Skontaktuj siк z krasnoludami z mojej linii i zacznij przerzucaж pod Przeікcze sprzкt i prowiant.

- Na ile ludzi?

- Na armie, Zakraca, na armie.

- Pуjdzie kontra.

- Ano pуjdzie. Ptak nie zatrzyma ani stopy ziemi Imperium, tego moїesz byж pewien. Rozumiem, їe mobilizacjк ogіosiі juї Birzinni; utrzymujemy ten stan. Zacznij przemyњliwaж nad koncentracj№ siі, przydziel ludzi i demony do logistyki, chcк, їeby to poszіo piorunem.

- Tajes, wasza miіoњж.

- Odejdџ juї, hrabio.

Zakraca zamrugaі, by zamaskowaж nagіe wzruszenie, skіoniі siк gікboko i odszedі.

Zakraca, Zakraca, westchn№і w duchu Їarny, co ja bym bez ciebie zrobiі. Kogуї innego mуgіbym byж tak pewien, їe natychmiast przypomni sobie o moim pokrewieсstwie z Warzhadami i zacznie agitowaж za koron№ dla mnie zanim sam choжby sіowo na ten temat rzeknк? A przecie rzec nie mogіem. Zaiste, ty mi wіoїyіeњ tк koronк na gіowк, ty, ty, majorze, przyszіy hrabio, przyszіy senatorze i Radco Korony. Musiaіeњ przeїyж, byіeњ mi niezbкdny tak samo jak Birzinni, moїe nawet bardziej. Їal tylko, їe nie mogіem ukryж lub zabraж na "Jana IV" Kasminy. Ach, ta jej dziecinna przekora, te humory... Gdyby chociaї duch... Ale nie, Birzinni byі skrupulatny; naleїaіo siк zreszt№ tego spodziewaж. Nieuniknione koszta. Podobnie Bruda. Їal, naprawdк їal, doprawdy krysztaіowej uczciwoњci byі to czіowiek; nawet nie pomyњlaі, їe mogк go zgіadziж, i nie zabezpieczyі siк jakimњ poњmiertnym szantaїem.

Їelazny Generaі otworzyі przez naњcienne zwierciadіo poі№czenie z Peіzaczem.

- Monitoruj ten ganek - wskazaі Їarny za siebie. - Startuj gdy wyjdк. Nie czekaj na znak.

- Generale - zgi№і siк Peіzacz - domyњlam siк, їe nie chodzi jedynie o obraz.

- Dokіadnie. Sam zaj№іbym siк foni№, ale przecieї nie rozmnoїк siк i nie siкgnк rуwnoczeњnie wszystkich miast, a ty masz filie prawie wszкdzie.

- Jest noc. To pobudzi ludzi. Bкdzie zamieszanie. Na takie przestrzenie muszк uderzyж potкїn№ fal№. Mog№ pуjњж szyby.

- Nie przejmuj siк - rzekі Їarny koсcz№c rozmowк. - Biorк wszystko na siebie.

Zamkn№wszy poі№czenie, zdj№і Generaі na moment mentaln№ blokadк z komnaty i wydaі krуtk№ myњl№ rozkaz przyprowadzenia Birzinniego. Po chwili otworzyіy siк drzwi i wleciaі on do њrodka gіow№ naprzуd. Їarny odprawiі poltergeisty i przej№і bezpoњredni№ kontrolк nad sparaliїowanym. Odblokowaі mu wzrok i sіuch, przywrуciі wіadzк nad miкњniami twarzy. Birzinni mrugaі wњciekle kolebi№c siк w powietrzu na wysokoњci ramion Generaіa, z oczu pіynкіy mu іzy.

- Each... - jкkn№і. Uniуsі wzrok, skrzywiі siк. - No i co teraz..? Hк?

Generaі skin№і palcem. Na stole skrzepіy iluzje korony Imperium i czerwono-zіotego pіaszcza Krуla Havry.

Birzinni zakl№і.

- Sycisz siк zwyciкstwem, mhm? Ptak nie daі ci rady. Ha, Warzhad, Warzhad. I co zrobisz? Uderzysz na niego, rozpкtasz wojnк? Tak, teraz juї na pewno... - Pokrкciі gіow№; uњmiech goryczy wykrzywiі mu usta. - Bкdzie s№d? Bкdziecie s№dziж zdrajcк? To wam powiem... Powiem ci: to wy jesteњcie zdrajcami! Imperialiњci czasуw Lucjusza, Ksawerego, Antoniuszуw. Czy nie rozumiecie, do czego to wszystko prowadzi? Do samozagіady! Musiaіem usun№ж Bogumiіa, bo on nigdy by nie zrozumiaі; wyrуsі w twoim cieniu, myњlaі wedіug twoich schematуw, i nawet gdy ci siк sprzeciwiaі, robiі to z przekory, zawsze przez odniesienie do ciebie. Nigdy nie zdoіaіbym go w peіni kontrolowaж. Ostatecznie teї skoсczyіoby siк to katastrof№. Teraz skoсczy siк tak na pewno. Rozpкtasz wojnк, ktуrej nie bкdziemy w stanie wygraж. Nawet ty, nawet ty, Їelazny Generale, nie wygrasz jej, bo to niemoїliwe. Gdyby byіo na Ziemi wiкcej kontynentуw... ale jest tylko ten jeden. Co zrobisz? Zgіadzisz wszystkich, ktуrzy znajduj№ siк poza aktualnymi granicami Imperium? Musiaіbyњ eksterminowaж cztery pi№te ludzkoњci. Zrobisz to? Taa, wierzк, їe jesteњ do tego zdolny. Ale nawet gdyby - nawet gdybyњ to uczyniі, i tak nie utrzymasz status quo. Bo to jest juї zupeіnie inna Ziemia. Czy ty tego nie pojmujesz? Jak moїesz byж tak zaњlepiony? To nie s№ juї czasy ekspansji Imperium, podbojуw i odkryж, polityki walki o ziemiк, przywileje czy prestiї. Tamta epoka minкіa. Siкgnкliњmy w swym rozwoju granic, horyzonty zaszіy na siebie, planeta leїy nam na dіoni, stanowimy - my: ludzkoњж; my: cywilizacja - zamkniкty system, do ktуrego nie wejdzie juї їadna nowa zmienna. Nic juї nie jest "poza". Nikt juї nie jest "obcy". Їadne imperium nie jest samowystarczalne i niezaleїne. Gіуd w Ksiкstwie, zaraza poњrуd ludуw Ligi - tak samo uderzaj№ w nas, chociaї to niby oni, nie my, cierpi№. Їebyњ ty chociaї pochyliі siк nad ekonomi№! Ale to zawsze byіo powyїej twojej godnoњci, liczby, papiery, buchalteria, nкdzne kupiectwo, zostawiж to chіopom i krasnoludom - znowu jakiњ umysіowy archaizm, gіupota staroїytna. Wojna, akurat! W jakim њwiecie ty їyjesz? Teraz to ja, teraz tacy jak my, arystokracja pieni№dza, generaіowie spуіek, to my toczymy њmiertelne wojny w imieniu Imperium, a nie ci twoi urwici. Gdybyњ chociaї chwilк poњwiкciі na zastanowienie siк nad ekonomi№... Czeka nas kollaps gospodarczy, zapaњж, z ktуrej moїemy siк nie podnieњж. Nie jest moїliwe utrzymanie Imperium takiego, jakie hoіubisz w swym wyobraїeniu ty; nie moїemy zamkn№ж siк w samotny, pojedynczy organizm, poїeraj№cy wіasne odchody. Nam do przeїycia potrzebny jest wіaњnie Ptak, Liga, potкїna Liga, chіonny rynek zbytu, i te setki milionуw taniej siіy roboczej, i wtуrny zewnкtrzny obieg, i enklawy ekonomiczne ich paсstw. A ty, co ty robisz? Rozpoczynasz krucjatк w imiк ideaіуw feudalizmu! Niewolnikуw chcesz z nich zrobiж? Niewolnikуw? To nas zabije! Nie pojmujesz tego? W ci№gu dwуch pokoleс Imperium rozіoїy siк jak zgniіy trup. Ktуrym, po prawdzie, juї jest. Generale, na Boga, pomyњl choж przez chwilк! Pomyњl! Co ty najlepszego robisz? Ptak jest nam potrzebny! Liga jest nam potrzebna! Daj im ziemiк, daj dostкp do surowcуw, otwуrz linie kredytowe...! Generale! Nie, to bez sensu... Ty nie jesteњ w stanie zrozumieж. Nie potrafisz przestawiж swych myњli; їadna nowa koncepcja nie ma do ciebie dostкpu, rozumujesz tymi samymi sztywnymi algorytmami, co przed setkami lat. Jesteњ stary, wiem, jesteњ stary, ale przecieї staroњж nie oznacza gіupoty, tym bardziej, їe ty wіaњciwie siк nie starzejesz - dlaczego zatem nie jesteњ w stanie przyswoiж sobie їadnych nowych idei, zrewidowaж choж odrobinк swуj punkt widzenia, pozwoliж wpіyn№ж na siebie epoce? Przecieї gdy formowaіeњ Armiк Zero okazaіeњ elastycznoњж na tyle, by podporz№dkowaж siк nowym strategiom wojen urwickich; choж, w istocie, kiedy to byіo, wieki temu. Ale potem - jakby ci ktoњ umysі zamroziі. Potrafisz tylko piкtrzyж zaklкcia, doskonaliж te swoje czary. Ale zrozumieж њwiat - to przekracza twoje zdolnoњci...! Generale! Zdob№dџ siк choж raz na ten wysiіek! Nie gub Imperium! ...Ale widzк, їe jak do њciany. Stary matoі. A ciesz siк, ciesz, skurwysynu jeden, zdrajcуw zіapaіeњ, o tak, zdrajcуw, zdrajcуw, nastкpny tryumf niezіomnego Їelaznego Generaіa, honor i krew, sztandary, hymny, hurra, urwici, Bуg pobіogosіawi, dalejїe, w imiк Generaіa, za Imperium, a jakїe, krew i pioruny - zapluwaі siк Birzinni - honor ponad wszystko, nie ust№pimy ni kroku, kto nie z nami, ten przeciw nam, a co, biж ich, biж, іby im poucinaж, wyrїn№ж draniуw dla ojczyzny ukochanej, wy idioci, wy debile, patrioci z kurnych chat, wy kretyni...

- Sami tu, widzк, bohaterowie i mкczennicy - mrukn№і Їelazny Generaі, po czym zamroziі krtaс Birzinniego.

Wstaі. Policzyі do trzech. Wyszedі na balkon.

Niebo wybuchnкіo Generaіem. Zmiуtі gwiazdy, ksiкїyce, chmury. Byі tylko on. Wielka, kanciasta postaж w nibyurwickiej zbroi; smok metalu i pіуtna na tle kosmosu. Gdy otworzyі usta, od siіy jego sіуw str№caіo liњcie z drzew.

- Havraсczycy! Obywatele Imperium! Skoсczyіy siк rz№dy zdrajcуw! Spiskowcy wpadli w rкce sprawiedliwoњci i nie minie ich kara!

Birzinni, zgiкty polami psychokinetycznymi w pуі, na kolanach, z rкkoma њci№gniкtymi za plecy, wpeіzі na balkon. Їelazny Generaі zіapaі go za wіosy i szarpn№і gіowк wzwyї, by ukazaж na ponadmiejskim niebie oblicze byіego pierwszego ministra. Birzinni wykrzywiaі twarz w grymasie bezsilnej wњciekіoњci, szczerzyі zaciњniкte zкby, mruїyі wilczo oczy.

Їarny czekaі aї ulice zapeіniіy siк mieszkaсcami. Odczekaі jeszcze chwilк dla spуџnionych w innych miastach, ktуrych reakcji nie znaі.

- Oto zdrajca! Oto morderca krуla Bogumiіa!

Lud zaryczaі.

- Co mam uczyniж z krуlobуjc№? Czy godzi siк darowaж mu їycie?

Lud zaryczaі. Sіуw wykrzyczanych nie daіo siк rozpoznaж, ale intencja byіa oczywista.

Generaі uniуsі lew№ dіoс. Wystrzeliіa zeс klinga oњlepiaj№cej bieli - niebo zapіonкіo blaskiem przewyїszaj№cym sіoneczny, Czurma zamieniіa siк w labirynt њwiatіa i cienia. Generaі machn№і rкk№ i odci№і gіowк Birzinniego. Klinga zniknкіa. Oњlepieni, dopiero po chwili ujrzeli wzniesiony w prawej dіoni Їarnego czerep; pomimo skauteryzowania ogniem magicznego ostrza, ciekіa zeс krew. Їelazny Generaі staі w bezruchu z rкk№ w gуrze. Szara statua. Krew kapaіa.

Lud znowu ryczaі.

- Њmierж wszystkim wrogom Imperium! - krzykn№і Їarny.

- Њmieeeeeeerж!!

- Њmierж Ptakowi!

- Њmieeeeeeerж!!

- Jam jest Їelazny Generaі, ostatni z Warzhadуw! - Odrzuciі precz gіowк Birzinniego. Z wnкtrza komnaty wyfrunкіa korona i czerwono-zіoty pіaszcz. Korona opadіa wolno na skronie Їarnego, pіaszcz zapi№і siк na jego zbroi, spіyn№і po nieboskіonie miкkkimi faіdami. - Zetrк nieprzyjaciуі! Odzyskam ziemie! Przywrуcк czasy dawnej chwaіy! Na mуj honor przysiкgam!!

Lud ryczaі.

Sierpniowa noc

Wszyscy њpi№.

Taka ciemnoњж - w obrazie, dџwiкku, ruchu, myњli - їe trudno mi uwierzyж w dzieс. Jakїe to? - њwiatіo? haіas? њmiech? krz№tanina domowa? Fantazje niemoїliwe! To jest stan jedynie prawdopodobny: wszyscy њpi№. Chodzк w ciszy po domu.

Kuchnia. Korytarz. Ganek; bo drzwi otwarte (lekki wiatr w trawie - nie sіuchaж wiatru!). Korytarz. Pokуj dziecinny. Korytarz. Sypialnia. Korytarz. Kuchnia. Zagryzam dіoс.

Siadam i to juї jest jakaњ ulga, bo їeby teraz zrobiж cokolwiek wiкcej, muszк wpierw wstaж, co wymaga pewnego dodatkowego, њwiadomego wysiіku - maіy bufor bezpieczeсstwa.

Nie zapaliіem oczywiњcie њwiatіa, ale Ksiкїyc zagl№da przez okna i wszystko tonie w letnim pуіmroku. Duszno. Mуgіbym siкgn№ж do lodуwki, nalaж sobie zimnego soku, wypiж. Wystarczy ruch rкk№, nie trzeba wstawaж. Mуgіbym. Ale mуgіbym takїe siкgn№ж gdzie indziej. Nawet nie muszк patrzeж, tysi№ckrotne wyobraїenie wytrenowaіo odruchy.

Nie siкgam. (Na razie). Siedzк. Wszyscy њpi№. Pocк siк ze strachu.

To nie jest bezsennoњж; a w kaїdym razie nie jest ona przyczyn№, prкdzej skutkiem. I przecieї nie kaїda noc taka. Jedna na trzy, cztery. Czкњciej w weekendy, њwiкta. Dziesiкж razy na miesi№c? Ale nie liczк, to tylko takie wraїenie - їe przyњpiesza, їe juї wiкcej niї raz w tygodniu, їe zdarza siк rуwnieї taka noc po nocy; podczas gdy w zeszіym roku - prawie w ogуle.

Wiкc narasta.

Czy potrafiк cofn№ж siк pamiкci№ aї do samego pocz№tku? Czy w ogуle istnieje pocz№tek w postaci konkretnego punktu w czasie, pojedynczego zdarzenia - czy teї raczej szukaж trzeba miliona drobnych znakуw, tak drobnych, їe niedostrzegalnych, ktуre powoli kumuluj№ siк w niepowstrzymywaln№ lawinк? Teraz, w przeraїeniu, pamiкж przyobleka wszystko w czarne skojarzenia.

No bo chyba nie jestem wyj№tkiem, chyba kaїdy zna to uczucie. Ale pewnie sіabe, przelotne, zaraz zapomina. Dlaczego ja nie jestem w stanie?

Miaіem trzynaњcie lub czternaњcie lat, ciotka przyjechaіa z wizyt№ zza morza, widziaіem j№ po raz pierwszy, podstarzaіa brunetka przy koњci, mуwiіa ze њmiesznym akcentem. Caіa rodzina usadziіa siк przy stole, na ktуrym ona rozkіadaіa setki zdjкж, nieprzerwanie je komentuj№c i popadaj№c przy tym w liczne dygresje, podnosiіa wуwczas wzrok i perorowaіa z filiїank№ w dіoni, co i raz zbliїaj№c j№ do warg, ale bodaj nigdy z niej nie upijaj№c, bo zawsze w ostatniej chwili rozpoczynaіa now№ opowieњж i filiїanka oddalaіa siк. Siedziaіem na ukos, przez rуg stoіu od ciotki, miкdzy nami byі jedynie mуj mіodszy brat, ktуry bawiі siк podebranymi ze sterty fotografiami. Patrzyіem, jak ona mуwi i mуwi, filiїanka w gуrк i w dуі, kawa juї na pewno zimna, nie mogіem oderwaж wzroku, zdrкtwiaіy mi ramiona, pot zacz№і spіywaж po plecach; wreszcie poderwaіem siк, uciekіem.

Matka mnie wypytywaіa, co miaіo znaczyж tak niegrzeczne zachowanie. Ojciec teї zrugaі. Nic nie odpowiadaіem. Co miaіem rzec? Takich rzeczy nie da siк wytіumaczyж drugiej osobie. Sobie samemu zreszt№ takїe.

Przed czym uciekіem? Siedziaіem tam i obserwowaіem ciotkк. Za entym uniesieniem przez ni№ filiїanki ogarnкіa mnie w koсcu na dobre irytacja, prawie zіoњж, zgrzytaіem w duchu zкbami: "No wypijїe tк kawк!". Ale ona znowu zaczynaіa mуwiж i szlag mnie tam trafiaі. "No wypijesz, czy nie?". Po raz kolejny unosiіa j№ do warg. Wyobraziіem sobie, jak pochylam siк nad stoіem i przyciskam naczynie do jej ust, w ostatniej chwili zapobiegaj№c wybuchowi nastкpnego sіowotoku. Oczywiњcie nie zrobiіem tego, ale wyobraїenie siк zapisaіo i za kaїdym razem wracaіo coraz silniejsze, projektowaіem sobie ruchy ciaіa, tak przesunк stopy, tak oprк siк lew№ rкk№ o stуі, tak siкgnк praw№; i jak uchwycк filiїankк. Wystarczyіo wykonaж. Nikt i nic nie byіo w stanie mi przeszkodziж. MOGЈEM to zrobiж. I ta moїliwoњж zaczкіa mnie zasysaж, wci№gaж, wpadaіem niczym w studniк - stopa, rкka, rкka, filiїanka - przecieї to uіamek sekundy, tak niewiele trzeba, MOGК to zrobiж, MOGК, co powstrzyma moje ciaіo, kiedy juї siк poderwie, kto zahamuje ruch? Spadaіem. Zimny pot ciekі wzdіuї krкgosіupa. Na litoњж bosk№, przecieї nie napadnк na oczach caіej rodziny na ciotkк! Ale rкce juї wiedziaіy, jak maіo trzeba; ale nogi juї szykowaіy optymalne ustawienie; ale tuіуw juї siк pochylaі. Udaіo mi siк jakoњ wcisn№ж dіonie pod uda, tak їe teraz siedziaіem na wyprostowanych palcach, lecz to w niczym nie pomagaіo, ramiona mi cierpіy, rosіo przeraїenie, nie odrywaіem wzroku od filiїanki. Kto, co powstrzyma...? Nie istniaіa taka siіa. MOGЈEM.

Uciekіem.

Taki pocz№tek pamiкtam.

Poniewaї nie potrafiк oceniж, ktуra myњl i kiedy uruchomi wyobraїenie, jestem bezbronny. Pozostaje mi uciekaж, o ile znajdк siік. Ale nie zawsze moїna uciec.

Idк pokrytym lodem chodnikiem, przede mn№ ostroїnie, kroczek za kroczkiem, posuwa siк zakutany w pіaszcz starzec. Wyci№gnк rкkк, popchnк, przewrуci siк. MOGК.

Uciekam czym prкdzej.

Na peronie dworca kolejowego, na chwilк przed zajechaniem poci№gu, ktуry juї zbliїa siк, rozpкdzony. Dwa kroki od krawкdzi; co mnie powstrzyma przed skokiem na tory? Nie ma barier, straїnikуw, nikt nie zd№їy zareagowaж, nogi juї znaj№ scenariusz, wyobraїenie jest tak silne, tak silne! MOGК.

Cofam siк gікbiej w tіum podrуїnych, serce bije gіoњno w szoku adrenalinowym.

Piкkna kobieta w autobusie obok mnie. Obrуcк siк, obejmк, pocaіujк. MOGК.

Wysiadam.

Jadк autostrad№, setka na liczniku, i nagle wyobraїenie o najwyїszej rozdzielczoњci: drobny ruch dіoni, skrкt kierownicy, tak to bкdzie wygl№daж, tak wіaњnie. Co, kto powstrzyma? - nikt, nikt, MOЇESZ, MOЇESZ, MOЇESZ!

Їona siк dziwi, czemu wracam do domu taksуwk№, gdzie wуz. I co jej powiem? Takich rzeczy nie da siк wytіumaczyж. Nie mуwiк nic.

Najgorsze jest to, їe te wyobraїenia siк s№ przecieї wyobraїeniami realizacji mych marzeс, w kaїdym razie wiкkszoњж z nich nie jest. Na miіy Bуg, ja wcale nie chcк siк zabiж! Tylko їe kryterium nie stanowi tu, czego CHCК, lecz co MOGК. Zbieїnoњci miкdzy nimi s№ przypadkowe, a wyobraїenia tym silniejsze, im czyny w nich straszliwsze. Czysta MOЇLIWOЊЖ odbiera mi wіadzк nad ciaіem i dusz№.

Tak jak teraz - bliskoњж szuflady przymusza mnie do ruchu. Tak bardzo MOЇNA, їe juї prawie TRZEBA. W њwietle Ksiкїyca uchwyt lњni niczym klamka bajkowego skarbca.

Gryzк wargi. Smak krwi pozwala mi siк na moment wyzwoliж i kiedy wstajк z krzesіa, skrкcam w przeciwn№ stronк. Korytarz.

Korytarz, pokуj dziecinny. Oddycham gіoњno, mokry od potu. Cуreczki њpi№, znowu skікbiіy siк na jednym іуїeczku, piїamki pozwijaіy siк ciasno, koc zjechaі za podіogк. Chcк podejњж, poprawiж, przykryж, ucaіowaж, jasne wіosy przesіaniaj№ ich twarze, ktуre znam tak dobrze, w pіaczu, w њmiechu, znam na pamiкж. Omal krztuszк siк z rozpaczy, trzкs№c siк w progu.

Korytarz, bo zdobyіem siк na krok wstecz. Przez minutк tylko stojк i kiwam siк na piкtach, tкpo wpatrzony w przestrzeс, podpieraj№c siк o њciany obiema rкkami. Weџ siк w garњж! Uciekniesz! Jakoњ.

Wpadam do іazienki. Zimny prysznic, tak. Wraz z wod№ spіywa powoli przeraїenie. Wyrуwnuje siк oddech, wyrуwnuj№ szale. Wycieram siк z now№ energi№. Sіyszк jak w salonie zegar wybija trzeci№. Taaak.

Wychodzк na ganek, zapalam papierosa. Ukojenie. Ta noc juї chyba za mn№. Zaparkowany na podjeџdzie samochуd przyci№ga wzrok. Moїe bкdк musiaі, moїe to jest jedyne wyjњcie: nie mуwi№c sіowa, nie pisz№c listu, nie zostawiaj№c їadnych њladуw, wsi№њж ktуrejњ nocy i odjechaж w nieskoсczonoњж. To jest sposуb, to jest ucieczka. Wtedy juї nie bкdк MУGЈ.

Wyrzucam peta, wracam (korytarz, sypialnia). Ona њpi na lewym boku, jak zwykle. Wsuwam siк za ni№, obejmujк, przyciskam. Wtula siк odruchowo, coњ mruczy. Wtedy lancet straszliwej pewnoњci tnie mnie przez klatkк piersiow№, ciekіy azot spіywa krtani№, staje serce. Bкd№ przecieї kolejne noce ciemnoњci.

- Kocham ciк - szepczк jej chrapliwie.

Lecz - MOGК. MOGК.

Nikt nie powstrzyma, wszyscy њpi№.

Њmierж Matadora

Pierwszy matador dostaі rogiem w tк rкkк, w ktуrej trzymaі szpadк, i tіum go wygwizdaі. Drugi matador poњlizgn№і siк i byk trafiі go w brzuch, i matador uchwyciі siк rogu jedn№ rкk№, a drug№ przycisn№і do rany, i byk r№bn№і go o њcianк, i rуg wylazі, a on upadі na piasek, a potem wstaі jak pijany wariat i prуbowaі pobiж ludzi, ktуrzy go wynosili, i woіaі o szpadк, ale zemdlaі. Wtedy wyszedі ten mіodziak i musiaі zabiж piкж bykуw, bo nie moїe byж wiкcej niї trzech matadorуw, i przy ostatnim byku byі juї taki zmкczony, їe nie mуgі wbiж szpady. Ledwie mуgі podnieњж rкkк. Prуbowaі piкж razy, a tіum siedziaі cicho, bo byk byі dobry i wygl№daіo na to, їe bкdzie albo on, albo byk, i w koсcu mu siк udaіo. Siadі na piasku i zwymiotowaі, i zasіaniali go kap№ podczas gdy tіum wrzeszczaі i ciskaі rуїne przedmioty na arenк.

Ernest Hemingway

Czіowiek w zielonym, obcisіym ubraniu rуwnieї byі nietutejszy i kapitan promu wysadziі ich w najbliїszej Kuli. Leonard przeszedі z nim do њluzy celnej, prom odcumowaі i odleciaі. Czіowiek w zielonym ubraniu, nie przyzwyczajony do niewaїkoњci, zwymiotowaі na biurko urzкdnika. Przyszybowaіo dostojnie dwуch porz№dkowych, ujкli go pod pachy i odholowali. Pewnie do gabinetu lekarza, nie mуgі to byж pierwszy tego typu wypadek.

Leonard odczekaі, aї urzкdnik oczyњci њluzк. Kiedy ten wyі№czyі wreszcie wielki wentylator, rzuciі na biurko paszport. Prawa stopa sama znalazіa zaczep w podіodze; urzкdnik z uznaniem skin№і gіow№, widz№c iї Leonard pozostaі na miejscu i zaj№і siк studiowaniem dokumentu.

- Pan na dіugo?

- Siк zobaczy.

- Aha.

Wpisaі coњ do komputera i oddaі paszport.

- Bagaї?

Leonard њci№gn№і w dуі duїy, wypchany wуr unosz№cy siк koіo wentylatora.

- Tylko tyle.

- Aha. Pan to tu poіoїy - wskazaі blat stolika obok siebie. Zaczekaі, aї aparatura oceni, czy zawartoњж jest zgodna z przepisami. Widocznie byіa, bo zapaliіa siк zielona lampka. Zarzuciі wуr na ramiк, umiejкtnie siк pochylaj№c, by z nog№ w zaczepie nie rozіoїyж siк na podіodze jak dіugi.

Urzкdnik po raz drugi z uznaniem skin№і gіow№.

- Pan prуїniak? - spytaі jakby od niechcenia.

- Poniek№d: Gdzie tu jest cuesteza?

- Proszк?

- Cuesteza. Gdzie jest - Leonard na chwilк odwrуciі gіowк. Wіaњnie wracaі, nieporadnie przebieraj№c nogami, drugi podrуїny. Wygl№daі teraz lepiej. Urzкdnikowi na moment mignкіa przed oczami coleta Leonarda.

- Aaa... To bкdzie kіopot. Przyleciaі pan na drugi koniec Kompleksu. Ze stanowiska Rуїy za kilkanaњcie minut bкdzie oblotowy przez Kostkк. A w Kostce to panu powiedz,№.

- Dziкkujк. Do widzenia.

- Do widzenia. Paszport proszк - zwrуciі siк do czіowieka w zielonym ubraniu. Podrуїny wyci№gn№і go z kieszeni i poіoїyі na biurku, wzlatuj№c przy okazji pod sufit.

Na stanowisku Rуїy czekaі na oblotowy jeszcze jeden podrуїny. Wygl№daі na miejscowego. Wisz№c tuї przy њcianie, z podkurczonymi nogami, czytaі ksi№їkк. Leonard wypytaі siк w informacji o czas do przylotu, a dowiedziawszy siк, iї pojazd juї powinien przybyж, zawisі obok czytaj№cego.

Mкїczyzna tylko raz oderwaі wzrok od ksi№їki, lecz juї nie powrуciі do lektury. Mуgі mieж koіo trzydziestki czy trochк wiкcej. Ubrany byі w szykowny garnitur ze њci№gaczami na rкkawach i nogawkach. Przy jego prawej rкce niezauwaїalnie wirowaі neseser. Biznesmen w podrуїy.

- Pan bкdzie dzisiaj walczyі?

Leonard obdarzyі go, jak mu siк wydawaіo, zniechкcaj№cym spojrzeniem.

- Bo widzi pan, juї jutro rano odlatujк, a chciaіem chociaї raz zobaczyж corridк na їywo. Znajomi tyle mi mуwili... W Kompleksie jestem juї pi№ty raz, ale dot№d jakoњ mi siк nie udawaіo. Cholera, bilet drogi, a tu jeszcze trzeba na zakіady... ale mуwi№, їe tego siк nie zapomina. Moїe coњ wygram... Co? Bкdzie pan dzisiaj walczyі? Na pewno bym na pana postawiі. Mуgіbym potem powiedzieж, їe spotkaіem matadora.

Przerwaі mu sygnaі cumowania. Otworzyіy siк maіe drzwiczki w њcianie z namalowan№ wspaniaі№ Rуї№ i przepіynкli przez nie do poczekalni. Wypeіniaі j№ silny rуїany zapach. Leonard kupiі bilet i z przeraїeniem spostrzegі, iї biznesmen rуwnieї leci do Kostki. Widocznie byіo maіo wysiadaj№cych, bo prawie natychmiast rozsunкіy siк gіуwne wrota i poszybowali elastycznym tunelem cumowniczym, w ktуrego wnкtrzu jak we wnкtrznoњciach jakiegoњ gada wiіy siк bezustannie przymocowane do niego liny, dziкki ktуrym moїna siк byіo posuwaж szybko i gіow№ naprzуd.

Leonard przepuњciі swego towarzysza, odczekaі aї zajmie miejsce, a nastкpnie sam usiadі szeњж rzкdуw dalej. Obrуciі twarz do okna, wуr poіoїyі na siedzeniu obok. Miaі nadziejк, їe tamten nie bкdzie uparty. Rozlegі siк dzwonek, zamkniкto wejњcie, tunel odczepiono i pojazd ruszyі wtіaczaj№c wszystkich w siedzenia.

Terton, choж nazywany przez obsіugк "maіym pojazdem", w rzeczywistoњci byі samodzielnym statkiem, a wіaњciwie stateczkiem o niewielkim zasiкgu. Bardzo popularny w tego typu Kompleksach orbitalnych, tu, w kosmosie, peіniі funkcjк samochodu i okazaі siк tak samo uniwersalny. Stosunkowo tani, poruszaj№cy siк na іatwo dostкpnym paliwie, byі powszechnym њrodkiem lokomocji.

Fotele ustawiono rzкdami, po piкж w jednym. W њcianach w czasie postoju biaіych, w ci№gu lotu bікkitnych, tkwiіy owalne generatory Pola. Widaж byіo przez nie przesuwaj№ce siк wolno czкњci Kompleksu. Leonard wychyliі siк zaciekawiony, widziaі Kompleks po raz pierwszy, a ponoж byі on jednym z wiкkszych zbudowanych przez czіowieka.

Na tle szaro - br№zowej powierzchni Waszyngtona bіyszczaі fragment jednej z oњmiu gigantycznych Osi, dіugich na dwadzieњcia kilka kilometrуw. Wokуі niej niezauwaїalnie obracaіy siк Mіoty i Pierњcienie. Co chwila ktуryњ z niezliczonych tertonуw znikaі w jarz№cej siк purpur№ њluzie umieszczonej na koсcu Osi. Pasaїerowie wysiadali z nich, mknкli wewnкtrznym ekspresem do odpowiedniego segmentu, przesiadali siк do innej kolejki, znacznie wolniejszej i sunкli wzdіuї promienia do swych mieszkaс w Mіocie czy Pierњcieniu, a ci№їenie zwiкkszaіo siк z kaїd№ sekund№. Obok Osi, tuї przy tarczy planety wisiaіa nieruchomo skomplikowana, zdawaіo siк, їe delikatna konstrukcja. Wokуі niej tkwiіo przesіaniaj№c dalekie gwiazdy kilka wielkich statkуw. Gіуwny port przeіadunkowy. Przed, za, pod, nad i obok pкdz№cego tertona rozci№gaіy siк na przestrzeni kilkudziesiкciu kilometrуw rуїnej wielkoњci, ksztaіtu i przeznaczenia obiekty okreњlane zbiorczo mianem Pierwszego Kompleksu Oritalnego Planety Waszyngton.

Jak pajкczyna, upleciona z nieprawdopodobn№ maestri№ przez paj№ka prуїni, rozci№gaіy siк wszкdzie zіote nici sygnalizacyjne. Oplataіy one њwietlistym kokonem kaїdy wycinek przestrzeni objкty Polem. Ostrzegaіy przed niewidzialn№ barier№ zamykaj№c№ w sobie tony powietrza. Te bardziej oddalone sfery Pola wplataіy siк ze swymi zіotymi wіosami w gікboki gobelin kosmosu.

Wpatrzony w nie Leonard nie widziaі wspaniaіych tworуw czіowieka, lecz lekko zarysowane rкk№ pustki oblicze Wielkiego Јowczego przeњwituj№ce przez odlegіe galaktyki, sіoсca i skupiska gwiazd. Czerс wyzieraіa z jaњniej№cych wiecznie oczodoіуw Wielkiego Јowczego. Wielki Јowczy. Przyjdzie i porwie go na arenк wszechњwiata, by walczyі z bogami i przeciw bogom.

Zamkn№і oczy i potrz№sn№і gіow№. Coraz czкњciej mu siк to zdarzaіo. Czyїby zbliїaіa siк њmierж? Juї? Drugi raz w tym miesi№cu ujrzaі oblicze Wielkiego Јowczego. To zіa wrуїba. Bardzo zіa wrуїba. Ci, ktуrym ukazuje siк Јowczy, niedіugo trafi№ na jego statek, ktуrym kieruje Њlepa Pani; statek odleci, zatrzasn№ siк њluzy wypompowuj№c їycie. To juї?

- Oњ Chaplina - zaskrzeczaі gіoњnik.

Powrуciіa niewaїkoњж. Kilka osуb zіapaіo za uchwyty w suficie, uniosіo siк i poszybowaіo nad fotelami ku wyjњciu. Kilometr dalej, rуwnolegle do burty tertona, mkn№і wielki Mіot. Gdyby nie odlegіoњж, przez Pola w jego њcianach moїna by dojrzeж mieszkania. A w nich ludzi poruszaj№cych siк jak barwne marionetki w sіupach њwiatіa.

Nikt nie wsiadaі. Zmieniі siк kolor wewnкtrznej obudowy stateczku, ruszyli. Tym razem jednak nie przyњpieszali, lecieli lawiruj№c miкdzy gigantycznymi fragmentami portu przeіadunkowego. W tym samym rzкdzie przy przeciwnym Polu siedziaіa gruba, niepraktycznie ubrana kobieta o twarzy dokіadnie wytapetowanej makijaїem. Juї dwukrotnie zaїywaіa tabletki, ale niewiele jej to pomogіo. Siкgnкіa do schowka, szarpnкіa, pochyliіa siк i zaczкіa wymiotowaж do worka.

Odchyliі gіowк do tyіu i najwolniej, jak potrafiі, opuњciі powieki. Drgaіy. Џle.

Co zrobi, jeњli go nie przyjm№? Bкdzie siк wykіуcaі? Urz№dzi tak№ awanturк jak w Rigelu? Po co paliж za sob№ mosty.

Dziewczyna o zielonych oczach, w ktуrych czaiіo siк coњ w rodzaju gniewu, szalonego i nieustaj№cego, wskazaіa Leonardowi drogк. Patrzyі potem za ni№ zdziwiony i zmieszany. Nigdy jeszcze nie widziaі takiego wzroku.

Kostka zіoїona byіa z dwunastu tunelowych krawкdzi poі№czonych w wierzchoіkach oњmioma szeњcianami. W њrodku, w niewypeіnionej przestrzeni, tkwiіo sferyczne Pole nie oznakowane sygnalizacyjnymi niжmi podobnie jak szeњж innych ze wszystkich stron otaczaj№cych Kostkк. Byіy puste, teraz nie odbywaіy siк w nich corridy, nie o tej porze.

W szeњcianie zwanym tygrysim, dok№d go skierowaіa kobieta o niesamowitym spojrzeniu, panowaі chaos i zamieszanie. Cuestaza mieњciіa siк na najwyїszej kondygnacji. Kierowaі ni№ niejako Szostenko. Leonard przesiedziaі w jego sekretariacie dwie godziny, a kiedy go wreszcie wpuszczono, Szostenko wіaњnie siк posilaі. Wygl№daі na bardzo zajкtego czіowieka i istotnie byі nim. W starym, dкbowym biurku zamontowano konsolк archipa. Do opaski obiegaj№cej gіowк, zakrywaj№cej uszy przymocowany byі cienki, lњni№cy drut zakoсczony czarn№ pіytk№ tkwi№c№ na wysokoњci oczu. Leonard z trudem zidentyfikowaі urz№dzenie jako nowszy model holodea.

- Dopiero co pan przyleciaі, hк? - Szostenko schrupaі kiszony ogуrek, delektuj№c siк jego smakiem. Najwidoczniej nie przeraїaіa go wysokoњж sumy, ktуrej rуwnowartoњж wіaњnie skonsumowaі. - No i њwietnie. Nie stracisz pan czasu i forsy. Bardzo mi przykro - wskazaі na wуr. - Bierzesz pan bagaї i do widzenia.

- Dzieс dobry.

- Upieramy siк, co?

- Nie po to sterczaіem pod pana drzwiami pуfdnia, їeby wejњж i wyjњж. Porozmawiamy.

- Trudno. Nie udaіo siк - westchn№і Szostenko i odsun№і jedzenie. - Szlag trafiі spokojny lunch. Siadaj pan. Porozmawiamy. Trudno.

Leonard usiadі i przypi№і siк pasem.

- Nazywam siк Leonard Corpse.

- Miіo mi. Wіadimir Szostenko. Sіucham.

- W zeszіym tygodniu byіem drugi u Millera w Kalis. Moїe pan sprawdziж.

- Wierzк panu na sіowo.

- Nie.

- Co nie?

- Nie wierzy mi pan - nie wiedziaі czemu to mуwi. - Po prostu nie obchodzi to pana. Nie zamierza mnie pan przyj№ж, wiкc po diabіa miaіby pan sprawdzaж.

Szostenko skrzywiі siк.

- Bawimy siк w psychoanalityka, hк? Leonard wzruszyі ramionami.

- Nie sprawdzam z tego prostego powodu, їe gdybym pana nie zaangaїowaі, to rzeczywiњcie nic by mnie nie obchodziіa lista Millera, a gdybym zaangaїowaі, to prкdzej czy pуџniej dowiedziaіbym siк prawdy, a pan nie wygl№da na idiotк, co ryzykuje takie kіamstwo i niesіawк.

- To znaczy, їe jednak moїe mnie pan przyj№ж?

- Cholera, no widzi pan, jak gіupiejк od tej psychologii poіkn№і jak№њ tabletkк i popiі j№ mкtnaw№, brunatn№ ciecz№. A teraz serio. Z drugim w Kalis jestem skіonny chwilк pogadaж. Wiкc mуwїe pan.

- Niby co mam mуwiж? Przyjmuje mnie pan, albo nie.

Szostenko wzniуsі oczy do sufitu. Miaі wielki talent aktorski, ktуry udawaіo mu siк maskowaж wypaczonym poczuciem humoru. Interesuj№ca postaж.

- To jest Hitler, a nie jakieњ zadupie w rodzaju...

Przerwaі mu przeci№gіy pisk. Pod czarn№ pіytk№ holodea pojawiі siк trуjwymiarowy obraz twarzy brodatego mкїczyzny w ciemnych okularach. Szostenko machn№і rкk№ na znak, iї przerywa rozmowк i przysun№і sobie do ust paі№k zakoсczony niewidocznym mikrofonem, rуwnieї przymocowany do opaski. Rozmawiaj№cy teї byі wyposaїony w holodea.

- Co to znaczy: nie moїe? Za co pіacк sukinsynowi?!... To twoja sprawa... Wiкc przyciњnij Hurkatiego. On moїe... A to gnojek!... Nie teraz... Tak, masz racjк, teraz nie mogк... Jak to zaіatwisz... Nie wiem. Jutro... Tak, na pewno - z powrotem odgi№і paі№k do tyіu. Gіowa pod pіytk№ zniknкіa. - Њwiat siк koсczy... kto to widziaі, strajki na orbicie! Cholerni hodowcy... Co to ja mуwiіem?

- Їe to nie jest jakieњ zadupie.

Przez chwilк wydawaіo siк, їe Szostenko odkryі dziurк w suficie i trwaж tak bкdzie przez wieki, lecz wreszcie opuњciі wzrok.

- Daj pan spokуj, dobraa? Gadki pan ma niezіe, ale twarz na komika nieodpowiedni№. To jak, chce pan zostaж przyjкty?

- Tak.

- A walczyі pan kiedy z hodowlakami?

- Nie.

- Ile panu pіaciі Miller?

- Dwieњcie dwadzieњcia.

- Dostanie pan piкжdziesi№t i boczn№ porann№.

- Dziкkujк.

- Podziкkuje mi pan, jak przeїyje. O szуstej w szeњcianie lamparta, уsme piкtro, pokуj siedemset czternaњcie. I nie spуџniaж mi siк, do cholery! Do widzenia.

- Do widzenia.

Odpi№і pas, chwyciі wуr i wypіyn№і do sekretariatu. Drzwi zamknкіy siк same.

Co go napadіo, їeby tak siк wygіupiaж? Dziwne; їe nie wyrzucono o po pierwszej minucie. Czemu siк tak zachowywaі? Kiedy siк chwaliі, ktуry to on nie byі u Millera znуw stanкіa mu przed oczyma twarz Wielkiego Јowczego. Њwiec№ca czerс oczodoіуw, w ktуr№ tylko matador moїe spojrzeж. Czyїby nie chciaі, by go przyjкto? Czyїby siк baі, czuі swoj№ њmierж?

Serce biіo mu szybko, nieregularnie. Jak przed walk№. Jak po walce.

Wynaj№і trzypokojowy apartament w osi Stalina, w drugim Mіocie. Siedemset tygodniowo. Zdzierstwo. Co prawda piкжdziesi№t tysiкcy, ktуre zaproponowaі Szostenko, to byіo wiкcej niї mуgі siк spodziewaж, niemniej hitlerowskie ceny byіy nieprawdopodobne. Trzydzieњci piкж za dzieс. A woda! Szkoda gadaж. Zdzierstwo.

Poі№czyі siк z bankiem i otrzymaі adres Sorchy. Odetchn№і z ulg№. A juї siк baі, їe pomyliі nazwiska. Artur mieszkaі w Pierњcieniu, na szczкњcie w tej samej osi. Zaіatwiі jeszcze przelew oszczкdnoњci z banku w Kalis, zamkn№і mieszkanie i wyszedі.

W pustym korytarzu, na pіycie przed drzwiami Sorchy stan№і pуі godziny pуџniej.

- Kim pan jest?

Podniуsі gіowк i spojrzaі prosto w kamerк.

- Kim pan jest?

- Artur! Nie poznajesz mnie?

- Nie, nie poznajк.

Leonard uniуsі brwi.

- Naprawdк? To ja, Leonard.

- Jaki Leonaid?

- Zaraz, pan siк nazywa Artur Sorcha?

- Nie da siк ukryж.

- W dwudziestym czwartym pracowaі pan u Deuroixa.

- Tak... O cholera! Przepraszam. Nie poznaіem ciк.

- Zupeіnie mnie zapomniaіeњ.

- Tak, przepraszam. Wejdџ. No, kurde... Dopadіa mnie na staroњж skleroza.

Drzwi zasunкіy siк za Leonardem. W korytarzu o њcianach wyіoїonych boazeri№ dwoje drzwi byіo zamkniкtych, troje uchylonych. Jedne z nich drgnкіy.

- Tu jestem. No chodџїe. Przepraszam ciк i za to, їe nie wstajк, ale sam widzisz... - Szklank№ trzyman№ w lewej dіoni wskazaі prawe ramiк pokryte Mchem. - Skomplikowane zіamanie.

Matador usiadі w gікbokim fotelu. W pokoju byіo prawie ciemno. Do wewn№trz przedostawaі siк przez Pole zajmuj№ce caі№ jedn№ њcianк ten przedziwny, mroczny blask kosmosu, blask oczu Wielkiego Јowczego. Powoli znikaіa przesіaniana њcian№ misterna konstrukcja. W gікbi њwieciі czerwony, gigantyczny Hitler.

Sorcha wygodnie rozci№gniкty na tapczanie machn№і w kierunku barku.

- Czuj siк i tak dalej.

Leonard pokrкciі przecz№co gіow№. Sorcha wzruszyі ramionami.

- Nie, to nie. Moїe jednak powiesz, sk№d siк tu wzi№іeњ.

- Jutro walczк.

- O! Gratulujк. Gdzie?

- W bocznej.

- Zawsze to coњ. Swoj№ drog№, ciekawe, jak ci siк udaіo przekonaж Szostenkк. I to teraz, kiedy ma na gіowie ten strajk, co?

- Niechc№cy - odparі zgodnie z prawd№.

Sorcha odwrуciі wzrok od alkoholu chlupocz№cego w szklance i spojrzaі na Leonarda.

- Wzi№і coњ - stwierdziі.

- Tabletkк od bуlu gіowy. Nie wygl№da na przekupnego. Artur powrуciі do niezawodnego pocieszyciela strapionych.

- I w tym problem... A tak wіaњciwie to po co do mnie przylazіeњ? Ogl№daж kalekк?

- Wrкcz przeciwnie.

- Nic z tego, bracie. Nie pracujк. Wzi№іem wolne do odwoіania.

- Jesteњ etatowym?

- Nie no, co ty? Sam sobie daіem wolne. Przykro mi, stary. Musisz poszukaж kogoњ innego.

- Nie mam innego. Tylko ciebie tu znam. Dzisiaj przyleciaіem.

- Pecha masz - poci№gn№і іyk. - Nie - pra - cu - jк - wyskandowaі.

Leonard wstaі.

- No cуї... A dobrzy tu s№ przynajmniej ci etatowi?

- Do dupy.

- Szczery jesteњ.

- Jak zawsze, kiedy siк spijк. Powodzenia! Postawiк na ciebie.

- Dziкki - mrukn№і i wyszedі.

Wielki Јowczy leciaі po niego.

Znaі kiedyњ artestytк, mіodego, dziewiкtnastoletniego. Chіopak pracowaі jako monter. Podczas jednej z dniуwek w otwartym kosmosie wszedі w trans. Wyci№gn№і go z niego dopiero zmiennik. Rzecz jasna, rozniosіo siк. Gdy w nastкpnym tygodniu mіody wychodziі w prуїniк, tylko w skafandrze, nie osіoniкty Polem, wolny, bez asekuracji, zrobili mu kawaі. Zdefektowali czasowo jego silniki, a tlenu dali na jedn№ trzeci№. Nic nie przeczuwaі. Wyszedі w kosmos i ustawiaі siк do kolejnego odstrzaіu, boja byіa juї blisko, kiedy zorientowaі siк, їe silniki nie dziaіaj№. Wpadі w panikк, krzyczaі, pіakaі, kl№і i prosiі, ale oni zblokowali mu kanaі, i krzyczaі w prуїniк, nikt mu nie odpowiadaі, szamotaі siк i modliі do swego nowego boga, ale on byі cichy, ciemny i pusty jak zwykle. Potem zawyі mu w uchu alarm - powietrze siк koсczyіo; zrobili mu kawaі, artestycie. Ale on byі mіody, dopiero raz widziaі kosmos i nie potrafiі kierowaж oddechem, kierowaж sob№, zapadaж w trans. Њci№gnкli go w trzy godziny po њmierci, a lekarz orzekі zawaі serca, nie uduszenie, wiкc wszystko poszіo gіadko i lapіo siк im, i zapominali. Tylko jeden nie mуgі i prуbowaі siк zabiж, ale odratowali go, i prуbowaі jeszcze raz - i znowu mu siк nie udaіo. Odleciaі stamt№d, byle dalej, nie mуgі zapomnieж, pragn№і umrzeж, a њmierж chodziіa za nim krok w krok, i ta chwila, kiedy wypuszczaі tlen. Odleciaі daleko, gdzie nikt go nie znaі, lecz њmierж go goniіa. Nie chciaі siк tіumaczyж przed nikim, a zwіaszcza przed ni№; byі dumnym czіowiekiem, dumnym i bardzo dziwnym, o skomplikowanym charakterze - i tak zostaі matadorem.

W pokoju siedemset czternaњcie mieњciіo siк biuro kierownika dyїurnego. Facet byі gruby, nieogolony i nie przedstawiі siк. Podsun№і mu kontrakt w siedmiu egzemplarzach - biurokracja kwitnie - a kiedy Leonard podpisywaі, usiіowaі siк wysmarkaж w stereo.

- Proszк wst№piж do pokoju obok - powiedziaі chowaj№c papiery - to panu dadz№ szarretк.

- Dziкkujк, mam swoj№.

- No i њwietnie. Chce pan wiedzieж, kto bкdzie insycielem?

- Niezaleїny?

- Nie; to nasz pracownik.

- Ktoњ mi powiedziaі, їe wasi etatowi s№ do dupy. Grubas usiіowaі groџnie spojrzeж.

- Ten ktoњ siк myliі, synu.

- W№tpiк. Gdzie mam siк teraz zgіosiж?

- Gіуwny Hangar, piкtro niїej. Zegnam.

Leonard odpi№і pas, uniуsі siк, chwyciі pojemnik z szarret№ i poszybowaі ku drzwiom.

- Do widzenia - powiedziaі juї z korytarza - synu.

W peіnym technikуw Hangarze przygotowania do porannej corridy szіy peіn№ par№. Maszyny teleportacyjne buczaіy cicho, powoli siк rozgrzewaj№c. Technicy wywlekli wnкtrznoњci Platform, poddaj№c je wszechstronnym badaniom. Ktoњ zdejmowaі obudowк z gigantycznego korpusu MDP. Sprawdzano generatory Pola tunelu prowadz№cego na wiкksz№ Pіatformк. Tylko u gуry, pod sufitem coњ zakіуcaіo znany Leonardowi obraz. Wielki transparent z Pola utrzymuj№cego w powietrzu fluorescencyjn№ ciecz tworz№c№ napis: STRAJK OSTRZEGAWCZY.

Dwуch lekarzy, co wygl№dali na zapaњnikуw, rozebraіo Leonarda w kilka sekund i wepchnкіo do maszyny medycznej. Przesiedziaі tam ponad kwadrans, kіuty, masowany, biczowany, grzany i chіodzony. Potem kolejna maszyna ubraіa go w jego szarretк, wreszcie ugrz№zі na dobre w urz№dzeniu wstrzeliwuj№cym жwieki - musiaіo byж zaprogramowane przez wybitnego flegmatyka. Kiedy go puњciіo, do walki pozostaіy zaledwie trzy minuty. Sprawdziі dziaіanie Pasa na jaіowym biegu, zapi№і rкkawice i wzleciaі nad swoj№ Platformк. Tunelowe Pole zamkniкto. Wrota prowadz№ce do segmentu hodowcуw otworzyіy siк i nad woln№ dot№d wielka Platformк poszybowaі przeciwnik Leonarda. Minuta.

Kabina MDP byіa szczelnie zamkniкta; insyciel musiaі byж juї w њrodku. Technicy porozlatywali siк do swych pulpitуw. Czerwony pas biegn№cy pod sklepieniem zacz№і migotaж. Trzydzieњci sekund. Delikatnie poіoїyі dіonie na Pasie wyczuwaj№c wszczepionymi powierzchniami rкkawic subtelne drgania kontrolnych і№czy powietrznych. Przeі№czyі aparaturк na start ostry i cofn№і rкce. Wokуі czarnego Pasa zaczкіy kr№їyж kolorowe pasma skondensowanego dymu: їywe pismo walki. Dziesiкж sekund.

Przeciwnikiem byі amtrak duerraсski. Oњmiotonowe bydlк. Z czegoњ ksztaіtu poіуwki ziarna fasolki odchodziіo dwa tuziny koсczyn niesіusznie, lecz powszechnie zwanych mackami. Cztery przednie i dwie tylne byіy uzbrojone w zakrzywione, ostre jak skalpele pazurokіy. Reszta nie dysponowaіa nimi, ale to jeszcze nie powуd, by je lekcewaїyж - miaіy potworn№ siік. Troje oczu - dwoje z przodu, jedno na grzbiecie, bez przerwy zmieniaіo kolor, od czerwieni do bікkitu. Wokуі wielkiego cielska wiіo siк i skrкcaіo tysi№ce њnieїnobiaіych wіosуw, grubych i giкtkich, tworz№cych niesamowit№ grzywк. Gdzieњ wњrуd nich kryіy siк zdradzieckie parzydіa. Wszystko; co nie byіo miкњniami, tіuszczem czy skуr№, skryte byіo w pancernym szkielecie. Posiadaі on tylko jeden otwуr, jeden jedyny sіaby punkt: pod spodem, metr od przednich uzbrojonych macek. I w to nie oznaczone na zewn№trz miejsce, poњrуd ciosуw macek; ciкж kіуw, poњrуd zabуjczych parzydeі naleїaіo trafiж, bezbікdnie, szybko i celnie - bez wahania. Trafiж i zabiж. Zwyciкїyж.

- Czas! - wrzasn№і ktуryњ z technikуw. Pas pod sufitem rozjarzyі siк purpur№.

Bіysk. Teleportowano go w prуїniк z podziwu godn№ precyzj№, w sam њrodek przeznaczonej dla niego pуіkuli powietrza. Oddzielaіa ich niewidoczna przegroda z Pola, jego i amtraka. Nie sіyszaі wiкc wњciekіego syku stwora schwytanego w kleszcze przez zrкcznych operatorуw Pуl zmiennych. Obracali nim powoli niewidoczn№ siі№, tak, by rozmieszczone dookoіa, niedostrzegalne w mroku kosmosu kamery mogіy dokіadnie pokazaж podekscytowanej widowni monstrum nie z tego њwiata. Siedzieli w cieple swych mieszkaс, w Mіotach i Pierњcieniach, bezpieczni i zadowoleni, ze wzrokiem wlepionym w videosfery, taksuj№c przeciwnikуw. Za chwilк postawi№ ciкїko zarobione pieni№dze na lepszego: czіowieka, b№dџ nie czіowieka. Postawi№ i dadz№ mu szansк. Poranne corridy odbywaj№ce siк w bocznych sferach Pуl transmitowano wyі№cznie na Kompleks. Co oznaczaіo, iї Leonard nie byі przebojem sezonu. Debiutowaі. Trudna to bкdzie walka - niewielu na niego postawi. Lecz i tak znуw zwyciкїy i splunie њmierci w twarz.

Z prawej strony miaі ogromn№ Kostkк, a za ni№ Waszyngtona, i pustkк, i mrok. Przed Leonardem, u gуry, њwiatіami bij№cymi zza Pуl okiennych, jak skomplikowanymi, zapomnianymi hieroglifami bіyszczaі szeњcian lamparta; u doіu - kozicy, za nim - pumy i tarkilda: W gікbi kryіy siк pozostaіe cztery. Zza wielkiej tarczy planety wschodziі ksiкїyc. Jego maі№ powierzchniк zaj№і czіowiek, przysiadіy na niej kilometrowe maszyny wydobywcze. Satelita wytrwale pokonywaі sw№ drogк, wieczn№ drogк do њmierci. Dla tych na dole wschodzi piкkny i wspaniaіy, zіoty w czerni. Lecz dla Kompleksu byі jedynie skaі№ konaj№c№ na torturach, a czіowiek dџga go i rozbija w pyі powoli, metodycznie. Czіowiek jest okrutnym stworzeniem; dla rzeczy martwych i їywych - i dla siebie.

Przed Leonardem, lekko u gуry i z lewa (tak teraz tkwiі zawieszony przez siebie samego) obiegaіy oњ Aurnaxa mieszkania zbite w klocki i torusy. Z koсcуw osi, jak przedmuchiwany pyі, wlatywaіy i wylatywaіy tertony - lњni№ce perіy nanizane na tysi№ce nici zbiegaj№cych siк wewn№trz osi. Mniejsze i wiкksze statki z przepisowymi kokonami nici sygnalizacyjnych lawirowaіy pomiкdzy czкњciami Kompleksu: ciemne ptaki nocy schwytane i oplecione pal№cym zіotem. Hitler nad Leonardem, ogromny i krwisty kipiaі i wrzaі szalonymi burzami i spluniкciami proturberancji. A wokуі mrok i pustka, prуїnia i њmierж. Nicoњж.

Palcami skrytymi w delikatnych rкkawicach musn№і kolorowe smugi bі№dz№ce dookoіa Pasa. Odpaliі dwa жwieki; z przodu i z tyіu, z barku i іopatki, z lewej i z prawej czкњci szarrety - kilka smug gwaіtownie pociemniaіo. Rozіoїyі szeroko ramiona, by spowolniж wirowanie, na moment tylko zbliїyі jedn№ rкkк do Pasa, їeby skorygowaж odchylenie.

Obracaі siк majestatycznie, przed oczami paradowaі Waszyngton, Kompleks, kosmos, wrуg. Prezentacja matadora. Wiruje teraz w videosferach spowity w karminow№ szarretк ze srebrnymi, bіyszcz№cymi punkcikami жwiekуw. Z ramionami rozwartymi, jakby chciaі obj№ж wszechњwiat.

Zatrzymaі siк sprawnie trzema жwiekami. Zawisі nieruchomo twarz№ do amtraka. Perfekcyjnie wykonane. Powinno mu to zjednaж trochк widzуw. Miaі nadziejк, musiaі j№ mieж, їe postawi№ na niego, chociaї byі nieznany, debiutowaі, a amtrak miaі zasіuїon№ sіawк fachowego mordercy. Amtrak duerraсski. Ale amtrak zіowiony, i amtrak wyhodowany i wyuczony w niewaїkoњci to dwie rуїne sprawy. Nigdy jeszcze nie walczyі z hodowlakiem. Mocno siк jednak staraі o tym zapomnieж.

Hodowlak. Amtrak duerraсski. Nieprzychylna publicznoњж. Hodowlak.

Pierwsza runda. Start!

Co, jak№ broс dostanie? Co przyњle mainsyciel? Czyli: na ile zawierz№ mu widzowie?

Tuї przed nim, w zasiкgu rкki zmaterializowaіa siк pika. Schwyciі j№ bіyskawicznie, wiedz№c, їe rуwnoczeњnie z pojawieniem siк broni znika oddzielaj№ce przeciwnikуw Pole i Pola zmienne. Jednoczeњnie lew№ rкk№ przesun№і wzdіuї Pasa. Odstrzelone жwieki odepchnкіy go od amtraka. Spod kaїdego zuїytego жwieka wyіaniaі siк nowy, rуwnie bіyszcz№cy i rуwnie gotowy do odpalenia. Mkn№c w tyі matador k№tem oka kontrolowaі kolory dymуw, a wraїliw№ na dotyk rкkawic№ badaі mechanizm spustowy piki.

Szaleсcze, pomyњlaі, szaleсcze! Z pik№ na hodowanego w niewaїkoњci amtraka! Szaleсcze!

Amtrak mkn№і prosto na niego, gwaіtownymi wyrzutami macek odpychaj№c siк od otaczaj№cego ich Pola. Przyњpieszaі wystawiaj№c pazurokіy ku matadorowi. Leonard odstrzeliі жwiek z piкt i plecуw, machn№і zwodniczo pik№ pкdz№c nad biaі№ grzyw№. Stwуr, ktуry znajdowaі siк prawie przy Polu, nagle zmienit kierunek. Rуwnoczeњnie Leonard cofn№і siк, odbiі od Pola i poleciaі w dуі minimalnie mijaj№c siк z mackami amtraka. Oddalaj№ce siк od Pola zwierzк nie mogіo juї wyhamowaж, wiкc pкdziіo nad czіowiekiem. Leonard we wspaniaіym piruecie, tuї pod grzyw№ wysun№і rкkк z pik№ i przejechaі grotem po niewidocznej skуrze. W odpowiednim momencie pchn№і silnie (жwieki z plecуw), ale oczywiњcie pika byіa za krуtka, nacisn№і wiкc tylko spust іaduj№c w cielsko potwora setki voltуw. Zaraz potem poleciaі do tyіu kozioіkuj№c i ci№gn№c za sob№ warkocz kropli brunatnej krwi amtraka. Besti№ szarpnкіo, syk przeszedі w zakres niesіyszalny przez czіowieka. Leonard pomyњlaі, wystrzeliі odpowiedni№ seriк i zatrzymaі siк przodem do zawracaj№cego zwierzкcia.

Jeden z wystrzelonych wczeњniej жwiekуw, odbity przez Pole przeleciaі w strefie manipulacyjnej Pasa. Leonardem rzuciі odrzut niekontrolowanej salwy. Wprost w przeciwnika. Pech. Natychmiast skontrowaі, ale byіo juї za pуџno. Miaїdї№cy cios macki, los chciaі, їe nieuzbrojonej, siкgn№і barku. Bуl! Bу1! Nie prуbowaі nawet uderzyж pik№. Teraz z kolei miaі szczкњcie: macka przeszіa tuї koіo Pasa. Wszystkie przednie жwieki wystrzeliіy w amtraka - matador poleciaі w bok. Puszczona pika krкc№c siк zniknкіa i zmaterializowaіa siк koіo Leonarda; tym razem insyciel nie zawiуdі. Жwiek, jeden z tak licznie i przypadkowo wystrzelonych, przeleciawszy pуіtora metra uderzyі w gуrne oko amtraka, ktуre nie zd№їyіo siк pokryж ochronn№ bіon№. Trysnкіa krew. Przynajmniej tyle.

Doњж niespodziewanie widzowie postawili wiкcej na matadora i insyciel zmieniі pikк na Punkt: miniaturowe sіoсce o zmiennej temperaturze. Leonard odetchn№і i siкgn№і do martwej dot№d strefy Pasa. Punkt pomkn№і ku amtrakowi. Zwierzк odbiіo siк od Pola, skrкciіo, znуw i znуw siк odbiіo w szaleсczym taсcu cudem unikaj№c oparzenia. M№dry amtrak duerraсski. Trzymaj№c siк z dala od ognia zbliїaі siк niepostrzeїenie do matadora. Leonard cofn№і Punkt zatrzymuj№c go miкdzy sob№ a rozpoczynaj№cym szarїк potworem. Monstrum byіo jeszcze na tyle blisko sfery Pola by lekko skrкciж. Matador ustawiі sіoсce na przewidywanej trasie amtraka, trochк z boku, a sam wzbiі siк, skrкciі, zawirowaі i poleciaі w dуі niewidziany chc№c zaskoczyж przeciwnika. Leonard, amtrak i Punkt zbliїali siк ku sobie: jakiњ жwiek, ktуry wyraџnie straciі juї impet, uderzyі czіowieka w pierњ. I tym razem insyciel popisaі siк (moїe rzeczywiњcie Sorcha nie miaі racji co do etatowych?) - w idealnym momencie zamieniі Punkt na pikк, ktуr№ Leonard natychmiast chwyciі, zablokowaі spust, wcisn№і j№ do oporu w cielsko zwierzкcia i poleciaі w tyі. Akcje takie jak ta obliczone s№ na efekt. Nie mog№ zagroziж їyciu przeciwnika, lecz powoduj№ nagі№ zwyїkк stawek na matadora, w wyniku czego moїe on zdobyж bardziej њmiercionoњn№ broс.

Z bezpiecznej odlegіoњci Leonard przygl№daі siк mкkom amtraka. Zwierzк dryfowaіo bezwіadnie, dreszcze przepіywaіy po nim falami. I nagle... cuchn№ce, drapi№ce gardіo powietrze wtargnкіo do pіuc matadora. Przestrzeс w sferze zamigotaіa, zmкtniaіa, widocznoњж pogarszaіa siк bіyskawicznie. Druga runda. Runda amtraka. To atmosfera z jego planety. Insyciel zorientowaі siк i wycofaі pikк materializuj№c Punkt metr od Leonarda. Gdyby pojawiі siк dalej, nie zauwaїyіby go - tak№ to atmosferк miaі Duerr.

Omiataі mgік wokуі otrzymanym sіoсcem. Przeciwnik zapewne juї doszedі do siebie i teraz szukaі go, niewidoczny, ze swoimi pazurokіami i parzydіami. Pchn№і Punkt do przodu, a sam zaj№і jego miejsce. Nie moїna pozwoliж siк osaczyж w tak nie sprzyjaj№cych warunkach. Dopiero teraz w peіni korzystaі z Pasa - jedynie dziкki niemu orientowaі siк trochк. Purpura z lewej strony powoli matowiaіa. A pasmo nad gуrn№ czкњci№ Pasa spowolniіo swуj bieg. Zbliїaі siк. Chciaіby korzystaж z podczerwieni jak publicznoњж. Pamiкtaі, co siк staіo z Polehim, ktуry przemyciі noktowizor. Przesun№і sіoсce i zacz№і oddalaж siк od niego, Wreszcie wyczuі lekkie mrowienie w palcach. Pole byіo blisko. Przyci№gn№і Punkt i czekaі. W tej pozornie niekorzystnej pozycji naleїaіo przyj№ж atak amtraka. Ci wspaniali teoretycy ustawiaj№cy siк w takich sytuacjach w њrodku kuli, by uniemoїliwiж zwierzкciu manewry, koсczyli szybko i niespodziewanie zjedzeni b№dџ rozszarpani. Nawet matador nie poradzi sobie z dobrym zawodowym morderc№, i Polehi nie byі wyj№tkiem. Posіuїyі gіуwnie jako przestroga dla ewentualnych naњladowcуw - a tych, ktуrych nie powstrzymywaі honor, trzymaі w ryzach strach. (Leonard uwaїaі, їe jego dotyczy ten pierwszy przypadek. Tak uwaїaі.)

Przez te kilkadziesi№t centymetrуw dziel№cych go od Pola przedarіo siк њwiatіo jakiejњ galaktyki. Najpierw tylko mignкіo mu jako niewyraџna jasna plamka we mgle. Odwrуciі gіowк, ale nie mуgі jej tak utrzymaж dіugo. Potкїna siіa przekrzywiaіa j№ z powrotem. Wzrok sam pobiegі ku tej wi№zce rozpraszanych promieni. Ci№gnкіo go - ciaіo w spojrzenie. Nie mуgі zamkn№ж oczu. Gdzieњ rozmyі siк caіy њwiat; sfera, amtrak, Kompleks, on sam. Nicoњж.

Nicoњж. Kosmos. Gwiazdy. Bezcielesny, zawieszony wњrуd nich. Nie mуgі zamkn№ж oczu. Patrzyі. P a t r z y і.

Chryste, pomyњlaі, co ja robiк? Myњl zniknкіa pochіoniкta przez czarn№ gікbiк. Spokуj, spokуj spіyn№і na niego.

