Дукай Яцек

Irrehaare

Jacek Dukaj„Irrehaare”

Coњ zіego dzieje siк z moimi oczami; niby widzк, ale jakoњ tak dziwnie.

A oni stoj№ nade mn№ i kіуc№ siк. Ten z broni№ kopie mnie od czasu do czasu.

A co, ja chciaіem siк w to pakowaж? Ja?

Nie jazgocz, nie jazgocz. Moїe niedіugo trzeba bкdzie zamkn№ж caіy pion. I zrobisz to, bo ktoњ to musi robiж. I bкdziesz bardziej szanowaі swoich ludzi. Rozumiesz?

Co mi tu, kurwa...

Alex! Ilu zginкіo, a? Ilu?

Siedmiu...

Z peіnego dwudziestoosobowego stanu grupy; sami weterani z Oz. Juї i tak s№ lekko szajbniкci. Chcesz dowodziж band№ њwirуw?

Znalazі siк taktyk, dowуdca wielki; sam nas w to wpakowaіeњ, Allah by ciк... A, do diabіa.

No i co go tak kopiesz, co tak kopiesz? Kto to w ogуle jest?

Jakaњ anomalia. Patrz, poci№gn№іem go trzykrotnie, dla pewnoњci. A on co? Oddycha, skubaniec.

Widzк tego drugiego, bez broni, jak pochyla siк nade mn№, kuca, przypatruje siк mej piersi, poszarpanej krzywymi њciegami implozji, i mojej twarzy.

S№dzisz, їe mnie widzi?

A bo ja wiem? - Alex wzrusza ramionami. - Pewnie to jeszcze jedna sztuczka Samuraja. Przy jego wspуіczynnikach...

Cywil milczy chwilк.

Wіaduj mu caіy magazynek miкdzy oczy - mуwi wreszcie z wahaniem. - Zobaczymy co siк stanie.

Coњ zіego dzieje siк z moimi myњlami; niby myњlк, ale jakoњ tak dziwnie. Niech іaduje - mamroczк sobie sennie. - niech іaduje mi miкdzy oczy, zobaczymy co siк stanie.Sіyszк jakiњ szczкk, jakiњ syk - jak№њ pieњс, jakieњ krzyki, burze, sztormy, tornada, nawaіnice. Moїe i ciszк. Nie wiem; њwiat ucieka ode mnie, coњ zіego dzieje siк i z nim.

1. Palce: zabiж litoњж

Lecieliњmy. Jeszcze nim uniosіem powieki, nim pozbyіem siк z uszu tкpego ucisku biaіej ciszy, poznaіem to po drїeniu, jakie szіo przez me ciaіo od zimnej podіogi; tak wibrowaж musiaіa caіa maszyna. Dygotaliњmy w synchronicznych drgawkach - ona, ja i ci ludzie, ktуrych gіosy powoli znуw zaczynaіem sіyszeж.

...siedemnaњcie, powtarzam: siedemnaњcie...

Na уsmejVultere’y , w kluczu.

Poszіy podpociski.

Trzymaж siк tam z tyіu, schodzimy w Bramк kamieniem!

To te ich myњliwce bezzaіogowe, co? Szlag by to...

Powinniњmy mieж w tym pionie jakiњ przyczуіek, wszкdzie indziej s№ blokady postкpu, a tu dochodz№ do Wonderlandu; jeszcze parк wiekуw postoimy w miejscu i... O cholera...

Kamikaze, jako Boga kocham!

Ty, patrz, goњж otwiera oczy.

Lecieliњmy. Rozpoznawaіem dџwiкki, przedmioty, twarze. To: haіas wirnika њmigіowca; to: wnкtrze jego kabiny; a to: уw cywil, ktуry byі mnie skazaі na њmierж, co nie nast№piіa, w otoczeniu zmкczonych, umazanych krwi№ i popioіem їoіnierzy. Leїaіem nagi na podіodze, st№d wszystko wydawaіo siк jakieњ grotesktowe, przerysowane, bez maіa surrealistyczne, nawet nakierowana na mnie przez Chiсczyka w porozrywanej kamizelce przeciwodіamkowej lufa kanciastej broni, jakby zroњniкtej z jego przedramieniem - nawet poіysk jej szorstkiej gіadzi, zіowieszcza precyzja zespolenia w ten fetysz zagіady metalowych i niemetalowych kantуw, іukуw i spкcznieс - wszystko to jawiіo mi siк chorobliwym wynaturzeniem rzeczywistoњci. Gdy zechciaіem unieњж rкkк, no i uniosіem, i zobaczyіem j№ - i byіa to istotnie rкka, moja rкka - nieomal siк zdziwiіem: oczekiwaіem rуwnieї skarykaturzenia siebie samego.Cywil poїyczyі od ktуregoњ z їoіnierzy nуї, przydepn№і mi dіoс, pochyliі siк i odgi№і jej palec wskazuj№cy. Њmigіowcem wci№ї rzucaіo na wszystkie strony, gdyby nie pasy, cywil wyleciaіby z siedzenia. Mnie pasami nie przypiкto, toteї bez przerwy miotaіo mn№ po podіodze. Їoіnierze odkopywali mnie na њrodek. Prуbowaіem usi№њж, czegoњ siк chwyciж - ale skopywali w dуі.Cywil odci№і mi palec wskazuj№cy oraz њrodkowy i naci№wszy serdeczny zatrzymaі nуї.

Kim jesteњ? - spytaі, gdy przestaіem wyж; palce turlaіy siк po sczerwieniaіym metalu.

W odpowiedzi zacz№іem wymiotowaж. Odci№і mi zatem i serdeczny, odci№і i maіy, po czym schwyciі kciuk. Њlizgaіem siк po stalowych pіytach - to krew.

Kim jesteњ? - spytaі powtуrnie.

Powstrzymaіem wymioty. Zebraіem oddech, lecz nie zd№їyіem odpowiedzieж, bo helikopterem dziko szarpnкіo w dуі, cywilowi podskoczyіa rкka i, mimo oporu koњci, oderїn№і mi rуwnieї kciuk.

Ciachnij mu jaja - poradziі mrukliwie Murzyn, skupiony na walce z zatrzaskiem swych pasуw.

Ja... - zacz№іem na wdechu.

Tak? - cywil pochyliі siк.

Ten nуї.

Ja... - No i chciaіem mu odpowiedzieж, naprawdк chciaіem, ale nagle zabrakіo mi sіуw, jкzyk nie wiedziaі jakie zgіoski wyartykuіowaж, zastopowaіo mnie w њrodku zdania, ktуre miaіem juї w gіowie prawie uіoїone: zorientowaіem siк bowiem, їe nie znam swego nazwiska. Nazwiska, imienia, wieku, przeszіoњci. Co wiкcej, nie znam i teraџniejszoњci. Umysі pocz№і generowaж kaskady pytaс. Gdzie jestem? Co siк dzieje? Kim s№ ci ludzie? Dlaczego nie pamiкtam ich ani siebie?

Strach.We wіasnej krwi. Jadіem, jadіem powietrze.Cywili jeszcze bardziej pochyliі siк nade mn№. Nуї. Palce.Straciіem przytomnoњж.

2. Brama

Biі mnie po twarzy, pуki nie pкkіy mi wargi; ockn№іem siк chwilк wczeњniej.Gor№co; sіoсce oњlepia i przez rуї zaciњniкtych powiek. Leїк na czymњ miкkkim, coњ miкkkiego mnie okrywa. Pіonie caіe ciaіo, krzyczy kaїdy nerw, istnienie jest tortur№.

No weџ siк obudџ, chіopie. Cholera, teraz nie ma czasu na omdlewanie.

To gіos mego oprawcy.Nie, nie otworzк oczu.Kolebaіem siк w rytm turkotu i skrzypienia wozu. Suche powietrze przepalaіo mi gardіo, w ustach nie miaіem ani kropli њliny, jкzyk spuchі. Sіyszaіem odlegіe rozmowy, nawoіywania. Nie wiedziaіem ile czasu minкіo od mego ockniкcia siк w њmigіowcu, najwyraџniej duїo.

Nie musisz symulowaж, wiem, їe odzyskaіeњ przytomnoњж. Za chwilк przejdziemy; postaraj siк jej znowu nie straciж.

Dok№d, dok№d przejdziemy?

Uniosіem gіowк, zacz№іem siк wygrzebywac spod okrycia; gdzieњ tak w poіowie tych czynnoњci mimowolnie otworzyіem oczy. Step, pustynia. Powietrze szybko faluj№ce nad horyzontem. Nie jedno, a cztery bliџniacze sіoсca pіon№ce jaskrawo na seledynowym nieboskіonie. Nasza karawana mijaіa wіaњnie zagajnik rachitycznych kaktusуw - w kaїdym razie roњlin podobnych do kaktusуw. Karawana: dwa wozy ci№gniкte przez muіy, kilkunastu zakutanych w podniszczone czarnegalabijje jeџdџcуw; uzbrojeni w drewniane, dіugolufe strzelby, buіaty i zіowieszczo zakrzywione noїe otaczali nas szczelnym kordonem. Bez przerwy okrкcali siк w kulbakach i wypatrywali czegoњ z tyіu. W pierwszym wozie, kilka metrуw przede mn№, podrygiwaіy bezwіadnie na wybojach trzy ciaіa: ranni tak ciкїko, їe aї nieprzytomni, b№dџ po prostu trupy. W wozie drugim, prуcz mnie, znajdowaі siк tylko mуj kat, cywil, ktуry i teraz pozostawaі jedynym nieuzbrojonym czіowiekiem. W odrуїnieniu od eskorty odziany byі bogato i kolorowo, ciemne jego wіosy kryі biaіy turban. Moїe i bym go nie rozpoznaі, jeњlibym usіyszaі jego gіos wpierw otworzywszy oczy.Jakieњ sкpopodobne stworzenie unosiіo siк wysoko nad nami.

Tak, tak, mnie teї on niepokoi - odezwaі siк oprawca pod№їaj№c za mym spojrzeniem. - Jeњli Samuraj przeіamaі i tк zasadк... Ciкїko bкdzie.

Caіe ciaіo mnie paliіo. Podniуsіszy spod koca praw№ rкkк ujrzaіem kraw№ pozostaіoњж mej dіoni - bуl, ktуrym promieniowaіa, nie byі ani odrobinк silniejszy od tego jednostajnego cierpienia, w jakim pogr№їony byі caіy organizm.Ciemnowіosy opuњciі wzrok, zerkn№і gdzieњ w przуd.

Jeszcze parк minut - mrukn№і.

Do czego? - chciaіem spytaж. Parк minut - i co, co siк stanie? Ale nie spytaіem, zaschn№і mi rуwnieї gіos. Zacharczaіem tylko.

Sorry za to w њmigіowcu - wymamrotaі, zapatrzony w coњ za mn№. - Rozumiesz, jesteњ nieidentyfikowalny.

Nie rozumiaіem.W przodzie wybuchіo jakieњ zamieszanie. Ktoњ coњ woіaі, na coњ wskazywaі uniesion№ strzelb№. Podjechaіo ku niemu dwуch kolejnych jeџdџcуw, w jednym z nich, gdy siк obrуciі, rozpoznaіem Alexa. Wozy zwolniіy. Eskorta rozci№gnкіa siк w dіugi w№ї.Ciemnowіosy szybko rozejrzaі siк dookoіa.

Zaraz wchodzimy - powiedziaі wskazuj№c brod№ przed siebie, gdzie ja widziaіem tylko ciemno spieczon№ rуwninк stepu.

Pomruczaі coњ pod nosem, zanuciі, pogrzebaі za szerok№ szkarіatn№ szarf№, ktуr№ byі przepasany, i wyci№gn№і zzaс maі№ biaі№ paіeczkк. Uniуsі j№ ku niebu, celuj№c w to coњ, co wytrwale szybowaіo nad nami.

Jeszcze by tylko tego brakowaіo, їeby ta pokraka przeszіa za nami przez drug№ Bramк - mrukn№і.

Podci№gn№іem siк i sprуbowaіem usi№њж. Zabrakіo mi do podparcia prawej rкki - w koсcu i tak oparіem siк na tym kikucie dіoni, bуl nie mуgі byж juї wiкkszy. Wstrz№saіy mn№ od niego szybkie dreszcze, serce biіo w samobуjczym sprincie, wzrok siк mgliі. Lecz byіem pewien tego, co zobaczyіem: ptak znikn№і. Nie rozpіyn№і siк, nie rozmyі, nie wtopiі w tіo - znikn№і.Mag opuњciі paіeczkк.

Skurwysyn - sapn№і i schowaі j№ do rкkawa.

Jakiњ ruch na skraju pola widzenia. Obrуciіem gіowк.Alex wraz z dwoma innymi jeџdџcami - dematerializowali siк.Ich dematerializacja nie miaіa nic wspуlnego z momentalnym znikniкciem sepa. Wіaњciwie to wcale nie byіa dematerializacja, raczej zasysanie, rozwiniкcie splotu rzeczywistoњci. Najpierw spostrzegіem u nich dziwne zіagodzenie konturуw: wygіadziіy siк wszystkie k№ty ostre i nagіe zaіamania zarysуw ich postaci. Barwy staіy siк mdіe, wyblakіe; jeџdџcy i konie spіaszczyli siк, zgubiі siк im gdzieњ trzeci wymiar, perspektywa zwinкіa. Potem kolory, juї spatynowane, zaczкіy z nich speіzaж - pocz№tkowo tworzyіy tylko strzкpiaste, weіniste aury, pуџniej aury te њci№gnкіy siк, zawirowaіy i wypіynкіy naprzуd, jakby zwiaі je jakiњ wiatr. Zatem musiaі byж to magiczny wir powietrzny - tam, przed nami; miкkkie smugi bladych barw niknкіy w nim, niby zasysane moc№ ciњnienia b№dџ grawitacji, niknкіy w moich oczach: poїeraі je jakiњ niewidzialny potwуr. Jego paszcza znajdowaіa siк nieco na lewo od Alexa, jakieњ cztery metry nad ziemi№. Proces przyspieszaі. Jeџdџcy i zwierzкta, rozbici na pasma њwiatіa o rуїnych dіugoњciach fali, wjeїdїali, niczym po tкczy, po wіasnych zassanych kolorach w ow№ Bramк, ktуrej, zdaje siк, tylko ja jeden nie byіem w stanie zobaczyж. Prucie przechodz№cych przez ni№ postкpowaіo od brzegуw sylwetek ku ich њrodkom; Alex, znalazіszy siк prawie pod paszcz№, byі juї tylko nieksztaіtn№ maі№ czarn№ plam№ materiaіu z plecуw swejgalabijji - jeszcze krok nieistniej№cego ogiera i spіynкіa czarnym іukiem i ona. Towarzysze Alexa przeszli przez Bramк chwilк potem; zniknкіy ich tкcze, zniknкli oni sami.Byіem pewien, їe wszystko to trwaіo co najmniej piкж minut, lecz obejrzawszy siк na odcinek drogi, jaki w tym czasie przebyі wуz, zmniejszyіem уw czas do kilkudziesiкciu sekund.Dematerializowali siк kolejni jeџdџcy. Zauwaїyіem, їe tuї przed wjechaniem w obszar przejњcia poganiaj№ swe konie do kіusu - moїe chc№ szybciej mieж to za sob№, a moїe zabezpieczaj№ siк w ten sposуb przed niespodziewanym zboczeniem z drogi przez wystraszone zwierzкta. Czy to jest bolesne? A przede wszystkim - czy nie jest to w istocie Brama do њmierci?Nie miaіem siі dіuїej utrzymywac siк w pozycji siedz№cej, zaіamaіy siк pode mn№ rкce i zwaliіem siк w tyі. W ostatniej chwili w mych џrenicach odbiі siк obraz pierwszego wozu. Juї leї№c zastanawiaіem siк nad tym kolejnym cudem lub kolejn№ iluzj№: na wozie brakowaіo trzeciego ciaіa.Gdyby ktokolwiek je њci№gn№і b№dџ gdyby zmartwychwstaіe samo zeszіo na ziemiк, musiaіbym to zauwaїyж. A nawet pierwszy wуz znajdowaі siк jeszcze stanowczo za daleko, by dosiкgіa go moc kolorystycznego wiru.Nie, lepiej nie zwracaж uwagi na њwiat.Dyszaіem ciкїko, bуl i przeraїenie wi№zaіy mi oddech w piersi.

Spokojnie - zamruczaі mag.

Turkotaіy koіa wzbijaj№c z piaszczystej powierzchni traktu brunatne obіoki dusz№cego, miaіkiego pyіu.Podjechaliњmy do Bramy tak blisko, їe bez unoszenia gіowy widziaіem tкczк pierwszego wozu.Po chwili zgasіa.Teraz nasza kolej, myњlaіem w panice. Dlaczego siк tak bojк, to nie moїe byж nic strasznego, dla nich to zwyczajna rzecz, tylko ja, tylko ja jestem przeraїony; co siк dzieje, gdzie jestem, kim jestem, dlaczego on mi poobcinaі palce, nic nie rozumiem, moїe oszalaіem, o Boїe, juї wjeїdїamy...Tкcza poіknкіa mnie i wypluіa w wilgotny pуіmrok jaskini.To nie byіa jaskinia. Wуz nie byі wozem. Mag nie byі magiem. Sam sob№ nie byіem. Nic mnie nie bolaіo. Nic mi siк nie myњlaіo.Wielkie wrota w jasnoњж.Ciemnowіosy uniуsі rкkк i dotkn№і mego rozpalonego czoіa.

Њpij.- powiedziaі cicho.

Zasn№іem.

3. Strach

Miкso mіodego karibu - tylko ono tak pachnie.Jakiї ja byіem gіodny! Kwadrans nie min№і, a poїarіem caіy udziec. Dopiero potem, nie wiadomo gdzie wyklute, wychynкіo podejrzenie, czy aby nie zatruto tego miкsa. Dlaczego miano by je zatruж? To proste, tк jedn№ zasadк zd№їyіem juї poznaж - by sprawiж mi bуl.Choж i prawo cierpienia nie byіo dla mnie caіkowicie jasne. Posiadaіo ono drug№ stronк, ktуrej nie rozumiaіem. Odrosіy mi przecieї palce. Nie pozostaі ani њlad po bliznach. Ockn№wszy siк rzeњkim rankiem przy tym ognisku, zjadіszy уw podpiekaj№cy siк wolno udziec, wyk№pawszy siк w strumieniu - czuіem siк jak nowo narodzony. Horror minionego dnia zblakі w mej pamiкci, niczym ubrania przechodz№cych przez Bramк. Zw№tpiіem w prawo.Wspi№іem siк na szczyt wzgуrza, na ktуrego іagodnym poіudniowym stoku siк obudziіem. Chіodny wiatr rozwiaі mi wіosy. Mimo bezchmurnego bікkitnego nieba i juї wysoko stoj№cego, jedynego widocznego sіoсca nie panowaі bynajmniej upaі; to nie pustynia. Bкdк musiaі siк rozejrzeж za jakimњ ubraniem, pomyњlaіem.Z tego wzgуrza widziaіem caі№ dolinк. Aї po ostre granie przeікczy pokrywaіa j№ puszcza, zbita, ciemna, duszna sam№ gкstoњci№ zielonego koїucha. Polana, na ktуrej siк znajdowaіem, stanowiіa jedyn№ dziurк w sfalowanej powierzchni dzikiego g№szczu.Po przeciwnej niї strumieс stronie pagуrka wznosiіy siк wieїe. Byіo ich szeњж; staіy w heksagonalnym porz№dku, zanurzone w wilgotnym cieniu, tak miіym dla kamieni, z jakich je zbudowano, oddzielone od puszczy kilkudziesiкciometrowym pasem niskich zaroњli. Wieїe, choж znacznie rуїniіy siк rozmiarami, zachowaіy jednolite proporcje, i owym nienaturalnym proporcjom zawdziкczaіy - szczegуlnie wiкksze - tкp№, masywn№ przysadzistoњж, upodabniaj№c№ je do њredniowiecznych donїonуw. Podszedіem ku nim wolno. Dotkn№іem kamiennych murуw. Promieniowaіy katedralnym chіodem. Pociіy siк zimno; byіy mokre. Po kostki zapadaіem siк w rozmokіej ziemi. Wieїe staіy w bagnie. Obszedіem je po szerokim okrкgu. Kaїda posiadaіa dwie symetrycznie umieszczone bramy, jedn№ skierowan№ do wewn№trz heksagonu, drug№ na zewn№trz; byіy to potкїne, grubo kute їelazne wrota, szczelnie zamkniкte, lodowato mroџne w dotyku.Dwieњcie, trzysta lat, oceniіem. Zabytek. Do czego te wieїe mogіy sіuїyж? Brakuje blankуw, brakuje okien, szczelin dla іucznikуw. Dziwne.Wszystko jest dziwne, obce przyrуwnaniem do zapomnianej normalnoњci, њwiat jest dziwny, ja jestem dziwny.Wrуciwszy do przygasaj№cego wolno ogniska zastaіem przy nim Indianina. Dіugie, przetіuszczone, czarne wіosy, legginy z br№zowej skуry, mokasyny, amulety, smrуd. Potem siк odwrуciі i rozpoznaіem mego kata; jego metamorfoza nie ograniczyіa siк do ubioru - twarz mu schudіa, cera њciemniaіa, pokazaіy siк koњci policzkowe, nos zwкziі, wіosy wydіuїyіy.Uњmiechn№і siк do mnie, kilkoma kopniкciami zasypaі ognisko i przysiadі na ziemi.W tej chwili nie wiedziaіem czy mam siк rzuciж naс z kamieniem, uciec w las, czy teї podobnie usi№њж spokojnie nad strumieniem. A moїe zacz№ж wyж egzorcyzmy. A moїe oszaleж.We њnie przecieї nie czuіbym oњlizgіego dotyku nуg robaka wspinaj№cego siк po mej іydce.

Porozmawiajmy - powiedziaі Indianin.

Baіem siк odezwaж.

Porozmawiajmy - powtуrzyі. - To w tym celu wysіaі ciк Samuraj, prawda? Їeby porozmawiaж.

Usiadіem z dala odeс; i tak znajdowaіem siк wyїej, z uwagi na pochyіoњж stoku.

Kim jesteњ? - spytaіem, poniewczasie zdaj№c sobie sprawк, iї s№ to te same sіowa, ktуrymi on przyozdabiaі tortury w њmigіowcu. Przepeіniaіa mnie gorzka pewnoњж popeіnionego bікdu. Bікdem bкdzie cokolwiek powiem; tylko przypadkiem mуgіbym wygraж w grze, ktуrej zasad nie znam.

Mogіeњ o mnie sіyszeж jako o Czarnym Santanie.

Nie... nie sіyszaіem.

Trochк to go zdziwiіo.

Cуї. Niemniej to mn№ bкdziesz musiaі siк zadowoliж. Zobaczymy co z tych rozmуw wyjdzie - znowu siк uњmiechn№і. - Prawda jest taka, їe nikomu innemu nie przyszіo to do gіowy; chcieli ciк gdzieњ zablokowaж. Ale Samuraj to przebiegіa bestia, ty zreszt№ wiesz o tym najlepiej.

Spojrzaіem naс tкpo.

Nie wiem - mrukn№іem. - Nie wiem. Nic nie wiem.

Taa.

Ja nie wiem nawet kim sam jestem! - wybuchn№іem irracjonalnie rozїalony. - Moїesz mi odci№ж wszystkie palce - nie znam swego imienia! Niczego, niczego - Boїe, niczego nie pamiкtam! Co siк ze mn№ dzieje, dlaczego... - zdusiіem krzyk, zdeprymowany wyczekuj№cym milczeniem Santany. Odwrуciіem gіowк. Do pewnego stopnia ten mуj wybuch byі wyreїyserowany, chciaіem machn№ж na wszystko rкk№, zrzuciж z siebie odpowiedzialnoњж - jak teraz mnie zabije, to tym lepiej. Desperaci to po prostu ludzie wystraszeni њmiertelnie.

Santana dіugo, bardzo dіugo trawiі me sіowa. Rysowaі coњ palcem w popiele, spogl№daі w niebo, unosiі brwi.

Obserwowaіem ciк - rzekі w koсcu. - Pіakaіeњ jedz№c. Wieїom przypatrywaіeњ siк, jakbyњ widziaі je pierwszy raz w їyciu. Boisz siк mnie.

Baіem siк go.

Ale to wszystko moїe byж przykrywka - zerkn№і na mnie pytaj№co. - Z drugiej strony, jesteњ tak oryginalnym przypadkiem, їe nie mogк niczego wykluczyж. A wiкc nic nie pamiкtasz, tak?

Pamiкtam, їe ktoњ strzelaі do mnie. Potem ty kazaіeњ mnie dobiж.

Przytakn№і.

A wczeњniej - nic - dodaіem.