Mkn№і, sam w spojrzeniu, w ciemnoњci i jasnoњci. Zwariowana mozaika czasu i przestrzeni. Dіawiі siк widokiem mgіawic, gwiazd, galaktyk, planet jak oczu wybaіuszanych z czwartego wymiaru. Przeraџliwa ostroњж prуїni. Tak przez wiecznoњж. Zmieszany z pustk№ i piкknem. Zahipnotyzowany. Wкdrowaі przez zdarzenia, miejsca i czasy jak pokoje obwieszone gobelinami utkanymi z materii miкdzygwiezdnej. Wszystkie jego chкci byіy tіumione do niewielkich impulsуw. Prуbowaі. I ujrzaі siebie samego w kuli szaroњci, a amtrak byі przy nim. Za chwilк umrк, powiedziaі do siebie, otumaniony i otкpiaіy. Za chwilк umrк. Rzuciі siк desperacko, wszechњwiat i wszechczas szarpnкіy nim wyrywaj№c krwawi№ce ochіapy њwiadomoњci. I jeszcze raz. Za chwilк umrк. Nie!

Rкkawice zawisіy obok Pasa, palce poruszyіy siк. Punkt wystrzeliі do przodu, trafiі. Rozszedі siк sw№d palonego ciaіa. Machinalnie, odwracaj№c gіowк do Pola, pchn№і sіoсce dalej. I znуw trafiі. Amtrak juї nie ruszaі siк. Z caіym jednym bokiem wypalonym do wewnкtrznej skorupy wisiaі nieruchomo w szarej mgle i dusz№cym go dymie - insyciel wyі№czyі wirniki powietrzne i zwierzк konaіo w ciemniej№cym b№blu truj№cego dymu. Wystarczyіo odczekaж. Rzadki przypadek unieruchomienia przeciwnika przed њmierci№.

Minutк potem amtrak duerraсski skonaі.

Powietrze od razu oczyњciіo siк. Kamery przestaіy pracowaж, broс zniknкіa, Leonard odpoczywaі czekaj№c, aї technicy namierz№ go i teleportuj№ do Hangaru.

Bіysk. Zleciaі z Platformy i poleciaі do MDP, chociaї powinien teraz siedzieж w maszynie zdejmuj№cej szarretк. Kabina byіa jeszcze zamkniкta. Leonard dobrze wiedziaі, ile siк musi narobiж insyciel po skoсczonej walce. Jeden z technikуw podpіyn№і i wskazaі przeciwlegіy koniec Hangaru.

- Kabiny s№ tam - powiedziaі zdziwionym gіosem. - Wstrz№saj№ce - skomentowaі Leonard.

Technik nie mуgі mieж wiкcej niї dwadzieњcia іat. Otworzyі usta, popatrzyі wokуі, jakby w oczekiwaniu pomocy, i odleciaі. Idiota.

Drzwi kabiny MDP otworzyіy siк w chwilк pуџniej. Wyleciaі przez nie facet w zielonym kombinezonie z naszywk№ gіosz№c№: IR. MDP IV. KARL DURASS. Leonard dogoniі go i chwyciі za ramiк. Zawirowali.

- Przepraszam, panie Durass, ale gdzie jest insyciel? To znaczy, ten, ktуry prowadziі ostatni№ corridк?

- A sk№d ja mogк wiedzieж? Puњж mnie pan, do cholery! No poszedі zaraz, jak їeњ pan tego stwora zaіatwiі. Zostawiі mnie samego z tym caіym baіaganem. Њpieszyі siк gdzieњ, czy co. Puњcisz mnie pan, czy nie?

Leonard puњciі zdenerwowanego Karla Durassa i poszybowaі ku kabinom. Insyciel zwiaі. Dziwne. Odwaliі kawaі dobrej roboty. Gdyby poczekaі, mogіoby kapn№ж mu co nieco z wdziкcznoњci matadora. Zwykle czekali, nawet, jak nie mieli ku temu їadnych powodуw. Dziwne.

Nazywam siк Gene Ichwald. Reprezentujк firmк Gornixal.

Rzeczywiњcie na takiego wygl№daі. Mimo niewaїkoњciowego garnituru prezentowaі siк wspaniale. Leonard wskazaі mu kanapк w living - roomie. Ichwald usiadі, neseser poіoїyі obok. Matador wtulony w ohydny, obity rуїowym materiaіem fotel wypіukiwaі z gardіa resztki duerraсskiej atmosfery.

- Tak? Sіucham pana?

Ichwald wyj№і papier z neseserka. - Mуgіby pan na to rzuciж okiem?

- Co to jest?

- Umowa.

- Umowa? Jaka umowa?

- Proszк przeczytaж.

Leonard odstawiі szklankк i wzi№і od Ichwalda kartkк. Po chwili oddaі mu j№.

- Nie, dziкkujк, nie jestem zainteresowany.

- Osiemset - powiedziaі reprezentant firmy Gornixal patrz№c Leonardowi prosto w oczy. Matador odwrуciі wzrok.

- Nie, dziкkujк.

- Proszк zrozumieж. Po jednej corridzie nie moїe pan oczekiwaж sum...

- Przepraszam - przerwaі mu Leonard - ale pan mnie nie zrozumiaі. Ja w ogуle nie jestem zainteresowany t№ propozycj№. Ani їadn№ inn№ tego rodzaju.

Ichwald zrobiі zdziwion№ minк.

- To znaczy, їe nie podpisze pan umowy z їadn№ firm№?

- Wіaњnie.

- No, cуї - schowaі umowк i wstaі. - W takim razie... do widzenia. Jeњli zmieni pan zdanie...

- Tak, tak, oczywiњcie.

- Proszк pamiкtaж, їe byliњmy pierwsi.

- Bкdк pamiкtaі. Do widzenia.

Leonard zamkn№і za nim drzwi i opadі z westchnieniem na kanapк. Zaczкіo siк.

Pуі godziny potem zadzwoniі do niego Szostenko. Nawet na maіym ekraniku daіo siк zauwaїyж zdenerwowanie na jego twarzy. Strajk trwaі.

- Nieџle poszіo, nie? Nastкpna corrida w czwartek. Ta sama sfera, ale bкdzie pan walczyі po poіudniu. Zadowolony?

- Piкжdziesi№t zostaje?

- A coњ pan myњlaі? Co? Nie przyleџli jeszcze ci...?

- Przyleџli.

- No. To o co chodzi? - wyі№czyі siк.

A w videosferze bіyszczaіa uњmiechniкta morda Traulgooca. Leonard skl№і j№ kilka razy i poі№czyі siк z bankiem. Najbliїsza kawiarnia pierwszej kategorii mieњciіa siк na trzecim publicznym poziomie. Z cztery razy decydowaі siк i rezygnowaі, zanim wreszcie wyszedі. Nie chciaі, ale musiaі to zrobiж. Byі to jedyny sposуb, jaki przyszedі mu do gіowy. Nie gwarantowaі powodzenia, lecz jeњli siк nie myli... Tak, jeњli siк nie myli, to musi siк udaж. Oby siк nie udaіo.

Kiedy tak szedі korytarzem i zjeїdїaі w dуі, kilka osуb go rozpoznaіo, ale nie przystawali i nie gapili siк na niego z otwartymi ustami. Najwyїej lekko unosili brwi. To jest Hitler, a nie jakieњ zadupie.

Zastanawiaі siк, dlaczego odmуwiі Ichwaldowi. W Kalis przecieї zgadzaі siк na reklamy. Dlaczego wiкc teraz nie? Taki wіaњnie byі Leonard - najpierw zrobiі coњ, a potem zastanawiaі siк dlaczego. Miкdzy innymi dlatego zostaі matadorem. Wiele wіasnych decyzji pozostaіo dla niego tajemnic№. Miaі bardzo kіopotliwy charakter. Gdyby urodziі siк na Katonicu, zostaіby poddany desterygnacji.

Restauracja nazywaіa siк "Pustynna chata". Nazwa nie miaіa їadnego uzasadnienia. Przynajmniej Leonard tego nie zauwaїyі. Wnкtrze urz№dzono ze smakiem, lecz nieco przeіadowano ozdobami. Byіa wczesna godzina, nie zjawiіa siк jeszcze nawet jedna pi№ta goњci, ktуrych moїna byіo tu przyj№ж. Leonard zarezerwowaі stolik na wieczуr i wyszedі: Teraz naleїaіo pokrкciж siк po Kompleksie. Oby siк nie udaіo.

Z van der Geytem zderzyі siк w drzwiach pierwszej izby "Pustynnej chaty". Јowczy zamarі i przez minutк wpatrywaі siк w niego z wyrazem њmiertelnego zdumienia.

Panter, jak zwykle, od kilku dni nieogolony, z dіugimi, nieuczesanymi rudymi wіosami wbiі siк w tak bardzo nie pasuj№cy do niego garnitur prуїniowy (kawiarnia ta musiaіa byж popularna).

Wreszcie przemуwiі:

- Leonard, jak Boga kocham, ty їyjesz!

- Dlaczego myњlaіeњ, їe umarіem? Kto ci tych bzdur nagadaі?

Szef sali zaprowadziі ich do stolika Leonarda. Van der Geyt wci№ї nie mуgі oderwaж wzroku od zmartwychwstaіego przyjaciela.

- Biltman, jakieњ dwa miesi№ce temu, na Afrze. Powiedziaі, їe widziaі, jak rozszarpaі ciк tochniak. Przysiкgaі.

- Uwierzyіeњ mu? Toї to fantler! Pamiкtasz, co nam naopowiadaі w Mitzimie, wtedy, po przewrocie?

- Cholera, ja potem o tobie nic nie sіyszaіem... Skoіowaі mnie sukinsyn. Serio, myњlaіem, їeњ umarі.

Podszedі kelner.

- Panowie sobie їycz№? W naszym kotrze mamy bardzo szerokie menu.

- Kotrze? - Leonard spojrzaі pytaj№co.

- Kawiarnio - restauracji - wyjaњniі van der Geyt. - Gіupiej№ na punkcie tych nazw.

Matador spojrzaі w przegl№dnik.

- Petre po izalijsku, sumtra na dziko i...

- Belzaki maj№ tu wyњmienite.

- Belzaki. No i jakiњ dobry rocznik mautree.

- Dla mnie to samo, z tym, їe wolaіbym sumtrк palijsk№, jeњli moїna.

- Oczywiњcie. Przyj№іem.

Smakуwka miaіa ksztaіt smoka; w jego czarnych skrzydіach migotaіy gwiazdy. Kiedy fala cienia bі№kaj№ca siк po sali docieraіa do ich stolika, smoczy kosmos oїywaі. Leonard przesun№і smakуwkк. Denerwowaіa go.

- Sk№d ty siк tu wіaњciwie wzi№іeњ? - spytaі Panter wyі№czaj№c przegl№dnik.

- Odszedіem od Millera.

- Ale kontrakt...

- Leonard machn№і rкk№.

- Wydoiі mnie.

- Czemu? Dobrze ci szіo w Kalis.

- Byж pierwszym w Kalis, to nie jest szczyt moich marzeс.

- I pomyњlaіeњ: czemuїby nie sprуbowaж z hodowlakami?

- Otуї to.

- Walczyіeњ?

- Dzisiaj, w porannej.

- Dobrze ci poszіo?

- Jakoњ. Їyjк.

- Doigrasz siк.

- Nie mуw, їe ty jesteњ taki ostroїny. Van der Geyt uњmiechn№і siк.

- Przepowiedziano mi za mіodu, їe nie umrк њmierci№ naturaln№.

- I starasz siк.

Przyniesiono zamуwione potrawy. Leonard ze zdumieniem spostrzegі, їe mniej wiкcej zgadzaj№ siк z programem przegl№dnika.

- Wіaњciwie, to co za interesy moїe prowadziж іowczy w Hitlerze?

- Jestem tu w delikatnej misji...

- Juї nie mieli kogo wysіaж.

- Starzejк siк.

- Ta misja jest rуwnieї tajna?

- Mmmm... widzisz... doњж duїo osуb, w tym i ja, jest zainteresowanych, їeby ten strajk hodowcуw nie skoсczyі siк zbyt szybko... hm...

- Jak nie chcesz, to nie mуw.

- E tam. Byіa taka propozycja... chodziіo o stworzenie rezerw specjalnych w Kompleksach hoduj№cych wіasne zwierzкta. W razie takich wypadkуw jak ten.

- Dodatkowe zamуwienia dla іowczych od takich potentatуw jak Hitler.

- Wіaњnie. Teraz tamta propozycja jest rozpatrywana ponownie. Rzecz w tym, їe z przyczyn technicznych umowa nie moїe zostaж podpisana wczeњniej niї przed tygodniem. A do tego czasu wiele moїe siк zmieniж.

- A twoim zadaniem jest niedopuszczenie do tego. B№dџ spokojny, nie porozpowiadam tego.

- Ja myњlк. Inaczej bym ci tego nie powiedziaі.

- W ogуle nie powinieneњ mi tego mуwiж. Ta wrуїka miaіa racjк.

Van der Geyt wzruszyі ramionami.

- Їycie nie sіuїy do rozmyњlania nad tym, co mogіoby siк staж.

- Gdybyњ byі innego zdania, nie zostaіbyњ іowczym.

- A ty matadorem.

Poїegnali siк pуі godziny potem. Panter miaі umуwion№ nieoficjaln№ kolacyjkк z kimњ, kto chodzi wyі№cznie na oficjalne kolacje, a nie sіynie z dobrego smaku. Z tego powodu van der Geyt zdecydowaі siк na samotny posiіek w najlepszym kotrze Kompleksu, bo apetyt miaі niebywaіy. I pragnienie. Pochіon№і niewiarygodn№ iloњж mautree. Leonard obawiaі siк, їe Panter moїe siк wygіupiж na tej swojej arcywaїnej kolacji, lecz іowczy byі trzeџwy. Mimo iї sіyn№і ze sіabej gіowy. Musiaі іykn№ж sporo anerixu planuj№c upicie osobistoњci. Nawet po drugiej butelce ci№gn№і opowieњci o іowach, w ktуrych uczestniczyі, o ktуrych sіyszaі, i ktуre wymyњliі. Leonard pozbyі siк go po kіopotliwej sprzeczce, nie tak bowiem zaplanowaі wieczуr. Panter wreszcie wyszedі. Matador zostaі sam. Oby siк nie udaіo.

"Pustynna chata" wypeіniaіa siк. Zasіuїonej sіawie kotru o najlepszym jedzeniu w caіym Kompleksie towarzyszyіa rуwnie zasіuїona fama lokalu o najdziwniejszej klienteli. Prawdopodobieсstwo wykonania planu Leonarda zyskiwaіo na tym wiele; jego nerwy mniej.

Co chwila rуїne indywidua o, co prawda, wytwornym wygl№dzie, lecz juї nie najlepszym samopoczuciu, przetaczaіy siк obok stolika matadora jak їywa reklama szerokiego wyboru alkoholi. Inni, o mniejszych zasobach gotуwki wiкc trzeџwiejsi raczyli goњci filozoficznymi wyznaniami. Obsіuga przygl№daіa siк temu ze spokojem, ingeruj№c tylko w naprawdк koniecznych przypadkach. Zdaje siк, їe uwaїaіa oryginaіуw za dopeіnienie stylu "Pustynnej chaty". Oni zreszt№ myњleli podobnie. Powinni zmieniж nazwк na "Forum wariatуw", pomyњlaі Leonard siedz№cy przy wyj№tkowo gіoњnym oratorze. Niestety, nie mуgі zmieniж kotru.

- ...nic nie rozumiecie - przemawiaі nawiedzony. Wszechњwiat krzyczy. Sіyszycie go, ale nie rozumiecie. Nie moїecie go poj№ж. Kaїdy z was ma dostкp do jedynie niewielkiej skіadowej jego mowy. A on mуwi sіowami i myњlami kaїdego czіowieka, istnieniem i form№ istnienia wszelkiej materii - koleїka filozofa coњ mrukn№і w odpowiedzi. Nawiedzony rzuciі siк na niego. Wyniosіa ich obsіuga, jeszcze w drzwiach przeklinali i prуbowali wymierzyж sobie razy.

Koіo jedenastej Leonard zacz№і siк denerwowaж. Teraz miaіo siк wszystko rozstrzygn№ж. Czekaі. Przypuszczaі, їe nie mуgі to byж nikt z sali. Patrzyі wiкc w drzwi i myњlaі. Jego szanse zwiкkszaіy siк z kaїd№ minut№. Godzinк wyjњcia ustaliі dokіadnie i zamierzaі siк jej trzymaж. Wiedzieli o tym. Musieli o tym wiedzieж, jeњli miaі racjк: Nabieraі wiкc nadziei, iї myliі siк. Zіudna to byіa nadzieja.

Zabytkowy zegar wisz№cy nad pіaskorzeџb№ przedstawiaj№c№ wzburzone morze wskazywaі jedenast№ czterdzieњci trzy, gdy Leonard zorientowaі siк, їe rozmowy przy niektуrych stolikach dziwnie przycichіy i uwaga sali skierowaіa siк ku wejњciu. Spojrzaі.

W drzwiach staі faun.

Wypolerowane koџle rogi lњniіy w њwietle licznych lampek. Czyste, wyszczotkowane futro bіyszczaіo, jakby byіo natіuszczone. Przez ramiк miaі przewieszon№ sfaіdowan№ seledynow№ materiк, na ktуrej wyszyty byі wzуr nie do rozpoznania. Kopyta przyozdobione srebrnymi spodtanami zdawaіy siк byж wiкksze niї w rzeczywistoњci. Dіugi ogon nerwowo uderzaі o parkiet. Pac. Pac.

Po obu stronach drzwi znajdowaіy siк nisze przesіoniкte ciкїkimi, ciemnymi storami. Wyіoniіo siк z nich dwуch mкїczyzn, w њwietnie skrojonych garniturach grawitacyjnych, nie ukrywaj№cych potкїnych miкњni. Jednoczeњnie wykonali te same skomplikowane ruchy palcami prawych dіoni i natychmiast zmaterializowaіy siк spluwy - podіuїne, owalne korpusy z krуtkimi ruchomymi ryjami luf wystaj№cych z obіych zakoсczeс їukowatej broni. Lufy poruszyіy siк, magazynki szczкknкіy, opuszki palcуw skryte w obudowie zatrzymaіy siк o milimetry przed osi№gniкciem pozycji oznaczaj№cej strzaі. Caіa grupa zamarіa.

Podszedі do nich szef sali. Na jego twarzy nie byіo tego uprzejmego pуіuњmiechu, z ktуrym witaі goњci.

- To lokal tylko dla ludzi - powiedziaі, a sіowa byіy ciкїkie, ostre.

Faun nie drgn№і.

- Tylko dla ludzi - powtуrzyі szef sali:

Ogon fauna zamarі wzniesiony o cal nad podіogк.

- Jestem ambasadorem - wyszeptaі zupeіnie poprawnym angielskim, choж moїe nieco skrzekliwym.

- Wynoњ siк.

Goryle post№pili krok do przodu.

- Tak - mrukn№і faun, obrуciі siк i wyszedі.

Leonard potarі zroszone potem czoіo. Wizja powoli odpіywaіa. Wzi№і gікboki oddech. Serce biіo mu jak szalone. Otworzyі oczy.

W drzwiach staіa dziewczyna. Na niej skupiona byіa uwaga goњci. Leniwie lustrowaіa pomieszczenie. Kiedy spojrzaіa mu w oczy, wiedziaі juї, їe siк udaіo.

Byі przeklкty.

Wyszli razem po wspaniaіym odegraniu sceny "іapanie klienta". Wystкpowaіa jako droga dziwka i przemyњlawszy to pуџniej, musiaі przyznaж, їe byіa to jedyna skuteczna metoda. Rozwaїaі przez chwilк podstawienie van der Geyta, ale odrzuciі tк myњl oceniaj№c, iї ryzyko byіoby za duїe.

W mieszkaniu Leonarda znaleџli siк tuї po pуіnocy. Niewielu ludzi spotkali po drodze, dla wszystkich jednak odegrali stosowne scenki. Ostroїnoњж przede wszystkim. Od chwili, gdy potwierdziіy siк obawy Leonarda, zacz№і Liczyж czas swego їycia na godziny. Ukamienuj№ go czy...

Starannie zamkn№і za sob№ drzwi, zablokowaі je nowym kodem i zajrzaі do wszystkich pomieszczeс, choж nie wiedziaі czemu to robi. Czyїby myњlaі, їe ktoњ wіamaі siк i oczekiwaі teraz jego powrotu? Nerwy daіy znaж o sobie, miaіy do tego peіne prawo.

Isabel usiadіa na sofie, odetchnкіa, odrzuciіa szopк granatowych wіosуw do tyіu i zaczкіa manipulowaж przy swoich powiekach. Leonard zasіoniі Pole okienne, skorzystaі z barku i usiadі naprzeciw dziewczyny. Czekaі na wyjaњnienia. Isabel poіoїyіa szkіa kontaktowe na stoliku i spojrzaіa mu prosto w oczy. Jej oczy byіy czarne w czerni gікbokiej mrokiem kosmosu. Dwie ciemne plamy.

- Twoje oczy nie bкd№ takie - powiedziaіa. Zmarszczyі brwi.

- Proszк?

- Ty nie bкdziesz musiaі nosiж szkieі.

- Nnie... nie rozumiem - palce drїaіy mu nerwowo.

Westchnкіa.

- Tak, wiem. To trudno zrozumieж. Ty juї nastawiіeњ siк psychicznie na to, їe jesteњ artestyt№, prawda? No wiкc jesteњ artestyt№, ale nie takim, jak myњlisz.

Stary czіowiek w starym fotelu.

Mebel ma juї trzysta lat. Zrobiony zostaі na zlecenie bogatego czіowieka, ktуry lubiі piкkno, przez pewnego utalentowanego rzemieњlnika, ktуry kochaі piкkno, na planecie, gdzie kawaіek drewna zobaczyі wiкcej niї їycie ludzkie, na planecie, ktуra piкkna nienawidziіa. Podczas powstania, gdy palono i niszczono wszystko, co ludzkie, on uchowaі siк sіuї№c miejscowemu krуlikowi za tron. Gdy nadleciaіy posiіki, w odwecie wybijaj№c trzy czwarte ludnoњci, zostaі zabrany przez nawigatora jednego ze statkуw, wpisany w jego wyposaїenie i lataі w tym statku dіugie lata. Uchowaі siк przez przypadek. Przetrwaі katastrofк, bo zaliczony do kasacji zostaі umieszczony w magazynie, gdzie przedryfowaі pуіtora wieku. Odіowiony przez automatycznych oczyszczaczy orbitalnych, wystawiony na aukcjк trafiі do swego aktualnego wіaњciciela.

Czіowiek miaі niewiele mniej lat niї fotel. Maіy, skurczony, jednak їywy, jarz№cy siк t№ energi№, ktуrej nie daje mіodoњж, ni siіa, energi№ przetrwania. Czіowiek - historia, wytarty doњwiadczeniem jak mebel, na ktуrym siedzi. Jego wіosy, siwe, a niegdyњ czarne jak noc, zaczesane elegancko. Twarz spokojna, skupiona. Rкce nie drї№, jak zwykіy drїeж rкce starcуw, nieruchomo spoczywaj№ na rzeџbionych porкczach. Ciaіo odziane w grawitacyjny garnitur, jednak nie dziaіa na nie їadna siіa. Starzec nie jest przypiкty pasem, nic go nie trzyma, nic prуcz jego wiedzy i instynktu, jest on bowiem przypisany niewaїkoњci jak grуb umarіemu. Unosi siк nad fotelem, jak gdyby siedziaі, wіadczy, opanowany. A jego czarne w czerni oczy patrz№ kamiennym wzrokiem w pustkк i nicoњж, gdzie rodz№ siк planety i umieraj№ gwiazdy.

W pomieszczenia, ktуrego dwie њciany i sufit stanowi№ przejrzyste Pole wychodz№ce w otwarty, nie przesіoniкty niczym kosmos, znajduj№ siк jeszcze dwie osoby. Unosz№ siк poza lini№ wzroku starego czіowieka, lecz wiedz№, їe mimo to kontroluje on ich kaїdy gest i sіowo, dokіadniej niї gdyby na nich patrzyі.

Kobieta, niska i brzydka, o krуtko przyciкtych wіosach, ma na sobie pospolity, br№zowy kombinezon spiкty jasnym pasem z pozіacan№ piкkn№ klamr№ - jedyn№ jej ozdob№. Patrzy na starca. Mкїczyzna w sportowym prуїniowym ubraniu gіadzi powolnym ruchem cienk№, krуtk№ laseczkк trzyman№ w lewej dіoni. Wіosy, spiкte z tyіu gіowy, unosz№ siк nad czoіem. Wzrok jego rуwnieї utkwiony jest w mroku.

Oczy mкїczyzny i kobiety s№ tak samo czarne, jak i starca. W powietrzu їegluj№ rуwne, proste sіowa.

- W czasie corridy patrzyі i wyrwaі siк - mуwi kobieta. Jest zdezorientowany.

- Nie s№dzк - mruczy starzec.

- Przedsiкwzi№і pewne њrodki...

- Nie doceniacie go. Zmontowaі najlepsz№ prуbк, jak№ mуgі zmontowaж w tych warunkach. Jest bardzo zrуwnowaїony. Uda mu siк.

- Moїemy nie dopuњciж do tego.

- Jakim kosztem?

Kobieta bierze gікboki oddech.

- Dekonspiracja jednego czіowieka.

- I skandal. Nie. Nie zgadzam siк.

- W takim razie na pewno skontaktuj№ siк z nim.

- No i co z tego? Nie powstrzymaіo to innych, nie powstrzyma i jego.

- Sam stwierdziіeњ przed chwil№, їe jest bardzo zrуwnowaїony.

- Dlatego wіaњnie s№dzк, їe bкdzie walczyі w czwartek. Jest za bardzo pewny siebie, by wpadaж w panikк. A to, co oni mu zaproponuj№, to paniczna ucieczka. On tego nie zrobi. Jest matadorem. Jak inni. I jak inni umrze.

- Jesteњ optymist№.

- Bynajmniej. Realist№. Mуwiк, jak jest. Jak bкdzie. Moїecie mi wierzyж, albo i nie. To nie ma їadnego znaczenia. I tak bкdzie tak, jak ja chcк. Mam racjк. Przekonacie siк o tym.

- A kiedy okaїe siк, їe jej nie masz, bкdzie juї za pуџno, Bкdziemy mieli Wojownika w peіni siі, њwiadomego swej sytuacji i gotowego do walki. I bкdziemy musieli walczyж, їeby przeїyж.

- Czy kiedykolwiek pomyliіem siк? - starzec wytacza broс ostateczn№.

- Nikt nie jest nieomylny.

- Dlaczego wiкc ty masz byж?

- Nie musi byж tak, jak mуwiк. Twierdzк, їe moїe tak byж. A ta moїliwoњж jest zbyt niebezpieczna, by dopuszczaж do jej zaistnienia.

- Przesadzasz. Gdybyњmy wkroczyli teraz, rozpoczкіaby siк nagonka na artestytуw i prкdzej czy pуџniej wykryliby nas. Nie moїemy do tego dopuњciж. Przyjmuj№c sposуb, ktуry ja proponujк, pozbкdziemy siк Wojownika nie rzucaj№c na nas cienia podejrzenia.

- Jeњli siк go pozbкdziemy.

Starzec przeniуsі wzrok na kobietк.

- O to siк nie martw. Bкdzie tak, jak ja chcк. Zadecydowaіem. Yiarr - zwrуciі siк do milcz№cego dot№d mкїczyzny - przekaїesz Karlowi, їeby skoсczyі z nim jak z poprzednimi.

Yiarr skin№і gіow№ nie przestaj№c gіadziж laseczki.

- Tak jest.

- Phar, ty przygotujesz plan awaryjny, na wypadek gdyby Corpse uciekі. Powtarzam: gdyby. Nie podejmiesz їadnych dziaіaс. Tylko teoria. Zrozumiaіeњ?

- Tak.

- W takim razie їegnam.

<>o masz na myњli?

Isabel zwilїyіa wargi jкzykiem.

- Widzisz... Ty jesteњ artestyt№ - matadorem. Walczysz. Jesteњ Wojownikiem. Nie ulegasz kosmosowi. Zmagasz siк z nim. My... Nas On pokonaі i nagi№і do swej woli. Ty zaњ moїesz na niego wpіywaж. W tym tkwi twoja potкga.

- Dlaczego kіamiesz?

- Nie jesteњ wyj№tkiem, jak ci siк wydaje. Byіa caіa masa Wojownikуw przed tob№.

- Tak? I co z nimi? Nigdy o nich nie sіyszaіem.

- Nie їyj№. I ty umrzesz, jeњli natychmiast nie uciekniesz. Nic nie planuj, sprуbuj wstrzymaж myњli. Jesteњ jak nowo narodzony. Nic o sobie nie wiesz, a oni - wszystko. Wykorzystaj№ to. Dlatego nie zajmuj siк niczym, uciekaj. Wsi№dџ na jakiњ statek i porwij go. Uda ci siк. Wtedy dopiero wylosuj, wylosuj, nie zadecyduj, na jak№ planetк polecisz. Inaczej oni znajd№ њlady w twoich myњlach i dopadn№ ciк.

- Opanuj siк - coњ na ksztaіt zacz№tkуw strachu zaczкіo kieіkowaж w Leonardzie. - Co ty pleciesz? Jacy oni? Niby dlaczego mam uciekaж i porywaж statki?

- Nie moїesz tego poj№ж? Zginiesz, jeњli nie uciekniesz, wiкc nie masz siк nad czym zastanawiaж.

- Przestaс to powtarzaж w kуіko. Chyba nie oczekujesz, їe nagle posіucham ciк, zwinк manatki i zwiejк.

- Bohater pieprzony.

- Albo wytіumaczysz mi wszystko po kolei i bez paniki, albo wyrzucк ciк.

- Przecieї sam szukaіeњ kontaktu.

- Ale nie z wariatami. Mуw spokojnie i po ludzku. Kto chce mnie zabiж? Dlaczego? Dlaczego ty chcesz mnie uratowaж? I jakie dowody moїesz przedstawiж na poparcie swoich sіуw.

Isabel westchnкіa i zamyњliіa siк na moment. Caіy strach i zdenerwowanie gdzieњ ulotniіy siк z jej twarzy.

- Graіaњ - mrukn№і Leonard.

- Jasne. To gwarantowaіo najwiкksze szanse powodzenia. Nie wyszіo, trudno. Ale nie myњl, їe kіamaіam. Wszystko, co powiedziaіam, byіo prawd№.

- Wci№ї czekam na wyjaњnienia. Jacy oni? Motіoch? Rasiњci?

- Czкњж artestytуw pod przywуdztwem Untiego uwaїa, їe jesteњcie przeklкci. Poniewaї pojawiacie siк w duїych odstкpach czasowych i jesteњcie nieliczni, z іatwoњci№ pozbywa siк was.

- Wy tak nie uwaїacie.

- Jesteњmy w mniejszoњci. Uwaїamy, їe naleїy dopuњciж do rozwoju Wojownikуw.

- Nie uwaїacie, їe jesteњmy przeklкci?

- Z tym przekleсstwem to nie jest tak, jak myњlisz. Oni po prostu њmiertelnie siк was boj№. I momentu, w ktуrym bкd№ mieli przeciwko sobie rasк ludzi o twoich moїliwoњciach.

- Bardzo ludzka reakcja.

- Tak, ale nie jest powiedziane, iї zwrуcicie siк przeciwko nam.

- Po tym, co oni robi№... A jaki wy macie interes w tym, їebyњmy przeїyli?

Spuњciіa wzrok.

- Artestyci s№ na swуj sposуb bardzo religijnymi ludџmi. Eksterminacja Wojownikуw bardzo nam ci№їy. Wszystkim. Oni traktuj№ to jak zіo konieczne. Dla nas jest to zіo zbyt duїe. - Strach niejedn№ wiarк juї pokonaі.

- Myњlisz, їe my siк nie boimy? Przecieї, gdybyњ tylko chciaі i umiaі, mуgіbyњ w tej chwili zabiж mnie nie kiwn№wszy nawet palcem.

- Nic wiкc dziwnego, їe tak siк trzкs№ o swoj№ skуrк. - Nas strach nie pokonaі. Uciekaj.

- Ciekawe, dlaczego wіaњnie mnie zdecydowaliњcie siк ostrzec.

- Ostrzegamy wszystkich Wojownikуw, zaraz po ich ujawnieniu siк. Niepotrzebnie odstawiіeњ tк szopkк z kotrem. I tak byњmy do ciebie dotarli.

- A oni? Dlaczego oni jeszcze siк nie zjawili? Z twoich sіуw wynika, їe juї musieli siк o mnie dowiedzieж.

- Zginiesz i nawet ich nie zobaczysz. Oczywiњcie, їe wiedz№ o tobie. Tak samo jak i my, dowiedzieli siк z chwil№, gdy przekroczyіeњ prуg њluzy. Prуbowali ciк zabiж podczas corridy, zawsze tak zabijaj№, ale nie udaіo im siк.

- Miaіem mieж jakiegoњ durnego etatowego... - Leonard przeczesaі wіosy palcami. - Ale insyciel byі najwyїszej klasy. I znikn№і przed koсcem.

- Wstawiliњmy swojego czіowieka, niezaleїnego. Za ciкїkie pieni№dze. Drugi raz to siк nie uda. Musisz uciekaж!

- Mam umуwion№ corridк na czwartek.

- Ty durniu! Ty biedny, gіupi, honorowy durniu! Przecieї wіaњnie w ten sposуb wykoсczyli tamtych! Jesteњcie tak zaњlepieni tym swoim honorem matadora...

Leonard uњmiechn№і siк ponuro.

- Powiedz prawdк. Ty wіaњciwie їyczysz mi њmierci, co? Pragniesz, їeby tamci mnie wykoсczyli.

Nie odpowiedziaіa.

- Dlaczego wіaњciwie mam ci wierzyж? Zaczкta wkіadaж szkіa kontaktowe.

- Naplotіaњ mi bzdurnych historyjek i oczekujesz, їebym rzuciі siк do ucieczki jak jakiњ...

Wstaіa i ruszyіa ku drzwiom:

- Ty wiesz, їe powiedziaіam prawdк. Jesteњ artestyt№ - powiedziaіa cicho, kiedy wystukiwaі kod.

- Jestem matadorem. Matadorem, rozumiesz?

Juї w korytarzu obrуciіa siк ku niemu z twarz№ wykrzywion№ wњciekіoњci№.

- No wiкc, tak. Nienawidzк! Nienawidzк ciк! Zdychaj, jak chcesz, cholerny idioto!

Zawrуciіa na piкcie i pobiegіa znikaj№c za pobliskim zakrкtem. Wydawaіo mu siк, їe dostrzegі іzy spіywaj№ce po jej policzkach. Nigdy jednak nie zdecydowaі, czy byіo to tylko zіudzenie.

Pisnкіo mu w opasce i Szostenko przygi№і sobie do ust mikrofon. Pod pіytk№ pojawiіa siк twarz dyїurnego jednej ze sfer.

- Kіopoty? - spytaі Wіadimir.

- Zgadі pan. Mamy dziurк w programie.

- Jaњniej.

- Matador nie przyszedі! - rozdarі siк dyїurny.

- Kto?

- Corpse.

- Kto?!

- Leonard Corpse. Mam przeliterowaж?

- Nie podaі powodu?

- Nic. Po prostu nie przyszedі. Skurwiel.

- Zmontuj efektown№ awariк. Ja zajmк siк tym...

- Prawdк mуwi№c juї zacz№іem. Cholera, pierwszy raz mi siк przytrafiіo... Їeby matador stchуrzyі... - dyїurny wyі№czyі siк.

- Stchуrzyі - powiedziaі Szostenko њmiertelnie zdziwionym gіosem. - Stchуrzyі... - powtуrzyі w pustkк.

Pierњcieс ten nie byі Pierњcieniem bogaczy. A juї na pewno nie moїna byіo nazwaж kawiarni№ bogaczy maіego pomieszczenia wtulonego w kolumnк gіуwnego korytarza. Brakowaіo mu jednej њciany i to byіo jego wejњcie. Jakby dla przeciwwagi wіaњciciel hojnie porz№dziі bі№dz№cym cieniem i we wnкtrzu wci№ї panowaі pуіmrok. Krzesіa z podstawkami sіuї№cymi za stoliki ustawione byіy wzdіuї њcian i w grupie poњrodku, ale tam nikt nie siadaі. Rzadko goњciіo tu wiкcej niї kilkunastu ludzi, a prawie nigdy nie byіo tіoczno. Spokojna, tania kawiarenka.

Czіowiek siedz№cy w k№cie obci№і coletк, ufarbowaі wіosy, nie goliі siк od tygodnia, ale to mu nie pomogіo.

Mкїczyzna, ktуry usiadі naprzeciw niego, wіosy miaі spiкte z tyіu gіowy, a trzyman№ w lewej dіoni laseczkк gіadziі delikatnie jak przestraszone zwierz№tko. Nosiі niebieskie szkіa kontaktowe. Kiedy Leonard spojrzaі na niego, uњmiechn№і siк przyjemnie.

- Witaj.

- Znaleџliњcie mnie - stwierdziі Leonard.

- Trochк to potrwaіo. Dobrze siк ukryіeњ.

- Ymmmh... - mrukn№і byіy matador opuszczaj№c wzrok ku szklance.

- Szczerze mуwi№c nie rozumiem czemu to zrobiіeњ - powiedziaі Yiarr spod zmruїonych powiek uwaїnie przygl№daj№c siк reakcji Leonarda.

Ten wzruszyі ramionami.

- Miaіeњ do wyboru: umrzeж z honorem, jak na matador przystaіo, lub uciekaж, ratuj№c przynajmniej їycie - ci№gn№і Yiarr. - Ty wybraіeњ wariant najgorszy. Umrzeж otoczony pogard№, upokarzany, bez honoru. Dlaczego?

Leonard spuњciі gіowк.

- Dlaczego? - spytaі szeptem Yiarr koncentruj№c na oczekiwanej odpowiedzi wszystkie nadzmysіy, jakie daі mu artestyzm.

- Ja... byіem Wojownikiem, bo... Gdybym nie byі matadorem, zostaіbym zwykіym artestyt№, rozumiesz? A nie walczyіem... nie jestem juї matadorem... - to nie byіa їadna odpowiedџ, jednak Yiarr wsіuchiwaі siк w jej brzmienie aї do granic wytrzymaіoњci. Chciaі to usіyszeж, a Leonard mуwiі dalej. Jestem nikim. Straciіem coletк, honor i walkк. Nie jestem Wojownikiem. Rozumiesz?! Musicie mnie zabijaж? - strach, bіaganie i ten straszny przedњmiertny szloch bezradnoњci byіy w tym pytaj№cym jкku. Nadzmysіy Yiarra aprobuj№co masowaіy jego umysі.

Odpowiedџ na pytanie "Dlaczego?" nie miaіa juї їadnego znaczenia. Zacisn№і dіoс na laseczce.

Leonard zamkn№і oczy.

Yiarr wstaі, skryty w bі№dz№cym cieniu, niewidoczny z zewn№trz.

- Musisz mnie zabiж - wyszeptaі nerwowo Leonard.

Yiarr kiwn№і gіow№. I zabiі go.

Stary czіowiek w starym fotelu.

- Juї nie їyje.

Unti patrzy w kosmos.

- Powiedziaі?

- Powiedziaі.

Chwilк milczeli. Byіa to waїna chwila.

- Umarі, ale nie jako Wojownik - rzekі wreszcie Yiarr.

Starzec niesіyszalnie westchn№і.

- Wiкc nie musimy juї wiкcej zabijaж.

- Juї nie.

- Oczywiњcie sprawdziіeњ, czy powiedziaі prawdк? - spytaі Unti po chwili.

- Oczywiњcie byіa to chwila najwaїniejsza, ale Yiarr wуwczas o tym nie wiedziaі.

- Nie kіamaі.

W№tpliwoњci zaczкіy nachodziж Yiarra dіugo potem. Gdy staroњж oplotіa jego ciaіo - myњlaі. Przeszіoњж przesuwaіa mu siк przed czarnymi w czerni oczyma i powracaіa - ten moment prawdy w maіej kawiarence. "Nie jestem Wojownikiem" - powiedziaі Leonard i on uwierzyі mu, bo tak mуwiіy mu nadzmysіy.

Jednak... gdyby... - w№tpliwoњci. nachodziіy go falami gdyby mimo wszystko on byі Wojownikiem, a Wojownicy dysponuj№ wielk№ potкg№, o wiele wiкksz№ od zwykіych artestytуw, gdyby wiкc Leonard Corpse byі wtedy Wojownikiem, w jaki sposуb on, Yiarr, mуgіby stwierdziж za pomoc№ swych nieporуwnywalnie sіabszych nadzmysіуw, czy mуwi on prawdк?

W№tpliwoњci nachodziіy go falami. Lecz nie zwierzaі siк z nich, gdy kolejnym Wojownikom darowywano їycie, zabieraj№c honor, walkк, coletк, bo nie byli juї matadorami, i wiedziano, bo on, Yiarr, tak powiedziaі, a wiedziaі, co mуwi, byі wszak artestyt№, dysponowaі nadzmysіami niedostкpnymi zwykіym њmiertelnikom, powiedziaі - nie s№ juї Wojownikami, nie s№ groџni. Tak powiedziaі.

I milczaі Yiarr przez te wszystkie lata. Nic nie wspominaі o w№tpliwoњciach. Baі siк. Baі siк њmiertelnie. Nie dopuszczaі do siebie myњli, їe wуwczas, w kawiarence, Leonard mуgі zadrwiж z niego i odegraж caі№ scenkк, by wprowadziж ich w bі№d. Umarі, nie wyspowiadawszy siк ze swego strachu.

Taka byіa ostatnia walka i ostatnie zwyciкstwo Leonarda Corpse, czіowieka, ktуry nie znaі samego siebie.

Szkoіa

. Teraz .

Puтo dryfuje wolno po mieliznach pуіsnu. Otwieraj№ siк przed nim wrota przeszіoњci. Sterowany przez bezsenn№ maszynк dozownik ws№cza mu w krwioobieg tajemne ciecze. Puтo leїy na noszach, wielokrotnie opleciony rуїnokolorow№ pajкczyn№ elastycznych pasуw, kabli, nagich czujnikуw, sztucznych їyі, w ktуrych pulsuje sercotaktnym przepіywem krew, co tak naprawdк wcale krwi№ nie jest. Ponad ciaіem rozmawiaj№ ze sob№ maszyny. Њpij, Puтo, њpijњpijњpijњpijњpij... Mкїczyzna siedz№cy w nogach noszy, przy drzwiach ambulansu, nie zwraca uwagi na ich dialog. Czyta ksi№їkк. Broс w kaburze pod jego lew№ pach№ czasami ukazuje siк na moment, gdy mкїczyzna mimowolnie rozchyli poіy marynarki - Puтo zobaczyіby j№, gdyby uniуsі gіowк, gdyby uniуsі powieki, gdyby miaі oczy; їaden z tych warunkуw nie jest jednak moїliwy do speіnienia. Straїnik chwilami przerywa lekturк i zagapia siк њlepo w zapasowe butle tlenowe przymocowane do przeciwlegіej њcianki: otrzymuje przez ukryty w maіїowinie usznej odbiornik informacje od pozostaіych ochroniarzy; chwilami sam coњ powie w przestrzeс: sіowo bez zwi№zku. Kobieta siedz№ca za gіow№ Puтo, plecami do szoferki, zawziкcie ignoruje straїnika; stara siк wpatrzeж w wizualny dialog maszyn. Kobieta jest w biaіym kitlu lekarskim, ale pod nim ma skуrzan№ kamizelkк i dїinsy. Jej mіodoњж zaprzecza samej sobie. Puтo nic nie wie o їadnej z tych rzeczy. Docieraj№ doс moїe tylko nieregularne drgania i wstrz№sy pкdz№cego po autostradzie samochodu. Chociaї i one nie zawsze: oto poіyka go brama, studnia, jama, paszcza przeszіoњci. Tкtni№ rytmicznie їyіy. Przypіyw. We wczoraj. Њpijњpijњpij. Nie ma ciк teraz, nie ma ciк tutaj. Nie obudzi ciк nawet odgіos gromu sіyszalny i przez wyciszone њcianki ambulansu. Na zewn№trz szaleje burza - deszcz, pioruny, wiatr; pкdzicie przez ciemnoњж w kolumnie anonimowych samochodуw; noc za wami, noc przed wami. A ty, Puтo, ty - їyjesz w dniach minionych; w chwilach, co na wskroњ myњli przemknкіy, w dџwiкkach, co przebrzmiaіy zanim je usіyszaіeњ, w doznaniach, ktуrych ani wtedy rozumiaіeњ, ani teraz rozumiesz. Tam bezpiecznie. Tam nic ciк nie zrani; wszystko dokonane, a wiкc niezmienne, zamroїone na wiecznoњж. Oto i Juan, juї zupeіnie niegroџny; tylekroж ciк pobiі i poci№і tym swoim noїem, upokorzyі przed wszystkimi, i to pamiкtasz - lecz juї ani razu wiкcej tego nie uczyni, w przeszіoњci ciк nie dosiкgnie. Tu znasz kaїde miejsce, kaїdy czas. To twoje dominium. Terytorium.

. Smak њmierci .

- To nasze terytorium - rzekі owego dnia Juan. Tamci zagwizdali szyderczo. Rozpoczynaі siк rytuaі. Przejњcie podziemne, ktуrym nikt donik№d nie przechodzi, kryjуwka miejskich zіodziei - tu panuje chіуd nawet w letnie poіudnie, tu panuje cisza nawet w pуіnoc karnawaіu, nie znajdzie ciк poњrуd pl№taniny zgruchotanych pіyt betonowych, nadziewanych hartowan№ stal№, їaden policjant, їaden dorosіy nie przeciњnie siк kolczastym tunelem w poduliczny pуіmrok ruiny tunelu; tu moїesz bezpiecznie zbadaж i podzieliж іup. To nasze, nasze terytorium, od posiadania tej meliny zaleїy przetrwanie gangu, st№d dwie przecznice do metra, trzy do przykatedralnego placu їebrakуw, niedaleko takїe do dzielnicy pedofilskich pensjonatуw. Ze slumsуw bowiem nie sposуb bezpoњrednio operowaж, to ogromne odlegіoњci; nawet gdy smog siк podniesie, nie dojrzysz z centrum miasta ani bezkresnych pуl ich tekturowych, blaszanych i glinianych bud, ani lesistych stokуw doliny, gdzie na wietrznych wysokoњciach mieszkaj№ ponad wami prawdziwi bogacze, ksi№їкta drewna, kawy, koki i nielegalnych loterii. Wiкc przejњcie musi byж wasze. Gwarantuje bezpieczeсstwo takїe przed Szwadronami. Bez przejњcia umrzecie z gіodu, wy i wasze siostry, bracia i matki, bo їebracy juї zagrozili wam њmierci№, a alfonsi z niїszych ulic zawarli umowк z policj№ i zamkn№і siк rynek na jedyne usіugi, w jakich mogliњcie byж konkurencyjni, pozostaіa zatem tylko kradzieї, rozbуj, wіamania i uliczne napaњci. Bкdziecie walczyж. Rytuaі trwa.

Ty, Puтo, ty stoisz trzy kroki za Juanem; їelazny prкt w twej dіoni, їyletka pod jкzykiem. Oczywiњcie, їe siк boisz, baіeњ siк zawsze i wszystkiego, strach masz we krwi jak ten narkotyk, przes№czony przez pкpowinк z organizmu matki, odziedziczony po niej w kolejnej skarlaіej generacji; on, strach, zawsze byі po twojej stronie. A їe siк boisz - krzyczysz, gwiїdїesz i prowokujesz Wкїe jeszcze gіoњniej od innych. I strach ten sprawia, їe kiedy w koсcu Juan ze szczкkiem otwiera nуї i postкpuje krok ku przywуdcy Wкїy, daj№c tym samym znak do ataku - ty skaczesz pierwszy i pierwszy њcierasz siк z przeciwnikiem. Metys, jak ty; niski i chudy, jak ty; boi siк, jak ty. Њlina na wyszczerzonych zкbach. Uderzasz go prкtem w brzuch, ale jednoczeњnie sam dostajesz rowerowym іaсcuchem powyїej prawego kolana. Ugina siк pod tob№ noga, na szczкњcie on tylko krzyczy dziko z bуlu, іaсcuch wypada mu z rкki - nie wykorzystuje przewagi. Zreszt№ krzycz№ wszyscy wokoіo, haіas panuje taki, їe nie sіyszysz nawet swego chrapliwego oddechu. Kurz wapienny podnosi siк na pуіtora metra, rozmazuje siк tunel w tumanach miaіkiego pyіu. Juї tylko wy dwaj. Tamten otwiera brzytwк. Rzuca siк na ciebie. Odbijasz prкtem rкkк z ostrzem, padasz z przeciwnikiem na beton. Zgubiі brzytwк. Leїy pod tob№. Wali wњciekle kolanami, ale jakoњ nie moїe ciк trafiж w krocze. Јapiesz go mocno obur№cz za wіosy i zbliїasz jego twarz do wіasnej; pluje, klnie, prуbuje gryџж. Trzymasz. Wypychasz wargi, jeszcze siк pochylasz i potrz№sasz energicznie gіow№; raz, drugi, trzeci; i niїej. Juї nie wrzeszczy. Rozchlastane oczy, pociкte gardіo. Ciepіe џrуdіo bije ci rytmicznie na ubrudzony T-shirt. Z powrotem chowasz lepk№ їyletkк pod jкzyk. Њmierж smakuje starym їelazem, wapnem, sol№ i rozgrzanym plastikiem. Nie wiedziaіeњ o tym - nigdy siк nie dowiesz - їe w dniu bitwy w tunelu skoсczyіeњ dziewi№ty rok swego їycia.

. Musisz siк jakoњ nazywaж .

- Ile masz lat?

- Gуwno.

- Weџ mi, kurwa, nie podskakuj, szczeniaku, bo jak siк wnerwiк, to bкdzie ciк sіychaж na s№siednim posterunku! Ile masz lat?

- Sto.

- Ty, maіy, bкdziesz mi tu pogrywaж...

Wszedі wysoki brodacz w cywilu. Podaі tіustej jakieњ papiery. Coњ pomruczaіa, wskazaіa ciк kciukiem, zaklкіa, uњmiechnкіa siк sardonicznie, zapaliіa beznikotynowego papierosa i wyszіa z pokoju. Brodacz usiadі na jej miejscu. Potarі dіugimi palcami nasadк nosa, spojrzaі na ciebie bezwyrazowo.

- Gіodny?

- ...

- Pepsi moїe? - postawiі puszkк na stole. - Weџ.

Nie wzi№іeњ, choж nie piіeњ nic od dwуch dni.

- Sіuchaj, maіy - zamruczaі. - Kіopot z tob№ mamy; jak zreszt№ z wami wszystkimi. Zabiіeњ tego mкїczyznк, zabiіeњ tк kobietк. Moїe istotnie w samoobronie. Ale ty nic nie chcesz powiedzieж. Co gorsza, nie wiemy nawet kim jesteњ - rozumiesz? - nie wiemy jak ciк zapisaж; jak siк nazywasz? jak masz na imiк? Chcesz, їebyњmy ciк woіali numerem? Jak te zwіoki niezidentyfikowane, ktуre znajdujemy na przedmieњciach, zwіoki takich jak ty dzieci nielegalnych imigrantуw, tylko ci№g cyfr - ale ty їyjesz. Chcesz wrуciж do mamy? Chcesz wrуciж do domu? Powiedz tylko jak siк nazywasz, zaraz sprowadzimy twoich rodzicуw.

W koсcu siк zorientowaі, їe nie zwracasz uwagi na jego sіowa, їe interesuje ciк tylko ta puszka pepsi, od ktуrej nie jesteњ w stanie oderwaж wzroku. Podsun№і ci j№ jeszcze bliїej.

- No, napij siк, dalej.

Tylko skuliіeњ siк mocniej.

Mкїczyzna westchn№і, wyprostowaі siк, przeci№gn№і, ziewn№і.

- Co ja z wami mam... Boїe drogi - mуwiі do sufitu. - Wczoraj przesіuchiwaіem trzech portorykaсskich szczeniakуw, siedem, osiem i dziesiкж, co zgwaіcili i zakopali na њmierж zakonnicк, їaden nie umie pisaж, їaden nie zna ojca, їaden nie pojmuje o co ten szum... Synu, przecieї wiem, їe rozumiesz po angielsku; ale jak chcesz mogк przejњж na hiszpaсski. Przyprowadzк ci nawet faceta, ktуry szwargocze po portugalsku...

Brodacz przerwaі, bo wіaњnie rzuciіeњ siк na stуі, zіapaіeњ puszkк i zacz№іeњ j№ oprуїniaж szybkimi іykami; pіyn pieniі ci siк na brodzie, skapywaі na podkoszulek z Batmanem. Zaraz siк zakrztusiіeњ, pusta puszka wypadіa ci z r№k na podіogк.

- No. Dobre byіo? Chcesz jeszcze? Chcesz? Zaraz ci przyniosк. Powiedz tylko jak masz na imiк. Tylko tyle. Jak mam ciк woіaж. No. Przecieї musisz siк jakoњ nazywaж. Jesteњ gіodny? Frytki? Hamburgera? Odezwijїe-siк! Cholera, mam ciк oddaж њwirologom, o to ci chodzi? No i co tak wytrzeszczasz gaіy?

Mкїczyzna poklepaі siк po kieszeniach, znalazі gumк do їucia, jedno џdџbіo sam wetkn№і sobie do ust, drugie podaі tobie, ale nie wzi№іeњ.

- Mhm, mam juї doњж. Za tк forsк, co mi pіac№, nie staж mnie nawet na leczenie tych wszystkich nerwic, ktуrych siк tutaj nabawiіem. Przychodzк do domu i patrzк na wіasnego syna jak na przestкpcк. Szlag by to. Claire teї ma doњж. Wczoraj mi mуwi: wystrzкpiasz siк, czіowieku, jak stary dywan, jeszcze trochк, a szmata z ciebie zostanie. Wystrzкpiam siк, kapujesz, maіy? Szmata, ot co. A potem idк do pracy i wyciskam z trzech przedszkolakуw szczegуіy gwaіtu. Chryste, ja powinienem mieж sto patykуw dodatku za szkodliwe warunki pracy! Masz pojкcie? - byle skurwysyn z kok№ na rogu wyci№ga dziennie wiкcej, jak ja na miesi№c. A stary na mnie wrzeszczy: jak ciк jeszcze raz zіapiк na posterunku z nikotyn№ w іapie, to wylecisz w dwa kwadranse! To ja, cholera, wejdк mu jutro do gabinetu z zapalonym papierosem w gкbie i niech mnie wywala. Bіogosіawiony, kurwa, to bкdzie dzieс...

- Puтo.

- Cco? Coњ ty powiedziaі?

- Puтo. Woіaj№ mnie Puтo.

. Teraz .

Puтo њpi w przeszіoњci. Tam jeszcze widzi. Tam jeszcze jest czіowiekiem. Њlepy caіkowicie byіby jedynie wуwczas, gdyby pozbawili go rуwnieї wspomnieс obrazуw, lecz oni nie potrafi№ przeprowadziж selektywnej amnezji z rуwnie wielk№ precyzj№. W przeszіoњci wiкc widzi. Jest dwуch Puтo, a kaїdy temu drugiemu obcy. Kto zrozumie wіasne myњli sprzed godziny? Kto wytіumaczy siк z dnia minionego? Kto usprawiedliwi swe їycie? Їycie Puтo, tak bezksztaіtnie rozpeіzіe w jego pamiкci na wszystkie strony czasu i przestrzeni - on przecieї nie zna nie tylko godziny i dnia, ale nawet miesi№ca swych narodzin. Ojca, rzecz jasna, rуwnieї; ale takїe matki. Ta zaжpana dwunastolatka, ktуra wydaіa go na њwiat ze swego іona, zginкіa wkrуtce potem, topi№c siк w ulicznej kaіuїy, paraliїuj№co naszprycowana domowej roboty zacierem. Nigdy jej nie widziaі. Nie zna jej twarzy. Nie istniej№ jej fotografie. Ludzie z Miasta, z ktуrymi rozmawiaі, ciepіo j№ wspominali. Dobra dupa byіa. Woіali j№ „Јysa”, bo jedna oficjalna kurwa chlusnкіa j№ kiedyњ po gіowie kwasem, widz№c, їe maіa podbiera jej klientуw. Po prawdzie Puтo niezbyt siк interesowaі swym pochodzeniem. W okolicy, w ktуrej їyі, teraџniejszoњж jest bardzo silna. Teraџniejszoњж, czas niedokonany, nie zamkniкty. Przetacza siк po rуwninie burza, pкdzi konwуj po autostradzie, trzeszcz№ krуtkofalуwki kierowcуw, bіyskaj№ wњrуd piorunуw њwiatіa ambulansуw i radiowozуw. Na czarnym niebie piкtrz№ siк sinofioletowe wykікbienia chmur, niczym tіo starotestamentowych hekatomb. Osiemdziesi№t, dziewiкжdziesi№t mil na godzinк na liczniku. Straїnik przewraca kolejn№ kartkк swej ksi№їki; kobieta w lekarskim fartuchu w stosownej chwili zerka z ukosa: to „Krytyka czystego rozumu” Kanta. Puтo kiwa siк lekko na swym w№skim іoїu w rytm zakolebaс rozpкdzonego wozu. Porusza siк wiкc rуwnieї pajкczy splot aparatury nad nim i kobieta co chwila siкga rкk№ i poprawia czujnik, їyік, opaskк. Ma krуtko przyciкte, ciemne wіosy, ciemne oczy, ciemn№ cerк urodzonej pod zwrotnikiem, twarz bez zmarszczek - szpeci j№ tylko уw mimowolny grymas, wygiкcie ust, jak znamiк pogardy dla siebie samej. Poіyskuje zimno wpiкta w fartuch plastikowa plakietka. Felicita Alonso. Nie tak mуwiі na ni№ Puтo.

. Dziwka .

- Felicita Alonso - ale wszyscy nazywaj№ mnie Dziwk№, wiкc nie krкpuj siк.

Byіa rzeka, i most nad ni№, mur, brama, straїnicy. Mur wznosiі siк bardzo wysoko, metry i metry, a jeszcze ponad jego ostr№ krawкdzi№ szczerzyіy siк zimnobіystnie drapieїne konstrukcje. Jednoњlepne wкїe kamer koіysaіy siк i giкіy sennie, podwieszone podeс.

Urzкdnicy, ktуrym przekazaіa ciк policja, teraz przekazali ciк z kolei mostowym straїnikom. Oni pobrali ci odciski palcуw, zajrzeli wgі№b oczu dziwnymi urz№dzeniami, odciкli kawaіek naskуrka przy paznokciu. Potem wepchnкli ciк do њrodka przez maі№ furtkк w wielkiej bramie. Furtka zatrzasnкіa siк za tob№. Na tк jedn№ chwilк byіeњ znowu sam.

Park jakiњ, stary i zapuszczony, drzewa dziko wychylone nad alejkami, na alejkach grube dywany opadіych liњci, szepcz№ i trzeszcz№ przy kaїdym kroku, wiatr szeleњci nimi nieustannie - nawet niebo st№d widziane zdaje siк posiadaж barwк krematoryjnego popioіu.

- Puтo.

Staіa pod dкbem, z rкkoma ciasno zaіoїonymi na piersi, jakby w obronie przed przenikaj№cym j№ chіodem; dziwnie niska, dziwnie szczupіa - nawet dla ciebie. Paliіa papierosa, nerwowa i w tym drobnym ruchu dіoni do ust.

Podszedіeњ do niej, bo nie mogіeњ nie podejњж. Wtedy wygіosiіa swoj№ kwestiк.

- Felicita Alonso - ale wszyscy nazywaj№ mnie Dziwk№, wiкc nie krкpuj siк.

Pomyњlaіeњ, їe - tak jak ci gliniarze, urzкdnicy i doktorzy - ona siк ciebie boi, pogardza tob№ i jednoczeњnie wstydzi siк za ciebie. Pomyњlaіeњ: gіupia, gіupia Dziwka.

A ona wiedziaіa doskonale co ci siк w gіowie obraca, nie musiaіa nawet patrzeж ci w oczy.

- No, maіy. Idziemy. Uwaїaj, bo sobie wargк odgryziesz.

- Chuj ci w dupк, cipo іysa.

- Moїe potem. Chodџ, chodџ.

Absurdalnie zabrzmiaіyby zarzekania, їe nigdzie nie pуjdziesz, a i sterczeж tu w nieskoсczonoњж nie miaіeњ bynajmniej ochoty - podreptaіeњ wiкc za ni№, z rкkoma koњcistymi pi№stkami wbitymi w pіytkie kieszenie nazbyt duїej kurtki. Zіoњliwie rozkopywaіeњ naokoіo suche i mokre liњcie. Dziwka co jakiњ czas ogl№daіa siк na ciebie, lecz jej spojrzenie znad krуtkiego papierosa byіo dziwnie puste: nie o tobie myњlaіa. To teї byі powуd do sіusznego gniewu.

Park okazaі siк olbrzymi. Ten mur, jeњli faktycznie ogradza caі№ posiadіoњж - pomyњlaіeњ - musi ci№gn№ж siк milami i milami. Dziwka doskonale znaіa drogк, szіa szybko, nie zatrzymywaіa siк. Po jakimњ czasie dojrzaіeњ ponad gaікziami іysiej№cych drzew zarys dachu odlegіego budynku.

Ostatnie skrzyїowanie alejek, ostatni zakrкt - i wyszliњcie na prost№ przed podjazdem domu. To byіo wielkie, stare dworzyszcze, jedno z tych przytіaczaj№cych sw№ szar№, ponur№ monumentalnoњci№ nawet wieloletnich mieszkaсcуw. W mniej sіoneczne dni popaњж moїna w depresjк na sam jego widok. W czasie burz z gromami i bіyskawicami doktor Frankenstein oїywia za tymi murami trupiotwarze monstra. Gdy dmie wicher, zwyrodniali lordowie dokonuj№ tu krwawych mordуw. Kamienne gargulce wykrzywiaj№ ohydne pyski i wybaіuszaj№ њlepia, wyczekuj№c odpowiedniego momentu, by spaњж na gіowк samotnemu spacerowiczowi. Tymi alejkami, pozornie zaniedbanym ogrodem, zdziczaіym parkiem, po cmentarnym kobiercu gnij№cych liњci - nie naleїy spacerowaж w samotnoњci. Cisza owej wiecznie jesiennej posiadіoњci i tak czyni ciк samotnym poњrуd zimnych myњli.

Wyuczony њwiata na wideotece Miіego Jake’a, nie mogіeњ mieж innych skojarzeс. Zakl№іeњ, splun№іeњ, kopn№іeњ liњcie: ledwo siк poderwaіy, zlepione, ciкїkie brudn№ wilgoci№ - zaraz opadіy; zatruta plwocina parku.

Po szerokich schodach weszliњcie na taras, ci№gn№cy siк wzdіuї caіej dіugoњci frontu budynku, wyіoїony kwadratowymi pіytami z biaіego marmuru. Uniosіeњ gіowк, spojrzaіeњ wzwyї: szara њciana nad tob№, szare niebo. Za mleczn№ szyb№ na drugim piкtrze - za kratami - rozmazana twarz dziecka.

- Szkoіa.

- Tak, Puтo. Szkoіa.

Bocznymi drzwiami wyszedі na taras starszy mкїczyzna w kitlu chirurga obficie poplamionym ciemn№ krwi№. Odetchn№і gікboko kilka razy; zauwaїyі was, zamrugaі, zaraz cofn№і siк do wnкtrza.

Dziwka odrzuciіa peta i post№piіa ku gіуwnemu wejњciu, wielkim szklanym drzwiom. Skinкіa na ciebie; teraz, byж moїe po raz pierwszy od bramy, patrzyіa widz№c. I uњmiechaіa siк lekko, w owej chwili niemal piкkna.

- Chodџ.

. Zakup .

- Chodџ.

Zaraz ciк powiesz№, Puтo, zawiњniesz na latarni, umrzesz, Puтo; taka jest prawda. Tu i teraz koсczy siк twoje їycie.

Ale jeszcze nie wierzyіeњ tym szeptom; i sіusznie. Choж juї staіeњ na dachu samochodu, juї czuіeњ szorstki sznur na szyi. Јysy naci№gaі go coraz mocniej. Przekrкciіo ci gіowк w lewo. Nadchodzili ku wam z tej strony dwaj mкїczyџni.

- Co znowu, Zazo? - spytaі blondyn z berett№. To on wydawaі tu rozkazy.

Zazo, niїszy z nadchodz№cych, pokazaі szybkim gestem: interes. Wyїszy, w okularach i pіaszczu, otwarcie taksowaі ciebie i dwуch czekaj№cych na swoj№ kolej na tylnym siedzeniu samochodu.

Blondyn przeіoїyі berettк do lewej i podaі Zazo rкkк. Przywitali siк w milczeniu.

- Chcк ich wykupiж - oњwiadczyі goњж w pіaszczu.

Od nagіego przypіywu nadziei zebraіo ci siк na wymioty, zgi№іbyњ siк w pуі, gdybyњ mуgі; szarpn№іeњ konwulsyjnie spкtanymi na plecach rкkami, nylonowa linka werїnкіa ci siк gікbiej w ciaіo: linka byіa zamiast kajdanek, ktуre okazaіy siк za duїe na wasze nadgarstki.

Zza kierownicy wysun№і siк chromy brodacz, od czкstego w№chania њniegu chronicznie zakatarzony; wstaі, poci№gn№і nosem, zakulaі. - Co jest?

- Mam go wieszaж? - zwrуciі siк do blondyna zdezorientowany іysy.

- Chwilк - machn№і pistoletem blondyn i skin№і na okularnika. - Pan jest z opieki spoіecznej czy co?

- Co za znaczenie? - mrukn№і okularnik wyjmuj№c z przepastnej kieszeni pіaszcza plik banknotуw o wielozerowych nominaіach. - Pan policjant, a prawa w tej chwili raczej nie strzeїe. Dziesiкж za kaїdego; tego z blizn№ nie weџmiemy, za stary.

Blondyn odwrуciі gіowк, zamrugaі w noc. Tak jak stali, obejmowali spojrzeniem ulicк do trzech przecznic w obie strony, a ty, z wysokoњci swego szafotu, warkocz№cego miкkko na jaіowym biegu, jeszcze dalej; jedynie wiatr bawiі siк na niej puszkami po piwie. To ostatnie rubieїe miasta, pobojowisko w wojnie z ekonomi№, budynki wielopiкtrowe w trakcie przybierania ochronnych barw ruin. Tylko cieni tu mnуstwo; tylko szczury sіychaж. I czasami poszum oddechu miasta wіaњciwego, ktуrego ponadchmurne menhiry dojrzysz i st№d, jak kontrolnymi ukіadami њwiateі w oknach apartamentуw znacz№ zimny mrok nieba - a noc jest prawdziwie poіudniowoamerykaсsko duszna i wilgotna.

- My tu nie handel prowadzimy - wycedziі policjant po sіuїbie. - Nie jesteњmy jakimiњ kidnaperami. My oczyszczamy miasto. To jest sіuїba spoіeczeсstwu.

- Taa, jasne, nie musi mi pan mуwiж kim jesteњcie. Ja chcк ich tylko wykupiж. Potraktujcie to jako datek od sponsora.

- Zazo, co to za pajac?

Zazo wzruszyі ramionami, strzykn№і њlin№ na popкkany asfalt.

- Jeџdzi po mieњcie i zbiera bachory, jeszcze jeden poњrednik; od chirurgуw, od alfonsуw czy kogo tam... Ma forsк. No to jak, miaіem go puњciж samopas?

Blondyn schowaі berettк do kieszeni pіaszcza niemal bliџniaczego temu okularnikowemu; nie zapinaі go, pod spodem miaі jedynie siatkowy podkoszulek, podczas gdy okularnik nosiі siк niczym jakiњ ciemny adwokacina.

- A na co ci oni? - zwrуciі siк pierwszy do drugiego.

- A na przek№skк. Co za znaczenie?

- Teї prawda. Dwadzieњcia.

- Dwanaњcie.

- Dwadzieњcia.

- Do widzenia.

- Zazo?

- O, pierwsi to wy nie jesteњcie, przy mnie zebraі z tuzin; tam stan№і furgonetk№.

- Dobra, wracaj, dwanaњcie. Hej, zdejmuj go! Zaіуї tego z blizn№.

Pieni№dze - palce - kieszeс.

- Jak on siк nazywa? - spytaі kupiec wskazuj№c ciк palcem ze zіotym pierњcieniem.

- Jak on siк nazywa?! - zawoіaі blondyn do chromego.

- Puтo.

- A ten drugi?

- A ten drugi?!