To byі atak na placуwkк Samuraja w wojennym Kongo z pionu Czerwonego. Wyszedіeњ tam goіy pod nasze lufy. Powinieneњ zgin№ж. Nie zgin№іeњ. To mnie zaciekawiіo. Zabraіem ciк. Z gіupia frant; chciaіem ciк potem wyrzuciж z helikoptera. Jakoњ tak wyszіo, їe nie zd№їyіem. Sam nie wiem. A ty, nieprzytomny, przeszedіeњ przez Bramк. Alex twierdzi, їe jesteњ szpiegiem nowej generacji, їe to Samuraj tak ciк przenicowaі - na nieidentyfikowalnego, na atrapк. I jestem nawet skіonny przyznaж mu racjк.

Ja nie rozumiem o czym ty mуwisz - wymamrotaіem.

Istnieje jeszcze trzecia moїliwoњж - powiedziaі Santana. - Nurek; jesteњ nurkiem. Albo i wampirem wynajкtym przez Wonderland. Lub rz№dowym etatowcem. Lub wszczepionym zwrotnie, choж po prawdzie nie wiem co takie ryzyko miaіoby daж; nikt nie wie. Sama w sobie їadna z tych moїliwoњci nie wyklucza amnezji.

Nie rozumiem.

Przecieї caіej pamiкci ci nie wyczyњciіo. Nie wiesz kto to jest nurek?

Noo, taki, co z akwalungiem...

Zaњmiaі siк. - A wampir to zкbaty krwiopijca arystokratycznego pochodzenia o skуrze wraїliwej na ultrafiolet? Bez przesady. A samochуd? Samolot? Yarle? Syjonik?Nie wiedziaіem tylko co to syjonik; zamiast wytіumaczyж, ponownie wybuchn№і њmiechem. - No naprawdк pojкcia nie mam co o tobie myњleж!I tak byі w lepszej sytuacji, ja nie wiedziaіem, co myњleж o wіasnych myњlach.

Wiкc twierdzisz, їe nic nie pamiкtasz. Bezsensem zatem byіoby pytanie ciк dlaczego jesteњ nieidentyfikowalny i nieњmiertelny, prawda? Sprytne. A odrуїniaж przynajmniej ludzi?

Jak to...?

Moїesz poznaж, їe jesteњ czіowiekiem?

Nie jestem њlepy.

Westchn№і. - Przymknij ktуreњ oko - pouczyі mnie cierpliwie.Przymkn№іem lewe.

I co? - naciskaі. - Odrуїniasz?

Nie rozumiem. - Mnie samego juї irytowaіo powtarzanie tej kwestii. - Widzк wszystko tak samo.

Patrzyі na mnie podejrzliwie. Nie uwierzyі mi chyba.

Irrehaare, idioto, Irrehaare. Co?Tego teї nie wiemy?

Nie odezwaіem siк. Santana zaczynaі siк denerwowaж.

Nie powiesz mi chyba, їe nie pamiкtasz nawet momentu wњlepienia?

Czego? - spytaіem sіabo.

Wzrok mu siк sposкpniі, twarz sponurzyіa. Wstaі, cisn№і ku puszczy jakimњ polanem. Sam takїe siк poderwaіem, asekurancko cofn№іem o parк krokуw. Spojrzaі na mnie gniewnie, niemal oskarїaj№co.

Znaczy - co? - warkn№і. - Dla ciebie to jest prawdziwy њwiat? Wydaje ci siк, їe naprawdк jesteњ tym, kim siebie widzisz?

Musiaі odczytaж w moich oczach rozpacz; powњci№gn№і sw№ wњciekіoњж, zamilkі.

Santana? - szepn№іem.

Dosіyszaі.

Mhm?

Gdzie ja jestem?

4. Irrehaare

No i powiedziaі mi.

Wiesz co to wszczepka?

Oczywiњcie - przytakn№іem; kaїde sіowo otwieraіo w mej gіowie kolejne drzwi. - Implant mуzgowy wpisuj№cy i odczytuj№cy impulsy bezpoњrednio w nerwy na korze, sprzкїony zdalnie z systemem komputerowym wielofunkcyjny, powszechnie uїywany z racji...

Nie musisz recytowaж caіych definicji - przerwaі zirytowany.

Mуwiк i przypominam sobie - tіumaczyіem siк. - Nie pamiкtam przecieї, co zapomniaіem.

Prowadziі mnie przez cienist№, parn№ puszczк њcieїk№ widoczn№ tylko dla niego. Kluczyliњmy piaszczystymi jarami, korytami pіytkich potokуw, naturalnymi przesiekami w dzikim g№szczu. Sіyszaіem gіosy zwierz№t, k№tem oka postrzegaіem ich ostroїne przemykanie, zawsze za grub№ zasіon№ zieleni.

Musisz zatem wiedzieж, iї wszczepka jest rуwnieї wykorzystywana do wњlepnego relaksu: blokada wszystkich zmysіуw i budowanie, wedіug algorytmуw wpisanych do Allaha, sztucznych kompleksуw bodџcуw kreuj№cych now№ rzeczywistoњж. Co? - nigdy nie sіyszaіeњ o naіogowcach, uzaleїnionych, њlepakach, co nie mog№ juї їyж poza wymyњlonymi przez programistуw њwiatami, o caіych dzielnicach zajкtych przez leї№ce bez њwiadomoњci pуіtrupy, o nielegalnych prywatnych klinikach podtrzymuj№cych ich przy їyciu, o wampirach sadystycznie niszcz№cych im od wewn№trz te њwiaty, o...

Pamiкtam, pamiкtam! - Dziesi№tki drzwi otwieraіy siк jedne za drugimi, wracaіa znajomoњж teraџniejszoњci; lecz przeszіoњж, moja przeszіoњж, wci№ї pozostawaіa tajemnic№. - Znam sіowa. Nie wiem sk№d, gdzie je usіyszaіem, gdzie i kiedy siк tego wszystkiego dowiedziaіem. Ale sіowa znam. Sіowa.

Santana posіaі mi przez ramiк kose spojrzenie.

Їeby byіo jasne: ja uwaїam, їe kіamiesz.

Zabolaіo mnie to, chociaї nie powinno.

Nic na to nie poradzк - mrukn№і. Nadal obracaіy mi siк w myњli obrazy mych obciкtych palcуw turlaj№cych siк w gкstej krwi po metalowej podіodze њmigіowca. Ciaіo to њwiкtoњж.

Firmasoftware’owa Irrehaare, jedna ze spуіek Itsui - podj№і Santana. - zmonopolizowaіa rynek oprogramowania relaksacyjnego dla Allaha; to s№ biliony. Ze њwiec№ by przecieї szukaж czіowieka, ktуry choжby raz tego nie sprуbowaі: usi№њж w fotelu i przenieњж siк w њrodek dїungli na wyprawк z doktorem Livingstone, przez piкж minut przerwy w pracy spкdziж noc z najpiкkniejsz№ kobiet№ њwiata. W taki wіaњnie sposуb tu trafiliњmy. Byliњmy na dіuїszym czy krуtszym zaњlepie w fantasmagorycznych krainach Irrehaare, gdy Allahowi coњ trzasnкіo w programie. Nie moїemy siк st№d wydostaж, odzyskaж њwiadomoњci, wyjњж z zaњlepu. Jemu wszystko siк pomieszaіo. Potworzyіy mu siк przejњcia pomiкdzy rуїnymi wizjami, szalej№ po nich jakieњ wirusy, sam Allah zaњ wszedі w rolк przeznaczenia, losu, fatum, Boga. Jesteњmy uwiкzieni we wіasnych sterowanych komputerowo myњlach.

Rozumiaіem jego sіowa, ale nie pojmowaіem ich znaczenia.

Jak to - uwiкzieni w myњlach? To znaczy...

Zatrzymaі siк.

Gdzie naprawdк jesteњ - to tylko ty wiesz, powiedzieж ci tego nie potrafiк; najpewniej leїysz w іуїku u siebie w domu, w Pekinie, Bejrucie, Johannesburgu, Atlancie, czy Moskwie. Nie powiem ci teї jak naprawdк wygl№dasz; prawdк mуwi№c, sam niemal zapomniaіem wіasnego wygl№du. To ciaіo, ktуre - przez ktуre - czujк, to tylko wybrana przez mnie do gry postaж, z ktуrej teraz nie potrafiк siк wyzwoliж. Niewiele mogк ci powiedzieж; realnoњж њwiatуw Irrehaare jest z zaіoїenia nieweryfikowalna od wewn№trz. Wyj№wszy pamiкж, rzecz jasna.

I ile czasu juї to trwa?

A sk№d ja mogк wiedzieж? Rуwnieї czas jest rzecz№ wzglкdn№. Zreszt№ nie tylko w pionach - takїe w poszczegуlnych њwiatach pіynie on inaczej. Tutaj - a jest to Kanada sprzed najazdu biaіych - minкіo od zamkniкcia okoіo czterysta lat. W rzeczywistoњci moїe to trwaж tydzieс. Dlatego s№dziіem, їe jesteњ nurkiem, pora byіaby najwyzsza, їeby wysіali kogoњ, kto by to odkrкciі. Po zamkniкciu nikt nowy nie wszedі juї w zaњlep. Ty byіbyњ pierwszy.

Kto to jest Samuraj?

Santana z westchnieniem oparі siк o drzewo; widziaіem grubego jak moje ramiк szarego wкїa wij№cego siк leniwie na jego konarze.

Czкњж z nas przypuszcza, їe to wszystko to wіaњnie jego wina: pokopaіo siк rуwno z jego wejњciem. Musiaі uїyж jakichњ hackerskich programуw. Sformowaі dla siebie postaж nie przewidzian№ przez algorytmy Irrehaare, niew№tpliwie zіamaі setki zasad, wybraі sobie z rejestrуw same najwyїsze wspуіczynniki. To kopniety facet, jakiњ niewyїyty dzielnicowy Stalin, co zamarzyі sobie imperium w elektronicznym њnie, bo nie byі na tyle inteligentny, by zbudowaж je na jawie. Ale, na dobr№ sprawк, nikt nie ma pojкcia jakim cudem czegoњ takiego dokonaі; musi to byж jakiњ megatrick...

Prowadzicie z nim wojnк?

Czarny skrzywiі siк. - Teoretycznie jest rozejm. Samuraj opanowaі kilkanaњcie peіnych pionуw. Pomijaj№c juї podlegіych mu graczy, posiada on w kaїdym z podbitych њwiatуw caіe armie atrapowych wojownikуw, wszкdzie tam jest wіadc№ absolutnym, Shogunem, Imperatorem, Prezydentem, Napoleonem, Karolem Wielkim, Czyngis-chanem, czym chcesz. Nie odwracaj siк.

5. Њmierж w Irrehaare

Byli to Indianie ze szczepu, ktуry uwaїaі Santanк za jakiegoњ wielkiego szamana; trudno, їeby myњleli inaczej o czіowieku, ktуry - wci№ї w tej samej postaci, nie starzej№cy siк - odwiedza ich od wiekуw co kilkanaњcie lat, czyni cuda i nie sposуb go do koсca zabiж. Nieruchome twarze, ciemne wіosy zebrane w drapieїne czuby, szczupіe, umiкњnione ciaіa. Otoczyli nas, gdy tak w najlepsze gawкdziliњmy sobie w sercu dzikiej puszczy. Strzaіy na ciкciwach i wzniesione wіуcznie - wymierzone byіy gіуwnie we mnie. Santana zajazgotaі coњ ostro po ichniemu. Opuњcili broс.W wiosce - њmierdz№cym pod niebiosa њrуdleњnym zgrupowaniu kopulastych wigwamуw - powitano nas w myњl jakiegoњ niezrozumiaіego, nudnego rytuaіu, w trakcie ktуrego zmuszeni zostaliњmy do spoїycia gor№cego, ociekaj№cego tіuszczem psiego miкsa i umalowania siк gкstymi farbami w zwierzкce wzory. Santana odtaсczyі dodatkowo skomplikowany taniec i wygіosiі њpiewn№ przemowк. Potem przez caі№ noc uzdrawiaі chorych, bіogosіawiі zmarіych i nienarodzonych oraz patronowaі obrzкdowi inicjacji mіodzieсcуw.O њwicie odpіynкliњmy wyіudzonym przez niegocanoe . Santana zdobyі rуwnieї - w formie daru od kurduplowatego jednookiego wodza - ubranie dla mnie i broс: wielki іuk wraz z koіczanem peіnym strzaі, noїe, toporek. Wszystkie groty i ostrza wykonano z br№zu. Poniewaї byіem pewien - jeњli w ogуle czegokolwiek mogіem byж pewien - iї nigdy w їyciu nie miaіem w rкku іuku, a i w№tpiіem rуwniez w sw№ umiejкtnoњж ciskania noїami i siekierami, nie prуbowaіem nawet pozowaж na wojownika; Santana byі mym przewodnikiem, protektorem, jedynym sкdzi№ i jedynym przyjacielem i wrogiem, caіkowicie byіem odeс uzaleїniony. Pozbawiony pamiкci znajdowaіem siк nawet w gorszej sytuacji, niї niemowlк, bo i wygl№du dziecka nie miaіem.Pіynкliњmy do poіoїonego nad brzegiem Atlantyku heksagonu Bram, sk№d mieliњmy rozpocz№ж rajd przez pуџne њwiaty do osi pionu opanowanego przez przeciwnikуw Samuraja - do ich podziemnego miasta poіoїonego kilometr pod powierzchni№ Merkurego, po jego ciemnej stronie. Byі to jeden z nielicznych pionуw o profilu historycznym wzglкdnie bliskim wspуіczesnoњci - twierdziі Czarny - ktуry nie zostaі zdobyty przez Samuraja; Imperator wіadaі bowiem w niemal wszystkich pуџnych i futurologicznych pionach, gdzie zniesione zostaіy blokady postкpu i gdzie mуgі siкgaж obszarуw nie przewidzianych w programie Allaha.Coraz szerszymi strumieniami spіynкliњmy do rzeki. Wraz z jej nurtem skrкciliњmy na wschуd; byі wrzesieс, moїe paџdziernik, ciepіymi wieczorami rozpeіzіe nad horyzontem w czerwon№ іunк sіoсce malowaіo przed nami rzekк pastelowym rуїem, ciкliњmy cicho jego gіadk№ taflк, las nad nami szumiaі sennie, woda pachniaіa mіodoњci№ i bezczasem. Widziaіem piaszczyste dno, widziaіem pomykaj№ce nad nim srebrno-zielone ciaіa ryb. Santana іowiі je goіymi rкkoma, przez nagіe uchwycenie za skrzelami i wyrzucenie na brzeg.

To bardzo szybki њwiat, czкsto tu odpoczywam - tіumaczyі na jednym z postojуw, na trzcinowej wyspie, swe umiejкtnoњci i znajomoњж miejscowych realiуw. - Po ostatniej њmierci mieszkaіem tu kilkadziesi№t lat.

Ostatniej њmierci...?

A co ty myњlisz? I przez њmierж nie wyzwolisz siк spod wіadzy Allaha. Twoje „ciaіo” znika - i po prostu zmartwychwstajesz w miejscu startu swej postaci, caіy i zdrowy, z peіnym przewidzianym przez scenariusz gry pocz№tkowym ekwipunkiem.

Nie musicie siк wiкc...

...baж? - Santana posun№і polano ku њrodkowi ogniska i uњmiechn№і siк sarkastycznie. - Po pierwsze: nie jesteњ w stanie zmieniж swojego miejsca startowego. Jest ono przypisane postaci, ktуr№ wchodz№c w zaњlep wybraіeњ, i nawet Samuraj nie moїe zmanipulowaж tej reguіy. Zreszt№ i tak nie zrobiіby tego, dla niego jest ona korzystna: opanowaі przecieї wiкkszoњж њwiatуw i wielu jego zmarіych wrogуw, odradzaj№c siк, wraca do їycia na jego terytorium, a ciкїko siк z niego wydostaж. Wiem, bo sam jestem przypisany do њwi№tyni Akuby w Hasthem w pionieFantasy One . Cudem unikn№іem schwytania; Wielki Labirynt podziemi twierdzy Samuraja w Algonthoth peіen jest graczy, ktуrzy, nie mog№c popeіniж samobуjstwa, nie mog№c nawet umrzeж z gіodu czy przez poіkniкcie jкzyka, cierpi№ przez wieki straszliwe mкki, z r№k stworzonych przez niego zwierzкcych oprawcуw. Po drugie: nawet jeњli masz szczкњcie zmartwychwstawaж w wolnym њwiecie, њmierж nie jest wcale sam№ przyjemnoњci№. Nie wiem jakim cudem dostaі siк on do programu Allaha, w kaїdym razie tam jest - jej algorytm. Co moїe wiedzieж o њmierci komputer? Okazuje siк, їe wszystko. Umieraj№c, odczuwasz to tak samo realnie jak smak tej ryby. W tym uіamku sekundy pomiкdzy znikniкciem a pojawieniem siк na nowo w miejscu startu - w tym uіamku sekundy zamkniкty jest caіy wszechњwiat. Nie wiem jak to opisaж. Ty go poїerasz. Asymilujesz. To narkotyczna osmoza kaїdego bitu informacji z pamiкci Allaha do twego umysіu. Ale jeszcze straszniejszy jest ten moment... ten moment jak ciкcie mieczem - w ktуrym przerwana zostaje pкpowina і№cz№ca ciк z systemem; to jest њmierж prawdziwa, najprawdziwsza z prawdziwych, w kaїdym razie tak№ siк nam wydaje. I rodzisz siк krzycz№c, rodzisz siк szalony. To z czasem mija, wracasz do siebie, odzyskujesz powoli rуwnowagк psychiczn№. Lecz za kaїdym razem jest coraz gorzej. Efekt siк kumuluje. Ja umieraіem czterokrotnie. To, jak na teraz, przeciкtna iloњж њmierci. Choж na przykіad Samuraj nie umarі jeszcze ani razu. Ludzie, ktуrzy ginкli dziesiкcio-, piкtnastokrotnie - to juї їywe trupy. Opкtani. Zreszt№ nie ma normy. Szczegуlnie wraїliwi nie wytrzymuj№ juї pierwszej њmierci. A znam takiego Conana, co zdychaі dwadzieњcia parк razy, ale jego to nie rusza, to tкpak absolutny. Ja, mуwiіem ci, po czwartej њmierci musiaіem musiaіem tu odpoczywaж z trzydzieњci lat; to spokojny њwiat. Co waїniejsze, czas biegnie tu bardzo szybko, nawet po pуіwieczu spкdzonym w tych lasach nie jestem wcale tak bardzo do tyіu wzglкdem reszty.

Tak, bywaіy takie dni, kiedy Santana niemal nie pytany zaczynaі tіumaczyж niezrozumiaіe dla mnie wspуіzaleїnoњci implikacji istnienia Irrehaare w jego aktualnym stanie, byіy to jednak tіumaczenia dziwnie mкtne i popl№tane, Santana czкsto je urywaі, po czym wyczekiwaі mej reakcji - poj№іem, iї w ten sposуb przeprowadza na mnie testy, zapewne nie mуgі siк po prostu powstrzymaж. Lecz zwykle milczaі lub zbywaі krуtko me co bardziej szczegуіowe pytania, jakby w obawie wyjawienia jakiejњ tajemnicy.Efekt tej przedziwnej taktyki Czarnego byі taki, iї, mimo spкdzenia razem w leњnej gіuszy kilku miesiкcy, nie zdoіaіem z niego wyci№gn№ж wiкcej jak parк odpowiedzi na bardzo ogуlne pytania i setki wymijaj№cych odmrukniкж i zamamrotaс, ktуrymi z trudem zamykaі sobie usta, lubiі bowiem Santana mуwiж.Wci№ї utrzymywaі, їe mi nie wierzy i nie szczкdziі k№њliwych uwag co do mej rzekomej amnezji - lecz widziaіem po jego spojrzeniach i gestach, iї nie ma mnie juї za szpiega, nie uwaїa za groџnego. Uparі siк, їeby nadaж mi jakieњ imiк. Prуcz Santany, Alexa i Conana nie pamiкtaіem їadnych, pуki nie zacz№і ich wymieniaж w alfabetycznym ci№gu - wtedy kaїde wydaіo mi siк tak samo znajome. W koсcu wylosowaіem w myњlach: Adrian. S№dziіem, їe to go zadowoli. Ale on j№і siк w etymologii owego imienia doszukiwaж ukrytych motywуw mego rzekomego wyboru. Santana byі inteligentny i przebiegіy. Do tego stopnia, їe czasami sprawiaі wraїenie kretyna.

6. Na granicy

Pod wzgуrze nadatlantyckiego heksagonu dotarliњmy z pocz№tkiem zimy.Szczyty kamiennych wieї dostrzegіem juї z zakrкtu rzeki. Porzuciliњmycanoe na jej brzegu - do Bram wspiкliњmy siк z pustymi rкkoma, jeњli nie liczyж zatkniкtych za pas noїy.

Nie przywi№zuj siк do przedmiotуw - pouczyі byі mnie razu pewnego Santana. - Tracisz je przy kaїdym przejњciu. Nawet twoje ciaіo ulega drobnym przemianom, dla dostosowania siк do nowych realiуw. Te metamorfozy bywaj№ korzystne, ale zwykle wywieraj№ negatywny wpіyw na psychikк podrуїuj№cego, tyczy siк to zwіaszcza kobiet.

I tutaj, choж wieїe zajmowaіy wierzchoіek wzniesienia (co wydaіo mi siк rozwi№zaniem niepraktycznym z inїynieryjnego punktu widzenia, ale widocznie ich budowniczowie patrzyli na to w inny sposуb) grunt byі podmokіy. Santana, grzкzn№c w nim ciкїko, podszedі do jednej z mniejszych, zatrzymaі siк przy zewnкtrznych wrotach i zacz№і czymњ przy nich manipulowaж. Po chwili rozlegі siк gікboki szum. Santana spuszczaі wodк, jak№ wypeіnione s№ wieїe granicznych њwiatуw dominium wrogуw Samuraja - tak zabezpieczaj№ siк oni przed niespodziewanymi ingerencjami: nie moїna przejњж przez Bramк, jeњli cokolwiek j№ blokuje. W tym akurat wypadku wieїa kryіa Bramк prowadz№c№ ku centrum pionu, zasada pozostawaіa jednak zasad№. Istniaіy trzy wolne, њciњle kontrolowane przejњcia ze њwiatуw pogranicznych, ktуrymi mogli powracaж zmarli - chociaї, jak s№dziі Czarny, takїe planowano je zamkn№ж.Szum ucichі. Santana odczekaі jeszcze parк minut, po czym odci№gn№і lewe skrzydіo wrуt. Pojкcia nie miaіem jak on je otworzyі, nie dostrzegіem w nich їadnego zamka, otworu na klucz (zreszt№ nie widziaіem u Santany jakiegokolwiek klucza), zapadki czy szczeliny dla podwaїenia antaby - tam nie ma szczelin, wieїe s№ hermetyczne.Z wnкtrza powiaіo jaskiniowym chіodem i wilgoci№; uderzyіo mnie wspomnienie podobnego wraїenia sprzed dwуch miesiкcy. Weszliњmy do њrodka. Santana szarpn№і wrota, zamykaj№c je z powrotem; coњ trzasnкіo, coњ szczкknкіo, zapadіa ciemnoњж. Znуw usіyszaіem ten szum. Byі bardzo gіoњny, drїaіa w jego szybkim rytmie podіoga, drїaіy њciany. Woda. Siкgnкіa mi kostek i piкіa siк wyїej. Santana zіapaі mnie za ramiк i poci№gn№і w przуd. On widziaі Bramк, ja nie. Brodziliњmy we wzbieraj№cej kipieli. W tej ciemnoњci i tкcza przejњcia nie mogіa byж widoczna. Wraz z wod№ zacz№і wzbieraж we mnie strach - strach przed powolnym, niekoсcz№cym siк toniкciem w kamiennym mroku; pamiкtaіem bowiem orzeczenie Alexa: nie moїna mnie zabiж. Santana wytrwale parі naprzуd. Woda podniosіa siк powyїej mych kolan.Zacz№іem coњ szybko mуwiж, on krzykn№і, їebym siк zamkn№і, ja krzykn№іem na niego...Byliњmy w Londynie.

7. Atrapa

Dziewiкtnastowieczny Londyn stanowiі po wiкkszej czкњci jeden wielki њmietnik. Osіawiona londyсska mgіa w poіowie braіa siк zapewne z ciкїkiej, cuchn№cej pary unosz№cej siк nad ulicznymi haіdami gnij№cych odpadkуw. W taki dzieс - sіoneczny, gor№cy, typowo letni w swej lepkiej duchocie - nie byіo czym oddychaж.W tym њwiecie juї nie zabezpieczano Bram, byіoby to zreszt№ bardzo trudne. Ich heksagon znajdowaі siк na dachu duїego, dwupiкtrowego domu stoj№cego niemal nad samym brzegiem Tamizy. Z pуі setki ludzi mogіoby siк pojawiж niezauwaїonych przez nikogo wњrуd owej podniebnej pl№taniny wieїyczek, budek, kominуw, wywietrznikуw, gargulcуw i maszkaronуw. Labirynt ten ci№gn№і siк dziesi№tkami metrуw. Nawet Santana miaі pewne kіopoty w orientacji i dіuїsz№ chwilк kluczyі niezdecydowany, nim znalazі przubudуwkк, o ktуr№ mu chodziіo. Jej drzwiczki zamykano od zewn№trz. Odryglowaі je i machn№і na mnie rкk№. Z minutк tak staі i machaі, zanim wreszcie ruszyіem siк z miejsca. Zbyt byіem zajкty przygl№daniem siк sobie.Miaі racjк, kiedy mуwiі, їebym nie przywi№zywaі siк do przedmiotуw - їaden nie pozostaі nie zmieniony. Ubranie ze skуrzanego przetransformowaіo siк w lniane, o kroju, choж prymitywnym, to pasuj№cym do epoki. Nуї z br№zu staі siк stalowym kordelasem. Ja sam siк zmieniіem: cera mi pojaњniaіa, rysy przelaіy siк w kierunku anglosaskiego typu fizjonomii. U Santany owe przemiany byіy znacznie bardziej subtelne i zarazem dalej posuniкte. Jeszcze chwilк temu byі odziany tak samo jak ja; przechodz№c przez Bramк zdobyі jakimњ cudem drogi, elegancki dwurzкdowy garnitur, poіyskuj№c№ morskim odcieniem kamizelkк, jedwabn№ chustк. Fryzura - skrуciі wіosy do jednej czwartej - i magiczny masaї gіowy uczyniіy z niego archetyp angielskiego arystokraty w њrednim wieku. Nie widziaіem jego noїa, nie w№tpiіem jednak, їe przeksztaіciі siк w zabytkowy sztylet czy coњ w tym rodzaju.Rozpadaj№cymi siк, zakurzonymi schodami zeszliњmy na poddasze, stamt№d do gіуwnego korytarza drugiego piкtra. Zobaczyі nas sіuї№cy, wynurzaj№cych siк z ciemnoњci nie uїywanej od lat klatki schodowej - nie wrzasn№і tylko dlatego, їe oddech uwi№zі mu w piersi.

Sir John Bottomley - odezwaі siк Santana, popisuj№c siк dystyngowanym przeci№ganiem zgіosek - jest w domu, jak mniemam.

O-owszem...

Bottomley - perorowaі w bibliotece Santana wyci№gniкty na wielkiej sofie, gdzie oczekiwaliњmy na przybycie gospodarza - to nieco stukniкty goњж; ma bzika na punkcie okultyzmu, czarnej magii, duchуw, hinduskich czarownikуw i tym podobnych rzeczy. Wykorzystaliњmy to. Dwadzieњcia parк lat temu - oczywiњcie wedіug miejscowej rachuby czasu, to powolny њwiat - kilku ludzi od nas zgіosiіo siк do niego; nic nie powiedzieli wprost, on sobie sam wszystko doskonale dopowiedziaі. Pokazali mu, niby od niechcenia, parк sztuczek. Tu ograniczenie magii nie jest bynajmniej tak silne, gracz z wysokimi wspуіczynnikami moїe wiele zdziaіaж. No wiкc daliњmy Bottomleyowi forsк, poinstruowaliњmy go... Wykupiі ten i s№siednie budynki i teraz peіni straї nad, a wіaњciwie pod Bramami. Jest idealnym agentem na taki њwiat; prуcz niego mamy w tej Anglii tylko dwуch. Czкsto wykorzystujemy w podobny sposуb atrapy.

Atrapy?

Oczywiњcie. Myњlaіeњ, їe co? - їe Bottomley jest prawdziwym czіowiekiem? To tylko ci№g zer i jedynek w pamiкci Allaha. Podobnie jak to wszystko.

A sk№d u ciebie ten nieskazitelny angielski z prywatnej szkoіy? - spytaіem z kolei; zasуb pytaс posiadaіem nieograniczony, chciaіem wykorzystaж dobry nastrуj Santany, zwykle przecieї nie bywaі on taki rozmowny.

Czarny zaњmiaі siк.

Sіyszysz angielski, co? Ale tak naprawdк to ja wcale nie poruszam ustami. Tak naprawdк mуwiк tylko w myњlach; lecz Allah na poziomie Irrehaare omija rуwnieї papugca - uniwersalny werbalizator idei, jak go nazwali. To, co myњlк, їe mуwiк - myњlк bezpoњrednio do twojego umysіu, lecz opakowane we wraїenie sіyszenia sіуw wypowiadanych - tak czy inaczej, w tym czy innym jкzyku - sіуw, ktуre przecieї mogіy mi w ogуle do gіowy nie przyjњж. S№dziіeњ, їe ja rzeczywiњcie znam te wszystkie indiaсskie narzecza? Dziewiкжdziesi№t procent graczy szwargocz№cych swobodnie w swych wizjach po chiсsku, hiszpaсsku, szwedzku, francusku i w swahili - ledwo mуwi w basicu! Ta rzekoma ich znajomoњж, to tylko jeszcze jeden atrybut postaci przystosowywuj№cej siк do nowego њwiata podczas przechodzenia przez Bramк; ten proces jest do pewnego stopnia sterowalny, kiedyњ siк tego nauczysz. Ja przechodziіem przez Bramy tysi№ce razy. To dlatego wygl№dasz przy mnie jak parobek. I mуwisz jak parobek. Nie musisz znaж niemieckiego, by, usіyszawszy, rozpoznaж go. To wraїenie.

Wszedі Bottomley.Byі mіodszy, niї go sobie w wyobraџni malowaіem. Niski, pulchny, energiczny, uњmiechniкty. Jedno oko kaprawe, wiкkszoњж zкbуw zepsuta. Zaczynaі іysieж. Mуwi№c poіykaі koсcуwki sіуw; mуwiі bardzo szybko. W ciemnych, mokrych pobіyskach jego џrenic czaiі siк strach, smiertelny strach przed nami. Przez chwilк poczuіem siк rуwny Santanie, poczuіem siк bogiem nad Bottomleyem.

Potrzebujemy paru rzeczy - mruczaі Czarny. - Nic specjalnego. Ale zaleїy nam na czasie. Postaraj siк, John. Rozliczymy siк w zwykіy sposуb.

Tak, tak, tak; oczywiњcie. Powуz, konie, ubranie, broс...

Wіaњnie. Normalny zestaw.

Juї, juї. Juї zaіatwiam - zapewniі Bottomley.

Rzuciі na mnie badawcze spojrzenie i wybiegі.Fakt, niewiele czasu mu to zabraіo, musiaі byж przyzwyczajony do ci№gіego poњpiechu swych tajemniczych goњci - їaden z nich nie zamierzaі byі przecieї, przebywaj№c w tym powolnym њwiecie, traciж w њwiatach pozostaіych miesiкcy i lat.Santana, juї w powozie, wyprowadziі mnie z bікdu.

To nie jest caіkiem tak - odpowiedziaі mi, smagaj№c konie batem. - Istotnie, ci, ktуrzy korzystaj№ z heksagonu Bottomleya zazwyczaj uciekaj№ st№d jak najszybciej. Ale spora grupa samotnikуw, nie zwi№zanych ani z Samurajem, ani z nami, specjalnie osiada w wizjach o wolnym wzglкdnym upіywie czasu - oni chc№ to po prostu przeczekaж; czekaj№ na wyzwolenie. Inna rzecz, їe takie zachowanie to chowanie gіowy w piasek: na terytorium Samuraja nie ma juї wolnych.

W dostarczonym przez Bottomleya ubraniu byіo mi jeszcze gorкcej. Zyskaіem na prezencji, straciіem na wygodzie; tutejsi dїentelmeni musieli latem straszliwie cuchn№ж potem. Dostaliњmy takїe dwa ciкїkie, prymitywnecolty .

Wіaњciwie - mrukn№іem po chwili mocowania siк z guzikami. - powinno siк odwrotnie okreњlaж њwiaty powolne i szybkie; przecieї szybkie...

Otуї to - przerwaі mi Santana z zagadkowym uњmiechem. - Musisz siк przyzwyczaiж do tej absolutnej relatywnoњci Irrehaare. Kwestia czasu to doskonaіy przykіad. Zastanуw siк: sk№d siк wziкіy wіaњnie takie okreњlenia?

8. Krew atrapy

Doњж prкdko odbiliњmy na poіudnie od Tamizy, wczesnym popoіudniem minкliњmy od pуіnocy Aldershot, do samego Stonehenge docieraj№c noc№; Santana popкdzaі konie bezlitoњnie. Powуz i spienione zwierzкta zostawiі w gospodzie, ktуrej wіaњciciela najwyraџniej znaі. Od niej do wzgуrza byі jeszcze spory kawaі drogi.Gdzieњ tak od przekroczenia granicy hrabstwa Salisbury pogoda poczкіa siк psuж; dziwne rzeczy powykwitaіy po zachodniej stronie nieba, tuї nad horyzontem. Niby chmury, lecz bynajmniej nie ulotne w swej monolitycznoњci; niby odlegіe, ale niesamowicie wyraziste. Zbliїaіy siк. W przeraїaj№cym tempie poїeraіy ciemniej№cy z nadejњciem nocy nieboskіon. Santana co i raz rzucaі naс niespokojne spojrzenia.Wzniesienie Stonehenge i jego kamienn№ koronк dojrzeliњmy juї w mdіym њwietle stoj№cego w peіni Ksiкїyca. Santana dojrzaі bez w№tpienia rуwnieї prostok№ty Bram, ale i coњ jeszcze.

No to mamy maіy kіopot - warkn№і poczas forsownego marszu ku wzgуrzu. - Widzisz te њwiatіa? - wskazaі w kierunku Avonu.

Istotnie, pobіyskiwaіy tam jakieњ њwietlne smugi.

Obserwuj kr№g - rzuciі. - Pewnie tam teї siк krкc№.

Kto?

Niedawno nasi musieli korzystaж z ktуrejњ Bramy. No i zobaczyli ich miejscowi. A teraz masz tu lotn№ brygadк tropicieli tajemnic.

Wbiegliњmy miкdzy kamienne bloki. Zachodnia strona nieba powleczona byіa szczelnie ow№ czarn№ mas№, Santana nie mуgі wrкcz oderwaж od niej wzroku, dopiero wiкc w ostatnim momencie spostrzegі wieњniaka ze zgaszon№ lamp№ w rкku, ktуry rzuciі siк naс, wyskoczywszy niespodzianie zza porosіego mchem przewrуconego bloku. Santana wyci№gn№іcolta i strzeliі wieњniakowi w gardіo; poniosіo w mrok њmiertelny huk. Ofiara, krztusz№c siк wіasnym їyciem, odtaсczyіa w bok. Patrzyіem za ni№, zszokowany; tryskaіa jej spod brody w lepk№ ciemnoњж ciкїka fontanna krwi, zraszaj№c wysuszon№ ziemiк. Santana, zniecierpliwiony, szarpaі mnie za ramiк.

No rusz siк! To jest coraz bliїej!

Dlaczego... dlaczego ty go...

To atrapa. No co tak stoisz, do cholery?!

I wуwczas, skrкcaj№c za Santan№ miкdzy staroїytne filary, zasіuchany w cichn№ce rzкїenie wieњniaka, w tym osobliwym, rzadkim spiкciu swego ego z wі№snym, a obcym wyobraїeniem o innym czіowieku, uzyskawszy nagle wgl№d w jego myњli - zrozumiaіem Santanк, poj№іem уw zimny, nieludzki spokуj, ow№ gadzi№, dzieciкc№ obojкtnoњж, z jak№ zamordowaі on wieњniaka, z jak№ mnie obcinaі palce. Wszak Santana w istocie tego nie robiі, on tak naprawdк nic nie robiі, dla niego ci ludzie - a i ja, wtedy w њmigіowcu - byli niczym wiкcej, jak podprogramami wielkiego systemu Irrehaare, њwietlnymi postaciami z elektronicznej gry, bryzgaj№cymi elektroniczn№ krwi№ na ekran, pixelowymi ludzikami gin№cymi od widmowych pociskуw i rodz№cymi siк na nowo po wrzuceniu monety. Bo tak teї byіo w rzeczywistoњci. Irrehaare to wiкcej, niї siк z pocz№tku wydaje: to wolnoњж od grzechu. W tych fantasmagorycznych њwiatach powstaіych z zafaіszowania zmysіуw nie sposуb popeіniж їadnego zіego uczynku (podobnie zreszt№ jak i dobrego), poniewaї sama idea uczynku jako takiego jest Irrehaare caіkowicie obca - Irrehaare to krуlestwo pragnieс.Poіknкіa nas tкcza, wypadliњmy, przepluci przez Bramк, w wysokopienny, rzadki las; padaі tu silny deszcz, grzmiaіy pioruny.

Co to byіo?! - krzykn№іem przez szum ulewy. - To na niebie! Co to byіo?!

Wirus - odparі Santana.

Zd№їyіem tylko rzuciж okiem na nasze nijakie, paramilitarne stroje - po czym Santana przeci№gn№і mnie przez s№siedni№ Bramк.Ciemnoњж absolutna. Pod nogami chlupocze bіoto. Powietrze jest suche, ostre, drapie w gardіo; zaczynam siк krztusiж...Kolejna Brama.Cisnкіo nas w њrodek ogromnej, zawilgotniaіej betonowej jaskinii. Kilometrowej dіugoњci halк oњwietlaіy nieliczne ocalaіe wielka lampy sufitowe, zalewaj№c j№ potokami їуіtawego, anemicznego blasku. Szcz№tki niegdyњ potкїnych maszyn niszczaіy pod њcian№, spotworniaіe w przerdzewiaіe szkielety. Tu i уwdzie dostrzec moїna byіo wyblakіe fragmenty ostrzegawczych napisуw w jкzyku niemieckim.Po prowizorycznej kіadce przeszliњmy nad kaіuї№ czarnego oleju i weszliњmy w jeszcze jedn№ tкczк.Wypluіo nas w Central Parku.Byі pуџny jesienny wieczуr.Gdzieњ daleko krzyczaіa kobieta.Niebo pokrywaіa niepokoj№co swojska mozaika reklam: w zenicie staіa Coca-cola, ku Manhattanowi obracaіy siк srebrne koіo logo Shoito, dalej pіonкіy ICEC oraz IBM, zaњ za nami uderzaі z nieboskіonu feeri№ dzikich kolorуw film zachwalaj№cy pierwsz№, eksperymentaln№ seriк domowych Cerberуw GenLSTor. Byі to juї wiкc czas ICEC-u i Cerberуw, lecz jeszcze nie wszczepek: reklamy z ich pasmapublic domain wyparіyby caіkowicie wszystkie inne. Wszak nawetshareware’owy narzut trzeciej rzeczywistoњci - tworzenie pod-Irrehaare - byі rуwnie groџny, co zaњlep amnezyjny i obowi№zywaі zakaz piкtrowych mamideі, teoretycznie zatem nie miaіy prawa istnieж symulacje њwiatуw pуџniejszych niї ten. Tak to sobie kalkulowaіem. Lecz moїliwe byіo, iї Samuraj zіamaі i tк reguік; stworzyіoby to nielichy problem prawny: te tysi№ce zatrzaњniкtych - wszystkich ich po uwolnieniu naleїaіoby w myњl Konwencji uznaж za niepoczytalnych do koсca їycia, do koсca їycia bowiem w їaden sposуb nie udaіoby siк nikomu z nich udowodniж, їe wyszedі juї ostatecznie z zaњlepu i nie jest to jedynie kolejna jego kondygnacja. Swoj№ drog№, i tak zapewne zostan№ w jakiњ sposуb znadzorowani - ja zostanк znadzorowany.Rozejrzaіem siк po okolicy.Santana wzruszyі ramionami w odpowiedzi na me pytaj№ce spojrzenie. - Czasami Allah naprawdк dziwne miejsca wybiera na Bramy. Nie zawsze korzysta z miejscowych przes№dуw i mitologii.Przyjrzawszy siк z krzywym uњmieszkiem garniturom, w jakie byliњmy przyodziani, poddreptaі ku nam kurduplowaty skin-kaleka. Kalectwo wpisano w kaїdy jego ruch, kaleka byіa kaїda czкњж jego ciaіa, kalekie ich poі№czenie; i myњli zapewne miaі on kalekie. Sprawiaі wraїenie przypadkowego zlepku kilkunastu rуїnych mкїczyzn. Nawet sposуb, w jaki siк poruszaі, sugerowaі pewn№ przypadkowoњж - fascynuj№co nieskoordynowany byі jego chуd. Maska kalectwa nie zdoіaіa jednak ukryж siіy i energii drzemi№cych w tym skaїonym ostateczn№ brzydot№ ciele, niesamowitej jego „gкstoњci”: byі to olbrzym њciњniкty do rozmiarуw karіa.Kurdupel zatrzymaі siк jakiњ metr od Santany. Skуra, glany, жwieki, tatuaїe, kolczyki, іaсcuchy.

Czarny - szepn№і charkotliwie, patrz№c na Santanк z doіu, z ukosa swoimi nieproporcjonalnymi oczyma.

Llameth - rzekі Santana.

Tak sobie myњlaіem, їe bкdziesz wolaі wrуciж szybsz№ њcieїk№.

Nazgul ciк tu postawiі?

Sam siк postawiіem. Nazgul jest pewien, їe gnijesz w Algonthoth.

Coњ siк staіo - mrukn№і Santana, na poіy pytaj№co, po chwili niespokojnego milczenia.

Ano.

Co?

Porozmawiamy w Astro. Co to za atrapa? - rzuciі Llameth nie patrz№c na mnie, a przynajmniej tak mi siк wydawaіo.

To nie atrapa - odparі Santana.

Tak naprawdк to ja њlepy nie jestem.

Widziaіeњ przecieї jak wychodziliњmy.

Ja znam twoje wspуіczynniki, widzieж to ja przy tobie mogк rуїne rzeczy.

To jest Nowy Jork, dwudziesty pierwszy.

Ja znam twoje wspуіczynniki.

Porozmawiamy w Astro - westchn№і Santana.

Llameth machn№і rкk№, rozkolebaі siк na krzywych nogach, zawrуciі i poprowadziі nas ciemn№ alej№ ku wyjњciu z parku.Przy skrzyїowaniu przyskoczyі do nas ciemnoskуry lalusiowaty cwaniak.

Panowie, kurwa, spaceruj№ tu sobie, kurwa, Ksiкїyc, kurwa, њwieci, kurwa...

Llameth jakoњ tak zwin№і siк na swych pokrкconych koсczynach i naraz byі juї przy Murzynie.

Co ty, Billy, kurwa, ja tylko tak... - zamruczaі wystraszony nagle laluњ i tyle go widzieliњmy.

Taksуwkк zіapaі Santana, bo dla Llametha їadna by siк nie zatrzymaіa. I tak kierowca ujrzawszy go wsiadaj№cego do wozu podniуsі krzyk; Llameth zgasiі go tysi№cdolarуwk№. Podczas jazdy nikt siк nie odzywaі, nawet taksiarz, ktуry z masochistycznym zaciкciem wpatrywaі siк w nasze oblicza w lusterku wstecznym, pragn№c je zapewne zapamiкtaж do portretуw pamiкciowych. Wysiedliњmy przy zejњciu do metra. Okazaіo siк, їe ten z kolei heksagon znajduje siк na jego peronie; Brama umieszczona byіa w pokrytej kolorowym graffiti њcianie tunelu. Dla zagapionego w nas kloszarda musiaіo to wygl№daж, jak byњmy wtopili siк tкczow№ smug№ w уw naњcienny rysunek. I gdy objкіa mnie cudowna lekkoњж grawitacji Merkurego, miaіem jeszcze przed oczami jego њmiertelnie przeraїon№ twarz.

9. Gra

Astro II, nosz№ce podnazwк Star Mexico, przedzielone od mroџnej powierzchni planety ponad tysi№cem metrуw skaіy, samo poprzedzielane jest szesnastoma warstwami izolacyjnymi - tіumaczyі mi potem Santana. Tworzy to siedemnaњcie samowystarczalnych, hermetycznych poziomуw plus ukryty znacznie gікbiej, dodatkowy poziom techniczno-wojskowy, zwany Hadesem. Przed okoіo osiemdziesiкciu laty gracze nieco zmanipulowali budowк miasta przez „tutejszy” ICEC, pozoruj№c zawalenie siк i skaїenie sztucznej jaskinii Hadesu, odcinaj№c go w ten sposуb od reszty kompleksu; uciekіszy siк nastкpnie do swych - niewielkich w tym њwiecie - nadnaturalnych zdolnoњci, caіkowicie zablokowali Hades i oczyњcili go z atrap. Wybуr tego wіaњnie њwiata i miejsca na bazк gіуwn№ podyktowany byі wzglкdnie szybkim upіywem jego czasu, pуџn№ pozycj№ historyczn№ a centraln№ w pionie - lecz przede wszystkim faktem, iї w najniїszej hali maszynowej Hadesu Allah z sobie tylko znanych powodуw umieњciі byі jeden z piкciu dotychczas odkrytych Wielkich Heksagonуw; wszystkie cztery pozostaіe znajdowaіy siк na terytorium Samuraja.Ten heksagon heksagonуw, nieproporcjonalna rozeta trzydziestu szeњciu Bram o rуїnych rozmiarach, zajmuje ponad trzy kilometry kwadratowe hali; jej sufitu, przesіoniкtego jarz№c№ siк ostro њwietln№ mgі№, nie mogіem nawet dojrzeж: to jak patrzeж w sіoсce. Wyszliњmy prosto na oњ rozety. Wznosi siк tam, nikn№cy po kilkuset metrach w mgielnym wirze, najgrubszy z siedmiu filarуw kryj№cych w swych wnкtrzach zespoіy wind i szybуw transportowych. Potrz№sn№іem gіow№, oszoіomiony: wokуі pіonкіy z dwa tuziny pкkуw tкcz - bez przerwy ktoњ przechodziі przez Bramy, co chwila pojawiali siк i znikali mкїczyџni i kobiety, pojedynczo, w grupach, na i w przedziwnych pojazdach, poodziewani, mimo pewnego pokrewieсstwa stylуw, w znacznie rуїni№ce siк miкdzy sob№ ubiory. Jedn№ pastelow№ smug№ zmaterializowaі siк nawet poduszkowiec. Na podіodze, pokrytej szorstk№, uginaj№c№ siк lekko materi№, zaznaczono biaіymi liniami miejsca styku z ni№ progуw Bram; niektуre nie miaіy i dziesiкciu metrуw, niektуrym dіugoњж moїna byіo liczyж w setkach. Po obydwu stronach kaїdej linii wymalowano odpowiednio duїe prostok№tne czerwone pola wyjњcia, na ktуre naleїaіo unikaж przypadkowego wkroczenia; wymalowano je po zmiaїdїeniu dwуch osуb przez grupк graczy uciekaj№c№ z innego њwiata w samobieїnej baterii rakiet - dodaі Santana w formie anegdoty.Obszern№ wind№ pomknкliњmy gdzieњ w gуrк; automat kobiecym niskim gіosem recytowaі nazwy kolejnych piкter Hadesu. Czekaіem na rozwуj sytuacji, nie chciaіo mi siк o nic pytaж. Llameth patrzyі na mnie - spojrzenie teї miaі chore.Winda siк zatrzymaіa i weszliњmy do ogrodu. Przysiadіa pod pobliskim drzewem maіpa, wielki goryl, zerknкіa na nas spode іba, jak tylko maіpy potrafi№. Ja miaіem na sobie szary, jednoczкњciowy kombinezon, Santana lњni№cy garnitur, rуwnieї Llameth pozostaі przy poprzednim ubiorze - maіpie coњ siк w nas nie spodobaіo. Wstaіa, charknкіa - i wskazaіa zgiкtym paluchem na mnie.Santana wzruszyі ramionami.

To nie jest atrapa - westchn№і.

Goryl nie poruszyі siк.

Idџ, powiedz Nazgulowi - rzuciі Llameth.

Goryl podumaі, podumaі i podreptaі w g№szcz.Czekaliњmy przy windzie.

Co mуwi Yerltvachoviciи? - spytaі Czarny.

A, nic nie mуwi. Izolacjonista pieprzony. Ponoж prowadzi z Samurajem negocjacje przez Zewnкtrze.

Nie wierzк.

Co chcesz, to Rzeџbiony.

Rasista z ciebie.

Skin czіowiekowi wilkiem.

Taki skin, myњlaіby kto.