- Te, jak ciк woіaj№? - warkn№і kulawy tarmosz№c Juana; Juan, z uwagi na zwi№zane na plecach rкce oraz, widoczne њwietnie takїe w pуіmroku, rany i siniaki, nie mуgі siк jakoњ wygramoliж z samochodu. - Jak? Gіoњniej! Mуwi, їe Juan. O kurrrwa...!!

Juan rzuciі siк na kulawego, powaliі go i teraz, klкcz№c na jego piersi, wgryzaі mu siк w twarz. Kulawy miotaі siк po asfalcie, w straszliwym bуlu niezdolny do podjкcia obrony. Juan gryzі; krztusiі siк krwi№, ale gryzі.

Spanikowany blondyn siкgn№і do kieszeni, trafiі na pieni№dze, wygarn№і je z furi№ na ziemiк, wyszarpn№і berettк i przestrzeliі Juanowi gіowк.

- Szlag by to... - mamrotaі zbieraj№c banknoty.

Zazo i іysy usiіowali w poњpiechu zatamowaж krwotok kulawego; kulawy nie miaі juї nosa, a nie byі to jedyny ubytek w jego fizjonomii, sk№din№d i przedtem nie zniewalaj№cej.

Nie zd№їyіeњ przyjrzeж siк mu lepiej: skorzystawszy z zamieszania, zsun№іeњ siк z dachu wozu i teraz uciekaіeњ ku skrzyїowaniu. Gdyby nie bуl rozdartej skуry odbytu i rwanych przy kaїdym kroku skrzepуw krwi - nigdy nie daіbyњ siк zіapaж okularnikowi. A tak dogoniі ciк i w krуtkiej szamotaninie przewrуciі na asfalt, jeszcze zanim pokonaіeњ poіowк dystansu. Po czym zostaіeњ zawleczony z powrotem pod latarniк.

- Forsa za Juana - zaї№daі kupiec od blondyna. - Sam zeњ mu czachк rozpieprzyі.

- Spierdalaj.

- Za trupa mam pіaciж?

Blondyn przystawiі lufк beretty do lewego szkіa okularуw tamtego.

- Spierdalaj.

Twуj wіaњciciel tylko spojrzaі na kulawego, ktуry, przytrzymywany przez Zazo i іysego - a zataczaі siк i dosіownie leciaі im przez rкce - wymiotowaі przy kole samochodu w kaіuїк wіasnej krwi.

- Idziemy, Puтo.

. Sprzedaї .

- Idziemy, Puтo.

Stary Jacco potrz№sn№і tob№ za ramiк. Ten osiemdziesiкcioletni Indianin rzadko kiedy wymawiaі naraz wiкcej, jak trzy, cztery sіowa.

Cienisty chіуd parteru zrujnowanego puebla, stanowi№cego dom i zarazem miejsce pracy Jacco, zniechкcaі do wyjњcia w otumaniaj№cy upaі, pod mordercze promienie zenitalnego Sіoсca. Spaж, spaж; tutaj, w stercie postrzкpionych kocуw i wyblakіych poncho, wciњniкtej w cuchn№cy suszonym nawozem k№t obszernego pomieszczenia, odespaіeњ kaїd№ nocn№ godzinк spкdzon№ w ojczystym mieњcie na іupieїczych eskapadach i mкcz№cym czuwaniu w trakcie іowуw. Ile to juї czasu? - min№і tydzieс takiej sennej, zwierzкcej wegetacji w sercu meksykaсskiej pustyni, w milcz№cej goњcinie antypatycznego Jacco. Nocami, od zapachu narkotykowego zacieru wypeіniaj№cego wielkie kadzie ciemniej№ce pod przeciwlegі№ њcian№, nachodziіy ciк niepokoj№ce, chore wizje. Chіodnymi wieczorami zaњ, zachodami Sіoсca, ktуre nad meksykaсsk№ pustyni№ s№ bardzo piкkne, siadywaіeњ przed wapnem pobielan№ њcian№ puebla na ustawionej na dwуch kamieniach desce - i pіakaіeњ. Nikt nie patrzyі, byіeњ sam, Jacco gdzieњ pijany b№dџ upijaj№cy siк, wokoіo dziesi№tki mil wietrznego pustkowia, piasku koloru ochry, o zachodzie prawie karmazynowego - tam i wtedy mogіeњ pіakaж w poczuciu peіnego bezpieczeсstwa. Panowaі taki spokуj - taki wielki, њmiertelny, metafizyczny spokуj - їe byіeњ wуwczas w stanie wyobraziж sobie i uwierzyж nawet w to piekіo i niebo, o ktуrych opowiadaіy wam sinym њwitem stare prostytutki z Placu Generaіa.

Czіowiek w okularach, ktуry ciк odkupiі od Szwadronуw Њmierci, oraz jego nieodmiennie anonimowi wspуlnicy, przeszmuglowawszy ciк przez szereg granic paсstw, o ktуrych nigdy wczeњniej nie sіyszaіeњ (bo nie sіyszaіeњ o їadnych paсstwach za wyj№tkiem swej ojczyzny, no i Zіotej Ameryki, Stanуw Zjednoczonych, Hollywood tego zak№tka uniwersum) - ludzie ci w koсcu pozostawili ciк tu na іasce milcz№cego Jacco, niczego nie tіumacz№c, niczego ci nie nakazuj№c ani nie zakazuj№c - co samo w sobie mogіo siк zdawaж postкpowaniem nielogicznym, lecz ty nie byіeњ jeszcze nauczony wiary we wszechobecnoњж logiki i przyj№іeњ rzecz bez zdziwienia: pozostawaіeњ dzieckiem chaosu. Dziaіo siк, co siк dziaіo; њwiat pіyn№і i niуsі ciк swobodnie w swoim nurcie. Ci, co wierzgaj№ - ton№. Ani tej filozofii nie artykuіowaіeњ tymi sіowy, ani o niej nie myњlaіeњ, ani nawet nie zdawaіeњ sobie sprawy z charakteru wіasnej natury w odrуїnieniu od natur innych ludzi. Tam, w slumsach, w Mieњcie Dzieci, w smrodzie, gіodzie i upale - nie tak siк myњli. Po prawdzie, tam nie myњli siк prawie w ogуle.

- Idziemy.

Wstaіeњ, poniewaї on chciaі, їebyњ wstaі. I wyszedіeњ na zewn№trz, poniewaї nie byіo powodu, їeby nie wyjњж. Tak, wіaњnie tak siк їyje tam, sk№d pochodzisz.

Sіoсce uderzyіo ciк w skroс ognistym obuchem. Zachwiaіeњ siк. Oњlepiony, oњlepiony.

- Czeka na ciebie - rzekі Jacco pchn№wszy ciк w plecy. - Dalej. - Jego portugalski byі cokolwiek anachroniczny i chropawy, ale caіkowicie zrozumiaіy.

Mкїczyzna siedziaі na masce nowoczesnego czarnego samochodu i paliі papierosa. To byі Miіy Jake, ale wtedy jeszcze nie znaіeњ jego imienia, wiкc, gdy tylko wrуciі ci wzrok, pomyњlaіeњ sobie: pierdolony pedaі - mкїczyzna miaі bowiem kilkanaњcie stalowych kolczykуw wkіutych pod skуrк gіadko ogolonej twarzy, uszu i szyi, a ubrany byі w letni garnitur wіoїony na goіe, bezwіose ciaіo. Uњmiechaі siк szeroko do ciebie.

Zacz№і w, wуwczas niezrozumiaіym dla ciebie, angielskim: - Nie uњmiechniesz siк do mnie? Lubiк szczкњliwe dzieci. - Po kaїdym zdaniu nastкpowaіa dіuїsza chwila kontrolnego milczenia. - Cуї, mуj chіopcze...? B№dџ miіy dla Miіego Jake’a. Papierosa...? No, dalej, ja nie gryzк. Mmm... pokochasz mnie, zobaczysz... - zeskoczyі z maski, odrzuciі niedopaіek i przestaі siк uњmiechaж. - Sіodki Jezu, on jest do niczego. Co za ponury skurwiel! Na miіoњж bosk№, jeden pieprzony uњmiech...! - chciaі ciк uderzyж otwart№ dіoni№ w twarz, ale siк uchyliіeњ. - Cholera! Wіaџ do њrodka! Teraz jesteњ mуj i bкdziesz robiі co ci powiem! Do њrodka! Co, nie nauczyli ciк? Juї ja ciк nauczк! - poszukaі nowego papierosa i zapaliі go; znowu zacz№і siк do ciebie uњmiechaж; wystraszony, odbiegіeњ w miкdzyczasie kilkanaњcie metrуw od samochodu i teraz za plecami miaіeњ jedynie jasny przestwуr rozpalonej miraїami pustyni. - Ze mnie naprawdк miіy facet, Puтo, bardzo miіy, przekonasz siк. No. Dalej. Wszystko bкdzie dobrze.

. Teraz .

Puтo њpi, ale jednoczeњnie jest przytomny. Њpi, bo skazili mu krew; a zachowuje przytomnoњж, bo jeszcze wczeњniej skazili mu umysі, wdarli siк do wnкtrza jego gіowy odbieraj№c mu zdolnoњж zapadniкcia w уw - jakїe ludzki - stan bezњwiadomoњci. To zakazane. Wiкc i ta narkoza nie wyі№czyіa go tak do koсca. Wprawdzie wiкkszoњж bodџcуw doс nie dociera, a myњlami dryfuje Puтo w przeszіoњci - lecz wіaњciwsze byіoby tu stwierdzenie, iї w rzeczywistoњci marzy on na jawie. A w tym byі zawsze dobry. Marzenia produkowaі bardzo wysokiej jakoњci, ludzie podziwiali jego barokowe kіamstwa i dzieciкco alogicznie rozbuchane konfabulacje. Potem naogl№daі siк wideo Miіego Jake’a i marzenia mu zdziczaіy, lecz wci№ї mуgі w nie uciec. Teraz jednak pozbawiony zostaі owej umiejкtnoњci tworzenia prywatnych alternatywnych przyszіoњci, ostaіa mu siк jeno przeszіoњж. Woleliby zabraж i j№, ale ci, ktуrym rzeczywiњcie zabrali, pokrzywili siк jakoњ dziwacznie - wiкc dali sobie spokуj, poszli na kompromis. Felicita powiedziaіa mu kiedyњ, їe tak naprawdк czas miniony nie jest waїny i їeby siк skoncentrowaі na teraџniejszoњci - ale na czym teraz ma siк koncentrowaж? Buszuj№ mu po umyњle spuszczone ze smyczy myњli; a kumuluj№c siк, owe mentalne ruchy Browna, powoduj№ przypadkowe spiкcia na korze mуzgowej: od czasu do czasu drgnie samowolnie gіowa Puтo, zatrzepocz№ mu palce, zaіamie siк oddech, podskoczy nibyskurczem pochwycona stopa. Felicita przypatruje siк temu ze swego miejsca przy szoferce. Ochroniarz myњli o niej: - Ciekawe czy przygryza wtedy doln№ wargк, czy zamyka oczy? - Ona myњli o Puтo: - Nigdy nie bкdк mieж dzieci, wysterylizujк siк. - A Puтo, Puтo jest tylko ciaіem, trzкsie siк na noszach jak martwa tusza miкsa. Gdyby jeszcze uniуsі powieki. Ale przecieї nie moїe, ma zaszyte. Ochroniarz myњli o Puтo: - Biedny dzieciak. - Felicita myњli o ochroniarzu: - Nienawidzк ich. - A Puтo jak przedmiot. Dobiegіo go, nierozpoznawalnie zmiksowane, echo grzmotu; skojarzyі co innego: odlegіy іoskot karabinu maszynowego.

. Baњс .

- Sіyszysz?

- To Cillo czyњci El Dorado.

- Mуwili, їe jest na Cillo wyrok.

- Wykupi siк, wykupi.

Siedzieliњcie na szczycie nie do koсca wyburzonego muru starej fabryki, na skraju slumsуw; byі wieczуr, zbliїaі siк wasz czas. Domino czкstowaі ciк orzeszkami ziemnymi z ukradzionej ze straganu puszki peіnej tego przysmaku. Domino posiadaі prawdziwy nуї sprкїynowy, identyczny z Juanowym. Za godzinк mieliњcie umуwiony skok na klienta znajomej mкskiej kurwy. Ten klient okaїe siк czіowiekiem Barona i zastrzeli Domino, a tobie wybije kilka zкbуw i rozetnie policzek - ale na razie Domino їyje, jeszcze wasz czas nie nadszedі: siedzicie i snujecie nocn№ baњс Miasta.

- On urodziі siк za њciekiem, tam, gdzie teraz s№ Maciory. Dokіadnie tak samo ojca nie znaі, a matkк mu gdzieњ zar№bali albo teї sama kiwnкіa od przeжpania. Tak samo noc№ szmeraі po Dzielnicy. A teraz, teraz patrz kto on jest, czym on jeџdzi, gdzie mieszka; ile ma spluw na zawoіanie, ile dup na jedno sіowo. Bo to byіo tak: podwкdziі u Platfusa portfele czterem klientom pod rz№d, a tam siedziaі i widziaі to Srebrny Gorgola. Wychodzi za nim, іapie Cillo i mуwi mu: „Dobry jesteњ, maіy, bardzo dobry; teraz robiж bкdziesz dla mnie”. I zabiera go do siebie. I Cillo robi dla Srebrnego Gorgoli. I Gorgola widzi, їe Cillo jest najlepszy. Mуwi mu: „Masz tu, Cillo, gnata, idџ i kropnij tego a tego, bo bruџdzi mi, matkojebca jeden”. Cillo idzie i goњcia juї nie ma. Gorgola jest zadowolony i Cillo odt№d juї nie bкdzie siк martwiі o pieni№dze. A potem wpada ten interes i Cillo rozwala Gorgolк i teraz mуwi№ na niego: Zіoty Cillo. A urodziі siк - o, tam, za њciekiem...

Czas. Zeskoczyliњcie z muru, ruszyliњcie powoli ku Dzielnicy. Domino bawiі siк tym noїem, talizmanem, amuletem swoim.

- A wyobraџ sobie - rozmarzyі siк - tylko sobie wyobraџ....

. Testy .

- Wyobraџ sobie, Puтo, їe wychodzisz na korytarz. Korytarz jest bardzo dіugi, nie widzisz jego koсca, posadzkк ma z gіadkich, zimnych stalowych pіyt, њciany wyіoїone kafelkami; їadnych okien a mnуstwo drzwi; sufit zakrywaj№ jaskrawo њwiec№ce lampy, w tym korytarzu jest bardzo jasno. Idziesz. Sіyszysz tylko wіasne kroki. Idziesz i idziesz. Nagle otwieraj№ siк jedne z drzwi, kilkanaњcie metrуw przed tob№. - Czarnoskуry doktor przerwaі, nie oderwaі jednak od ciebie wzroku; Dziwka, siedz№ca w k№cie na plastikowym krzeњle, obojкtnie przegl№daіa wydruki z maszyn, ktуre tego ranka zadawaіy ci bуl. - Patrzysz, ale nikt przez nie nie wychodzi. Podchodzisz. Wtedy to zauwaїasz. Opuszczasz spojrzenie: na dуі, na posadzkк. On nie ma nуg ani r№k, nie umie mуwiж, jest њlepy; i tak od urodzenia. Kadіub. Wypeіza przez drzwi i sunie po podіodze ku tobie. Puтo? Puтo? Caіujesz go, Puтo, pochylasz siк i caіujesz.

Od plastrуw, ktуrymi poprzyklejali ci do ciaіa chіodne koсcуwki rуїnych urz№dzeс, rozswкdziaіa ciк skуra. Trudno ci siк skupiж na sіowach wysokiego Murzyna, choж jego angielski jest maksymalnie prosty i nie musisz siк wysilaж, by zrozumieж co do ciebie mуwi. Zreszt№ niewaїne. To s№ wrogowie, wrogowie.

Doktor westchn№і, wstaі, spojrzaі na Dziwkк; podszedі do wysokiego okna wychodz№cego na okalaj№cy Szkoік dziki jesienny park, postaі tam chwilк, potem wymaszerowaі z pokoju, cicho zamykaj№c za sob№ plastikowe drzwi.

Dziwka ziewnкіa i rzuciіa papiery na biurko.

- Zmкczony?

- Odwalcie siк ode mnie.

- To tylko tak na pocz№tku, Puтo; musimy ciк poznaж.

- Coњcie mi wtedy dali do picia? Dlaczego niczego nie pamiкtam?

- S№ takie testy, ktуrych przeprowadzania nie powinieneњ pamiкtaж.

- Co to za popieprzona szkoіa...

Zaњmiaіa siк.

- To jest bardzo wyj№tkowa szkoіa i niezwykіych rzeczy tu uczymy. Zobaczysz, zobaczysz. Pewnego dnia... moїe jeszcze bкdziesz sіawny.

- Nie chcк byж sіawny - warkn№іeњ, zіy, їe zdoіaіa wci№gn№ж ciк w rozmowк.

Zgasiіa uњmiech, zaczкіa szukaж po kieszeniach papierosуw.

- My ciк nauczymy, czego masz chcieж.

Zabraіeњ siк do zrywania z siebie czujnikуw. Dziwka wzruszyіa ramionami.

- Moїe masz racjк. Na dzisiaj juї dosyж. Odpocznij. Jutro zaliczysz resztк testуw apercepcyjnych, wydolnoњciуwki i lingua questo. Testy matematyczne to kiedyњ przy okazji - zapaliіa papierosa. - Ubierz siк. Pokaїк ci gdzie bкdziesz mieszkaі. Poznasz kolegуw. Nie bкdziesz ich tu miaі znowu tak duїo.

- Czego mi nie wolno?

Spojrzaіa dziwnie. - Tym siк nie przejmuj.

Wyszliњcie do hallu. Schody jak w operze; widziaіeњ opery na filmach u Miіego Jake’a, wiкc miaіeњ porуwnanie. Tu, na parterze Szkoіy, zawsze duїo ludzi, ruch, zamieszanie, szybkie dialogi w przypadkowych spotkaniach. Їadnych dzieci, sami doroњli. Niektуrzy w kitlach jak lekarze, niektуry w mundurach jak policjanci, ale najpewniej ani to jedni, ani drudzy. Nikt siк wam nie przygl№daі.

- Wypuњcicie mnie? Kiedy?

Popchnкіa ciк ku schodom.

- To nie jest kara. Zostaіeњ tu zgodnie z prawem przekazany przez Opiekк Spoіeczn№. Jesteњmy instytucj№ rz№dow№. Tak№ specjaln№ szkoі№.

- Poprawczak?

- Nie, nie; powiedziaіam: to nie jest kara. Niewaїne co przeskrobaіeњ, Puтo.

I wіaњnie dlatego, їe nie wierzyіeњ w logikк - spytaіeњ, tkniкty jak№њ profetyczn№ myњl№:

- Co wy mi zrobicie?

Coњ odpowiedzieж musiaіa.

- Nie martw siк, Puтo, wszystko bкdzie dobrze.

. Video .

Przez caіy czas pracy dla Miіego Jake’a їywiіeњ siк ogl№danymi na wideo filmami. Inne dzieci z jego stajni albo жpaіy na zabуj, albo zapadaіy w jakiњ katatoniczny trans, albo - choж to najrzadziej - podejmowaіy њmieszne, nieudolne prуby samobуjstwa. Ty siedziaіeњ przed wideo. W ostatecznym rozrachunku to wideo uratowaіo ci їycie, lecz przecieї ogl№daіeњ je po prostu dla czystej radoњci uczestnictwa w efektownych kіamstwach. Tam byіy mityczne њwiaty wiecznej szczкњliwoњci, њwiaty ludzi, jakich nie ma, niemoїliwych zachowaс, niemoїliwych sіуw i myњli. I tam zwyciкїaіo dobro, tam w ogуle to dobro istniaіo jako realna siіa; nauczyіeњ siк na nowo owego sіowa z filmуw wideo wіaњnie, bowiem prostytutki z Placu Generaіa nie potrafiіy go jasno wytіumaczyж. W telewizorze byіo dobro, w telewizorze byіo szczкњcie; nie wierzyіeњ w nie po wyі№czeniu urz№dzenia, bo tamte њwiaty w rzeczywistoњci wszak nie istniaіy, wiedziaіeњ o tym - ale lubiіeњ przecieї bajki. Wideoteka Miіego Jake’a byіa ogromna, tysi№ce kaset, skіad prawdziwy; ostatecznie nic dziwnego, przecieї siedziaі w tym interesie. Angielski, jakiego siк z tego wideo z czasem nauczyіeњ, ten pierwszy, prostacki, niedoszlifowany staraniem nauczycieli ze Szkoіy - byі angielskim slangowym, amalgamatem narzeczy etnicznych gett, gwar њrodowiskowych gangsterуw, gliniarzy, prawnikуw i їoіnierzy. Szybko zatraciіeњ akcent: byіeњ mіody, byіeњ dzieckiem. Samotnoњж tak naprawdк ci nie przeszkadzaіa, nie nauczono ciк lubiж towarzystwa innych ludzi, wiкc nie tкskniіeњ za nim, bo i za czyim towarzystwem miaіeњ tкskniж? Praca u Miіego Jake’a nie byіa specjalnie mкcz№ca, zdarzaіy siк bardzo dіugie przerwy pomiкdzy kolejnymi nagraniami; jeњli coњ ci dokuczaіo, to jedynie przymus ci№gіego przebywania w czterech њcianach - ten rok spкdziіeњ w zamkniкtych pomieszczeniach, nigdy nie wychodziіeњ na zewn№trz, nawet woїony do powciskanych gdzieњ w okolicy centrum miasta ciasnych, tymczasowo rozlokowanych w podnajкtym mieszkaniu studiуw filmowych, nawet wtedy widziaіeњ њwiat jedynie przez szybк. Jake i jego kobieta, Holly, bardzo dobrze strzegli swego towaru; w koсcu stanowiіeњ ich џrуdіo utrzymania. I dbali o ciebie. Co prawda jedzenie byіo irytuj№co monotonne - niemal uzaleїniіeњ siк od pikantnej meksykaсskiej pizzy - lecz nie zdarzaіo ci siк juї kіaњж spaж gіodnym. A Miіy Jake wcale tak czкsto nie biі, bardzo rzadko zaњ na tyle mocno, by pozostaіy њlady, bo potem reїyser na niego krzyczaі i piekliі siк charakteryzator; zreszt№ Jake’owi szybko przechodziі gniew. W ogуle bіyskawicznie zmieniaіy mu siк nastroje. Kiedyњ przyniуsі ci w prezencie plastikowe przeciwsіoneczne okulary. A gdybyњ chciaі, mуgі byі ciк zaopatrywaж w co taсsze narkotyki, inne dzieci z jego stajni dostawaіy swoje porcje codziennie przy jedzeniu. Wіaњciwie porz№dnie wњciekі siк tylko wtedy, gdy odkryі, їe zacz№іeњ siк uczyж czytaж i pisaж. Lataі po domu wymachuj№c twoimi bazgroіami i wrzeszcz№c: - To po to wydajк na tego maіego sukinsyna tyle forsy?! Po to?!! - Ale przyszіa Holly i przed wieczorem byі juї spokojny.

Ogl№daіeњ na wideo Jake’a kaїdy film, jaki miaі w swych zbiorach, bo w tym wіaњnie - nie w rzeczywistym - њwiecie їyіeњ. Lecz w koсcu i te zbiory zaczкіy siк wyczerpywaж. Siкgn№іeњ zatem po kasety upakowane w tekturowych pudіach spiкtrzonych pod њcianami piwnicy. Okazaіo siк, iї na nich nagrana jest produkcja Jake’a i kompanii. Rychіo znudziіbyњ siк tymi karykaturalnymi obrazami spoconych nagich ciaі, prкї№cych siк, wij№cych, drї№cych epileptycznie i wydaj№cych њmieszne dџwiкki - gdybyњ nie odkryі na sporej czкњci owych filmуw samego siebie. Nie tak to zapamiкtaіeњ. Na wideo byіeњ inny. Na wideo wszyscy ci mкїczyџni i kobiety byli inni. Nawet wygl№daіo na to, їe im i tobie sprawiaіa ta seksualna gimnastyka jak№њ przyjemnoњж, choж wszak doskonale wiedziaіeњ, їe tak nie byіo. Gіos wydawany przez twoje ciaіo z ekranu telewizora nie byі twoim gіosem. Podіoїyli go. Sіuchaіeњ i parodiowaіeњ samego siebie. Ale i mimo owego humorystycznego akcentu w koсcu dotknкіa ciк nuda: te filmy po prostu nie posiadaіy їadnej fabuіy. Przegl№dn№іeњ jeszcze parк, siкgn№іeњ do innego pudіa; to samo. Do jeszcze innego; takoї. I do czwartego; i niby teї nic nowego, lecz przewijaj№c taњmк dostrzegіeњ przy koсcu jak№њ szamotaninк, rozіopotane w zmiksowanych nienaturalnym tempem przesuwu kadrach - plamy gor№cej czerwieni. Wrуciіeњ do zwykіej prкdkoњci. Tego chіopca, uїytkowego bohatera owego filmu - mordowali wіaњnie niedawni jego kochankowie. Cofn№іeњ, zobaczyіeњ jego twarz: on mieszkaі tu z wami przez parк miesiкcy, byі u Miіego Jake’a jeszcze zanim ten przywiуzі ciк z pustyni od Jacco. Parк tygodni temu znikn№і, ale przypuszczaіeњ, їe siк zaжpaі, bo to byі szprycer peіn№ gкb№. Woіali go Guyjo, pochodziі z Bangkoku; kiedyњ pobiіeњ siк z nim o paczkк gum do їucia. Kiepsko mуwiі po angielsku - na filmie falsetem swe rozpaczliwe, histeryczne bіagania wywrzaskiwaі z bezbікdnym akcentem z Nowej Anglii, podczas gdy њniadoskуra dziewczyna sunкіa skrwawion№ brzytw№ przez jego podbrzusze.

. Teraz .

Bo њwiat jest okrutny i nawet sіodkim, familijnym filmom z Jake’owego wideo nie udaіo siк tej oczywistej dla Puтo prawdy zafaіszowaж. Jest to okrucieсstwo dzikiego drapieїcy z gікbi puszczy, ktуry pojawia siк na ekranie na krуtki moment, by w morderczym szale wymordowaж pуі ekspedycji a potem rуwnie niespodziewanie znikn№ж w gкstwinie: ludzie bкd№ krzyczeж, pіakaж i przeklinaж zwierzк, jakby nie zdaj№c sobie sprawy, їe to wіaњnie tylko zwierzк. Zіo uosabia w nim swym kunsztem reїyser. Okrutnym moїna byж wszak jedynie w obliczu czіowieka, ktуї inny bowiem nazwaіby okrucieсstwo? Puтo zaњ nie respektowaі їadnych praw poza prawami dїungli i nawet teraz, uwiкziony w karcerze swego ciaіa, w pкdz№cym przez noc, przez gasn№c№ burzк, rozkoіysanym ambulansie, nawet teraz, pуіprzytomny w uspokajaj№cym rozci№gniкciu pomiкdzy wczoraj a dzisiaj - nie nazwie tych ludzi okrutnymi. Felicita Alonso, Dziwka - ona byж moїe jest jego wrуg, byж moїe przyjaciel, byж moїe matka, ktуrej nigdy nie miaі - lecz wszystko to byж moїe, wszystko to chwilami i nie naprawdк. Nienawidziж Puтo potrafiі doskonale, lecz os№dzaж po prostu nie umiaі. Prostytutki z Placu Generaіa nie opowiadaіy im o sprawiedliwoњci, bo wyњmialiby je. Prostytutki z Placu Generaіa opowiadaіy im o Bogu, poniewaї Bуg jest wszechmocny, a to coњ znaczy. Bуg jest takїe dobry, ale to znaczy o wiele mniej. Sprawiedliwoњж zaњ nie znaczy nic, sіowo to jest puste niczym spojrzenie Puтo, i choж z іatwoњci№ przekіada je on na piкж innych jкzykуw, w kaїdym z nich brzmi jednako њmiesznie. To jest mуj nуї, mawiaі Juan, a to jest jego nуї, ale jak ja miaіbym spluwк, to by dopiero byіo sprawiedliwie, bo strzeliіbym mu prosto w mordк i byіoby po sprawie. Ha, tak№ sprawiedliwoњж Puтo rozumiaі. A przecieї czuі їal, czuі gorycz, czuі zіoњж i gniew; oczywiњcie, їe czuі. Gdyby zobaczyі tego dwumetrowego ochroniarza, siedz№cego w nogach noszy i z trudem udaj№cego, iї czyta - gdyby ujrzaі ten jakoњ symboliczny obraz, byж moїe zdoіaіby jasno i pojmowalnie dla innych wytіumaczyж swoj№ postawк: To oni maj№ spluwy. Ale nie zobaczy. Jad№. Musieli zwolniж, bo na autostradzie byіa kraksa, osiemnastokoіowiec wypeіniony wiezionymi do rzeџni koсmi wpadі w poњlizgu po mokrej jezdni na nieprzepisowo zaparkowanego buicka. Pobocze i pole za szos№ pokrywaj№ ciaіa koni o sierњci ciemnej i bіyszcz№cej od deszczu, koni martwych oraz jeszcze їywych. Jest blokada, policjanci z drogуwki, w przeciwdeszczowych pelerynach, z latarkami i krуtkofalуwkami w rкkach, biegaj№ wszкdzie dookoіa. Њwiatіa stoj№cej w glinie pobocza karetki bіyskaj№ їуіto i czerwono; na szczкњcie ambulanse karawany nie s№ oznakowane, toteї nikt ich nie zatrzymuje dla wymuszenia pomocy. Burza gaњnie i nie uderzaj№ juї pioruny, skoсczyіy siк bіyskawice i grzmoty; a jednak co chwila huczy na zewn№trz jeden i drugi strzaі - to ci ludzie, ci ludzie jak cienie w deszczu, spaceruj№cy w bіocie i we krwi i dobijaj№cy konaj№ce bezskutecznie zwierzкta. Huki Puтo sіyszy, chociaї nie wie co oznaczaj№. Domyњla siк. W tej chwili caіy њwiat ma w domyњle. Puтo zawsze їyі poњrуd tajemnic.

. Tajemnica .

Wygl№daі niczym pіon№cy anioі. Zobaczyіeњ go z okna іazienki, jak biegnie przez park, w stronк wewnкtrznego muru i zamkniкtej nim zakazanej strefy, a blask bij№cy od њnieїnobiaіych jego skrzydeі tworzy w nocnej gкstwinie wysokich drzew szybko przepіywaj№ce po tle, gікbokie cienie.

To byі dopiero twуj pierwszy miesi№c w Szkole, nadal miaіeњ j№ za jakiњ nowoczesny, postкpowy poprawczak. Obudziі ciк w њrodku nocy pіacz Ricka; skl№іeњ go i poszedіeњ siк odlaж. A tam pod oknem іazienki odbywaіo siк polowanie na pіon№cego anioіa.

Ale wnet siк zorientowaіeњ, їe to їaden anioі. Byі sporo niїszy od tych mкїczyzn z mundurach, ktуry go њcigali; byі dzieckiem. Przycisn№іeњ twarz do zakratowanej grubo od zewn№trz, lodowato zimnej szyby. Przecieї on nie mуgі byж rуwnieї i dzieckiem. Poruszaі tymi swoimi skrzydіami, i њwieciі, i biegі teї jakoњ nie po dzieciкcemu, nie po czіowieczemu. Mign№і ci raz i drugi blady owal jego twarzy. To nie byіa twarz. Coњ њcisnкіo ciк w їoі№dku. Nie strach, coњ subtelniejszego, trudniejszego do opisania.

A tamten wci№ї prуbowaі uciec, chociaї oni juї go okr№їyli, odciкli od ciemnej gкstwy parku i wewnкtrznego muru granicznego. Nagle krzykn№і; usіyszaіeњ ten krzyk przez szczelnie zamkniкte okno, przez grube kamienne mury: wysoki, rozpaczliwy, ptasi wrzask, rozedrgany okrutnie na wznosz№cej siк nucie. Umilkі nagle i niespodziewanie - wtedy tego nie rozumiaіeњ, poj№іeњ duїo pуџniej: krzyk њciganego przeszedі byі w ultradџwiкki i to dlatego rozszczekaіy siк wњciekle ogary w pobliskiej psiarni. Moїe nie byі to anioі, ale z pewnoњci№ nie byі to rуwnieї czіowiek.

Trudno ci byіo tej nocy powtуrnie zasn№ж, choж Rick, upity swymi іzami, pogr№їyі siк juї w bolesnej drzemce i nie zakіуcaі ciszy. Pіon№cy anioі. To od tamtej chwili zacz№і siк zmieniaж twуj stosunek do Szkoіy. Owo nocne objawienie otworzyіo ci oczy na niezwykіoњж sytuacji, ktуrej inaczej dіugo jeszcze byњ nie zauwaїaі, pozbawiony skali porуwnawczej. Lecz teraz wiedziaіeњ; podpowiedzieli ci bohaterowie thrillerуw z Mike’owego wideo, podszepnкіa њwiкta cisza wielkiego, ciemnego budynku: jest w Szkole jakaњ Tajemnica.

. Nauczanie pocz№tkowe .

Duї№ wagк przywi№zywali do jкzykуw. Angielski, ale przecieї takїe portugalski, w ktуrym nie umiaіeњ wszak ani czytaж, ani pisaж, ani nawet poprawnie mуwiж; takїe jкzyki syntetyczne, i kodowe, i komputerowe, od tych wysokiego rzкdu poczynaj№c, a koсcz№c na maszynowych, bazuj№cych na zapisie wyі№cznie zerojedynkowym. Przejњcie do matematyki byіo zatem bardzo іagodne, prawie niedostrzegalne. I po prawdzie nie dostrzegaіeњ w nim niczego nienormalnego (bo i jakaї byіa ta twoja norma?), nie protestowaіeњ przeciwko programowi nauczania, ktуry nijak siк miaі do poziomu twego dotychczasowego wyksztaіcenia i wychowania, do twojego pochodzenia i wieku; to nie byіo miejsce, w ktуrym moїna swobodnie protestowaж, to nie byli ludzie, ktуrzy by podobne protesty tolerowali, a i ty nie byіeњ przyzwyczajony do takiego sposobu myњlenia, co zezwala na bunty skierowane przeciwko rzeczywistoњci. Rzeczywistoњж siк akceptuje, albo rzeczywistoњж nie akceptuje ciebie i dopiero wtedy jest naprawdк џle. Wiкc uczyіeњ siк pilnie. I wcale nie tak od razu domyњliіeњ siк ich wysokiej oceny twej inteligencji. Ale wreszcie poj№іeњ: oni by ciк tu nie przywieџli, gdyby nie byli pewni, їe podoіasz. To te testy, te testy, ktуre ci robiono jeszcze na policji i w domach opieki. Zostaіeњ wybrany.

Z filmуw wideo domyњlaіeњ siк jak wygl№da klasa w zwyczajnej szkole. A tu nie byіo klas. Ta Szkoіa zatrudniaіa wiкcej nauczycieli, aniїeli posiadaіa uczniуw. Nie wystawiano w niej ocen. Nie istniaі tu podziaі na godziny lekcyjne i konkretne przedmioty. Nie byіo rywalizacji pomiкdzy dzieжmi: kaїdy pobieraі nauki w caіkowitej separacji od reszty. I choж miewaliњcie okazjк wymieniж siк swymi doњwiadczeniami, bo nikt nie zabraniaі wam prowadzenia rozmуw (w ogуle nie wydawano sztucznie egzekwowalnych zakazуw; jeњli coњ byіo zabronione, po prostu nie miaіeњ szans, by zarz№dzenie to zіamaж, i z tej niemoїliwoњci wіaњnie wnioskowaіeњ byіeњ o zakazie), i rzeczywiњcie czкsto siк nimi wymienialiњcie - nie naruszaіo to jednakїe w їaden sposуb narzuconego schematu nauki. Ci znajduj№cy siк na etapie nauczania pocz№tkowego - jak ty przez pierwsze miesi№ce - uczyli siк w zasadzie wszyscy tego samego. Dopiero pуџniej њcieїki ich edukacji siк rozchodziіy, lecz pуџniej - pуџniej rozchodzili siк i oni sami: przenoszono ich do innej czкњci Szkoіy. A nie istniaіa rуwnieї reguіa okreњlaj№ca moment tego przeniesienia, nie miaі naс wpіywu ani wiek ucznia, ani dіugoњж okresu dotychczasowej jego nauki. W kaїdym b№dџ razie wy tej reguіy nie znaleџliњcie. Polecenie przeniesienia mogіo nadejњж kaїdego dnia. Lecz уw stan ci№gіego zawieszenia „pomiкdzy”, dla innych byж moїe mкcz№cy, dla ciebie nie byі niczym niezwykіym; w istocie to do pogr№їenia siк w rutynie i spokoju niezmiennoњci musiaіbyњ siк przyzwyczajaж. I nie stanowiіeњ pod tym wzglкdem їadnego wyj№tku wњrуd wychowankуw Szkoіy. Nie zabraniano wam rozmуw, wiкc rozmawialiњcie: oni wszyscy byli takimi samymi wyrzutkami jak ty, Puтo. Wszystkich ich pozbierano - za poњrednictwem policji lub innych rz№dowych instytucji - z miejskich њmietnisk, ze slumsуw, z rozbitych melin. Znaleџli siк tu - uњwiadomiіeњ sobie wkrуtce - wіaњnie dlatego, їe nie byіo nikogo, kto mуgіby siк za nimi uj№ж, kto mуgіby ich odszukaж i z pomoc№ jakichњ bohaterskich prawnikуw wyrwaж ze szponуw Szkoіy. Szkoіa braіa tylko tych, ktуrzy dla њwiata i tak juї nie istnieli. Twoja wideoњwiadomoњж podpowiadaіa ci oczywiste odpowiedzi na pytanie o powуd zastosowania podobnego kryterium selekcji: straceсcze misje, zbrodnicze doњwiadczenia na ludzkich organizmach; tajemnica, tajemnica. Ale Szkoіa byіa tajna oficjalnie. Ktуregoњ mroџnego zimowego poranka zobaczyliњcie przez zakratowane okna o zaparowanych waszymi oddechami szybach - wysiadaj№cych z samochodu przed tarasem trzech wojskowych: ciemne okulary, neseserki, szare mundury, wysokie szarїe. Gwieџdzistymi nocami уw domniemany sekret Szkoіy byі piкkny i podniecaj№cy, lecz w њwietle dnia roztapiaі siк poњrуd setek nowych sіуw z nowych jкzykуw, rzкdуw rуwnaс rуїniczkowych, chaosu n-wymiarowych symulacji abstrakcyjnych procesуw na jasnych ekranach komputerуw. Komputery lubiіeњ, te martwe maszyny nie posiadaіy wіasnej woli i musiaіy ciк sіuchaж. Byіa w Szkole caіa wypeіniona nimi sala, w ktуrej spкdzaіeњ dziesi№tki godzin, w samotnoњci, w ciszy przerywanej jedynie skrzekiem rozpкdzonych twardych dyskуw i klikniкciami myszy oraz przyciskуw klawiatury. Myњlaіeњ: Puтo i komputery; Cillo Zіoty. A to byі przecieї dopiero pocz№tek.

. Wieczorne opowieњci .

- Co dalej?

- Zabij№ nas, wszystkich nas zabij№.

- Przymknij siк, Rick!

- Dzisiaj spytaіem siк Siwego.

- I co powiedziaі?

- Їe zobaczymy. Oni maj№ przykazane, їeby nic nam na ten temat nie mуwiж.

- Bo byњmy siк wystraszyli. Mуwiк wam, ucieknijmy st№d!

- Przymknij siк, Rick.

- Przywieџli dwie dziewczyny. Widziaіem.

- Gdzie oni je trzymaj№?

- Co jest na trzecim piкtrze?

- Albo w zamkniкtym skrzydle?

- Na co im tyle dzieci?

- Nas to jakby juї nie byіo. Mieliњcie kiedyњ jakieњ dokumenty? Rejestrowano was gdziekolwiek oprуcz policyjnych kartotek? Ilu z was nawet nie ma nazwiska?

- O co ci chodzi, Puтo?

- Ogl№daіeњ „Mechaniczn№ pomaraсczк”? W tej Szkole nie ma nikogo, kto nie kwalifikowaіby siк do poprawczaka.

- A ja wam mуwiк, їe to s№ jakieњ medyczne eksperymenty. Bкd№ z nas przeszczepiaж mуzgi, serca, w№troby...

- ...dla jakichњ pokrкconych, cholernie bogatych dziadkуw.

- Ale to nie jest prywatny biznes!

- I po co ta nauka? To bez sensu. Dzisiaj kazali mi tіumaczyж symultanicznie na trzy jкzyki. A potem dali do ogl№dniкcia kurewsko nudny balet, myњlaіem, їe tam przysnк.

- Maіego znowu wziкli na testy.

- Co, Maіy, nic nie pamiкtasz?

- Wiesz jak to jest. Daj№ coњ do wypicia, a potem siк budzisz po paru godzinach i jakbyњ se strzeliі Ksiкїycow№.

- Tu s№ miliony. Dziesi№tki milionуw. Widzieliњcie sprzкt. To musi im siк jakoњ zwrуciж.

- Frank ponoж groziі, їe zastrajkuje.

- Jak niby?

- Przestanie siк uczyж.

- O co mu chodzi?

- A bo ja wiem?

- No i co mu odpowiedzieli?

- Nie powtуrzyі. Miaі rozmowк z Cycat№.

- Pewnie go zastraszyіa.

- Na pocz№tku mуwili, їe nas po prostu odeњl№, jeњli nie bкdziemy siк uczyж. No i faktycznie; pamiкtacie tych zbuntowanych? Nie jedz№, nie pij№, ani sіowa nie wymrucz№; ich teї wywozili. A nad tob№ co wisi, Puтo? Dwa morderstwa?

- Aha. Mуwiк: oni tu na kaїdego maj№ haka. Nawet jakby kto uciekі - to co zrobi? Moїe to jest wiкzienie, ale powiedz mi, Jim, powiedz mi, Xavier: czy kiedykolwiek їyliњcie sobie tak wygodnie?

- Ty, Puтo, kurwa, chory jesteњ! Widzisz te kraty? Widzisz?!

- Puњж go!

- Jaja se robisz, czіowiek; nie mуw, їe sam nie zwiaіbyњ, jakbyњ miaі okazjк.

- Pewnie bym zwiaі. Chociaї... nie wiem; moїe nie. No co, tak wam tu џle?

- Gіupi jesteњ, Puтo, gіupi jak њlepy kogut.

- Uciekaж...

- ...trzeba zawsze.

Wtedy jeszcze їaden z was nie wiedziaі, їe nie tylko pokуj Xaviera, w ktуrym siк zbieraliњcie, ale kaїdy z pokoi, korzytarz oraz іazienki - їe pomieszczenia te co do jednego s№ gкsto naszpikowane nagrywaj№c№ wszystko non stop aparatur№ audio i wideo, zminiaturyzowan№ do niemal absurdu. Nie umknie tym kamerom i mikrofonom ani jedno wasze sіowo, ani jeden wasz gest, grymas twarzy, niedopeіniony ruch. W bezludnych podziemiach Szkoіy - o czym, podsіuchawszy, dowiesz siк duїo, duїo pуџniej - nienasycalny superkomputer magazynuje w sobie rozbite na cyfrowy proch i pyі obrazy z milionуw metrуw taњm wideo.

. Teraz .

A prawda jest taka, їe juї nigdy nie przejrzy siк w lustrze i nie zobaczy swego ciaіa, choжby wіaњnie na wideo nagranego. Puтo, mуj drogi - powiedziaіa mu przed dwoma tygodniami Dziwka - ty juї nie jesteњ czіowiek. Wiкc kto? Ty jesteњ Puтo. Puтo. Pamiкtaj. Obraz swego ciaіa zast№piі obrazem swego imienia. Kiedy myњlaі „Puтo” - a myњlaі czкsto, kazali mu tak myњleж, by nie zapomniaі o sobie - rozwijaі mu siк z tego sіowa jakiњ mіody pуіbуg, poczwarka tytana. W imieniu byіa siіa. Wszystko mu wytіumaczyli. Nie ma drugiego takiego jak ty, Puтo. Jesteњ jedyny. Tak, tak. Potem Felicita Alonso juї nie mogіa na niego patrzeж bez obrzydzenia, ale to byіo po operacji oczu i nie raniі go brak wyrazu jej twarzy. Obserwowaі za to jej koњci, poїywienie rozpuszczaj№ce siк w jej їoі№dku, kr№їenie utlenionej i odtlenionej krwi w jej organizmie. Po jego prуbie samobуjczej musiaіa spкdzaж z nim duїo czasu i to wtedy zacz№і sіyszeж jej myњli. Wierzyі Puтo w potкgк swego sіuchu, sіyszaі przecieї wszystko - a zatem i jej myњli. To niemoїliwe, powiedzieli mu, myњli nie moїna usіyszeж.Ale wiedziaі swoje. Strach wydawaі w jej gіowie krуtkie i szybkie, szeleszcz№ce dџwiкki. Zmкczenie byіo dіugim, niskim drїeniem tіustego basu. Gniew jкczaі na wysokich tonach, w kakofonicznych zrywach. Frustracja byіa sіabym pulsem wieloechowego bкbna. Puтo mуwiі im to wszystko, ale oni nie dawali mu wiary. To wtedy podjкli decyzjк wykastrowania go ze snуw, Snуw i marzeс; co miaі wyњniж, juї wyњniі. Toteї teraz, przytomny, choж odciкty od њwiata i њci№gany martwym balastem pamiкci w przeszіoњж - њni jednoczeњnie swуj jedyny moїliwy sen: uіudк telepatii. Mam, posiadam, ukradіem ich myњli - mуwi sobie zamkniкty w wiкzieniu swego ciaіa. Ja. Mam. Ukradіem. Burza іagodnieje, konwуj przyspiesza, wozy gіadziej sun№ po mokrym jкzorze asfaltu i ciaіo Puтo nie skacze juї tak na noszach. Felicita rzadziej jest zmuszona dotykaж jego ohydnej skуry, tego semiorganicznego tworu zіoїonego z wielu sztucznie zaprojektowanych i wyhodowanych symbiontуw, ktуrego kolor przywodzi na myњl wiekow№ rzeџbк, faktura - grzybowat№ naroњl, a zapach (ktуrego Puтo, rzecz jasna, nie czuje, pozbawiony zmysіu wкchu) - stare krematorium pracuj№ce w wilgotnym upale. Pod t№ skуr№ - to widaж - miкњnie Puтo nie ukіadaj№ siк tak, jak powinny siк ukіadaж miкњnie dziecka. W dotyku s№ jak kamieс. Rogowate naroњle na bezwіosej jego czaszce teї czemuњ sіuї№, byі jakiњ cel w ich zaszczepieniu, lecz ochroniarzowi wydaj№ siк po prostu obscenicznym obrzydlistwem. Zwіaszcza w poі№czeniu z ptasimi, drapieїnymi pazurami u palcуw r№k i nуg chіopca i makabrycznie zdeformowanymi jego stopami. Ochroniarz czyta ksi№їkк, їeby utrzymaж spojrzenie z dala od Puтo. Jednakїe przegrywa tк walkк. On ma syna w tym wieku i to jaskrawe, karykaturalne spotwornienie owego znanego mu tylko z kodowego hasіa dziecka - sprowadza naс, wbrew jego woli, gorzkie, chorobliwe skojarzenia. Felicita Alonso natomiast ma twarz jak poњmiertn№ maskк. Jej obrzydzenie jest innej natury. Ona musiaіa przecieї za kaїdym razem przekonywaж Puтo, їe to wszystko wyjdzie mu na dobre. Bкdzie dobrze, mуwiіa, a on wiedziaі, їe kіamie, ale chciaі sіyszeж te kіamstwa, duїo kіamstw i czкsto powtarzanych, z przekonaniem, z siі№. Wszystko bкdzie dobrze. A dobro istnieje, wiedziaі to dziкki wideo Miіego Jake’a. To jest jakaњ ciepіa њwiatіoњж, jakaњ biel i cicha, spokojna muzyka, a takїe њmiech wielu ludzi, i matki z dzieжmi, i kochankowie w uњcisku, i miejsce schronienia, dom; to jest jakaњ jasnoњж, a on ku niej wci№ї pod№їaі.

. Kiedy jeszcze њniіeњ .

Nigdy nie pіywaіeњ, nie umiaіeњ pіywaж - a w Snach to wіaњnie czyniіeњ. Nurkowaіeњ w gікbinк, i tam byіo њwiatіo. Zazwyczaj baіeњ siк њwiatіa; nie w Snach jednakїe, nie w Snach. Zaczкіo siк ono pojawiaж juї po przeniesieniu ciк ze wspуlnego skrzydіa do izolatki na parterze. To nie byіa kwarantanna, i nie byіo to wiкzienie, nie dosіowne - teraz juї po prostu nie posiadaіeњ moїliwoњci kontaktu z innymi uczniami w Szkole: zostaіeњ odizolowany. A sam pokуj byі przecieї wiкkszy i lepiej wyposaїony. Tyle, їe nie miaі okien. Zapadaіeњ w nim w sen wyj№tkowo іatwo.

Bo kiedy jeszcze њniіeњ... ach, cуї to byіy za sny! Cуї to byіy za wspaniaіe, ohydne, dzikie i piкkne Sny! Budz№c siк w bezdechu w absolutnej ciemnoњci nocy, w przepoconej poњcieli, w chіodnym powietrzu zamkniкtego pokoju, wcale nie przeraїony, co najwyїej њmiertelnie zdumiony - wњlepiaіeњ siк dіugo w mrok, znieruchomiaіy paraliїem dezorientacji, bezkutecznie usiіuj№c zrozumieж wizjк, z ktуrej dopiero co siк wynurzyіeњ - usiіuj№c poj№ж sk№d siк ona wziкіa w twojej gіowie, co za wspomnienie, jakieї skojarzenie j№ zrodziіo. Nie raz, nie dwa i nie trzy; te Sny napіywaіy co noc a nie byіo przed nimi obrony. I jeszcze w jasnym њwietle dnia dosiкgaіy ciк niespodzianie w poіowie jakiejњ czynnoњci, w uskoku myњli - marszczyіeњ brwi, gubiіeњ sіowa: co to jest? sk№d siк wziкіo? Miast bezsensownej bazgraniny b№dџ regularnych figur, w chwilach gікbokiego zamyњlenia jкіy siк samowolnie pojawiaж pod twoim oіуwkiem dziwne, faliste ksztaіty, sylwety jakieњ niewyraџne, hipnotyczne ornamenty. Oprzytomniawszy, wpatrywaіeњ siк w nie, zdziwiony.

Nie utrzymywaіeњ juї z innymi kontaktu i sam wysnuіeњ уw pochopny wniosek: to ten pokуj, to z niego Sny. Objawiіo ci siк prawo: zacz№іeњ wszak Њniж rуwno z przeniesiem, w noc po odseparowaniu od grupy.

- Ty wiesz o Snach - rzekіeњ pewnego razu Dziwce, zmieniaj№c temat w њrodku dyskusji o filozofii teatru no. - Zabierzcie mnie z tego pokoju.

- Co ty mуwisz, Puтo? O jakich snach?

Ale widziaіeњ, їe kіamie.

A Sny byіy takie:

Na pocz№tku woda. Moїe nie woda, ale jakaњ ciecz. Moїe nie ciecz, lecz zawieszona wszкdzie wokуі substancja, ciкїka i lepka, boleњnie spowalaniaj№ca ruchy. W kaїdym razie - pіyn№іeњ w niej. Nurkowaіeњ. Ku њwiatіu. W dуі? Tak podpowiadaіaby logika, ale sny - a zwіaszcza Sny - posiadaj№ wіasn№. Rуwnie dobrze њwiatіo mogіo oznaczaж gуrк. To kwestia nie do rozstrzygniкcia: nigdy doс przecieї nie docieraіeњ. Ciemna nibyciecz zamykaіa siк wokуі ciebie, traciіeњ orientacjк, traciіeњ poczucie ruchu, nawet poczucie istnienia. Przypominaіo to stan zawieszenia pomiкdzy koсcz№cym siк a rozpoczynaj№cym kolejnym snem - jednak tym nie byіo: Sen stanowiі jedn№ niepodzieln№ caіoњж. Ci№gn№і siк i ci№gn№і, odmieniaj№c siк nieznacznie w miкkkim kalejdoskopie wielocieni: w mroku pojawiali siк Oni. Gdybyњ dotarі do owego њwiatіa koсca - moїe i zobaczyіbyњ Ich. Tu, w gікbinie, jedynie wyczuwaіeњ czyj№њ obecnoњж. I odczucia tego nie da siк opisaж, tak jak nie da siк w peіni obj№ж pamiкci№ i rozumem mgielnej materii snуw: nikt nie stworzyі esperanta marzeс nocnych, onirystycznej mowy ciszy, jкzyka zawieraj№cego sіowa definiuj№ce stany i bodџce istniej№ce jedynie po ciemnej stronie jawy. Przebudziwszy siк, zdesperowani, poszukujemy jakichњ przybliїeс, uproszczeс, niezgrabnych przyrуwnaс - bezskutecznie. Tak samo ty, Puтo - budziіeњ siк, gapiіeњ w ciemnoњж i prуbowaіeњ wgryџж w jeszcze ciepіe miкso zabitego twoim nagіym przeckniкciem siк Snu. Ale to trucizna. Piekіa ci myњli, wypluwaіeњ j№ pospiesznie. Obce, obce, zіe.

Cуї zatem pozostawaіo ci ze Snu na czas њwiatіa? Wraїenie, tylko ono. Ulotne i nieopisywalne, niczym nie do koсca uњwiadomione sobie wspomnienie. Impresja czegoњ, czego њniж nie miaіeњ prawa. Oni, mуwiіeњ sobie; ale i to byіo zaledwie sіowo, nic wiкcej. Wiedziaіeњ, przeczuwaіeњ, iї њwiadomie zapamiкtana czкњж Snu stanowi jedynie uіamek przepіywaj№cych przez twуj њpi№cy umysі ciemnych wizji. Ta ciecz, to њwiatіo, ta ciemnoњж... Tak naprawdк Sny byіy o wiele bogatsze.

. Pierwsza operacja .

Їadnej z operacji nie pamiкtasz, to dziury w ci№gіej materii twych wspomnieс, jak tamte testy zakazane: biaіe interludia pustki. Byі pi№tek, pracowaіeњ wіaњnie nad udoskonaleniem komputerowego modelu konstruowanego przez ciebie przestrzennego jкzyka, opartego na zmianach trуjwymiarowego ukіadu rуїnokolorowych bryі i figur oraz zmianach ich rozmiarуw; жwiczyіeњ ich „czytanie” przy wspуіczynniku przyspieszenia projekcji wynosz№cym 2.4 - gdy nagle zmуgі ciк sen. Ostatnia myњl: ten pokуj... I juї spaіeњ. Potem domyњliіeњ siк oczywistoњci: gaz usypiaj№cy. Ale przecieї i tak nigdy nikomu nie ufaіeњ.

Przebudzenie to twarz Dziwki.

- Sіyszysz mnie, Puтo?

Szarpn№і tob№ zimny strach: TE DЏWIКKI. To byіa pierwsza operacja, a wіaњciwie pierwszy ci№g operacji: ockn№іeњ siк wszak dopiero w њrodк: przez owe piкж dni stanowiіeњ obiekt dziesi№tkуw mniej i bardziej skomplikowanych zabiegуw, zreszt№ nie tylko chirurgicznych. Wiedziaіeњ o nich chyba wszystko; krуtko po przeniesieniu do bezokiennego pokoju Dziwka zaczкіa ci opowiadaж o czekaj№cych ciк transformacjach, a wchodziіa w takie szczegуіy, iї w koсcu jкіo ciк to wyliczanie przyszіych tortur nudziж, zwіaszcza, їe jedyne pytanie, odpowiedџ na ktуre naprawdк ciк interesowaіa - a mianowicie pytanie o powуd, przyczynк tego wszystkiego - zbywaіa bezczelnym odwoіywaniem siк do twego rzekomego zaufania do niej oraz obietnic№ obszernych wyjaњnieс w bliїej nie okreњlonej przyszіoњci. Tak wiкc niby byіeњ poinformowany. Ale co innego sіowa, co innego rzeczywistoњж. TE DЏWIКKI. Mуwiіa ci o boskim sіuchu, jaki zyskasz, lecz jakїe wyobraziж sobie niewyobraїalne? Teraz zaњ faktycznie sіyszaіeњ - sіyszaіeњ niemal wszystko.

- Aaaaaaaaaa!!

- Cicho, Puтo, cicho...

Co za symfonie we wіasnym oddechu, jakie burze i huragany w biciu wіasnego serca, w przepіywie wіasnej krwi... Cisza zostaіa ostatecznie obalona, nigdy nie powrуci. Puls pochylonej nad tob№ Dziwki, sercotakt їyі jej jasnej szyi, przebiegaj№cych tuї pod delikatn№ skуr№, zagіuszaі sіowa. Szelest cudzych poruszeс, echo їycia zza biaіych њcian: biі na ciebie zewsz№d jeden wњciekіy, niekoсcz№cy siк wrzask.

- To przejdzie, Puтo, to przejdzie, przyzwyczaisz siк, nauczysz, my ciк nauczymy; juї dobrze, Puтo, juї dobrze...

Szepn№іeњ samym ruchem warg:

- Zabierzcie to.

Sіuch przytіoczyі ci inne zmysіy, ale przecieї w koсcu spostrzegіeњ z przeraїeniem potwierdzenie pozostaіych zapowiedzianych zmian: brak czucia, przytкpienie smaku i wкchu oraz przyspieszenie procesu percepcji њwiata, w samotnoњci niemal nieweryfikowalne, lecz rozpoznawalne po nienaturalnym, ociкїaіym rozleniwieniu Dziwki w gestach, minach i ruchu warg, spomiкdzy ktуrych bucha уw dziki ryk.

A przecieї o wszystkim, o wszystkim tym ciк skrupulatnie uprzedziіa. Przychodziіa w przerwach zajкж ze wci№ї zmieniaj№cymi siк nauczycielami jкzykуw istniej№cych i nieistniej№cych - i opowiadaіa bajki. Bкdziesz, Puтo, wielki; bкdziesz, Puтo, pуіbogiem; o tobie, Puтo, inne dzieci bкd№ siк uczyж. Byіa to argumentacja, ktуra w jakiњ sposуb przemawiaіa do twej їarіocznie egoistycznej natury, lecz tak naprawdк wprowadzaіa jedynie zamкt. Wszak uczyіbyњ siк i tak, ostatecznie to byіo po prostu ciekawe - ale te tajemnice, te obietnice, atmosfera nieustannego zagroїenia... i Dziwka, niczym kapіanka jakiejњ technoreligii, gіosz№ca niezіomnie proroctwo twego rychіego wniebowziкcia... doprowadzaіo ciк to do stanu chorobliwej irytacji.

- Oni i tak nic o mnie nie bкd№ wiedzieж! - krzyczaіeњ na ni№, rozeџlony, a ona doskonale wiedziaіa kogo masz na myњli. Choж nieodmiennie zaskoczona twoimi wybuchami, sama nie podnosiіa gіosu. Nigdy tak do koсca ciк nie rozumiaіa. Stanowiіeњ dla niej ciemn№ zagadkк, psychologiczn№ kostkк Rubika: przez godziny i godziny niewolniczo posіuszy, potulny i pokorny w zachowaniu i sіowach, aї tu nagle totalnie zbuntowany, paіaj№cy gor№c№ nienawiњci№ do wszystkiego i wszystkich. Nie odwiedziіa miejsca twych narodzin. Cуї oni wiedzieli o wzajemnym porozumiewaniu siк, ci eksperci od translacji, niewіadni przeіoїyж krуtk№ myњl z puтowego na niepuтowy; jakich prawd faіszywych mogli ciк nauczyж?

. Genesis .

Oni i tak nic o tobie nie bкd№ wiedzieж, bo opuњciwszy Miasto, opuњciіeњ caіy ich њwiat, przestaіeњ zatem istnieж - dla nich nie ma juї Puтo. Dziwka nie zna tego miejsca. A gdyby nawet tu przyjechaіa, gnana pragnieniem odkrycia tajemnic najciemniejszych zak№tkуw twego serca - rуwnieї niewiele by zrozumiaіa, jeњli coњ w ogуle. Urodzona poza Miastem, urodzona w USA, ze znanej matki i ojca; wychowywana, wychowywana, wychowywana - naleїy do innego gatunku. Felicita Alonso, latynoska piкknoњж o zimnej twarzy, ciepіych oczach - cуї takiego by zobaczyіa tymi oczyma, przechodz№c w upale dusznego poіudnia przez labirynt dzielnicy slumsуw, gdzie ty spкdziіeњ niemal caіe swe їycie? Otуї piekіo, ujrzaіaby piekіo w najjaskrawszej postaci swoich wyobraїeс. I poza owo ekstremum swej imaginacji їadn№ myњl№ nie byіaby zdolna juї siкgn№ж. Ten smrуd bij№cy pod zasnute kolorowym smogiem niebo, ten ogіupiaj№cy, przyprawiaj№cy o bуl gіowy, wszechobecny smrуd. Tu na ziemi, na њcieїkach krкtych - bo ulic po tej stronie doliny nie uњwiadczysz - we wnкtrzach tekturowych, blaszanych, drewnianych i plastikowych bud, i pod ich њcianami, i wszкdzie dookoіa, zalegaj№ zwaіy, sterty i bagna organicznych i nieorganicznych њmieci wszelkiego rodzaju. Tu wszystko siк rozkіada, gnije, niszczeje, rozpada, dezintegruje w powolnej mкce nieustannego wzrostu entropii: ludzie i przedmioty. Ktoњ rabuje њwieїe zwіoki, inne, juї nagie, pкczniej№ na sіoсcu, cierpliwie dojrzewaj№c jako pokarm dla owadуw, szczurуw i psуw. Jest poіudnie, wiкc w miarк cicho, sk№dњ z dala ryczy radio, pіacze gdzieњ kobieta, terkocze pod chmurami helikopter; prawdopodobna Felicita Alonso pod№їa wzdіuї naturalnego њcieku, starannie omijaj№c obszary co wiкkszej ohydy; њciek wysechі prawie caіkowicie, toczy siк jego korytem jedynie jakaњ gкsta breja, ciemna i granulasta. Wielkie oczy nagich dzieci њledz№ kaїdy ruch prawdopodobnej Felicity Alonso, bo prуcz niej wszyscy trwaj№ tu w bezmyњlnym letargu, poukrywani w wilgotnych cieniach krzywych zadaszeс. Niewiele zobaczy, zі№ porк wybraіa, w tym њwiecie obowi№zuje strategia przeїycia rodem z obozуw koncentracyjnych - minimalna strata energii, maksymalny zysk - i w czasie poіudniowej kanikuіy nikt nie wykona jednego zbкdnego gestu, oddechu szybszego, niї musi; trwa w pal№cej ciszy tortura przymusowej sjesty. Dzielnica oїywa w nocy, to wtedy powinna j№ odwiedziж prawdopodobna Felicita Alonso - wszak po przekroczeniu jej granicy szanse na przeїycie posiada nieskoсczenie nikіe zarуwno przed, jak i po zmroku, bez їadnej rуїnicy. Ale prawdopodobna Felicita Alonso odwiedziіa j№ wіaњnie teraz i jest w stanie dostrzec jedynie owe nikіe oznaki prawdziwego їycia tego miejsca, zagadki i pytania wykluwaj№ce siк z dostrzeїonych tu i уwdzie szczegуіуw: gdzie siк podziali doroњli? dlaczego tyle tu dzieci? czy nie ma tu nikogo, kto posiadaіby wiкcej jak kilkanaњcie lat? Nie wie i nie rozumie, їe w miejscu owym czas biegnie z inn№ szybkoњci№, їe tu w ogуle nie ma dzieci, їe jedenastoletnie kobiety rodz№ tu bez jкku w parne, bezgwieџdziste noce nienaturalnie drobne i koњciste istoty, wypychaj№c z w№skich miednic sine ich ciaіka w odwieczny brud mieszkalnych њmietnisk, w ciszy i milczeniu wszechnienawiњci; їe lat dwadzieњcia to staroњж i їe nie ma tu miejsca dla kalek. Prawdopodobna Felicita Alonso odczytuje to po swojemu: piekіo, piekіo. Nie widzi jak j№ zachodz№ ze wszystkich stron, skryci za niskimi zabudowaniami. Kiedy w koсcu zagradzaj№ jej drogк i orientuje siк, iї jest otoczona, nie pozostawiono jej їadnej drogi ucieczki, a ich jest aї tylu - wci№ї myњli niepojкtnie: czego te dzieci chc№...? Bez sіуw, bez obrazуw - oni obcy, obcy. Za chwilк prawdopodobna Felicita Alonso zostanie pobita do nieprzytomnoњci, obdarta i ograbiona ze wszystkiego, co ma na sobie, po czym brutalnie, sadystycznie, po wielokroж zgwaіcona przez hordк tych Puтo. Moїe wtedy - prawem utoїsamienia ofiary z drкczycielem oraz przez rzeczywiste poniїenie sprowadzona do tegoї samego poziomu strachu i wњciekіoњci - moїe wtedy zrozumie coњ z ich їycia, chociaї i to nie jest wcale takie pewne. Bo co powoduje, iї z zastraszonego, autystycznego niemal chіopca zmienia siк wtem Puтo w chorego gniewem zіoczyсcк? Jaki taniec taсcz№ mu w gіowie myњli? Jaki jest ich kolor? Jaka pieњс? Nikt nie nauczyі Dziwki sztuki translacji cudzych uczuж, a ona, i ci doktorzy, ci profesorowie - tego wіaњnie prуbowali nauczyж ciebie.

. Teraz .

To tutaj. Karawana zwalnia. Jest boczna droga, ciemna, nieoњwietlona i nieoznaczona - to tutaj, to w ni№ skrкcaj№ wszystkie wozy karawany. Ochroniarz chowa ksi№їkк. Konwersuje coraz dіuїszymi zdaniami ze swoimi niewidocznymi kolegami. Sama Felicita Alonso teї rozmawia: przez telefon, z ludџmi znanymi jej tylko z imienia i nazwiska, z tych akt, ktуre czytaіa jeszcze w Szkole. - Puтo. Tak, Puтo. Nie z naszej winy to opуџnienie. S№ gotowi? Co to znaczy? Nie, nie; on jest na Otchіaс Czarnych Mgieі. Byіo ustalone. Co to znaczy, do cholery? Mam go tu na podњnie. W takim razie zadzwoс pan do generaіa. A їeby pan wiedziaі, їe napiszк! - Droga zakrкca, opada i wznosi siк, niczym jкk jazzowej tr№bki w zadymionym klubie. Ambulans jedzie znacznie wolniej i wcale mocno nim trzкsie. Ciaіo Puтo kolebie siк na noszach; Felicita Alonso machinalnymi ruchami poprawia uіoїenie oplataj№cej go sieci macek podsufitnej aparatury. Deszcz przestaі padaж, burza minкіa, zbliїa siк њwit; lecz tymczasem trwa jeszcze noc, noc bezksiкїycowa, i tu, w њrodku dzikiej puszczy, pod konarami staroїytnych drzew, panuje ciemnoњж niemal absolutna. Њwiatіo reflektorуw pojazdуw opornie wciska siк w gкst№ materiк mroku. Krуtkofalуwki kierowcуw skrzecz№ w ci№gіym dialogu: tylko jeden z nich jechaі juї kiedyњ t№ drog№. Zwalniaj№ jeszcze bardziej, bo oto zbliїaj№ siк do punktu pierwszej kontroli. Їoіnierze przepuszczaj№ ich jednak bez zbкdnych formalnoњci. Ale po drugiej stronie droga jest jeszcze gorsza, nie moїna przyspieszyж, trudno nawet utrzymaж tк sam№ prкdkoњж. Ochroniarz, po rzuceniu w powietrze paru pozornie nic nie znacz№cych uwag, po raz pierwszy odzywa siк do Felicity Alonso: - Kіopoty? - Nie - ucina ona. Drugi punkt kontrolny. Wysokie ogrodzenie wyrastaj№ce metalowym szkieletem z leњnej gкstwiny. Sierїant z noktowizorem na oczach zagl№da do wnкtrza ambulansu i dotychczas wypeіniaj№ce wуz, klinicznie czyste powietrze natychmiast zostaje wyparte przez chіodn№, wilgotn№, aromatyczn№ mieszaninк roњlinnych gazуw їycia i њmierci. Puтo i tego nie czuje. Kwadrans pуџniej, kiedy samochody zjeїdїaj№ pod ziemiк, w ciemn№ paszczк rozsuwaj№cych siк zgrzytliwie, ciкїkich wrуt, on dryfuje coraz gікbiej i gікbiej - w pamiкж. Њni o snach. Wyjmuj№ go z wnкtrza pojazdu, kіad№ na innych noszach; i oto jedzie jaskrawo oњwietlonymi korytarzami, a za nim pod№їa truchtem zaaferowana Felicita Alonso, jednoczeњnie podpisuj№ca dziesi№tki przerуїnych formularzy, drukуw i oњwiadczeс, wydaj№ca polecenia tіumkowi lekarzy i straїnikуw oraz zajadle kіуc№ca siк przez telefon z nieznajomym osobnikiem w stopniu majora. Niski i chrapliwy kobiecy gіos wygіasza przez interkom wezwania, ostrzeїenia, administracyjne obwieszczenia. Puтo tu nie ma, on jest w swych snach ostatnich. Miaі sny, jakich nie miaі nikt. Miaі Sny.