Wrуciі goryl. Nie miaі juї zastrzeїeс do mojej obecnoњci.Id№c przez sztucznie zdziczaіy tropikalny las sam siк dziwiіem wіasnej umiejкtnoњci poruszania siк w tak niskiej grawitacji - o ani jedn№ gaі№џ nie uderzyіem gіow№, ani razu nie zboczyіem z alejki. Widocznie zyskaіem tк wprawк przez sam fakt przejњcia przez Bramк. Zastanawiaіem siк nad tym, by zaj№ж czymњ umysі. Potem zobaczyіem Nazgula i rzecz natychmiast poszіa w zapomnienie.Siedziaі nad piaszczystym brzegiem rzeki w niskim wiklinowym fotelu, z dіugimi nogami wyci№gniкtymi nad wodк. Coњ mуwiі do siebie. Ze wzglкdu na ukoњny bieg alejki, wynurzywszy siк z cienia lasu ujrzeliњmy go z profilu. Byі wysoki. Byі potкїny. Byі sam№ ciemnoњci№, mrokiem o nieskoсczonej gкstoњci. Czarn№ dziur№ spaczon№ w postaж czіowieka. I aksamitnie czarny pіaszcz, jaki go spowijaі, nie byі tak czarny, jak jego ciaіo, ktуrego po prostu nie byіo widaж: poїeraіo њwiatіo. Dziura w њwiecie. Caіa zasysana przez Nazgula energia promieniowaіa w obі№kaсczej czerwieni jego oczu. On patrzyі okruchami lustra wykradzionego z piekіa. Їelazo obrкczy њciskaj№cej jego czaszkк musiaіo byж gor№ce.

Chryste Panie, Santana, gdzieњ ty siк, do cholery, podziewaі?! - warkn№і na nasz widok.

Rozumiem, їe Alex z tymi swoimi komandosami nie wrуciі? - mrukn№і Czarny podchodz№c.

Co siк staіo, Samuraj wyrїn№і was w pieс? Spartaczona akcja niezwyciкїonego Czarnego Santany?

Oњmiu zginкіo, paru nieprzytomnych nie mogіo siк odnowiж przy przejњciu, Alex pojechaі z nimi szersz№ њcieїk№. Ja zostaіem za wieїami z tym tu wybrykiem natury i wrуciliњmy szybsz№; Alex objeїdїaі przez Lodowe Pola, to bardzo wolny њwiat, moїe go nie byж jeszcze z tydzieс.

I co, na Polach niedџwiedzie go zaіatwiіy?

O co ci chodzi?

Zrobiіem maіy wypad na pierwszy kr№g Zewnкtrza, jest tam miкdzy innymi taki trуjsіoneczny њwiatek o zerowym oporze magii z wysokim wspуіczynnikiem mitycznoњci; od jakiegoњ czasu sponsorujк miejscowym jedn№ њwi№tyniк. Allah byі w dobrym humorze i urz№dziіem sobie peіny seans. Przy okazji, ni z tego, ni z owego, spytaіem o was. I co siк dowiadujк? Przez fazк њmierci przeszli w ci№gu ostatnich kilku dni wszyscy z druїyny, z twoim, jak widaж, wyj№tkiem.

Santana milczaі.

No? - naciskaі Nazgul. - Przypadek, co? Zero pojкcia?

Cуї ci mogк odpowiedzieж? Nie bкdк przepraszaж, їe ja jeden nie umarіem.

Przepraszaж? Czy ja chcк, їebyњ przepraszaі? Ty masz mi to wyjaњniж, Santana! Wyjaњniж! Jak to moїliwe, їe po raz trzeci z kolei cudem wymigujesz siк od њmierci, podczas gdy wszyscy wokуі gin№, a nie s№ to bynajmniej wrogowie. Ty zaњ nie jesteњ Krenym, nie jesteњ Samurajem.

Nazgul wstaі. Byі o dwie gіowy wyїszy od Santany, ktуry mnie przewyїszaі od dіoс, a ja karіem nie jestem.

Masz miesi№c czasu Mexico. I chcк mieж przekonuj№ce, sіyszysz?, przekonuj№ce wyjaњnienie tego fenomenu. Inaczej moїesz sobie iњж do Samuraja. Albo na Zewnкtrze.

To nie jest m№dre posuniкcie - wycedziі Santana. - Nie znajdujemy siк w tak dobrej sytuacji, їeby mуc sobie pozwoliж na skіadanie ludziom podobnych ultimatum. Popeіniasz bі№d.

Ty jesteњ chodz№c№ bomb№ zegarow№, Santana. Jonaszem. Ja nie mogк ryzykowaж. Skalkulowaіem to: nie opіaci mi siк zatrzymanie ciк, choжbyњ byі drugim Yerltvachoviciиem. Ktуregoњ dnia trafi nas meteoryt i ty bкdziesz jedyn№ osob№, ktуra przeїyje. Bez urazy - wolк juї ciк mieж przeciw sobie.

Wychodzi z ciebie adwokat, Nazgul.

Twarz Nazgula byіa mrokiem w mroku; moїe i uњmiechn№і siк, nie widziaіem - podobnie jak niewiele zobaczysz patrz№c w sіoсce, tak i nic nie dojrzysz we wnкtrzu czarnej dziury.Czerwone oczy zmieniіy poіoїenie.

Kto to jest? Ta atrapa, co nie jest atrap№?

Santana spojrzaі na mnie, jakby zdziwiony.

Taki jeden - powiedziaі. - Zwinкliњmy go w Kongo. Ja go zwin№іem, byіem ciekawy co to za fenomen. Widzisz, jego nie moїna zabiж. Ale on przeszedі przez Bramк, zrekonstruowaі siк z myњli; wiкc czіowiek, nie atrapa. Myњlaіem; nurek czy ktoњ w tym rodzaju. Nie pamiкta nawet swojego imienia. Nie miaі w ogуle pojкcia, їe jest w Irrehaare.

Nazgul przypatrywaі mi siк.

Santana, co ty chcesz z nim zrobiж?

Zrobiж? W jakim sensie?

Po coњ go tu przywlуkі?

Jak to po co? Przecieї...

Ty chyba na gіowк upadіeњ. Llameth, zabij go.

Obrуciіem siк, cofn№іem o krok - coњ niewidzialnego, sama czerwieс spojrzenia Nazgula, ruch jego palcуw, odblask na koronie, zwi№zaіo mi nogi; znieruchomiaіem. Jak bydіo na rzeџ. O mnie siк mуwi, ja ani sіowa.Llameth siedziaі pod drzewem. - Kogo? - spytaі przez їуіte zкby. - Wyraїaj siк, do cholery, jaњniej - warkn№і na Nazgula.Nazgul typowo їydowskim gestem wzniуsі rкce ponad gіowк i, potrz№sn№wszy ni№, zrezygnowany zwaliі siк bezwіadnie w wiklinowy fotel.Skin zachichotaі.

Llameth - szepn№і Nazgul po chwili.

Llameth wzruszyі ramionami; zaledwie przez uіamek sekundy zdawaіo mi siк, їe ruch уw ograniczy siк do wzruszenia ramion, w istocie przedziwny ten balans nieproporcjonalnie szerokimi barkami nagіym zrywem poderwaі go z ziemi i rzuciі w przуd, nadaj№c kalekiemu ciaіu morderczy rozpкd. Karzeі poszedі w tan. Dzieliіo nas szeњж metrуw, a trzykrotnie zd№їyіem zgubiж go spojrzeniem, nim mnie dopadі; on nie biegі, on wіaњciwie w ogуle siк nie poruszaі, to raczej nim miotaіa jakaњ szalona siіa, w bok, w bok, do przodu, w bok, do tyіu, skok i obrуt - byі szybszy od wzroku. Nawet przewidzieж siк tego baletu nie daіo. Mgnienie oka i oto њmign№і, jakoњ tak zwiniкty w sobie, z wystaj№c№ nie wiadomo sk№d rкk№, tuї przy mym boku. W ogуle nie zobaczyіem tego ciкcia, nie zobaczyіem ostrza, ktуre go zadaіo. Coњ laіo mi siк spod brody. Krzykn№іem; krzykn№іbym, gdybym mуgі jeszcze nabraж w pіuca powietrza - lecz Llameth z precyzj№ chirurga wykonaі m№ њmierteln№ tracheotomi№. Upadіem. Czerwono. Takie to lepkie. Ktoњ charczy. Nie zamykaj oczu. Hhh... Boli mnie ziemia. Palк siк. Ogieс w piersi. Moje ciaіo jeszcze siк porusza. Jak ryba wyrzucona na brzeg. We wіasnej krwi. Czy to warkot wirnika њmigіowca?

10. Santana i Nazgul

...tak? Nie moїna zabiж? Co ty kombinujesz, Santana?

Widzisz przecieї: nie znika.

Nie znika, bo atrapa. Kurwa, Samuraj ciк przekupiі?

Twoje sіowa, Nazgul, twoje sіowa.

Okay, cofam,sorry .Ale na przyszіoњж nie wyskakuj z czymњ takim. Jeњli w ogуle masz u nas jak№kolwiek przyszіoњж.

Nie przyszіo ci nigdy do tego ciemnego іba...

Te, ludzie, on siк rusza.

Natychmiast przestaіem siк ruszaж.

Sfuszerowaіeњ, Llameth.

A cуї to za kalumnie? Ledwo mu siк ta pieprzona gіowa trzymaіa na karku.

Mуwiіem, їe nie moїna go zabiж.

Dwie bomby zegarowe, nic innego. On nie moїe tu zostaж. Zrуb z nim co chcesz, ale w Mexico zostaж nie moїe.

To jest banicja, Nazgul.

Jeњli tak to odbierasz.

A jak mam odbieraж? No, wstawaj - Santana kopn№і mnie w bok. - Nie udawaj, Adrian.

Mуwiіeњ, їe nie ma imienia.

Mуwiіem, їe nie pamiкta imienia. Adriana sam sobie nadaі. Llameth, poderwij go.

I poderwaі mnie, aї coњ mi trzasnкіo w barku. Niewiele widziaіem; czerwone widma taсczyіy mi pod powiekami. W zwykіej grawitacji pewnie bym nie ustaі.

Moїe wy myњlicie... - zacz№іem charkotliwie.

Zamknij siк - mrukn№і Santana.

Otworzyіem szerzej oczy; twarz pokrywaіa mi nie do koсca jeszcze zeschniкta skorupa krwi, rozіamywaіem j№ kaїdym ruchem ust, drgniкciem powiek.Santana obrуciі siк do Nazgula.

Dwa bікdy jednego dnia...

Nie chce mi siк z tob№ kіуciж - przerwaі mu Nazgul. - Jak chcesz, weџ Llametha. I zejdџ mi z oczu.

Znуw spуџniіem siк z moj№ kwesti№. Chciaіem coњ powiedzieж, coњ wykrzyczeж, udowodniж, lecz nim zebraіem myњli w konkretne sіowa, nim udaіo mi siк schwyciж w pіuca dostatecznie duїo powietrza - byіem juї w windzie, juї w klinicznej ciszy spadaіem ku Bramom, i nikt nie zwracaі na mnie uwagi; wciњniкty krwawym kікbkiem w k№t, dyszaіem ciкїko - obok Czarny sprzeczaі siк leniwie z rozbawionym Llamethem.

Doigraі siк wielki Santana, a? Moїe jednak trzeba byіo kilka razy zdechn№ж efektownie?

Їebym byі szalony jak ty?

Їebyњ byі normalny. He, ty masz jeszcze niepokoj№co zdrowy umysі.

Їe co?

Dobrze ci radzк, zemrzyj parк razy. Od razu zrobi ci siк lїej.

Kim ty їesz, kurwa, jesteњ w rzeczywistoњci? Њlepakiem?

Wysiedliњmy tuї nad hal№ rozety. Santana z Llamethem skrкcili i w№skim korytarzem przeszli pod wejњcie do wind jednego z bocznych filarуw. Wlokіem siк za nimi najszybciej, jak potrafiіem; nogi mi siк pl№taіy, pl№taі wzrok i myњli. Kapaіem sob№ w czerwonych іzach.Zjechaliњmy w heksagon numer cztery. Jedn№ z jego Bram wtaczaі siк wіaњnie na karminowe pole wyjњcia wielki, pіaski czoіg w towarzystwie dwуch harleyуw. Dіugowіosi motocykliњci wywrzaskiwali, faіszuj№c, jakiњrockandrollowy standard. Kolumna minкіa filar, przyspieszyіa i rozmyіa siк w tкczy przeciwlegіej Bramy.Koіo naszej linii progu wypisana byіa umowna nazwa њwiata, ktуry za ni№ siк rozci№ga, lecz nie zd№їyіem zіoїyж jej liter w їaden sensowny wyraz, poderїniкcie gardіa bardzo skutecznie pozbawia rуwnieї zdolnoњci koncentracji.Przerzuciіo nas na jak№њ і№kк. Ci№їenie przygiкіo mnie do ziemi. Szok. Cudowne uzdrowienie. Powietrze gіadko wchodz№ce i wychodz№ce z pіuc.

No - machn№і na mnie rкk№ Santana - nie zostawaj w tyle. To niedaleko, w jednym ci№gu.

Wy chcecie mnie zabiж - powiedziaіem. - Chcecie mnie zamordowaж. Pozbyж siк mnie. Їaіujesz, їe jestem nieњmiertelny, prawda? - Palce.

Uniуsі brwi, zdziwiony. - O co ci chodzi? No? - idziesz? nie idziesz? Chcesz siк sam bі№kaж po Irrehaare?

Irrehaare. Wasza ostateczna wymуwka. Nic siк nie dzieje naprawdк.

Ale mimo to poszedіem za nimi. Cуї innego mogіem zrobiж?Czterokrotnie jeszcze, w jednym ci№gu heksagonalnym, przechodziliњmy przez Bramy.Naga skaіa smagana wichrami.Ciasne wnкtrze betonowego bunkra.Pusta ulica w pogr№їonym we њnie Berlinie pocz№tku dwudziestego wieku; noc krysztaіowo czysta.Ciemnoњж.

Moment - mrukn№і Santana. Po krуtkim echu jego gіosu poznaіem, iї znaleџliњmy siк w zamkniкtym pomieszczeniu.

Zapіonкіo њwiatіo: lampa naftowa. Santana uniуsі j№ ze stolika stanowi№cego jedyne wyposaїenie tej sali. Marmurowa podіoga. Boazeria. Їadnych okien. W przeciwlegіej њcianie szerokie drzwi. Stolik umieszczono w њrodku heksagonu - jak zorientowaіem siк po ukіadzie biaіych linii progуw Bram. Omin№іem je starannie, pod№їaj№c ku drzwiom za Santan№ i Llamethem. Czarny miaі na sobie przewiewn№ lnian№ koszulк i nieco staromodne spodnie. Podobnie ubrany byі Llameth; po raz pierwszy zrezygnowaі z maski skina - moїe po prostu nie zdoіaі jej utrzymaж przechodz№c do tego њwiata. Tak lekko odziany swe kalectwo niemal wystawiaі na pokaz, chwaliі siк nim. Llameth byі do tego stopnia odraїaj№cy, їe aї fascynuj№cy w owej nieprawdopodobnej brzydocie - juї piкkny. Ja, w prostego kroju koszuli i spodniach, mogіem pasowaж do kaїdej epoki. Chybotaіa siк lampa w rкku Santany, chybotaі jej pіomieс, taсczyіy cienie. Postawiі j№ na podіodze, wyj№і sk№dњ klucz i otworzyі ciкїkie, їelazne drzwi. Nie skrzypiaіy, lekko chodziіy na zawiasach. Weszliњmy na krкcone schody. Czarny drzwi dokіadnie zamkn№і za sob№. W gуrк; id№c tak, tкpym rytmem starego latarnika, wspinaj№cego siк co dzieс na szczyt latarni po spiralnych, zmurszaіych stopniach, dopiero wtedy zacz№іem przemyњliwaж nad ucieczk№. Dok№d? Obojкtne; byle dalej od tych potworуw, ktуre usiіuj№ mnie zabiж, gdy tylko przyjdzie im na to ochota. Palce. Teraz - teraz juї mogіem bezpiecznie myњleж na ucieczk№, albowiem nie byіem w stanie їadnych mych rewolucyjnych postanowieс wprowadziж w їycie - znуw byіem uwiкziony w jednym њwiecie ze swoimi wrogami. Lecz czy naprawdк byli oni moimi wrogami? Tu sіowo „naprawdк” ma specyficzne znaczenie. Tak naprawdк to oni zapewne mdlej№, gdy przypadkiem siк zadrasn№. Tak naprawdк їaden z nich i nie widziaі czіowieka konaj№cego. Tak naprawdк s№ oni statystyczn№, szar№ prуbk№ wielomiliardowego spoіeczeсstwa, oddzielon№ i wyrуїnion№ przypadkow№ awari№ Allaha - przeciкtni ludzie. Tak naprawdк to najprawdopodobniej їaden z nich mnie nie zna, kimkolwiek bym nie byі. Tak naprawdк nic ich nie obchodzк - i to jest najbardziej przeraїaj№ce.Kolejne drzwi. Santana zgasiі lampк. Za drzwiami jasno oњwietlony gor№cymi promieniami sіonecznymi hall. Upaі. Њrodek dnia w њrodku lata. Duchota.

Witajcie na mojej plantacji - skіoniі siк z charakterystycznym uњmiechem na twarzy Czarny.

Luizjana, 1834.

11. Raj Santany

Dla miejscowych atrap byі cudzoziemskim milionerem, Santan№ Philipem Blackiem, ktуry, wykupiwszy ten zahipoteczony maj№tek, przeniуsі siк doс ze swych rodzinnych stron z powodu jakichњ familijnych waњni. S№siedzi go powaїali, poniewaї byі bogaty. Partnerzy w interesach szanowali, poniewaї byі bezwzglкdny. Sіuїba i niewolnicy bali siк go, bo byі okrutny. Damy fascynowaі, poniewaї nie maskowaі їadnej z tych cech. Їona natomiast go kochaіa, bo wiedziaіa - b№dџ wydawaіo siк jej, їe wie - iї w ten wіaњnie sposуb maskuje on swe caіkowicie inne, prawdziwe oblicze. Santanк zaњ wszyscy oni niewiele obchodzili - stanowili wszak tylko zerojedynkowy ci№g w ktуrymњ buforze pamiкcie Allaha.Dom byі duїy, przestronny, sіoneczny. Nigdy nie poznaіem wszystkich tajemnic, jakie kryіy jego niezliczone pokoje. Przydzielono mi jedn№ z kilkunastu sypialni zajmuj№cych pierwsze piкtro zachodniego skrzydіa. Widziaіem stamt№d podjazd, ogrуd, drogк i fragment najbliїszego baweіnowego pola Santany. Sіyszaіem szybuj№ce ciкїko w bezwietrznym powietrzu zaњpiewy Murzynуw pracuj№cych na nim.Sіuїba traktowaіa mnie jak rуwnego mu statusem goњcia gospodarza, najwyraџniej byіa przyzwyczajona do nagіych pojawieс siк Santany i jego przedziwnych przyjaciуі, nie dziwiіo ich to, nie okazywali teї po sobie zdziwienia naszymi nadnaturalnymi zdolnoњciami. Santana nierzadko znikaі na kilka dni, po czym rуwnie niespodziewanie pojawiaі siк - sam b№dџ w towarzystwie tajemniczych nieznajomych. W istocie byіy to eskapady nawet kilkumiesiкczne, lecz z uwagi na nieprawdopodobnie powolny upіyw tutejszego czasu odbierano je jako krуtkie wycieczki. Dowiedziawszy siк o owej wіaњciwoњci jego њwiata, zrozumiaіem, iї Santana nie miaі w ogуle zamiaru podporz№dkowaж siк ї№daniom Nazgula, ze od pocz№tku niewiele sobie robiі ze swej szumnie zwanej banicji.

To nie pierwszy raz koњci№ w gardle mu stajк - wyjaњniі mi przy jakiejњ okazji - Nazgul ma uraz na moim punkcie. W rzeczywistoњci to adwokat; jako przywуdca sprawdza siк bardzo dobrze w koordynacji skomplikowanych dziaіaс, planowaniu dіugofalowych strategii i podejmowaniu nagіych decyzji. Ale to rуwnieї paranoik. Inna rzecz, їe na jego miejscu sam pewnie dorobiіbym siк choroby psychicznej.

Uznajecie tak№ jego wszechwіadzк? Autarchiк jednej osoby?

Myњlaіeњ, їe mamy tu jakiњ parlament czy jak? Owszem, demokracja miіa rzecz, ale pokaї mi parlament, ktуry bкdzie podczas bitwy dowodziі z konia walk№ i ktуry posiada coњ takiego jak honor i prestiї, dziкki ktуrym їoіnierze chcieliby siк pod nim biж, a w Irrehaare na tym to siк wіaњnie opiera.

Santana zatem postanowiі po prostu przeczekaж caі№ sprawк w swej luksusowej kryjуwce. I Llameth zadowolony byі z takiego rozwi№zania; zreszt№, jak siк szybko okazaіo, nie byіa to bynajmniej jego pierwsza wizyta w Luizjanie Czarnego, tutejsze atrapy znaіy go doskonale, straszyіy nim dzieci. Llameth miaі sіaboњж do kilkuletnich chіopcуw. Rzadko znajdowano ich zwіoki.Irrehaare.

12. Oko wszystkowidz№ce: Allah

Czas biegі, niezauwaїalnie umykaіy dni i tygodnie pomiкdzy њniadaniem i obiadem, mijaіo mnie za niewidzialnymi barierami Bram okrutne uniwersum zіudzeс, sen maszyny. Czego nie widzк, nie sіyszк, nie czujк - to nie istnieje. W istocie bowiem po opuszczeniu danego њwiata przez ostatniego gracza, њwiat ten spіaszcza siк w pamiкci operacyjnej Allaha do suchej symulacji, ktуrej odpowiedni wycinek zostanie ponownie przeіoїony na jкzyk dџwiкkуw, kolorуw, zapachуw, dopiero gdy znajdzie siк ktoњ, komu moїna by tк uіudк wstrzykn№ж seriami impulsуw przez wszczepkк do mуzgu. Ci Murzyni nie њpiewaliby, gdybym ja nie sіuchaі. Sіoсce nie њwieciіoby, gdyby nie byіo gracza, ktуry czuje jego promienie. Solipsyzm stechnicyzowany; kaїdy z nas jest Bogiem Allaha. Z drugiej jednak strony, Allah jest naszym Bogiem.

Wytіumaczк ci to na przykіadzie - rzekі Maastrachni wyjmuj№c z kieszeni жwierжdolarуwkк. Byі on jednym z goњci Santany, o ktуrym wiedziaіem, їe jest graczem - wci№ї bowiem, mimo nieustannego przymykania lewego i prawego oka, nie byіem w stanie samodzielnie ich identyfikowaж. Maastrachni byі szczupіy, krуtko przystrzyїony, o ciemnej karnacji; niewiele mуwiі, nie pytany nie odzywaі siк, trzymaі siк zawsze na uboczu, nie wі№czaі do їadnych dyskusji, sam nie zadawaі pytaс, choж na jemu zadane grzecznie odpowiadaі - zachowywaі siк nieco sztywno, byі zawsze spokojny cichym spokojem їyciowych samotnikуw. Atrapy darzyіy do sympati№, budz№c№ u innych graczy zdziwienie i irytacjк; Maastrachni mieszkaі u Santany juї dіuїszy czas.

To jest њwiat o doњж wysokich wspуіczynnikach mitycznoњci i magii. Wiкc tylko sobie pomyњl wyraџnie: ktуra strona monety odpowiada „tak”, a ktуra „nie”.

No i co?

Zadaj jakieњ pytanie i rzuж.

Czy dwa plus dwa jest cztery? Zacz№іem rzucaж. Tak. Tak. Tak. Tak. Bez przerwy wypadaіa reszka, to byіo niesamowite. Czy motyl to roњlina? Orіy. Czy Ziemia jest pіaska? Orіy. Czy istnieje Bуg? Tak, nie, nie, tak, nie, tak, tak...

Zadaіeњ pytanie, na ktуre Allah nie zna odpowiedzi - rzekі obserwuj№cy me poczynania Maastrachni. - Albo na ktуre nie moїna odpowiedzieж tylko twierdz№co czy przecz№co.

Siedzieliњmy na pomaraсczowo rozsіonecznionej cukierkowym zachodem sіoсca werandzie; Maastrachni, w przewiewnej biaіej marynarce, z lask№ na kolanach, s№czyі powoli chіodn№ herbatк. W zagrodzie za odnog№ parku ujeїdїano dzikie konie, dochodziіy stamt№d pokrzykiwania jeџdџcуw i widzуw, tкtent galopu poskramianych zwierz№t. W domu panowaіa senna cisza sierpniowego wieczoru.

A gdybym sprуbowaі oszukiwaж? Kontrolowaж rzuty. Lub w ogуle rzucaж sfaіszowan№ monet№.

Jeњli tylko bкdziesz robiі to њwiadomie, jeњli choж raz pomyњlisz o tym, Allah odczyta to i rуwnieї otrzymasz wynik nic nie oznaczaj№cy.

Chcesz powiedzieж, їe on zna nasze myњli? Czyta w nich?

Maastrachni odіoїyі filiїankк. - Oczywiњcie. Na tym to siк opiera. Їadnych czynуw. Tylko myњli.Chwilк siк zastanawiaіem.

Czemu wiкc - spytaіem go - Nazgul tak nalegaі, by Santana siк dowiedziaі, co przydarzyіo siк Alexowi i jego ludziom, skoro wystarczyіby rzut monet№?

Nie wystarczyіby.

Przecieї Allah zna odpowiedџ na to pytanie.

Zna.

To dlaczego...

Z wnкtrza domu dobiegі nas miкkki pogіos muzyki fortepianowej.

Marie - rzekі Maastrachni. Marie byіa atrapow№ їon№ Santany.

Dlaczego... - zacz№іem ponownie.

Bo to wiadomoњж zbyt waїna. Allah to komputer, myњli algorytmami, w jego „szaleсstwie” jest wprogramowana mu na samym pocz№tku metodycznoњж i precyzja; czкњж zasad zіamaі najjaskrawiej jak moїna, a pozostaіych przestrzega z mechaniczn№ dosіownoњci№. Przypuszczam, a jest to koncepcja Santany, iї chodzi tu o zakaz ingerowania przez Allaha wњwiaty Irrehaare jako strony. To jest logika komputera, on moїe ci obliczyж co do grama masк Sіoсca, a w chwilк potem poda zі№ datк, bo urїniкty informatyk przeskoczyі z jak№њ pкtl№ o jedn№ komуrkк za daleko.

Sceptycznie przyj№іem te wyjaњnienia. Wszak „waїnoњж” kaїdej informacji jest wysoce wzglкdna. Pomyњlaіem sobie: Allah po prostu ujawnia, co chce. Nie wyci№gn№іem jednak wуwczas gікbszych wnioskуw z tej konstatacji.Maastrachni mуwiі i mуwiі; Marie przestaіa graж, wyszіa na werandк. On siк nawet nie obrуciі, mуwiі dalej z tкp№ zaciкtoњci№, choж wiedz№c o jej obecnoњci powinien zmieniж temat, zamilkn№ж - nie jest dobrze, gdy atrapy zbyt wiele siк domyњlaj№.Marie zatrzymaіa siк, spojrzaіa na mnie, na plecy Maastrachniego, uniosіa brwi. Taka doskonaіa. Koronki i jedwabie jak mgіa wokуі niej. Wіosy biaіe lodow№ biel№ њniegu, jasna skуra troskliwie chroniona przed ultrafioletem. Ruchy bogini. Potrz№њnie gіow№ i niebo zapіacze. Odwrуж wzrok od tych ust.Uњmiechnкіa siк i odeszіa; їadna chwila nie jest tak piкkna, by trwaж wiecznie.

13. Miіoњж w Irrehaare

Klara, jeszcze jeden gracz goszcz№cy u Santany, zagadniкta podczas k№pieli w zakolu pobliskiej rzeki o dziwne zachowanie Maastrachniego, rozchichotaіa siк dziko.Podpіyn№іem do niej, rozpryskuj№c wodк na wszystkie strony.

Maastrachni to wariat - rzuciіa, wymykaj№c siк z mego uchwytu.

Nie powiedziaіbym.

Ty wiesz, kim on jest w rzeczywistoњci?

Kim?

To assasin Imperium Islamskiego.Wmontowali mu wszczepkк, bo zostaі przerzucony do Europy ze swoj№ grup№ dla wykonania jakiegoњ zadania.

Sk№d wiesz?

Sam mi powiedziaі.

To czyni z niego przestкpcк, ale nie szaleсca.

Klara unosiіa siк na wodzie z rкkami pod gіow№, mruї№c oczy przed sіonecznymi odblaskami tancz№cymi po powierzchni rzeki i promieniami samego sіoсca.

Maastrachni byі czіowiekiem Samuraja. Otrzymaі polecenie zabicia Santany, aby Samuraj mуgі go pochwyciж na swoim terytorium. No i przedarі siк przez kontrolowane przez nas Bramy, dotarі do tego њwiata, poczekaі na przybycie Santany i zabiі go. Niestety, zobaczyі Marie. Zakochaі siк w niej.

Tak?

Klara obrуciіa siк, spojrzaіa zdumiona. Zanurkowaіa i wypіynкіa przy mnie, w cieniu stromego brzegu.

Nie rozumiesz? On siк w niej zakochaі. Zakochaі siк w atrapie! Wiedziaі, їe to atrapa, nie jest њlepy jak ty. Zakochaі siк i zostaі tu.

A Santana?

Jakimњ cudem wrуciі; pozwoliі mu zamieszkaж u siebie. Wyeliminowaі w ten sposуb niebezpiecznego gracza z armii Samuraja. Ma go na oku. Uzaleїniі od siebie.

Czasami zapominaіem, їe to tylko Irrehaare, zіuda i faіsz, i wуwczas w їaden sposуb nie mogіem zrozumieж tych ludzi.

I co? Nie przeszkadza mu to? Pilnuje ich bez przerwy czy jak?

Klara zaњmiaіa siк.

Przecieї on dobrze wie, їe Marie go zdradza z Maastrachnim - to w ten sposуb sprawuje nad nim kontrolк. A Marie jakoњ kocha ich obu; Maastrachni cierpi, biedny idiota.

Chyba jestem tкpy.

To atrapa! Atrapa! Nie rozumiesz? Maastrachni jest szalony, kocha atrapк! Podprogram Allaha!

Spojrzaіem na Klarк, czarnowіos№ nimfк o narkotycznie bікkitnych oczach i skуrze jak aksamit.

A kim ty naprawdк jesteњ? - spytaіem po dіugiej chwili intymnego milczenia.

Lepiej, їebyњ nie wiedziaі - szepnкіa, њci№gaj№c mnie w gікbinк.

Nastкpnego dnia dowiedziaіem siк od Llametha, iї gracz posіuguj№cy siк postaci№ Klary w њwiecie rzeczywistym jest osiemdziesiкciooњmioletnim emerytowanym policjantem.Widziaі jak zbladіem. Zarechotaі, poklepaі siк po swych krzywych nogach.

A tyњ myњlaі, їe co? Їe Allah sczytuje obrazy postaci ze zdjкж graczy z banku danych? - zaskrzeczaі ubawiony. - Toї kaїdy wybiera wіaњnie tak№ osobк, jak№ nie jest, a chciaіby byж! To dlatego w Irrehaare tylu jest mкїczyzn o ciaіach Dallego, a kobiety jedna w drug№ Afrodyty!

W takim razie, kim ty jesteњ naprawdк, pokrako? - warkn№іem.

A zgadnij, zgadnij.

14. Nie tylko Allah

Okazaіo siк, iї to nie koniec cudуw Irrehaare. Po trzech tygodniach pobytu w Luizjanie w koсcu wyksztaіciіa siк u mnie zdolnosж identyfikacji graczy. Chodziіem po domu i mrugaіem. Zafascynowany obserwowaіem przedziwne wyostrzenie siк zarysуw sylwetki Czarnego, Llametha, Klary, Maastrachniego, Ausburga, Kreny’ego. Spotkaіem jeszcze kogoњ; nie wiem, jak tк osobк sklasyfikowaж. Nie jestem nawet pewien jej pіci. Byж moїe byі to wirus, byж moїe jakiњ tajemniczy gracz o niesamowitych wspуіczynnikach. Szedіem alejk№ w cieniu szpalerуw niskich drzew ukochanego sadu Santany, przyroda graіa na peіnym spektrum subtelnych wraїeс piкkna i naturalnoњci, wiaі lekki wiatr, czuіem siк pуіbogiem - on wyszedі zza zakrкtu. Zamrugaіem: tego typu rozsіonecznionego a ostrego rozemglenia konturуw sylwetki nie spostrzegіem jeszcze u їadnego z graj№cych, zbiіo mnie to z tropu. Tamten byі juї przy mnie. Dziwne - teraz nie potrafiк sobie przypomnieж їadnych szczegуіуw postaci nieznajomego; wysoki? niski? jakie wіosy? jakie ubranie? Pamiкtam, їe siк uњmiechaі. Podaі mi coњ - broс. W tym њwiecie mogіa to byж tylko szabla kawaleryjska. Wzi№іem dar; nieznajomy odszedі, znikn№і. Pojкcia nie miaіem, o co w tym wszystkim chodziіo.Chowaj№c szablк pod іуїko pomyњlaіem: jeszcze jeden mit, Irrehaare to tygiel wszelkich moїliwych baњni, podaс, archetypуw i toposуw; musiaі siк tu pojawiж jakiњ Nieznajomy, Tajemniczy z duїej litery pisany, jakaњ misja i њwiкty artefakt. Lecz nikomu nie opowiedziaіem o pochodzeniu szabli.Wieczorem natkn№іem siк, teї w sadzie, na waікsaj№cego siк bez celu wielkiego wilczura Santany, Ikiego. Jego teї wyostrzyіo.

Nie wiem, kim on jest poza Irrehaare - odpowiedziaі na moje pytanie Santana. - Pewnie zapalonym kynologiem, ktуry wі№czyі siк na chwilк w postaж psa, by sprawdziж poprawnoњж algorytmуw symulacji. I miaі pecha zrobiж to w nieodpowiedniej chwili, jak my wszyscy. - Przypomniaіem sobie goryla z ogrodu Nazgula w Astro.

Przyszіo mi do gіowy, ze skoro odrуїniam graczy, to moїe rуwnieї dostrzegam juї Bramy. Wyprosiіem wiкc u Santany klucz do piwnicznej sali przejњж; byі zdumiony moj№ stanowczoњci№.Zszedіszy na dуі po niebezpiecznie њliskich schodach, z zapalon№ lamp№ w rкku, otworzyіem i zamkn№іem za sob№ їelazne drzwi. Lampк ustawiіem na stoliku i przyst№piіem do badaс. Mimo wpatrywania siк z uporem w przestrzeс ponad biaіymi liniami progуw, nie zobaczyіem tam nic niezwykіego. Stan№іem na њrodku heksagonu. Dalej nic. Zacz№іem chodziж wokуі њcian pomieszczenia, licz№c, їe znajdк wreszcie k№t - jeњli rzecz od tego byіa uzaleїniona - z ktуrego w koсcu ujrzк Bramy. Nie znalazіem. Trudno; mam czas, poczekam, sprawdzк jeszcze pуџniej.Przy liniach progуw wypisano orientacyjne nazwy miejsc przeniesieс. Pocz№wszy odBerlina, id№c zgodnie z ruchem wskazуwek zegara, byіy to:Maehatt,DickRiver,Pekin V,Caesia’s HouseiKilimanjaro. Korciіo mnie, by sprуbowaж samodzielnego przejњcia, chociaїby do Berlina, i poжwiczyж sterowanie procesem kreowania swej postaci w nowym њwiecie. I najpewniej zrobiіbym to, gdybym nie dostrzegі owej kartki. Leїaіa pod stolikiem, tuї przy jego jedynej nodze - maіy, biaіy, nieco zmiкty, prostok№tny њcinek papieru z nakreњlonymi piуrem kilkoma sіowami. Zaciekawiіa mnie, nic wiкcej; w koсcu to tylko kartka. Podniosіem j№, zbliїyіem do lampy.

Santana:od mezozoiku idzie przez ci№g wirus zwierciadlanywieczуr 14 luty 54 na KilimandїaroCavalerr

15. Chmury nad rajem

Kto to jest Cavalerr? - spytaіem Kreny’ego podczas kolacji.

Nad dіugim, zastawionym srebrem i porcelan№ stoіem unosiі siк szum przyciszonych rozmуw, szybkich szeptуw, krуtkich wybuchуw њmiechu; prуcz graczy zasiadaіy przy nim tylko cztery atrapy i mogіem byж pewien, їe їadna z nich nie usіyszy pytania.

Cavalerr? - zdziwiі siк Kreny. - To killer na usіugach Yerltvachoviciиa. Gdzie o nim sіyszaіeњ? A moїe go sobie przypomniaіeњ?

W№tpiк, czy kiedykolwiek coњ sobie przypomnк - pokrкciіem gіow№ unosz№c kieliszek. - Amnezja totalna.

Kreny wyd№і policzek. - Nigdy nic nie wiadomo, nie b№dџ takim pesymist№.

Ja juї siк po prostu przyzwyczaiіem do tej sytuacji. - Zastanawiaіy mnie wіasne sіowa. - Prawdк mуwi№c, nie byіbym bynajmniej zadowolony z powracania pamiкci. Wolк byж tym, kim jestem teraz, chociaї wіaњciwie jestem nikim; bojк siк odkryж zbyt wiele.

Kreny popatrzyі na mnie dziwnie.Kreny miaі postaж jasnowіosego dziewiкtnastolatka, prawdziwego poіudniowoamerykaсskiego Apollina; jego miejsce startowe znajdowaіo siк wіaњnie w tej Luizjanie. Naprawdк jednak byі profesorem historii po szeњжdziesi№tce, po dwуch zawaіach i trzech zerwanych kontraktach maіїeсskich niskich stopni. Wchodz№c do Irrehaare wybraі spoњrуd dostкpnych zestaw wspуіczynnikуw o najwyїszym szczкњciu, w efekcie prawie wszystkie pozostaіe cech zewnкtrznych miaі bliskie zeru. Byі jedynym graczem znanym Santanie (prуcz Samuraja), ktуry po awarii Allaha nie umarі jeszcze ani razu.

A wirus zwierciadlany? - zagadn№іem go ponownie po deserze.

Sіuchaj... - zacz№і, zmarszczywszy powoli brwi - bardziej ten gest pasowaі do profesora, niї nastolatka.

Pokazaіem mu kartkк; zamilkі.

W piwnicy, koіo Bram, parк godzin temu - wyjaњniіem.

Kreny strzeliі palcami na lokaja. Przekazaі mu szeptem jakieњ polecenie; Murzyn podszedі do Santany, pochyliі siк nad nim i chwilк coњ tіumaczyі - Santana wydawaі siк zirytowany popatruj№c tak na Kreny’ego nad stoіem z t№ swoj№ kwaњn№ min№. W koсcu skin№і gіow№. Przeprosiі, wstaі. Kreny wstaі rуwnieї. Podniosіem siк i ja.Przeszliњmy do biblioteki. Santana zapaliі cygaro - plantator peіn№ gкb№.Za otwartymi oknami, w chіodnym wieczornym powietrzu, niosіa siк gіoњna muzyka cykad. W oddali rїaі koс, ktoњ kogoњ woіaі.

Co jest, Kreny? Musisz w њrodku kolacji?

Czas - mrukn№і Kreny i podaі Santanie kartkк.

Santana odczytaі wiadomoњж, zerkn№і na mnie pytaj№co; skin№іem gіow№.

Jak dawno nie zagl№daіeњ do piwnicy? - spytaі go Kreny.

Cholera, іadnych parк dni.

Szczкњcie, їe Adrian tam zeszedі. Trzeba bкdzie skoczyж na Kilimandїaro i sprawdziж datк.

Mam kalendarz tego ci№gu do czterech skokуw, zaraz ci powiem. - Santana odіoїyі cygaro, odszukaі na pуіce biblioteczki cienk№, twardo oprawion№ ksi№їkк, wetkniкt№ miкdzy astrolabium a klepsydrк, i przekartkowaі j№. - Czternasty luty to byі tam wczoraj rano, teraz powinien byж juї... - zerkn№і na zegar - ...dwudziesty siуdmy.

Kreny rozsiadі siк w fotelu.

Zwierciadlane s№ powolne - rzuciі.

Nie tak wolne jak ten њwiat. Trzeba siк zbieraж.

Moїe wystarczyіoby daж znaж Nazgulowi? W koсcu przecieї i do niego dojdzie.

Nazgul bкdzie wyczekiwaі. Zreszt№ w Astro wykres magii jest pіaski jak decha, moїe im siк wcale nie rzuciж. A chociaїby. - Czarny odіoїyі ksi№їkк. - Nazgul wyczeka, їeby nam przypadkiem nie zrobiж przysіugi.

Bкdк wam przerywaі, dopуki mi nie wytіumaczycie, co siк wіaњciwie dzieje - warkn№іem; ignorowanie mnie weszіo im w krew.

Czego nie rozumiesz? - westchn№і Santana i zacz№і mуwiж nie poczekawszy na odpowiedџ.

Wirus zwierciadlany to wirus odbijaj№cy siк na kolejne њwiaty przez pіaszczyzny Bram, zwykle w pionowym ukіadzie ci№gu. Jest mniejszy i powolniejszy od nieograniczonych praktycznie wirusуw miejscowych, ktуrych przedstawiciela miaіem okazjк ujrzeж nad Stonehenge. Z uwagi jednak na sw№ zdolnoњж rozmnaїania i przekraczania granic њwiatуw oraz symulacyjn№ atrapow№ inteligencjк, a przede wszystkim na niemalїe ludzk№ zajadіoњж w polowaniu na graczy, stanowi on najgroџniejsz№ odmianк wirusa. Przybiera zwykle humanoidaln№ postaж - potкїny jest potкg№ magii i w њwiatach realistycznych znowu nie tak trudno go zniszczyж. Po kaїdym kolejnym odrodzeniu jest jednak coraz ostroїniejszy: teraz juї w ogуle omija podobne њwiaty. Luizjany zaњ prawie na pewno nie ominie.

Moїe ominie - mrukn№і bez przekonania Kreny.

Aї takiego szczкњcia to ty nie masz.

To co? Emigrujemy?

Santana spochmurniaі. Niby sam to zaproponowaі, lecz najwyraџniej przeprowadzka byіa mu nie w smak.

Sam mi mуwiіeњ, їebym siк nie przywi№zywaі do przedmiotуw - wytkn№іem mu.

Spojrzaі na mnie wrogo.

Od mezozoiku jest z trzydzieњci skokуw w ci№gu. Jak nie wiкcej - rzekі z wytrenowanym opanowaniem, zastanawiaj№c siк gіoњno. - Mimo wszystko mamy jeszcze czas. Moїemy sprуbowaж.

Kreny popukaі siк w gіowк. - I kto z tob№ pуjdzie?

Llameth.

Ta, Llameth pуjdzie, Llametj to sadomasochista. Kto wy, Cienie jesteњcie? Myњlisz, їe we dwуjkк dacie radк? - Kreny z politowaniem odwin№і gуrn№ wargк.

W odpowiednio realistycznym њwiecie.

Realistyczne њwiaty to on dawno przestaі odwiedzaж.

Tchуrz jesteњ.

Wiem o tym.

Santana odwrуciі wzrok, poprawiі mankiety.

Ty chcesz go zniszczyж? - spytaіem go, zdumiony. - Chcesz zniszczyж ten wirus, zanim tutaj dotrze, tak? Tak?

Czarny twardo milcz№c potwierdziі me przypuszczenie.Machn№wszy rкk№ Kreny wstaі i wyszedі.Milczeliњmy nadal.

Powiem Ausburgowi, to ciк odprowadzi w jakiњ bezpieczny њwiat poza ci№giem - rzekі wreszcie Santana, czкstuj№c mnie cygarem. - I niech ci siк nic podobnego nie marzy.

Odgryzіem koсcуwkк, zapaliіem i oczywiњcie automatycznie sprzeciwiіem siк Czarnemu.

Pуjdк z wami.

Zgіupiaіeњ - sarkn№і.

Podaj mi dwa logiczne argumenty przeciwko temu pomysіowi.

A odpieprz siк z tymi swoimi argumentami! To po prostu idiotyzm, i dobrze o tym wiesz. Nie doњж, їe miaіbym na gіowie tego cholernego wirusa, to jeszcze miaіbym bez przerwy pilnowaж ciebie, ktуry sam nie wiesz, czego nie pamiкtasz, dopуki to po tobie nie przecwaіuje. - Santana, rozkojarzony, ze њlepym gniewem odkopaі zawiniкty rуg dywanu. - W twoim przypadku Nazgul miaі racjк, ty rzeczywiњcie jesteњ chodz№c№ bomb№ zegarow№! Nie bкdк niepotrzebnie zwiкkszaі ryzyka. - Pochwyciі moje spojrzenie. - Tak, wiem: i mуwiк jak Nazgul!

Santana. Mnie nie moїna zabiж.

To go zgasiіo. Zwaliі siк w fotel, zagapiі w noc; artystycznie wydmuchiwaі dym - zaci№gaj№c siк, od czasu do czasu zerkaі na mnie taksuj№co.

A dlaczego ci tak na tym zaleїy, co?

Powiedzmy, їe mam doњж robienia za niepeіnosprawnego nieszczкњnika, ktуry potrzebuje niaсki, їeby przejњж parк Bram.

Bo potrzebujesz.

Chciaіbym przestaж potrzebowaж.

A sk№d wiesz...

Nie wiem.

Uњmiechn№і siк, zmruїyі oczy. Dџgn№і w mym kierunku cygarem.

Ty siк zmieniasz, Adrian. Teraz nie udaіoby mi siк tak spokojnie poodcinaж ci palcуw. Prawda? Teraz nie jesteњ juї taki nijaki. Zmieniasz siк. Moїe nie pamiкж, ale coњ odzyskujesz na pewno.

16. Raj opuszczony

Llameth siк zgodziі, oczywiњcie. Pozostali znani mi gracze goszcz№cy u Santany na wieњж o zbliїaj№cym siк wirusie zwierciadlanym czym prкdzej udali siк do piwnicy; їaden nie wrуciі. Wyj№tek stanowiі Maastrachni.

Nawet jak wszyscy uciekniemy, on i tak wyczuje, їeњmy tu przebywali - powiedziaі Santanie. - Zniszczy wszystko i wszystkich, ktуrzy mieli z nami stycznoњж. - Przez „wszystkich” rozumiaі ludzkie atrapy. - Zabije j№.

Santana wydaі jeszcze zarz№dcy szereg poleceс, wygіosiі kilka kіamstw na uїytek miejscowych, przygotowaі ekwipunek... przed pуіnoc№, niecaіe siedem godzin od znalezienia przeze mnie kartki, i on zeszedі do piwnicy. Czekaliњmy na niego w њrodku heksagonu, Llameth ssaі krew z lewego nadgarstka, ktуry byі sobie przeci№і jednym ze swych noїy. Czarny zamkn№і starannie drzwi, klucz wzi№і ze sob№.O 23.48 czasu Luizjany przeszliњmy na Kilimandїaro.

17. Tropiciele

Reguіy rz№dz№ce przemieszczaniem siк postaci graczy pomiкdzy њwiatami Irrehaare stanowi№ wypadkow№ wypaczeс systemu spowodowanych awari№ Allaha - czy, jak kto woli, wejњciem Samuraja - i zaszczepionych komputerowi fundamentalnych zasad, na ktуrych wzniesiono to krуlestwo marzeс. Allah staraі siк usystematyzowaж szaleсstwo i przypadek - i w ten sposуb powstaіy Bramy, ich heksagony, ci№gi i piony oraz prawa przejњж. Przez Bramк nie moїe siк przedostaж їaden czіowiek czy zwierzк, o ile nie jest postaci№ kierowan№ przez gracza. Kaїda taka postaж wkraczaj№c do nowego њwiata jest automatycznie doс przystosowywana, przy czym stopieс i rodzaj owego przystosowania mog№ byж przez ni№ modyfikowane - o ile jest przytomna, posiada odpowiednio wysokie wspуіczynniki i umiejкtnoњж koncentracji w danej chwili. Odnosi siк to rуwnieї do wszystkich posiadanych przez ni№ przedmiotуw czy teї caіych martwych wycinkуw otoczenia ruchomych na tyle, by przenieњж siк z ni№ za liniк progu. Brzmi to jak zbiуr przepisуw gry - bo teї tym wіaњnie jest.Zabieraj№c ze sob№ їywnoњж, zapasowe ubrania, pistolety i szable - bardziej niї o te konkretne przedmioty, chodziіo nam o ich ideк: w jakimkolwiek bowiem њwiecie siк nie znajdowaliњmy, broс pozostawaіa broni№, odzieї odzieї№ - choж zmieniaіy siк i nasze ciaіa, a moje najbardziej, choж zmieniaі siк caіy ten ekwipunek. Przechodziliњmy tam i z powrotem, od Bramy do Bramy, w ramach jednego ci№gu drzewa heksagonуw. Kalejdoskop: niebo bіekitne, seledynowe, czerwone, br№zowe i czarne; sіoсca i ksiкїyce jak otwieraj№ce siк i zamykaj№ce њlepia kosmosu; nagіe skoki temperatury, turtura hipotermicznych dreszczy, cieplnych udarуw; miasto, pustynia, las, jaskinia, morze, wnкtrze pomieszczenia. Piekielny rajd. W kilkadziesi№t minut zagкszczone godziny i dni.Zatrzymaliњmy siк, po odzieniu s№dz№c, w њredniowieczu. Wieczуr. Powietrze chіodne, wilgotne. Zachwaszczona і№ka przylegaj№ca do puszczy. Wychodz№c trуjtкcz№ z Bramy o maіo nie wpadliњmy wprost w trzeszcz№ce wysokim pіomieniem ognisko. Musiaіo siк znajdowaж dokіadnie na њrodku heksagonu, wnosz№c z k№ta, pod jakim podchodziliњmy do Bram.Santana potwierdziі to przypuszczenie.