. Kiedy jeszcze њniіeњ .

A potem Ich zobaczyіeњ. Taсczyli. To znaczy: ty widziaіeњ taniec. Ale sk№d mogіeњ wiedzieж czym s№ te ruchy, skoro nie wiedziaіeњ czym/kim s№ Oni? Co gorsza, nie sіyszaіeњ Ich, a їe ten Sen przyszedі juї po pierwszej operacji, czuіeњ siк w jego bezdџwiкcznym њwiecie nieomal kalek№. Jak opisaж coњ, co wymyka siк porуwnaniom? To musiaі byж sen, tylko sny pozwalaj№ na podobn№ bezsіown№ wolnoњж myњli; nie musisz znaж nazwy rzeczy, by o niej њniж. Zatem i to sіowo - „taniec” - musiaіo siк zrodziж juї po przebudzeniu. W Њnie go nie byіo. W Њnie byli Oni i zmiana. Raz, dwa, trzy - dookoіa ciebie; powoli, ale wci№ї inaczej. I rуwnieї dopiero po przebudzeniu zacz№іeњ siк zastanawiaж nad moїliwymi znaczeniami tych poruszeс i przemieszczeс, bo tam, w ciemnym letargu, zdolny byіeњ jedynie do spokojnej kontemplacji, na pewno nie do zadawania pytaс, na pewno nie do nadawania nazw. Pod tym wzglкdem sen stanowiі њrodek optymalny. Ale przecieї od pocz№tku byі to jeden z twoich podstawowych dogmatуw: Szkoіa jest cwana. Dziwka bкdzie kіamaж, zaprzeczaж oczywistoњci, pуki nie uzyska pozwolenia od Szkoіy. Wiкc w koсcu przestaіeњ j№ nawet pytaж, choж Sny byіy coraz nachalniejsze. Myњli Szkoіy, jak kaїdego instytucjonalnego bуstwa, pozostawaіy nieprzenikalne dla umysіуw pojedynczych ludzi.

To juї wiкkszy wgl№d posiadaіeњ w Ich myњli. Byж moїe owa obserwowana przez ciebie prosta progresja siіy i dіugoњci Snуw stanowiіa jedynie zіudzenie powodane ci№gі№ zmian№ filtrуw twej pamiкci: Sny byіy takie same, lecz ty budziіeњ siк pamiкtaj№c coraz wiкksz№ i wiкksz№ ich czкњж, coraz wyraџniej. Byж moїe nawet - dopuszczaіeњ tak№ ewentualnoњж - nie wynikaіo to z ingerencji Szkoіy, a procesu przystosowywania siк twego umysіu do nieznanego, tak jak organizm systematycznie drкczony dawkami trucizny potкguje sw№ odpornoњж naс, choж jednoczeњnie uzaleїnia siк od chemicznego wpіywu specyfiku.

Lecz w sztucznym њwietle sztucznego dnia nie tкskniіeњ za Snami, nie њwiadomie w kaїdym b№dџ razie. Po prawdzie baіeњ siк ich. Szkoіa wyrz№dzaіa ci kolejn№ krzywdк, a ty nie byіeњ w stanie temu zapobiec.

Taсczyli, a niestaіa materia ich nieciaі skrкcaіa siк cienistymi wirami z otaczaj№cej was niecieczy. Wisz№ce w gуrze/dole sіabe њwiatіo migotaіo nieregularnie. Okr№їali ciк, rozmywaj№c siк w nicoњж i na powrуt stapiaj№c z gкstego, mкtnego oњrodka Onirlandu. Jak wiatr, co w niewidocznym powietrzu jest niczym, a porwawszy z ziemi pyі, piasek i њmieci i splуtіszy je w bicz tornada zyskuje jak najbardziej realne i materialne ciaіo. Byli niczym fale na trуjwymiarowej powierzchni morza, niczym przypadkowe zagкszczenia w rozbulgotanej ciemnej zawiesinie wszechїycia. Dwoje Ich, troje, a nagle dwadzieњcia, a za chwilк nikt; i znowu tіum dookoіa ciebie. A wyobraџ sobie istotк ograniczon№ do n-x wymiarуw, gdzie n jest iloњci№ wymiarуw, w ktуrych їyjesz ty, x zaњ niech na pocz№tek wynosi 1; i wyobraџ sobie, їe spotykasz tak№ istotк. Dla ciebie jest jak animowana Myszka Miki na pіaskim ekranie telewizora; ale kim ty jesteњ dla niej - to znaczy ta czкњж ciebie, ktуr№ ona postrzega? A teraz zwiкksz x do 2. A teraz do 3. Juї niczego nie jesteњ w stanie sobie wyobraziж. Ta iteracja zwie siк teogoni№.

A jednak - a jednak. Juї po przebudzeniu nachodziіy ciк takie cienie, strzкpy myњli, niedoksztaіtowane przeczucia, niby naturalne dla dziennego њwiata sіуw: їe to coњ znaczy. Ten taniec, co nie jest taсcem. I Oni. Їe coњ mуwi№. Їe to jest jкzyk.

. Jкzyk .

siк robi

siк pracuje

siк je

siк pije

siк њpi

siк їyje

siк umiera

siк myњli siк

uwaga

czasowniki zyskuj№ autonomiк

czasowniki walcz№ o suwerennoњж

czasowniki juї nas nie potrzebuj№

uwaga

apelujк do was

podmioty dzieі zaniechanych

rzeczowniki zawieszone w prуїni

na litoњж bosk№

siк zrуbmy coњ

po nas juї tylko partykuіa

- Co to jest?

- Wiersz.

- Widzк. Co on ma znaczyж?

- Zniszczyіem tк serwetkк. Sk№d go macie? Kamery, co? Wysoka rozdzielczoњж; no, no, no.

- Niepokojк siк o ciebie. Myњlaіam, їe tіumaczenie nie sprawia ci kіopotуw, їe instynktownie rozumiesz specyfikк jкzyka. Sam mуwiіeњ: to іatwe. Co to ma znaczyж: „po nas juї tylko partykuіa”?

Lubiіa tak siadywaж na brzegu twego іуїka i przygl№daж ci siк przy pracy, jak wystukujesz coњ na komputerze, wykonujesz skomplikowane, skomponowane specjalnie dla ciebie жwiczenia translacyjne, albo po prostu myњlisz; lubiіa tu z tob№ przebywaж, w tym zewsz№d zamkniкtym betonem pokoju o jednostronnych oknach obiektywуw niewidocznych kamer, przez ktуre mogіaby ciк przecieї sekretnie obserwowaж z bezpiecznego oddalenia, ale nie czyniіa tego, wiкc widocznie ceniіa twoje towarzystwo. Przychodziіa gdy wychodzili nauczyciele. To ona przyniosіa ci pierwszy dysk z zapisem obrazуw ze Snуw. Powiedziaіa: - Przetіumacz to. - To ona przyniosіa ci nagrania z t№ niemuzyk№. - Po prostu sіuchaj jej. - Wydawaіo siк, їe Dziwka niemal ciк pokochaіa. Dopiero potem usіyszaіeњ to okreњlenie: oficer prowadz№cy.

Odwrуciіeњ siк do naњciennego monitora, gdy po raz drugi zaczкіa czytaж z krуtkiego wydruku twуj nikczemnie podgl№dniкty wiersz. Na monitorze trwaі balet abstrakcyjnych ksztaіtуw. Hasіa kontekstуw tematycznych wyњwietlaіy siк w gуrnym okienku; to siк nazywaіo „interpretacja zawкїaj№ca”. Balet w przestrzeniach nieeuklidesowych, symbolika ruchu w przestrzeni o ujemnej krzywiџnie, filozofia њmierci w rozszczepionym czasie. Zabronili ci czytaж ksi№їki i ogl№daж zwyczajne, hollywoodzkie filmy. W Szkole czas bynajmniej nie rozszczepiaі siк, pіyn№і wci№ї do przodu, a ty w jego nurcie.

- ...mnie w ogуle sіuchasz, Puтo?

To byіo juї po pierwszej operacji. - Sіyszк twoj№ krew, sіyszк chaos twoich myњli.

- Jesteњ zmкczony? Moїemy zwolniж. Jakaњ rzecz sprawia ci wiкksze trudnoњci? Tylko daj znaж. Ty wiesz. To wszystko dla ciebie. My. Ja. Czekam. Jeњli tylko... Co, Puтo? Tіumaczysz? Co to za jкzyk?

- Jкzyk.

- Dlaczego ty siк tak zachowujesz? To niegrzeczne; rozmawiam z tob№. Kaїde sіowo muszк z ciebie ci№gn№ж. Jesteњ nieuprzejmy, Puтo; nauczyciele teї siк skarїyli. Jak mog№ ci pomуc, skoro nie wiedz№ czy rzecz poj№іeњ czy nie. Ja ciebie nie rozumiem, Puтo.

Raz powiedziaіa prawdк. Wyі№czyіeњ monitor i z powrotem odwrуciіeњ siк do Dziwki. Nie patrzyіeњ ludziom w oczy, toteї teraz tym bardziej siк zdziwiіa. Aї uniosіa brwi w niemym zdumieniu, pytaniu w odpowiedzi na pytanie.

- Powiedz coњ.

Zmarszczyіa brwi. - Co?

- Powiedz coњ.

Jakoњ przeczuіa nieszczкњcie.

- Uspokуj siк, Puтo.

- Powiedz coњ!

- Bez przerwy do ciebie mуwiк. Uspo...

- POWIEDZ COЊ! NO POWIEDZ!

Poderwaіa siк, krzyknкіa w przestrzeс: - Histeria! VG-100, dziesiкж milimetrуw! Szybko!

Wci№ї jeszcze na ni№ wrzeszczaіeњ, gdy przez z nagіa otwarte drzwi wpadli do њrodka sanitariusz i lekarz z injektorem w dіoni; Dziwka siк odsunкіa, ty skoczyіeњ w k№t. Wydruk z wierszem spadі na podіogк.

Dopadli ciк w mgnieniu oka i sprawnie obezwіadnili. Pistolet dyspersyjny przy ramieniu. Krzyczaіeњ im w twarze, ogіuszaj№c samego siebie: - Powiedzcie coњ! - Ale siіa byіa po ich stronie. Chciaіeњ ich wszystkich zabiж, Dziwkк teї, Dziwkк pierwsz№. Twoja nienawiњж nie zna stanуw poњrednich. Lecz przecieї nie w nienawiњci zabijasz. Po twojej stronie jest strach.

. Smak њmierci .

Strach byі po twojej stronie, ale po stronie Miіego Jake’a byіy mury, kraty i zamki. Przede wszystkim, powiedziaіeњ sobie, muszк pamiкtaж, їe mam jeszcze czas: їyli wszak wci№ї dwaj chіopcy, ktуrzy przebywali u Jake’a dіuїej niї ty. Jeszcze nie twoja kolej. Moїna pomyњleж. Co nie znaczy, їe moїna siк nie baж. To niebezpieczne; strach zawsze jest po stronie sіabszych, to jedyna pewna ich broс, nie odrzucaj go pochopnie.

Caіa piwnica i czкњж parteru, wszystkie okna podwуjne, gкsto okratowane, wszystkie drzwi z zamkami elektronicznymi, wzmacniane stalowymi sztabami, їadnego telefonu, їadnych poі№czeс ze њwiatem zewnкtrznym. Oczywisty pomysі wywoіania poїaru upadі po zorientowaniu siк w niezawodnoњci skomplikowanego systemu automatycznych podsufitnych tryskaczy, na ktуry Jake musiaі wydaж wcale spor№ sumк; Jake nie lekcewaїyі was, to w їadnym razie nie byі amator, on їyі z tego procederu od lat. Trzeba sprawк spokojnie przemyњleж, sposуb siк znajdzie.

Potem znikn№і Gordo. Przed tob№ pozostaі jedynie Pasmurkian. Ale to juї nie miaіo znaczenia: Jake przestaі opieraж siк na chronologii, Pasmurkian pozostawaі wszak w jego stajni dіuїej od Gordo. Wiкc rуwnie dobrze nastкpnym mogіeњ byж ty. Przyszіo ci do gіowy czy by nie puњciж innym tych zapomnianych przez Jake’a piwnicznych kaset egzekucyjnych, lecz doszedіeњ do wniosku, їe nie potrafiliby utrzymaж tego w tajemnicy, zdradziliby siк jakoњ i Jake wyprzedziіby wasz ruch, asekurancko morduj№c wszystkich jak leci; cokolwiek by o nim mуwiж, nie byі to ryzykant i nie byі gіupiec.

A czas pіyn№і. Teraz juї kaїda sesja mogіa okazaж siк ostatni№. Miіy Jake wywlekaі ciк do samochodu, a ty modliіeњ siк do okrutnych bogуw, їeby to jeszcze nie byіo to. Raz sprуbowaіeњ mu zwiaж od drzwiczek wozu, ale zіapaі ciк po paru krokach.

Powoli stawaіo siк oczywiste, їe wyjњcie jest tylko jedno. Zdecydowaіeњ siк na nie, poniewaї nie mogіeњ siк nie zdecydowaж. Twe decyzje, te waїne, niemal zawsze zawsze podejmowane byіy w atmosferze desperacji. Їyіeњ wszak z przymusu.

Drzwi, drzwi, ktуre oddzielaіy wasz№ czкњж domu od Mike’owej, wychodziіy na przedpokуj tuї obok schodуw prowadz№cych do piwnicy. Otwieraіy siк do wewn№trz; za nimi byі korytarz ci№gn№cy siк aї do drzwi wejњciowych; wiedziaіeњ o tym, bo tкdy wіaњnie wyprowadzaі was Jake. Odwiedzaі was takїe, by przynieњж jedzenie (czasami robiіa to Holly) lub wybraж na wieczуr ktуr№њ z dziewczynek, Holly nie tolerowaіa bowiem w jego іуїku chіopcуw - byіa o to pomiкdzy nimi duїa awantura, jeszcze przed twoim przybyciem, kiedy to zastaіa z nim Guyjo; dostaіo siк wtedy њwiкtej pamiкci Guyjo nielicho, lecz przynajmniej mieliњcie pуџniej spokуj. Dziewczynki natomiast Holly lubiіa, byle њwieїe i nie zanadto pyskate.

Siadywaіeњ na tych schodach do piwnicy i czekaіeњ. Po zmierzchu, gdy reszta dzieci juї spaіa b№dџ wіaњnie odpіywaіa w senny haj, panowaіa w domu cisza niemal koњcielna, odgіosy z drugiej czкњci budynku nie przedostawaіy siк przez grube mury: to byіa stara, stara willa. Czekaіeњ w cieniu stromych schodуw, w ciszy wіasnego strachu, w nerwowej nudzie przeci№gaj№cego siк stresu. Aї pi№tego wieczoru... otworzyіy siк drzwi. Traf chciaі, їe byіa to Holly, sama przyszіa wybraж maі№; i dla ciebie byі to szczкњliwy traf.

Zd№їyіa krzykn№ж, ale cichy byі to krzyk. Rzuciіeњ siк jej pod nogi, zіapaіeњ j№ za kolanami i poci№gn№іeњ w dуі; byіa w letniej sukience, no a ty owym szarpniкciem rozdarіeњ sukienkк: zostaі ci w dіoniach kawaі niebieskiej baweіny w zуіte kwiaty. Holly spadaіa w dуі schodуw jak ciњniкta z wysokoњci kukieіka; bardzo szybko siк to odbyіo, na wideo str№cani z klatek schodowych ludzie spadali dіuїej, ale w prawdziwym їyciu sceny rutyny i sensacji przebiegaj№ w jednakowym tempie.

Zbiegіeњ na dуі, pochyliіeњ siк nad ni№: jкczaіa coњ niezrozumiale, macaіa naokoіo drї№cymi rкkoma, usiіowaіa siк podnieњж, niemrawo i bez przekonania, wci№ї co najmniej ogіuszona. Miaіeњ pochowane po kieszeniach rуїne podrкczne narzкdzia mordu; wyj№іeњ dіugopis i - zіapawszy kobietк za nos dla unieruchomienia jej przewalaj№cej siк bezwіadnie z policzka na policzek gіowy - wcisn№іeњ go do oporu najpierw w lewe, a potem w prawe jej oko; wychodziі z trudem, oblepiony jak№њ krwawo-szar№ mazi№. Holly przestaіa siк ruszaж i jкczeж juї po pierwszym oku, lecz ty byіeњ metodyczny: gdybyњ odst№piі choж na krok od zaprzysiкїonego w nocnym przeraїeniu postanowienia - niechybnie zaraz rozpadіoby siк w proch caіe to twoje pozorne zdecydowanie.

Przeszukaіeњ j№ i zabraіeњ klucze: oni zawsze zamykali za sob№ drzwi. Teraz tymi kluczami je otworzyіeњ. Cicho, cicho, spokojnie, choж serce rwie i myњli krzycz№. Pobiegіeњ prosto do wyjњcia.

- Holly, co... O kurwa. Stуj, Puтo, gуwniarzu jeden! - Po trzy stopnie na raz przesadzaj№c, Miіy Jake pкdziі z piкtra. - No i coњ ty najlepszego narobiіa? - zawoіaі w gі№b pustego korytarza. Nikt mu nie odpowiedziaі. On nie czekaі na odpowiedџ. Rzuciі siк na ciebie: staіeњ przy tych drzwiach wyjњciowych (a metr dalej - wolnoњж) doprawdy jak sparaliїowany.

Zіapaі ciк za ramiк i j№і wlec z powrotem, kln№c przy tym w niedowierzaniu na gіupotк Holly. Trafiіeњ drug№ rкk№ do innej kieszeni i wyj№іeњ maі№ jednorazуwkк, jedn№ z tych, jakie Jake rozdawaі wam wraz z porcjami narkotykуw. Ta, wielokrotnie uїywana, napeіniona byіa teraz twoim moczem. Wbiіeњ j№, nieporadnie i krzywo (bo i stara jej igіa wielokrotnie byіa giкta i prostowana) w prawe udo Jake’a. Jake wrzasn№і i rzuciі ciк na њcianк; ostry bуl przeszyі ci plecy. Nie zd№їyіeњ do koсca wcisn№ж tіoku strzykawki.

Mкїczyzna wyrwaі j№ zaraz i podniуsі do oczu.

- Co to jest?! Co to jest?!!

- Pieprzyіem twoj№ matkк! - zawyіeњ piskliwie w odpowiedzi, kompletnie bez sensu; lecz musiaіeњ coњ takiego mu w twarz wywrzeszczeњ, їeby mieж odwagк na dokonanie kolejnego czynu wymyњlonego mrocznie w twym nocnym strachu.

Skoczyіeњ mu mianowicie do gardіa i rozharataіeњ je jednym zamaszystym poci№gniкciem koњcianego grzebienia, ukrywanego dot№d z tyіu, za spodniami; ten grzebieс miaі wyj№tkowo ostre i twarde zкby, dodatkowo wyszlifowane przez ciebie na betonie piwnicznych schodуw w cienkie жwierжbrzeszczoty.

Jake zd№їyі jeszcze zdzieliж ciк krzywym sierpowym w ciemiк. Po tym ciosie padіeњ na podіogк zamroczony.

Przez te kilkadziesi№t sekund, gdy ty pozostawaіeњ nieprzytomny, on siк wykrwawiі. Zastaіeњ go rozci№gniкtego za zakrкtem њciany, caіego we krwi, z rкkoma przy szyi, oczyma wytrzeszczonymi, іzami na policzkach, њmiertelnym zaiste przeraїeniem w grymasie grubowargich ust. Trafiіeњ id№c po њcieїce gкstej czerwieni. Chwilк postaіeњ nad nim, z braku siіy woli, do ostatka juї wyczerpanej, niezdolny nawet do wypeіnienia rytualnego katharsis: dwуch-trzech kopniкж w bezwіadne ciaіo - po czym odwrуciіeњ siк na piкcie i wyszedіeњ w zmierzch nad Kaliforni№. Powietrze byіo takie њwieїe, takie orzeџwiaj№ce. Przeіkn№іeњ je; strach wypluіeњ wraz ze њlin№.

Їadnego smaku w ustach: te dwie њmierci byіy absolutnie jaіowe, bezbarwne, bezosobowe; sztuczne. Nie ty mordowaіeњ, mord byі poza tob№.

. Druga operacja .

Gwoli prawdy: smaku w ustach to ty juї nigdy nie poczujesz. Straciіeњ go nieodwracalnie po drugiej - i zarazem ostatniej - przeprowadzonej w Szkole operacji. Straciіeњ wуwczas takїe wкch i wzrok (a w kaїdym razie wzrok w czіowieczym tego sіowa rozumieniu) - lecz to brak zmysіu smaku pierwszy daі ci siк we znaki. Leїaіeњ jeszcze w bandaїach na gіowie i w masce tlenowej. Przyszіa Dziwka, daіa ci siк czegoњ napiж - i wtedy skonstatowaіeњ, iї nie jesteњ w stanie rozpoznaж rodzaju przeіykanego wіaњnie pіynu. To mogіo byж dosіownie wszystko, zupeіnie nic nie czuіeњ.

Sіyszaіeњ jedynie pustkк i nieustannie umieraj№ce organizmy: wіasny i Dziwki.

- Co to jest? - szepn№іeњ.

Zrozumiaіa. - Woda z cytryn№.

- Ja nic...

- Mуwiіam ci.

To prawda. Wszystko ci opowiedziaіa: bкdziesz wielki, Puтo, bкdziesz wielki. A szіo o to, їeby zrobiж z ciebie jeszcze wiкkszego kalekк. Bez smaku, bez wкchu, z zaszytymi powiekami, pozbawiony gruczoіуw іzowych.

Z tymi twoimi oczami to nie do koсca byіo tak. Widziaіbyњ nawet przez bandaїe, ale to nie byіy jedynie bandaїe. Dopiero nazajutrz, gdy zdjкli ci tк metalowo-plastikow№ opaskк - zobaczyіeњ. Przejrzaіeњ na caіkiem nowy њwiat - choж dџwiкki pochodz№ce z niego zacz№іeњ wszak sіyszeж zaraz po pierwszej operacji. Do starego њwiata Dziwki i nauczycieli naleїaіeњ juї w niewielkim stopniu.

To, co zajmowaіo miejsce twoich gaіek ocznych, byіo wyczulone na fale elektromagnetyczne odpowiadaj№ce dіugoњci№ promieniowaniu rentgenowskiemu oraz, w mniejszym stopniu, podczerwonemu. Zaszyte powieki w їaden sposуb nie przeszkadzaіy ci w „widzeniu”. Nikt teї nie mуgі ciк przez pomyіkк wzi№ж z tej przyczyny za њpi№cego, albowiem po drugiej operacji byіeњ juї organicznie niezdolny do zapadniкcia w sen, jakkolwiek pіytki i chwilowy.

Wszystkie powyїsze zmiany, ich kumulacja i odrкbne implikacje kaїdej z nich, wymusiіy takїe zmianк twego otoczenia. Znуw przenosiny: inny pokуj. Ten odіam ergonomii siі№ rzeczy byі nauk№ mіod№ i Szkoіa duїo nauczyіa siк wіaњnie na twoim przykіadzie, jednak juї wkrуtce - po tygodniu, dwуch - czuіeњ siк w swej nowej celi jak w domu. To znaczy jednako obco. Teraz twoje nieoczy doskonale widziaіy poukrywane w њcianach i suficie kamery i mikrofony. To Lewiatan, a ty znajdowaіeњ siк w brzuchu potwora.

Caіkiem inny komputer, caіkiem inny ekran. Wpіaszczona w biurko sensoryczna klawiatura jaњniaіa іagodnym ciepіem. Pozornie nieuniknion№ monochromatycznoњж monitora o „kineskopie” emituj№cym wyі№cznie promienie X przezwyciкїono dziкki zastosowaniu ukіadu dubluj№cego w podczerwieni oraz przez sprzкїenie z nim kompleksowego systemu metagіoњnikуw, w ktуry od pocz№tku wyposoїane byіo to pomieszczenie. Zaprojektowano je i zbudowano wyі№cznie z myњl№ o tobie, abyњ zacz№і wreszcie rozwijaж swуj zmysі nietoperzowej orientacji przestrzennej.

- To dla ciebie, Puтo.

- Ale ja nie chcк.

- Wszystko bкdzie dobrze.

- To nie jest szkoіa, ja wiem, to jakiњ wojskowy oњrodek eksperymentalny, co wy tu ze mn№ robicie, przecieї niczego nie uczycie, tylko spotworniacie, spotworniacie, spotworniacie mnie... - nawet otwarcie zdenerwowany mуwiіeњ powoli, kontroluj№c sіowa i gesty; na szczeroњж moїna sobie pozwoliж jedynie w samotnoњci, a samotnoњж doskonaіa nie istnieje.

- Aleї to jest szkoіa, dobrze wiesz; i uczymy ciк...

- Tego mnie uczycie?! Tego?! - Nieoczy. Nieuszy. Nieskуra. Nietwarz. Nieczіowiek.

Coњ jakby smкtne rozbawienie westchnкіo w spowolnionym oddechu Dziwki; widziaіeњ jak porusza swym ciaіem w zawsze pіynnym przemieszczeniu miкkkorуїowej aury zwierzкcego ciepіa oraz zmianie wzajemnego poіoїenia fioletowych kresek koњci i ciemnych, wielopіaszczyznowych splotуw jej wewnкtrznego miкsa - postrzegane za pomoc№ nieoczu niekolory niemal automatycznie przyporz№dkowaіeњ poszczegуlnym „starym” barwom, by unikn№ж mnoїenia dla potrzeb „њlepcуw” skomplikowanych neologizmуw, a takїe dla wіasnej wygody myњli.

- A ty s№dzisz, їe co oni robi№ w innych szkoіach? - parsknкіa Dziwka. - W tych, ktуre masz za normalne - ty, ktуry do їadnej prуcz tej nie uczкszczaіeњ? Czegуї siк naogl№daіeњ na wideo? Їe niby jakie te szkoіy? Szkoіa, mуj drogi Puтo, z definicji musi d№їyж do dokonania jak najgікbszych zmian w umysіach swych uczniуw. Kaїda. Kaїda. To, їe my akurat zajmujemy siк rуwnieї ciaіem - to szczegуі. Zasada jest ta sama. Nie moїesz wyjњж ze szkoіy taki sam jak wszedіeњ.

Nie pytaіeњ o prawo szkуі do mordowania milionуw, poniewaї dla ciebie byіo ono oczywiste: siіa. Lecz nie znaczyіo to bynajmniej, iї akceptujesz ten stan rzeczy i poddajesz siк odwiecznemu dyktatowi. Ty, Puтo, dziecko slumsуw, dziecko chaosu, miaіeњ swoje wіasne prawo.

. Uciekaж trzeba zawsze .

Poniewaї ulegіoњж to nie to samo co poddanie, a kto raz siк podda, ten do koсca pozostanie juї poddanym, i przetrwanie, jak siк okazuje, mimo wszystko nie posiada priorytetu najwyїszego. Jednakїe tym razem trudnoњci, jakie zmuszony byіeњ pokonaж, okazaіy siк znacznie wiкksze od przezwyciкїonych podczas ucieczki z domu Miіego Jake’a. Te mikrofony, te kamery. To musiaіo byж coњ nagіego i nieprzewidywalnego, nie wymagaj№cego absolutnie їadnych przygotowaс. Niemal pokonaіa ciк absurdalna ergonomia twego pokoju. Lecz przeoczyli wzmacniane krawкdzie dolnych szafek. Wystarczyіo przesun№ж lekko gуrne i spokojnie odejњж pod drzwi. Piкж metrуw to maіo na rozbieg konieczny dla uzyskania odpowiedniego impetu. Ale uciekіbyњ, naprawdк uciekіbyњ im - gdyby nie owo, prawie instynktowne, drgniкcie gіowy w ostatnim momencie, i chyba juї w peіni њwiadome zaparcie siк lew№ rкk№ dla zmniejszenia siіy uderzenia: organizm byі przeciwko tobie. Krawкdџ omsknкіa ci siк po ciemieniu, rozcinaj№c gікboko nieskуrк; lekki wstrz№s mуzgu, ale czaszka nawet nie pкkniкta i zero zagroїenia їycia. Fiasko kompletne.

Przynajmniej prуbowaіeњ.

Potem, oczywiњcie - Dziwka. Byіa na tyle inteligentna, by nie pytaж gіupio: dlaczego? Chociaї tyle.

- Bкdziesz wielki, Puтo, bкdziesz wielki. Pieni№dze; co tylko chcesz. Taka jest twoja przyszіoњж. Zobaczysz. Gdyby nie Szkoіa, zgniіbyњ juї gdzieњ na wysypisku miasta. To jest twуj sen zіoty; czy ty zdajesz sobie z tego sprawк? Ilu by siк z tob№ z chкci№ zamieniіo? Miliony, miliony. Przecieї ty jesteњ sprytny, potrafisz to sobie skalkulowaж; otrzymaіeњ szansк, jakiej nie otrzymaі nikt inny. Opіaci ci siк to.

Byіa na tyle inteligentna, by nie mуwiж jak do dziecka i nie graж na twoich uczuciach, ktуrych nie rozumiaіa; miast tego przemуwiіa do umysіu chciwego zіodziejaszka ze slumsуw. Tam, sk№d pochodzisz, kaїdy ma jedno marzenie: zostaж Cillo. A przecieї oni w czasie tych testуw, ktуrych nie pamiкtasz, wyci№gnкli z ciebie ostatni strzкp najgікbszych marzeс.

- Przekupujesz mnie - odparіeњ wbrew instynktowi milczenia, przygl№daj№c siк jak miкsieс sercowy Dziwki њciska siк i rozdyma, niczym sparciaіa rкkawica bokserska.

- Oczywiњcie. To џle? Umowa jest chyba uczciwa.

- Powiedziaіaњ, їe to wy mnie nauczycie czego mam chcieж. Przegraіem.

Nie pojкіa twych sіуw. Przegraі? W jakiej grze? O co mu chodzi?

- Nie prуbuj tego wiкcej. Juї wkrуtce czeka ciк podrуї; wreszcie sam zobaczysz Mgіy. Musisz byж w dobrej formie. Przecieџ jesteњ ciekawy, to ciк podnieca; nie zaprzeczaj, ja wiem. Pamiкtaj: szeњж lat. Wrуcisz i zostaniesz najwiкkszym Cillo na Ziemi. Nie bкdziesz miaі jeszcze dwudziestu.

Zacz№іeњ siк њmiaж.

Pochyliіa siк nad іуїkiem. - Co...?

Odwrуciіeњ siк od niej, przekrкciіeњ na bok, zwin№іeњ do pozycji embronialnej. Chichot przeszedі w coњ innego. Wyciкli ci gruczoіy іzowe, wiкc nie byіa pewna. Sіyszaіeњ w jej gіowie zmieszanie, frustracjк i cichy strach.

- Proszк - szepnкіa.

Powiedziaіeњ coњ niemal bezgіoњnie; nie dosіyszaіa. Ale na pewno poszіa potem do centrum i spytaіa siк superkomputera, ktуry nigdy nie uroniі ni jednego twego oddechu. Superkomputer zaњ odrzekі jej:

- Bojк siк.

. Teraz .

I to strach wyrywa Puтo z podsnu. Budzi siк w nieznanym mu pokoju, nieprzystosowanym do jego potrzeb, co poznaje po jednostajnym ciemnym chіodzie otoczenia; budzi siк zatem wbrew zamysіom swych nadzorcуw: nie powinien siк obudziж. Coњ siк dzieje. Anielski sіuch go nie zawodzi: krzyki na korytarzach, rozwrzeszczane gіoњniki, alarmy. To nie jest Szkoіa. To na pewno juї ta Stacja Tranzytowa, o ktуrej opowiadaіa mu Dziwka. Wstaje z іуїka, podchodzi do zamkniкtych elektronicznie drzwi; porusza siк tak ostroїnie, takimi delikatnymi st№pniкciami niestуp, w tak muzycznym balansie ohydnego ciaіa, jakby specjalnie dla niego tutejsza grawitacja zmniejszyіa siк do uіamka naturalnej - zmysі rуwnowagi Puтo nie znajduje siк w uchu wewnкtrznym, w bікdniku: zaprojektowano i wszczepiono mu bardziej „elastyczny” niebікdnik, gotуw do natychmiastowego adaptowania siк do nowych warunkуw, jakiekolwiek by siк one nie okazaіy. Stoj№c przy drzwiach Puтo sіucha. I sіyszy: - ...natychmiastowe stawienie siк w Sali Tranzytowej numer jeden. Powtarzam... - Co im siк staіo? Poszaleli? - Aleї, kochanie, oni z definicji s№ szaleni. - Odzyskali przytomnoњж? Kto pozwoliі? Kto pozwoliі? Co za burdel... - Z drogi, z drogi! - I co to w ogуle znaczy? Myњlaіem, їe tuczniki nie potrafi№ mуwiж, a co dopiero pisaж! A matki przecieї їaden z nich nie miaі. Wiкc sk№d to...? - A odwal siк; co, moїe to moja wina? - Pewnie sprzкgli siк z jakimњ telepat№. Pamiкtasz co nawyrabiaі Dwunasty? - Wszystko przez tego nowego anastezjologa. Oni ciкgiem powinni byж w transie, nie mieliby szans poі№czyж siк z myњlakami i dostaж do wspomnieс w naszych gіowach. - Uwaga...! - Puтo stoi i sіucha. Co tam siк dzieje? Wyczuwa szybkie przemieszczanie siк wielu ludzi za przegrod№ metalowych drzwi. Niemal sіyszy ich strach. Sіyszy takїe zbliїaj№c№ siк Dziwkк. Gdy drzwi siк otwieraj№, on siedzi w bezruchu na swym іуїku. Wchodzi Dziwka wraz z mкїczyzn№ o orientalnach rysach twarzy; oboje s№ w mundurach. Puтo tego nie widzi; odmiennoњci materiaіu ich ubraс domyњla siк po wydawanych przezeс specyficznych szelestach podczas ich poruszeс (on, sam nagi pod sw№ nieskуr№), azjatyckie pochodzenie przodkуw mкїczyzny zgaduje po ksztaіcie jego czaszki. - Obudziі siк. - Mкїczyzna wzrusza ramionami: - Oni wszyscy siк pobudzili. - Dziwka zwraca siк bezpoњrednio do Puтo: - Maіe opуџnienie. Nic powaїnego. - Z korytarza dochodzi wtem trzask, rumor i kobiecy krzyk, zaprzeczaj№c sіowom Dziwki. Puтo czyni dіoni№ znak pogardliwego szyderstwa. Dziwka we wnкtrzu zamkniкtych ust wywija jкzyk ku podniebieniu, oznajmiaj№c Puтo sw№ dezaprobatк. Puтo sіyszy w jej gіowie ci№gіy, wysoki dџwiкk koncentracji i skupienia, ziemniakowiaty miкsieс jej serca kurczy siк i rozkurcza szybciej niї zazwyczaj. - Skoro tak... Idziemy, Puтo. - Mкїczyzna іapie j№ za ramiк, najwyraїniej nie bкd№c przekonanym o sіusznoњci tej decyzji. - Co...? - Przerzucimy go w dwуjce. Okay? Idziemy, Puтo. - Wychodz№ na korytarz. Puтo rozgl№da siк, ale nie widzi їadnych wiкcej szkieletуw. Chaos zostaі opanowany. Id№. Nie widzi rуwnieї tych metrowej dіugoњci ciкж w supertwardej materii њcian, ukіadaj№cych siк w gigantyczne litery, a te w sіowo, ktуre towarzyszy im, wci№ї siк powtarzaj№c, gdy tak zagікbiaj№ siк w podziemny labirynt Stacji Tranzytowej. Њciany krzycz№: Mamo Mamo Mamo Mamo Mamo... Wci№ї id№, kiedy te niemoїliwe ciкcia zaczynaj№ nabiegaж i broczyж jak№њ ciecz№, gкst№ i czerwon№, ktуra przecieї nie moїe byж krwi№. Puтo sіyszy nieme lкk i dezorientacjк towarzysz№cych mu w tym ostatnim marszu kobiety i mкїczyzny - lecz nie rozumie ich. Napisуw teї by nie zrozumiaі. On dysponuje jedynie swoj№ wіasn№ pamiкci№. Id№, id№ i id№, a choж ksiкїycowy niechуd Puтo, tak pіynny, tak taneczny, zdaje siк wymuszaж nienaturaln№ powolnoњж jego kroku, w istocie to on wyprzedza swych straїnikуw i przewodnikуw, nie na odwrуt. Rуїne przedmioty dryfuj№ wokуі nich przez powietrze wbrew grawitacji; trzaskaj№, samoistnie otwieraj№c siк i zamykaj№c, mijane drzwi; za zakrкtem krzesіa i stoliki wpeіzaj№ na sufit; wyrwany komuњ z dіoni dіugopis wypisuje bezsensowne bazgroіy na biaіym chodniku; kamera straїnicza jak oszalaіa krкci siк na wysiкgniku; іomocz№ w poprzek korytarza niczyje kroki; kartki papieru z tablicy ogіoszeс њcieraj№ siк ze sob№ ponad gіowami id№cych, niczym rozwњcieczone drapieїne ptaki; sama tablica drїy w wibracji o wci№ї wzrastaj№cej czкstotliwoњci. Id№. Puтo juї wie, przypomniaі sobie. Oto jest gniew bogуw.

. Bogowie .

Rzekі nauczyciel:

- Rok њwietlny to jest dziewiкж i pуі biliona kilometrуw. Odlegіoњж do najbliїszej obcej gwiazdy przemnуї sobie przez cztery koma trzy. A Alfa Centauri nie posiada przecieї planet. Taka Epsilon Eridani jest jeszcze dwa i pуі raza dalej. Wiкc sam widzisz, Puтo. To mrzonki. Nawet gdybyњmy posiadali technologiк umoїliwiaj№c№ utrzymanie ci№gu 1 g aї do osi№gniкcia podњwietlnej, a potem podczas deceleracji aї do caіkowitego wyhamowania; nawet gdybyњmy dysponowali przepisem na takie cudowne paliwo, ktуre swoj№ wіasn№ mas№ nie potкgowaіoby automatycznie wielkoњci masy poruszanej, wymuszaj№c zwiкkszanie ci№gu, ktуre wymaga wiкcej paliwa, i tak ad infinitum; nawet gdybyњmy potrafili czyniж takie cuda - to co z czasem? Bo w sferze o promieniu dwudziestu piкciu lat њwietlnych z caі№ pewnoњci№ nie ma odpowiednich planet. Wiкc co? Posyіaж ludzi na zatracenie w einsteinowskich paradoksach? Doleciawszy do celu zastan№ tam swe wnuki przybyіe na miejsce w oka mgnieniu dziкki wykorzystaniu teorii wyїszych wymiarуw, o ktуrych dziњ wiemy tyle, їe byж moїe istniej№. Zrozum zatem, Puтo: nikt nie wyіoїy pieniкdzy na podobnie niepewne przedsiкwziкcie, a juї na pewno nie rz№d, na pewno nie NASA. Wol№ sobie bazy na Marsie budowaж, koszt im siк zwraca w prawach do transmisji telewizyjnej. I tak by caіa sprawa cicho umarіa, gdyby nie genetycy. Myњlisz sobie: co, u licha, maj№ wspуlnego genetycy z podrуїami miкdzygwiezdnymi? A widzisz, maj№, maj№. Facet nazywaі siк De Door i nawet nie byі profesorem. Miaі fuchк w zakіadzie psychiatrycznym... ha, sіynna historia, najlepszy kawaіek z „Ksiкgi wielkich odkryж”. No wiкc ten De Door zainteresowaі siк pewnym piromanem, ktуrego leczyli tam od paru miesiкcy, a ktуremu wci№ї wszystko dosіownie paliіo siк pod palcami. De Door zorientowaі siк, їe oto ma do czynienia z ewidentnym przypadkiem pirokinezy czyli wzniecania ognia wyі№cznie za pomoc№ siіy woli. Genialnoњж De Doora polega jednak na jego podejњciu do fenomenu. Cуї on mianowicie zrobiі? Pobraі od pirokinetyka prуbkк tkanki - wіosy po prostu mu wyrwaі - po czym za wіasne pieni№dze przeprowadziі w jakimњ prywatnym instytucie analizк genomu delikwenta, z wydrukiem pobiegі do biblioteki, gdzie wypoїyczyі atlas ludzkiego DNA i zabraі siк do porуwnaс. Co, rzecz jasna, nic mu nie daіo, bo jeden czіowiek to za maіo, by na jego podstawie wyprowadzaж ogуlne teorie. Potrzebowaі wiкcej nadzmysіowcуw do weryfikacji danych. I tu juї nie mуgі liczyж na przypadek. Zacz№і іaziж ze szkicem projektu po przerуїnych fundacjach. Niestety, уw piroman ze szpitala dla obі№kaсcуw zd№їyі siк w miкdzyczasie samemu spaliж doszczкtnie i De Door nie miaі juџ dowodu. Min№і rok, drugi, trzeci. No i zgadnij, Puтo, kto przyznaі doktorkowi fundusze? Nieoceniony Pentagon. Zastanawiasz siк zapewne dlaczego? Czyїby mu uwierzyli? I to akurat wojsko? Diabіa tam! Przyszіy po prostu raporty wywiadu o wzmoїonym zainteresowaniu Chiсczykуw technikami pozazmysіowej inwigilacji nieprzyjaciela i jakiњ generaі dopisaі na takim raporcie: >sprawdziж, wyprzedziж - i oto zdumionego De Doora przywaliіa lawina pieniкdzy. Goњж przynajmniej zdawaі sobie sprawк jak kapryњne s№ bуstwa U. S. Army i jak przypadkowy jego tryumf, nie traciі wiкc czasu. Spora czкњж przyznanych mu funduszy poszіa na wykup reklam w gazetach i Internecie. Ktokolwiek udowodni posiadanie jakichkolwiek, chociaїby najsіabszych, zdolnoњci paranormalnych... i tak dalej, i tak dalej. Wysokie sumy obiecywaі, zgіosiіy siк dziesi№tki tysiкcy. De Doorowi wystarczyliby jedynie trzej niespokrewnieni osobnicy o podobnych talentach. Tymczasem najpierw wyіowiі empatк, potem dalwidza, potem znуw empatк... w kaїdym razie ciкїko mu to szіo. Ostatecznie jako pierwsz№ wyizolowaі sekwencjк genуw odpowiedzialn№ za umiejкtnoњж wykrywania њwiadomego kіamstwa w sіowach rozmуwcy czyli za szcz№tkow№ empatiк wіaњnie. A їe jeden z empatуw daі siк zwerbowaж wojsku do prowadzenia przesіuchaс podejrzanych o szpiegostwo - De Door otrzymaі kolejny finansowy zastrzyk. Rozbestwiony Pentagon zgіosiі zapotrzebowanie na peіnych telepatуw. De Doorowi, oczywista, wyszіo co innego: telekinetycy. I to marni; przesunie taki dіugopis, przewrуci kartkк ksi№їki, a juї pot siк z niego leje strumieniami i ledwie biedak dycha. Ale dla De Doora - w odrуїnieniu od jego mocodawcуw - siіa talentu nie miaіa znaczenia, on mierzyі dalej. Szіo mu o program dіugofalowy; i ostatecznie wywalczyі naс forsк. Sіyszaіeњ o Konwencji Madryckiej? No wiкc on j№ zіamaі. Zreszt№ іami№ j№ wszyscy, ale on bodaj najjaskrawiej. Miaі rz№dowe bіogosіawieсstwo, wiкc siк nie przejmowaі. Zacz№і od zygot i zarodkуw; nastrzykiwaі naj№drza, stosowaі retrowirusy... Znaі juї geny odpowiedzialne i stosowne spotкgowanie danych zdolnoњci nie stanowiіo dlaс problemu. Wiкkszym problemem byіo unikniкcie ubocznych efektуw selektywnego manipulowania genami sprzкїonymi; po prawdzie do dziњ sobie z tym nie poradziі. W kaїdym b№dџ razie pierwsi sztucznie wyhodowani telekinetycy, ci nazdmysіowi transgeniczni homo sapiens, urodzili siк z іon mechanicznych macic jedenaњcie lat temu. To jeszcze byіa seria eksperymentalna, zreszt№ De Door wci№ї doskonali modele genomуw poszczegуlnych nadzmysіowcуw, skatalogowaі juї wszystkie ich typy... Ale nas, ciebie, Puтo, interesuj№ wyі№cznie telekinetycy. Seria bкd№ca obecnie w uїyciu posiada juї moc wystarczaj№c№ do siкgniкcia wgі№b j№dra Galaktyki. Siіy woli nie ogranicza prкdkoњж њwiatіa. Odkryliњmy wiele ciekawych planet. Ale ciebie, Puтo, interesuje wyі№cznie Otchіaс Czarnych Mgieі.

. Dlaczego .

Rzekі nauczyciel (inny):

- To siк nazywa idiom. To siк zdarza wtedy, gdy їaden z nas nie jest telepat№. Ty jesteњ czіowiek, ja jestem czіowiek. Ty jesteњ mкїczyzna, ja jestem mкїczyzna. I nawet tym samym jкzykiem siк posіugujemy. I nawet kultury, z ktуrych siк wywodzimy, w jakiejњ tam, dosyж sporej czкњci, siк pokrywaj№. Ale ani ja ciebie rozumiem, ani ty mnie. To znaczy, przy obopуlnym wysiіku jesteњmy w stanie przekazaж sobie niektуre myњli w ich najprostszej i najmniej osobistej sіownej interpretacji. Ale to wszystko. Do їadnego gікbszego porozumienia nie jesteњmy zdolni. My - a co dopiero ludzie nie posіuguj№cy siк wspуln№ mow№, ludzie o wzajemnie sobie obcej pamiкci doњwiadczeс, wyroњli na niekompatybilnych kulturach, posiadaj№cy odmienny wygl№d. A co dopiero czіowiek i nieczіowiek. Wуwczas ten obszar psychicznej zbieїnoњci zmniejsza siк do mikroskopijnej szerokoњci pasa, jeњli chwytasz moj№ analogiк, Puтo. A chwytasz, co? Wyobraџ sobie, їe masz za zadanie porozumieж siк z drzewem. Wiesz a priori, iї jest ono inteligentne. Musisz zainicjowaж dialog. Od czego zaczniesz...? To s№ tego typu szarady. Robimy co w naszej mocy, ale my jesteњmy sob№, a Oni sob№. Nie sposуb wyjњж poza wіasne myњli. To prawo. Spуjrz na historiк: jak radzili sobie ci konkwistadorzy, odkrywcy, podrуїnicy? Albo zabierali ze sob№ na kilka lat paru tubylcуw, їeby nauczyli siк jкzyka zdobywcуw, albo zostawiali na miejscu swoich poliglotуw; ale najlepszym, choж najbardziej czasochіonnym sposobem, byіo po prostu wyhodowanie sobie tіumaczy: zakіadali na brzegu osadк, zamieszkan№ oczywiњcie wyі№cznie przez mкїczyzn, wracali po dwudziestu latach - i mieli oto tuzin mieszaсcуw szwargoc№cych swobodnie w obu jкzykach, naleї№cych do obu kultur i nie naleї№cych do їadnej, lojalnych wobec obu panуw i wobec їadnego: idealny pomost cywilizacyjny, zіoty њrodek, z ktуrego jednako daleko do kaїdego z brzegуw. Owi mieszaсcy, wіaњnie dlatego, їe nie przynaleїeli w peіni ani do jednej, ani do drugiej spoіecznoњci, byli je w stanie w swojej osobie w jakiњ tam, niedoskonaіy zapewne, sposуb zsyntetyzowaж. Uњrednienie, wypadkowa, nowa jakoњж. W naszym przypadku, w twoim przypadku, Puтo, w przypadku Otchіani Czarnych Mgieі - rzecz jasna nie ma mowy o їadnym wzajemnym wymieszaniu gatunkуw. Niemniej pozostaje niepodwaїalnym faktem, їe nie jesteњmy w stanie Ich zrozumieж, my, ludzie, obdarzeni takim, a nie innym ciaіem, w taki, a nie inny sposуb postrzegaj№cy њwiat, uwiкzieni w tym swoim obrazie њwiata, w їyciu przeїywanym na swуj czіowieczy sposуb, w pamiкci wіasnej i cywilizacyjnej - i tak dalej, i tak dalej. Czy ty mnie rozumiesz, Puтo? Teї nie w peіni. Jest rуwnieї i takie prawo: kaїdy kaїdemu obcy. Mhm, odbiegіem od tematu... Widzisz, Puтo, to ty bкdziesz naszym tіumaczem w Otchіani Czarnych Mgieі. Z pewnoњci№ pojmujesz powody, dla ktуrych konieczne byіy te operacje. Znasz pochodzenie Snуw. Przedstaw to sobie jako skalк, ktуrej jeden koniec stanowi czіowiek, a drugi Oni. My przesuwamy ciк w kierunku tego drugiego koсca, zarуwno twoje ciaіo, jak i umysі, choж z ciaіem zawsze іatwiej, w koсcu to tylko organiczna maszyna. I w jego przypadku osi№gnкliњmy juї granicк, ktуrej nie moїemy przekroczyж - ktуrej ty nie moїesz przekroczyж. Szkoіa uczyniіa wszystko, co w jej mocy, byњ mуgі maksymalnie zbliїyж siк do њwiata, w ktуrym їyj№ Oni. Zrozumieж go. Staraж siк postrzegaж go tak, jak Oni go postrzegaj№ - teraz juї posiadasz niektуre potrzebne do tego zmysіy. Oczywiњcie nie wszystkie i oczywiњcie niedoskonaіe - poniewaї mimo wszystko wci№ї pozostajesz czіowiekiem, i to nie tylko przez pamiкж swego czіowieczeсstwa; w koсcu gdybyњmy ciк przesunкli do koсca skali (choж to przecieї niemoїliwe), staіbyњ siк dla nas po prostu tak samo obcy jak Oni i teї niczego nie byіbyњ w stanie przetіumaczyж. Ty masz staж pomiкdzy. Poniewaї jednak nie jesteњ naturalnym mieszaсcem, a jedynie sztucznie przystosowanym homo sapiens, zawsze ci№їyж bкdziesz w swych translacjach ku ludzkiemu punktowi widzenia, i my to akceptujemy, godzimy siк z tym nieusuwalnym wypaczeniem. Zwіaszcza, їe psychicznie nie przesun№іeњ siк po tej skali ani o dziesi№t№ czкњж jej rozpiкtoњci. Tu, w Szkole, moїemy jedynie zainicjowaж ten proces, przygotowaж ciк - st№d Sny - tudzieї staraж juї na etapie selekcji wybraж osobк w sposуb naturalny najbardziej predystynowan№ do funkcji tіumacza na danym њwiecie - i st№d testy. Nie moїemy natomiast nauczyж ciк Ich jкzyka, poniewaї sami go nie znamy; zreszt№, pozostaj№c w peіni ludџmi, i tak nie bylibyњmy w stanie go sobie przyswoiж. To ty, Puтo; ty, tam, w Otchіani Czarnych Mgieі, bкdziesz uczyі siк Ich mowy, jak№kolwiek by siк ona nie miaіa okazaж; ty bкdziesz nam Ich tіumaczyі, interpretowaі, wyjaњniaі; uczyі nas, ile moїemy siк nauczyж - my, ktуrzy nie jesteњmy tob№. Wiesz: jesteњ pierwszy. Wszyscy jesteњcie pierwsi, to pionierskie przedsiкwziкcie, їadnych doњwiadczeс, їadnych bікdуw poprzednikуw, ktуrych moglibyњcie unikn№ж - to wy, Puтo, ty i twoi odpowiednicy na innych planetach (a niektуrych z nich byж moїe poznaіeњ tu, w Szkole, jeszcze zanim stali siк tym, czym s№), wy bкdziecie popeіniaж te historyczne bікdy. Nie mуwiк, їe to bкdzie іatwe. W istocie bкdzie to bardzo trudne, granicz№ce z niemoїliwoњci№. Znajdziesz siк na tej planecie sam, pozbawiony bezpoњredniego wsparcia naszej orbitalnej placуwki, ktуra zreszt№ na razie nie jest niczym innym, jak kup№ tymczasowo pospawanego zіomu, w ktуrej poci siк troje zapracowanych ludzi, w tym jeden szalony telepata, wiкc wіaњciwie nie czіowiek - znajdziesz siк w Otchіani Czarnych Mgieі tak, jak teraz przede mn№ stoisz, Puтo: zmieniliњmy twуj organizm na tyle, byњ mуgі tam przeїyж dowolnie dіugo, o ile nie spotka ciк coњ, czego nie przewidzieliњmy, coњ, o czym nie mamy pojкcia. Bo nie wiemy nawet co uczyni№ Oni, gdy zdadz№ sobie sprawк z twej obecnoњci, a przecieї nast№piж to powinno jak najszybciej, bo wszak wysyіamy ciк tam wіaњnie po to, їebyњ nawi№zaі z Nimi kontakt, rozmawiaі. Zdaj sobie sprawк z Ich obcoњci: dla czіowieczego telepaty Ich myњli po prostu nie istniej№. Toteї prуcz funkcji tіumacza sprawowaж bкdziesz zarazem funkcjк naszego ambasadora. Ј№cznoњж z orbit№ zapewni ci ten ich miejscowy tucznik, a przez niego zyskasz і№cznoњж z Ziemi№. Ale nawet mimo obejњcia w ten sposуb ograniczenia szybkoњci komunikacji do szybkoњci њwiatіa - jest to nazbyt dіugi іaсcuch, byњ miaі czekaж z kaїd№ decyzj№ na sіowo Ziemi. Zaakceptuj tк myњl: bкdziesz sam na obcej planecie, poњrуd Obcych. A w tej chwili wiesz o Nich tyle, co my: prawie nic. Owe Sny, ktуre ws№czyliњmy ci w umysі, to jedyne Ich nagrania z automatycznych sond, jakimi dysponujemy i na podstawie analizy tych nagraс zbudowaliњmy twуj profil percepcji, wiкc moїe pomyliliњmy siк, nie jest to wykluczone. Ty bкdziesz nasz№ nastкpn№ sond№. Niezaleїnie od sukcesu czy poraїki tego przedsiкwziкcia, miejsce w podrкcznikach historii masz zapewnione. Jesteњ, Puтo, jednym z Kolumbуw kosmosu. To nie science fiction; to rzeczywistoњж.

. Science fiction .

- To jakaњ pieprzona science fiction! - rzekі Goњж.

- Juї nie fiction, juї nie fiction - odmrukn№і Wielki.

- Dajcie spokуj... - szepnкіa Dziwka.

W przeddzieс zapowiedzianego wyjazdu do Stacji Tranzytowej, kiedy juї nikt niczego ciк nie uczyі, a i ty sam nie miaіeњ juї ochoty niczego nowego siк dowiadywaж, wbrew sobie podsіuchiwaіeњ rozmowк tocz№c№ siк w jednym z pokoi, dwa piкtra wyїej. Mimo zamkniкtych drzwi twej celi, grubych њcian Szkoіy i hermetycznego niemal jej podziaіu na odrкbne sekcje - twуj niemoїliwy, anielski sіuch prowadziі ciк nieomylnie po budynku korytarzami i schodami, rurami i szybami wentylacyjnymi, poњrуd burzowego haіasu wszechdџwiкkуw, uderzaj№cych zewsz№d gіosуw i odgіosуw, poњrуd cudzych umysіуw i cudzych ciaі - do miejsca, gdzie trwaіa dyskusja, w ktуrej padіo byіo twe imiк. Oni w to nie uwierz№, powiedz№, їe zmyњlasz - jak zawyrokowali po twym wyznaniu o muzyce ich myњli: їe to niemoїliwe, byњ j№ sіyszaі - wiкc nawet nie bкdziesz prуbowaі ich przekonaж. Wyposaїenie ciк w podobnie nieludzki sіuch stanowiіo integraln№ czкњж ich planu, zatem uczynili to - a teraz nie wierz№ w potкgк swego wіasnego daru. Nie wiedz№ co urodzili, nie chc№ wiedzieж. Ich sprawa. Ty sіyszysz.

Goњж: - Ja myњlaіem, їe to placуwka badawcza, їe... no, nie wiem; w kaїdym b№dџ razie nie tego oczekiwaіem.

Wielki: - Nie dostaі pan papierуw? Ma pan przecieї dostкp. Trzeba byіo przeczytaж, nie byіby pan zaskoczony.

Goњж: - A co mi pan tu papierami...! Wіaњnie nie chciaіem nic czytaж, chciaіem zobaczyж na wіasne oczy, po to mnie wysіaі prezydent, w lekturк wojskowych okуlnikуw to ja siк rуwnie dobrze mogк zagікbiaж w Waszyngtonie, zreszt№ i tak w nich tonк; a tutaj przyjechaіem, їeby osobiњcie sprawdziж na co id№ te miliardy.

Wielki: - No i sprawdziі pan.

Goњж: - Jezu Chryste... - (gікboki oddech) - Moїna tu paliж?

Wielki: - A co pan ma? Nikotynowiec? Oj, nieіadnie.

Goњж: - Chciaіbym wiedzieж kto w ogуle wpadі na ten genialny pomysі. Co? Jest ktoњ taki, czy teї juї zd№їyі zgubiж swoje nazwisko w tym magicznym krкgu obiegu pism w Pentagonie, mhm? Panie puіkowniku?

Wielki: - Projekt byі autoryzowany przez wszystkich trzech kolejnych prezydentуw, wiкc prosiіbym bez grуџb.

Goњж: - A pan co taki hardy? Niby puіkownik, a stawia siк jak, nie przymierzaj№c, szef sztabu. Jak№ї to niby wіadzк daje panu to stanowisko - dyrektor Szkoіy - їe pozwala pan sobie na podobne odzywki?

Wielki: - Spokojnie, spokojnie... Przecieї pan wie: te wszystkie imponuj№ce szarїe - to tymczasowe. Dziewiкжdziesi№t procent personelu Szkoіy to їoіnierze jedynie nominalni, proszк tu nie oczekiwaж przepisowych salutуw i entuzjastycznego trzaskania obcasami. Kwalifikacji, jakich wymagamy, raczej nie nabywa siк w West Point.

Goњж: - Im dіuїej pana sіucham, tym bardziej mкtne to wszystko siк staje, panie... pan tak naprawdк nie jest puіkownikiem, co?

Wielki: - Ynix. D’Afferto Ynix.

Goњж: - A cуї to za nazwisko, u licha? Dlaczego nie nosicie plakietek identyfikacyjnych?

Dziwka: - Na pocz№tku byіy. Ale zarz№dzenie wymagaіo posіugiwania siк faіszywymi toїszamoњciami i zrobiі siк, za przeproszeniem, nielichy burdel.

Goњж: - A pani...?

Dziwka: - Kapitan Felicita Alonso.

Goњж: - I to jest prawdziwe nazwisko czy faіszywka?

Dziwka: - Prawdziwe. Tego zarz№dzenia nikt juї nie przestrzega. Ludzie zapominali wіasnych imion, nie maj№ gіowy do caіej tej konspiracji.

Goњж: - Gubiк siк. Po cholerк takie zarz№dzenie?

Wielki: - Widzi pan, u nas pracuje, na etacie i na zlecenia, masa miкdzynarodowych sіaw. Wszyscy s№ na hipnotycznym bezczasie, wiкc nawet ich nie zaprzysiкgamy, bo i tak nic nie zapamiкtuj№ i nie s№ w stanie їadnej tajemnicy zdradziж - ale w koсcu moїe siк zorientowaж ktoњ z zewn№trz. Dublujemy im spкdzany u nas czas. Ja, na przykіad, od piкciu lat jestem zahibernowany w podziemiach Luny IV, w ramach eksperymentu Eternity - sіyszaі pan moїe? A wielu pracuj№cych w Szkole etatowcуw to po prostu zombies. Z krуtkookresowymi zlecaniobiorcami radzimy sobie inaczej: jakaњ urojona konferencja naukowa na drugim koсcu њwiata, tego typu rzeczy.

Goњж: - Ale po co to wszystko...?

Wielki: - A jak pan myњli? Dla zachowania tajemnicy. Widziaі pan ten plakat w gabinecie? „Wszechњwiat bкdzie nasz!” Szybciej, wiкcej, lepiej. Їeby USA pierwsze otworzyіy ambasadк w Obіoku Magellana. Taka jest oficjalna egzegeza. Chwyta pan klimat?

Goњж: - Pan ma jakieњ obiekcje, zastrzeїenia...?

Wielki: - Aleї sk№d! Ja jestem zaњlepiony entuzjasta! To mnie siк koniami powstrzymuje. Tu moje nazwisko pod kaїdym rozkazem. D’Afferto Ynix, D’Afferto Ynix. Ostatnio zasmakowaіem w lekturze protokoіуw z Procesуw Norymberskich. Uczmy siк na cudzych bікdach.

Goњж: - To їart?

Dziwka: - Їart, їart.

Goњж: - Specyficzne poczucie humoru...

Wielki: - Prawda? - (po chwili) - Da pan tego papierosa.

Milczenie.

Goњж: - Ynix, Ynix... sk№d pan wіaњciwie pochodzi?

Wielki: - Wie pan, to њmieszne: ja akurat nie jestem obywatelem Stanуw Zjednoczonych. Bezpaсstwowiec, mam niebieski paszport ONZ.

Goњж: - Ach, pan jest jednym z tych...

Wielki: - Dokіadnie. Z tych. Z pierwszego miotu.

Goњж: - Nie bкdzie niedyskrecj№ pytanie o pana Atrybut?

Wielki: - A jak pan myњli? - (po chwili) - No dobrze. Ja jestem Szczкњciarz.

Goњж: - Mhm, ktoњ logicznie rozumowaі: jak moїe siк nie powieњж przedsiкwziкcie kierowane przez Szczкњciarza?

Wielki: - Noo, bardzo prosto: jeњli dziкki temu Szczкњciarz uratuje sw№ skуrк.

Dziwka: - Chyba odeszliњmy cokolwiek od tematu.

Wielki: - A jaki ten temat?

Goњж: - No wiкc, szczerze mуwi№c, uwaїam to wszystko, co tutaj robicie, za gікboko niemoralne i wcale bym siк nie zdziwiі, panie Ynix, gdyby rzeczywiњcie skoсczyіo siк to Procesem Norymberskim. Bardzo przepraszam, ale w moich oczach jesteњcie po prostu zbrodniarzami.

Wielki: (ze њmiechem) - Aleї nie ma potrzeby przepraszaж, drogi panie! Pan ma bardzo dobry wzrok.

Goњж: - Prosiіbym jednak o odrobinк powagi.

Wielki: - Przepraszam.

Goњж: - Przede wszystkim nie rozumiem powodуw, dla ktуrych kolejni prezydenci mieliby braж na siebie odpowiedzialnoњж za tк potwornoњж. Pomijaj№c wszystko inne, jest to gigantyczny bі№d polityczny.

Wielki: - Pan faktycznie nie czytaі niczego z materiaіуw, ktуre panu dostarczyliњmy. Znowu mnie czeka pogadanka. Felicita, proszк ciк...

Dziwka: - My podbijamy Galaktykк, panie sekretarzu.

Goњж: - Ale co pani mi tu...! - (wysi№kuje nos) - Co to ma byж, „Star Trek”? Podbijamy Galaktykк, teї coњ! Bкdzie wiek jak NASA podbija Ukіad Sіoneczny a jeszcze nie stanкіa ludzka stopa na wszystkich jego planetach. Ale oni przynajmniej nie wykorzystuj№ do tego celu dzieci, nie bawi№ siк w Boga. Szkoіa, akurat; Auschwitz, nie szkoіa.

Dziwka: - Pan katolik?

Goњж: - Ja czіowiek. A pani?

Dziwka: - Jak to? Zbrodniarz, rzecz jasna.

Wielki: - Felicita, ja ciк proszк.

Dziwka: - Na pocz№tek maіe sprostowanie: ludzka stopa stanкіa juї na wszystkich planetach Ukіadu Sіonecznego, na ktуrych mogіa stan№ж, i na wiкkszoњci ich ksiкїycуw. Jednakїe nie dziкki wysiіkom NASA, lecz naszym, dlatego teї nie jest to fakt powszechnie znany. W istocie jest to њcisіa tajemnica. A їeby byж precyzyjniejszym: transport, podobnie jak і№cznoњж i wiele innych dziedzin, stanowi domenк projektu Јono, kierowanego osobiњcie przez De Doora. Widziaі siк pan z profesorem, odwiedziі Їіobek? Nie? No tak.

Wielki: - Pan nie raczyі spojrzeж nawet na przygotowany przez nas harmonogram wizytacji.

Goњж: - Spojrzaіem, ale zignorowaіem go. Wolaіem z zaskoczenia.

Wielki: - Obustronnego, jak widaж.

Dziwka: - Ale zasadк pan zna, prawda?

Goњж: - Aї za dobrze. Czy ten caіy De Door nie sіyszaі nigdy o Konwencji Madryckiej? Cholerny Mengele. To juї setki tych... „dzieci”... wyhodowaі.

Wielki: - Sіownictwo byіo w aneksie. My nazywamy ich sztucznymi nadzmysіowcami. W slangu: tuczniki. Niezbyt іadnie; nie wiem sk№d siк to wziкіo.

Goњж: - Tuczniki. Boїe drogi.

Dziwka: - Dziкki De Doorowi i projektowi Јono kosmos stoi przed nami otworem. A co do Konwencji Madryckiej - co pan powie na chiсskie manipulacje maj№ce na celu redukcjк uwarunkowania seksualnego? U nich to idzie w miliony.

Goњж: - Џdџbіo w cudzym oku...

Dziwka: - Sekwoja raczej.

Wielki: (kaszle).

Dziwka: - Pana sekretarza, jak widzк, nie podnieca wizja podboju Wszechњwiata. size=4>

Goњж: - Ja jestem stary, pani Alonso, mnie maіo co podnieca. A juї na pewno nie jestem do tego stopnia zboczony, їeby ekscytowaж siк cudzym cierpieniem. Bo wszystkie te szumnie zwane projekty wіaњnie na ludzkim cierpieniu stoj№, moїe nie? Co wy robicie z tymi dzieжmi, co wy robicie... co robicie tym nieszczкsnym „sztucznym nadzmysіowcom”...

Dziwka: - Powoіujemy ich do їycia. Cierpi№? Moїe i cierpi№, chociaї De Door pracuje nad uczynieniem ich organicznie szczкњliwymi; ale jeњli cierpi№, jeњli w ogуle cokolwiek odczuwaj№ - to dziкki komu?

Goњж: - Wie pani, pani kapitan, kiedy matka prasuje swoje dziecko їelazkiem, przypala je papierosami, razi pr№dem, gіodzi i katuje, to siк jej dziecko odbiera, a j№ sam№ do wiкzienia wsadza. Znane mi s№ takie prawa.

Dziwka: - A znany jest panu specyfik o nazwie ServeViol? Ilu milionom ludzi uratowaі їycie?

Goњж: - Pani twierdzi...