Na samej osi - mrukn№і ogl№daj№c siк na Bramy.

Ile to skokуw? - spytaі Llameth, wypatruj№c czegoњ w ciemnej њcianie puszczy. - Trzynaњcie?

Czternaњcie - poprawiіem go.

Moїe byњ siк tak pomodliі? Co? Santana?

Moїe. A moїe zaczekamy na tego piromana.

Llameth wywin№і usta w charakterystycznym dla niego, szyderczo-okrutnym uњmiechu. - Dіugo czekaж nie bкdziemy.Obserwowaіa nas jakiњ czas, nim wyszіa z cienia drzew. Przez ramiк przewieszony miaіa іuk, niosіa ustrzelonego zaj№ca. Mrugn№іem: gracz.Zaj№ca rzuciіa na ziemiк przy ognisku. Јuk i koіczan zdjкіa.

A ciebie nie znam - rzekіa przypatruj№c mi siк badawczo. Dziwna byіa ta zaciкtoњж, z jak№ ostentacyjnie ominкіa wzrokiem Santanк, nawet ja j№ zauwaїyіem; zerkn№іem na niego szybko.

Czarny, odwracaj№c siк ku mroczniej№cym falom przyleњnych pуl, uњmiechn№і siк sarkastycznie. - To atrapa, nie widzisz?Kobieta i Llameth mrugnкli niemal jednoczeњnie.

Juї nie - zauwaїyі kaleka. - Juї jest identyfikowalny.

Duїo bym daі teraz za lustro.Nie zrozumiaіa zapewne, o czym mуwi№, ale nie podjкіa tematu.

Tak sobie myњlaіam, їe jednak pуjdziecie w dуі na niego.

To ty j№ pomiкіaњ - stwierdziіem. - Tк kartkк Cavalerra w Luizjanie.

On siк zawsze zamykaі jak w twierdzy, nie chciaіo mi siк burzyж mu tego piкknego domu.

Wci№ї na niego nie patrzyіa, lecz wiedziaіem, їe mуwi o Santanie. Santana byі osi№ jej myњli.

A co ty tu w ogуle robisz? - zagadn№і j№ Llameth. - Nazgul wysіaі ciк, їebyњ na nas czekaіa?

Szukam Alexa.

18. Miіoњж poza Irrehaare

Nazgul podczas kolejnej wizyty w owej њwi№tyni w Zewnкtrzu wymodliі odpowiedzi na szereg nowych waїnych dlaс pytaс - Allah byі tam ustкpliwy jak nigdzie. Wypіynкіa miкdzy innymi sprawa druїyny Santany. Okazaіo siк, iї jednemu z zabitych, samemu Alexowi mianowicie, udaіo siк wydostaж z terytorium Samuraja przemykaj№c siк Obwodnic№, a potem Zewnкtrzem - co notabene jest bardzo czasochіonnym sposobem podrуїowania. Oczywistym byіo, iї, z racji takiego, nie innego przestrzennego ukіadu drzew ci№gуw, pierwszy heksagon, do ktуrego uda mu siк dotrzeж, bкdzie ktуrymњ z heksagonуw niїszej czкњci pionu Astro. Niespodziewanie Alex zyskaі na waїnoњci: byі pierwszym graczem, ktуremu powiodіa siк ucieczka z imperium Samuraja do wolnych pionуw okrкїn№ drog№ przez Zewnкtrze. Strona, ktуra pozna tajemnicк tej drogi, zyska moїliwoњж niepostrzeїonego przerzucenia dowolnej liczby ludzi do centralnych њwiatуw wroga. Alex, przez zamkniкte w swej gіowie wspomnienie, staі siк bezcenny. Nie naleїaіo liczyж, iї Samuraj nie wie tego, czego zdoіaі siк dowiedzieж Nazgul, na pewno byіa juї w toku jakaњ kontrakcja. Tymczasem, pуki nikt nie wiedziaі, gdzie konkretnie znajduje siк Alex, nie moїna byіo mu pomуc. Rozesіano zatem tropicieli: graczy o wysokich wspуіczynnikach intuicji, magii i szczкњcia. Jak na razie jedyny skutek tej operacji stanowiіa informacja o postкpowaniu w gуrк pionu wirusa zwierciadlanego zdobyta z ostrzeїeс pozostawionych przyjacioіom Yerltvachoviciиa przez jego killera. To wіaњnie Arianne pierwsza przyniosіa j№ do Star Mexico.

I co na to Nazgul? - spytaіem.

Przeіknкіa przeїuwany akurat kкs miкsa, nim odpowiedziaіa. Zapadіa juї noc, gor№ca jasnoњж rozskrzeczanego pіomienia zaњlepiіa i przykuіa nasze oczy, istniaі tylko ten ogieс - i ciemnoњж.

Porozsyіaі ludzi z poleceniem ewakuacji zagroїonych њwiatуw, ale Astro za zagroїone nie uwaїa - wzruszyіa ramionami. - Czeka.

Arianne byіa niska, szczupіa, ciemnowіosa; piкkna wyrazistym kobiecym wyobraїeniem ideaіu urody. Juї sama ta naddoskonaіoњж, bez potrzeby przymykania powiek, wyrуїniaіa j№ wњrуd atrap. Wszyscy spotkani dot№d przeze mnie gracze mieli wygl№d anioіуw. Lub demonуw, pomyњlaіem spogl№daj№c na Llametha.

I jak ci mуwi ta twoja intuicja? - burkn№і. - Jest tu Alex, hк?

Nie ma. Ale jest wirus.

Santana mimowolnie spojrzaі na ni№, chociaї dot№d starannie tego unikaі, zapewne w obawie napotkania jej wzroku.

Sk№d wiesz?

Och, jest juї trzy skoki w gуrк. Szіam ci№giem od Astro staraj№c siк wyczuж Alexa. Obozowaіam tam wіaњnie miкdzy Bramami, kiedy odbiіo go przez jedn№ z nich. Ledwo zd№їyіam uciec.

Widziaіaњ go??

Schemat Krysztaіowego Jeџdџca. Nic nowego. Krysztaіowy rycerz na krysztaіowym rumaku. Wyїsi od Bramy. Goњж musi mieж z trzy metry bez heіmu. Lanca, miecz, topуr, kusza. Praworкczny. Kolczuga. Tyle spostrzegіam.

Czarny wyraџnie miaі jej za zіe, їe nie powiedziaіa tego od razu. Wysіaі natychmiast Llametha na krуtkie skoki przez wszystkie szeњж Bram, by orientacyjnie okreњliж tempo upіywu tutejszego czasu, na wypadek gdyby przyszіo nam tu stoczyж walkк. Sam odszedі na pobliski pagуrek, wbiі na jego szczycie w ziemiк miecz i uklкkn№і przy nim; modl№c siк do Boga, modliі siк do maszyny. Miaіy te modіy na celu - jak przypuszczaіem - zbadanie miejscowego wspуіczynnika oporu magii i mitycznoњci, a ponadto, o ile to moїliwe, wywoіanie proroczej wizji dotycz№cej wirusa - to w ten wіaњnie sposуb Nazgul i inni „rozmawiali” z Allahem.Llameth w nieregularnych odstкpach czasu pojawiaі siк, po czym znikaі w nastкpnej Bramie. Sumiennie obracaіem pуіminutow№ klepsydrк za kaїdym razem, gdy przesypaі siк w niej piasek. Arianne jakiњ czas przygl№daіa siк temu. Skoсczywszy jeњж, wstaіa, popatrzyіa z jakimњ dziwnym roztargnieniem w ogieс i odeszіa wolno ku zatopionemu w modlitwie Santanie. Wspiкіa siк na szczyt i zatrzymaіa przed mieczem. Przez moment wygl№daіo to tak, jakby Czarny modliі siк do niej; widziaіem ich kamienno nieruchome cienie na tle aksamitnej kurtyny nocy. Potem Santana wstaі. Musieli coњ mуwiж, ale nie dosіyszaіem nawet szeptu echa tego dialogu.Klepsydra: siуdma minuta.Llameth wyszedі z ostatniej Bramy, podkuњtykaі do ogniska.

Ile? - spytaі.

Siedem i jakieњ piкж sekund.

To daje iloraz bliski piкciu. Doњж szybki њwiat. Nawet z poprawk№ na przejњcia.

Zwaliі siк na kamieс obok.Piкtnaњcie sekund, jakie odliczaі w kaїdym s№siednim њwiecie, po podzieleniu dawaіo w efekcie sredni№ wzglкdnego tempa upіywu czasu. Oczywiњcie byіa to metoda prymitywna i zawodna, caіy ci№g bowiem mуgі posiadaж chronopatyczn№ skazк - niemniej zwykle, jak mnie zapewniano, zdawaіo egzamin.Llameth odszukaі wzrokiem Santanк i Arianne; wyszczerzyі krzywe resztki zebуw.

To dopiero, kurwa, jest para.

Mhm?

Oni naprawdк s№ maіїeсstwem.

Poza Irrehaare?

No mуwiк. A tutaj, juї po zamkniкciu, urodziіo im siк dziecko.

Dotarіo do mnie znaczenie tych sіуw, lecz dіug№ chwilк nie mogіem zrozumieж, o co chodzi Llamethowi.

Jak to - dziecko?

Dziecko! - parskn№і. - Atrapowe! Co, myњlaіeњ moїe, їe ona w rzeczywistoњci... jak to siк mуwiіo? ...zaszіa w ci№їк? Irrehaare, Irrehaare. Urodziіa tu atrapк - zaњmiaі siк.

Cisn№іem polano w ogieс.

I co?

Ano, zabili je. Miaіo juї ze dwa lata. Mуwiіo. Tego nie mogli wytrzymaж.

19. Czekaj№c

Arianne wrуciіa kwadrans pуџniej. Z jakiegoњ powodu byіa z siebie niezmiernie zadowolona. Wymusiіa na mnie, bym jej opowiedziaі o amnezji. Nawet Llamethowi, gdy j№ o coњ zapytaі, odpowiedziaіa bez tego pogardliwego, opryskliwego potrz№њniкcia gіow№, jakim obdarza kalekк wiкkszoњж osуb wychowanych w њwiecie, gdzie kaleki znajdziesz tylko na obrazach Boscha.Rankiem wycieсczony Santana zdecydowaі, iї przyjmiemy pojedynek z wirusem wіaњnie tutaj. Widziaі go w swej wizji, zawracaj№cego ku heksagonowi. Wyczuі nas. Krysztaіowy Jeџdziec. Arianne bez sіowa przeszіa przez jedn№ z Bram, wrуciіa, zabraіa broс, mruknкіa coњ o Alexie, zdumiewaj№co ciepіo poїegnaіa siк z mкїem i spruіa krуtk№ tкcz№ w s№siedni sen Allaha.Sіoсce wychynкіo nad puszczк bladorуїowym, strzкpiastym owalem. W ciemnozielonej gкstwinie budziіo siк dzikie їycie. Przez niebo mknкіy od zachodu rozgotowane zwaіy burzowych chmur, porywisty chіodny wiatr zmieniaі siк w ciкїki, jesienny wicher. Czekaliњmy.

20. Wirus

Nadjechaі od zachodu, wraz z burz№.Rozgwieџdziіy siк nad lini№ horyzontu lodowo i ogniњcie ostre pobіyski promieni sіonecznych odbijanych od kosmicznie doskonaіej powierzchni krysztaіu, ktуrym byі; dostrzegliњmy ich wirtualne igіy strzelaj№ce nad zielone fale pуl i zagraі w nas strach. Nawet Llamethowi zatrzepotaіy nerwowo wargi, jakby od zbyt wielu modlitw, ktуrych nie byі w stanie wymуwiж w tej ulotnej chwili. Oto wschodziіa jutrzenka mordu. Lуd naszych serc skrzepniкty w myњl - z komputera wszak nie wyjmiesz wiкcej jak wіoїyіeњ; wszystkie zіo Allahowych wirusуw zrodziіo siк w gіowach ludzi, on je sobie tylko stamt№d wypoїyczyі, skopiowaі.

To diabelska maszyna - klкli gracze.

Ale maszyna - mуwiіem zdziwiony. - Nie ma nawet wolnej woli.

Przy tym stopniu zіoїonoњci i autonomicznoњci programуw - mamrotali rozeџleni - pojкcie wolnej woli jako takiej siк rozmywa, nie sposуb juї odrуїniж decyzji od wyboru.

Lecz sk№d moїecie wiedzieж, їe to wіaњnie wola Allaha? Moїe spowodowane to zostaіo deformacjami Samuraja? Moїe Allah w istocie nie ma wyboru? A moїe i jest po naszej stronie? Jak moїecie byж pewni, їe to jego wina?

Ale oni wiedzieli swoje. Bluџni№c Allahowi byli przynajmniej mкczennikami. Usprawiedliwiali w ten sposуb swoje klкski.Allah akbar, Allah akbar .I teraz, widz№c wyіaniaj№cego siк zza kolejnego pagуrka Krysztaіowego Jeџdџca, zrozumiaіem ow№ fatalistyczn№ desperacjк, ktуra staіa siк juї ich cech№ narodow№, wspуln№ cech№ przeklкtego u zarania ludu Irrehaare. Wїarty w mуzg kaїdego z nich, zasysaj№cy wszystkie myњli i uczucia, ten elektroniczny robak, њmiertelny guz, poњrednicz№c miкdzy nimi a juї abstrakcyjnym, bo tak potкїnym SYSTEMEM, wіadny jest jednym krуtkim impulsem str№ciж ich na samo dno piekieі, poddaж najgorszym torturom, wypruж z nich i uczyniж rzeczywistoњci№ najgікbsze ich lкki. A oni nie mog№ na to nic poradziж.W rzeczy samej,Allah akbar .Jeџdziec byі coraz bliїej.Diamentowy pryzmat w pіynnych transformacjach galopuj№cy rуwnym tempem. Koс czіowiek: jedna caіoњж. Jedna przelewaj№ca siк nieprzerwanie z ksztaіtu w ksztaіt szklana rzeџba. Bo tym wіaњnie byі, on i zwierzк, a w gruncie rzeczy jednolity wirus - rzeџb№, szkіem sklкtym w wieczne niedoformowanie, їywym, roztopionym a zimnym; obcym programem szalej№cym po pamiкci operacyjnej Allaha. Krysztaіowe kopyta rumaka wyrzucaіy w powietrze grudy ziemi, odbijaіa siк w jego ciele zieleс trawy, przepeіzaіy po zbroi Jeџdџca mdіo rozlane przez neregularn№ taflк zwierciadіa odbicia nieba i poїeraj№cych je chmur. Fakt, iї koс, rycerz, jego broс, ekwipunek, siodіo - wszystko to stanowiіo їywokrysztaіow№ jednoњж, sk№pan№ w sekundowych њwietlnych refleksach, malowan№ bezustannie rуїnokolorowymi plamami lustrzanych obrazуw, fakt уw znacznie utrudniaі jakiekolwiek dokіadniejsze przyjrzenie siк wirusowi. A pкdziі on ku nam niezmordowanie utrzymuj№c tempo dzikiej szarїy: diamentowe nemezis. Zdoіaіem jednak wypatrzeж podstawowe rуїnice miкdzy nim a jego wyїsz№ historycznie wersj№ opisan№ przez Arianne. Miast lancy miaі kopiк, miast kolczugi peіn№ zbrojк; u siodіa wisiaіa tarcza. Jechaі z podniesion№ przyіbic№. Twarz, jako powierzchnia o zbyt wielkim nagromadzeniu faіd, wklкњniкж, wypukіoњci i spaczeс, tak odbijaіa i zaіamywaіa њwiatіo, їe nie sposуb byіo w tym promiennym obliczu rozpoznaж wiкcej jak dwa pіytkie њciemnienia oczu i pіaski dodatkowy pryzmat ostrego, orlego nosa.Wirus na tyle siк juї zbliїyі, by wzrok mуgі go wpisaж w perspektywк: miaі jakieњ piкж metrуw, piкж i pуі; jeszcze wyїej wznosiі siк grot wspartej w kapturek przy strzemieniu kopii.

I nie zgrywaж mi tu niezwyciкїonych; jakby co, od razu w Bramy. Nie wychodziж poza heksagon.

Llameth mrukn№і potakuj№co. Ja, ktуry Bram nie dostrzegaіem i musiaіem sobie pooznaczaж ich kraсce kamieniami, tylko wzruszyіem ramionami.Santana їachn№і siк. - A ciebie to ja w ogуle nie rozumiem. Po cholerк siк wepchn№іeњ w tк jatkк?Sam nie wiedziaіem, wiкc nic nie odrzekіem. Podj№іem decyzjк w uіamku sekundy, w chwili irracjonalnego buntu przeciwko przeznaczeniu, w chwili absolutnej frustracji - a potem nie bardzo juї miaіem jak siк wycofaж: klasyczny klincz ambicji i dumy.Santana wyj№і zza cholewy koњcian№ rуїdїkк. Poњliniі jej koniec, chuchn№і.Sto metrуw od heksagonu Krysztaіowy Jeџdziec zatrzymaі siк. Wbiі kopiк w ziemiк i wyci№gn№і przeџroczysty miecz.Czarny oblizaі spierzchniкte wargi. - Aa, do diabіa z tym.Tak naprawdк miaі to wszak byж pojedynek pomiкdzy nim, a wirusem, starcie w komуrkach procesora ich tajemniczych wspуіczynnikуw.Santana spojrzaі w niebo, szepn№і doс coњ i wiatr zmieniі kierunek, chmury poczкіy siк cofaж.Jeџdziec wrzasn№і; byі to dіugi, modulowany, wysoki wrzask, nie zawieraj№cy їadnych konkretnych sіуw, zbudowany na gіosceae , wznosz№cy siк i opadaj№cy wraz z migocz№c№ w szklanej dіoni igі№ miecza. Coњ zaczкіo siк dziaж z ziemi№ wokуі nas - jakby siк rozgotowaіa. Santana splun№і na ni№; nie uspokoiіa siк. Jeџdziec wci№ї krzyczaі. Ucichі i zamarі od tego krzyku las, zgubiі siк wicher. Santana splun№і ponownie - a ziemia gotowaіa siк coraz mocniej. Tіuste, ciкїkie jej fontanny, cuchn№ce torfem i zgnilizn№, strzelaіy juї ponad nasze gіowy, utrzymanie rуwnowagi stawaіo siк z sekundy na sekundк trudniejsze; przeraїaj№ce byіo to lokalne trzкsienie ziemi.

Stop. - powiedziaі wreszcie Czarny.

Zapadіa cisza. Grunt znieruchomiaі.Santana zwaliі siк na kolana.

Uwaїajcie na jego tarczк. - rzekі, rozpaczliwie іapi№c oddech.

Bo Jeџdziec juї szarїowaі. Miecz odchodz№cy ukoњnie w bok, jak asymetryczny statecznik. Przyіbiczne lustro na twarzy. Ostra krawкdџ tarczy tn№ca powietrze. Dzikoњж diamentowego wierzchowca. Zіota aureola sieci њwietlnych refleksуw. Brak cienia.Wspi№і siк na wzgуrze, gdzie Santana odprawiaі byі swe nocne modіy. Po czym spadі zeс na nas w straceсczym galopie. Nie sіyszeliњmy charkotliwego zdyszenia konia, bo teї i koс nie oddychaі, bкd№c, podobnie jak sam rycerz, martw№ mas№. Widzieliњmy natomiast przestrzeс za nim, krzywo i aperspektywicznie spryzmatowan№.Pуџniej, wyіawiaj№c z pamiкci zmatowiaіe juї nieco te sceny, oceniaіem, iї caіa walka, od chwili jego wjechania w heksagon, nie trwaіa dіuїej jak minutк. Siі№ rzeczy, samemu odgrywaj№c w tym przedstawieniu rolк, nie widziaіem go caіego, a i te fragmenty, ktуre zarajestrowaіem nim opadіy w miкkk№ glebк niepamiкci, zostaіy przefiltrowane i zdeformowane subiektywnoњci№ mego punktu widzenia.Wspomnienia - obrazy - jak kadry wyciкte ze zbyt wiele razy ogl№danego filmu.Llameth w krzywych piruetach schodz№cy Jeџdџcowi z drogi. Santana odtaczaj№cy siк w tкczк i w Bramк. Jeџdziec powstrzymuj№cy i obracaj№cy konia. Llameth tn№cy jedn№ ze swych krуtkich szabel przez jego pкcinк; pojawiaj№ca siк na jej szkle, jak od ogniowej skazy, czerwona prкga. Straszliwe ciкcie krysztaіowego miecza. Santana wysok№ smug№ kolorуw wystrzeliuwuj№cy z Bramy. Santana њpiewaj№cy, pіon№ca jego rуїdїka. Taniec przeџroczystego wierzchowca. Odciкta rкka Czarnego, jeszcze na ziemi rozwieraj№ca i zaciskaj№ca palce na rуїdїce. Skok Llametha, skaza przez lustro zbroi. Santana trac№cy przytomnoњж w trakcie rozpaczliwego podczoіgiwania siк ku Bramie. Obrуt olbrzymiego zwierzкcia i szarїa na mnie. Blask wielkiej, pіaskiej tarczy, odbicie w ktуrej unieruchamia kazdy przedmiot z siі№ proporcjonaln№ do jego masy. Mуj strach niczym jeszcze jeden obraz: dymna szaroњж odczuж. Mуj miecz, ktуrego imiк brzmi Niemoc. Uskok. Drgniкcie tarczy. Szarpniкty w pуі kroku prawie nie mogк siк ruszyж, zwi№zany ubraniem i orкїem. Tratowany Llameth - mimo to, w jakimњ dzikim, chorobliwym rozedrganiu wszystkich czіonkуw, siek№cy raz za razem brzuch konia; splot powidokуw bіyskуw jego szabel na mej siatkуwce. Widoczne przez szary dym histerii, porozrzucane i pozasypywane wrzeniem ziemi, kopce kamieni. Uwolniony z okowуw lustra tarczy; krysztaіowa klinga w moim brzuchu. Zgniіoїуіty zapach mych wnкtrznoњci. Ziemia. Bуl: siedem gіуw, czarne kіy, њlepe oczy, tysi№ce macek. Jeџdziec, czerwieni№ skaz ciкж Llametha zmuszony do przeіoїenia broni do lewej rкki, nie mog№cy poruszaж gіow№; jego koс, atakiem kaleki i czarami Santany przelewaj№cy siк w bezksztaіtne monstrum, jak њlimak, co zapomniaі nagle, kim jest - paczy siк, potwornieje i pкcznieje. Rycerz z trudem zsiadaj№cy zeс: rozі№czenie siк dwуch szklanych bryі. Rycerz: diamentowy Goliat. Nade mn№. Kat. Doskonaіoњж brzeszczotu. Jestem nieњmiertelny, jestem nieњmiertelny, nie moїna mnie zabiж! Rozsyp siк! Rozbij siк! Roztіucz! Szszcztrszszsz... Deszcz szklanych okruchуw. Na miriady brylantуw. Srebrzy siк i zіoci krysztaіowy dywan. Pкtla mych wnкtrznoњci niszcz№ca jego artystyczny porzadek. Czoіgaj№cy siк na њlepo ku zmartwychwstaniu. Rozwіуczone wszкdzie wokуі zwіoki Llametha, dematerializuj№ce siк nagle. Tкczy. Tкczy. Chcк siк rozpleњж w gobelin barw. Ta chкж: czarna, lodowata, matowa. Brama: blady obraz innej rzeczywistoњci, wpisany w bіyszcz№ce purpurowo, prostok№tne ramy.

21. Santana niezrozumiaіy

Jednak odzyskaі przytomnoњж i udaіo mi siк go wywlec z tego њwiata i њci№gn№ж z powrotem. Patrzyі na mnie, oszoіomiony; tym razem to ja biіem go po twarzy, by wytr№ciж z omdlenia, w ktуrym myњli nie mogіyby odtworzyж jego ciaіa.

Co siк staіo? - spytaі. No i nie wiedziaіem, co mu wіaњciwie odpowiedzieж.

Szklany piasek chrzкњciі pod naszymi stopami. Po Jeџdџcu, koniu i Llamecie nie pozostaі їaden wiкcej њlad. Krew kaleki zniknкіa, jako czкњж jego zwіok, w chwili њmierci. Krew Santany z powrotem kr№їyіa mu w їyіach: prawo zachowania masy i energii obowi№zuje rуwnieї w Irrehaare.

Co siк staіo? - powtуrzyі po gікbokim wdechu.

Podniosіem swуj miecz, wsun№іem do pochwy. Jemu podaіem rуїdїkк. Spojrzaі na ni№ z roztargnieniem. Potem spojrzaі na szklany miaі. Myњlaі.

Llameth zgin№і - to byіo stwierdzenie.

Rozumiesz...

To ty zaіatwiіeњ wirus. Amnezjк siк ma, amnezjк, co? Kurwa, trzeba byіo takiego idioty jak ja...

Chwyciіem go za ramiк - odskoczyі.

Wiem! - sykn№і przygryzaj№c doln№ wargк. - Wiem! Ty jesteњ Samurajem! Tylko Samuraj mуgіby utrzymaж, mimo przejњж, iluzjк postaci, tylko jego nie zіamaіyby Bramy, tylko on moїe mieж wіadzк nad wirusami! Tylko on jest nieњmiertelny; wszyscy przecieї wiedz№: nigdy nie umarі, jest niezwyciкїony. Samuraj!

Tak mnie zaskoczyі absurdalnoњci№ tego oskarїenia, їe nie zdoіaіem nawet wykrztusiж prostego zaprzeczenia. Ruszyіem ku niemu, ale ledwo post№piіem krok, on wyci№gn№і i skierowaі na mnie sw№ rуїdїkк, ktуra ponownie zapіonкіa na jedno jego sіowo.

Szekalakk-szekulakk.

Poczuіem, iї to zaklкcie, jakikolwiek byіby jego cel, jest w istocie skierowane przeciwko mnie i w myњli, poniek№d instynktownie, ten drugi, szybszy, m№drzejszy i bardziej doњwiadczony ja krzykn№і: -Nie!Na czoіo Santany wyst№piі pot.

Wiedziaіem - mamrotaі. - Wiedziaіem. Samuraj. Chryste Panie, ja... - Wygl№daі jakby zostaі opкtany.

Co ty pieprzysz? Jaki Samuraj?!

Ale on siк juї spruwaі w inny њwiat - widziaіem go poprzez okno Bramy: wyspa na jeziorze, trzciny, gniazdo czajek.Nie dogoniк go, tego byіem pewien; nie mam wprawy w tropieniu przez ci№g, a on w kaїdym heksagonie posiada piкж rуїnych drуg ucieczki do wyboru, i on ma wprawк.Nogi siк pode mn№ ugiкіy. Usiadіem ciкїko w diamentowym pyle.

22. Cavalerr: upokorzenie

Zwaіy burzowych chmur, odegnane czarem Santany, majaczyіy juї daleko na horyzoncie. Wiatr ustaі. Zrobiіo siк cieplej - sіoсce grzaіo z letnim natкїeniem. Siedziaіem na њrodku roziskrzonego szaleсczo kobierca i prуbowaіem zebraж myњli.Teoretycznie potrafiіbym wrуciж do Luizjany, nawet do Astro. Tylko po co? Santana zd№їy tam przede mn№: zastanк juї odpowiedni komitet powitalny. Nie ulegaіo rуwnieї w№tpliwoњci, їe i tutaj wkrуtce pojawi№ siк іowcy. Ci№g zostaі uwolniony od wirusa, z chwil№ zniszczenia jednego z nich, zgasіy wszystkie odbicia i teraz kaїdy moїe sobie swobodnie polowaж na Adriana-Samuraja, atrakcjк sezonu. Nazgul zapewne wyda taki rozkaz! Takїe jeњli nie uwierzy Santanie - bo bі№d w przypadku pomyіki zbyt drogo by go kosztowaі: taka gratka, Samuraj uwiкziony na ich terytorium, sam jeden. Owe trzy wolne, lecz kontrolowane przejњcia na ci№gi graniczne, od teraz bкd№ kontrolowane tak dokіadnie, їe juї w ogуle nikt siк przez nie nie przedostanie - wszak Samuraj to mistrz iluzji! No jasna cholera. Co temu Santanie do іba strzeliіo? Cуї ja mam teraz pocz№ж? Nieњmiertelny, іadna mi pociecha; nieњmiertelny, ale nie nietykalny. Zewnкtrze? Nawet wiem o nim maіo.Zd№їyіem podj№ж dwie decyzje - natychmiastowego oddalenia siк od heksagonu i odprawienia modіуw dla uzyskania od Allaha wizji-rady - gdy z Bramy za moimi plecami wynurzyі siк jakiњ czіowiek, wyczuіem to przez zawirowanie powietrza.Bіysnкіa mi - i zaraz zgasіa - kwaњna myњl o Llamecie; lecz chociaї istotnie odradzaі siк on w tym ci№gu, w wysokim њwiecie peіnym obozуw koncentracyjnych, co wiedziaіem od Klary - to i tak w їaden sposуb nie zdoіaіby wrуciж tak szybko. Wiкc kto? Santana?Odskoczyіem w bok, obrуciіem siк; rкka na gіowicy miecza.Ale to nie byі Czarny, ani Llameth, ani їaden znany mi gracz.

To tutaj, co? - mrukn№і, zbieraj№c z ziemi garњж krysztaіowych ziaren. Nie spuszczaі ze mnie oczu.

Symulacyjna mapa genetyczna jego postaci musiaіa byж istnym amalgamatem genotypуw osobnikуw wszystkich moїliwych ras њwiata, fenotyp siі№ rzeczy nie odpowiadaі їadnej. Wysoki, szczupіy, zielonooki, jasnowіosy, sucho umiкњniony. Zbyt pіynnie siк poruszaі. Odziany byі w dziwn№ kombinacjк obcisіego stroju myњliwskiego i lekkich, orientalnych szat. Jego dіugi, w№ski miecz zdradzaі pewne podobieсstwo do mieczy samurajskich. Niew№tpliwie miaі wysokie wspуіczynniki, skoro zdoіaі utrzymaж, mimo przejњж, tak№ powierzchownoњж.Arystokrata.

Widziaіeњ tych, co go zaіatwili?

Kim jesteњ?

Otrzepaі dіonie i spojrzaі mi w oczy.

Cavalerr.

Musiaі czekaж na њmierж wirusa gdzieњ w tym ci№gu, inaczej nie zjawiіby siк tak szybko. Jakie rozkazy dostaі od Yerltvachoviciиa?

Yerltvachoviciи!

To ja jestem tym pozbawionym pamiкci nieњmiertelnym od Santany - powiedziaіem. Wyliczyіem, iї do Cavalerra Czarny najprawdopodobniej nie zd№їyі dotrzeж ze swymi paranoicznymi podejrzeniami. Zreszt№ i tak nie miaіem wyboru. - Mуgіbyњ moїe zaprowadziж mnie do Yerltvachoviciиa? Bardzo mi na tym zaleїy.

Dziwnie to zabrzmiaіo.

Uњmiechn№і siк drwi№co. - A Santana?

Co: Santana?

Wyrzuciі ciк? Zacz№і nagle podzielaж zdanie Nazgula, hк?

Skіamaіbym, tylko їe pojкcia nie miaіem, jakie kіamstwo go uspokoi; kіamstwo posiada tк przewagк nad prawd№, iї potrafi zadowoliж obydwie strony, podczas gdy prawda najczкњciej nie zadawala їadnej - lecz by skutecznie іgaж, naleїy znaж te oczekiwania stron, a ja po prawdzie nie znaіem nawet wіasnych.

Twierdzi jakobym byі Samurajem - powiedziaіem. - Їe niby od pocz№tku mamiк go iluzj№; bo to ja zniszczyіem ten wirus.

Jak?

Sam nie wiem. No, zaprowadzisz mnie? Chcesz? - oddam ci broс.

Ty szukasz azylu. - Ten uњmiech; dіoс na rкkojeњci, stopa w przodzie. To pali.

Tak.

Niczego ci nie mogк zagwarantowaж, nawet tego, їe Yerltvachoviciи w ogуle ciк przyjmie, nawet tego, їe ciк wypuњci.

Zdajк sobie z tego sprawк - pochyliіem gіowк.

Strzeliі palcami i caіe szkіo wirusa, niby stado krysztaіowych dїdїownic, w okamgnieniu wkopaіo siк w glebк, i tak spulchnion№ niedawnym wrzeniem. W ciszy.

Na wszelki wypadek - wyjaњniі Cavalerr. - Nie chcemy przecieї niezdrowego zaciekawienia miejscowych okolic№ heksagonуw. Prawda?

23. Miкdzy pionami

Wiкc poprowadziі mnie: weszliњmy w Bramк; szalaіa za ni№ burza.Dalej, w tym ci№gu - w bok i w gуrк. Na wysokoњci dwudziestego pierwszego wieku przedostaliњmy siк na drug№ pуіkulк, do Brazylii, korzystaj№c z bіyskawicznego lotniczego poі№czenia; mieњciі siк tam heksagon ci№guBlack Two . Wіaњnie z uwagi na moїliwoњж szybkiego przemieszczania siк na duїe odlegіoњci, dokonywano zwykle podobnych przeskokуw w њwiatach wysokich. Na tym samym poziomie drzewa przeszliњmy przez trzy kolejne ci№gi i wzdіuї osiMystic Zero zaczкliњmy schodziж w dуі.W czterdziestym drugim skoku minкliњym granicк piкcioњwiatowego dominium Yerltvachoviciиa.

24. Adrian i Yerltvachoviciи

Oto znуw nadchodziі deszcz. Piкtrzyіy siк chmury nad chmurami nad chmurami na szaroniebieskim niebie. Z okna mej celi widaж pуіnocny brzeg rzeki i mgielny zarys odlegіych gуr, z ktуrych spіynкіy burzowe fronty. Nie byіo ono zakratowane ani na tyle w№skie, bym nie mуgі siк przezeс przecisn№ж, jednak kilkudziesiкciometrowa przepaњж dziel№ca jego od ziemi skutecznie zastкpowaіa wszelkie zabezpieczenia.Luksusowa - ale cela. Jej drzwi nie posiadaіy nawet klamki. Lecz nie posiadaіy rуwnieї judasza. Czasami siк zastanawiaіem, czy owo potкїne zіocone lustro wisz№ce na zachodniej њcianie, ktуrego nie sposуb poruszyж, nie jest przypadkiem lustrem jednostronnym, a w istocie z drugiej strony oknem. Lecz ten њwiat znajdowaі siк na to chyba na zbyt niskim poziomie. Wprawdzie nie mogіem go jakoњ dokіadniej umiejscowiж w drzewie, ale wnioskuj№c po tym, co wiedziaіem o Yerltvachoviciиu, ukіadaіem go sobie w drugim, trzecim wieku.A niewiele wiedziaіem; w ogуle nie zd№їyіem siк z nim spotkaж. Cavalerr od razu zaprowadziі mnie do tej wieїy. Nie zdziwiіo mnie to, nie zaniepokoiіo: nawet broni mi nie odebraі. W podobnych sytuacjach miecz nie na wiele siк przydaje, co najwyїej moїna sobie nim flaki wypruж, lecz Cavalerr miaі pewnoњж, їe bкd№c nieњmiertelnym i w ten sposуb mu nie ucieknк. Mуgіbym siк teї rzuciж z okna, roztrzaskaіbym siк jednak na bruku na miazgк i maіo by mi przyszіo z tego, iї jako miazga pozostajк przytomny.Te chmury. Wolaіbym nie mieж okna. Wiatr pachn№cy rzecznym muіem.Przehandluje mnie Yerltvachoviciи Nazgulowi albo Samurajowi. Bкd№ mi podrzynaж gardіo. Obcinaж palce.Tyіem do drzwi siedziaіem - ostrzegі mnie dopiero przeci№gіy pisk zawiasуw, ktуry znaіem dobrze z wizyt straїnikуw przynosz№cych jedzenie. Wstaіem. Znajdowaі siк juї w њrodku, zatrzaskiwaі drzwi za sob№. Obrуciі siк, uњmiechn№і, wygіadziі szatк. Zobaczyіem bliznк na jego dіoni, jak monetк.Yerltvachoviciи byі bodaj jedynym graczem uїywaj№cym w Irrehaare swego prawdziwego nazwiska, a nie nazwiska postaci, albowiem postaci№, ktуr№ kierowaі, byі Jezus Chrystus. Zaraz po awarii wyrїn№і wszystkich innych Chrystusуw i tak oto pozostaі jedynym Synem Boga. A niezіa musiaіa byж to rzeџ; z uwagi na duїe zapotrzebowanie Irrehaare wykreowaіo tyle tego typu wizji, їe samych chrzeњcijaсskich pionуw mitycznych powstaіo kilkanaњcie. Wykoсczyі wiкc co najmniej z tuzin Mesjaszy. Zdawaіem sobie sprawк, iї ktoњ, czyim najwiкkszym pragnieniem jest umrzeж w mкczarniach na krzyїu, przeїyж sw№ њmierж (moїe to st№d Allah miaі jej algorytm!) i powstanie z grobu - nie moїe byж zdrуw na umyњle. Jednak Yerltvachoviciи byі oryginaіem wњrуd oryginaіуw - kr№їyіy plotki, їe jego wspуіczynniki przewyїszaіy i wspуіczynniki Nazgula.Brody nie miaі, wіosy nosiі zebrane na karku; ostroњж semickich rysуw znaczyіa jego twarz zwierzкc№ drapieїnoњci№, ktуrej uњmiech nie іagodziі. Gdy splуtіszy na piersi ramiona, usiadі w fotelu, ze swobodnie wyci№gniкtymi nogami, niemal widziaіem obracaj№ce siк w jego myњlach, pogr№їone w zaropiaіych ranach, jasne klingi noїy.

Ja wiem, їe nie jesteњ Samurajem - rzekі.

Sam juї zaczynaіem w to w№tpiж.

Ale Nazgul o tym nie wie i nie da siк przekonaж, a juї na pewno nie Czarny Santana. Zreszt№ chodzi tu nie tyle o przekonanie, co o cel polityczny - uњmiechn№і siк szerzej. - Znaleџli Alexa i szykuj№ poprzez Zewnкtrze atak na Samuraja, a ty jesteњ tym, co ruszy ludzi, ktуrzy mieliby w№tpliwoњci co do sensu nowej wojny. Oto, jak moїna wierzyж zapewnieniom nieprzyjaciela: we wіasnej osobie szpieguje nas, kіamie i mami. Inna rzecz, їe Nazgul czкњciej i jaskrawiej іamaі ukіad. Kwestia propagandy. Trzeba mieж jakieњ priorytety, nie?

Nazgul zapewne o tym tylko marzy, abym tkwiі tu w zamkniкciu, pozbawiony moїliwoњci zdementowania kіamstw, poza zasiкgiem zemsty ich їoіnierzy. Nazwisko i symbol, nic wiкcej - wymamrotaіem, przypatruj№c siк Yerltvachoviciиowi spode іba.

Ja nie popieram їadnej ze stron.

A sk№d wiesz, їe nie jestem Samurajem? - pomyњlaіem. Musiaіeњ siк z nim kontaktowaж.

Popierasz. Nawet mimowolnie - powiedziaіem siadaj№c na іуїku naprzeciwko niego. - Jak rozumiem, dziкki mnie Santana wrуciі do іask.

Zmarszczyі brwi, ponuro spojrzaі na chmury. Zdeprymowaіa mnie nagіa zmiana nastroju, charakterystyczna dla osуb niezrуwnowaїonych psychicznie.

Taki wiersz - powiedziaі cicho. - Przemiany. Czarem њwitu - roњlina w zwierzк, zwierzк w inne... Bez przeszіoњci. A ty - w jakiej sw№ duszк sparzyіeњ pokrzywie, їe pomykasz ukradkiem i na przeіaj miedz№? I czemu wszyscy na ciк patrz№ podejrzliwie? - pochyliі siк, wbiі we mnie ten wzrok hipnotyzera. - Coњ o tobie nocnego wbrew twej woli wiedz№... Nie pamiкtasz wszak siebie, њwit їycia zabiі ci pamiкж.

Pamiкtam - sіowa otwieraj№ we mnie bramy њwiadomoњci - pamiкtam wszystkie wiersze њwiata; coњ strasznego, jakiњ wulkan niemoїliwoњci wzbiera we mnie. Com uczyniі, їe skroс dіoсmi uciskam obiema? Czym byіem owej nocy, ktуrej dziњ juї nie ma?

Mуgіbym ciк zamordowaж jednym sіowem - mуwi i patrzy na mnie wyczekuj№co.

A ja wiem, їe to kіamstwo, їe to test. I їe go nie zdam, bo nawet nie rozumiem. Za їadn№ z bram mej њwiadomoњci nie stoi њmierж, nie widzк jej, a pуki nie widzк, pуki nie zostanie otwarta ta brama - jestem nieњmiertelny; to teї wiem. I niewiele wiкcej. Wrota do mych wspomnieс nie s№ zgrupowane w heksagony i piony, wіamywaж siк do nich trzeba pojedynczo.Zbudziі we mnie lкk przed sob№, ten dziki, tajemniczy Yerltvachoviciи. On potrafiі otworzyж me wnкtrze, czego ja sam nie potrafiіem - a to wіadza wiкksza od wіadzy nad їyciem i њmierci№. Nie zamorduje mnie jednym sіowem, ale moїe mnie jednym sіowem z martwych, z zapomnianych podџwign№ж, a ja nie wiem, co to za sіowo. Nie wiem, kiedy je wypowie. Powinienem zatkaж uszy.Nie zatkaіem.Wyprostowaі siк, zmieniі wyraz twarzy.

Jednego wirusa juї widziaіeњ, prawda? - zagadn№і. - S№ wirusy i wirusy. Szedі kiedyњ przez ci№g futurologiczny wirus potкgowy. Spotkaіem go nad Saturnem; polowaіem naс. Wyszedіem z Bramy za Pasem maіym statkiem, zaczaiіem siк pod biegunem. Wynurzyі siк zza pierњcienia. Sw№ mas№ zaburzaі orbity jego lodowych skaі. To byіa mucha. Mucha. Wielka jak Tytan. Poruszaіa odnуїami, bіyskaіa skrzydіami. Widziaіem jej cieс na powierzchni planety. Inny wirus, statyczny: starszawy prorok, co objawiі siк w jednym z pionуw fantasy. Nic szczegуlnego. Chodziі i nauczaі. Kaїdy gracz, ktуry wdaі siк z nim w dіuїsz№ rozmowк, wkrуtce potem wieszaі siк na drzewie albo wypruwaі sobie flaki. S№ wirusy i wirusy.

Pojкcia nie miaіem, o co mu chodzi, lecz nie przerywaіem. Teraz przynajmniej nie wierciі noїem sіуw w ranie mego umysіu. Niechby mуwiі.

W Irrehaare nic nie jest takie, jakim siк zdaje. Wszystko jest moїliwe. Allah, na przykіad. Czymїe jest Allah? Komputerem? Maszyn№? Dobrze, maszyn№, ale w czym go ta jego mechanicznoњж czyni zasadniczo rуїnym od naszej organicznoњci, jeњli efektem i tej, i tej ewolucji jest myњl? Tak siк zastanawiam - z jakiej racji wewn№trzprocesorowe impulsy elektryczne, ten piasek myњli, uznawane s№ za gorsze od impulsуw przebiegaj№cych po neuronach? Irrehaare uczy szaleсstwa marzeс, nieograniczonoњci wyobraџni.

Znam tк teoriк: Allah zwariowaі, to wszystko jego wina, przeklкty komputer.

Nie. To nie ma znaczenia. Pozory; za bardzo im zawierzyliњmy. Sami zbudowaliњmy sobie prawa i zakіadamy, їe s№ one prawami Allaha. Ale pomyњl: w Irrehaare Allah jest wszechwіadny. Co mu przeszkodzi w stworzeniu takiego wirusa, ktуry przechodziіby przez Bramy jak gracz? Ktуry byіby identyfikowalny? Ktуry stanowiіby peіn№ projekcjк postaci kierowanej przez niego samego? Nic. W њwiecie rzeczywistym doskonale wiemy, co jest moїliwe, a co niemoїliwe, i nawet ludzie wierz№cy w istnienie jakiejњ wszechmocnej potкgi nie kwestionuj№ praw przyrody. A w Irrehaare muchy mog№ zjadaж planety. Irrehaare posiada prawdziwego Boga, absolutnego pana i wіadcк kaїdej myњli jego mieszkaсcуw.

Taa, przeklкty komputer.

Mуwiіem - nie o niego mi chodzi - powtуrzyі z naciskiem. - Chodzi o ciebie.

Musiaіem to powiedzieж patrz№c mu prosto w oczy:

Ty myњlisz, їe jestem wirusem. Atrap№ doskonaі№. Oszustwem Allaha.

Znуw spojrzaі w okno.

Wirus! Atrapa! Przynajmniej nie Samuraj. Kim bкdк jutro?

Yerltvachoviciи nie zdawaі sobie z tego sprawy, a i ja nie do koсca rozumiaіem wіasn№ reakcjк - ale to wіaњnie poczucie obrazy wywoіaіo we mnie wњciekіoњж. Potem zorientowaіem siк, їe byі to pierwszy wybuch wњciekіoњci w mym pamiкtanym їyciu.

Ty skurwysynu - szepn№іem miкkko, przekrzywiaj№c gіowк. - Ja naprawdк istniejк.

Bo czyї moїna kogoњ obraziж mocniej niї neguj№c jego czіowieczeсstwo?

Ale on siк tylko uњmiechn№і.

A gdybyњ nie istniaі - podj№і. - Gdybyњ nie istniaі i kaїda twoja myњl i impuls uczuciowy, echo instynktu, gdyby wszystko to byіo symulacj№ Allaha? W jakiї sposуb mуgіbyњ siк o tym sam z siebie dowiedzieж?

Mam udowadniaж, їe nie jestem wielbі№dem?

Pogrzebaі maіym palcem w gікbokiej ranie we wnкtrzu swej dіoni.

Konta - powiedziaі z naciskiem wpatruj№c siк we mnie z wampirz№ intensywnoњci№. - Nieskoсczone ci№gi liczbowe. Gкstoњж pakowanych w mrok terabajtуw. Pamiкж nieskoсczona. Gor№ca ciemnoњж informacji: jeden zero jeden zero zero jeden jeden zero jeden zero... Pamiкtasz? Samorodny, z nocy bezwoli poczкty. Bit z bitem. Mapa wszechwiedzy. Ty nie moїesz umrzeж, nie w Irrehaare. Masz tк przewagк nad ludџmi. Paradoksalnie, ty jako twуr sztuczny, moїesz zadaж sobie pytanie: po co istniejesz?

Znуw, znуw to robiі. Gotowaіy siк we mnie obce wspomnienia. Kluі siк w mej gіowie jakiњ potwуr, jakieњ przeraџliwe monstrum rzygaj№ce sіowami, obrazami, dџwiкkami. Ton№іem.

...Pamiкtasz? Chіуd marsjaсskich nocy. Њmiertelne ciњnienie wуd gікbin oceanуw. Trуjwymiarowa mazaika wszechњwiata. Smak jagуd, smak cudzej krwi. Pamiкtasz?

Mуwiі i mуwiі.Zamkn№іem oczy, przycisn№іem dіonie do uszu. Zacz№іem krzyczeж, їeby zagіuszyж te sіowa, od ktуrych nicowaі mi siк umysі. To dlatego wrzeszcz№ szaleсcy.W koсcu zabrakіo mi tchu.

...ciк odwiedzaж. Adrianie.

Trzask drzwi.

25. Na warsztacie

I odwiedzaі mnie prawie codziennie, zwykle po њniadaniu. Wchodziі bez zapowiedzi, niespodzianie. W koсcu, wietrz№c w tym szansк ucieczki, specjalnie wyczekaіem na jego wizytк - i ujrzaіem, iї podobnie jak podczas podawania posiіkуw, przed otworzeniem drzwi celi zamykano dokіadnie jeszcze potкїniejsze drzwi jej przedsionka. Ta swoista њluza odcinaіa mnie od њwiata - dzikie zwierzк zaraїone њmierteln№ chorob№.Yerltvachoviciи prуbowaі zaszczepiж mi szaleсstwo, moj№ chorob№ byі brak psychicznej choroby. Zatruж mnie prуbowaі. S№czyі, s№czyі te sіowa - sіowa - sіowa - sіowa, od ktуrych њcinaіy mi siк myњli, buzowaіa pamiкж, strzelaіy ognistymi racami wspomnienia zdarzeс, w ktуrych nie mogіem odnaleџж siebie. Lњnienie kling tych noїy! Obrуt: zapach, dotyk, obraz, ktуrego pamiкtaж przecieї nie mogк! To jego magia, wspуіczynniki Syna Boїego. Moїe zrobiж ze mn№, co zechce - tak, tak, to on jest mym Allahem.No i sprуbowaіem go zabiж. Tylko odsіoniі zкby: rzuciіo mn№ o њcianк. Splun№іem, w њlinie byіa moja nienawiњж. Skrzepіa w krwawego chrab№szcza, ktуry pognaі natychmiast ku jego nodze. Wtedy zobaczyіem strach w oczach Yerltvachoviciиa. Klasn№і i teleportowaі siк. Huknкіo rozprкїaj№ce siк powietrze. Uciekі, uciekі przede mn№. Zachichotaіem. Chrab№szcz wrуciі do mnie i zjadіem go.Odwiedziі mnie nazajutrz, byіa to juї jedenasta wizyta. Miaі na gіowie koronк cierniow№: palcem nie mogіem ruszyж bez pozwolenia. Odt№d on mуwiі, ja nawet nie byіem w stanie zatkaж sobie uszu. Mуwiі i mуwiі - me usta odmraїaіy siк jedynie wtedy, gdy chciaі bym odpowiedziaі, co nie zdarzaіo siк czкsto.Sіowa; rozpruwaі nimi mуj umysі. Rzekі: „syjonik” - i oto otwieraіy mi siк pod czaszk№ gejzery wspomnieс. Informacji. Nagle wiedziaіem, co to jest, уw syjonik, jak dziaіa, do czego sіuїy; znaіem jego budowк aї po struktury subatomowe; rozumiaіem konsekwencje i przyczyny jego stosowania, zagroїenie telepatyczn№ inwigilacj№, koniecznoњж dublowania procesуw myњlowych politykуw. Ta wszechwiedza, absolutyzm poznania, straszliwa bezosobowoњж napіywaj№cych wraїeс; do tego jadowity uњmiech Yerltvachoviciиa, jakim kwitowaі przeraїenie i nienawiњж przemykaj№ce po mej twarzy: wreszcie obcoњж samego siebie, tej sztucznej toїsamoњci, spкtanie myњli... Ja chciaіem umrzeж, naprawdк pragn№іem њmierci, rzeczystej, fizycznej, szlochaіem bezsennymi nocami za dezintegracj№ ciaіa i umysіu. Wtedy, tak, wtedy gotуw byіem na wszystko. Pozbawiony ksztaіtu, imienia, przeszіoњci, osobowoњci, pewnoњci istnienia. Nieњmiertelny, uwiкziony w nieњmiertelnoњci - pozbawiony takїe tego jedynego pewnika kaїdej їywej istoty: staіej niebytu.