Dziwka: - Oficjalnie produkuje siк go na orbicie. Tak naprawdк zbierany jest z czegoњ w rodzaju trawy parк tysiкcy lat њwietlnych st№d. Zdziwiony? Mogк mnoїyж przykіady, ale po co, nie w iloњci rzecz, a pan ma to wszystko w papierach, moїe siк zapoznaж ze statystyk№ w dowolnej chwili. Na kaїde jedno dziecko czy tucznika, ktуremu, wedіug pana, zadajemy cierpienie, przypadaj№ miliony uratowanych od niechybnej њmierci. Pomimo wszystko to jest operacja wojskowa, panie sekretarzu. Kiedy stoi pan wraz ze swoim oddziaіem w ariergardzie przegranej armii, a nieprzyjaciel naciera zamykaj№c drogк odwrotu, to dla uratowania armii poњwiкca pan puіk, i potem daj№ panu medal, a polegіym buduj№ pomnik i krкc№ film. Chwaіa im, krzycz№. Ale kto krzyczy? Їyj№cy.

Goњж: - To jest ohydna logika. W co wy wierzycie; tu, w Szkole, i tam, w Јonie? W co?

Wielki: - W wiкksze dobro, panie sekretarzu, w wiкksze dobro. Pana wnuk jest chory na zespуі Mowgsona, nie mylк siк? Testujemy wіaњnie lek sprowadzony z drugiego ramienia. Byж moїe bкdzie mуgі uzdrowiж George’a. Zabroni pan mu go podaж?

Goњж: - Kurwa maж, Ynix!!

Dziwka: - Przepraszam w jego imieniu.

Milczenie.

Goњж: - Tylko їe rozkrкcaj№c ten caіy interes, stwarzaj№c pierwszych „sztucznych nadzmysіowcуw”, nie wiedzieliњcie, nie mogliњcie wiedzieж o owych cudownych medykamentach...

Wielki: - Tak, ma pan racjк, to jest efekt uboczny, przypadkowe odkrycia - chociaї waїne, przyzna pan. Prawdziwy cel stanowi, jak to okreњlono, „technologiczny megaskok”. Szukamy obcych cywilizacji, ktуre moglibyњmy bezboleњnie oskubaж z wiedzy. My, to znaczy USA. Zna pan historiк wyњcigu o bombк atomow№? No wiкc w porуwnaniu z projektem Samorodek projekt Manhattan to jak wynalezienie agrafki przy odkryciu teorii wzglкdnoњci. Prawdy naukowe, do ktуrych doszlibyњmy po tysi№cach lat, maszyny jak magiczne artefakty, sama nauka jak magia, moce zaiste boskie; dla reszty њwiata bкdziemy jak Cortez dla Aztekуw: niewyobraїalne potкgi, niewyobraїalne bronie, niewyobraїalna wіadza... Cуї to by musiaі byж za prezydent, ktуry by siк nie podpisaі pod czymњ takim? B№dџmy powaїni; z nas trojga to przecieї pan jest politykiem.

Goњж: - A Szkoіa...

Dziwka: - To wіaњnie za poњrednictwem takich Puтo bкdziemy ich „skubaж”.

Goњж: - Dlaczego wybraliњcie do prezentacji wіaњnie jego? Pani jest jego oficerem prowadz№cym, prawda?

Dziwka: - Nie tylko jego, ale on jest najbardziej „miкkki”. Jutro jedzie do Stacji Tranzytowej. Zobaczyі pan produkt finalny, jeњli moїna siк tak wyraziж.

Goњж: - W tych murach najwyraџniej moїna wszystko, niech siк pani wyraїa. Produkt finalny. Sierota, powiedziaіa pani. Metys z Poіudniowej Ameryki. Dlaczego wіaњnie on? Przecieї i angielskiego musieliњcie go uczyж.

Dziwka: - To nie jest kwestia naszego wyboru. Dochodziliњmy do tego metod№ prуb i bікdуw. Te pуіdzikie dzieci slumsуw posiadaj№ po prostu najwiкksze szanse na skuteczne przystosowanie siк, s№ najbardziej...

Goњж: - ...„miкkkie”. Co to znaczy?

Dziwka: - Teї slang. „Miкkki” czyli potrafi№cy siк psychicznie zaadaptowaж, zaadaptowaж swуj umysі do dowolnych nowych warunkуw, zaakceptowaж je takїe podњwiadomie - st№d dzieci. Jak najmіodsze. Optymalny wiek, te dziesiкж-dwanaњcie lat, stanowi wynik pogodzenia dwуch sprzecznych wymagaс: maksymalnej chіonnoњci i plastycznoњci umysіu oraz zdolnoњci mentalnych, inteligencji. Nikt starszy nie ma juї szans na tak instynktowne i peіne zrozumienie Obcych. Ostatecznie - їe ucieknк siк do trochк myl№cej analogii - najіatwiej uczymy siк jкzykуw nie kiedy indziej, jak w dzieciсstwie.

Goњж: - Ale... czy wy tego nie rozumiecie? To s№ dzieci.

Dziwka: - Dzieci. A cуї to znaczy? Ten okres їycia czіowieka - dzieciсstwo - nabraі specjalnego, metafizycznego nieomal, znaczenia dopiero kilkaset lat temu. Wczeњniej, przez wieki i tysi№clecia, dzieci to byli po prostu ludzie niewielkiego wzrostu, czasowo upoњledzeni umysіowo, z racji swego wieku posiadaj№cy niewielkie doњwiadczenie, zatem bardziej bezbronni; tyle. Nie strzeїono ich przed њwiatem, nie okіamywano ich, nie kreowano dla ich potrzeb odrкbnej, faіszywej rzeczywistoњci dzieciсstwa, oni їyli w tak samo okrutnej i bezwzglкdnej rzeczywistoњci dorosіych. Pan rozumuje podіug dziewiкtnastowiecznych kryteriуw. Puтo by pana nauczyі. Dzieciсstwo to stan sztuczny, wymuszony przez nienaturalnie luksusowe warunki zewnкtrzne. Proszк siк przejњж po byle slumsach.

Goњж: - Pani w to wierzy?

Dziwka: - Cуї, jest to jedno ze standardowych usprawiedliwieс. Oni sami je nam podsunкli. Akceptujemy tк teoriк, bo zgadza siк z praktyk№. I teraz juї ograniczamy nasz nabуr wyі№cznie do osobnikуw o pochodzeniu i їyciorysie podobnych do puтowego.

Goњж: - Lecz tak naprawdк chodzi po prostu o to, їe takie dzieci іatwiej ulegaj№ waszej woli, co?

Dziwka: - Bynajmniej. Oni wіaњnie, ci Puтo, potrafi№ wbrew wszystkiemu zachowaж swoj№ wіasn№ wolк. Wolк przetrwania, przeїycia, pokonania nas. Chyba nawet dumк, o ile mogк to oceniж. Inni odmawiaj№ wspуіpracy, zaіamuj№ siк psychicznie, jest im wszystko jedno albo okazuj№ siк po prostu nazbyt dziecinni. Poza tym, to kwestia statystyki. Musimy mieж odpowiednio duїy wybуr, aby wyselekcjonowaж jednostki naprawdк uzdolnione. A nie moїemy przecieї porywaж dzieci od matek; mimo wszystko prawo jest prawo, a my dziaіamy w zgodzie z nim, w caіkowitej zgodzie z obowi№zuj№cym prawem, panie sekretarzu. Toteї tacy Puтo s№ dla nas wrкcz idealni. Po prawdzie nie do koсca rozumiemy co sprawia, iї wіaњnie oni... jakby to powiedzieж...

Goњж: - Juї lepiej niech pani nic nie mуwi.

. Teraz .

Teraz, teraz; dzisiaj, za chwilк, za moment. Stanie siк. Puтo stoi na њrodku Sali Tranzytowej numer dwa i zamkniкtymi swymi nieoczami widzi chaos wokуі siebie. Hermetyczna Komora Tranzytowa, w ktуrej go zamkniкto, posiada њciany z pancernego tworzywa o przejrzystoњci szkіa, ale dla niego nie ma to znaczenia, podobnie jak fakt, iї jej wnкtrze oњwietlone jest oњlepiaj№co jasnym њwiatіem a reszta Sali tonie w ciemnoњci; kogoњ innego faktycznie oњlepiіoby ono, ale nie Puтo, nie Puтo. Widzi czerwone koіa ciepіych reflektorуw, lecz teraz wiкcej uwagi poњwiкca docieraj№cym do jego nieoczu promieniom X. Poza Komor№ wci№ї panuje chaos, choж przynajmniej nie szalej№ tam moce rozbudzonych tucznikуw-telekinetykуw z Sali numer jeden. Tuczniki z Sali numer dwa bezwіadnie pуіleї№ w swych pajкczych, koіyskowatych fotelach, szerokim okrкgiem otaczaj№cych Komorк; fotelуw jest dwanaњcie i tyleї nadzmysіowcуw w nich. Wszyscy њpi№, chociaї їaden nie њni. S№ jeszcze mіodsi od Puтo, to kilkuletnie dzieci; nagie, chude i koњciste, o ciaіach zdeformowanych niczym po jakiejњ straszliwej chorobie koњci, czaszkach bydlкcych, twarzach debilnych - ale to nie choroba, to te geny sprzкїone z odpowiedzialnymi za ich potwornie wyolbrzymione zdolnoњci parapsychologiczne. Ktуremuњ њlina cieknie z rozwartych ust, pielкgniarka zaraz j№ њciera przygotowan№ chusteczk№. Ich mуzgi s№ dogікbnie spenetrowane przez tysi№ce cienkich nуg owych szklano-plastikowo-metalowych robali przysiadіych na ich gіowach, symbiotycznie z nimi zszczepionych. Wizjami miejsc, do ktуrych tuczniki wysiіkiem swych umysіуw przenosz№ z Komory martwe іadunki oraz ludzi, kieruje superkomputer Stacji Tranzytowej, on teї zawiaduje sam№ wol№ nadzmysіowcуw, ktуrzy wszak sami z siebie nie byliby w stanie zadziaіaж z precyzj№ czasu i miejsca konieczn№ dla bezbікdnej translokacji їywego organizmu na odlegіoњж tysiкcy lat њwietlnych, nie mуwi№c juї o uczynieniu tego razem, jednym nagіym aktem swej zjednoczonej woli. Komputer posiada zarejestrowane zestawy wspуіrzкdnych odpowiadaj№ce kaїdemu z punktуw w przestrzeni, do ktуrego kiedykolwiek dokonywaі przerzutu; nieustannie aktualizuje te wspуіrzкdne, wprowadzaj№c korekty wynikaj№ce ze wzajemnego przemieszczania siк ukіadуw gwiezdnych w dwuramiennej spirali Mlecznej Drogi oraz z przemieszczania siк obiektуw w ramach tych ukіadуw po ich wyekstrapolowanych orbitach. Teraz na ekranach terminali kontrolerуw widniej№ koordynaty Otchіani Czarnych Mgieі. I koordynaty Puтo. Puтo stoi nieruchomo. Obserwuje bieganinк na zewn№trz Komory. Czy to normalne, czy teї spowodowane wymkniкciem siк spod kontroli tamtych tucznikуw? Obserwuje Dziwkк, konwersuj№c№ z zaіoїonymi na piersiach rкkoma i papierosem w ustach z jednym z kontrolerуw, pochylonym nad klawiatur№ i stukaj№cym palcem w sensoryczny ekran. Obserwuje rozstawionych pod њcianami ludzi z sekcji bezpieczeсstwa i konserwacji, gotowych do podjкcia natychmiastowego dziaіania w wypadku jakichњ nieprzewidywanych kіopotуw, ktуre jednakїe przewiduj№ tu wszyscy, nie jeden raz musiaіy siк juї im przydarzyж. Obserwuje, poniewaї jest obserwatorem. Boi siк. Dziecinnieje w tej Komorze z tym wiкksz№ szybkoњci№, im mniej czasu mu pozostaje do momentu przerzutu. Na zewn№trz zaczynaj№ bіyskaж њwiatіa ostrzegawcze, trwa odliczanie prowadzone spokojnie przez nieodrуїnialny od ludzkiego gіos komputera. Dziwka gasi papierosa, zapala drugiego. Ktoњ gіoњno rozmawia przez telefon. Ktoњ, kucaj№c, grzebie we wnкtrznoњciach jakiegoњ urz№dzenia i ledwo siк ogl№da na Puтo przez ramiк, obelїywie obojкtny na zbliїaj№cy siк moment jego wniebowziкcia. Ktуryњ z tucznikуw wpada w epileptyczn№ drgawicк, zbiegaj№ siк lekarze: strzykawki, komputery, krew. Ci pod њcianami przygotowuj№ sprzкt. Technik wali wњciekle w enter na swojej klawiaturze. Gіos komputera koсczy odliczanie. Puтo krzyczy. Tucznikom wystкpuj№ spod tіusto spoconej skуry zwierzкce їyіy. Dziwka odwraca wzrok. Puтo krzyczy coraz gіoњniej i nie jest to juї krzyk czіowieka. Boїe, gdybym tylko... Jednemu z tucznikуw bucha z nosa i uszu jasna krew. Puтo pada na podіogк, іapie siк za kolana, zwija w embrion. Krzyk urywa siк. I kiedy Dziwka podnosi wzrok, Komora jest juї pusta, nie ma juї Puтo.

Ziemia Chrystusa

Wyszedіszy z dїungli na plaїк, mкїczyzna zatrzymaі siк. W dїungli panowaі plamisty pуіmrok, miejscami cieс gікbszy od ciemnoњci ksiкїycowych nocy, i oczy blondyna, nagle zaatakowane igіami promieni wysoko stoj№cego sіoсca, oњlepіy; staі i potrz№saі gіow№, pуki nie odzyskaі wzroku. Wreszcie biaіe plamy rozpіynкіy siк; nasun№і gікbiej na oczy jasny kapelusz, rozejrzaі siк, zakl№і melancholijnie - i ruszyі na poіudnie.

Ocean szumiaі leniwie, raz gіoњniej, raz ciszej, w rytm podnosz№cych siк i gasn№cych fal.

W ci№gu dziesiкciu minut marszu blondyn min№і szeњcioro wczasowiczуw. Przygl№dali mu siк zdziwieni: na caіych siedemdziesiкciu milionach hektarуw naleї№cych do konsorcjum Paradise ludzi nosz№cych ubrania moїna byіo policzyж na palcach jednej rкki - a on miaі na sobie czarne spodnie, ciemn№ koszulк, nawet krawat. Kochaj№ca siк w cieniu drzew para ujrzawszy go, zaczкіa siк dziko њmiaж; rechotali tak, pуki nie stracili tchu. Zignorowaі ich.

Min№wszy niewielki cypel, skrкciі na poіudniowy zachуd; wzdіuї gікbokiego іuku zatoki zmierzaі ku drugiemu, przeciwlegіemu cyplowi. Przyspieszyі, rozci№gn№і usta w mimowolnym uњmiechu ulgi: juї rozpoznaі rysy twarzy nagiego mкїczyzny rozci№gniкtego leniwie pod nadbrzeїn№ skarp№.

Gdy blondyn zatrzymaі siк tuї przy jego gіowie, przywleczony przezeс cieс padі na twarz њpi№cego.

W zasiкgu wzroku, prуcz nich, nie byіo nikogo: dїungla, plaїa, ocean, niebo, sіoсce. Fascynuj№cy, odlegіy i gікboki poszum њcigaj№cych siк fal. Usypiaj№cy koncert poraїonej zaklкciem niezrozumienia przyrody - nic wiкcej.

Blondyn na moment odgi№і rondo kapelusza i wytarі rкkawem zroszone potem czoіo. Odetchn№і. Po czym kucn№і i potrz№sn№і ramieniem њpi№cego.

Obudzony niechкtnie uniуsі lew№ powiekк.

- Czego? - wymamrotaі.

- Seсor Praduiga?

- Czego?

- Lopez Praduiga?

- A jeњli tak, to co? Strzeli mi pan w іeb? Kim pan w ogуle jest?

- Przysyіa mnie Dunlong, jestem z Ziemi Stalina, pan zapomniaі telefonu.

- Odczep siк pan, w tyіek miaіem sobie go wetkn№ж? Czy teї kisiж siк tak we wіasnym pocie? - Lopez obrzuciі mкїczyznк spojrzeniem peіnym obrzydzenia - A w ogуle to daіem sobie urlop. Tego panu Dunlong nie powiedziaі?

- Ja nic nie wiem. Mam tylko pana zawiadomiж, їe Dunlong prosi pana o jak najszybsze przybycie.

- Wracam za miesi№c. I trzy... cztery dni... Ktуry dzisiaj jest? - Jak najszybsze, to znaczy natychmiastowe.

-Aha. Do widzenia. Nie zasіaniaj mi pan sіoсca, ja siк opalam.

- Powtarzam...

- Wedіug kontraktu mam prawo do urlopu. Niech Dunlong mi tu...

Blondyn przerwaі mu. - Pan nie rozumie. Pan Dunlong prosi pana o powrуt. Gdyby to byіo proste polecenie, posіuїylibyњmy siк kimњ z obsіugi Raju. A ja pana proszк.

Lopez wolno wstaі. Byі mкїczyzn№ wzrostu doskonale њredniego i doskonale њredniej tuszy i mуgіby uchodziж za przeciкtnego, trzydziestokilkuletniego biznesmena, gdyby nie wspaniaіa koordynacja ruchуw, gracja zawodowego szermierza oraz dziwnie spokojne spojrzenie, wzrok prawie senny. Chwilк trawiі sіowa blondyna.

- Legitymacja - rzuciі.

Wysіannik Dunlonga wyj№і j№ z tylnej kieszeni spodni i niechкtnie podaі Lopezowi. Byіa to gruba, niewielka karta ze zdjкciem blondyna, kodami identyfikacyjnymi (DNA, profilu gіosu, siatkуwki oka), danymi osobowymi wіaњciciela (nazywaі siк Ulrich K.G. Tysler), opatrzona emblematem departamentu wkomponowanym w uniwersalne, zaakceptowane przez UEO logo niepodlegіej Ziemi z dodatkiem Stalin's Earth, K T. O. G. Na odwrocie znajdowaіa siк pіytka kontrolna. Lopez odblokowaі j№ i oddaі legitymacjк Tyslerowi.

Ten westchn№wszy, przycisn№і do pіytki kciuk - choж po prawdzie rуwnie dobrze mуgіby to byж ktуrykolwiek inny palec, dowolny kawaіek ciaіa: dla sprawdzenia genotypu kaїda komуrka jest dobra - pіytka poїeraіa nabіonek, linie papilarne moїna wszak zmieniaж jak kolor oczu, a samego siebie nie podmienisz.

Alarm nie wі№czyі siк.

- Aleњ pan strachliwy.

- Mam nadziejк, їe to nie jest faіszywka; nie ma tu nigdzie їadnego terminalu, na ktуrym mуgіbym j№ sprawdziж.

- Paranoja.

- Dobrze o tym wiem. - Praduiga odwrуciі wzrok i zacz№і wypatrywaж czegoњ na oceanie. - A teraz powie mi pan, czego to wіaњciwie Dunlong chce ode mnie.

Ulrich zdj№і kapelusz i zacz№і siк nim wachlowaж.

- Nie wiem.

- Nie poinformowaі pana, cуї to za argument mnie przekona? Zapomniaі go pan?

-Nie zapomniaіem. Powiedziaіem juї: on pana prosi.

- Tak, to istotnie niezwykіe... No dobrze, a panu nic nie obiіo siк o uszy?

- Panie, plotki mam tu powtarzaж? Idzie pan czy nie?

- Niby z jakiego powodu?

Ulrich westchn№і do nieba. - Tak myњlaіem.

- Tak pan myњlaі? A co, znamy siк sk№dњ?

- Nie, nie. Celiсski to przewidziaі. Tu mi kaktus, powiedziaі, jak on na to pуjdzie.

Lopez oderwaі wzrok od oceanu. - Celiсski?

- Czeka w helikopterze przy Bramie. Mamy zabukowany przerzut na czternast№ czterdzieњci. - Tysler nagle zaniepokoiі siк. - Zegar, czas - rzuciі.

- Dwunasta piкжdziesi№t dwie - poinformowaі go zegarek.

- Cholera.

- Celiсski. - Lopez pokrкciі gіow№. - Co w tym robi Zwrotnicowy ze Zwiadu? - spytaі, bardziej samego siebie.

Tyslerowi rкka omdlaіa i przeіoїyі kapelusz do lewej.

- Dunlong go wysіaі, w nadziei, їe pana przekona. Kumpel kumpla.

Lopez doznaі objawienia. - Jest Niж?

- Co?

- Zіapaliњcie Niж?

- Mуwiіem, nie bкdк tu powtarzaі plotek. Nie chcк wyl№dowaж w Piekle.

Lopez uњmiechn№і siк i pokrкciі gіow№. - A za jak№ to plotkк moїna wyl№dowaж w Piekle? Niж zіapali.

Ulrich jкkn№і. - Czіowieku, miejїe litoњж! Powiedz, їebym siк odwaliі i koсczmy to. Roztapiam siк! Cуї tam widzisz w tej wodzie?!

- Czego nie widzк - zaakcentowaі Praduiga. - Masz pan szczкњcie, jakby tu byіa, prкdzej wypruіaby ze mnie flaki... Skrzywiі siк porozumiewawczo. - Moїe popіynкіa za cypel. Jazda, zmywamy siк st№d, zanim wrуci.

Ulrich z ulg№ wypuњciі powietrze z pіuc, wіoїyі kapelusz i powtуrnie siк uњmiechn№і - uњmiechem mкczennika. - No. To juї. Zejњcie do tuneli jest na pуіnocy. Mam nadziejк, їe nie pуіnocny cypel miaі pan na myњli.

- Њlepy nie jestem. Pozostawiaі pan њlady jak ranny їуіw.

Lopez wymin№і Tyslera i ruszyі wstecz po tych њladach. Ulrich ponownie jкkn№і i truchtem podbiegі do niego - Praduiga narzuciі straszliwe tempo.

Po miniкciu cypla dostrzegli koіysz№cy siк w oddali na falach kuter straїy przybrzeїnej Imperium Azteckiego. Korzystaj№c z gwarantowanej przez konsorcjum sіonecznej pogody, їoіnierze Syna Bogуw opalali siк na pokіadzie, przygl№daj№c siк z zaciekawieniem owym tajemniczym nadludziom, za odezwanie siк do ktуrych, uњmiechniкcie - prawo karze њmierci№.

Praduiga i Tysler w dziesiкж minut dotarli do sztucznej њcieїki, wcinaj№cej siк w dїunglк gіadkim іukiem. Њcieїk№, juї osіoniкci od straszliwie pal№cego sіoсca, doszli do zejњcia do stacji sieci podziemnych kolejek Raju, ktуre stanowiіy jedyny dostкpny na jego terenie њrodek komunikacji kaїdy inny zburzyіby tк niemal czarodziejsk№ wizjк bezczasowej krainy szczкњcia i spokoju. W koсcu dojechali do Bramy, gdzie Lopez zіoїyі w przechowalni swoje rzeczy. Czekaі juї tam na nich њmigіowiec.

Kwadrans potem znajdowali siк juї w powietrzu, w drodze do Tenochtitlan.

- Panie majorze.

- Taa?

- Linainen.

- Przeі№cz.

W miniaturowych sіuchawkach majora, ukrytych w jego maіїowinach usznych, zaszemraі gіos porucznika Linainena: - Wszystko obsadzone. Trzymamy w№wуz i zbocza, nikt niczego nie zauwaїyі.

Nie odrywaj№c wzroku od ukіadu trуjwymiarowych projekcji, przedstawiaj№cych pod rуїnymi k№tami i w rуїny sposуb rozpoњcieraj№c№ siк niїej, zalesion№ kotlinkк, major rzuciі od niechcenia: - A jak Carterczycy?

- Jak to oni. W koсcu co yantscharzy, to yantscharzy. Linainen zaњmiaі siк, powtуrzywszy stary slogan reklamowy.

- Gdyby coњ siк zaczкіo, natychmiast meldowaж.

- Ta jest.

Major strzeliі palcami i sierїant-і№cznoњciowiec przerwaі poі№czenie.

Nad kotlin№ leniwie wstawaі szary њwit.

Major podszedі do skarpy zamykaj№cej od pуіnocy pуіkк skaln№, na ktуrej mieњciі siк punkt dowodzenia. Byі on zamaskowany jednostronnymi holografikami przedstawiaj№cymi tк sam№ wisz№c№ nad przepaњci№ pуіkк i nag№ њcianк za ni№, puste i nietkniкte przez czіowieka, lecz przesuniкte w przуd o szeњж metrуw, co z odlegіoњci pуі mili byіo wіaњciwie nie do dostrzeїenia - chyba їe ktoњ wycelowaіby w to miejsce laserowy dalmierz b№dџ przyjrzaі siк mu okiem analizatora KTZ, jednakїe podobnego sprzкtu demajska partyzantka antykomunistyczna nie posiadaіa. Poza tym maskowanie byіo doskonaіe, pochіaniano nawet ciepіo ciaі ludzkich ukrytych za holografikami; maszyny na jego miejsce emitowaіy sztuczne, znikome ciepіo skaіy, oszukuj№c w ten sposуb satelity i wprowadzaj№c w bі№d ewentualnych dociekliwych obserwatorуw wyposaїonych w gogle wychwytuj№ce promienie podczerwone. To rуwnieї byі zbytek ostroїnoњci - partyzanci wszak nie mieli dostкpu do tak wyrafinowanej techniki, nie dysponowali їadnym kosmodromem, z ktуrego mogliby wysіaж na orbitк wіasne sputniki. Zreszt№ i tak huntery Sojuszu natychmiast by je str№ciіy.

I wіaњnie z uwagi na owe huntery, aї nazbyt sprawne zabytki okresu zimnej wojny - "niech je szlag", kl№і w myњlach major - przerzut Skalpela musiaі nast№piж w ostatniej chwili, zgrane musiaіo byж to co do sekundy. Ostatni№ rzecz№, jakiej Dunlong i rz№d Ziemi Stalina sobie їyczyli, byіo dozbrajanie tych, ktуrych zamierzali podbiж - jeњliby bowiem Skalpel zostaі trafiony przez jakiњ orbituj№cy myњliwiec, niechybnie do tego wіaњnie doprowadziіaby analiza jego szcz№tkуw przeprowadzona przez naukowcуw Sojuszu. Czas rozpoczкcia akcji ustalono z gуry i atakuj№cy musieli siк do niego dostosowaж, nie wchodziіy w grк їadne korekty: Skalpel miaі zostaж wystrzelony na tutejsz№ orbitк o szуstej siedemnaњcie i piкж sekund; trochк pуџno, lecz ani jedna z trzech staliсskich orbitalnych Katapult nie przechodziіa wczeњniej nad analogicznym obszarem Ziemi Stalina. Major odczytaі czas: pi№ta piкжdziesi№t siedem. Jeszcze dwadzieњcia minut. Nie lubiі akcji o tak napiкtym harmonogramie.

Kotlina miaіa ksztaіt zbliїony do elipsy zorientowanej poіudnikowo, o krуtszej њrednicy bliskiej trzem kilometrom, dіuїszej - dwa razy wiкkszej. Porastaі j№ gкsty, zbity las, puszcza prawie; teren byі tam mocno pofaіdowany, poryty pomniejszymi jarami i w№wozami, w ktуrych szemraіy krкte strumienie spіywaj№ce do doњж sporej rzeczki, opuszczaj№cej nieckк w№wozem poіudniowo-wschodnim. Ponadto z kotliny wyjњж moїna byіo na zachуd, przez nisk№ przeікcz oraz wspinaj№c siк po pуіnocnym zboczu, ktуre jako jedyne nie byіo morderczo strome.

Major mrukn№і hasіo i mikroprocesor szkieі kontaktowych pokrywaj№cych jego gaіki oczne strzykn№і rozkazami zbitymi w elektromagnetyczne impulsy: wzrok mкїczyzny natychmiast wyostrzyі siк nieludzko. Major rozpocz№і powoln№ lustracjк kotliny; wypatrywaі jakichkolwiek oznak nienaturalnego oїywienia w obozie partyzantуw.

Jego ubioru maskuj№cego nie przyozdabiaіy їadne znaki identyfikacyjne ani oznaczenia stopnia, podobnie byіo z reszt№ їoіnierzy - mogli sіuїyж w armii kaїdego tutejszego kraju. Bardzo skrupulatnie skontrolowano ich ekwipunek w poszukiwaniu zbкdnych przedmiotуw, ktуre - w wypadku klкski - mogіyby daж do myњlenia partyzantom czy teї za duїo powiedzieж jajogіowym Sojuszu. Odrzucono nawet jednego Carterczyka z racji niezwykle skomplikowanych operacji, jakie przeszedі po zranieniu w ktуrejњ z wczeњniejszych batalii - њlady owych operacji pozostaіy w jego ciele i na pewno wprawiіyby w zdumienie przeprowadzaj№cych jego sekcjк demajskich patologуw.

- Majorze Crueth?

- O co chodzi, Fauers?

- Pozostaіo dziesiкж minut do wyjњcia Skalpela. Trzeba wysіaж potwierdzenie.

- Potwierdzam. Od tej chwili zabraniam uїywaж takїe laserуw komunikacyjnych.

Crueth przeniуsі wzrok na zachodni stok. Przeікcz obsadzaі oddziaі porucznika Јкczyсskiego (piкciu technicznych plus pluton Carterczykуw pod dowуdztwem sierїanta Murphy'ego). Mieli tam trzy TZ-16 oraz dwa niskoenergetyczne lasery snajperskie - oprуcz, rzecz jasna, podstawowego uzbrojenia yantscharуw. Ze wszystkich trzech zajкtych przez ludzi Cruetha byі to punkt najtrudniejszy do obrony. Przeікcz niska, szeroka, las siкgaj№cy grani z obu stron. Zdecydowano siк wiкc na wysadzenie zbocza w powietrze: po prostu spіynie ono, wraz z lasem, w kotlinк - potem kaїdy wspinaj№cy siк bкdzie widoczny jak na dіoni. Z kolei oddziaі porucznika Linainena (trzy druїyny, czterech technicznych) miaі za zadanie zamkniкcie partyzantom drogi ucieczki przez graс pуіnocn№. Stok уw byі od dwуch trzecich wysokoњci pozbawiony roњlinnoњci: sucha, kamienista pochyіoњж. Natomiast Carterczykami obsadzaj№cymi w№wуz poіudniowo-wschodni dowodziі sam major. W№wуz teoretycznie byі іatwy do obrony - lecz stanowiі gіуwne i najczкњciej uїywane przez partyzantуw wejњcie do kotliny i po ataku Skalpela to wіaњnie nim bкdzie siк prуbowaіa wydostaж z piekіa wiкkszoњж z nich. Major nie zamierzaі ryzykowaж: њci№gn№і z Ziemi Stalina Cerbera-1200 - samobieїn№, obdarzon№ sztuczn№ inteligencj№ њmierж. Pуіtoratonowa bestia zdolna byіa w pojedynkк zatrzymaж szturm kompanii czoіgуw starej generacji. Ten cud techniki mordu i zniszczenia skonstruowano na Ziemi Hanta, Musslijczycy sprzedali Ziemi Stalina tysi№c jego sztuk, jako bonus do tajemnicy wszczepu mуzgowego, za prawo do eksploatacji przez pуі wieku stalinowego Charona. Crueth oceniaі, iї sama ta maszyna zdoіa spokojnie utrzymaж w№wуz, na wszelki wypadek jednak obsadziі zbocza czterema druїynami, pi№ta zaњ, w charakterze ostatniego zabezpieczenia, usadowiіa siк za tezetk№ u przeciwlegіego jego wylotu. Major Crueth byі czіowiekiem systematycznym, dokіadnym, pedantem niemalїe, potrafiі zabiж za gіupotк i niedopatrzenia wystawiaj№ce na niepotrzebne ryzyko їycie jego ludzi. Їoіnierze, ktуrymi dowodziі, wiedzieli o tym (sam postaraі siк, by wiedzieli) i dawaіo im to specyficzne poczucie bezpieczeсstwa. Crueth zastкpowaі im prawo i bogуw - on byі sprawiedliwoњci№ њwiata, ktуry sprawiedliwy nie jest, jeњli nie musi.

- Piкж minut, sir.

Wytкpienie partyzantуw - od dziesi№tkуw lat soli w oku Sojuszu - stanowiіo niejako gest dobrej woli, a zarazem demonstracjк siіy Staliсczykуw. Pertraktacje znajdowaіy siк na etapie zdzierania masek - Sojusz wci№ї jeszcze nie wiedziaі, z kim wіaњciwie rozmawia. Wedіug ocen specjalistуw, caіkowite przejкcie wіadzy winno nast№piж najwyїej za pуіtora roku. Byіo to tempo doprawdy rekordowe. Dla porуwnania: Musslijczycy Ziemiк Sto podbijali prawie dwanaњcie lat, a nadal mуwiіo siк o jakichњ powstaniach czy zorganizowanym podziemiu. Ziemia Demajskiego stanowiіa іup o tyle іatwy, iї panowaі na niej ustrуj totalitarny, ktуry jest wrкcz stworzony dla zakulisowych podbojуw, jako їe z zaіoїenia utrzymuje narуd w stanie permanentnego podboju, a wiкc jedyne, co zdobywca musi uczyniж, to zmieniж kilku ludzi na szczycie, tych, ktуrzy dzierї№ w swych rкkach wіadzк absolutn№, a ktуrzy juї i tak stanowi№ dla ludu ciemn№ tajemnicк. Gdy po powrocie pierwszych Zwiadowcуw z dopiero co odkrytej Ziemi Demajskiego rozeszіa siк wieњж, iї komuniњci zd№їyli juї zapanowaж tam nad caіym globem, њwiкtowano w wydziale przez kilka dni.

Wedіug analiz przedstawionych przez Biuro Zwrotnic, Ziemia Demajskiego byіa efektem dosyж pуџnego rozgaікzienia: w roku 1901 pewien Murzyn z jednego z plemion Afryki Њrodkowej umarі tam minutк wczeњniej, niї powinien. (Normк stanowiіa, rzecz jasna, historia Ziemi Stalina). Gікbszych, subtelniejszych i bardziej szczegуіowych praprzyczyn nie doszukano siк, zreszt№ nie byіy one aї takie waїne. W kaїdym razie w wyniku owej przyspieszonej њmierci, czterdzieњci lat pуџniej Zwi№zek Radziecki, ktуrego przywуdc№ byі rzeczony Anatolij Demajski (ojciec Polak, matka Ukrainka) -bynajmniej nie ufaj№cy њlepo zapewnieniom Hitlera - sam napadі i zdruzgotaі Trzeci№ Rzeszк, wskutek czego jego strefa wpіywуw siкgnкіa Atlantyku. I wіaњnie Sowieci, nie USA, zyskali dostкp do umysіуw wiкkszoњci najwiкkszych fizykуw pracuj№cych dla Niemcуw - stanowiіo to zreszt№ rуwnieї pochodn№ szczegуlnej, dіugofalowej polityki Demajskiego w kwestii nauki i naukowcуw. Nie byіo Hiroszimy, Nagasaki, nie byіo i Jaіty - byі za to szkocki pogrom i Traktat Tananariwiaсski. W roku 1961 juї tylko podbita przez cesarsk№ Japoniк Australia nie znajdowaіa siк pod panowaniem Nieomylnych. Teraz major Crueth miaі za zadanie zlikwidowaж ostatnie gniazda oporu; Staliсczycy chcieli przej№ж caі№ Ziemiк za jednym zamachem.

Faktem doњж zastanawiaj№cym byіo, iї Josif Wissarionowicz Dїugaszwili vel Jуzef Stalin zostaі wіadc№ rosyjskiego imperium tylko na jednej z dotychczas odkrytych Ziem, na Ziemi Stalina wіaњnie - st№d teї jej nazwa. Na wszystkich innych jakieњ wczeњniejsze odgaікzienie (њmierж tego Murzyna, dajmy na to) wykluczaіo tк ewentualnoњж. Dіugi czas trwaіy dyskusje, czy nazywanie Ziemi imieniem najwiкkszego zbrodniarza w jej dziejach nie jest rzecz№ co najmniej niesmaczn№. Lecz konwencja UE nie pozostawiaіa wyboru: to ten czіowiek stanowiі podstawowy wyrуїnik. (Drugim zastanawiaj№cym faktem byі procent Ziem, ktуrych podstawowymi wyrуїnikami byli podobni ludobуjcy - siкgaі on siedemdziesiкciu). Ostatecznie zaakceptowano tк nazwк: pomimo wszystko Stalin byі juї jedynie papierow№ przeszіoњci№. Podobnie niewiele osуb protestowaіoby przeciwko nazwaniu Ziemi imieniem Nerona - juї њmiano siк z poїaru Rzymu. Historia nie jest dobra ani zіa - historia po prostu jest.

Zdobycie przez Ziemiк Stalina dostкpu do tego њwiata, do ktуrego podboju wіaњnie przyczyniaі siк Crueth, stanowiіo niew№tpliwie wielki sukces Katapulciarzy. Ziemia Stalina nie byіa bynajmniej Ziemi№ najbogatsz№ z wszystkich czterech Ziem niepodlegіych, chociaї to na niej skonstruowano pierwsz№ Katapultк, i to ona (przez gіupotк swych przywуdcуw) zdradziіa za darmo sekret maszyny odkrytym na pocz№tku њwiatom rуwnolegіym - trac№c w ten sposуb jedyn№ przewagк, jak№ dysponowaіa. Nie byіa rуwnieї potкg№ kolonialn№: podbiіa wszystkiego trzy Ziemie, z czego jedna przechodziіa wіaњnie okres wtуrnego њredniowiecza, na drugiej po zagіadzie atomowej tylko wiatr hulaі pod czarnym niebem zasnutym obіokami radioaktywnego pyіu; jedynie Ziemia O'Liete'a byіa coњ warta, jej naukowcy w niektуrych dziedzinach przegonili naukowcуw staliсskich, a zіoїa ropy mieli tam wci№ї obfite. Prawdк mуwi№c, to Ziemia Stalina byіa biedna - na pewno w porуwnaniu z takimi mocarstwami jak Ziemia Mussli czy Tera. Staliсczycy na gwaіt potrzebowali nowych technologii, ropy, zіуї rud, taniej siіy roboczej, przestrzeni їyciowej i їyznych ziem. Groziі im gіуd, groziі kryzys, groziіa nagіa inwazja z innych њwiatуw. Jedynym ratunkiem zdawaіa siк - znowu - Katapulta; marzyіa im siк taka Ziemia Cartera czy Hanta. To byіa loteria. Ukіad siі mуgі siк bardzo szybko zmieniж.

Dlatego teї utrzymuj№c w tajemnicy fakt zdobycia Ziemi Demajskiego, sprytnie to wykorzystuj№c - mogli tak wiele zyskaж.

Crueth zastanawiaі siк, ile naprawdк Ziem zostaіo dot№d odkrytych: kaїdy wszak rozumowaі w ten sposуb. Sierїant Fauers podszedі do majora, podaі mu maskк przeciwgazow№ wraz z niewielk№ butl№ z powietrzem i zameldowaі:

- Odliczamy od trzydziestu.

Crueth skin№і gіow№, wyі№czyі wzmocnienie szkieі i zaіoїyі maskк oraz czarne gogle.

Skalpel zostaі katapultowany dokіadnie o oznaczonym czasie. Zgodnie z planem ustabilizowaі swуj lot, wszedі na orbitк stacjonarn№ i przesіaі na powierzchniк sygnaі READY.

- Start - mrukn№і major, a Fauers "klepn№і" w niematerialny klawisz widmowego terminalu i w kotlinк uderzyі grom. Gіуwny poziom bazy partyzantуw mieњciі siк osiem metrуw pod powierzchni№ gruntu; mogliby siк tam broniж doњж dіugo. Jej zniszczenie byіo podstawowym zadaniem Skalpela. Straszliwej mocy promieс jego lasera ci№і ziemiк jak masіo; mkn№і szybko i pewnie, po spirali, ku њrodkowi celu. W piкж sekund przebyі caі№ zaprogramowan№ drogк, po czym w tytanowej kuli satelity nast№piіa implozja, bіysnкіy na moment jego dysze i, posіuszny autodestrukcyjnemu algorytmowi, Skalpel run№і w atmosferк, spalaj№c siк do nierozpoznawalnych szcz№tkуw.

Podziemna baza partyzantуw juї nie istniaіa; wyїej, na powierzchni ziemi, szalaі poїar. Niecka zaczynaіa siк zmieniaж w szalone inferno.

Major pozwoliі, by ogieс rozprzestrzeniі siк na prawie caі№ kotlinк, po czym wydaі rozkaz: - Tlenуwka.

Grzmotnкіo i parabolicznym torem wspi№і siк w bікkit cygarowaty pocisk. Po chwili eksplodowaі: na niebie jкіa siк w bіyskawicznym tempie rozrastaж tіusta chmura. Major odkrкciі zawуr butli z powietrzem.

Poїar zgasі w ci№gu kilku minut: chmura - zіowrogi ciemny stwуr rozpeіzіy po nieboskіonie - piіa tlen, wysysaіa go spod siebie, jak wampir krew z ofiary.

Zanim zd№їyіa siк nasyciж, Crueth rozkazaі wystrzeliж nastкpny pocisk.

I nastкpny.

I nastкpny.

Po kwadransie mrukn№і:

- Powinni juї siк zorientowaж, їe to siк nie skoсczy.

Obliczaі, iї w maski i butle z powietrzem wyposaїonych byіo nie wiкcej, jak czterystu-piкciuset partyzantуw. Czкњж z nich zginкіa w bazie. Jednak i tak pozostaje znacz№ca siіa. Crueth s№dziі, iї poj№wszy, їe chmura tlenowa tak szybko nie zniknie, rzuc№ siк w panice do wyjњж z kotliny, nie bardzo nawet myњl№c o uzbrojeniu - byі jednak z urodzenia i wychowania pesymist№, przygotowaі siк wiкc na regularny szturm.

Gdzieњ na pуіnocy rozlegі siк huk.

W tej samej chwili sierїant Fauers zameldowaі: - Id№ na przeікcz.

I po chwili: - Stok pуіnocny, sir.

Tak№ kolejnoњж prognozowaі komputer - ze wzglкdu na odlegіoњci. Czterdzieњci sekund pуџniej mieli siк pojawiж pierwsi uciekinierzy, ktуrzy wybrali drogк przez w№wуz.

Crueth przeszedі na wschodni№ stronк pуіki.

Pojawili siк.

Poukrywani za osobistymi holografikami Carterczycy rozpoczкli nieregularny, spokojny ostrzaі - wynurzaj№ce siк z lasu sylwetki padaіy juї po kilku krokach. Strzaіуw sіychaж nie byіo: Steirlsony posiadaіy wbudowane tіumiki prуїniowe, byі to ostatni model, dopiero co wypuszczony przez hantyjsk№ spуіkк Steirl & Son - pracowaіa ona wyі№cznie "na zamуwienia" Carterczykуw, co od dawna stanowiіo przedmiot sporu pomiкdzy nimi a Musslijczykami. Komputery celownicze karabinkуw przesyіaіy przetworzone obrazy celu szkіom kontaktowym pokrywaj№cym oczy їoіnierzy: kaїde ich spojrzenie stanowiіo dla owych komputerуw rozkaz. Їaden partyzant nie przeszedі wiкcej jak dziesiкж metrуw.

Potem nagle w w№wуz wbiegіo kilkudziesiкciu uzbrojonych, ostrzeliwuj№cych siк chaotycznie Demajczykуw. Cerber uznaі, iї czas wkroczyж do akcji. Rozlegіo siк stіumione strfurrrch! - i partyzanci opadli powoli na ziemiк w postaci rzadkiego, czerwonego deszczu krwi, koњci i miкsa.

- Jak idzie Јкczyсskiemu? - spytaі Crueth Fauersa.

- Popisuje siк. Odczekaі i przysypaі tym zboczem kilkunastu skubaсcуw.

- Ale kіopotуw nie ma?

- Niee.

Niewidoczny Cerber posіuїyі siк tym razem niewielkiej mocy laserem: niewidzialna dla czіowieka igіa wypaliіa w czoіach atakuj№cych mikroskopijne dziurki; potknкli siк dziwnie i upadli.

Carterczycy zintensyfikowali ostrzaі.

Z pуіnocy dobiegі przeci№gіy, wibruj№cy grzmot.

- Co jest?

- To Linainen, panie majorze. Demajczycy wyci№gnкli sk№dњ wyrzutnie rakiet ziemia-ziemia.

- O kurwa. Daj mi go.

W uszach Cruetha zaszemraі gіos porucznika; w tle trzaskaіa broс maszynowa partyzantуw, coњ huczaіo.

- Co tam siк dzieje, Linainen?

- Te sukinsyny miaіy tu gdzieњ tajny arsenaі. Wal№ do nas zza zaіomu.

- Poradzisz sobie?

- Nam krzywdy nie zrobi№, a sami na zbocze i tak wyjњж nie mog№, bo yantscharzy ich zetn№. Piкж... trzy minuty i podusz№ siк jak nic.

Siedem minut pуџniej strzaіy na wszystkich trzech przejњciach ostatecznie ustaіy.

Crueth odczekaі chwilк, poleciі wystrzeliж jeszcze jedn№ tlenуwkк i wydaі rozkaz powrotu.

Najpierw do jaskini wycofaж siк miaі kilkuosobowy "sztab" majora wraz z paroma skrzynkami sprzкtu. Jaskinia siкgaіa jakieњ dwadzieњcia metrуw w gі№b skaіy za pуіk№; obszar przerzutowy - kula o promieniu dwуch i pуі metra, ktуrej rzutem na skalne podіoїe byіo koіo oparte na jej њrednicy, odznaczaj№ce siк jaњniejszym kolorem, albowiem liczba dotychczasowych przerzutуw byіa nieparzysta - umiejscowiony byі dokіadnie na њrodku groty, aby unikn№ж, w razie przypadkowych odchyіуw, wbicia jakiegoњ nieszczкњnika w њcianк. Od siуdmej trzydzieњci piкж, co pуі minuty, Katapulta umieszczona w tym samym miejscu na Ziemi Stalina dokonywaіa kontrolnych przerzutуw.

Po rozkazie Cruetha szeregowy Loon pobiegі w gі№b jaskini, wyj№і wczeњniej juї przygotowany na plastikowej tabliczce harmonogram powrotu (oznaczony symbolem A-l; istniaіo dwanaњcie jego wariantуw), odczekaі, aї koіo piasku zniknie, poіoїyі tabliczkк na polu przerzutowym i szybko odskoczyі - szeregowy Loon baі siк Katapult. Potem daі znak przygotowanym juї do powrotu technikom; podeszli doс, a on porozmieszczaі ich wokуі koіa, by mogli na nie wejњж maksymalnie szybko - taka byіa procedura.

Z powrotem zmaterializowaі siк piasek, harmonogram znikn№і. Loon zanotowaі czas; minutк od pojawienia siк potwierdzenia rozpocznie siк seria przerzutуw - co dziewiкжdziesi№t sekund jeden.

I znуw - zniknкіo koіo piasku, powrуciіa skaіa. Staі na niej zielony ostrosіup.

- Okay, wіaziж - zakomenderowaі Loon i technicy, wraz z caіym swym elektronicznym zіomem, weszli na pole Katapulty.

To samo dziaіo siк w podobnych punktach przerzutowych przy pуіnocnym zboczu i zachodniej przeікczy.

Major Crueth, stoj№c przy wejњciu do jaskini, obserwowaі sprawne wycofywanie siк z w№wozu druїyn Carterczykуw. Ci sіynni їoіnierze w swym peіnym rynsztunku prawie juї nie przypominali ludzi, moїe tylko liczb№ koсczyn i ogуlnym zarysem sylwetki. Dwie godziny zabieraіo im samo ubranie siк, przygotowanie do akcji. Najpierw, na goіe ciaіo, wdziewali lekki, przezroczysty kombinezon - wyrafinowany produkt hantyjskiej biotechnologii, utrzymuj№cy staі№ wilgotnoњж, temperaturк, zamykaj№cy wszelkie rany, zatrzymuj№cy upіyw krwi. Na to szіy skomplikowane zespoіy wzmacniaczy ruchуw, stanowi№cych zarazem dodatkowe ochraniacze. Potem wіaњciwe pancerze. Na to - strуj maskuj№cy. Na to uzbrojenie: podstawowe, pomocnicze, setka innych bajerуw; na plecach, na wysokoњci nerek, niewielkich rozmiarуw butla z powietrzem wystarczaj№cym na tydzieс forsownego marszu. Ubiуr carterskich їoіnierzy byі hermetyczny, chroniі rуwnieї przed potкїn№ dawk№ promieniowania. Buty - wysokie, ciкїkie - stanowiіy czкњж kombinezonu; dіonie pokrywaіy grube rкkawice, zaopatrzone w wiele niedostrzegalnych goіym okiem mechanizmуw, ktуre dla Cruetha byіy juї lekk№ przesad№ (na przykіad taki punktowy laser oњwietlaj№cy). Gіowк okrywaі jajowaty heіm powleczony kapturem kombinezonu maskuj№cego. Gуrna czкњж twarzy ukryta byіa za gіadk№ bulw№ lustrzanej osіony, ktуra kryіa rуwnieї systemy celownicze - ich ostatni№ warstw№ byіy owe szkіa kontaktowe: yantschar mуgі patrzeж na pole bitwy na dziesi№tki rуїnych sposobуw, z ktуrych ludzki wcale nie znajdowaі siк na pierwszym miejscu. Dolna czкњж twarzy przesіoniкta byіa mask№ przeciwgazow№ z dodatkow№ osіon№, zwykle bowiem owa maska stanowiіa najsіabszy punkt - wybiegaі z niej w№ї prowadz№cy do butli z powietrzem, niewidoczny pod kombinezonem. Ani jeden skrawek ciaіa nie pozostawaі odkryty. Gdyby sto, sto piкжdziesi№t lat temu pojawiіy siк w jakimњ mieњcie Ziemi Stalina podobne stwory - ludzie wialiby od nich z krzykiem.

Powszechnie s№dzi siк - i sіusznie - їe їoіnierz najemny, walcz№cy za pieni№dze czy teї z innych powodуw, z ktуrych najwaїniejszym nie jest uwarunkowanie kulturowe oraz osobisty stosunek do sprawy, za ktуr№ siк bije, jest nic nie wart w porуwnaniu z їoіnierzem armii regularnej. Yantscharzy byli jednakїe kimњ w rodzaju nowoїytnych Szwajcarуw - wіaњciwie jedyny eksportowy towar Ziemi Cartera stanowili najemnicy.

Ziemia ta zostaіa odkryta przez Terajczykуw. Ich Zwiadowcy szybko zorientowali siк w tamtejszych wypaczeniach historii: za prezydentury Cartera (bardzo prawdopodobne, їe i z jego winy) rozpкtaіa siк trzecia wojna њwiatowa, w ktуrej poszіy w ruch atomуwki, wskutek czego nast№piіo jeњli nie cofniкcie siк w rozwoju, to w kaїdym razie silne jego zahamowanie: rozpad paсstw, wszelkich dawnych struktur, ogуlny chaos, powszechna wojna. Zwierzкta normalne walczyіy ze zwierzкtami zmutowanymi, zwierzкta zmutowane z ludџmi, ci z wіasnymi mutantami, a ludzcy mutanci z maszynami - i wszyscy miкdzy sob№. Walka, przetrwanie-byж doskonaіym wojownikiem, oto cel. Kaїde kolejne pokolenie Carterczykуw byіo w tym lepsze.

Terajczycy popeіnili zasadniczy bі№d w ocenie. Ich analitycy stwierdzili, їe њwiat, w ktуrym panuje podobna anarchia i gdzie kaїdy bije siк z kaїdym, jest bardzo іatwy do podbicia, a to chociaїby na zasadzie wygrywania jednych przeciwko drugim, a takїe dlatego, iї Carterczycy, jeњli chodzi o technikк, pozostali іadnych parк dziesi№tkуw lat w tyle, co - zwіaszcza w przypadku techniki wojskowej stanowi straszliwy handicap.

Drogo kosztowaіa ich ta pomyіka. Yantscharzy po pierwszych klкskach szybko zjednoczyli siк w obliczu wspуlnego wroga, zaczкli zdobywaж na nim broс, zdobyli takїe nierozwaїnie przerzucon№ na ich Ziemiк Katapultк i sami jкli gnкbiж Terajczykуw. Nastкpnie sprzymierzyli siк z Musslijczykami, ktуrzy juї od dawna mieli chrapkк na Ziemiк Hanta. Musslijczycy zaczкli dostarczaж im nowoczesny orкї. Trzy miesi№ce pуџniej prezydent Ziemi Tera podpisaі ukіad pokojowy. Carterczycy zachowali niepodlegіoњж, Ziemia Hanta przeszіa pod protektorat musslijski, ponadto Terajczycy zobowi№zani zostali do zapіacenia gigantycznej kontrybucji. W zamian zaњ za dostawy Musslijczycy mieli zapewnion№ pomoc carterskich najemnikуw przy kolejnych podbojach. Z czasem najemnicy ci zyskali sobie sіawк wojownikуw wrкcz niepokonanych; oczywiњcie wiele w tym byіo mitu i reklamy - lecz takїe czкњж prawdy.

Yantscharуw moїna kupiж caіkowicie: na czas tej akcji zamontowano im іadunki wybuchowe, aby moїna byіo szybko zniszczyж ich upуr i broс, gdyby zaszіa taka koniecznoњж, a pomimo wysiіkуw inїynierуw istniaіa w owym wypadku zaledwie piкжdziesiкcioprocentowa szansa przeїycia їoіnierza. Ale yantscharzy i to mieli zapisane w kontraktach, podobnie jak przymusow№, automatyczn№ amnezjк w razie dostania siк do niewoli.

Ostatnia wycofaіa siк z w№wozu druїyna pi№ta, ktуra w czasie wczeњniejszych przerzutуw przesunкіa siк ku kotlinie. Katapultowano j№ w dwуch strzaіach; potem њci№gniкto Cerbera. W koсcowym, parzystym strzale wrуciж mieli major Crueth z szeregowym Loonem.

Znikn№і Cerber, pojawiіo siк koіo piasku (w istocie byіa to, rzecz jasna, pуіkula). Loon odchrz№kn№і.

- Panie majorze.

- Tak, juї idк.

Weszli w pole przerzutu.

- Powiecie mi, kiedy zostanie dziesiкж sekund, Loon.

- Siedemdziesi№t... szeњжdziesi№t osiem...

Czekali.

- Dziesiкж.

Crueth nacisn№і guzik nadajnika.

W szeњciu wbitych w ziemiк w rуїnych punktach kotliny miniaturowych wyrzutniach nast№piіy wybuchy - pomknкіy w niebo srebrne tuleje. Spadaj№c po krуtkich іukach, pozostawiaіy za sob№ ledwie widoczne, rzadkie, biaіe obіoki. Wiatr szybko zmyі je z bікkitu.

Podobna procedura - albowiem powyїsza operacja stanowiіa przecieї jedynie czкњж wiкkszego przedsiкwziкcia staіa siк juї standardem, byіo to obliczone na zrobienie wraїenia na "sprzymierzeсcach". W pojemnikach, ktуre eksplodowaіy nad kotlin№, znajdowaі siк pyі radioaktywny. Wedіug symulacji istniaіa moїliwoњж, iї atak przeїyіo kilku, kilkunastu partyzantуw - nie sposуb mieж pewnoњж, gdy w grк wchodzi tak duїy obszar i tak wiele zmieniaj№cych siк czynnikуw - na przykіad ten arsenaі przy pуіnocnym stoku: pojкcia o nim nie mieli. A wiкc ci, ktуrzy przeїyli, mieli byж odt№d їywym њwiadectwem siіy, a przede wszystkim bezwzglкdnoњci Staliсczykуw - "Oto jak koсcz№ nasi wrogowie!" Jeњliby knuli jakiњ podstкp (a knuj№ z pewnoњci№), da to wiele do myњlenia przywуdcom Sojuszu. Te їyj№ce trupy poraїone chorob№ popromienn№, bіagaj№ce o њmierж.

Їadnego imperium nie zbudowano na miіosierdziu i dobroci.

- Juї! - krzykn№і Loon, i nim przebrzmiaі jego okrzyk, byli na Ziemi Stalina.

W wielkiej sztucznej grocie, wykutej w skale specjalnie dla potrzeb tej akcji (wszak w naturalnym swym stanie owo zbocze kotliny na Stalinie otwieraіo siк identyczn№ jaskini№, co na Demajskim), jasno byіo jak w laboratorium; Crueth zamrugaі, oњlepiony. Panowaі tu уw charakterystyczny dla operacji wojskowych rodzaj uporz№dkowanego chaosu, ktуry tak fascynuje cywilуw. Krzyїowaіy siк komendy, ostrym gіosem wypowiadane przez niezliczon№ liczbк dowodz№cych, prawie kaїdy bowiem miaі kogoњ pod sob№; mruczaіy i warczaіy maszyny; Katapulta, wypeіniaj№ca swym metalowym cielskiem wiкksz№ czкњж groty, z przeci№gіym jкkiem zatrzymywaіa rozpкdzone w sobie mechanizmy. Wizualny rozgardiasz rzucaі siк w oczy - wydawaіo siк, їe to ich ktoњ zaatakowaі, nie na odwrуt.

Crueth zszedі z platformy przerzutowej po stromej pochylni; platformк stanowiі walec o wysokoњci czterech metrуw i њrednicy oњmiu, wypeіniony syntetycznym, dobrze ubitym piaskiem o owej osobliwej czerwonobrunatnej barwie, dobrze znanej wszystkim zwiadowcom, agentom i їoіnierzom Korpusu.

Major dostrzegі Misiсskiego rozmawiaj№cego z jakimњ yantscharem (Carterczyk, nadal w bojowym rynsztunku, staі tyіem do Katapulty, Misiсski opieraі siк o skaік) i podszedі do nich.

- Misiсski...

- O! - wpadі mu w sіowo Misiсski. - Jest pan major.

Carterczyk odwrуciі siк. Miaі podniesion№ lustrzan№ przyіbicк i rozsuniкte pіytki systemуw celowniczych. Crueth rozpoznaі w nim sierїanta Murphy'ego, dowуdcк przydzielonych do tej akcji najemnikуw, i spytaі:

- O co chodzi? - Spostrzegі manewr Misiсskiego i warkn№і: - Misiсski, mam z tob№ do pogadania na temat tego twojego geniusza wywiadu.

- Dwуch moich ludzi zostaіo rannych - mrukn№і Murphy. - Lewa rкka, zіamana koњж; lewa noga, skrкcona kostka.

- I co z tego?

- Forsк chc№ mieж teraz.

- W kontrakcie termin wypіacania odszkodowaс... Okay, bкdziesz miaі te pieni№dze.

Murphy skin№і gіow№ i nagle wyraz jego twarzy siк zmieniі. Crueth nie widziaі jego ust przesіoniкtych mask№, ale byі pewien, їe Carterczyk siк uњmiecha.

- Zna pan ten kawaі, panie majorze... - zacz№і, przerzucaj№c Steirlsona na plecy, gdzie czarne macki objкіy go i wci№gnкіy w rozpіaszczony na kombinezonie futeraі.

- Nie teraz. - Crueth obrуciі siк za umykaj№cym Misiсskim - Misiсski, wracasz tu!

Misiсski wrуciі i podaj№c majorowi telefon, powiedziaі:

- Ktoњ do pana.

Crueth spojrzaі podejrzliwie na cywila, lecz telefon przyj№і.

- Major Crueth.

- No, nareszcie.

- Meyer?

- A kto? Co za dupek twierdziі, їe ciк nie ma?

- Bo mnie nie byіo. Ale їe dupek, to prawda.

- Dunlong ciк chce.

- Co to znaczy: chce? Zakochaі siк?

- Nie utrudniaj. Ma dla ciebie jak№њ robotк.

-A czym ja siк teraz wedіug niego zajmujк? Jak posi№dк zdolnoњж rozmnaїania siк przez podziaі, to go powiadomiк i wtedy nawet siedem robуt naraz bкdк w stanie wykonywaж. Na razie jestem czіowiekiem.

Na Meyerze pozornie nie wywarіa їadnego wraїenia ta, jak na Cruetha, wstrz№saj№co dіuga wypowiedџ. - Zostaіeњ zdjкty. Misiсski przejmie po tobie tк operacjк; czкњж wojskowa wіaњciwie siк przecieї juї zakoсczyіa. Dziњ wieczorem masz siк zgіosiж w sto szesnastce.

- Їe co?!

Meyer przezornie siк wyі№czyі.

Crueth na moment przymkn№і oczy i zakl№і. Kiedy je otworzyі, byі juї niemal spokojny.

- Misiсski!

Pi№t№ Alej№ szіa demonstracja zwi№zkowcуw. Demonstrowali przeciwko zatrudnianiu na Ziemi Stalina robotnikуw z Ziemi O'Liete'a; ta nieprawdopodobnie tania siіa robocza pozbawiaіa setek tysiкcy niewykwafilikowanych Staliсczykуw miejsc pracy, a ich rodziny jedynych џrуdeі utrzymania. Celiсski wszedі do salonu AAA, by bezpiecznie przeczekaж tu marsz. Gigafony przywуdcуw ryczaіy ogіuszaj№co, nikn№і w tym haіasie nawet warkot koіuj№cych wyїej bezzaіogowych policyjnych њmigіowcуw: pіaskich, w№skich maszyn o pokracznych, modliszkowatych sylwetkach, wyposaїonych w autopiloty o symulowanej inteligencji. Natomiast na ziemi towarzyszyі manifestacji oddziaі policji konnej. Celiсski obserwowaі to obojкtnie. Zebranie u Dunlonga miaіo siк rozpocz№ж za godzinк. Wysiadіszy na La Guardii z wyczarterowanego meksykaсskiego Paragga, skierowaі siк, podobnie jak Praduiga, prosto do swego domu; obaj, z racji zatrudnienia w takiej, a nie innej instytucji, mieli sіuїbowe mieszkania na przedmieњciach Nowego Jorku. Jednakїe cуrka Celiсskiego nie wrуciіa i Janusz miaі jeszcze trochк wolnego czasu; zwolniі taksуwkк, poszedі piechot№. Taksiarz, imigrant z Ziemi Mussli, okl№і go gкsto w przedziwnym angielskim, owej niestrawnej musslijskiej jego mutacji, w uszach Staliсczykуw brzmi№cej niczym podwуjnie zdegenerowany gangsterski slang. Dlaczego nowojorscy taryfiarze to zawsze musz№ byж obcokrajowcy z wad№ wymowy?

W salonie AAA spotkaі czarnoksiкїnika z Ziemi Ziem, z ktуrym podczas feralnego rekonesansu na tym wtуrnie њredniowiecznym њwiecie siedziaі w jednej celi, oczekuj№c na proces przed trybunaіem papieskim, a ktуrego miaі za zmarіego. Lecz nie tyle zaskoczyі Celiсskiego fakt, iї Vaudremaux їyje, co miejsce jego pobytu; wszak Ziemia Ziem, jednostronnie jawna kolonia Stalina, wci№ї objкta byіa przez Pi№ty Departament peіn№ kwarantann№.

Podszedі, zіapaі czarnoksiкїnika za ramiк.

- Co ty tu robisz, u licha? - spytaі w ziemickiej neoіacinie.

Vaudremaux obejrzaі siк; rozpoznaі Celiсskiego i wyszczerzyі zкby. Byі w gustownym, ciemnym garniturze o terajskim kroju, dіugie, kruczoczarne wіosy splecione miaі w warkocz; na palcach pierњcienie, w nosie kolczyk. Uњcisn№і mocno dіoс Janusza.

- Co za spotkanie!

- Ja myњlк! Duch zmarіego z innego њwiata!

Vaudremaux zaњmiaі siк gіoњno; czwуrka Murzynуw studiuj№cych kopiк hantyjskiej wersji Ostatniej wieczerzy tamtejszego Leonarda da Vinci obejrzaіa siк naс zgorszona. Celiсski zerkn№і na zewn№trz: demonstracja juї przeszіa. Poci№gn№і czarnoksiкїnika, wyszli na ulicк. Vaudremaux siкgn№і do kieszeni i wіoїyі na nos filtry powietrzne.

- Nie mogк siк przyzwyczaiж do tego smrodu - mrukn№і.

Skrкcili, i za chwilк znowu. Janusz rozgl№daі siк za jak№њ maі№, cich№ kawiarenk№. Przechodz№c przez ulicк. lawirowali pomiкdzy unieruchomionymi w korku samochodami; Celiсski spostrzegі, jak niewiele z nich to wozy staliсskiej produkcji: parк mazd, fordуw, nissanуw - reszta to hantyjskie anaguy, denatrie, amuxy i sportowe coula'e; nawet їуіto pomalowane taksуwki byіy autami obcoziemnej produkcji. Mijany policjant wypisywaі mandat џle zaparkowanemu amuxowi na dyplomatycznych numerach, naleї№cemu do carterskiego przedstawicielstwa.

- Samochody - parskn№і Vaudremaux.

Weszli do "Niticco", dwupiкtrowej kafejki prowadzonej przez stare musslijskie maіїeсstwo; usiedli w k№cie i zamуwili fautre mauchois, specjalnoњж zakіadu. Celiсski, ktуry gustowaі w musslijskiej francuskiej kuchni, zachwalaі potrawк czarnoksiкїnikowi. Vaudremaux wyraziі tymczasem swoje zdziwienie obserwowanym w Nowym Jorku przemieszaniem rуїnoziemnych kultur.

Janusz uњmiechn№і siк pod nosem.

- Maіa Mussla rozrasta siк jak rak. Pochіonкіa juї Maі№ Italiк; byіa prawdziwa mafijna wojna, wyrzynali siк dziesi№tkami.

- Nie rozumiem, czemu na to pozwalacie.

Celiсski wzruszyі ramionami.

- Takie prawo. Nikt nie protestuje w UEO, kaїdy siк boi zamkniкcia innych Ziem. Otwarte, prywatne Katapulty s№ najlepsz№ gwarancj№ pokoju. Ty tego moїe nie rozumiesz, ale ten strach przed konfliktem miкdzyњwiatowym jest bardzo duїy. W czasach wewnкtrznej zimnej wojny powstrzymywaіa nas pewnoњж samozagіady: jak juї by ktoњ zacz№і, to koniec z caі№ planet№. Ale ze њwiata alternatywnego moїesz spokojnie oklepaж wodorуwkami inn№ Ziemiк, a sam jesteњ bezpieczny; na dodatek technologia Katapult uniemoїliwia zastosowanie jakiegokolwiek systemu obronnego. Kolonijne Ziemie nafaszerowane s№ wiкc Katapultami z wielomegatonowymi іadunkami umieszczonymi w ich polach przerzutu, Katapultami zaprogramowanymi na automatyczne kontruderzenie w ojczyste Ziemie nieprzyjaciуі, gdyby po naszej ojczystej Ziemi nic juї nie pozostaіo i nie miaі kto siк mњciж; wszechmoїliwoњciowy holocaust na zasadzie odwetu martwej rкki. Wszyscy siк boj№. Tylko w strachu pokуj.

Vaudremaux pokrкciі gіow№.

Zadzwoniі telefon Janusza. Zwrotnicowy wyj№і go, rozіoїyі. Rozmowa byіa z Ziemi Tera: prowadzili j№ krуtkimi, urywanymi zdaniami. Uzyskanie ci№gіej і№cznoњci pomiкdzy dwoma rуwnolegіymi wszechњwiatami jest niemoїliwe; a taka rwana, fragmentaryczna і№cznoњж stanowi efekt. uїycia maіopolowych Katapult AT&T o wysokiej czкstotliwoњci przerzutуw terabajtowych noњnikуw informacji, kaїdorazowo od nowa odczytywanych i zapisywanych. Z uwagi na energie, konieczne dla utrzymania Katapult w owym "cyklu rezonansowym", telefoniczne rozmowy miкdzyњwiatowe byіy niezwykle drogie, raczej nie dzwoniono na inn№ Ziemiк z bіahych powodуw.

- Co siк staіo? - spytaі czarnoksiкїnik znad paruj№cej kawy, gdy Celiсski juї z powrotem zіoїyі i schowaі aparat.

- Ambasada. Chc№ mnie powoіaж na eksperta w sporze o piekieln№ Wenus. Niewaїne. Sіuchaj, Vaudremaux, ty mi jeszcze wci№ї nie powiedziaіeњ, jakim cudem dostaіeњ siк na Stalina.

- Ach, to prawdziwa historia miіosna. Jest w Zwiadzie niejaka Pauline von Kreuz. Znasz j№ moїe?

- W Zwiadzie s№ tysi№ce ludzi.

- W kaїdym razie kochana Pauline nie mogіa patrzeж, jak іami№ mnie koіem: wziкіa Cytadelк szturmem i uwolniіa mnie.

- Sama jedna?

- No... ponoж przekabaciіa dwуch yantscharуw; myњleli, їe taki jest rozkaz.

- Rany boskie... їe teї ja o tym nie sіyszaіem...!

- Usіyszysz, usіyszysz. Bкdzie proces, bкd№ j№ s№dziж z tuzina paragrafуw.

- A co z tob№? Jaki ty w ogуle masz status prawny`?

-A jak myњlisz? Pi№ty Departament zaangaїowaі mnie jako rzeczoznawcк, biegіego czy kogoњ takiego... Nie mogli mnie odesіaж, a nie zdecydowali siк uњpiж. Mam paszport, jestem Staliсczykiem. No, Janusz - teraz my koledzy po fachu. Gdzie to їarcie?

Celiсski wci№ї niedowierzaj№co krкciі gіow№.

- Przecieї ta Pauline musiaіa kompletnie zidiocieж! Wywal№ j№ na zbity pysk i wyњl№ do Piekіa! Wielka miіoњж, teї coњ. W їyciu siк juї nie zobaczycie.

- Teї tak myњlк.

- Coњ nie bardzo ciк to martwi.

- To ona siк zakochaіa, nie ja.

Zwrotnicowy spojrzaі uwaїnie na uњmiechniкtego Vaudremaux.

- Przyznaj siк - szepn№і. - Jak tyњ to zrobiі?

- Ostatecznie jest siк tym czarnoksiкїnikiem, no nie?

Przyniesiono fautre mauchois. Zaczкli jeњж.

Janusz popatrywaі to na Vaudremaux, to przez okno, ponad gigantycznym korkiem samochodowym, na widmowe tablice informacyjne mdіo rozjarzone przed њcian№ przeciwlegіego budynku: wskaџnik Dow-Jonesa sinusoidowaі w okolicy linii wsparcia, staliсski EPT (wspуіczynnik wypadkowy kursуw gіуwnych walut danej Ziemi) doіowaі, musslijski natomiast nieubіaganie pi№і siк wzwyї. "Mussla nas w koсcu podbije gospodarczo", westchn№і Celiсski w duchu, "nie bкdzie їadnej inwazji".

- Powiedz mi - zagadn№і pomiкdzy jednym kкsem a drugim - jak ci siк podoba ten њwiat? Co ciк najbardziej zdziwiіo?

- Mmm... nie jesteњ specjalnie oryginalny, kaїdy mnie o to pyta.

- I co odpowiadasz?

- Rуїnie. Zaleїy, ile mam czasu.

- Teraz masz dosyж. Powiedz prawdк.

Czarnoksiкїnik zamyњliі siк; przeїuwaj№c, grzebaі machinalnie widelcem w talerzu. Spogl№daі gdzieњ w bok. Najwyraџniej mуwienie prawdy nie naleїaіo do jego naturalnych odruchуw. Celiсski pamiкtaі z owej ciemnej, cuchn№cej, zaszczurzonej celi inkwizycyjnych kazamatуw zupeіnie innego Vaudremaux. Ludzie siк zmieniaj№, zazwyczaj na gorsze, poniewaї maіo kto jest w ogуle w stanie sobie wyobraziж lepsz№ wersjк siebie.

- Chodziіem po koњcioіach - zacz№і czarnoksiкїnik wolno i cicho. - Sіuchaіem mszy, obserwowaіem ludzi, rozmawiaіem z ksiкїmi. Ogl№daіem telewizjк. Graіem na komputerach, wchodziіem w virtual reality. Czytaіem ksi№їki. Skleciіo mi siк takie hasіo: Bуg wirtualny.

- Co...?

- Sіuchaj, sіuchaj. - Popiі wod№ mineraln№. - Ja jestem jak gdyby z przeszіoњci; ale znam przecieї wasz№ historiк. Ja jestem z przeszіoњci, ze њwiata, ktуrym kiedyњ byі Stalin, i widzк rуїnice. A pamiкtaj, kto ci to mуwi: heretyk na stos przeznaczony, sіuga diabіa. Wiкc ta rуїnica to jest Bуg wirtualny. Bуg chwilowy; istniej№cy jedynie w wybranych momentach, sytuacjach, miejscach. W straszliwym tempie postкpuje u was atomizacja postrzegania њwiata. Niegdyњ њwiat byі caіoњci№ i kaїdy jego element і№czyі siк z wszystkimi innymi w zіotych proporcjach, niezmienn№ rуwnowag№ filozofii bytu. Teraz widzenie њwiata rozszczepiіo siк: jeњli choroba, to mikroskopy, chemia, medycyna wyspecjalizowana; jeњli њmierж, narodziny - pstryk, wchodzimy w przestrzeс religijn№ - ewangelizacja telewizyjna, oto prawdy ostateczne z ust bohatera opery mydlanej; a jeњli miіoњж, to psychologia, podњwiadomoњж, Freud, i znowu inny њwiat, niekompatybilny z reszt№. Nawet gorliwy katolik pomyњli o Bogu jako Bogu wіaњnie jedynie w koњciele, na pogrzebie czy podczas teologicznej dyskusji b№dџ skіaniaj№cej do podobnych refleksji lektury, choж to juї rzadziej. Poza tym - Bуg jest jedynie sіowem, bladym skojarzeniem, postaci№ z mitologii stoj№c№ na rуwni z bogami greckimi; widmem ze њwiata virtual reality. To jest Bуg wirtualny. Zamkniкty w czysto sakralnym oprogramowaniu rzeczywistoњci. Na cmentarzu jesteњ chrzeњcijanin, na gieіdzie makler, w urzкdach podatnik, na ulicy kierowca, w domu m№ї; coraz mniej punktуw wspуlnych. Wasza kulturosfera rozszczepia siк jak te њwiaty alternatywne, odchodzi gaікziami w rуїnych kierunkach, potrzebujecie Katapulty, їeby przeskoczyж ze њwiata psychologii do њwiata religii. A ja pamiкtam, znam њredniowiecze. Znam czas, gdy њwiat byі jednoњci№. Ja jestem z tego czasu, z tego њwiata. Moja pamiкж nie jest podzielona na sektory odczytywalne jedynie pojedynczo. Chciaіem porozmawiaж o ekonomii systemu kolonialnych Ziem w kontekњcie ostatniej encykliki papieїa. Nie byіo z kim, ludzie nie pojmuj№, o czym mуwiк, w ekonomii nie ma Boga. - Vaudremaux odіoїyі sztuжce, pochyliі siк nad blatem, po czym spytaі w swym kalekim staliсskim angielskim: - Czy ty mnie sіuchasz, czy ty mnie rozumiesz, Janusz?

- Pуџno juї, muszк iњж, Dunlong czeka

- Pozwolicie panowie, їe was sobie przedstawiк. Pan Janusz Celiсski i pan Lopez Praduiga siк znaj№; to jest major Edwin Crueth z Korpusu.

Nikt nie powiedziaі "miіo mi".

Lopezowi nie spodobaі siк Crueth. Dostrzegaі w tym prawie dwumetrowym, zawodowym їoіnierzu niepokoj№c№ symetriк siіy ciaіa i woli. Lopez nie lubiі takich ludzi. Nie potrafiі nimi sterowaж. To go deprymowaіo.

Natomiast Celiсski najwyraџniej nieџle siк bawiі. Pomrukuj№c coњ pod nosem, uњmiechniкty lekko, przygl№daі siк bezczelnie Cruethowi. Crueth odpowiadaі mu uњmiechem zaskakuj№co szczerym.

Lopez odchrz№kn№і.

- Nie chciaіbym psuж ci zabawy, Johny, tak jak ty mi zepsuіeњ urlop, ale...

Dunlong zamachaі rкkoma.

- To byі twуj wybуr.

- Nie powtarzaj mi tego, bo jeszcze zmieniк zdanie.

- Ale teї ty nie wypominaj mi rzeczy, ktуrych nie zrobiіem.

- Kusicielu. Specjalnie podesіaіeњ mi Celiсskiego.

Przez caіy czas lotu do Tenochtitlan, a potem do Nowego Jorku, Celiсski wymigiwaі siк od odpowiedzi, dlaczego to nie zabraі siк razem z Ulrichem do przekonywania Lopeza i pozostaі w helikopterze, choж Dunlong wydaі mu tak wyraџne polecenie; Lopez podejrzewaі, iї ze strachu przed Rosalie. Jednoczeњnie inna myњl przyszіa mu do gіowy. A jeњli Dunlong wysіaі po niego Celiсskiego wіaњnie w nadziei, iї Praduiga pomyњli to, co pomyњlaі? Jeњli to zmyіka, podstкp? Wszak gdyby nie mimochodem rzucona uwaga Ulricha, nigdy nie zgodziіby siк na przerwanie dopiero co rozpoczкtego urlopu. Ani Ulrich - ani Celiсski - sіowem siк nie zaj№knкli o nowej Nici. Dyrektor Pi№tego Departamentu mуgі to zaplanowaж, њwiadomie zagraж na przysіowiowej podejrzliwoњci Praduigi; trzecie dno? Moїe wiкc i Celiсski celowo chciaі odsun№ж Lopeza od sprawy, w koсcu Rosalie nie demon.

Gікbokie i powikіane byіy intrygi Dunlonga.

- To zagranie poniїej pasa - ci№gn№і Lopez. - Ty wiedziaіeњ, їe tylko jeden wniosek mogк z tego wysnuж. To nie fair.

Dyrektor siк њmiaі.

- O czym wy mуwicie? - zirytowaі siк Celiсski.

- Niж - rzuciі Lopez w przestrzeс.

- Niж - przyњwiadczyі rozbawiony Dunlong.

Celiсskiemu opadіa szczкka.

- Nie wiedziaіeњ? - zdziwiі siк Praduiga.

- Nie wiedziaі - przyznaі Dunlong. - Mуgіby ci powiedzieж, zanim byњ siк zgodziі, a tobie diabli wiedz№ co chodzi po gіowie.

- Myњlaіem, їe to podstкp podwуjny.

- Przeceniasz mnie.

- W їyciu mi siк to nie zdarzyіo.

- Zaraz, zaraz - wі№czyі siк Celiсski. - Co z t№ Nici№? Kiedy j№ zіapaliњmy?

- Miesi№c temu. Niecaіy.

Lopez uniуsі brwi. - Trochк szybko jak na analizк. Zwrotnicowi sporz№dzili wykres? Drzewa?

- Po minie Janusza mogіeњ siк zorientowaж, їe Zwrotnicowych jeszcze tam nie byіo - oznajmiі Dunlong, de facto znуw wykrкcaj№c siк od jednoznacznej odpowiedzi.

- Zwiadowcy? - indagowaі Lopez.

- Poniek№d.

- To "poniek№d" oznacza coњ paskudnego.

- Masz racjк.

- Moїe byњ to wszystko opowiedziaі w jakimњ porz№dku; ci№gnк z ciebie, jak z jeсca.

Dunlong zapaliі sobie cygaro i zaci№gn№і siк gікboko.

Przyj№і ich w saloniku przylegaj№cym do gіуwnej sali konferencyjnej. Byіo to niewielkie, ciemno wytapetowane pomieszczenie, wyposaїone w szeњж niskich foteli, o podіodze przykrytej rкcznej roboty dywanem z Ziemi Ziem. Za oknem bіyszczaі w promieniach zachodz№cego Sіoсca niebosiкїny gіуwny budynek Ministerstwa Kolonii; za nim, niewidoczne, wznosiіy siк wysokoњciowce Departamentуw Trzeciego i Czwartego. Pierwszy i Drugi nie istniaіy, wchіon№і je i przej№і ich funkcje kierowany przez Johna C. Dunlonga Departament Pi№ty, aktualnie odpowiedzialny za odnajdywanie nowych Ziemi, zwiad, analizк historyczn№ i podbуj w istocie biurokratyczno-militarne imperium Dunlonga, tego nowoїytnego Hoovera, posiadaіo wiкksze prerogatywy niї niejedno ministerstwo, i wci№ї siк rozrastaіo.

W oddali, prawie na horyzoncie, lњniі toroidalny kompleks budynkуw United Earths Organization, wzniesiony w miejscu, ktуre niegdyњ zajmowaіa siedziba Organizacji Narodуw Zjednoczonych. Jego lokalizacja na Ziemi Stalina zaakceptowana zostaіa z racji jej "niew№tpliwych zasіug poіoїonych na polu kontaktуw z innymi њwiatami".

- Jak juї powiedziaіem, zіapaliњmy tк Niж miesi№c temu. Najpierw poszedі klasyczny zwiad automatyczny: sekundowe przerzuty maszyn badawczych. Zgodnie z procedur№, objкliњmy nimi obszar caіego globu. Zestawienie wynikуw byіo obiecuj№ce, jak zwykle. Atmosfera cudo, їadnych zanieczyszczeс, mуwili autorzy raportu. Na co inni, їe jak nie ma zanieczyszczeс, znaczy: nie ma tam ludzi albo nie wyleџli jeszcze z jaskiс. Zdjкcia nieba nie wykazaіy zmian w ukіadzie gwiazd, co wyklucza odlegіe czasowo deformacje, nie zauwaїono teї satelitуw. I znowuї: jedni twierdzili, їe tym lepiej, nie ma satelitуw, to i kіopotуw bкdzie mniej; a drudzy, їe to skutek niedorozwoju umysіowego mieszkaсcуw. Dokonywaliњmy pikosekundowych dwustrzaіуw nad nocn№ pуіkul№, z Katapult orbituj№cych, їeby zarejestrowaж њwiatіa domostw, jakichњ wiкkszych skupisk, czy nawet ogniska. Efekt mierny: nie mamy pewnoњci co do ich sztucznego pochodzenia. To byі pierwszy etap, trwaі dwa tygodnie - dostroiliњmy wуwczas wszystkie Katapulty, s№ teraz bezpieczne jak liniowe.

Dunlong na chwilк przerwaі, by artystycznie wydmuchn№ж dym.

- Drugi etap to gікboka penetracja. Jak panowie siк orientujecie, polega on na wysyіaniu na kilkunastominutowe zwiady samodzielnych decyzyjnie maszyn, ktуrych jedynym zadaniem jest jak najwiкcej zobaczyж, usіyszeж i wyw№chaж. Z uwagi na brak satelitуw postanowiliњmy wpierw puњciж naszego niskoorbitalnego szperacza. Zwinкliњmy go wojskowym, wywiad uїywa tego malucha do rejestracji ruchуw warg rozmуwcуw, z ktуrych odtwarzaj№ sobie potem treњж rozmowy.

- Skoro to taki cud techniki, to, jak znam їycie, coњ musiaіo trzasn№ж - zauwaїyі Lopez.

Dunlong uњmiechn№і siк krzywo. - Gdzieї te czasy іuku i strzaіy, a? Nie przerywaj mi z іaski swojej.

- A co, nie mam racji?

- Racjк masz. Powinienem ciк zatrudniж na pуі etatu jako zawodowego pesymistк. Wysіaж wysіaliњmy go, ale z powrotem њci№gnкliњmy tylko prуїniк.

- Nie bкdк zіoњliwy i nie spytam, ile coњ takiego kosztuje. - Jaki nie bкdziesz? Prosiіem ciк: zamknij siк, Lopez. Dunlong rozgniуtі resztkк cygara. - Wiкc tak. Sprуbowaliњmy z kolei satelitуw ze zmienn№ asekuracj№. W istocie byі to powrуt do etapu pierwszego. Katapulta, rozumiecie, strzelaіa tak szybko, їeby pomiкdzy kolejnymi przerzutami przekaџnika nie mogіo zajњж nic nie kontrolowanego. Jednoczeњnie mieliњmy dziкki temu prawie bezpoњredni№ і№cznoњж ze szperaczem. To znaczy do czasu. Nagle і№cznoњж urwaіa siк i w fazie powrotu asekuruj№cy satelita przekazywaі jedynie informacjк o braku informacji. Przy dwуch nastкpnych prуbach byіo tak samo; szperacze - jak kamieс w wodк.

- Co bit, to zabit.

Dunlong spojrzaі na Lopeza ponuro.

- Zrezygnowaliњmy z satelitуw. Puњciliњmy szperacze naziemne. Niektуre wracaіy, niektуre nie. Mamy bogaty bank danych na temat tamtejszej roњlinnoњci, zwierz№t, i tak dalej. Wykluczyliњmy rуwnieї istnienie tam jakichњ њmiertelnych dla Staliсczykуw mutacji wirusуw. W ewolucji їadnych znacznych odchyіуw.

- Ludzie? - spytaі Celiсski.

- Ani њladu.

- Њlad jest - zauwaїyі Lopez. - Maszyny, ktуre nie wrуciіy.

- Myњlisz, їe przerobili je na konserwy? - ironizowaі Celiсski.

- He, kochany, te tak zwane naziemne szperacze to nie byle bydlaki. Takie czoіgi w miniaturze; robi№ je na licencji Cerberуw.

Major Crueth, najwyraџniej znudzony jaіowym sporem Lopeza i Celiсskiego, zwrуciі siк do Diznlonga: - Co z tymi Zwiadowcami?

- Jakimi Zwiadowcami? - Celiсski nie zrozumiaі.

- Tymi, co poniek№d - mrukn№і Praduiga.

- Wysіaliњmy ich siedmiu - rzekі Dunlong. - Po jednym z Los Angeles, Kairu, Berlina, Londynu i Aіma Aty i dwуch znad Zatoki Meksykaсskiej. To jest trzeci etap. Wіaњciwie nie powinniњmy do niego przechodziж, nie zaliczywszy poprzednich, ale nie byіo wyjњcia; moja decyzja, ja siк podpisaіem.

- No i?

- Mhm... їaden nie wrуciі.

Przez chwilк trwaіo milczenie.

- Urodziwe cуrki wodzуw autochtonуw? - rzuciі martwy aart Celiсski.

- Chciaіbym widzieж, Johny, jak siк bкdziesz z tej indolencji tіumaczyі przed Komisj№.

- Nie twoje zmartwienie - odmamrotaі twardo Dunlong.

- A owszem, mam wraїenie, їe moje - natarі Praduiga. Po pierwsze: њci№gn№іeњ tu, na rуwnych prawach, wojskowego, speca od akcji w terenie - jak wnoszк z naszywek, z Korpusu Inwazyjnego. Po drugie: zupeіnie niepotrzebnie zapewniіeњ nas, їe Katapulty wycelowane w tamt№ Ziemiк s№ teraz bezpieczne jak liniowe, o ile pamiкtam. Nie podoba mi siк ta kombinacja.

- Jestem peіen podziwu - mrukn№і Dyrektor, z min№ caіkowicie przecz№c№ wypowiadanym sіowom.

- Za to mi pіacisz. Їebym siк nie daі zwieњж pozorom.

- Hej, zaraz. - Celiсski zaczynaі coњ podejrzewaж. - O co tu chodzi?

- To my mamy byж nastкpn№ porcj№ armatniego miкsa wymamrotaі tym swoim gіadkim basem Crueth.

Zwrotnicowy wytrzeszczyі oczy.

- Ty na mуzg upadіeњ, Dunlong, demencja starcza ciк dopadіa. Masz nas za samobуjcуw?

Dyrektor Pi№tego Departamentu Ministerstwa Kolonii 7.iemi Stalina uciekі spojrzeniem na sufit.

- Major Crueth samobуjc№ jest z zawodu. Ty, Janusz, jesteњ samobуjc№ z natury; pamiкtasz jak na Ziemi Ziem graіeњ w koњci z inkwizytorem o wіasne їycie?

- A ja? - spytaі Lopez.

- Ty teї siк zgodzisz.

- Dlaczego?

- Mnie siк pytasz? A dlaczego tu przyleciaіeњ? Moja intryga, a? Myњlaіeњ, їe to Niж - no i jest Niж. Wiкc co? Zrobisz mi na zіoњж i wycofasz siк?

- I ja ciebie przeceniam? Ja ciebie przeceniam?

- Taak; takie czasy, Lopez. W twoich aktach mam i to, o czym marzysz, i czego nienawidzisz; mam ciк rozіoїonego na sіowa i procenty. Rуїni s№ specjaliњci.

W zapadaj№cym zmroku, w chіodnej ciszy wieczoru, trwaі taniec cieni, cienie taсczyіy w њwiкtym obrz№dku, przywoіuj№c noc. Choreografem byі wiatr, kaїde drїenie poruszonej przezeс gaікzi natychmiast odbijaіo siк na powierzchni gruntu polany zmian№ ukіadu plam jasnych i ciemnych.

Powoli kontrast zmniejszaі siк. Ostatecznie zapanowaіa niepodzielnie gruboziarnista, mroczna szaroњж. Polana staіa siк jednym wielkim wypeіnionym noc№ naczyniem.

Lasek spaі.

Nie ockn№і siк nawet wtedy, gdy w jego sercu pojawiіo siк obce ciaіo. Wyїsze od krzaka, niїsze od drzewa. Wкїsze od pnia, grubsze od gaікzi. Nieruchome. O nieregularnym zarysie. Czіowiek. Staі i patrzyі, sіuchaі. Nie drgn№і przez prawie minutк: pos№g nieomal. Raz wiatr zaіopotaі poі№ jego pіaszcza, rozwiaі wіosy, zafurkotaі rкkawami.

Potem czіowiek znikn№і.

Lasek spaі.

Nie zbudziі siк i przy powtуrnym wtargniкciu weс skrawka obcego њwiata. Tym razem byіo to piкж nieforemnych bryі. Piкciu ludzi. Ramiк w ramiк, ustawieni w okr№g, twarzami na zewn№trz. Mкїczyџni. Dіugie pіaszcze. Gіowy odkryte. Rкce wolne. Stopy szeroko rozstawione dla utrzymania rуwnowagi.

Jeden z nich poruszyі wargami; їaden dџwiкk siк zza nich nie wydostaі, lecz pozostaіa czwуrka doskonale sіyszaіa nie wypowiadane przezeс sіowa. Mкїczyџni wszczepione mieli w krtanie i jкzyki urz№dzenia rozszyfrowuj№ce z niemych ruchуw organуw mowy, co chce tym sposobem ich posiadacz powiedzieж, i transmituj№ce jego sіowa, juї jako zakodowan№ zbitkк dџwiкkуw, do "impulsownikуw" interlokutorуw: miniaparatуw przesyіaj№cych z kolei owe dџwiкki bezpoњrednio do oњrodkуw sіuchu w mуzgu, a to w postaci impulsуw wіaњnie, przerzucanych na neurony. W programie kaїdej gadaіki uwzglкdniony byі indywidualny sposуb mуwienia jej posiadacza, tak iї mimo wszystko moїna byіo rozpoznaж rozmуwcк po gіosie, chociaї gіosu nie wydawaі. Laryngofon ostatniej generacji: mуwisz, ust nie otworzywszy, nikt nie jest w stanie poznaж - nie podі№czywszy siк do gadaіki - co takiego mуwisz i czy w ogуle coњ mуwisz.

- Spokуj - "powiedziaі" major Crueth. - Nikogo. Tam po prawej to lis.

Po czym wykonaі jakiњ dziwny ruch dіoni№ i zameldowaі:

- Crueth na Zapis. Jesteњmy. Bez kіopotуw. Amen. Sіowo "amen" stanowiіo powszechnie uїywany w caіym Korpusie Inwazyjnym kod zamykaj№cy; powoli przechodzono wyі№cznie na niego i kody mu pokrewne, aby przy operacjach і№czonych (ktуre zdarzaіy siк coraz czкњciej) czy innych przypadkach pokrywania siк jкzykуw bitewnych nie wystкpowaіy zakіуcenia. W Korpusie sіuїyli ludzie z setek krajуw z trzech Ziem i nie wszкdzie tak rozpowszechniony byі zwrot over lub inne, juї czysto idiomatyczne. Natomiast mitologia chrzeњcijaсska znana byіa kaїdemu.

Miniaturowa maszynka rejestruj№ca (milimetr na milimetr na dwa), wbita w ziemiк pod stopami mкїczyzn, zapisaіa w swej pamiкci wypowiedziane przez Cruetha sіowa. Co dwie minuty - w dzieс co dziesiкж minut - pуіkula gleby naleї№ca do obszaru objкtego dziaіaniem Katapulty bкdzie wymieniana przez jej "strzaі", a w to miejsce pojawiaж siк bкdzie identyczny fragment polany, rуwnieї wyposaїony w rejestrator. W ten sposуb і№cznoњж z Ziemi№ Stalina zostanie utrzymana, mimo iї obydwa wszechњwiaty nie posiadaj№ przecieї ani jednego punktu wspуlnego. Zasiкg gadaіek byі teoretycznie nieograniczony, wszystkie transmisje zaњ szyfrowane systemem kodowanego przypadku.

- Lepiej siк zmywajmy z tego lasu - mrukn№і Lopez.

- Gdzie znajdziesz lepsz№ kryjуwkк? - leniwie zdziwiі siк Crueth.

- Niepokoi mnie to, їe ci Zwiadowcy musieli podobnie myњleж.

- Nikogo w to miejsce nie przerzucano. - Costa del Sol byіo przeciкtnie popularnym terenem przerzutowym; z jednej strony, z uwagi na jego atrakcyjnoњж dla turystуw, pozwalaі na wzglкdnie szybkie wtopienie siк w tіum jeszcze jednego cudzoziemca, z drugiej zaњ, z racji bliskoњci Gibraltaru, bywaі aї nazbyt czкsto stref№ zmilitaryzowan№.

- Chodzi mi o to, їe Zwiadowcy na pewno rozumowali w sposуb poprawny, podobnie jak ty. Tak jak ich nauczono. No i co z nich zostaіo?

- Nie - zdecydowaі Crueth. - Jestem odpowiedzialny za wasze bezpieczeсstwo i w tym wzglкdzie ja podejmujк decyzje. Mуwiк: nie. Nie przekonaіeњ mnie. To, їe przypuszczasz, iї fakt, їe ich wyszkolenie mogіo siк przyczyniж do niepowodzenia misji, nie oznacza, iї mam je teraz caіkowicie zanegowaж. W wiкkszej czкњci opiera siк ono po prostu na zdrowym rozs№dku. Nie zacznк robiж gіupot tylko dlatego, їe ci, ktуrym siк nie powiodіo, rуwnieї gіupot nie robili.

Byіo to jedno z najdіuїszych przemуwieс majora Cruetha.

Praduiga wzruszyі ramionami. - W kaїdym razie dziкkujк za obszerne wyjaњnienia.

- Proszк nie oczekiwaж kolejnych.

Odeszli z pola przerzutowego. Dwуch їoіnierzy z Korpusu odzianych w podobne pіaszcze, odsunкіo siк na rozkaz majora kilka metrуw w lewo i prawo, i odt№d utrzymywali tк odlegіoњж. Sam Crueth lekko wyprzedziі Praduigк i Celiсskiego, przez co znaleџli siк oni w њrodku trуjk№ta, ktуrego wierzchoіki stanowili wojskowi.

Lopeza juї zaczynaіa draїniж ta tak ostentacyjna ochrona.

Przy pуіnocnym kraсcu polany teren wznosiі siк, po czym stromo opadaі ku strumieniowi. Na szczycie owego pagуrka spoczywaіo kilka potкїnych gіazуw poroњniкtych mchem, a miejscami i traw№. Kamienny parawan.

- Tutaj - zakomenderowaі Crueth.

Celiсski i Praduiga skrzywili siк jednoczeњnie, jak na rozkaz. Major dostrzegі te grymasy.

- Co znowu?

- Nic.

Zarz№dzenie Zwiadu nakazuj№ce dokonywaж przerzutуw tuї za terminatorem, po ciemnej stronie, miaіo wielu przeciwnikуw, nic lepszego jednakїe jak dot№d nie wymyњlono. Pocz№tkowo preferowano strzaіy w њwit, lecz uіomnoњж tej procedury, wykazana podczas penetracji Ziemi Ziem, spowodowaіa zmianк pory. Teraz przerzucano Zwiadowcуw wieczorem, daj№c im caі№ noc na rozpoznanie terenu i przygotowanie do wyprawy. Przerzuty w dzieс wykluczono. Byіo to zarz№dzenie ze wszech miar rozs№dne, jednakowoї Zwiadowcy klкli je regularnie: musieli przezeс nocowaж po podobnych tej leњnych dziurach.

Jeden z їoіnierzy - sierїant Calver, jak go nazywaі major- wspi№і siк na gіazy i umieњciі tam niewielki analizator KTZ, ktуry miaі za zadanie strzec ich "obozowiska". Dane przezeс przekazywane pojawiaіy siк na Indeksie Cruetha, ilekroж opuњciі on lew№ powiekк.

Major ustawiі jeszcze miniprojektory holografiku maskuj№cego, po czym, wraz ze swymi podwіadnymi, rozpіyn№і siк w ciemnoњci.

Celiсski westchn№і i zblokowaі gadaіkк na zamkniкt№ rozmowк z Praduig№.

- Sіuchaj, Lopez, moїe mi wreszcie powiesz, dlaczego siк zgodziіeњ na ten idiotyzm. Dunlong ma w aktach jakiegoњ haka na ciebie czy co?

Lopez spojrzaі naс jak na wariata.

- No powiedz - naciskaі Celiсski. - Dlaczego?

- Wiesz, czym ja siк zajmujк? - spytaі Praduiga po dіugiej chwili, zapaliwszy hantyjskiego bezdymnego; poczкstowaі papierosem Janusza, ale ten odmуwiі.

- Nie, dziкki. Mhm... psychologi№, prawda?

- W duїym skrуcie. Ty rozszyfrowujesz њwiat, ja rozszyfrowujк ludzi. Znaj№c rуїnice pomiкdzy nasz№ a ich Ziemi№, okreњlam rуїnice miкdzy nami a nimi. I na odwrуt. Dlaczego ten czіowiek poderїn№і Zwiadowcy gardіo? Bo nieszczкњnik usiadі w sanktuarium po jego lewej rкce ubrany na czarno. A dlaczego nie powinien? Bo ileњ tam lat temu... i tak dalej. Rozumiesz? Rozkіadam ludzi na czynniki pierwsze: na przeszіoњж, na to, co przeїyli i czego nawet ich przodkowie nie pamiкtaj№. To siк nazywa wpіyw њrodowiska ci№gn№і z gorycz№ Lopez - historii, kultury, obyczajуw. Nie robisz czegoњ, bo chcesz to zrobiж, lecz dlatego, їe tak chciaіa przeszіoњж, їe w ten sposуb uіoїyіy siк w tobie wspomnienia, їe tak zagraі na tobie њwiat. Determinizm, ot co. Gdybym jeszcze znaі podkіad genetyczny - a przecieї kaїdy z nas jest jedynie odwzorowaniem, rozwiniкciem swego DNA, niezaleїnie od tego czy potrafimy go odczytaж czy nie gdybym wiкc znaі i уw podkіad, caіego czіowieka miaіbym juї zamkniкtego w ci№gach rozkazуw przeznaczenia. Nie mamy wolnej woli; tak samo nasze poczynania analizowano by jako efekty tego, co zapisano w naszych umysіach i komуrkach naszego ciaіa, gdybyњmy to my byli obiektem inwazji. A ja robiк to na obcych Ziemiach. Nie czіowiek, lecz maszyna - poznaj№c program, wedіug ktуrego dziaіa, poznajк programistк: њwiat. - Lopez zaњmiaі siк do Ksiкїyca, ktуry na moment wypіyn№і zza chmur. - S№dzisz, їe kim ja jestem? Teї marionetk№. Sznurki; Dunlong poci№gn№і za odpowiednie i oto rezygnujк z urlopu, oto gnam na obce њwiaty. S№dzisz, їe kim ty jesteњ?

- Nie wiem. Czіowiekiem, sob№, Januszem Celiсskim. Tak myњlк - odparі Janusz, absurdalnie ostroїny w obliczu takiego Lopeza.

- Aha. Ale dlaczego tak myњlisz?

Celiсski prychn№і, mimo wszystko zirytowany.

- Nie powiedziaіeњ mi, czemu siк zdecydowaіeњ na tк wyprawк - zmieniі temat.

- Ja zdecydowaіem?

- Nie wykrкcaj siк. To prymitywne tіumaczenia, tak usprawiedliwiaj№ siк przed s№dem mordercy.

Lopez wzruszyі ramionami.

- Nie, nie wiem, naprawdк. Moїe dlatego, їe wci№ї mam nadziejк, iї znajdк gdzieњ taki cudowny, zwariowany њwiat, na ktуrym czіowiek byіby czіowiekiem, a nie robotem; nie wiem. - Praduiga uњmiechn№і siк lekko, przekrzywiі gіowк, machinalnym ruchem schowaі do kieszeni dogaszonego peta bezpopielnego papierosa; przymkn№і oczy, jakby upity krystalicznym nocnym powietrzem. - Ja w czіowieka juї po prostu nie wierzк.

- Co to?

- Komar, cholera.

- Myњlaіem, їe rano komary nie gryz№. - Poboїne їyczenia.

- Њmierж komarom.

- Њmierж!

Plask.

Szli przez jedn№ z kamienistych rуwnin Andaluzji, sіoсce malowaіo dіugie i gікbokie ich cienie. Na Ziemi Stalina zieleniіyby siк tutaj owe sіynne hiszpaсskie winnice - to jednak nie byіa Ziemia Stalina i nawet nie wiedzieli, czy ewentualni tuziemcy nazywaj№ te tereny Andaluzj№.

Ubiory, ktуre mieli na sobie, chroniіy od zimna i upaіu, licznych rodzajуw promieniowania - mogіy sіuїyж setkom przerуїnych celуw, tak zostaіy zaprojektowane, ich celem podstawowym jednakїe byіo umoїliwienie Zwiadowcom przystosowania siк do jakiejkolwiek mody - czy jej braku panuj№cej na penetrowanej Ziemi. Z ich czкњci moїna byіo uzyskaж ponad trzysta kombinacji. Tymczasem jednak ta ich funkcja nie miaіa zastosowania: Crueth pokryі grupк ruchomym holografikiem. Nie zrobiіby tego, gdyby istniaіo uzasadnione przypuszczenie, їe cywilizacja, ktуr№ maj№ szpiegowaж, moїe siк na tym poznaж - wуwczas bowiem istotnie za nikogo innego, prуcz szpiegуw, nie mogliby ich wzi№ж.

- Na godzinie pi№tej, trzysta stуp nad ziemi№, szeњж kilometrуw - zameldowaі nagle sierїant Ho, ponuroњlepne bydlк o lekko orientalnych rysach, wyїsze nawet od Cruetha. - Nie wiem, co to jest, sir - mуwiі, wytкїaj№c swуj sztucznie sokoli wzrok. - Nie widzк skrzydeі. Nie widzк њmigieі. Nie widzк dysz ani smugi odrzutu. Nie widzк ciepіa їadnego systemu napкdowego. Prкdkoњж staіa, w granicach pуіtora Macha. Minie nas w odlegіoњci czterech i dwie trzecie kilometra. Dokіadne dane rzucam panu na Indeks.

Indeksem nazywali niematerialny, trуjwymiarowy ekran, "unosz№cy" siк przed ich oczyma, a istniej№cy tylko w ich umysіach, dziaіaj№cy zaњ na zasadzie analogicznej do zasady dziaіania popularnych zegarkуw widmowych, rуwnieї nieistniej№cych, zaledwie "symulowanych", a w dowolnej postaci widzianych przez uїytkownika, gdy tylko przymkn№і on lewe czy prawe oko.

Crueth daі znak, by grupa nie zatrzymywaіa siк, ani nie zmieniaіa tempa.

- Nie rejestrujк dziaіania їadnych aktywnych systemуw celowniczych - kontynuowaі Ho. - Albo nas nie zauwaїyі, albo ignoruje, albo pozostaje przy systemach biernych.

Obiekt po chwili znikn№і za horyzontem.

- Co to byіo, Crueth? - spytaі Lopez.

- Sіyszaі pan - odmrukn№і major. - Linia byіa otwarta.

- Jakim cudem to leciaіo?

Crueth wzruszyі ramionami - postrzegli ten gest jako nagіe wydкcie siк jego pіaszcza: utrzymywano szyk z dnia wczorajszego i major wyprzedzaі Lopeza i Celiсskiego o jakieњ piкж metrуw.

- Antygrawitacja? - rzuciі Crueth. - Telekineza?

Celiсski zaniepokoiі siк. - Antygrawitacja, myњli pan? Cholera... moment. Mam juї symulacjк. - Przez nie w peіni ludzki mуzg mknкіy mu ci№gi pojкж i obrazуw, generowanych przez analityczne oprogramowanie wszczepki Zwrotnicowego, a niewyraїalnych poza jкzykow№ przestrzeni№ jej sztucznych myњli. - Znajomoњж antygrawitacji implikuje parк innych rzeczy. Rzucam wam na Indeksy; widzicie: nie jest to wesoіe. Proponowaіbym zdj№ж to holo: osiemdziesi№t siedem procent, їe znaj№ i to.

- Zdejmujemy - zgodziі siк Crueth i wyі№czyі system mimetyczny.

-A moїe to w ogуle nie s№ ludzie? - mrukn№і Calver. Co, panie majorze?

- Tylko tego nam brakowaіo - wymamrotaі Lopez. - Nie ludzie - to kto? Mrуwki? Jakich rozmiarуw byіo to lataj№ce pudіo?

- Stodoіy.

- Wiкc raczej nie mrуwki - zauwaїyі z przek№sem Celiсski. - Chyba їe dwumetrowe - zaњmiaі siк bezdџwiкcznie Calver.

- Upiorny їart - parskn№і ubawiony Janusz.

Lopez, zdziwiony, zerkn№і naс; Celiсski siк uњmiechaі, by nie pozwoliж wypeіzn№ж na twarz innemu grymasowi.

- Gіupoty gadacie - warkn№і Crueth. - Wykresu ewolucyjnego nie widzieliњcie? Nie ma odchyіуw.

Szli.

Wspi№wszy siк na kolejny pagуrek, Crueth zwolniі.

- Uwaga! - "krzykn№і" przez gadaіkк. - Czіowiek. Mкїczyzna. Lat piкtnaњcie-osiemnaњcie. Leїy na plecach, rкce pod gіow№. Prawdopodobnie њpi. Czterdzieњci dwa metry, prosto naprzуd. Lopez. Ty.

Praduiga zacz№і siк wspinaж na pagуrek.

- W co on jest ubrany? - dopytywaі siк Celiсski.

Lopez byі juї na szczycie i sam go poinformowaі: - Tunikowate szaro-biaіe giezіo. - Po czym j№і siк w szybkim tempie przebieraж, usiіuj№c upodobniж swуj ubiуr do ubioru mіodzieсca.

- Obstawiж to - rozkazaі tymczasem major.

Lopez powoli zszedі z pagуrka i podszedі do leї№cego. Gdy tylko siк zatrzymaі, chіopak otworzyі oczy.

Klasycznym sposobem postкpowania w tej sytuacji, polecanym przez wszystkie podrкczniki Zwiadowcуw, byіo wyczekiwanie z uњmiechem na twarzy, aї tuziemiec odezwie siк pierwszy - wуwczas moїna byіo bez kіopotуw przejњж na jкzyk, ktуrym ten siк posіugiwaі, nie zdradzaj№c siк z wіasn№ niewiedz№ w tym zakresie. Wszyscy Zwiadowcy, agenci, kaїdy, kogo w fazie zwiadu przerzucano na obc№ Ziemiк, wczeњniej poddawany byі procesowi hipnotycznej nauki ponad tysi№ca podstawowych jкzykуw, dialektуw i narzeczy, jakimi mogli siк posіugiwaж jej mieszkaсcy. To oczywiњcie nie zaіatwiaіo sprawy, nieraz bowiem, na њwiatach "odchylonych" dawno temu, stykano siк z jкzykami na Ziemi Stalina po prostu nie istniej№cymi, oryginalnymi lub teї drastycznie odbiegaj№cymi od stalinowej ich wersji - lecz byіy to przypadki stosunkowo rzadkie.

Lopez milczaі.

Chіopak milczaі.

Ukryci poza zasiкgiem ich wzroku їoіnierze i Celiсski wsіuchiwali siк w tк ciszк.

(- A jak on skoczy mu do gardіa? - niepokoiі siк Janusz.

- To jest ryzyko - przyznaі major.)

Chіopak spytaі o coњ.

- Klasyczny aramejski - zidentyfikowaі jкzyk Ho. - Pyta, czy Lopez czegoњ nie chce - dodaі, zupeіnie niepotrzebnie zreszt№, bo wszyscy w aramejskim byli podobnie biegli.

Praduiga zwilїyі jкzykiem wargi. Od іadnych parunastu godzin "mуwiі" jedynie za poњrednictwem gadaіki, ani sіowa tak naprawdк nie wypowiedziaі - i teraz na moment opanowaі go irracjonalny strach, iї nie bкdzie zdolny normalnie przemуwiж, їe gadaіka odjкіa mu zdolnoњж mowy.

Byіa to jednak zaledwie chwila.

- Witaj - powiedziaі.

Mіodzieniec wstaі, lekko siк ukіoniі i odparі:

- Witaj. - W jego gіosie daіo siк wyczuж zdziwienie.

Lopez potrz№sn№і opuszczon№ dіoni№ dla odpкdzenia pomniejszych demonуw strachu. Zaczyna siк. Zagadka w zagadce. To rуwnieї byі narkotyk, naіуg.

Post№piі zgodnie z zaleceniami podrкcznikуw, a takїe zgodnie z wіasnym doњwiadczeniem: od razu daі siк poznaж jako swego rodzaju dziwak, obcy - nie odpowiadaj№c na powitalne, w gruncie rzeczy, jak mniemaі, retoryczne pytanie mіodzieсca, lecz tak powaїnie go witaj№c. Lepiej byіo od pocz№tku zadeklarowaж siк jako cudzoziemiec niї, chc№c uchodziж za swojego, naraziж siк pуџniej na przerуїnego rodzaju podejrzenia. Lepiej nawet za wariata robiж - wariatowi wszystko wolno.

Praduiga nie byі Zwiadowc№ i wyprawa do obcego њwiata na tak wczesnym etapie jego podboju i dla niego stanowiіa nowoњж, zwykle sporz№dzaі swe ekspertyzy - na ten czy inny temat - kiedy dana Ziemia znajdowaіa siк juї pod skrytym b№dџ jawnym panowaniem jego mocodawcy; byі stremowany.

- Widzisz... jestem wкdrowcem. Nie bardzo wiem, gdzie siк znalazіem. To znaczy... co to za miejsce.

Њmiertelne zdumienie wykrzywiіo twarz chіopaka. Lopez siк zdenerwowaі. Nie oceniіby swego zachowania jako aї tak dziwnego.

- Jesteњ obcy - stwierdziі chіopak w dziwnym niemieckim.

(- Jakiњ domorosіy poliglota - zauwaїyі z przek№sem Celiсski. )

Niemiecki. O co tu chodzi? Praduidze przemknкіo, czy aby jego ubiуr nie jest przypadkiem wіaњciwy dla tutejszych Niemcуw. A moїe jakaњ wycieczka z Niemiec pl№cze siк po okolicy i mіodzieniec wzi№і go za jej zagubionego czіonka?

Na wszelki wypadek odpowiedziaі rуwnieї po niemiecku: - Tak, jestem obcy.

Chіopak milczaі, gapi№c siк w bezruchu na Lopeza.

- Mуgіbyњ mnie poinformowaж, gdzie siк znajdujк~ - spytaі Praduiga, nadal trzymaj№c siк niemieckiego.

Na to twarz chіopaka zadrapaі boleњnie pazur chorobliwego przeraїenia.

- Ty nie jesteњ ............ - rzekі w narzeczu Indian Navaho; czwartego jego sіowa Lopez wіaњciwie nie zrozumiaі. Byіo to jedno z owych dziwacznych, wieloznaczeniowych sіуw, w jakie obfituj№ stare jкzyki spoіeczeсstw przesi№kniкtych magi№ i mistycyzmem, їyj№cych w czystej, naturalnej przyjaџni i nienawiњci do swych bogуw. Nikt, kto nie urodziі siк Navaho, nie pojmie w peіni tego narzecza. Co wiкc oznaczaіo sіowo wypowiedziane przez mіodzieсca? Pewien rodzaj skoсczonoњci, caіoњci; takїe њwiкtoњж i przeznaczenie; takїe wyїszoњж, boskoњж; takїe dobro.

Ledwo zamkn№wszy usta, chіopak znikn№і.

Major z їoіnierzami, a za nimi Celiсski, wypadli zza pagуrka - obserwowali to zdarzenie oczyma Lopeza, sіuchali za poњrednictwem jego uszu i podobnie zaszokowaіo ich znikniкcie tubylca.

- Co to byіo? - zachіysn№і siк Celiсski, rozgl№daj№c siк wokуі, jakby przekonany, iї chіopak wcale nie rozpіyn№і siк w powietrzu, lecz tylko kryje siк gdzieњ - gdzie?

- Czy ja dobrze zrozumiaіem? - pytaі major. - Miaі ci za zіe, їe nie jesteњ њwiкtym?

Ho z Calverem, przeі№czywszy siк na zamkniкt№ liniк, dyskutowali nad technik№ dematerializacji nastolatka jednoczeњnie lustruj№c swymi nieludzkimi њlepiami okolicк.

- Moїe to od pocz№tku byі hologram?

- Widziaіeњ na Indeksie: major miaі go na wszystkich systemach.

- Moїe jakaњ nowa generacja hologramуw... - rzuciі Calver bez specjalnego przekonania.

- Prкdzej teleportacja.

- I co jeszcze? Nie byіo ruchu powietrza. To juї prкdzej strzaі Katapulty o zmiennoksztaіtnym polu przerzutowym.

Lopez siedziaі na kamieniu i nie odzywaі siк.

Celiсski krкciі z niedowierzaniem gіow№.

- Naszіa mnie taka myњl - mrukn№і po chwili. - A jeњli oni uїywaj№ danego jкzyka, tak jak my akcentu albo intonacji gіosu? To znaczy... kaїdy jкzyk ma wіasn№ charakterystykк, jeden jest twardy, jeden subtelny... Moїe znaj№ niekoniecznie przez hipnozк - wszystkie jкzyki i uїywaj№ ich kombinacji dowolnie, w zaleїnoњci od tego co i jak chc№ przekazaж.

- Taa, rozumiem - przytakn№і Crueth. - Chociaї przy zastosowaniu takiej interlingwistycznej technologii na skalк ogуlnoњwiatow№, bardziej prawdopodobne zdaje mi siк wyksztaіcenie jakiegoњ amalgamatycznego, wspуlnego metajкzyka. Ale nie jestem w tym specjalist№. Niewaїne, to sprawa poboczna. Mnie niepokoi jego znikniкcie. Zastanawiam siк, czy w tych okolicznoњciach...

Celiсski spojrzaі pytaj№co na Praduigк. Praduiga wzruszyі ramionami.

Major machn№і rкk№, zblokowaі gadaіkк i rozpocz№і skіadanie raportu, ktуry zostanie zapisany w jednym z dwуch naprzemiennie pojawiaj№cych siк w tym њwiecie rejestratorуw. Gdy skoсczyі, szczekn№і "amen" i milisekundowy, nasycony informacj№ impuls pomkn№і ku odlegіemu o kilkanaњcie kilometrуw laskowi oraz ukrytemu w nim polu przerzutуw.

- Nic - zameldowaі Calver. - Nikogo tu nie ma.

Crueth czekaі.

- Idziemy - zdecydowaі wreszcie Lopez.

Po pуіgodzinie wyszli na pіask№, poroњniкt№ wysok№ traw№ rуwninк, z rozrzuconymi tu i уwdzie skupiskami niskopiennych drzew. W oddali majaczyіa cienka, ciemna kreska, ktуra mogіa byж drog№.

- Droga - potwierdziі major. - Nie mogк zidentyfikowaж typu nawierzchni.

- Ktoњ tam jest - dodaі sierїant Ho. - Stoi na niej. Krzaki go zasіaniaj№, mam go na podczerwieni. Mкїczyzna, њredniego wzrostu. Nie porusza siк. Co on tam robi?

- Odlewa siк w te krzaki - mrukn№і Celiсski, spogl№daj№c w niebo, krysztaіowo bікkitne bікkitem ognistego lodu.

Przyspieszyli; sierїanci wysunкli siк nieco naprzуd. Sierїanci, Ho i Calver, byli rodowitymi Staliсczykami: choж dyskrecja i sіowo Carterczykуw staіy siк wrкcz przysіowiowe, to na tak wczesnym etapie inwazji nie korzystano z najemnikуw, podobnie jak i z obcoziemnych ekspertуw. Ho i Calver, z racji czкstego operowania na obcych Ziemiach w pocz№tkowym stadium ich podboju, musieli przejњж takїe peіne przeszkolenie Zwiadowcуw - w istocie byli Zwiadowcami; na Ziemi Ziem to przecieї wyі№cznie Korpus zajmowaі siк zwiadem.

Drugi napotkany tubylec okazaі siк trzydziestokilkuletnim mкїczyzn№ o ogniњcie rudych wіosach, odzianym w szerokie spodnie i przedziwn№ bufiast№ koszulк; po jego odzieniu, podobnie jak po ubiorze chіopca, nie sposуb byіo wnioskowaж o ich pochodzeniu i uїytej do ich wytworzenia technologii, jeњli w ogуle jakiejkolwiek uїyto.

Mкїczyzna czekaі na nich.

- Witajcie - rzekі, kіaniaj№c siк lekko Lopezowi, choж towarzysze Staliсczyka byli dla niego niewidoczni i nie miaі prawa ich wczeњniej dostrzec.

Praduiga wszedі wolno na szosк. Tak w pierwszej chwili o niej pomyњlaі: szosa. Lecz szosa siк pod nim ugiкіa, zapadі siк w niej po kostki - i zrewidowaі swуj pogl№d: deptak do spacerуw na bosaka.

- Wyjdџcie - rozkazaі przez gadaіkк.

- To nie jest dobry pomysі - oponowaі Crueth.

- Nie moїecie siк dalej kryж. Wyjdџcie.

Wyszli. Rudowіosy nie okazaі zdziwienia.

- Sk№d wiedziaіeњ, їe przyjdziemy? - spytaі Lopez, wci№ї po aramejsku, ze swobod№ sugeruj№c№, iї zna siк z rudym od lat - bo i tak zachowywaі siк rudy. Bardzo nienaturalnie to wygl№daіo w oczach Praduigi.

- Tak miaіo siк staж - odparі tubylec w tutejszej іacinie.

- Powiedziaі ci ktoњ?

- Nie.

- Otrzymaіeњ od kogoњ wiadomoњж?

- Tak byіo mi przeznaczone. - Lacina. - To њwiatіo. Staroegipski. "Њwiatіo" oznaczaіo tu rуwnieї coњ boskiego.

- Nie rozumiem ciк, czіowieku - rzuciі Lopez po angielsku.

- Bardzo mi przykro. - Starogrecki. Rudy aї skrкciі siк ze zmartwienia.

Praduiga przygl№daі mu siк podejrzliwie.

- Jak siк nazywasz? - spytaі Celiсski, rуwnieї po angielsku.

- Rуїnie.

- A na przykіad? Jak my ciк mamy nazywaж?

- Ohlen - rzuciі mкїczyzna z wahaniem.

- Dlaczego uїywasz tylu jкzykуw? - spytaі Lopez, akceptuj№c pomysі Celiсskiego, by ograniczyж siк do angielskiego, skoro dla Ohlena nie ma to znaczenia, a oni w angielskim czuj№ siк najpewniej.

- Wy teї.

- Sk№d je wszystkie znasz? - nie ustкpowaі Praduiga.

- Znam.

- Kto ciк ich nauczyі?

- Nikt. Mam je - odpowiedziaі rudy, tym razem w ktуrymњ z afrykaсskich narzeczy, a Lopezowi juї nie chciaіo siк dochodziж, co oznacza stwierdzenie, iї on te jкzyki ma. Przesіuchiwali tego Ohlena, niby podejrzanego w sprawie o morderstwo; co dziwniejsze, sam Ohlen zdawaі siк nie mieж nic przeciwko temu. Realnoњж caіej tej sytuacji bladіa i bladіa. Moїe bкdziemy zmuszeni go zabiж, przemknкіo Lopezowi.

- Gdzie my siк wіaњciwie znajdujemy? W jakim paсstwie?

- Paсstwie?

- Nie istnieje u was podziaі na paсstwa? - spytaі Praduiga, caіkowicie juї rezygnuj№c z udawania nawet cudzoziemca.

- Od ponad dwуch tysiкcy lat - odparі Ohlen, ani trochк nie zdziwiony.

-Ale jakiњ rz№d macie.

- Nie, nie mamy їadnego rz№du.

(- Cholera - mrukn№і przez gadaіkк lekko zdezorientowany Lopez.)

Podstawow№ rzecz№, jakiej godni tego miana Zwiadowcy powinni siк dowiedzieж, byіy kwestie podziaіu politycznego danej Ziemi oraz rz№dуw na niej panuj№cych. To winno stanowiж dla Zwiadowcy sprawк pierwszoplanow№. Zwiadowca bez przerwy musiaі myњleж - i dziaіaж - maj№c na u~~adze rychі№ inwazjк.

Procedura podboju Ziemi, na ktуrej nie istnieje jedno potкїne mocarstwo ani nie ma silnej organizacji ponadpaсstwowej, a zatem procedura stosowana w wiкkszoњci przypadkуw, choж skomplikowana, byіa juї doњж dokіadnie opracowana, zreszt№ gіуwnie metod№ prуb i bікdуw. Najpierw doprowadzano do zwyciкstwa jednej ideologii (dobrze, gdy byіa ona zgodna z ideologi№ odkrywcy, aczkolwiek nie stanowiіo to warunku sirce qua non) i do ogуlnoњwiatowego zjednoczenia na jej bazie, pod kontrol№ juї jedynego mocarstwa: zanikaj№ wуwczas granice, powstaj№ struktury bardziej luџne. Konieczna jest unifikacja wartoњci kulturowych, historycznych, etycznych - to osіabia zwi№zek z danym krajem, a wiкc i z Ziemi№ w ogуle, osіabia rуwnieї same te wartoњci. Potem powoli rozpoczyna siк proces dyskredytowania wszelkich organizacji i osуb, maj№cych wpіyw na opiniк publiczn№, a ktуre mogіyby pуџniej stanowiж przeszkodк, utrudnienie - proces ten ma byж niezauwaїalny, wskazane jest jego maksymalne rozci№gniкcie w czasie. (Na tym etapie wprowadza siк kontrolк urodzin, obowi№zek rejestracji materiaіu genetycznego, osobiste identyfikatory itd.) Z kolei d№їy siк do stworzenia niezaleїnego od czyjejkolwiek woli a podatnego na kryzysy systemu ekonomicznego. Kryzys prкdzej czy pуџniej nadchodzi i dopiero wtedy wkraczaj№ zdobywcy, gіosz№c: "Oto niesiemy wam pomoc, bracia z innego њwiata!" Mieszkaсcy owego њwiata s№ juї wуwczas tak rozmiкkczeni, iї nie maj№ siіy ani chкci, by walczyж. A nawet gdyby - i tak nie wiedzieliby o co.

Lopez napisaі swego czasu, poniek№d dla zabawy, coњ w rodzaju poradnika dla podbijanych; wci№gniкto go zreszt№ na listк lektur ponadobowi№zkowych dla kandydatуw na Zwiadowcуw. Otуї Praduiga wyіuszczaі w nim, po czym moїna poznaж, iї szykuje siк inwazja na twуj њwiat, iї dana rzeczywistoњж infiltrowana jest przez intruzуw spoza owej gaікzi moїliwoњci. Jeњli mianowicie nastкpuj№ na twej Ziemi nagіe zmiany w konfiguracji ukіadуw wіadzy, zaіamuj№ siк dіugofalowe socjopolityczne procesy, wbrew logice ukіada siк historia; jeњli nastкpuje wzmocnienie d№їeс pacyfistycznych, zjednoczenie w tych d№їeniach, rozbrojenie; jeњli roњnie rola instytucji miкdzynarodowych, ogуlnoњwiatowych; jeњli krуlowaж zaczyna, jako uniwersalny, jeden jкzyk na Ziemi; jeњli podobnie jeden wzуr kulturowy zaczyna dominowaж; jeњli tworzy siк wokуі nauki, naukowcуw sprzyjaj№ca atmosfera wiкcej niї akceptacji; jeњli siк rozsypuj№, niby od њrodka, Koњcioіy, sypi№ siк tak wszystkie religie i autorytety, poprzez doktrynaln№ i wywalczon№ њwiкtoњж dot№d nienaruszalne - pierwsze to niechybne znaki, iї niewidoczni emisariusze obcego uniwersum, za niewidoczne sznurki poci№gaj№c, przygotowuj№ juї њwiat twуj do wchіoniкcia w swe miкdzymoїliwoњciowe imperium wybraсcуw przypadku. (Prawdк mуwi№c - nie da siк ukryж - takїe Ziemia Stalina pasowaіa do takowego schematu. Nie tak dawno po Departamencie kr№їyіa nastкpuj№ca zagadka-dowcip: "Agentem jakiej nad-Ziemi jest Dunlong?" I Dunlong siк z niej њmiaі. Inna rzecz, їe bкd№c tym agentem, tak wіaњnie powinien postкpowaж).

Wіaњciwie zatem jedynym systemem gwarantuj№cym niepodlegіoњж, a przynajmniej znaczne utrudnienia w podboju i niemoїnoњж potajemnego jego przeprowadzenia - jest anarchia, czyli brak jakiegokolwiek systemu.

I oto Lopez dowiaduje siк, iї na tej Ziemi nie tylko nie ma zorganizowanych paсstw, ale w ogуle їadnej wіadzy.

- A handel? Kto nim zawiaduje?

- Handel? - zdziwiі siк rudowіosy.

- Rany boskie...! - jкkn№і po polsku, prawie bіagalnie, zrezygnowany Celiсski.

- Co? - Ohlen zerkn№і naс pytaj№co.

Celiсski machn№і rкk№. - To takie powiedzenie.

Lecz nie na darmo tak wysoko opіacano Praduigк - wyjaњniі uprzejmie.

- Chodziіo mu o rany Jezusa Chrystusa.

- Co? - powtуrzyі wyraџnie zdezorientowany Ohlen.

- On zostaі ukrzyїowany...

- Ukrzyїowany?

- Nie sіyszaіeњ o Nim? W Betlejem urodzony?

- Tak, tak. Ale On nie zostaі ukrzyїowany.

- A co siк z Nim staіo?

- Nic/wszystko. - Rudy korzystaі z jakiegoњ mкtnego narzecza.

-To jak umarі?

- Nie umarі.

- No tak. Wst№piі do nieba.

- Nieee.

- Znaczy: nadal znajduje siк na Ziemi?

- Jasne.

Celiсski przekrzywiі gіowк.

- Ty... wierzysz... w tego Boga?

Ohlen zdziwiі siк przeraџliwie; wszystkie emocje, nawet najdrobniejsze, widoczne byіy na jego twarzy, niczym na ekranie. Teraz zdumienie wrкcz eksplodowaіo z niego.

- Czy wierzк? On j e s t.

Ohlen zaprosiі ich do swego domu, poіoїonego w pobliskiej dolince poroњniкtej rzadkim, parkowym w swym porz№dku lasem. Pіynкіo tam kilka potokуw, lњniі staw.

Owa droga, ktуrej nawierzchni nie mуgі siк Praduiga nadziwiж, prowadziіa wіaњnie do domu rudowіosego. Wiіa siк miкdzy drzewami zupeіnie chaotycznie, wygl№daіo na przypadek, iї w koсcu - co ujrzeli z grani - dociera przed drzwi jego dworku.

Ptaki њpiewaj№, sіoсce jak blask krysztaіu, dumaі, po raz pierwszy patrz№cy na ten њwiat ludzkimi oczyma Calver, powietrze niczym nektar, w nim zapach wiecznego spokoju, kusz№ca woс leniwej nirwany; tu chciaіbym їyж. Raj, raj, pomyњlaі sierїant, po czym wyprysn№і mu przed џrenice wykaz sposobуw zniszczenia domu Ohlena z odlegіoњci trzech kilometrуw.

Crueth miaі inne zmartwienia.

- To nie jest dobry pomysі, Lopez.

- Њwietnie o tym wiem. Ale co innego, prуcz odwrotu, moїemy zrobiж? Przecieї ten facet. odpowiada na wszystkie pytania, to niemal wymarzony przewodnik, i jeszcze do domu nas prowadzi.

- I to jest w tym wszystkim najbardziej podejrzane. Podstawili go. Ten chіopak poinformowaі ich, їe pl№cze siк po okolicy piкciu podejrzanych facetуw pytaj№cych o gіupoty i oto zjawia siк tubylec ochoczo na wszelkie pytania odpowiadaj№cy.

- Strasznie gadatliwy siк zrobiіeњ.

- Nie podoba mi siк ta sytuacja. - Ohlen uњmiechn№і siк do majora i Crueth, nie przestaj№c "mуwiж", odpowiedziaі mu uњmiechem. - Powtarzam: powinniњmy wrуciж. Zawrк tк opiniк w najbliїszym raporcie.

Zirytowany Praduiga przeі№czyі siк na gadaіkк Celiсskiego.

- Masz juї prognozy? - spytaі.

Celiсski tylko "odchrz№kn№і".

- Masz? Tak czy nie? A moїe nawaliіa ci ta maszynka, co j№ nosisz w gіowie?

- Odwal siк, Lopez, dobra? Mуj program potrafi rozіoїyж kaїd№ kwestiк historyczn№, polityczn№ czy socjologiczn№, ale nie ugryzie teologii. Nikt nie przewidziaі takiej deformacji. W jakiї sposуb mogк zanalizowaж, czy nawet okreњliж, poczynania Boga? Jaki profil osobowoњciowy tu zastosowaж? Jak myњli Bуg? Jakimi kategoriami? Nie ї№daj ode mnie rzeczy niemoїliwych, jestem Zwrotnicowym, nie filozofem.

- Ponoж Chrystus byі czіowiekiem. Czy jest.

- Jasne. Ale nie dlatego wstaі z martwych. - Tu nie wstaі. - Kіуж siк z Cruethem.

Dom Ohlena byі dwupiкtrowym drewnianym dworkiem, nie przypominaj№cym niczego, co Praduiga dot№d widziaі, a widziaі na tych kilkunastu њwiatach sporo. Jak siк moїna byіo spodziewaж, ten styl architektoniczny nie posiadaі swego odpowiednika na Ziemi Stalina. Lopez nazwaіby go stylem natury - lecz juї samo to sіowo "styl" sugeruje pozorowanie czegoњ, sztucznoњж, podczas gdy dworek zdawaі siк przedіuїeniem lasu. Trudno byіo sobie wyobraziж, iї zostaі wybudowany, raczej wyrуsі, wraz z drzewami, traw№, wraz z wiosn№.

- Piкkny - pochwaliі Lopez.

Ohlen spojrzaі na niego dziwnie.

(Przez gadaіkк odezwaі siк Crueth: - Nie wejdziemy do њrodka.

- Co?

-Juї i tak gіupio postкpujemy. Nie pozwolк nikomu wejњж do tego budynku. Jestem odpowiedzialny za wasze bezpie...

-Tak, wiem.)

Ohlen otworzyі drzwi. - Proszк, proszк - mruczaі po kantoсsku, uњmiechaj№c siк rozbrajaj№co.

Praduiga zakl№і w duchu. Ten facet gotуw jest popeіniж samobуjstwo z rozpaczy, jeњli nie wejdziemy. (Nieprawda; samobуjstwo - grzech њmiertelny).

- Przykro mi, Ohlen - powiedziaі. - Nie moїemy tam wejњж. Nie teraz w kaїdym razie.

Ohlenowi boleњnie wolno spіyn№і uњmiech z twarzy. Raniк go, pomyњlaі, niespodziewanie dla samego siebie, Praduiga.

- Tak - mrukn№і rudy. Nie spytaі, dlaczego goњcie nie mog№ przekroczyж progu jego domu.

- Mуgіbym z tob№ porozmawiaж? - Lopez nie chciaі dopuњciж do rozwiniкcia siк tego nastroju u Ohlena. - Gdzieњ tu. -Machn№і rкk№, wskazuj№c obszern№ altanк stoj№c№ nad stawem. - Dobrze? Dobrze?

Rуwnoczeњnie Crueth wydawaі przez gadaіkк rozkaz swym sierїantom: - Sprawdziж mi tк chaіupк. Dyskretnie.

Calver i Ho rozeszli siк na boki spacerowym krokiem.

- Jasne - odparі Ohlen. Zbyt ochoczo, jak na gust Cruetha.

W altance panowaі cieс, przyjemny chіуd, powietrze pachniaіo wilgoci№ podziemnych grot. Staі tam stolik i cztery piкkne, misternie rzeџbione krzesіa, wygl№daj№ce na zbyt delikatne, by wytrzymaж ciкїar dorosіego czіowieka. Lopez nie mуgі dojњж, z czego zostaіy wykonane - z jakiegoњ nieznanego gatunku drzewa (a wszak w ewolucji nie zanotowano tu odchyіуw), czy z plastiku.

To Crueth byі tym, ktуry usiadі przy Ohlenie.

- Idioci, przecieї on nie gryzie - mrukn№і przez gadaіkк po chwili konsternacji, kiedy to wszyscy chcieli zaj№ж miejsce naprzeciwko tubylca.

- Nie gniewaj siк - powiedziaі Lopez do Ohlena. - Nie chcieliњmy ciк uraziж. Po prostu nie moїemy tam wejњж.

Ohlen przestraszyі siк. - Ja siк nie gniewam! - zaprzeczyі energicznie.

(- Dlaczego on tak emocjonalnie na wszystko reaguje? Co, Janusz? Czyїby tu wszyscy byli tak przewraїliwieni? -Ja nic nie wiem. Ja jestem tylko Zwrotnicowym.)

- Nie dziwisz siк, їe zadajemy takie pytania?

- Nie.

- Spodziewaіeњ siк nas?

- Tak.

(- Mуwiіem - mrukn№і Crueth.)

- Jak myњlisz, kim jesteњmy?

- Goњжmi.

- Tak, twoimi goњжmi. Ale kim?

- Ludџmi. Jego goњжmi.

- Kogo?

- Jego.

- Masz na myњli Jezusa? Boga?

- Tak.

- Czy to On kazaі ci tam na nas czekaж?

- Nie, nie, nie! - Ohlen gwaіtownie pokrкciі gіow№.

- Wiкc sk№d o tym wiedziaіeњ?

- Wiedziaіem.

- Sk№d?

Ohlen byі wyraџnie zdezorientowany.

- Wiedziaіem - powtуrzyі w kolejnym, jeszcze bardziej mкtnym jкzyku.

(- Telepatia? Wspуlna њwiadomoњж?)

- A dlaczego czekaіeњ?

- Aby was powitaж. Jesteњcie goњжmi.

Lopez westchn№і zrezygnowany i prychn№і - Wiкc masz nas ugoњciж, tak?

- Tak - przytakn№і powaїnie Ohlen.

(- Nie mуw mu, їe nic nie rozumiemy z tego beіkotu, bo znуw wpadnie w depresjк.)

Niespodziewanie do rozmowy wtr№ciі siк Crueth.

- Jakie jest twoje zdanie o nas i naszym zachowaniu? spytaі prosto z mostu, zdawaі sobie juї bowiem sprawк, їe tu nawet nie pojmuj№ sіowa "nieszczeroњж".

- Moje zdanie? Cieszк siк ze spotkania.

- Dlaczego?

- Jak to dlaczego? Nie rozumiem.

Lopez juї szykowaі siк do zadania kolejnego pytania, gdy Ohlen nagle siк podniуsі. - Przepraszam, bardzo przepraszam, moja їona wіaњnie wrуciіa - rzekі i podreptaі w kierunku domu.

- Sprawia wraїenie pуіgіуwka - oceniі Celiсski. - "Nie rozumiem, nie wiem, tak, nie"; debil.

- Moїe wariat? - rzuciі Crueth.

- Dla nas czy dla nich? - sarkn№і Lopez.

- Wiem, wiem - skin№і gіow№ Celiсski. - Ale moїe on faktycznie jest tutejszym wariatem: їyje sobie na odludziu wierz№c, їe Chrystus nie zgin№і na krzyїu, i witaj№c kaїdego nowo napotkanego, niby dіugo oczekiwanego goњcia, ktуrego zesіaі mu Bуg. To bardziej prawdopodobne. Zwrуciliњcie uwagк - on nie jest niczego ciekawy, jest ponad tym, wierzy, їe tak jak sobie umyњliі, jest naprawdк, їe my jesteњmy tym, kim chciaі, їebyњmy byli.

- Raczej wie; to juї nie wiara, to wiedza. Jak sam zreszt№ zauwaїyі.

- Wіaњnie, "wiedza" - ostatni stopieс szaleсstwa.

- No dobrze, a teleportacja tego chіopaka? Ten lataj№cy pojazd? Dar jкzykуw? - naciskaі Lopez.

- Moїe naњladuje apostoіуw...

-Tu zapewne nie byіo apostoіуw... Twoja hipoteza to w istocie obrona przed koniecznoњci№ zaakceptowania... uwierzenia w ten њwiat, z ktуrego Bуg nigdy nie odszedі. W tak№ zwariowan№ rzeczywistoњж. Sk№d moїemy wiedzieж, jakie byіy dalsze poczynania Jezusa? Miaі na to dwa tysi№clecia - mуgі zrobiж z Ziemi, co chciaі. Wіadca absolutny, a nawet nie wіadca, bo to nie podporz№dkowywanie sobie czegoњ, to posiadanie.

- Cуїeњ taki rozgor№czkowany?

- He, Janusz - wykrzywiі siк Praduiga - ty siк zastanуw, co z tego wszystkiego wynika. Ty siк zastanуw, kim my jesteњmy dla Boga. Ty siк zastanуw nad tymi Zwiadowcami, co nie wrуcili. A moїe istotnie Ohlen jest anioіem?

- Anioіem?

- Jakkolwiek by byіo - to jest Ziemia Jezusa Chrystusa.

Rozmowк przerwaі sierїant Calver.

- Oni tu maj№ prawdziw№ bibliotekк. Tysi№ce ksi№їek. Skarby.

- Wіamaliњcie siк?

- Nie, nie; rzuciliњmy przez okno miniszperacza. Jesteњmy teraz dokіadnie po drugiej stronie tego drewnianego paіacu.

- I co w tej bibliotece?

- No wіaњnie przeњwietlamy czwart№ losowo wybran№ pozycjк. Їadna nie zaprzecza wersji Ohlena.

Byі to klasyczny test. Џrуdіo informacji Zwiadowcy mogіo њwiadomie - b№dџ nieњwiadomie - kіamaж, mogіo byж szalone, czy teї po prostu niereprezentatywne dla ogуіu infiltrowanego spoіeczeсstwa - lecz nawet gdyby dysponowaіo odpowiednimi њrodkami, nie byіoby w stanie sfaіszowaж caіego banku danych czy ksiкgozbioru. To jest po prostu niemoїliwe, niewykonalne dla jednego czіowieka: nie ma takich omnibusуw. Wystarczy wiкc przejrzeж byle encyklopediк, sіownik, byle kryminaі czy romansidіo. Oczywiњcie o wiele proњciej jest kupiж pierwsz№ z brzegu gazetк albo wі№czyж holo na newsy - lecz nie na kaїdej Ziemi istniej№ gazety oraz inne typowo staliсskie њrodki masowego przekazu.

- Aha, Calver - przypomniaі sobie major - przechwyciliњcie transmisjк nadajnika їony naszego gospodarza?

- Nic, panie majorze. Ta Ziemia jest cicha jak grуb.

Byі to jeden z argumentуw Dunlonga na rzecz teorii Ziemi jaskiniowcуw: jeњli planeta nie wyje w kosmos elektromagnetycznym szumem i trzaskiem, niby gwiazda - znaczy: їycie nieinteligentne.

- Ale їona faktycznie przyszіa?

- Przyszіa. Rzuciж foto?

- Nie trzeba. Calver wyі№czyі siк.

- No i co? - rzuciі Praduiga. - Telepata?

- Nie podoba mi siк to - powtуrzyі po raz nie wiadomo ktуry major Crueth.

Lopez staraі siк tego nie okazywaж, ale byі њmiertelnie przeraїony. Oto trafiі do najgorszego ze swych koszmarуw. Oto jego deliryczne niemal rojenia stawaіy siк rzeczywistoњci№ - co prawda inn№, nie t№, w ktуrej siк urodziі, lecz nie mniej przez to prawdziw№. Robotami jesteњmy, mawiaі Lopez, robotami, ktуrych programu nikt nie zna - bo nie wierzyі w Boga. Nie wpajano weс od mіodoњci, od dzieciсstwa, prawd nieudowadnialnych a њwiкtych, kiedy wiкc nadszedі czas odpowiedzi, rzekі: "Nie wierzк, їe Bуg jest, bo nie wierzк - wiara to uczucie spontaniczne, nie wymuszк jej. Nie wierzк, co wiкcej: nie wydaje mi siк prawdopodobne istnienie Boga". Lopez sam sobie wyznaczaі granice racjonalnoњci. Jego Wszechњwiat byі maszyn№ samorodn№, poniek№d samobуjcz№, pozbawion№ њwiadomoњci i celu. Zarazem wiкc owe programy, wedіug ktуrych siк krкciі. nie bкd№c narzкdziem sіuї№cym do osi№gniкcia danej rzeczy, a jedynie zabуjczo precyzyjnymi, nierozrywalnymi іaсcuchami przyczynowo-skutkowymi - nie byіy programami. Istnienie programu czemuњ sіuїy, samo sіowo "narzкdzie" sugeruje kogoњ, kto siк nim posіuguje, kto to narzкdzie wymyњliі i stworzyі. We Wszechњwiecie Lopeza nie byіo nikogo takiego. Zatem gdy Praduiga mуwiі o straszliwej nieuchronnoњci ludzkiego losu, o czіowieczej niewoli i ograniczeniu do czіowieka przypisanym jak њmierж - w istocie mуwiі o suchym porz№dku przyrody, w istocie mуwiі o przypadku, ktуry kiedyњ tam, przed miliardami lat, nadaі kierunek tej lawinie materii i energii, rzygn№і nimi w pustkк w praeksplozji pierwotnego i ostatecznego j№dra Wszechњwiata; ktуry tylko ten jeden jedyny raz siк objawiі, jako pierwsza przyczyna - i to wystarczyіo. Dalej wszystko potoczyіo siк tak, jak musiaіo siк potoczyж - determinizm albo jest absolutny, albo go nie ma. Tak wiкc siк to plotіo, eonami i eonami; wolnoњж to utopia. W ludzkiej skali determinizm ma okrutne oblicze. Cуї bowiem oznacza ta wieczna nieuchronnoњж losu kaїdego kwarka, elektronu, atomu - i tak dalej - jak nie nieuchronnoњж losu czіowieka, kamienia, gуry, planety, galaktyki, ktуre to rzeczy stanowi№ po prostu sploty wiкkszej liczby іaсcuchуw przeznaczenia, bo wiкksz№ liczbк przyczyn i skutkуw zawieraj№? Skala; to wszystko. Nie, nie wszystko. Czіowiek siк wyrуїnia; czіowiek myњli, czuje i jest њwiadomy siebie. Kaїda myњl Lopeza - takїe ta - byіa mu przeznaczona, nim siк urodziі, jako jedyny moїliwy skutek przeszіoњci. Na nic nie miaі wpіywu, wszystko otrzymaі - chciaі tego Wszechњwiat, a Wszechњwiat to rzecz. Otrzymaі wiкc w darze od swych rodzicуw, ich przodkуw i przodkуw tych przodkуw - i tak aї po bielmo zwierzкcoњci taki, a nie inny wzorzec DNA, przez ktуry jest, jaki jest; przez ktуry robiі to, co robiі, myњlaі to, co myњlaі, doњwiadczyі, czego doњwiadczyі - wskutek czego jest, jaki jest. Na їaden z owych dwуch etapуw ksztaіtowania siebie nie miaі wpіywu, na nic nie miaі wpіywu - wszak i nie dumaіby nad t№ teori№, gdyby nie byі takim Lopezem Praduig№, jakiego sobie utoczyі Wszechњwiat. Maszyna. Maszyna. Nie jest to wizja aї tak przeraїaj№ca, gdy uznamy ten proces za naturalny - albowiem nie moїna czuж nienawiњci do przypadku, natury, њwiata, tylko szaleсcy wygraїaj№ im piкњci№ i kіуtliwe monologi do tych pojкж - sіуw, niczego wiкcej - wygіaszaj№. Podobnie nie masz їalu do natury o to, їe musisz umrzeж. Ale Boga - o tak, Boga moїesz za to kl№ж. Dla Boga moїesz byж narzкdziem, Bуg moїe mieж w tym cel, Bуg moїe њwiadomie ciк zaprogramowaж - nie tylko nadaj№c wybrany przez siebie kierunek owemu prawybuchowi, ale niewidzialn№ sw№ rкk№ w kaїdej chwili twego їycia manipuluj№c tob№ i њwiatem; Bуg to nie Heisenberg, nie ogranicza Go ludzka fizyka. To obікd - nigdy nie poznasz Jego myњli, nigdy nie rozszyfrujesz z niedostrzegalnych dla ciebie њladуw Jego poczynaс owego celu, do ktуrego zmierza. To obікd - Bуg jest wszкdzie wokуі ciebie, Bуg jest we wszystkim; obікd, obікd, obікd. Nie w њwiecie Lopeza. W њwiecie Lopeza w Boga zaledwie siк wierzy, jest On tam mitem, silniejszym niї inne, bo powszechniejszym i mocniej zakorzenionym, jak wiara w wampiry, pechowe pi№tki i przynosz№ce szczкњcie czterolistne koniczyny - mitem nie potwierdzonym, czymњ, co kaїdy moїe sobie opowiedzieж, jak mu siк podoba, wiкc opowiadaj№ sobie piкkne bajki. Tymczasem w tej rzeczywistoњci... w tej rzeczywistoњci Bуg jest. Niezmienny, niezaleїny od marzeс i strachуw. Jedno ma oblicze. Jest rуwnie realny jak wilgoж w twych ustach; w poszukiwaniu raju trafiіeњ do piekіa. Gdy siedzicie tak w trуjkк w tej altance, a wiatr szumi wam w uszach іagodnym echem odlegіych bitew staczanych z niebem i cisz№, szeptem muszli ukrytych w piasku zatopionych plaї, sіoсce њwieci, by mуgі was chіodziж cieс, niesie siк po dolinie zapach lasu - gdy tak siedzicie w milczeniu, pewni - wiedz№cy - їe i w wietrze, i w niebie, i w ciszy, i w sіoсcu, i w cieniu, i w lesie, i w waszym milczeniu jest On obecny, їe dzieje siк to z Jego woli, їe wszystko dzieje siк w tym Wszechњwiecie z Jego woli, a wiкc їe i wasze myњli byіy wpierw Jego myњlami; gdy tak siedzicie przytіoczeni t№ wiedz№, ktуra nagle na was spadіa, z ktуr№ nie urodziliњcie siк, lecz ktуra chwilк temu zburzyіa porz№dek waszego їycia; gdy tak trwacie t№ њwiadomoњci№ oszoіomieni...

- To przecieї prawdziwe szaleсstwo. Ten Bуg... - Na moment przeraїenie Lopeza zalњniіo w jego oczach. - ...zaczyna w was pкcznieж soczysta nienawiњж.

Wrуciі Ohlen.

- Powiedz - zaatakowaі go Praduiga. - Powiedz mi, ty siк nas boisz, prawda? Ty siк boisz tego... To straszne, takie caіkowite.. to, to, to... - Zamachaі rкkoma.

Crueth przygl№daі mu siк dziwnie: takiego Lopeza nie znaі.

Ohlen zamrugaі.

- Ja was kocham - powiedziaі i nikt nie odwaїyі siк zw№tpiж w jego sіowa. Ta miіoњж buchaіa zeс, podobnie jak wszystkie inne uczucia - to byіo to, czego nie mogli poj№ж, co umykaіo im przez caіy ten czas, na co w przedziwny sposуb pozostawali њlepi: Ohlen kochaі ich spokojn№, siln№ miіoњci№ juї w chwili spotkania na drodze. Wszak byli jego bliџnimi.

Zostali w domu w dolinie prawie tydzieс. Crueth protestowaі. Celiсski protestowaі. Nawet Praduiga nie popieraі stanowiska Dunlonga. Lecz nic nie daіy ich sprzeciwy. Przekraczaj№c bramy innego њwiata, wіaњciwie zdali siк na іaskк i nieіaskк Dunlonga, oddali swe їycie w jego rкce; powiedziaі: "Zostajecie" - i zostali; nie istniaіo przecieї bezpoњrednie zagroїenie ich їycia.

Ta wymiana zdaс dokonywaіa siк za poњrednictwem rejestratorуw przerzucanych w coraz czкstszych "strzaіach" Katapulty. Na Ziemi Stalina Dunlong zapisywaі w nich swe odpowiedzi, ktуre potem byіy Zwiadowcom odtwarzane. W istocie wiкc rуwnieї nad t№ rozmow№ Dyrektor Pi№tego Departamentu sprawowaі caіkowit№ kontrolк. Jedyne, co udaіo siк Lopezowi i Celiсskiemu wytargowaж, to obietnica postawienia w stan gotowoњci yantscharskiej jednostki ubezpieczaj№cej; byіa ona grup№ kontruderzeniow№, albowiem zwykle - z przyczyn technicznych - przybywaіa na miejsce o tк sekundк za pуџno. Zastawaіa trupy. Tym razem - twierdziі jednak Dunlong - bкdzie inaczej. Znali przecieї poіoїenie domu Ohlena. W analogicznym miejscu na Ziemi Stalina rozіoїono przenoњn№ Katapultк i zakwaterowano pluton Carterczykуw. Zwiкkszono rуwnieї czкstotliwoњж wymian rejestratorуw do dziesiкciu sekund. Owe dziesiкж sekund stanowiіo teraz najdіuїszy okres, jaki bкd№ musieli wytrzymaж do przybycia odsieczy. Prawdк mуwi№c, ostatni№ rzecz№, ktуrej Dyrektor sobie їyczyі, byіo przerzucanie w nowo odkryty њwiat tіumu nie-Staliсczykуw: nie ufaі kaїdemu, komu mуgі nie ufaж. Lecz yantscharom pіaciіo siк rуwnieї za ich image, za poczucie bezpieczeсstwa, jakie wzbudzali; w kontrakcie byіo napisane: "jednostka carterska" - i tak miaіo byж. Dunlong s№dziі, iї wszystkie te zabezpieczenia, niew№tpliwie imponuj№ce, zmniejsz№ strach Zwiadowcуw. Otуї myliі siк.

Stali siк nerwowi, kіуtliwi, prawie juї nie potrafili ze sob№ rozmawiaж, nie skacz№c sobie przy tym do gardeі. Wyksztaіciі siк u nich przedziwny odruch: bez przerwy ogl№dali siк za siebie. Siedz№c w pokoju, co chwila zerkali przez okno. Znajduj№c siк na zewn№trz dworku, czuli siк jeszcze bardziej niepewnie: On mуgі na nich zerkaж ze џdџbіa trawy wykluwaj№cego siк z ziemi, z cumulusa pіyn№cego po niebie. Њwietnie zdawali sobie sprawк z paranoidalnoњci wіasnego zachowania, i nawet њmialiby siк z niego, gdyby tak dziko nie brzmiaі ich chichot. Mania przeњladowcza. Nie byіo takiego miejsca, w ktуrym nie odnosiliby wraїenia, їe s№ obserwowani przez wszystkowidz№ce oko.

Їadna z ich obaw nie byіa bezpodstawna, kaїdy lкk po stokroж sіuszny.

Na dodatek Lopez i Celiсski czuli siк zdradzeni. Celiсski byі gwiazd№ Pi№tego Departamentu, Praduiga sіaw№ bez maіa miкdzyњwiatow№, do ich ochrony przydzielano i po kilkudziesiкciu ludzi. Tymczasem Dunlong poњwiкciі ich - po prostu poњwiкciі - dla informacji, jakie mogli zdobyж. Cruetha i jego їoіnierzy to nie dziwiіo. Lopez przypomniaі sobie rozmowк w gabinecie Dunlonga: "To my mamy byж nastкpn№ porcj№ armatniego miкsa", powiedziaі major. A Dunlong: "Major Crueth samobуjc№ jest z zawodu". Nagle pojкli, їe podobna klauzula wpisana byіa miкdzy wierszami i w ich kontrakty. S№ rzeczy cenne i cenniejsze, a їycie czіowieka nie jest bynajmniej wartoњci№ niewymiern№. Wrкcz przeciwnie: bardzo wymiern№. Dunlong po prostu zbyt czкsto zmuszaі siк do dokonywania wyborуw miкdzy zіem a zіem mniejszym. Mniejsze zіo pozostaje nim zaledwie dopуty, dopуki siк je za takie nie uzna, wуwczas bowiem automatycznie staje siк zіem najwiкkszym, bo akceptowanym. To choroba wszystkich bogуw zrodzonych z kobiety i mкїczyzny.

- Nie rozumiem, jak mogіo to nam umkn№ж - dziwowaі siк Celiсski. Siedzieli - on, Praduiga i sierїant Ho - w jednym z widokowych pokoi dworku Ohlena i usiіowali zgubiж swуj lкk w pozornie logicznej rozmowie. Byі ranek trzeciego dnia ich pobytu na Ziemi Chrystusa. - Zgodnie z teori№ њwiatуw alternatywnych, s№ one odbiciem moїliwoњci, ktуre nie zaistniaіy w њwiecie naszym. Jeњli wiкc jadіeњ dziњ na њniadanie jajka, to moїesz byж pewien - niezaleїnie od tego, ktуr№ Ziemiк uznajesz za oryginaln№ - їe istnieje taki њwiat, w ktуrym tych jajek nie jadіeњ, i їe to wіaњnie stanowi punkt rozszczepienia tych rzeczywistoњci. Kaїde, dosіownie kaїde zdarzenie kwantowe (a dokonana - lub nie czynnoњж zjedzenia rzeczonych jajek stanowi przecieї jedynie wielkoskalow№ manifestacjк moїliwego zajњcia miliardуw miliardуw takich zdarzeс) jest dla jakichњ dwуch uniwersуw takim punktem, wykres funkcji falowej wszechњwiata jest pіaski jak decha, kaїdy jego wariant o toїsamej staіej kosmologicznej rуwnie prawdopodobny. Byіo wiкc oczywiste, їe gdzieњ tam, za ktуr№њ bіon№ bez wymiaru, krкci siк wszechњwiat, w ktуrym Jezus nie zgin№і, nie zmartwychwstaі, nie zostaі ukrzyїowany, lecz zaіoїyі swe krуlestwo na Ziemi - poniewaї byіa taka moїliwoњж. Jest to jedyny i caіkowity powуd istnienia tego wszechњwiata: poniewaї byіa taka moїliwoњж! Tymczasem nie opracowano їadnych instrukcji na ow№ okolicznoњж, їadnych analiz, Drzew, nic - wydawaж by siк mogіo, їe taka wіaњnie deformacja, jako jedyna, zdarzyж siк nie miaіa prawa. Doprawdy, nie wiem dlaczego.

- Moїe dlatego, їe wiкkszoњж Pi№tki obsadzaj№ ateiњci mrukn№і Praduiga.

-Toteї tym bardziej powinni to potraktowaж jako zwykіy fakt historyczny i spisaж dla niego Drzewo.

Drzewem nazywano w Biurach Zwrotnic obszerne prognozy historyczno-socjologiczne, sporz№dzane na podstawie jednego konkretnego zmienionego przeszіego zdarzenia. Na przykіad brano takiego Attylк i zadawano sobie pytanie, co by byіo, gdyby уw Bicz Boїy umarі jako dziecko? Od tego punktu w czasie rozchodziіy siк, niby konary potкїnego drzewa, linie odksztaіceс rzeczywistoњci. A - paradoksalnie - im dalej od pnia, tym grubsze, gкstsze i mocniejsze byіy to gaікzie: tym bardziej wypaczona historia. Zdawaіoby siк, їe podobne przedwczesne analizy nie maj№ sensu: o ileї bardziej prawdopodobne jest, їe њwiat potknie siк na przysіowiowym Johnie Smisie, co ktуregoњ ranka obudziі siк, gnкbiony koszmarem, o te kilka sekund wczeњniej. W porуwnaniu z takimi faktami, liczba faktуw uznawanych za historyczne jest przeraїaj№co znikoma. Nie o to tu jednak chodziіo; nie іudzono siк, їe odkryty zostanie њwiat, ktуry zmieniony zostaі w jednej z bezpoњrednich przyczyn jakiegoњ waїnego dla historii wyboru. Drzewa to zabezpieczenie. Ziemia Demajskiego: przedwczesna њmierж bezimiennego Murzyna z buszu. Nawet wariat nie sporz№dzaіby dla czegoњ takiego Drzewa. Lecz co stanowiіo jeden z odlegіych efektуw tej, historycznej juї, њmierci? Atak Zwi№zku Radzieckiego na zaskoczonego Hitlera wiosn№ 1940 roku. A na tк ewentualnoњж przygotowano kilka Drzew. Wystarczyіo wybraж najlepsze z nich - najwierniej odzwierciedlaj№ce tamtejsz№ sytuacjк - i uwzglкdniж w nim inne efekty pierwotnego wypaczenia, choж, zgodnie z teori№ chaosu, teї znowu nie takie maіe. Zwiadowcy mieli na Demajskim іatw№ robotк.

- Byж moїe uznali religiк i wszystko, co siк z ni№ wi№їe, za kіamstwo, mit, legendк - legendom nie robi siк Drzew.

- Dla mniej udokumentowanych zdarzeс siк je robiіo. Ja teї nie wiedziaіem, czy jest ono faktem, czy zmyњleniem lecz mogіo byж faktem, naleїaіo wiкc tak je potraktowaж.

- Owszem. Pamiкtaj jednak o specyfice religii: z zasady musi sprawiaж wraїenie poniek№d kіamstwa, nie moїe byж oparta na zbyt silnych fundamentach historycznych, na realiach. Popatrz, co tu siк staіo. - Praduiga, nie przerywaj№c, zerkn№і szybko na korytarz. - Tu nie istnieje religia. Pytaіem o to Ohlena i jego їonк. Oni wiedz№, co to sіowo znaczy, lecz kojarz№ je ze staroїytnymi kultami. Natomiast dzisiaj nie znajdziesz religii nigdzie na tym њwiecie. W takim sensie, w jakim my j№ pojmujemy, oni sobie nawet wyobraziж jej nie potrafi№. Inny sposуb myњlenia. Ohlen dobrze to wyraziі: oni nie wierz№ w Boga. Nie ma takiej potrzeby. Bуg jest.

Odezwaі siк Ho: - Calver wіaњnie dogrzebaі siк do czegoњ w rodzaju encyklopedii. Mniej wiкcej w tym stylu: "Cуї to jest polityka? W czasach przed objawieniem..." i tak dalej.

- Niech znajdzie coњ na temat gospodarki.

- Stara siк, stara.

-AAA nie zrobi na tym њwiecie fortuny.

Alien Arts Agency, stanowi№ca agendк UEO, zajmowaіa siк wprowadzaniem na rynek Zjednoczonych Ziem dzieі sztuki z nowo odkrytych њwiatуw; byі to wspaniaіy interes. Po pierwsze: њwiat takowy dysponowaі tysi№cami (dziesi№tkami tysiкcy - jeњli tylko wypaczenie byіo dostatecznie wczesne) nieznanych arcydzieі, w ktуrych moїna przebieraж wedіug gustu. Po drugie: nie trzeba (nie wolno!) byіo pіaciж honorariуw niczego nie њwiadomym twуrcom - b№dџ ich spadkobiercom - pуki њwiat ich nie znajdzie siк w UEO, co czasami wlokіo siк dziesiкcioleciami, przez ktуre Agencja obracaіa owymi pieniкdzmi jak chciaіa. (A przecieї reguік stanowiіo nie uњwiadamianie podbitym, iї zostali podbici; a wejњж do UEO nie udaіo siк їadnej z od pocz№tku nie niepodlegіych Ziem. Nikt wiкc nie moїe byж pewny, czy za sіowa, ktуre wіaњnie pisze, nie zostanie uznany geniuszem - w jakiejњ nieznanej rzeczywistoњci, dla ktуrej jest tak szaleсczo odmienny, їe aї genialny.) Po trzecie: Alien Arts Agency byіa monopolist№. Monopol ten stanowiі fundament finansowej niezaleїnoњci politycznych i militarnych struktur UEO: Ziemie czіonkowskie nie pіaciіy Organizacji їadnych skіadek, byіy jedynie zobowi№zane do wpuszczania agentуw AAA na podbite przez siebie Ziemie. Blisko stumiliardowy rynek konsumentуw obco kulturowych produkcji bez trudu zapewniaі zrуwnowaїenie budїetu UEO. Najbardziej uniwersalne - najbardziej dochodowe - dziedziny sztuki stanowiіy malarstwo, rzeџba i muzyka, potem dopiero literatura, na koсcu zaњ film czy teatr. Ostatnio Agencja przeїywaіa kіopoty, bynajmniej jednak nie finansowe. Otуї jeden z jej agentуw zostaі zdemaskowany przez Vonequajczykуw podczas rejestracji wystкpu pewnego wybitnego aktora, wskutek czego Vonequajczycy zorientowali siк, iї ktoњ grzebie w ich rzeczywistoњci. Musslijczycy zіoїyli w UEO ostry protest. Owym agentem byі jeden z protegowanych Misiсskiego, nieco bezmyњlnie polecony wiceprezesowi AAA przez Cruetha; ostatecznie byіa to wszak robota niezbyt skomplikowana: wejњж do ksiкgarni, kupiж jeden egzemplarz danej ksi№їki, podkraњж kopiк danego filmu, miniaturowym skanerem sczytaж fakturк danej rzeџby...

- Caіkowicie siк z panem zgadzam - wymamrotaі Ho. Nosem juї mi to wychodzi.

Sierїant Calver wertowaі ksiкgozbiуr Ohlena; Ho byі z nim poі№czony, jemu teї migaіy przed oczyma stronice wypeіnione waїnymi i niewaїnymi informacjami. Przesiewali je, selekcjonowali.

Їona Ohlena byіa drobn№, energiczn№, ciemnowіos№ kobiet№, matk№ dwуjki dzieci przebywaj№cych teraz gdzieњ poza dolin№. Major Crueth prowadziі z ni№ nie koсcz№ce siк rozmowy - wybraі do tego maіy, ciemny pokoik na parterze, zapewne z racji jego podobieсstwa do pokojуw przesіuchaс. On rуwnieї przesiewaі informacje. Z trudem wydobyі z їony gospodarza jej drugie "imiк": Esslen. Esslen rуwnieї kochaіa swych bliџnich z innego њwiata.

Wbrew pocz№tkowym nadziejom biblioteka nie przyniosіa odpowiedzi na wszystkie pytania. W istocie tylko dodatkowo zaciemniіa obraz. Bardzo szybko zrezygnowali z dokіadnego studiowania kolejnych opasіych tomуw. Sierїanci pracowali aktualnie nad wyіowieniem z owych dіugich, mкtnych i niezrozumiaіych wywodуw jakichњ w miarк konkretnych szczegуіуw. Opornie im to szіo. Nawet tutejsza "encyklopedia" nie zawieraіa - chociaїby ogуlnych - definicji sіуw i pojкж, a tylko pokrкtny subiektywny opis wraїeс zwi№zanych z tymi pojкciami. Wszystkie ksi№їki wypeіnione byіy czymњ podobnym. Calver wyraziі to w sposуb nastкpuj№cy: "Ci ludzie i wzуr chemiczny wierszem by zapisali" - wiersze z zaіoїenia s№ niejednoznaczne. Lecz i one posiadaj№ autorуw, nawet one (a moїe one przede wszystkim) zwi№zane s№ nierozerwalnie z osob№ - osobowoњci№ - twуrcy. Na tej Ziemi wszystkie dzieіa byіy anonimowe, їaden utwуr podpisany. Ohlen nie rozumiaі w ogуle znaczenia czegoњ takiego jak podpis. Crueth prуbowaі mu to wytіumaczyж, zdawaіo siк stanowiж to jedn№ z podstawowych rzeczy, jakie wyjaњniж naleїy: znak indywidualnoњci. Znamiк. Piкtno! Pokorny, zmartwiony i wspуіczuj №cy Ohlen stwierdziі wreszcie: "Tak, tak, chyba rozumiem. Podpis, tak, podpis. Caіa ksi№їka, tekst-to jest podpis. Tak? Dobrze?" Crueth w myњlach obrzucaі ten glob wodorуwkami. Co za mкtlik! Boїe drogi, wzdychaі w duchu, jestem w stanie zrozumieж inny sposуb myњlenia, nawet szaleсstwo, ale jak mam siк wczuж w myњli kogoњ, kto wyrуsі - czyje spoіeczeсstwo wyrosіo w takiej absolutnej, straszliwej miіoњci do wszystkiego i wszystkich, oraz - co gorsza - w rуwnie absolutnej dobroci, ktуra jako norma tak nieprzekraczalna, їe aї niezauwaїalna, dobroci№ juї byж przestaіa; jak mam siк z nim porozumieж? Boїe drogi, wzdychaі - i wtem chwytaі go strach: baі siк tego westchniкcia. W tym wszechњwiecie byіo ono czymњ wiкcej, niї pustym, uniwersalnym wykrzyknikiem. W tym wszechњwiecie nawet kod wojskowy stanowiі potencjalnie niebezpieczn№, њwiкt№ inwokacjк. Przesіuchuj№cy zasmuconego Ohlena Crueth musiaі pilnowaж takїe swych myњli. Straszny њwiat.

Zadziwiaj№co szybko - wrкcz podejrzanie - Praduiga i jego towarzysze zdoіali zaakceptowaж rzeczywistoњж Boїego Krуlestwa, pogodziж siк z ni№; prawie nie walczyli, prawie siк jej nie sprzeciwiali - dlaczego? dlaczego? A niemaіe spustoszenia poczyniіa owa њwiadomoњж w ich umysіach, њwiadomoњж istnienia Boga. To juї nie przypuszczenie, nie bajka, nie њmiaіa spekulacja, nie gorliwa a kulawa wiara to fakt. Fakt ten fars№ czyni wszelkie pуџniejsze ich dziaіania, te poszukiwania w przeszіoњci konkretnych deformacji, te prуby analizy osobowoњci tubylcуw, to tropienie Boga ("No powiedz, Ohlen: gdzie znajduje siк Jezus? Sk№d wіada Ziemi№? - Wіada? Co macie na myњli? Przepraszam, przykro mi, naprawdк; jak to: gdzie? Ja nie rozumiem.") i analizowanie Jego osobowoњci. Koszmar: pewnoњж, iї w kaїdym jednym podmuchu wiatru, kaїdym skrzypniкciu schodуw, kaїdym potkniкciu siк - objawiana jest Boїa wola. Prosta droga do obікdu - juї pierwszego dnia zrozumiaі to Praduiga. Zrozumiaі rуwnieї, iї jedyn№ alternatyw№ jest zamkniкcie oczu na rzeczywistoњж - a wiкc rуwnieї szaleсstwo. W istocie ten њwiat niewiele - prawie wcale - nie rуїniі siк od њwiata Lopeza. Prawdziwa rуїnica istniaіa w ich gіowach, w sposobie postrzegania go, bo przecieї nie ukazywaі im siк Bуg w spektakularnych demonstracjach swej obecnoњci i mocy. Њwiat zyskaі zupeіnie inne oblicze przez sam№ њwiadomoњж czіowieka, iї ktoњ nad nim stoi.

Szczegуlnie bliski szaleсstwa byі Ho - szintoista nawrуcony niedawno na katolicyzm, z їarliwoњci№ wіaњciw№ wszystkim neofitom wyznaj№cym sw№ now№ wiarк - takїe w њwiecie, gdzie nie ma ani jednego koњcioіa, ani jednego kapіana i ani jednego wiernego - poza nim; gdzie i znak krzyїa nic nie znaczy. - Ja nie mogк, panie majorze - mуwiі juї trzeciego dnia. - Przecieї rozmawiaj№c z nimi - (miaі na myњli Ohlenуw) - rozmawiamy z Nim. On ich nam przeznaczyі, to Jego usta, oczy, uszy. Obserwuje nas i w tej chwili. Jest. Jest. - Co ciк napadіo, Ho? Mordowaіeњ na rozkaz, gorsze rzeczy robiіeњ. - Cokolwiek uczynisz najmniejszemu z Mych bliџnich, Mnie uczynisz - zacytowaі w odpowiedzi, nieprecyzyjnie zreszt№, Ho. Zaniepokojony Crueth wydaі Calverowi polecenie dyskretnego kontrolowania drugiego sierїanta. Wydaj№c owo polecenie, sam siк baі: Bуg sіuchaі.

Drugi, sіabszy, lecz bardziej rzeczywisty strach Lopeza stanowiі lкk przed obcoњci№ Ohlenуw. Rozumowali w sposуb pokrкtniejszy od Tilerczykуw, ktуrych, co do jednego, uwaїano za wariatуw do kwadratu. Pokrкtnoњж myњlenia tubylcуw wynikaіa z jego morderczej prostoty: to Staliсczycy, przyzwyczajeni do potrуjnych kіamstw, czwartych den, niedomуwieс, puіapek sіowno-logicznych, psychologicznych labiryntуw, wewnкtrznego zakіamania, kompleksуw i uprzedzeс, prawd wyraїanych przez pуі- i жwierжprawdy, wyrachowania i irracjonalnoњci, tych dwуch biegunуw ludzkiej psychiki, innego czіowieka nie potrafi№cy sobie wyobraziж to oni nie mogli, nie chcieli wczuж siк w myњli tuziemcуw. Oczywiњcie duїy kіopot sprawiaіy czysto techniczne rуїnice kulturowe, lecz tego oczekiwali. Nie oczekiwali natomiast miіoњci i dobroci. Nie rozumieli ich.

Nie znano tu pieniкdzy, nie znano wojen, morderstw, kradzieїy, nienawiњci, kіamstwa - od dwуch tysi№cleci. Pamiкtano te pojкcia, Ohlenowie potrafili je zdefiniowaж-lecz w podobnie mкtny i niewiele maj№cy wspуlnego z prawd№ sposуb, w jaki Lopez zdefiniowaіby wszechogarniaj№c№ miіoњж.

Nie znano tu wyrafinowanej techniki, najwyraџniej nie przekroczono w nauce poziomu dwudziestowiecznego Stalina - Bуg nie chciaі, by go przekroczono. Elektrycznoњж wykorzystywana byіa w niewielkim zakresie, Ohlen pozyskiwaі j№ z turbiny wodnej zaіoїonej na pobliskim strumieniu, lecz dziewiкжdziesi№t piкж procent pracy wykonywaі rкcznie: їadnych bardziej skomplikowanych maszyn. Rolnictwo na skalк rodzinn№. Oczywisty dobrobyt obserwowany przez Staliсczykуw zdawaі siк pozostawaж z tym w jaskrawej sprzecznoњci. Pytali, lecz wszelkie rozmowy zahaczaj№ce o gospodarkк, handel - koсczyіy siк obustronn№ idiomatyzacj№ wypowiedzi. Bardzo to byіo frustruj№ce.

Po piкciu dniach jaіowych przesіuchaс, lektury niezrozumiaіych ksi№їek i prowadzenia bezsensownych pseudonaukowych rozmуw wrуcili do punktu wyjњcia, bogatsi o nerwicк i zacz№tki obікdu.

-To jest Ziemia nie do podbicia - powiedziaі Celiсski szуstego wieczoru, spкdzanego w sali kominkowej dworu Ohlena na leniwej dyskusji przy piwie.

- Dlaczegуї to?

- Pomijam juї Jego obecnoњж. Ale, rozumiesz, nie moїna podbiж kogoњ, kto w ogуle nie wie, co to podbуj.

- A to niby czemu? - zdziwiі siк Crueth. - Gіupoty gadasz.

- Czyїby? No to powiedz, jak sobie wyobraїasz tк operacjк, a?

Major wzruszyі ramionami i splun№і w ogieс.

Rozmawiali nie uїywaj№c gadaіek, nie sprawdzili rуwnieї, czy nie zaіoїono w sali podsіuchu - nikt tego wіaњciwie nie powiedziaі, lecz wszyscy doskonale zdawali sobie sprawк, iї idiotyzmem byіaby jakakolwiek prуba ukrycia przed Bogiem swych myњli (co dopiero sіуw); nie wyposaїono ich w detektor Ducha Њwiкtego.

-A mnie najbardziej denerwuje ta ich miіoњж - zachrypiaі Ho, przeci№wszy temat, zarazem nerwowo ogl№daj№c siк za siebie, co stanowiіo juї odruch bezwarunkowy.

- E, dlaczego? Myњlaіem, їe to dla ciebie raj.

- Nie dla kaїdego raj jest odpowiednim miejscem - odparі cicho Ho.

Lopez, caіkowicie trzeџwy (podobnie jak innym, kr№їyіy mu we krwi substancje zdolne zneutralizowaж dowolny obcy zwi№zek), podszedі do otwartego okna i wrzasn№і w dolinк: Niech Ciк szlag!

Zamarli.

Lopez zachichotaі i wrуciі na swoje miejsce.

Nie byіa to pierwsza prуba popeіnienia przez nich samobуj stwa.

- Oni wszyscy s№ podstawieni - powtуrzyі, po raz chyba dziesi№ty, Celiсski.

- Doskonale o tym wiemy - mrukn№і major.

- Wiкc mog№ kіamaж.

Crueth z politowaniem pokiwaі gіow№. - Jak to powiedziaі Lopez: sam fakt ich podstawienia uwiarygadnia kaїde ich sіowo. Tylko Bуg...

- Albo bardziej subtelnie - kontynuowaі Janusz. - On eliminowaі wszystkich Zwiadowcуw, aї trafili mu siк tacy, ktуrzy odpowiadaj№ jego zamierzeniom. Pokazuje nam, co chce pokazaж, byњmy myњleli, co myњlimy i...

- Crueth - przerwaі Zwrotnicowemu Praduiga - powspinasz siк?

- Nie.

Lopez skin№і na Celiсskiego. Wyszli z sali i z domu. Chіodne powietrze jesiennego wieczoru zatrzкsіo nimi.

Na poіudniu doliny, pуі kilometra od dworku, wznosiіo siк strome wzgуrze o pozbawionym roњlinnoњci, nagim szczycie. Wspinaczka na nie byіa mкcz№ca, lecz jakїe wspaniaіe widoki siк zeс roztaczaіy.

Celiсski siк zasapaі - Lopezowi oddech nawet nie przyspieszyі: podobnie jak i їoіnierze z Korpusu, posiadaі on wszczepkк z programem koordynacyjnym GLADIATOR, ktуry gwarantowaі wykorzystanie moїliwoњci organizmu w dziewiкжdziesiкciu procentach, a takїe wіadzк nad wegetatywnym systemem nerwowym - dlatego teї Praduiga poruszaі siк niczym baletmistrz.

Po dotarciu na szczyt, usiedli na jednym z rozrzuconych na nim, gіadkich, szarobікkitnych kamieni.

Nad dolin№ zachodziіo sіoсce.

- Wypytywaіem Esslen a propos teleportacji tego szczeniaka - odezwaі siк Celiсski.

- No i?

- Oczywiњcie nie pojкіa sіowa. Musiaіem jej rzecz dokіadnie opisaж; nie zdziwiіa siк. Pytaіem, jak to zrobiі. Praduiga uњmiechn№і siк pod nosem.

- Nie zrozumiaіa pytania - mrukn№і.

- Jasne. Zacz№іem wiкc dociekaж czy ona, czy jej m№ї, czy ktуreњ z nich potrafiіoby czegoњ podobnego dokonaж. Odparіa, iї bez problemu. Poprosiіem, їeby zademonstrowaіa. Po co? Bo chcк to zobaczyж; juї pilnujк siк, їeby nie mуwiж, їe komuњ nie wierzк. Na to ona: "To nie powуd". A co mogіoby byж powodem? Na tym etapie siк zacukaіa.

- Teleportacja, telepatia i co jeszcze?

- Zgroza - przytakn№і Celiсski.

Milczenie.

- Czasami wydaje mi siк, їe to jeden wielki kawaі. Rozumiesz, Janusz? Їe w konia nas robi№ z tym Bogiem, a za naszymi plecami rechocz№ dziko.

- To proste: samoobrona. Umysі broni siк przed szaleсstwem.

Milczenie.

- A czy ty w ogуle zdajesz sobie sprawк - natarі z desperacj№ w ciszк Lopez - їe Bуg, z definicji wszystkowiedz№cy i wszechmocny, kaїd№ tw№ myњl, ruch, instynkt, sіowo zaplanowaі na dіugo wczeњniej, niї zaistniaіy, їe s№ to Jego myњli, sіowa? Ze mуwiк to teraz, poniewaї tak to sobie wymyњliі - i to - i to - i to? Ze jesteњmy mniej niї pionkami? Edypami, ktуrzy swoje uczynki - swoje przez uіudк wolnej woli - oceniaj№ podіug stopnia wіasnej niewiedzy. To Bуg jest ostatecznym punktem odniesienia, tylko On - a їaden z nas - wie, co za grzechy popeіniliњmy, co uczyniliњmy dobrego. Jeњli dla takiego absolutu istnieje jeszcze dobro i zіo. Sk№d wiesz, czy przez to, їe teraz mrugn№іeњ, nie zabiіeњ milionуw ludzi? Co, Zwrotnicowy? Przelicz to sobie w tej twojej maszynce. Nie masz gwarancji. Niczym jesteњ. Niczym, niczym, niczym... - szeptaі Praduiga.

Milczenie.

- Chciaіbym juї wrуciж, Lopez.

- Wrуciж?

- Na Stalina.

- A co by to zmieniіo?

- Їartujesz? Wszystko!

- To znaczy?

- On.

- Nie byіoby Go, co?

- Wіaњnie.

- Idiota jesteњ. Myњlaіem, їe poj№іeњ: nie ma wszechњwiata bez Boga. W niektуrych jest nieznany, w niektуrych siк w Niego wierzy, w niektуrych istnieje jawnie - wszкdzie jest.

- Nie strasz mnie.

- Umysі broni siк przed szaleсstwem, co? - W gіosie Praduigi szeleњciі sarkazm. - Bo sama idea jest ci doskonale znana. Њwiaty alternatywne, jesteњ specjalist№ w tej dziedzinie.

- Lopez...

- Nie przerywaj! Nie ma takiej deformacji, ktуra mogіaby wyrugowaж z rzeczywistoњci istotк naprawdк wszechmocn№. A skoro choж w jednym z wszechњwiatуw istnieje ona z caі№ pewnoњci№, to w jakimkolwiek ukryciu by siк znajdowaіa we wszechњwiatach pozostaіych - rуwnieї tam j e s t. Uzyskaliњmy tutaj ostateczny dowуd na istnienie Boga, dowуd na Jego istnienie wszкdzie, zawsze, w kaїdym z odbiж Stalina. Poniewaї nie ma innej moїliwoњci.

Milczenie.

- To straszne, Lopez.

- ...

- Nie ma ratunku?

- S№ tylko dwa wyjњcia. Przystosowaж siк, jak ci tutaj, byж doskonaіym "chrzeњcijaninem", a przez wszechmocnego Boga, ktуry nie chowa siк za parawanem religii, ale jest - i dziaіa - byж doskonaіym czіowiekiem, supermenem miіoњci; choж po prawdzie nie wierzк w takie cuda: oni siк tu urodzili i innego њwiata po prostu nie znaj№.

-A drugie wyjњcie?

- Obікd.

- Czyli wyjњcia nie ma.

- I tak zawsze ci siк tylko wydawaіo, iї dokonujesz wyboru. Teraz masz њwiadomoњж wіasnej maіoњci.

- Och, ten twуj determinizm...!

Milczenie.

- Toї to czysty horror. Nawet w tej chwili moїe nas tu trafiж piorun, jeњli taka bкdzie Jego wola. - Celiсski pokrкciі gіow№.

- A moїe.

- A w innych њwiatach...

- W innych њwiatach teї moїe, tylko tam zostanie to uznane za przypadek.

- Ale nie przeze mnie. Ja bкdк juї w i e d z i a і... Bкdк pewien: nie istnieje przypadek!

- Hej, uspokуj siк, Janusz! Nic na to nie poradzisz. Popatrz: lezie mrуwka. Patyk z tej, patyk z tamtej: igram z ni№. Co ona moїe na to poradziж? Nic! W koсcu siк znudzк. Natomiast ma ten owad nad nami jedn№ przewagк: nie wie, po co ten but wznosi siк do gуry, nie wie, їe mogк go - o! rozgnieњж. Gdyby to wiedziaі, gdyby mуgі to wiedzieж...

- Ja nie chcк oszaleж! Ty bydlaku!

Lopez nigdy juї nie dociekі, do kogo adresowana byіa owa inwektywa.

A nazajutrz wrуciіy dzieci gospodarzy; razem z nimi przybyі caіy tabun znajomych Ohlenуw. Nazajutrz Ho zamordowaі Esslen.

Lopez Praduiga obudziі siк juї przeraїony. Zasn№і w strachu, lкk byі ostatnim uczuciem zapamiкtanym z wczorajszego wieczoru, a poniewaї nigdy nie pamiкtaі sіуw - nie byіo przerwy miкdzy jednym przeraїeniem a drugim. Baі siк њwiata. Њwiat jest nieobliczalny. Baі siк Boga - to On rz№dziі tym њwiatem - Bуg zaњ z definicji jest dla czіowieka nieobliczalny.

Jak zwykle od kilku dni, musiaі siк przemуc, by unieњж powieki: czego nie widzisz, tego nie ma. Przypomniaіy mu siк ciche noce z dzieciсstwa, przedyszane w czerwonej ciemnoњci zamkniкtych oczu, przed ktуrymi kікbiіy siк upiory i demony, niezdolne do zranienia go, pуki sam ich nie urealni swym spojrzeniem. Majaczyіa mu w umyњle indiaсsko kamienna twarz Boga. Jego oczy patrz№ce naс zewsz№d. Uniуsі powieki. Nikogo.

Lopez wybraі sobie na kwaterк pokуj naroїny, maіy, sіoneczny, ubogo wyposaїony. W pracy byі ascet№, w їyciu prywatnym sybaryt№. Traktowaі niewygody zwi№zane ze sw№ profesj№ jako pewnego rodzaju pokutк, dawaіo mu to specyficzne poczucie wewnкtrznej rуwnowagi.

Wstaі, podumaі, wyjrzaі przez okno (њwiat nadal istniaі) i, ubieraj№c siк powoli, zacz№і w myњli pierwiastkowaж kolejne liczby caіkowite, ktуre to zajкcie miaіo odegnaж odeс lкk. Pierwiastkowaі dalej, usiadіszy na twardym, drewnianym krzeњle. Zapatrzyі siк њlepo w przeciwlegі№ њcianк. Wschodziіo sіoсce: cieс nieruchomego Lopeza przepeіzaі z drzwi na podіogк.

Prуcz strachu, egzorcyzmowaі matematyk№ szaleсstwo: buzowaі mu gdzieњ w gardle krzyk, cisnкіy siк na usta jкkliwe sіowa. Maіo mu brakowaіo do prowadzenia rozmуw z іуїkiem: On sіucha.

- Kurwa maж! Lopez! - zawyі mu w gіowie major.

- Osiem koma zero szeњж... Tak, o co chodzi?

- U siebie jesteњ?

- Tak.

- Do kuchni! Juї! Tam na gуrze nie mogк ciк ochroniж!

Wybiegaj№c na korytarz, Praduiga "krzykn№і" przez gadaіkк:

- Co siк, do cholery, staіo?! - Spodziewaі siк wszystkiego.

- Zobaczysz.

Lopez biegі szerokim, wyіoїonym grubym dywanem korytarzem. Przecinaі on dom Ohlena wzdіuї linii wschуd-zachуd; piкtro wyїej korytarz taki zorientowany byі poіudnikowo. Na parterze nie byіo їadnego. Dworek sam w sobie stanowiі architektoniczn№ zagadkк.

Koniec korytarza. Dalej - schody o porкczy piкknie rzeџbionej w kwiaty, hall jasno oњwietlony, sala boczna, uchylone drzwi, kuchnia, Crueth, Celiсski, stop i precz od wejњcia, oto - trup.

Esslen leїaіa nieruchomo pod њcian№. Miaіa kilkumilimetrow№ dziurк w gіowie. Martwa byіa.

- Nie їyje - zauwaїyі, niezbyt inteligentnie, Praduiga.

- Ano.

- Jak to siк...

- Nie teraz - przerwaі mu Crueth. - Spieprzamy st№d. Poinformowaіem juї Dunlonga, Janusz potwierdziі bezpoњrednie zagroїenie, teraz ty - i zmywamy siк. Dunlong musi nas zabraж st№d w ci№gu kwadransa, inaczej zіamie poіowк paragrafуw waszych kontraktуw.

- Moment, moment. - Praduiga mimowolnie oddaliі siк od ciaіa Esslen, przesuwaj№c siк w kierunku zamkniкtych drzwi prowadz№cych na tyіy domu. - Niczego nie potwierdzк, jeњli siк nie dowiem, co tu siк staіo.

- Ty idioto! - wrzasn№і Celiсski. - Jeszcze ci maіo?! Jedyna okazja, їeby siк st№d wyrwaж!

Lopez nerwowo oblizaі wargi, jednoczeњnie zerkaj№c przez okno, za ktуrym zwidziaіa mu siк czyjaњ postaж. Przez lewe ramiк, przez prawe ramiк: nikt ciк nie obserwuje. Boїe, zapomnij o mnie.

- Sierїant Ho j№ zabiі - rzekі major.

- Co?!

- Calver pilnuje go na zewn№trz.

Praduiga szybko doszedі do siebie. - Ale dlaczego?

Zadaі o jedno pytanie za duїo, zawiodіo go jego wspaniaіe wyczucie ksenopsychologa. Celiсski, caі№ t№ sytuacj№ wyraџnie zdenerwowany, przeszeptuj№cy sobie pod nosem kl№twy, proњby i їale, strzelaj№cy naokoіo krуtkimi spojrzeniami, oczekuj№cy potwierdzenia przez Lopeza stanu najwyїszego zagroїenia niczym wyroku na S№dzie Ostatecznym - wreszcie wybuchі. Z wњciekіym, szarpi№cym mu wnкtrznoњci szlochem, sіyszalnym jako ciche, њwiszcz№ce rzкїenie, rzuciі siк na Praduigк.

Crueth machn№і rкk№ i Zwrotnicowy zwaliі siк bez czucia na drewnian№ podіogк.

- Piкknie - skomentowaі Lopez.

- Radziіbym ci wysіaж to potwierdzenie.

- Myњlisz, їe siк zemszcz№? W№tpiк. Nie ma wiкc bezpoњredniego zagroїenia.

- Jak dla kogo.

- Grozisz mi?

- Tak.

Lopez wysіaі potwierdzenie, zastanawiaj№c siк tкpo, dla jakichї to powodуw nagle byі przeciwny powrotowi, chociaї od kilku dni o niczym innym nie marzyі.

Gdy tylnymi drzwiami wyszli z domu na ci№gn№c№ siк aї do koсca doliny і№kк, gdzie mieli na nich czekaж Calver i pilnowany przezeс Ho, okazaіo siк, їe Calver zdezerterowaі.

- Odszedі - szepn№і im Ho.

- Nie wierz mu - wymamrotaі wњciekle Celiсski, rozmasowuj№c potкїny siniak na karku. - Rуwnie dobrze mуgі go sam utіuc, ukryж, a teraz krкci.

Crueth uciszyі go uniesieniem rкki. Przez dіug№ chwilк prowadziі z niewidocznym interlokutorem bezgіoњn№ rozmowк na zamkniкtym kanale gadaіki. Wreszcie skin№і gіow№. - Rzeczywiњcie, zdezerterowaі. Calver; w їyciu bym nie pomyњlaі.

- To ten њwiat - mrukn№і Lopez. - To ten przeklкty њwiat.

Zwrotnicowy usiadі na ziemi, piкж metrуw od nich, tyіem do lasu; miaі na oku Ho i dom Ohlena. - No i co zrobimy z tym fantem? Jeszcze jeden Zwiadowca, co rozpіyn№і siк we mgle, a?

Major spojrzaі naс ponuro.

- Ten problem zostaі juї rozwi№zany. Proponujк zaj№ж siк teraz czym innym. Przerzut nast№pi za dziesiкж minut, z drugiej strony dworku; sami zreszt№ sіyszycie przekaz. Ho, bкdziesz szedі przede mn№.

Szerokim іukiem obeszli dom. Sierїant, id№cy kilka metrуw w przodzie, kroczyі niczym skazaniec w drodze na szafot, ciкїko i niezgrabnie: zdawaі siк byж czymњ odurzony. Obserwowali jego plecy.

Obszarem wyznaczonym do "strzaіu" byіa altanka. Choж kula wymiany nie obejmie jej w caіoњci - kawaіki dachu zostan№ obciкte i porzucone w tym њwiecie - zdecydowano siк na ni№, stanowiіa bowiem doskonaіy punkt orientacyjny.

W zasiкgu wzroku nie byіo nikogo. Ohlen najprawdopodobniej pracowaі - w sadzie, w ogrodzie, na polu czy w przetwуrni; ci ludzie mieli obsesjк pracy, podchodzili do niej z przedziwnym - radosnym niemal - spokojem. Powoіanie. Co dziwniejsze, jej owoce nie wydawaіy im siк juї tak waїne; Ohlen twierdziі, iї wiele z tego, co wyhodowaі, wykonaі - przeznaczone byіo na dary. Jakie dary? Wymiana? Handel? Nie, nie - dary. Pracowali dzieс w dzieс, cуї bowiem њwiкtowaж mieli w niedziele? Zreszt№ i tak nie wiedzieliby jak, nie znali wszak їadnych rytuaіуw.

- Ho... Ho! Dlaczego to zrobiіeњ?

Sierїant spojrzaі na Praduigк, niczym na ducha.

- Dlaczego j№ zabiіeњ? - pytaі Lopez.

- Moїesz za to wyl№dowaж w Piekle - wі№czyі siк Crueth; Praduiga wzrokiem poprosiі go o milczenie. Major wzruszyі ramionami i odwrуciі siк od nich. Obserwowaі dwуr. Nie chciaі sіyszeж odpowiedzi sierїanta, wolaіby, їeby morderca - a Ho byі morderc№, czyli zabуjc№ i przestкpc№, poniewaї zabiі bez rozkazu - zachowaі wyniosіe milczenie, skl№і pytaj№cego czy, ostatecznie, w іeb sobie strzeliі. Їoіnierz - a nie skruszony zbrodniarz. Crueth miaі jeszcze jeden powуd, by siк baж tej rozmowy: wszystkosіysz№ce ucho Boga. Nie kusiж, nie kusiж.

"Sam siк postaram, їebyњ tam trafiі", wyszeptaі major w myњlach.

Piekіem nazywano Ziemiк z wszechњwiata kilka miliardуw lat temu wypaczonego przez inn№ dystrybucjк obszarуw o zwiкkszonej iloњci kosmicznego pyіu w prуїni. Zmieniіo to rozkіad czasowych kolejnych zlodowaceс, bo w innych (niї "normalne") okresach przechodziіa przez nie tamta Ziemia, kr№ї№c dookoіa galaktycznego j№dra. Aktualnie panowaіa na jej rуwniku њrednia temperatura 3°C (co samo w sobie mуwiіo wiele o stopniu zagкszczenia tego pyіu): Piekіo byіo piekielnie zimne. Odkryli je Staliсczycy, jako pierwsz№ obc№ rzeczywistoњж. Nie stanowiіa ona niczyjego wyі№cznego dominium: kaїda Ziemia budowaіa tam, na terenach przyznanych jej przez UEO, gigantyczne kompleksy wiкzienne. Nie byіo z nich ucieczki. Przede wszystkim nikt nie chciaі uciekaж z ciepіych, przytulnych cel na morderczy mrуz. Poza tym nie byіo po co uciekaж: na owej Ziemi nie wzniesiono niczego, prуcz wiкzieс, a Katapulty sterowane byіy jednostronnie i kaїdy przerzut konsultowano wpierw z macierzystym њwiatem: zero szans. Ostatnio rozwaїano co prawda projekt przystosowania do їycia piekielnej Wenus, z racji panuj№cej tam teraz zupeіnie przyzwoitej temperatury, lecz rzecz utknкіa na etapie sporуw proceduralnych: kto mianowicie miaіby prawo decydowaж o klimacie owej planety? Piekіo pozostawaіo њwiatem wiкziennym.

- W kuchni j№ spotkaіem - relacjonowaі tymczasem Ho wyblakіym gіosem. - Ja... naprawdк nie wiem, jak do tego doszіo. To znaczy... nie rozumiem. Byіem wњciekіy z jakiegoњ powodu, coњ mi nie wyszіo... nie wiem, nie pamiкtam. Chyba na ni№ krzykn№іem. Wrzasn№іem! Zaczкіa mnie przepraszaж... czemu ona mnie przepraszaіa, co? Dlaczego?! Ja nie... ja... Czemu mnie przepraszaіa?! Uderzyіem j№, lekko, naprawdк. Upadіa. Niedobrze mi siк zrobiіo, wszak to grzech, grzech, grzech... Ale znowu... przeprasza i przeprasza, tak jej przykro, wspуіczuje mi... ta miіoњж w jej oczach... Ja nie mogіem, ja... ja... To wszystko jest takie...

- I zabiіeњ j№?

- Tak.

- Uwaga! Idzie Ohlen! - sykn№і Crueth.

Celiсski tylko jкkn№і.

Ohlen nie sprawiaі wraїenia czіowieka, ktуremu wіaњnie zamordowano їonк. Jak zwykle pogodny, jak zwykle spokojny, jak zwykle kochaj№cy swych obcych braci.

Podszedі do altanki i zatrzymaі siк przed majorem, ktуry zast№piі mu drogк do wnкtrza. Patrzyі prosto na Ho. Blady sierїant uciekaі wzrokiem na boki, przytіoczony otwartoњci№ spojrzenia Ohlena.

- O co chodzi? - spytaі Crueth.

- Chciaіbym wam pomуc.

- Pomуc? W czym?

- Musicie przeїywaж teraz ciкїkie chwile, szczegуlnie Ho. Bardzo mi przykro, to musi byж straszne. Szczerze ci wspуіczujк, Ho - rzekі Ohlen.

Wytrzeszczyli naс oczy.

Po dwunastu latach maіїeсstwa drugiego stopnia Lopez, ten fanatyczny determinista, іudziі siк, їe wie, czym ono jest. Na pewno nie іatwym do przewidzenia іaсcuchem dni dobrych i zіych, spojonych miіoњci№ i namiкtnoњci№; miіoњж bardzo szybko wycofuje siк na z gуry upatrzone pozycje, namiкtnoњж okazuje siк pustym rytuaіem - w koсcu pozostaje dwoje samotnych ludzi, unikaj№cych swych spojrzeс i przypadkowych dotkniкж, niczym spojrzeс i dotkniкж trкdowatego; walcz№cych ze sob№ myњl№ i modlitw№. Maіїeсstwo, przez sw№ pozorn№ definitywnoњж, a na pewno przez realny ciкїar obowi№zku, przeksztaіca siк w coњ wiкcej przyzwyczajenie, przynaleїnoњж. Oto okazuje siк, їe potкїn№ czкњж swego їycia zuїyіeњ wraz z drugim czіowiekiem, dzieс w dzieс, oddech w oddech; budzisz siк pewnego dnia i stwierdzasz, їe twoja їona istotnie w jakimњ sensie staіa siк z tob№ jednoњci№: znasz wszystkie jej zalety i wady, sіabe i mocne strony, ciemne tajemnice, wstydliwe wspomnienia wyszeptane kiedyњ w duchocie letniej nocy, jej drogi do radoњci i rozpaczy; wiesz, jakie bкdzie kolejne jej sіowo, reakcja na dan№ sytuacjк, i nie moїesz juї przeіamaж tego schematu, nie chce ci siк, zbyt wielka jest siіa inercji. Znajdujesz w nim nawet pewien posmak szczкњcia, skoсczonoњci. Bezpieczeсstwa. Oto nie ma juї takiego skrawka jej ciaіa, ani myњli, ktуrego byњ doskonale nie znaі - i podobnie jest z ni№. Stanowi to wasz swoisty tytuі wzajemnej wіasnoњci: ty naleїysz do niej, ona do ciebie. Oto stwierdzasz, їe, siі№ tego samego przyzwyczajenia, mуgіbyњ dla niej tak wiele poњwiкciж - moїe nie їycie, lecz prawie wszystko, co posiadasz, i їe prawdopodobnie ona s№dzi podobnie. Znacie siк tak dobrze, iї kiedy siк ranicie, kiedy mњcicie siк na sobie za њwiat - potraficie siк doprowadziж do granicy depresji jednym sіowem - ale znacie rуwnieї te granice. Maіїeсstwo to przymierze, ukіad, chwiejny i niepewny, jednakїe zwi№zany z pewnymi korzyњciami; czіowiek nie jest samotnikiem, nie przetrwa jako czіowiek, nie maj№c do kogo mуwiж, uњmiechaж siк, kogo kochaж i nienawidziж, uszczкњliwiaж i unieszczкњliwiaж. Zawiera wiкc swуj ukіad, maj№c na wzglкdzie potrzeby duszy i ciaіa: ty bкdziesz moim partnerem. I w przewaїaj№cej czкњci przypadkуw їal z powodu odejњcia tego partnera nie wynika z czystej miіoњci do niego, ale z prostego, egoistycznego uczucia straty: miaіem coњ, lecz to utraciіem; Boїe, jaki okrutny jest њwiat. Tak, tak; takїe miіoњж jest uczuciem egoistycznym. Lopezowa definicja miіoњci nie obejmowaіa jej tutejszej odmiany. Miіoњж Ohlena byіa miіoњci№ eremity do pszczoіy, ktуra nawiedza go w jego pustelni: absolutna, i przez to tak przeraїaj№ca. Nieludzka. On kochaі i mordercк swej їony.

- Ty wiesz... - major potrz№sn№і gіow№.

Ohlen spojrzaі naс pytaj№co. - Co?

- Ho zabiі Esslen - powiedziaі Celiсski, od pewnego czasu zachowuj№cy siк jakby wіaњnie usіyszaі wyrok skazuj№cy go na њmierж.

- Tak.

- Szeњж minut piкtnaњcie sekund - mrukn№і przez gadaіkк Crueth.

- Opuszczacie nas - stwierdziі Ohlen.

Dawno juї przestali siк dziwiж jasnowidztwu tuziemcуw. - Owszem. Lepiej bкdzie, jak siк odsuniesz. Mogіoby ciк przeci№ж na pуі.

Ohlen tylko siк uњmiechn№і.

(- Coњ na nas pruje od wschodu. Janusz, Lopez - pilnujcie Ho.) - Naprawdк, dobrze ci radzк - kontynuowaі Crueth. - A przy okazji: spodziewasz siк jakichњ goњci?

- To nasze dzieci i jeszcze parк osуb. Nie bуjcie siк - rzekі Ohlen, a Praduiga po raz setny zadrїaі na myњl, iї ten czіowiek moїe byж telepat№ - iї jakikolwiek czіowiek moїe byж telepat№, potrafi№cym odczytaж najbardziej tajemne pragnienia i lкki kікbi№ce siк w twojej gіowie. To by byіo po prostu niesprawiedliwe.

- Pozwуl nam uciec, pozwуl nam uciec, pozwуl nam uciec... - szeptaі њcianie altanki Celiсski. Moїna by to nazwaж modlitw№, gdyby nie fakt, їe na tym њwiecie coњ takiego jak modіy nie istniaіo - nie byіo powodуw do ich wznoszenia. Celiсski jednakїe nie pochodziі z tego њwiata.

Pojazd, ktуry major dostrzegі chwilк wczeњniej przez swe magiczne ukіadami scalonymi џrenice, ujrzeli teraz wszyscy: wystrzeliі zza wschodniej grani gіadk№ њwiec№, zakrкciі, obniїyі lot i po іagodnym іuku spіyn№і przed dworek. Przypominaі pozbawiony њmigieі, lekko spіaszczony Sikorsky, i moїna by go wzi№ж їa helikopter, gdyby nie absolutna cisza, w jakiej siк poruszaі, i materiaі, z ktуrego byі zbudowany: drewno. Wyjњcie zeс musiaіo siк znajdowaж z drugiej strony: zza pojazdu zaczкli siк wyіaniaж jacyњ ludzie. Z tej odlegіoњci Lopez nie byі w stanie dokіadnie im siк przyjrzeж - choж major zapewne potrafiі policzyж im wіosy na gіowach - lecz widziaі: nie byli zaskoczeni widokiem innych goњci.

(- Wymarzona okazja do dodatkowej weryfikacji - zauwaїyі Lopez. - Ile nam zostaіo?

- Piкж minut.)

Do Ohlena podbiegіo dwуch kilkunastoletnich chіopcуw, chwilк potem starszy mкїczyzna o lekko posiwiaіych wіosach. Czкњж pozostaіych przybyszуw weszіa do dworku, czкњж rozeszіa siк po dolinie; nawet Crueth zaprzestaі њledzenia ich wzrokiem.

Praduiga wyszedі z altanki, podreptaі do grupki skupionej wokуі Ohlena i szarpn№і za ramiк odwrуconego doс tyіem siwego.

(- Wracaj, kretynie!

- A jeњli to jednak mistyfikacja? Jeњli to wszystko kіamstwo?

- Tylko w jednym przypadku mogliby przewidzieж nasze przybycie i to zorganizowaж: jeњli to, co mуwi№ jest prawd№. Dobrze o tym wiesz. Wracaj!

Їelazna logika tego wywodu - ktуry zreszt№ sam przeprowadziі - przyprawiaіa Lopeza o bуl gіowy.)

- Proszк mi powiedzieж - zagadn№і Praduiga siwego w ktуrym to roku umarі Jezus Chrystus? Przepraszam, їe tak...

Siwy popatrzyі pytaj№co na Ohlena, a kiedy z powrotem przeniуsі wzrok na Praduigк, Lopez spostrzegі w nim ten sam matowy bіysk, co w spojrzeniu gospodarza. Kocham ciк, kimkolwiek jesteњ, czіowieku.

- Nie... - jкkn№і Lopez.

(- Wracaj!)

- Proszк, proszк, proszк, proszк... - recytowaі tкpo Celiсski w powietrze.

Praduiga obrуciі siк i pognaі ku altance. W drzwiach zderzyі siк z Ho; sierїant rzuciі siк miкdzy niego a Cruetha, wywracaj№c Lopeza.

- Ho! - krzykn№і major przez gadaіkк.

Sierїant nie zareagowaі. W odlegіoњci kilku metrуw min№і grupkк tubylcуw i biegі dalej - w kierunku lasu. Uruchomiі system mimetyczny: zdawaі siк teraz zawirowaniem powietrza, dїinnerri przemykaj№cym po zielonych pagуrkach rozedrganymi sіupami gor№ca.

- Ho!

Znуw bez odpowiedzi.

Crueth uniуsі rкkк i sierїant zwaliі siк martwy na ziemiк.

- Och, kurwa, kurwa, kurwa - wyszeptaі major. Pokrкciі gіow№, policzyі w myњlach do dziesiкciu i, juї zwykіym gіosem, warkn№і: - Bierzemy go. Lopez, Jan... - Spojrzaі na Celiсskiego i zmieniі zdanie. - Chodџ, Lopez, przeci№gniemy go we dwуjkк.

Podbiegli do trupa sierїanta. Crueth wyі№czyі jego system maskuj№cy. Ujкli ciaіo za ramiona i zaczкli je wlec ku altanie. Gdy mijali siwego, Ohlena i jego dzieci, dobiegіo ich rzucone przez kogoњ pytanie (w jednym z chiсskich dialektуw):

- Wybaczycie nam?

Nie odpowiedzieli. Nie podnieњli wzroku. Uіoїyli zwіoki Ho na њrodku altanki.

(- Dwie minuty.)

Lopez zauwaїyі, їe major jakoњ dziwnie mu siк przygl№da. No tak, pomyњlaі Praduiga, Calver zbzikowaі, Ho zbzikowaі, Janusz teї, to na kogo teraz kolej? Kto pozostaі? Czekali.

-A jeњli... - zacz№і Crueth i urwaі. Praduiga nie spytaі, o co mu chodziіo.

Dzieci Ohlena pobiegіy gdzieњ na poіudnie, siwy i Ohlen ruszyli spacerkiem ku dworkowi. Nikt nie zwracaі uwagi na Staliсczykуw.

- Jak to zaopiniujesz? - spytaі przez gadaіkк major.

- Co?

-Aneksjк tej Ziemi. Twoja decyzja bкdzie przecieї... Rozumiesz.

Praduiga zagapiі siк ciкїko przed siebie.

- Tylko sekundy - mrukn№і major. Wnкtrza dіoni wycieraі nerwowo o pіaszcz, pociіy siк. - Jak myњlisz, co siк staіo z tamtymi Zwiadowcami? Tymi wszystkimi maszynami? Sіowa; musiaі mуwiж. - Dlaczego On tak to zorganizowaі? Dlaczego chciaі, їebyњmy...

-Aaaaaaaaa!!! - rozwrzeszczaі siк Celiсski.

Migniкcie.

Na sekundк przed przerzutem wydaіo siк Praduidze, їe dostrzegі wychodz№c№ z dworku Esslen, zdrow№ i uњmiechniкt№ - ale to nie mogіa byж prawda.

Lustrzana kopuіa. W krysztaіowym њwiecie jej nieskoсczonoњci - tysi№ce odbiж. W nich altanka, trzech mкїczyzn i trup.

Celiсski straciі przytomnoњж.

- Moїe Oni walcz№ ze sob№ - szeptaі Crueth gdzieњ w bok, jakby nie zauwaїyі, їe zostali przerzuceni - Ci Bogowie rуwnolegіych wszechњwiatуw...

- Co to znaczy?! - krzykn№і w pustkк Lopez. - Dunlong!!

- Nie ma powodu do wrzaskуw - odezwaі siк z powietrza gіos Dyrektora Pi№tego Departamentu. - Normalne њrodki ostroїnoњci. Zaraz to zdejmiemy; cholera wie, co mogliњcie przywlec ze sob№. I nie zdziwcie siк: jest druga kopuіa. Ta dolina zostaіa u nas kilkanaњcie lat temu zalana, sztuczne jezioro tu mamy. Musieliњmy zbudowaж keson na dnie. Ho nie їyje?

- Nie їyje.

- Calver?

- Uciekі. - Lopez zerkn№і na Cruetha. - Teї nie їyje.

Dunlong umilkі.

Lustrzane tafle rozsunкіy siк na kilka metrуw. To samo rozproszone њwiatіo, ktуre oњwietlaіo wnкtrze zwierciadlanej њluzy, utrzymywaіo w gіуwnej komorze kesonu irytuj№cy pуіmrok. Cienie, cienie, cienie.

Crueth, milcz№cy, zamyњlony, siedziaі nieruchomo na pozornie sіabym Ohlenowym krzeseіku, wpatruj№c siк w jakiњ odlegіy horyzont zagubiony poњrуd niezliczonych odbiж.

Na platformк przerzutow№ wbiegіo kilku Carterczykуw w peіnym rynsztunku: іup, іup, szmach, szmach; synchroniczny taniec wojny. Praduiga zgrabnym slalomem wymin№і ich wykopuj№c piкtami za siebie syntetyczny piasek; zeskoczyі na podіogк, przekozioіkowaі, omin№і wyі№czonego Cerbera i podbiegі do ustawionych w podkowк urz№dzeс kontrolnych Katapulty, gdzie - jak przypuszczaі - znajduje siк Dunlong. Byі tam. Siedziaі w fotelu i zagapiony w ekrany gryzі cygaro. Ujrzawszy Lopeza, jego twarz - poderwaі siк i rzuciі do ucieczki. Praduiga dopadі go w kilka sekund, pod њcian№ komory.

- Dunlong - dyszaі - zrobisz to, musisz to zrobiж, jesteњ mi to winien...

- Zabierzcie go! Meyer, do diabіa, ty њpisz?! Szlag by to... Zabierzcie go!

-Amnezja, rozumiesz? Chcк straciж pamiкж. Caіe osiem dni. Wyczyњж mi. Sіyszysz? Potrafisz to zrobiж, to jest moїliwe, ty masz tк moїliwoњж; wiem. Amnezja - zapomnieж, zapomnieж...

- Wy durnie! On mуgі juї mnie zarїn№ж trzy razy!

- Nie jestem szalony - mуwiі Praduiga wleczony ku kabinie ambulatoryjnej przez Carterczykуw. - Zrobisz testy, przekonasz siк.

Dunlong wygіadziі sobie marynarkк i spojrzaі naс podejrzliwie.

- Moїliwe - mrukn№і. - Tak czy inaczej chcк mieж najpierw peіny raport.

- Bкdziesz go miaі. Bкdziesz go miaі! Ale potem - amnezja!! Sіyszysz?! Amnezja!!!

- Okay, okay - zamamrotaі Dunlong i zacz№і wywarkiwaж rozkazy dla yantscharуw powstrzymuj№cych nagle oprzytomniaіego Celiсskiego przed powieszeniem siк na wіasnym pasku, przerzuconym przez jedn№ z ocalaіych desek dachu altanki.

Epilog

Wyj№tek z raportu Lopeza Praduigi dla Komisji ds. Podbojуw przy Prezydencie Ziemi Stalina:

Dlatego teї wnioskujк o zamkniкcie dla wszelkiej komunikacji, wymazanie zapasуw i zniszczenie danych dotycz№cych Ziemi Chrystusa alias Piekіa II; o objкcie wszystkich osуb dopuszczonych do tajemnicy procedur№ "Setsom" i przeprowadzenie odpowiednich akcji zabezpieczaj№cych; o nadanie Ziemi Chrystusa statusu Њwiata Pandory. Jest to najniebezpieczniejsza rzeczywistoњж, z jak№ Federacja kiedykolwiek siк zetknкіa. W przypadku otworzenia wolnych kanaіуw przerzutowych szkody mog№ byж nieobliczalne, wiкksze niї w razie jakiejkolwiek reinwazji. W ostatecznoњci Federacji moїe groziж caіkowita anarchia. Powtarzam: wnoszк o zamkniкcie Ziemi Chrystusa.

Tak teї uczyniono.

Zіota Galera

Mniej wiкcej w tym samym czasie, gdy szef wywiadu Ziemi obficie poc№c siк wyjaњniaі Prezydentowi czemu nadal nie wie nic konkretnego, neosatanista Michael Condway odprawiaі imash, zaњ Zіota Galera majestatycznie dryfowaіa na peryferiach ziemskiego imperium. Wtedy teї w unosz№cym siк piкжset metrуw nad ziemi№, wysokim na trzy kilometry wieїowym budynku Bіogosіawionych Zastкpуw arch. Charles Radiwill, przechadzaj№c siк przed panoramicznym oknem, czekaі na kierownikуw dziaіуw: trzeciego i czwartego.

Pierwszy przyszedі McSonn, ktуry doprawdy miaі powody do nadgorliwoњci, albowiem juї od czterech dni bezskutecznie staraі siк wypeіniж zadanie, za ktуre Bіogosіawione Zastкpy zainkasowaіy czternaњcie milionуw. Od stu czterech godzin Dziaі Zleceс Rz№dowych harowaі bez wytchnienia wykonuj№c jego nawet najbardziej idiotyczne polecenia.

McSonn bezszelestnie wsun№і siк do ogromnego gabinetu archanioіa, bezszelestnie usiadі na jednym z foteli unosz№cych siк dookoіa konferencyjnego stoіu, tradycyjnie wspartego na czterech nogach. Po czym nie odezwawszy siк ani sіowem wbiі wzrok w krzyї wisz№cy nad drzwiami i znieruchomiaі. Jego dusze przyjazne powiadomiіy go, iї ma nadejњж jeszcze Golloni, dodaj№c przy okazji, їe Radiwill rzuciі juї dzisiaj kilka kl№tw i jest w paskudnym humorze.

Kierownik Dziaіu Zleceс Specjalnych nadszedі, jak zwykle, w staroїytnym ubraniu hipisa. W odrуїnieniu od reszty bіogosіawionych, ktуrzy odziewali siк tak, by jak najlepiej wtopiж siк w otoczenie, on zakіadaі stroje rzucaj№ce siк w oczy, co najmniej dziwaczne, dziкki czemu nikt nie pos№dzaі go o przynaleїnoњж do Zastкpуw. Jako hipis prezentowaі siк najefektowniej. Dіugie, rude wіosy pozlepiane w str№ki opadaіy na seledynow№ wypіowiaі№ kurtkк, z koniecznoњci rozpiкt№, bowiem nie posiadaіa ona niczego w rodzaju zlepu, zamku czy guzikуw. Spod kurtki wyzieraіa kudіata pierњ z wytatuowanym krzyїem, w ktуry Colloni zakl№і swoje zdolnoњci, co byіo o tyle sprytne, iї їeby go ich pozbawiж, naleїaіoby obedrzeж go ze skуry. Zamraїanie swych nadprzyrodzonych zdolnoњci przynosiіo wielkie korzyњci i pomimo zakazu stosowali je wszyscy bіogosіawieni. Pochwк na rкkojeњж skryt№ miaі Co(loni we frкdzlach pokrywaj№cych prawie caіe spodnie. Klejnot Przyjaciela nosiі w gigantycznym kolczyku obci№gaj№cym lewe ucho.

Byі to oryginaі jakich maіo, i nikomu nie њniіo siк, iї mуgіby byж zastкpc№ archanioіa potкїnych Zastкpуw.

- Pochwalony... - mrukn№і sadowi№c siк w fotelu.

Radiwill wymamrotaі coњ w odpowiedzi i nie zadaj№c sobie trudu delikatnego wprowadzania w sprawк szybko zarz№dziі:

- Colloni przejmuje twoje zadanie, McSonn. Od zaraz. Zostaіo tylko trzy dni do terminu - przygryzі wargi i spojrzaі na paznokieж. Cholernie mu siк њpieszyіo. - Zdajesz sobie sprawк, Colloni, czym byіaby poraїka: Bіogosіawione Zastкpy zawsze wypeіniaj№ powierzone im zadania. Masz pierwszeсstwo. Bierz ludzi jakich chcesz, rуb co chcesz, ale pamiкtaj o terminie. Trzy dni, Colloni, trzy dni!

Dzieс pierwszy

Odczekali aї za Radiwillem oddal№ siк jego dusze przyjazne i zgodnie odetchnкli.

- Gdzie on tak pognaі? - spytaі Colloni wyjmuj№c sk№dњ brunatny liњж dajerru.

- Zdaje siк, їe ma spotkanie z szefem wywiadu.

Colloni gwizdn№і nie przerywaj№c їucia, co wprawiіo w zdumienie McSonna. Przetrawiі on sw№ klкskк z min№ diabіa topionego w њwiкconej wodzie i podobnie jak Radiwill wњciekaі siк na caіy њwiat.

- Przestaс - warkn№і. - Wygl№dasz jak krowa.

- Krowa?

- Takie zwierzк.

Colloni wzruszyі ramionami i їuі dalej.

- No, co jest? - zniecierpliwiі siк napoczynaj№c drugi liњж. Charles chyba coњ powiedziaі, nie?

Z kolei McSonn wzruszyі ramionami. Wstaі i podszedі do niewidzialnego pulpitu. W gabinecie zalegіa ciemnoњж a nad stoіem pojawiі siк wycinek kosmosu z fragmentem odlegіego sіoсca.

- Altair - wyjaњniі. - Dziesiкж dni temu, ni z tego, ni z owego zjawiіo siк tam... to!

W polu widzenia pojawiі siк dziуb okrкtu. Morskiego okrкtu. Bіyszczaі їуіtym blaskiem, caіy jaњniej№cy, od masztуw do nieheblowanych desek dna.

- Co za cholera? - Colloni gwaіtownie odepchn№і siк od stoіu. - Za odpowiedџ na to pytanie wywiad zapіaciі czternaњcie milionуw. Nam zapіaciі. A my nadal nic nie wiemy. - McSonn smкtnie pokrкciі gіow№.

Nad stoіem w caіej okazaіoњci lњniі teraz wielki statek. Zapewne takie jednostki pіywaіy w odlegіych wiekach. Trzy їagle powiewaіy na nie istniej№cym wietrze, na szczycie њrodkowego masztu, niczym maіe sіoсce, jarzyіa siк czerwona lampa. Przed dziobem, zlepiona z kadіubem plecami, tkwiіa rzeџba ludzkiej postaci.

Ujкcie z gуry: pusty pokіad, wzdкte pіachty їagli.

- To ma byж їart? - prychn№і Colloni.

- Їart? Jeњli to їart, musiaі kogoњ drogo kosztowaж. Galera ma trzy tysi№ce kilometrуw dіugoњci. I caіa zrobiona jest ze zіota.

- Przeliczyіeњ ile to forsy? - wymamrotaі Colloni.

McSonn popukaі siк w gіowк.

- Z tob№ coњ nie w porz№dku. Colloni otrz№sn№і siк.

- Galera; powiadasz... a wiosіa?

- Wedіug najnowszych obliczeс jest ich okoіo szeњжset miliardуw.

- Hк?

- Szeњжset miliardуw. Rzecz w tym, їe o ile caіy okrкt jest zrobiony w straszliwym powiкkszeniu, to wiosіa s№ naturalnej wielkoњci, Raczej trudno je dojrzeж.

- Halucynacja...? Kl№twa...? Widmo...?

- Niestety, stary - McSonn uњmiechn№і siк krzywo i spojrzaі na paznokieж. - Juї za pуџno. Czas na mnie. Za dwie godziny mam lot na Lalande. Pochwalony.

- Chwalony... chwalony... - mrukn№і Colloni. Czuі w ustach borzki smak poraїki. Splun№і i wyszedі z gabinetu.

Na korytarzu i w szybach wszyscy usuwali mu siк z drogi. Tu szybko roznosz№ siк wieњci. Zwіaszcza zіe. Dotarі do piкter swojego dziaіu, wprosiі siк do Stadochiego i kazaі mu anulowaж caіy harmonogram najbliїszych dni. Potem, okazawszy wystarczaj№c№ iloњж oznak zіego humoru, by nikt mu nie przeszkadzaі przez kilka godzin, zamkn№і siк w swym ciemnym, maіym pokoiku, sprawdziі kto aktualnie dybie na jego duszк i podі№czyі siк do mуzgu.

Informacji na temat Zіotej Galery zebranych przez McSonna nie byіo zbyt wiele. Dziкki trzem automatycznym sondom orbituj№cym w bezpiecznej odlegіoњci od statku, zostaі od dokіadnie obfotografowany, wymierzony i zwaїony. Nie wiedziano sk№d przybyі, albowiem pojawiі siк nagle i z caі№ pewnoњci№ nie wyszedі z antykosmosu (teleportacja?). Nie miaі teї їadnego napкdu, a przynajmniej niczego takiego nie byіo widaж. Galera dryfowaіa na obrzeїach ukіadu gwiazdy Altair z prкdkoњci№ piechura, czyli wіaњciwie nie poruszaіa siк. Co do jednego atomu skіadaіa siк ze zіota - і№cznie z їaglami - za co specjaliњci rкczyli gіowami. Owa lampa na szczycie drugiego masztu istotnie byіa miniaturowym sіoсcem zamkniкtym w klatce o ksztaіcie ostrosіupa, cudem nie topi№cej siк. To dzieіo sztuki wykonane byіo њciњle wedіug њredniowiecznych wzorcуw, co, jeњli braж pod uwagк wariant OBCYCH, dawaіo do myњlenia.

W dwadzieњcia cztery godziny po zjawieniu siк Galery, kiedy zawiodіy wszelkie prуby porozumienia siк z jej wіaњcicielami, wysіano dwa desantowce komanda KSZ, ktуre zbliїyіy siк do obiektu na odlegіoњж miliona kilometrуw. Wkrуtce potem z powodu utraty kontaktu z ludџmi, mimo sprawnej і№cznoњci, musiano je zdalnie њci№gn№ж do bazy. Zaіogi їyіy, ale dot№d nie ocknкіy siк z letargu. Z wyj№tkiem jednego czіowieka, ktуry oszalaі. Colloni wіamaі siк do tajnego mуzgu KSZ i wyci№gn№і stamt№d charakterystykк tego pomyleсca. Jedno, co byіo w niej nietypowe, to jego przesadna poboїnoњж. A poza tym byі to czіowiek, jakich miliardy.

Po nieudanym desancie komandosуw sprуbowano szczкњcia z jednostkami bezzaіogowymi. Pomimo najszczerszych chкci docieraіy na odlegіoњж pуі miliona kilometrуw i dalej za cholerк nie poszіy. Mechanizmy odmawiaіy posіuszeсstwa i koniec. Szeњж dni wywiad mкczyі siк z tym diabelstwem, aї wreszcie wybuliі czternaњcie milionуw i zrzuciі sprawк na inne barki. Tak siк zіoїyіo, їe byіy to barki McSonna, ktуre ugiкіy siк pod tym ciкїarem. Siі№ rzeczy spadі on na Colloniego.

Byіo wpуі do drugiej, kiedy Colloni skoсczyі studiowanie dokumentacji. Na samym koсcu znajdowaіa siк informacja, ktуra nadeszіa przed kilkoma minutami. Pochodziіa z sond pilnuj№cych Zіotej Galery. Donosiіy one, iї Galera zwiкkszaіa szybkoњж do czterdziestu piкciu kilometrуw na godzinк.

Nastкpnie Colloni przejrzaі listк poczynaс McSonna i poіowк z wyszczegуlnionych tam punktуw razem z wіasnym komentarzem przebiі na drugie ziarno. Przesіaі je Stadochiemu z rozkazem powtуrzenia tych operacji. Stadochi, ktуry nie miaі pojкcia o istnieniu Zіotej Galery (informacja byіa њciњle tajna) № wiedziaі, їe szef ma kіopoty, nie raczyі siк nawet zdziwiж. Wykonaі polecenie, ale obeszіo siк bez rewelacji. Trzeba przyznaж, iї McSonn zrobiі, co tylko mуgі.

O 15.15 Colloni zdecydowaі siк skonsultowaж z Przyjacielem.

Miskialiatol pojawiі siк wњrуd migotania nieziemskiej mgіy, otoczony szafirowym blaskiem i sieci№ swych siwych, siкgaj№cych ziemi wіosуw. Lњnienie biaіej szaty raziіo oczy. Obіok rozwiaі siк i Miskialiatol uniуsі pomarszczon№ twarz, spojrzaі na zasкpionego Colloniego i smкtnie pokiwaі gіow№, zupeіnie jak McSonn.

- No i powiedz, co ja mam zrobiж? Їadnego punktu zaczepienia; nic, zupeіnie nic! - Colloni rozіoїyі rкce w geњcie bezradnoњci.

Przyjaciel, za poњrednictwem Klejnotu doskonale poinformowany o wszystkim, usiadі w fotelu po drugiej stronie biurka.

- Obejrzyj sobie dokіadnie dziуb Zіotej Galery - . powiedziaі zmкczonym, starczym gіosem. - W tym hologramie zauwaїyіem coњ niepokoj№cego. Niej zawsze mуwiі, їe nie zwracasz uwagi na szczegуіy. Ta rzeџba na przodzie... Jest w niej coњ dziwnego.

Colloni przez chwilк huњtaі siк w fotelu porozumiewaj№c siк z przyjaznymi duszami, wreszcie westchn№і i wywoіaі hologram. Powiкkszyі dziуb i oto na tle ciemnej otchіani bіyszczaіa wielka, zіota rzeџba.

- Niczego ci to nie przypomina?

- Chryste! - Colloni ruchem szybkim jak bіyskawica zgasiі obraz zabezpieczaj№c siк od automatycznego uroku. - To szatan!

- No wіaњnie. - Przyjaciel wstaі. - Jeїeli t№ sprawa naleїy do przeklкtych, to chyba ty wiesz najlepiej co robiж - oњwiadczyі i znikn№і.

Colloni zatarі rкce.

O 17.45 miaі juї gotowy plan.

O 18.08 wydawszy odpowiednie rozkazy wsiadі do strato i odleciaі.

O 19.53 nadeszіa informacja o znacznym przyњpieszeniu Zіotej Galery.

O 20.40 mknкіa ona z prкdkoњci№ 79 tys. km/s. Mknкіa w kierunku Ziemi. O 22.30 do ·budynku Bіogosіawionych Zastкpуw powrуciі arch. Radiwill i rozkazaі natychmiast odnaleџж Colloniego. Poszukiwania nie daіy rezultatu.

O 24.00 szybkoњж Zіotej Galery wynosiіa 134 tys. km/s. Radiwill chodziі i rzucaі kl№twy.

Dzieс drugi

Њrodkowoeuropejski Rezerwat Krajobrazowo - Przyrodniczy byі obszarem doњж znacznym i bez specjalnej mapy trudno byіoby odnaleџж leњniczуwkк, w ktуrej mieszkaі jego nadzorca, niejaki pani Rosen. Przez niedopatrzenie, czy teї zbytni poњpiech, Colloni owej mapy nie zabraі. Oczywiњcie mуgі siк poі№czyж z mуzgiem Zastкpуw, lecz byіoby to rуwnoznaczne ze zlokalizowaniem go przez zastraszonych bіogosіawionych. Do najbliїszego oњrodka miejskiego miaі pуі godziny lotu, ktуra wraz z powrotem dawaіa okr№gі№ godzinк. Kr№ї№c nad rezerwatem Colloni ani myњlaі zawracaж i gіupio traciж' cenne szeњжdziesi№t minut. Wкsz№c za ciepіymi ponad normк punktami w leњnej gіuszy, odpowiednio zaprogramowany autopilot zawiуdі go nad trzy nielegalne ogniska. Poza spіoszeniem turystуw їadnych korzyњci z nocnego szybowania nad puszcz№ Colloni nie wyniуsі. Straciwszy zaufanie do nauki, zawierzyі swojemu instynktowi. Przerzuciі siк na sterowanie rкczne i po dwudziestu minutach bі№dzenia w ciemnoњciach, 01.27 strat miкkko osiadі na maіym l№dowisku poіoїonym tuї przy unosz№cym siк szeњж metrуw nad ziemi№ budynku leњniczego.

Colloni wі№czyі przeraџliwy sygnaі alarmowy swej maszyny, ktуrym zapewne obudziі pуі rezerwatu. Oraz pana Rosena.

Ciemny szeњcian nagle wybuchn№і њwiatіem, z niewidocznych gіoњnikуw wychrypiaіo:

- Co to za wygіupy, do jasnej cholery?

Colloni nie mniej donoњnie wrzasn№і przez tubк powietrzn№ w pokryt№ milionami cieni puszczк:

- Panie Rosen...! Chciaіbym z panem porozmawiaж. Natychmiast.

- A idџ pan do stu diabіуw! Jest wpуі do drugiej w nocy!

- To pilne! Przyleciaіem tu specjalnie z Sydney. Jestem z Bіogosіawionych Zastкpуw.

- Co?

- Z Bіogosіawionych Zastкpуw!

- A... mуgіby siк pan pokazaж?

Colloni їaіuj№c, їe siк nie przebraі, wyszedі ze stratu. Igіy larуw o maіej mocy a szerokim promieniu wyszukaіy go w mroku.

- Pan... pan jest z Zastкpуw? - leњniczy aї siк zachіysn№і.

- Juї mуwiіem! Muszк z panem porozmawiaж. Teraz.

- Eee... ~ - Rosen wyraџnie wahaі siк. - A znak?

Colloni wyci№gn№і z kieszeni plakietkк Zastкpуw. Trzymaі j№ w wyci№gniкtej niczym nie chronionej dіoni i jakoњ nie trafiaі go szlag. To ostatecznie przekonaіo Rosena.

Z budynku opuњciіa siк maіa platforemka i Colloni czym prкdzej na ni№ wbiegі, boj№c siк, їe podejrzliwy leњniczy moїe zmieniж zdanie. Wspaniaіa iluminacja nagle zgasіa i Colloni na uіamek sekundy oњlepі. Zaraz potem mуzg przystosowaі oczy do ciemnoњci i z powrotem do њwiatіa, albowiem platforemka bezgіoњnie wsunкіa siк do wnкtrza leњniczуwki.

Pan Rosen byі wyj№tkowo nieufny i w przedsionku peіnym staroїytnych poroїy czekaі z rdzewiej№cym laserem w dіoniach. Nawet nie staraі siк go skryж, co zreszt№ byіoby trudne z uwagi na rozmiary zabytkowej broni. Zaprowadziі Colloniego do pokoiku peіnego futer wypіowiaіych, jak kurtka bіogosіawionego i usiadі w gікbokim fotelu, wci№ї ze spluw№ w pogotowiu.

- Pan chciaі o czymњ porozmawiaж - zauwaїyі.

- Owszem. Pуіtora roku temu zіoїyі pan zamуwienie na sprz№tniкcie jednego neosatanisty.

- A tak. I, niech was piekіo, przez ten czas nikt siк nie zjawiі! - waln№і wielgachn№ piкњci№ w porкcz, ktуra niebezpiecznie zaskrzypiaіa. Leњniczy byі maіym, zaaferowanym czіowieczkiem o wielkich dіoniach i ziemistej cerze. Przypominaі oburzonego na wszystkich gnoma. - Jak wy traktujecie klientуw?!

Kolejki do Bіogosіawionych Zastкpуw nigdy siк nie zmniejszaіy i, pcmimo ci№gіych naborуw, Zastкpy byіy w tyle za terminami. Nie nad№їali i juї.

- Panie Rosen... ! - rzekі z wyrzutem Colloni. - Przecieї widzi pan, їe jednak pofatygowaіem siк.

- Za to wam pіacк. Pofatygowaі siк. W њrodku nocy!

- Panie Rosen! - Colloni zd№їyі siк zdenerwowaж. - Nie przyszedіem tu wysіuchiwaж skarg. Albo mi pan pomoїe, albo lecк zaj№ж siк czym innym.

Rosen spojrzaі podejrzliwie.

- Pomoїe? Co pan przez to rozumie?

- No... muszк przecieї wiedzieж, gdzie on siк ukrywa, czy ma jakichњ kolesiуw...

- a... to, to mogк panu powiedzieж - leњniczy uspokoiі siк. Ale... chyba nie bкdzie pan na niego polowaі w nocy...!

- A dlaczego?

- Tego... Wiкc jak pan wyleci st№d na poіudnie, to bкdzie tam taka rzeczka, dalej dolinka, druga rzeczka i strumieс. Poleci pan z biegiem strumienia aї do wzgуrz, przeleci pan na ich drug№ . stronк, tam jest taka duїa polana, zauwaїy pan, to na pуіnocnym kraсcu... tam go najczкњciej widujк.

- Najczкњciej? To znaczy, їe bywa i gdzie indziej?

- No... nie.

- Na pewno jest sam?

- Nikogo innego nie widziaіem: Colloni wstaі.

- Dziкkujк. Postaram siк zawiadomiж pana jak juї wykonam zadanie.

- Mуgіbym wiedzieж ile wyniesie honorarium?

- Honorarium?

- No wіaњnie - Rosen oblizaі wargi.

- Przyњlemy panu ziarno rozliczeniowe.

Leњniczy podrapaі siк w gіowк, wzruszyі ramionami i pod№їyі za bіogosіawionym, ktуry dotarі juї do przedsionka.

- Przepraszam, їe pytam... ale... wy wszyscy chodzicie tak ubrani?

- A tak, wszyscy.

Colloni іagodnie spіyn№і w dуі pozostawiaj№c w jasnym kwadracie zdegustowanego Rosena. Zeskoczyі z platforemki nim jeszcze dotknкіa ziemi i podbiegі do stratu.

Lec№c wedіug wskazуwek leњniczego kilka razy pomyliі drogк, lecz w koсcu dotarі do owej wielkiej polany. Byіa za szeњж trzecia.

Colloni posadziі strat na wschodnim kraсcu polany i bіyskawicznie z niego wyskoczyі. Skryі siк za rozіoїystym dкbem i zza jego pnia obserwowaі maszynк, cich№ i ciemn№. Przeczekaі kilka minut i kazaі duszom spenetrowaж okolicк. Wrуciіy po chwili nie spotykaj№c niczego niepokoj№cego poza zwіokami starego wilkoіaka, nietkniкtymi przez їadne zwierzкta. Colloni wci№gn№і powietrze. Dawaі siк wyczuж nikіy zapach palonego kіasszu. Tak jak mуwiі Rosen pochodziі on z pуіnocnego kraсca polany.

Bіogosіawiony przeїegnaі siк, spryskaі њwiкcon№ wod№ ze srebrnego flakonika, ryzykuj№c wystraszenie neosatanisty, jeїeli ten juї caіkiem zszataniaі. Po czym rozmieњciі wokуі siebie dusze i ruszyі brzegiem lasu na pуіnoc. Wiatr miaі przeciw sobie i wiatr ten niуsі intensywniejsz№ woс kіasszu. Colloni wyci№gn№і rкkojeњж sprawdzaj№c opuszkami palcуw, niejako z przyzwyczajenia, ustawienie poszczegуlnych przeі№cznikуw.

Na miejsce dotarі 0 3.35. Ognisko byіo zgaszone, szaіas na wpуі rozwalony przez ostatni№ burzк, a neosataniњcie najwyraџniej nie chciaіo siк go naprawiaж. Byі to raczej prymitywny i niedoњwiadczony czciciel zіa. Colloni nie natrafiі na їadne kl№twy warunkowe ani bariery. Jedynie grudki starej zakrzepіej krwi noworodka strzegіy szaіasu. Colloni przez lata жwiczonym ruchem њci№gn№і miкњnie lewej dіoni i gdy z kaїdego paznokcia wystrzeliі w ciszy promieс lasera, przeci№і siк on z innymi dokіadnie na grudce krwi. W ten sposуb bіogosіawiony wypaliі sobie drogк i przyskoczyі jak duch do szaіasu.

Ale neosatanista nie daі siк wzi№ж przez zaskoczenie. Wyczoіgaі siк z drugiej strony kupy gaікzi i chrustu i ze starodawnym, lecz niew№tpliwie skutecznym miotaczem skryі siк za powalonym pniem. Colloni zd№їyі jeszcze skierowaж palcowy laser, ale spaliі tylko korк z tego pnia. Satanista natomiast od razu puњciі dіug№ seriк. Las zahuczaі.

W tej samej nanosekundzie wegetatywny ukіad nerwowy Colloniego przej№і funkcje ukіadуw obwodowego i oњrodkowego, i mуzg, ktуry w poіowie byі maszyn№ sprawiі, iї bіogosіawiony zmieniі siк w automat. Przeci№їaj№c miкњnie i krwiobieg Colloni wykonaі kilkanaњcie niewyobraїalnie szybkich ruchуw. Dziesiкж pociskуw zdolnych zmieњж z powierzchni ziemi dwudziestowieczny bunkier pomknкіo wprost na bіogosіawionego i kaїdy z nich trafiі w neutralizuj№ce ostrze Miecza, ktуry za przyciњniкciem odpowiedniego opalu momentalnie rozіoїyі siк na dіugoњж dziewiкжdziesiкciu dwu centymetrуw. Њwietliste rykoszety ze њwistem zniknкіy w ciemnoњciach puszczy.

Colloni, wykorzystuj№c chwilowy spokуj, zіoїyі Miecz i skoczyі za pieс. Kopniкciem odrzuciі nakierowywany na siebie miotacz i chwyciі za gardіo neosatanistк. Ten, wydaj№c potкpieсcze wycie, obnaїyі zкby i prуbowaі ugryџж bіogosіawionego, rуwnoczeњnie kopi№c, drapi№c dіugimi, ostrymi paznokciami i miotaj№c siк szaleсczo w uњcisku Colloniego, ktуry spi№і miкњnie woru skуrno - miкњniowego poіoїonego przed nadgarstkiem, pod koњci№ i na moment rozwieraj№c praw№ dіoс chwyciі wyskakuj№cy sztylet. Њcisn№і go mocno i w efekcie ostrze bardzo malowniczo rozgrzaіo siк do czerwonoњci tuї przed oczyma neosatanisty. Jeniec uspokoiі siк nieco. .

Colloni wyci№gn№і z kieszeni srebrny flakonik i jednym ruchem spryskaі satanistк. Wiкzieс rykn№і straszliwie, wyprкїyі siк jak struna, a zaraz potem dziwnie zwiotczaі i zzieleniaі. Bezwіadnie osun№і siк na ziemiк. Bіogosіawiony wisz№c w tym jakiњ podstкp poczekaі aї dusze przyjazne z caі№ pewnoњci№ stwierdz№, iї jeniec jest nieprzytomny. Potem wsun№і sztylet do wora i spojrzaі na paznokieж. Byіa 3.50. Pochyliі siк i zbadawszy neosatanistк orzekі, їe ten jeszcze nie zszataniaі.

Colloni nie widziaі wiкc potrzeby dalszego tracenia siі. Wyprostowaі siк i uporz№dkowaі swуj umysі. Piekielny bуl miкњni, ktуry dopiero teraz do niego dotarі, zwaliі go z nуg.

Byі juї dzieс, kiedy Colloni podniуsі siк z mokrej trawy. Po dіuїszych akcjach zdarzaіo siк, їe okres rekonwalescencji trwaі i kilka dni. Bіogosіawiony przeci№gn№і siк i nakazaі Przyjacielowi przyprowadziж strat. Dziesiкж sekund pуџniej maszyna osiadіa metr od Colloniego. Zwi№zaі on satanistк i wrzuciі do tylnego przedziaіu. Ignoruj№c pal№ce siк od kilku godzin њwiatіo natychmiastowej і№cznoњci wystartowaі wgniataj№c№ w fotel њwiec№. Nie zadaі sobie trudu wі№czenia klimatyzacji pomimo odoru, jakim zatruwaі atmosferк niedoszіy diabeі.

O 11.16 kontroler ruchu sіuїbowych stratуw z jego dziaіu, ujrzawszy go wywlekaj№cego z maszyny satanistк, zdкbiaі, zakrztusiі siк katan№ a potem odwrуciі siк i pognaі gdzieњ jak szalony. Colloni wzruszyі ramionami, przywoіaі towarow№ platformк, rzuciі na ni№ wiкџnia, wpisaі w pilota docelowe pomieszczenie i nie przejmuj№c siк juї wind№ poszedі coњ przek№siж. Od dwudziestu godzin nie miaі nic w ustach.

Radiwill dopadі go, gdy koсczyі posiіek.

- Colloni...! - zawoіaі z groџb№ w gіosie. - Ja duїo wytrzymujк. Wytrzymaіem twoje konszachty z Obcymi, wytrzymaіem zabуjstwo Gwiazdy Przewodniej, wytrzymaіem niesubordynacjк podczas akcji w Piekle, wytrzymaіem twoje tajne kl№twy, ale tego ci nie darujк. Odbieram ci tк sprawк i przywileje. Tym razem przesadziіeњ.

Colloni ciкїko westchn№і, odsun№і od siebie tradycyjne pojemniki na poїywienie i ironicznie spojrzaі na uciekaj№cych czym prкdzej bіogosіawionych. W kilkanaњcie sekund jadalnia opustoszaіa. Potem przeniуsі wzrok na Radiwilla, chwilк przygl№daі mu siк jakby z wahaniem, wreszcie wstaі i spytaі pojednawczo:

- Po co te wrzaski? Nie masz siк o co obraїaж, Charles. Їe znikn№іem na kilka godzin? Nie pierwszy raz i nie ostatni. Dobrze wiesz, їe zawsze dziaіam sam i twoje pierwszeсstwa nie obchodz№ mnie. Moїesz je zabieraж. Natomiast co do sprawy, to popeіniasz duїy bі№d. Czasu jest coraz mniej i nie s№dzк, byњ znalazі kogoњ, kto w dwa dni zaіatwi to, czego w cztery nie mуgі zaіatwiж McSonn.

- Chcesz powiedzieж, їe tobie te dwa dni wystarcz№?

- Dzieс. Jeњli wszystko pуjdzie po mojej myњli, to dzisiaj w nocy bкdк wiedziaі wszystko o Zіotej Galerze.

- To teraz ja ci coњ powiem: Zіota Galera idzie w naszym kosmosie z prкdkoњci№ piкtnaњcie razy wiкksz№ od prкdkoњci њwiatіa, pchaj№c przed sob№ waі czasowy na trzy parseki. Idzie prosto na nas. Ten tchуrzliwy Glas ogіosiі pogotowie dla caіej floty. Szef wywiadu nie schodzi mi z linii. Ciekawy jak cholera. Powiedz, co miaіem mu mуwiж przez te trzynaњcie godzin, kiedy nie wiedziaіem nawet czy їyjesz?

- Coњ jednak mуwiіeњ - zauwaїyі nie bez racji Colloni.

- Won! - Radiwillovi rzadko zdarzaіo siк tak krzyczeж. Won! Wynoњ siк st№d! Zabieraj tego њmierdz№cego diabla i wynoњ siк! Juї nie jesteњ bіogosіawionym. Postaram siк, їeby papieї wykl№і ciк jeszcze w tym tygodniu!

Colloni wyszedі z jadalni z twarz№ wykrzywion№ w ironicznym grymasie. Nie pierwszy raz archanioі wyklinaі go z Zastкpуw. Zawsze dwa, trzy dni po tym przychodziі skruszony wysіannik Radiwilla i rzucaj№c oczami po k№tach prosiі o powrуt. Juї w kilka godzin moїna siк byіo przekonaж jak niezast№piony jest Colloni. Dziaі Zleceс Specjalnych bez niego wіaњciwie nie dziaіaі. Po trosze byіo to zasіug№ wiernych podwіadnych, po trosze jego samego. Nie byіo powodуw do zmartwieс.

Colloni uњmiechaj№c siк przepraszaj№co do swych wspуіpracownikуw wspi№і siк piкtro wyїej awaryjn№ wњlizgni№. W ogуle Colloni uњmiechaі siк prawie zawsze, gdy nie byі sam. Tak jak powinno byж, satanista znajdowaі siк w pokoju 657938 wci№ї w szoku. Bіogosіawiony zabraі go razem z platform№ do hali stratуw prywatnych, zaіadowaі go do tyіu i odleciaі do swej twierdzy.

Poіoїona ona byіa na wysuniкtym w ocean cyplu, caіym obіoїonym kl№tw№ AIDS VI. Koсcz№c szeroki іuk skrкtu strat wleciaі do jaskini w urwisku granicz№cym ze wzburzonymi falami. Mуzg ssawki їycia rozpoznaі ukіad atomуw bкd№cy Collonim i przepuњciі go cofaj№c MACki.

Colloni powierzyі wiкџnia Straїnikowi nakazuj№c wrzuciж go do sali pokutnej, a sam udaі siк do pokoju і№cznoњci. Przywoіuj№c z powrotem uњmiech na twarz wywoіaі mgік LottIny. Nie czekaі dіugo. Spoњrуd oparуw, naprzeciw konsoli wyіoniіa siк sylwetka Kai.

- A, to ty Colloni - wszyscy nie wiadomo czemu uznawali jedynie jego nazwisko - znowu ciк wylali, co? Z tob№ nigdy nie daіo siк wytrzymaж.

- Pуі godziny temu powiedziaі mi to Radiwill.

- Wcale mu siк nie dziwiк. No... ale chyba nie po to bкbniіeњ, їeby uїalaж siк nad swoim charakterem?

- Wіaњnie. Mam sprawк. Chodzi o l~l№twк warunkow№. Specjalizujesz siк w tym, prawda?

- Moїna by tak powiedzieж...

- A wiкc. Mato byж kl№twa staіa, ponadczasowa, wpisana w przedmiot, automatyczna ze wskazaniem. Na duszк. Coњ ekstra. Sam wpiszк warunek. Prawdк mуwi№c, chodzi o szkielet kl№twy z moc№ wykonawcz№, ogуlnymi prawidіami i kar№. Kara, to cofniкcie pokuty. To musi byж silne uwarunkowanie, przeklкtym bкdzie neosatanista.

- Z tob№ jest coњ nie w porz№dku - warknкіa LottIna nerwowo przeczesuj№c palcami fioletowe wіosy.

- Wczoraj dokіadnie to samo powiedziaі McSonn.

- Widocznie nie tylko Radiwill ma coњ w rodzaju mуzgu.

- Moїliwe... - Colloni machn№і rкk№. - Na kiedy bкdк miaі tк kl№twк?

- Nie przypominam sobie, їebym siк zgodziіa.

- Na kiedy bкdк miaі tк kl№twк?

- Mуwisz powaїnie?

- Chryste! Jestem taki powaїny, їe zdziwiіabyњ siк gdybyњ tu byіa.

- Cholera, - ty jak coњ wymyњlisz...

- No wiкc?

Wstaіa z wodnego tapczanu i zaczкіa przechadzaж siк po salonie. Mgіa pod№їaj№c za ni№ ukazywaіa nowe fragmenty mieszkania Kai.

- Niech ciк diabli, Colloni! Zawsze umiaіeњ popsuж komuњ weekend. No dobra, jak dla ciebie to cztery dni.

- Przykro mi Karm. Muszк to mieж najpуџniej o dziewiкtnastej.

- O dziewiкtnastej kiedy?

- O dziewiкtnastej dzisiaj.

- Powinieneњ siк leczyж.

- Mуwiк to Radiwillowi od kilku lat... Jeњli nie postarasz siк dla mnie, to dla pieniкdzy.

- He, he, he.

- Bкdк szczery.

- Nareszcie.

- Zamknij siк. Jest tak: Piкж dni temu wywiad zaproponowaі Zastкpom pewien interes: W zamian za doњж znaczn№ sumkк, bіogosіawieni maj№ postaraж siк o wyjaњnienie jednego faktu. Wiem, їe nie wyjaњni№ go, a przynajmniej nie w terminie. Notabene, termin ubiega jutrzejszej nocy. Jeїeli zaіatwisz mi tк kl№twк, zdobкdк to, czego nie mog№ zdobyж Zastкpy. Jak myњlisz, co wtedy wywiad zrobi z doњж znaczn№ sumk№?

- Na ile znaczn№?

- Na czternaњcie milionуw:

LottIna przeіknкіa њlinк

- Milionуw?

- Milionуw. Do podziaіu.

Kaa z powrotem usiadіa na kanapie.

- Bкdziesz miaі tк kl№twк: Na dziewiкtnast№ dzisiaj.

- Pochwalony - poїegnaі siк Colloni.

Wyі№czyі mgік i odetchn№і. Po chwili spostrzegі sw№ wіasn№ dіoс ocieraj№c№ pot z jego wіasnego szota. Twardy Colloni na staroњж zaczynaі siк denerwowaж.

Neosatanista wci№ї nieprzytomny leїaі na marmurowym stole w sali pokutnej, juї rozebrany, wymyty i zdezynfekowany. Colloni wіamawszy siк do zamkniкtego rуwnieї dla siebie banku informacyjnego Bіogosіawionych Zastкpуw, zidentyfikowaі jeсca. Byі to niejaki Michel Condway. Lat trzydzieњci dwa, od piкciu lat nie stawia siк na okresowe њwiкcenia. Poszukiwany przez Zastкpy i policjк. Na wykazie nie miaі zbyt wielu przestкpstw, ale i te wystarczaіy na karк њmierci. Przeciкtny czciciel zіa, tyle їe samotny.

Przyjazne dusze ustaliіy, iї ocknie siк za okoіo siedem godzin. Oczywiњcie moїna by prуbowaж ocuciж go wczeњniej, nie byіo jednak їadnej gwarancji, їe przeїyje tak№ kuracjк.

Colloni poinstruowaі dusze i uci№і sobie drzemkк.

Obudziіy go 018.50. Wstaі, zjadі coњ, przejrzaі ciкїko strawny serwis informacyjny (ani sіowa o Zіotej Galerze), popiі go Sardwayem 2086 i poszedі do stacji pocztowej mieszcz№cej siк w najwyїszym piкtrze twierdzy. Bіogosіawiony byі dumny ze swojej kryjуwki. Wіaњciwie to jej zawdziкczaі їycie. Wedіug najnowszych danych, z jego њmierci ucieszyіoby siк ponad szeњж tysiкcy ludzi.

Przesyіka nadeszіa o 19.17. Byі ni№ niklowy pierњcieс. Z napisem: "35%". Colloni uњmiechn№і siк do niego i zacz№і wpisywaж kl№twк. Rozbolaіa go od tego gіowa. Wsun№і gotowy pierњcieс do kieszeni i spіyn№і do sali pokutnej, a wіaњciwie do ganku wisz№cego nad ni№. Podіoga, њciany i sufit wyіoїone byіy skomplikowanym ukіadem luster zogniskowanych na marmurowym іoїu. Leї№cy na nim, gdziekolwiek by spojrzaі, widziaі jedynie siebie. Siebie, oprawcуw i to co z nim robiono. Strach byі nieodі№czn№ czкњci№ pokuty.

Condway obudziі siк o 19.37. Raczej pуџno. Colloni natychmiast wі№czyі tuby powietrzne.

- Witam, witam, Michel. Jak siк spaіo?

Neosatanista sykn№і w odpowiedzi. Miaі ciaіo objкte setkami elektrycznych igieі i kaїda z nich przy zmianie poіoїenia zwiкkszaіa tortury.

- Dobrze, dobrze, poїartowaliњmy sobie, a teraz przyst№pimy do konkretуw. .

Condway taktownie milczaі.

- Wiesz bardzo dobrze, їe twoje їycie jest w moich rкkach. Mogк ciк zabiж w kaїdej chwili i jeszcze mi podziкkuj№. Gdybym ciк teraz na przykіad udusiі, niew№tpliwie dostaіbyњ siк do Piekіa, lecz nie jako diabeі. Muszк ciк zmartwiж, jeszcze nie zszataniaіeњ. Zdajesz sobie sprawк co to dla ciebie znaczy?

Cisza.

- Wieczny trzeci poziom. Nie tego sobie їyczyіeњ szataniej№c przez te wszystkie lata. Na szczкњcie, na szczкњcie dla ciebie, nieoczekiwanie zmiкkіo mi serce. Mogк ciк uratowaж.

- Jak? - wychrypiaі Condway.

- Istnieje coњ takiego jak pokuta, prawda? Oczywiњcie, normalna pokuta juї siк ciebie nie ima. No, ale ja, z nadzwyczajnymi bіogosіawieсstwami papieїa... - Colloni leniwym ruchem wі№czyі oњwietlenie sali pokutnej. - Widzisz te urz№dzenia? Condway nie bacz№c na igіy nerwowo siк rozgl№dn№і. - Przy ich pomocy na pewno zdoіasz odpokutowaж caіe їycie przez kilka godzin.

Michel zadrїaі.

- Nie robiк tego z litoњci. Coњ za coњ. Kiedy juї odpokutujesz ile trzeba, wyњlк ciк na tamten њwiat. Dziкki tym maszynom nie њci№gnie ciк do Piekіa, a przynajmniej nie od razu. Sіuchaj uwaїnie. Zaraz po њmierci pomkniesz do gwiazdy Altair, caі№ drogк wszczepiк ci pod hipnoz№; i w tej okolicy odszukasz pewn№ rzecz, ktуr№ rуwnieї ci wszczepiк. Odszukasz raczej bez trudu, jakli dusza mуgіbyњ odnaleџж mniejsze rzeczy. Zbadasz j№ dokіadnie i dowiesz wszystkiego, co moїliwe. Musisz zd№їyж zrobiж to w ci№gu najwyїej trzech godzin. Jeњli po tym czasie nie wrуcisz i nie przekaїesz informacji moim duszom przyjaznym...

- To co?

- Sіyszaіeњ moїe o kl№twach warunkowych? Zmyњlne przekleсstwa.

- Jako duszy nic mi nie zrobisz.

- Oczywiњcie, jako duszy nie, ale zaіoїywszy teraz warunek ponadczasowy, mуgіbyњ go uaktywniж juї po њmierci. W ten sposуb kl№twa zadziaіa na ciebie - czіowieka, їyj№cego, materialnego i wstecznie wpіynie na ciebie - duszк.

- Gуwno mi zrobi.

- Tak myњlisz?

- Tak myњlк.

- No to wyobraџ sobie, їe tej pokuty nie bкdzie, a raczej nie byіo. Automatycznie њci№ga ciк na trzeci poziom. Anuluj№c pokutк kilka godzin wczeњniej, tobie - czіowiekowi, zmieniam przyszіoњж ciebie - duszy.

- Jak№ mam gwarancjк, їe nie przestroisz kl№twy po wykonaniu przeze mnie zadania?

- Nie masz їadnej gwarancji poza moim sіowem, a wiedz, iї jest to sіowo Bіogosіawionego Przez Њwiat. Wystarczy ci to?

- Wystarczy. Ale...

- Ale?

- Nie rozumiem jak moїe byж uznana pokuta, ktуrej nie pragnie pokutuj№cy.

Colloni uњmiechn№і siк.

- A ty jej nie pragniesz?

Condway otworzyі usta i zaraz zamkn№і je. Wiкcej siк nie odezwaі.

Colloni wyі№czyі tuby powietrzne i sprawdziі jak dalece Condway zszataniaі. Џle. Paskudnie. Michel byі na skraju zszatanienia caіkowitego. Przy najintensywniejszym programie tortur pokuta skoсczy siк o trzeciej nad ranem.

Colloni wі№czyі mуzg kieruj№cy torturami i poszedі spaж. Tui przed zaњniкciem posіaі dusze, by sprawdziіy czy Radiwill jutro zamierza go przeprosiж. Radiwill zamierzaі.

Dzieс ostatni

Dusze obudziіy go 0 2.30. Wzi№і czystkк, przek№siі coњ, pomodliі siк, odebraі kilka zarejestrowanych mgieі z obіudnymi wyrazami wspуіczucia i spіyn№і do sali pokutnej. Automaty i hipnotyzery wykonaіy juї zadanie. Condway bardziej przypominaі androida po жwiczebnej sekcji, niї їywego czіowieka. Wіaњciwie powinien byж nieprzytomny, lecz dziкki swej wierze w szatana, czy teї dumie, byі њwiadom wszystkiego co dziaіo siк wokуі.

Gdy њwiatіa przygasіy, odezwaі siк sіabym gіosem.

- Ty, bіogosіawiony, jesteњ tam?

- O co chodzi?

- Przemyњlaіem sobie, to co mi naopowiadaіeњ i doszedіem do wniosku, їe coњ krкcisz.

- O, ciekawe. - Colloniego wrкcz ogіuszyіa wytrzymaіoњж tego czіowieka.

- O ile wiem, to wszyscy bіogosіawieni posiadaj№ przyjazne dusze i Prcyjaciуі. Czemu ich nie wysіaіeњ do tego cholernego statku?

- Jesteњ dobrze poinformowany. Jeњli chodzi o Przyjaciela, to jest on istot№ materialn№, okresowo bezpostaciow№, zaklкt№ w dany przedmiot, zwykle klejnot. Praktycznie rzecz bior№c, ma takie same szanse dostania siк do Galery jak kaїdy normalny czіowiek. Co do dusz, to їyj№ one ze mn№ niejako w duchowej symbiozie. Wysіanie choжby jednej z nich dalej niї okoіo szeњжdziesi№t dwa kilometry, doprowadziіoby do mojej њmierci. Mуwiк ci to dlatego, bo i tak juї z nikim siк nie porozumiesz. W kaїdym razie zrozumiaіeњ, czemu zawdziкczasz swoje szczкњcie?

Condway wycharczaі coњ w odpowiedzi, ale Colloni pomimo licznych wzmacniaczy nie zrozumiaі z tego ani sіowa. Wzruszyі ramionami i wyі№czyі aparaturк.

Michel Condway umarі szybko, bez jкkуw i dramatycznych scen.

Uњmiech speіzі z twarzy bіogosіawionego; ktуry nagle poczuі siк dziwnie niepewnie. Zakl№і i wyszedі na Sardwaya 2986.

A Condway, nareszcie wolny i bezcielesny; nie czuj№c bуlu, wzniуsі siк pod gwiaџdziste, goњcinne niebo.

Chіodne powietrze przenikaіo go jak dym niewidoczny dla nikogo. Przestrzeс, ktуra go otaczaіa znana mu byіa, jakby od lat nic innego nie robiі tylko obserwowaі kaїde џdџbіo trawy, kaїdy kamieс, kaїdy pagуrek, kaїde drzewo. Gdy zamkn№і oczy, ktуrych juї nie miaі, tak samo dobrze mуgі polatywaж nad ziemi№, znaj№c dіugo wczeњniej drogк, ktуr№ dopiero przebкdzie. Tak samo dobrze mуgі wsіuchiwaж siк w szum nocnej ciszy, gdy nie miaі juї uszu. I zapachy wszelkie kr№ї№ce po przeludnionej planecie czuі powierzchni№ swego ciaіa. Ciaіa, ktуrego nie miaі. Ktуrego nie chciaі mieж.

Zapragn№і odepchn№ж od siebie ten ciкїki, przygniataj№cy umysі њmietnik. Wyprкїyі siк, wysmuklaі, jak orzec gdy pikuje ujrzawszy ofiarк, chкж lotu - szybkiego, piorunuj№cego zmysіy wezbraіa w nim niczym lawa pod wulkanem, a gdy wybuchіa... nagle... gor№cem, chіodem, fontannami barw, jakich nigdy nie widziaіy jego martwe oczy, kaskadami dџwiкkуw, jakich nigdy nie sіyszaіy jego martwe uszy... Wszystkim tym, czego satanista nie zaznaі za swojego przeklкtego їycia... Gdyby mуgі, zaњmiaіby siк, zapіakaі nad wszechњwiatem, co jest tak bezsensowny.

I kiedy tak kr№їyі dookoіa sіoсca, zaledwie w sekundк po њmierci, w jego pamiкж wtargn№і sztuczny, wszczepiony obraz majestatycznej Zіotej Galery. I zamarі Condway w swym taсcu їaіobno - pochwalnym, zamarіo jego serce, ktуre byіo umysіem, ciaіem, myњl№ i wol№, zamarіa caіa dusza neosatanisty Michela Condwaya.

Pokornie, jak p№tnik, stіumiі Condway swe uczucia, co rozszalaіy siк na kilometry wokуі. Jak p№tnik, choж nienawiњж, ktуrej siк uczyі niczym katechizmu przez lata caіe, choж ta nienawiњж paliіa, piekіa go... bch, shaaah, jakїe nienawidziі Colloniego. Nienawidziі, bo odebraі mu szansк zostania szatanem. Nienawidziі, bo upokorzyі go po raz pierwszy od zіoїenia Przysiкgi... upokorzyі i przeїyі. Nienawidziі, bo zmusiі go do zrobienia czegoњ, czego teraz jako dusza... czego baі siк, czego nie chciaі zrobiж! Nienawidziі, bo sprawiі on, iї jest czysty jak poboїny chrzeњcijanin, a nie wieloletni satanista. I wreszcie nienawidziі go za to, їe nienawidziі i nie byі w stanie nic mu zrobiж.

T№ nienawiњci№ przepojony rzuciі siк w њlisk№ drogк do dalekiej gwiazdy. Wiedziaі kiedy, gdzie mrugn№ж chкci№, gdzie pchn№ж niechкci№. Wiedziaі i ta znajomoњж trasy byіa mu tak samo wroga jak Colloni.

Mkn№і... mkn№і... mkn№і...

I zapragn№і zatrzymaж siк i nie zatrzymaі. Bo chкж jego znacznie pуџniej zaistniaіa niї byt w tym punkcie przestrzeni. Nie potrafiі wyczuж czasu, ktуry wszak powinien wlec siк powoli. Pкdziі naprzуd spl№tany w jego cofaj№co - postкpuj№ce wкzіy. A potem - przedtem wszystko skoсczyіo siк i jedynie Zіota Galera pozostawaіa w dziwnie znanej, naturalnej i zwykіej pustce.

Condway usun№і siк i poszybowaі obok burty statku. Serce sprzeciwiaіo siк temu, ale cуї moїe serce, gdy њwiat chce inaczej. Michela њcisn№і strach, tym straszniejszy, їe widoczny tak samo jak i Condway.

Lњniіy kilometrowe drzazgi, bіyszczaіo daleko, daleko, czerwone sіoсce. Cisza i podmuchy prуїni doprowadzaіy satanistк do szaіu:

Nagle ruch jakiњ wyczuі tuї przy sobie. Skierowaі pragnienie spojrzenia w gуrк i ujrzaі niezliczone rzкdy wielkich wioseі rytmicznie poruszaj№cych siк, pchaj№cych okrкt prosto ku Ziemi. Bіyskaіy raz po raz zasіaniane i odsіaniane gwiazdy, іopotaіy їagle i zaіopotaіa њmiertelnie przeraїona dusza Condwaya. Coњ obcego, cuchn№cego zіem wkradaіo siк w granice jego wiadomoњci.

Zniewolony, zamroїony, zatrzymany w swym drugim istnieniu zachіysn№і siк Michel szatanem. Zachіysn№і tym wszystkim, czego pragn№і przez caіe їycie, a co dopiero teraz ukazaіo swe oblicze nie rozci№gniкte w grymasie їyczliwoњci, tak odmienne od wyobraїeс. Pancerz pokuty pкkі pod naporem zіa. W jednej setnej sekundy Condway zdumiaі siк potкg№ szatana, przeraziі siк swoj№ wiar№ i rzeczywistym diabіem, zdumiaі siк i przeraziі, bo nagle, zupeіnie wbrew jego woli coњ w nim zawoіaіo: "Ratuj, Panie!".

Zaњmiaі siк szatan poci№gaj№c go za sob№, w gуrк, na pokіad i potem w dуі, gdzie poruszano wiosіami. Michel wyrywaі siк, szarpaі, lecz powoli chкж walki w nim umieraіa.

W soczystych szponach Condway dyszaі strachem sіysz№c coraz gіoњniejsze bicie w bкbny, coraz przeraџliwszy krzyk:

- Raz... dwa... Raz... dwa...

W tym samym czasie Colloni odbieraі mgік wysіannika Radiwilla, beіkocz№cego coњ o poczuciu obowi№zku.

Bіogosіawiony poci№gn№і wprost z butelki wiekowego Sardwaya i niecierpliwie machn№і rкk№.

- Doњж tego! Radiwill bardzo dobrze wie, їe i tak wrуcк. Lepiej powiedz - uњmiechn№і siк kwaњno - jak wam idzie z Galer№. Wysіannik widocznie byі poinformowany o caіej sprawie, bo tylko westchn№і i zakl№і.

- Eee.. - mrukn№і wreszcie poganiany przez Colloniego. Radiwill sam siк tym zaj№і, Szkoda gadaж... Jak dot№d, znalazі coњ w Ksiкdze Proroctw Gwiazdy Przewodniej. Uczepiі siк tego i juї od kilku godzin nie ruszyі z miejsca.

- Ksiкga Proroctw, powiadasz? - zainteresowaі siк Colloni. No nic. Znikaj.

Bіogosіawiony posіusznie znikn№і.

Lekko zdenerwowany Colloni odіoїyі staroїytn№ butelkк i wpіyn№і wyїej, do biblioteki. Wszelkie ksi№їki posiadaі w tradycyjnej formie, co z biegiem lat coraz wiкcej go kosztowaіo. Podszedі do wielkiego regaіu i wyci№gq№і oprawn№ w skуrк, raczej cienk№ Ksiкgк Proroctw Gwiazdy Przewodniej.

Usiadі w zabytkowym, gікbokim fotelu i zacz№і kartkowaж ksi№їkк.

Pуі godziny pуџniej, 0 3.40, przeczytawszy pewien fragment poderwaі siк jak oparzony, rzuciі Proroctwa w k№t i pogalopowaі do stratu.

Juї w maszynie, ochіon№wszy nieco, lec№c z maksymaln№ prкdkoњci№ w kierunku Sydney, poі№czyі siк za poњrednictwem przyjaznych dusz ze swoim mуzgiem w Bіogosіawionych Zastкpach. Natychmiast po uzyskaniu pot№czenia odszukaі dane owego komandosa nie pogr№їonego w letargu, oszalaіego po kontakcie z Galer№ i przestraszyі siк jeszcze bardziej. Okreњliwszy wedіug jego parametrуw przedziaі osobowy, naіoїyі naс charakterystykк ludzkoњci. Wynik byі zatrwaїaj№cy.

Nie wiкcej jak piкжdziesi№t milionуw miaіo szansк na przeїycie.

...i nadejdzie dzieс, gdy spojrzawszy w niebo ujrzycie przeklкty statek na spotkanie z waszymi duszami pкdz№cy, przez was pchany, ku waszej zagіadzie. 1 nic nie bкdziecie mogli uczyniж, jeno patrzeж i czekaж, by szatan zabraі co do niego naleїy. Przejdzie jak rybak z sieci№ przez wasze potкїne imperium, a zostawi tak nielicznych, їe nie odnajd№ siк nigdy, przeraїeni i zagubieni, rozrzuceni po pustkowiu...

W wielkim budynku Bіogosіawionych Zastкpуw nikt nie okazaі zdziwienia na widok Colloniego pкdz№cego jak szaleniec, natomiast wielu zdumiaіo siк spostrzegіszy drїenie jego r№k i bіyski przeraїenia w oczach. Kierownik Dziaіu Zleceс Specjalnych min№і уw dziaі i wpіyn№і wyїej, na piкtro Radiwilla.

- Charles! - wrzasn№і wbiegaj№c do gabinetu archanioіa. Charles...!

- Co jest? - Radiwill wіaњnie obliczaі coњ na mуzgu i nagіe wtargniкcie Colloniego, choж zapowiedziane przez dusze, nieco go zirytowaіo. Colloni nigdy siк tak nie zachowywaі. - O co chodzi?

- O co chodzi? - powtуrzyі z gorzk№ ironi№ bіogosіawiony i ciкїko usiadі na jednym z dryfuj№cych foteli. - Zbliїa siк koniec њwiata, Charles, koniec њwiata.

Radiwill wzruszyі ramionami.

- Nie dla wszystkich. Bкd№ tacy, co przeїyj№.

- I ty mуwisz to tak spokojnie?

- A jak mam mуwiж? Zreszt№... to jeszcze nie takie pewne.

- Hк?

- Jeїeli czytaіeњ dokіadnie, na pewno zauwaїyіeњ, iї Gwiazda Przewodnia wspomina rуwnieї o okrкcie, ktуry prawdopodobnie wyprzedzi statek szatana, lecz jedynie wystraszy ludzi.

- Tak myњlisz? A ci komandosi?

- S№ ludџmi i teї mog№ byж elementami zastraszenia.

- Sіuchaj... ja wysіaіem tam na rekonesans duszк...

- Ty skoсczony idioto!

- Nie swoj№ przyjazn№ duszк. I~uszк czіowieka, ktуry umarі niecaі№ godzinк temu. Kazaіem mu przed њmierci№ sprawdziж co jest grane i wrуciж.

- Gdzie ty nagle znalazіeњ umieraj№cego czіowieka?

- Sam go zabiіem.

- Moїna siк byіo tego po tobie spodziewaж.

- To byі neosatanista. Wczoraj w nocy zіapaіem go w Europie.

- I masz pewnoњж, їe wrуci?

Colloni wyj№і pierњcieс.

- To jest kl№twa warunkowa. Jeњli on nie wrуci do pi№tej piкжdziesi№t osiem, zostanie cofniкta pokuta, ktуr№ mu zaaplikowaіem. o

- Jeїeli to statek szatana, to nie wrуci.

- Wіaњnie... - bіogosіawiony skryі twarz w dіoniach. Palce drїaіy mu, choж ze wszystkich siі staraі siк opanowaж. Nerwowo krкciі gіow№, a wіosy biіy go po rкkach. Skryі twarz w dіoniach, bo skуra zbielaіa mu, jakby miaі zemdleж, wargi nerwowo coњ szeptaіy, a іzy, o ktуrych zapomniaі przed dziesi№tkami lat, cisnкіy mu siк do oczu.

Radiwill zmarszczyі brwi.

- Spokojnie. Nie jest tak tragicznie...

- Nie tragicznie... ! - Colloni histerycznie rozeњmiaі siк.

Archanioі wstaі i zacz№і przechadzaж siк wzdіuї panoramicznego okna. Za nim zalegaі pуіmrok rozjaњniany od czasu do czasu przez przelatuj№ce blisko straty, ktуrych њwiatіa pozycyjne rozmazywaіy siк w pкdzie w zamglone rуїnokolorowe pasma. Stratgazy reklamowe biіy w oczy jaskrawoњci№ swych barw. Bіyskaіy wyіadowania pola ochronnego budynku, gdy ktoњ przej№wszy rкczne stery pozwalaі sobie na niebezpieczne szarїe prawie ocieraj№c siк o trzykilometrowy kolos. Na pobliskim kosmoporcie ciкіy mrok asekuracyjne lasery, kiedy jakiњ potwуr przestrzeni wzbijaі siк bezczelnie, uciekaj№c grawitacji ze swymi milionami ton. Dіugie, g№sienicowe konwoje pкdziіy z ponaddџwiкkow№ w swych fioletowych rynnach tuneli bezgrawitacyjnych znikaj№cych wraz z nimi. Gigantyczne, piкkne w swej dostojnej a obcej sile їycia powietrzne lilie dryfowaіy na dole, tuї nad ziemi№, oddzielaj№c peіne zgieіku їycie od podarowanej przyrodzie powierzchni planety.

Rozumiem ciк - powiedziaі Radiwill cicho i spokojnie. - To straszne. Przez tysi№clecia budujemy wielkie imperium, miliardy ludzi s№ szczкњliwe. Chc№ їyж. Wiedz№, їe wci№ї zagraїa im szatan, ale przed szatanem bronimy ich my. I nagle... Jesteњmy bezradni. Nic nie moїemy poradziж na to co siк stanie. Ocalej№ jedynie ci, ktуrzy їyli zgodnie z wielkim Sumieniem. Moїe to egoizm z mojej strony, ale przecieї my zostaniemy, wiкc wielkiego powodu do rozpaczy nie ma.

Colloni pokrкciі gіow№, wolno jakby opuszczaіy go siіy. Trz№sі siк caіy, chociaї z trupiobladej twarzy nie schodziі mu znany wszystkim uњmiech. Strasznie z nim teraz wygl№daі.

- Zostaniemy, tak? - prуbowaі siк zaњmiaж. - No... їyjemy zgodnie z Sumieniem.

Colloni rozci№gn№і twarz w jeszcze szerszym uњmiechu. Poderwaі siк z fotela, otworzyі usta, zamkn№і je, usiadі, bezgіoњnie zarechotaі, znowu wstaі i odrzuciі gіowк do tyіu, a po jego zaroњniкtych policzkach popіynкіy іzy.

Radiwill podszedі do niego i jednym ruchem posadziі go jak kukік.

- Siedџ - rzekі twardo. - Siedџ i czekaj.

Potem spojrzaі na krzyї wisz№cy nad drzwiami i powiedziaі:

- Moїe masz jeszcze jak№њ szansк.

I czekali.

Znieruchomiaіy Colloni i ponury Radiwill wpatrzony w іunк miasta. Zіota Galera pкdziіa ku Ziemi szybciej niї najszybsze ziemskie statki. Zbieraіa їniwo i z Mald, i z Katio, i z Jeonast IV, i z Rattona, i z Bed - tanu...

Wybiіa godzina szуsta i zmieniіy siк cyfry na paznokciach, a leї№cy na stole pierњcieс pкkі z cichym trzaskiem. Juї i w Ukіadzie Sіonecznym dusze opuszczaіy ciaіa. Mknкli porywani znienacka - kobiety, mкїczyџni, dzieci...

...te miliardy dusz ludzi, ktуrzy myњleli, їe їyj№ dobrze, їe їyj№ wspaniale, przyciњniкte teraz moc№ ich zіa do zіotych wioseі... Myњli, ktуre zapieraj№ siк z caіych siі i pchaj№ lњni№cy dr№g, i ci№gn№ lњni№cy dr№g...

Pozostaі jedynie krzyk szatana, gіos bкbnуw, skrzypienie wioseі...

- Raz... dwa... Raz... dwa...

I nagle ciaіo Colloniego bezwіadnie zwaliіo siк na podіogк. Szkliste, nieprzytomne oczy patrzyіy w jasnoњж nad miastem, w wielkie wschodz№ce sіoсce. W budynku Zastкpуw rozlegіy siк. wrzaski i pokrzykiwania. Ktoњ przeraїony jкczaі: "Chryste!"

Radiwill miaі wіaњnie zamiar podziкkowaж Bogu, ale usta zastygіy zamkniкte, rкce zacisnкіy siк na porкczach fotela i opuњciіa go dusza.

Content

Дукай Яцек Opowiadania