26. Zagubiony

Owego ranka, ockn№wszy siк z gor№czkowego majaku, z ktуrego nie zapamiкtaіem nic, prуcz strachu, ujrzaіem w oknie kraty. Zniknкіa teї z mej celi wiкkszoњж ruchomych przedmiotуw, zniknкіa broс. Zbyt pуџno poj№іem cel tych zmian. Yerltvachoviciи zamkn№і juї za sob№ drzwi, skrzepniкta krew z jego korony unieruchomiіa mnie. Teraz, gdy przynajmniej wolnoњж w Irrehaare znalazіa siк w zasiкgu mej rкki, nie mogіem nawet rozpruж sobie brzucha.

Nie mam juї wiкcej czasu - rzuciі. - I tak za szybko to robiіem. Nie powinno to tak przebiegaж. Za szybko. Musisz juї odejњж. Nie bкdк mуgі ciк powstrzymaж, jeњli zechcesz strzeliж sobie w іeb. - Zaњmiaі siк, oparі o њcianк przy oknie, drwi№co spojrzaі na kraty i z rezygnacj№ potrz№sn№і gіow№. - Sіab№ mam nadziejк, їe rzeczywiњcie to zrobisz. Nadal nie wierzк Samurajowi. Ale nie chciaіem ryzykowaж. Taka szansa - mуwiі do cieni nagromadzonych u swoich stуp. - O co mu chodzi? Nazgula siк boi? Taka szansa. A wіaњnie teraz moїesz wszystko zepsuж... - oderwaі siк od muru, zacz№і chodziж tam i z powrotem: okno - drzwi; sucho szeleњciіa jego jasna szata. - Zawsze moїe siк okazaж, їe Allah istotnie jest ї№dnym krwawych myњli elektronicznym potworem! - zerkn№і na mnie z samoszyderczym skrzywieniem ust. - Wiesz, przez moment ci nawet wspуіczuіem, przez moment zazdroњciіem. Adrian. Sk№d ci przyszіo do gіowy to imiк? - zawrуciі do wyjњcia, w progu zatrzymaі siк. - Kongo - rzekі patrz№c mi w oczy; pod powierzchni№ mych myњli otwieraіy siк nowe stare rany. - Podziemne laboratorium. Sekwenser genуw sprzкїony z miкdzybramowym generatorem chaosu. Inkubator. Co myњlisz, Adrianie? Co myњlisz? Co czujesz? Jeњli czujesz cokolwiek.

Wyszedі, a ja nie mogіem siк poruszyж.I cуї z tego, їe przypomniaіem sobie teraџniejszoњж, њwiat. Cуї z tego, їe znaіem odpowiedzi na wszystkie pytania, jakie potrafiіem zadaж, prуcz pytania o toїsamoњж? Jeњli to wіaњnie - moje imiк - stanowiіo jedyny punkt odniesienia dla caіego tego morza informacji.Nic nie jest takim, jakim siк wydaje.Irrehaare.Wrzasn№іem. Rozwin№іem kolejny papirus pamiкci, a tam napisano, iї posiadam wіadzк zrzucenia, skruszenia wszelkich kajdan, jakimi mуgі mnie skrкpowaж Yerltvachoviciи. I - skruszyіem je. Drzwi rozpadіy siк pod mym dotkniкciem. Za szybko, co? Za szybko dla niego, zbyt wczeњnie dotarіem do tego potwora, ktуrego nosiіem w sobie! Wyhodowali go - mnie - jak now№ odmianк bydіa, jak siк hoduje kuriozalne hybrydy. Moja szklana kolebka w podziemnym kompleksie w Kongo - nie mogіem wszak jej pamiкtaж, a pamiкtaіem, widziaіem j№.Pamiкж, ktуr№ tak pragn№іem odzyskaж, by dotrzeж do tajemniczej przeszіoњci, gdzie zgubiіem imiк - pamiкж stanowiіa me przekleсstwo. Gdybym nie mуgі porуwnaж siebie z Luizjany, z Kanady, z teraџniejszym sob№, nie dostrzegіbym owej przeraїaj№cej przemiany, jaka przebiegaіa u џrуdeі strumieni mych myњli; nie miaіbym siк za umysіowego kalekк. Choж ciaіo to њwiкtoњж, іatwiej siк pogodziж z deformacj№ ciaіa niї umysіu. Zwіaszcza їe w Irrehaare materialni jesteњmy tylko zіudzeniem. Wilcze kіy nie upoњledzaj№ tak mocno, jak wilcze myњli.A ja nawet nie wiedziaіem czyje to myњli eksploduj№ mi pod czaszk№. I czy to podejrzenie - juї jest moje, czy rуwnieї podrzucone, sfaіszowane. Atrapowe.

27. Estreneida: Adrian

Jeszcze nim wbiegіem do atrium, zanim wypadіem na dziedziniec - wiedziaіem, co tam zastanк. Wraz z myњl№ o nich, przeњwietliіy mi siк obrazy tych miejsc; wszкdzie pustka. Ani їywej duszy. Poniewaї zadaіem sobie to pytanie - wiedziaіem, їe Yerltvachoviciи juї od kilku dni sukcesywnie wycofywaі ludzi z pogуrza, a graczy w ogуle z tego њwiata odesіaі. W okolicy pozostaіy nieliczne grupy maruderуw i szabrownikуw. W paіacu, prуcz mnie, znajdowaіa siк jedna osoba. Pomyњlaіem - i zobaczyіem j№. Cavalerr. Siedziaі na kamiennej іawce przy ogrodowej fontannie. Obok leїaі mуj miecz.Gікbokim echem siк odbijaіy me kroki na posadzkach dworu Yerltvachoviciиa. Nigdy w nim nie byіem, a doskonale znaіem drogк. Pamiкtaіem rysy na pos№gach, pкkniкcia podstaw kolumn, chіуd korytarzy wiecznie cienistych, zapach starych murуw.Zaszedіem Cavelerra od tyіu, usіyszaі mnie dopiero, gdy skrкciіem na wysypan№ czarnym їwirem alejkк. Poderwaі siк natychmiast odstкpuj№c krok w tyі. Jego spojrzenie - tak siк patrzy na zbiegіego z klatki tygrysa. Pozornie byі spokojny. Ale widziaіem krople potu na jego czole.Podaі mi pochwк z mieczem.Przyj№іem j№. Miecza nie wyci№gn№іem.

Wykonujк polecenie Yerltvachoviciиa - rzekі. - Nie mogк ciк do niczego zmusiж, zrobisz, co chcesz...

Jakie polecenie?

Mam ciк zaprowadziж na spotkanie z Samurajem. W Zewnкtrzu, na neutralnym terenie. Nie wiem dlaczego. Powiesz „tak” - zaprowadzк ciк.

Uњmiechn№іem siк drapieїnie.

Podaj tylko nazwк, jak№kolwiek. Nie ma takiego miejsca w Irrehaare, do ktуrego mуgіbym nie trafiж.

Wzrok mu taсczyі od mej twarzy po dіoniach, stopach i z powrotem. Napiкty byі do granic wytrzymaіoњci - gotуw odskoczyж, uciec w kaїdej chwili. Rozszerzenie jego џrenic sprawiaіo mi satysfakcjк.

Co on ci o mnie powiedziaі? - zapytaіem.

Uњmiechn№і siк nerwowo - obydwaj siк uњmiechaliњmy. Nie wiedziaі, co odrzec, baі siк kіamstwa i prawdy.Szumiaіa wiosennie fontanna.Rozejrzaіem siк leniwie.

A dlaczego siк wycofaі?

Bo Nazgul dowiedziaі siк o tobie i umowie z Samurajem - odparі szybko Cavalerr, uwolniony od koniecznoњci wyboru miкdzy nieznanymi niebezpieczeсstwami. - Inwazja jest w toku. Po Zewnкtrzu. Nazgul zaatakowaі rуwnieї Yerltvachoviciиa; Blitzkrieg, zupeіnie co innego niї Samurajowa wojna pozycyjna.

Nikt mi tego nie tіumaczyі, a wiedziaіem, o co chodzi Cavalerrowi. Z powodu niskiej przepustowoњci Bram, nie pozwalaj№cej przerzucaж armii atrapowych wojownikуw, w dotychczasowych konfliktach w Irrehaare stosowano skomplikowan№, czasochіonn№ strategiк podbojуw wewnкtrznych. Polegaіa ona na rozgrywaniu juї istniej№cyh w danym њwiecie antagonizmуw pomiкdzy paсstwami b№dџ ugrupowaniami, na zakulisowym sterowaniu nimi. Taka pozycyjna wojna byіa „z zewn№trz” niemal niedostrzegalna, dopуki nie wybuchaі zbrojny konflikt i atrapowe armie nie biіy siк o panowanie dla swych tajemniczych, demiurgicznych wіadcуw. Do zdobycia jednej Allahowej wizji wystarczaіo przejкcie na moment Bramy i przerzucenie kilku graczy-agentуw, ale teї trwaі taki podbуj lata i lata. Nazgulowy Blitzkrieg tymczasem, choж bez w№tpienia ryzykowny, byі zarazem rzeczywiњcie bіyskawiczny: przerzucano maksymaln№ liczbк graczy wykorzystuj№c element zaskoczenia i miaїdї№cej przewagi w walce bezpoњredniej postaci gracza nad atrap№. Miaіem okazjк doњwiadczyж skutkуw tej metody w wojennym Kongo Samuraja. To dlatego tak strzeїono granicznych heksagonуw. To z tego powodu tak waїna byіa odkryta przez Alexa okrкїna droga przez Zewnкtrze.Yerltvachoviciи musiaі siк zorientowaж, iї Nazgul znalazі wejњcie w drzewo pionu, do ktуrego naleїaі tutejszy heksagon i czym prкdzej opuњciі zagroїony rejon. Zapewne szykowaі siк teraz do odciкcia w odpowiednim momencie napastnikуw i zamkniкcia swych њwiatуw. Lecz pуki nie upewni siк, їe istotnie zabezpieczyі wszystkie moїliwe poі№czenia z pionem, trzymaж siк bкdzie z dala od Bram, nie moїe sobie bowiem na tym etapie pozwoliж na konfrontacjк. Samuraj przyjmuj№c walkк niewiele ryzykuje, bo ma gdzie ustкpowaж i kogo poњwiкcaж, Yerltvachoviciи zaњ pole manewru posiada niemal zerowe.

Ta umowa z Samurajem. Czego dotyczy?

Ciebie. Szczegуіуw nie znam, naprawdк. On siк z niczego nie tіumaczy.

Przehandlowaі mnie, tak? - zіowrogo spokojnie przeіoїyіem pochwк z mieczem do lewej rкki; graіem na lкku Cavalerra z masochistycznym wyrachowaniem, w istocie bardziej niї jego upokarzaі on mnie. - Za co?

Nie wiem. Cholera, moglibyњmy juї iњж? Muszк zablokowaж ten heksagon.

Yerltvachoviciи ci powiedziaі, їe siк uwolniк, a? Czekaіeњ na mnie.

Wykonujк jego polecenia.

Odwrуciіem siк i ruszyіem ku wejњciu do pуіnocnej wieїy, w ktуrej lochach znajdowaіa siк komnata z heksagonem. Chwilк pуџniej їwir zaskrzypiaі pod stopami Cavalerra; gdy tylko ja zwalniaіem, on stawaі.Podczas jednego z seansуw szaleсstwa Yerltvachoviciи powiedziaі mi:

Istnieje taka gra, estreneida, ktуrej cel, warunki zwyciкstwa, jest zmienny i zaleїny miкdzy innymi od ustaleс graj№cych; nie znaj№ go rozpoczynaj№c partiк, uzgadniaj№ dopiero pod jej koniec. Owe negocjacje s№ w istocie najwaїniejszym elementem rozgrywki, sytuacja na planszy stanowi dla nich jedynie kontekst. Estreneida, jak s№dzк, najlepiej spoњrуd wszystkich gier odbija w syntetycznej formie wzуr i tajemnicк istnienia czіowieka. I w ni№ graіeњ, pamiкtasz? - Wtedy byі to tylko jeszcze jeden nуї w mym umyњle, nowa rana. Teraz jednak dostrzegaіem gікbsze znaczenie owych sіуw. Estreneida: nawet nie gracz. Pionek.

Wszystko juї przygotowano do zablokowania Bram. Za poci№gniкciem ciкїkiego іaсcucha zwisaj№cego z wysokiego sufitu komnaty wieїa zawali siк na heksagon. Z tak№ myњl№ j№ wzniesiono. Stoj№c przy progu їaіobnie biaіego њwiata њnieїnych zamieci, mlecznych lodowcуw i sinobladego nieba Cavalerr skin№і na mnie i zacisn№і dіoс na gruboogniwnym іaсcuchu.

Teraz!

Jednym skokiem w tкczк pozostawiliњmy za sob№ gіuchy grzmot wal№cej siк budowli.

28. Ku Zewnкtrzu

W їaden sposуb nie udaіoby siк nam wydostaж z piкcioњwiatu Yerltvachoviciиa, gdyby Nazgul zdecydowaі siк na klasyczn№ wojnк pozycyjn№. Wуwczas pierwsz№ rzecz№, jak№ by zarz№dziі, stanowiіaby blokada wszystkich s№siednich heksagonуw. A i tak ledwo uszliњmy poњcigowi, ktуry kluczyі za nami poprzez piony i drzewa ponad trzydzieњci skokуw, prowadzony nieomylnie przez jakiegoњ Terminatora. Do Zewnкtrza zgubiliњny wszystkich, prуcz niego. Zatrzymaliњmy siк wiкc przy pobocznej wolnej parze Bram na poziomie Babilonu. Za drug№ Bram№ koсczyі siк pion, nie siкgaіy tam Allahowe zasady segregacji i ograniczenia њwiatуw - tamte њwiaty same їadnych ograniczeс nie posiadaіy. Byі to ten margines chaosu, ktуrego Allah, po ingerencji weс Samuraja, nie zdoіaі zawкziж do wprogramowanego mu martwego bufora. Spowodowaіo to projekcjк czкњci „biaіego szumu” na pamiкж operacyjn№ obsіuguj№c№ Irrehaare, dlatego odt№d generowano dlaс caіe uniwersa podіug absolutnie przypadkowych koordynatуw. Gracze mуwili: Zewnкtrze. Nawet nie warto byіo tam zagl№daж przez Bramy, ukazywaіy bowiem tylko mrok, pustkк i otchіaс.Skryty za purpurowo obramowan№ њcian№ tego mroku czekaіem wiкc na Cavalerra, ktуry zasadziі siк na Terminatora przy przeciwlegіej Bramie. Znad siкgaj№cych horyzontu bagien unosiіa siк ciкїka, cuchn№ca mgіa, nie byіo widaж nieba, nie byіo widaж sіoсca. Zwierzкta krzyczaіy w oddali ludzkim cierpieniem. Gіaskaіem uspokajaj№co jelec Niemocy.

Jarlauuuu! - poniosіo wrzask Cavalerra.

Coњ szczкknкіo, trzasnкіo. Seria zgrzytуw. Sapanie. Chlupot bіota. Wyszedіem zza czarnej kurtyny. Cavalerr rozr№bywaі Terminatora na czкњci. Odczekaіem wsparty na pochwie. Odetchn№і, schowaі miecz. Od mgіy zaczкіo mu іzawiж lewe oko; potarі je. Skin№іem ponaglaj№co. Weszliњmy.

29. 3682801637

Zewnкtrze - tu nie ma їadnych reguі. A w kaїdym razie jest ich niewiele. Stanowi№ wyj№tki w nieskoсczonych ci№gach przypadku - szkielet, dziкki ktуremu nie rozpada siк to wszystko na niepostrzegalnie drobne cz№stki informacji o nicoњci. Уw bezіad siкga samych fundamentуw Irrehaare: nie sposуb nawet powiedzieж, czy Zewnкtrze jest faktycznie jednym „њwiatem” posiadaj№cym wіasn№ sieж Bram, czy caіym ich systemem, niezaleїnym od pionуw. Nawet swoista gradacja chaosu, jak№ stosuj№ gracze stopniuj№c je wedle „oddalenia” od Wnкtrza - Kr№g Pierwszy, Kr№g Drugi... - nawet ona jest bікdna i myl№ca. Zreszt№ i te okreњlenia – „Wnкtrze”, „Zewnкtrze” - s№ jedynie dobrze brzmi№cymi nazwami nadanymi umownym strefom Irrehaare, bynajmniej bowiem chaos nie ogranicza siк do wszechwymiarowych w strukturze drzew ich rubieїy, ani teї pкk pionуw nie zajmuje w stosunku do Zewnкtrza uprzywilejowanej pozycji. Komplementarnoњж chaosu wzglкdem „Wnкtrza” wymaga jego maksymalnego rozszczepienia, nie moїna zatem stwierdziж, iї Zewnкtrze zajmuje jakieњ konkretne miejsce, їe „otacza” piony - Zewnкtrze jest wszкdzie tam, dok№d nie siкga dziaіanie ocalaіych zespoіуw algorytmуw Irrehaare.Staliњmy nad brzegiem rzeki zimnej lawy. Rzeka byіa szeroka, rw№ca, wrzaіa nieustannie jej ciemnoruda kipiel. Nurkowaіy w niej wielkie ptaki o trzech gіowach іowi№c szklane krokodyle; niekiedy i dwуm gіowom naraz udawaіo siк pochwyciж w zкbate dzioby po przezroczystym gadzie. Lawa byіa tak zimna, їe takїe do nas, na skarpк, kilkanaњcie metrуw ponad powierzchniк tкїej№cej cieczy, docieraіy fale lodowatego powietrza; pіonкіy mi od niego pіuca. Odsun№іem siк od urwiska, zszedіem ze skarpy. Cavalerr rozejrzaі siк wokуі i zbiegі za mn№. Niemoc ci№їyі mi w dіoni zimnym kamieniem.Zaіoїyіem, iї trwa noc, albowiem wysoko na niebie pod nieobecnoњж sіoсca szybowaі wielki Ksiкїyc, choж przecieї samo niebo miaіo jaskrawoїуіt№ barwк i zalewaіo ziemiк potokami њwiatіa koloru gor№cego miodu. Panowaі upaі. Czarna gleba, w ktуrej zapadaіem siк po kostki, byіa tіusta i spulchniona; gdy zatrzymaіem siк na moment, zapatrzony na satelitк, zaczкіa ze zwierzкc№ zachіannoњci№ zasysaж me nogi - zapadaіy po kolana, z trudem siк uwolniіem, Ksiкїyc, od ktуrego nie potrafiіem oderwaж wzroku, przyїeglowaі w ten fragment Zewnкtrza ze њwiata tryumfu kosmonautyki i komunizmu: jego twarz byіa bowiem twarz№ Ojca Narodu.Przedsiкwziкcie wymagaіo bez w№tpienia nakіadуw finansowych na skalк astronomiczn№, jednak efekt byі imponuj№cy. Oto patrzyіo na nas z wysokoњci m№dre i opiekuсcze, acz surowe oblicze Jуzefa Stalina. Znajdowaіo siк w trzeciej kwadrze i wielkie sztuczne іaсcuchy gуrskie jego brwi, nosa i w№sуw gікbokim, ostrym cieniem bezatmosferycznej nocy powlekaіy zniwelowane rуwniny policzkуw oraz brody. Ogуlne wraїenie paczyі kilkusetkilometrowy pryszcz pometeorytowego krateru wyrosіy na powiece Wodza.Dwadzieњcia stopni od srebrnej fizjonomii generalissimusa blakі na nieboskіonie negatyw reklamy filmu z Hanaiem N’Ghotem.Szarpn№іem siк, sykn№іem gniewnie i ziemia wypuњciіa mnie.Samuraj - pomyњlaіem. Jednak nie udaіo mi siк go zlokalizowaж. Odczuіem perwersyjn№ przyjemnoњж odkrywaj№c to ograniczenie.

Dok№d teraz? - spytaіem Cavalerra.

Wskazaі przed siebie. Nie mog№c zorientowaж rуїy wiatrуw, nazwaіem tк stronк odrzeczn№ zabramn№. Powierzchnia gruntu wznosiіa siк tam dosyж stromo.Nim wspiкliњmy siк na pіaskowyї, Zewnкtrze zdoіaіo nas zaskoczyж jeszcze trzykrotnie: nagіymi zmianami temperatury i ciњnienia powietrza na odcinku kilku zaledwie metrуw, niestaіoњci№ perspektywy oraz wzglкdnoњci№ ci№їenia w zaleїnoњci od stopnia przymkniкcia oczu - przy zaciњniкtych powiekach dziaіaіo na mnie zaledwo okoіo ј g. Naturalnie, takїe te prawa byіy wzglкdne i funkcjonowaіy tylko tu i teraz.Mrugaj№c, selenautycznymi susami zdobyіem wzniesienie. Czarna rуwnina nie miaіa koсca, nie miaіa koсca rzeka zimnej lawy, kікbiіy siк nad ni№ aї po widnokr№g straszliwe ptaki.

Widzisz to? - zapiszczaі Cavalerr; gіos mu zmutowaі w tutejszym ciњnieniu.

Miaі na myњli zbliїaj№c№ siк ku nam pod pr№d їaglуwkк. Zeszliњmy w dуі stoku. Їaglуwka poruszaіa siк bardzo powoli.

Ona nie pіynie - stwierdziіem. - Sunie nad ziemi№. To nie іуdџ.

W istocie jedynie wielkie њnieїnobiaіe pіуtno їagla rozpoznaliњmy bezbікdnie. Bo byі to їagiel; ale juї maszt nie byі masztem, a palem mкczeсskim, ktуry oplotіo nawleczone naс ciaіo nagiego mкїczyzny. Lњniіo potem i krwi№, zіoto-czerwone od їуіtego blasku nieba. Brzegi nieproporcjonalnie duїego їagla, sztywno napiкtego w bezwietrznym powietrzu, furkotliwie trzepotaіy podczas іagodnych zahalsowaс. Pal byі pochylony do przodu i wygiкty w lekki іuk, jakby pod naporem prawdziwej wichury. Oraі ciкїki czarnoziem powoli a gікboko, z jakimњ њmiertelnym mozoіem. Rкce mкїczyzny, nie zwi№zane, wahaіy siк bezwіadnie z asynchronicznych zamachach w przуd, w tyі, na boki.W gкstym karminie krwawych jego jam podbrwiowych nie sposуb dostrzec niczego, moїe їyje, moїe kona wіaњnie, lecz najpewniej zimny trup to jest. Szszhuuuu - pіynie pal pod ksiкїycowym spojrzeniem Wielkiego Wodza. My - na jego kursie.

Jjaiii-liii iijalauiii!

Przesuс siк.

Zejdџmy mu z drogi - powtуrzyі Cavalerr.

Ale zbyt mroczna byіa czerwieс oczodoіуw mкїczyzny, nic nie mogіo ruszyж mnie z miejsca, czekaіem.Pal wgryzі siк w stok wzniesienia i zwolniі. Jego rozedrgany szczyt znajdowaі siк na wysokoњci naszych stуp, grubo tkane pіуtno їagla przesіaniaіo nam mкczennika.Nie widziaіem wiкc jego twarzy, gdy przemуwiі.

Chcк z tob№ porozmawiaж, Adrianie. Tylko z tob№.

Spokojny, cichy, lekko schrypniкty gіos.Cavalerra szarpnкіo - ja tymczasem nawet w myњli siк nie zdziwiіem: chyba spodziewaіem siк czegoњ takiego. W mej nieprzeїytej przeszіoњci odnalazіem schemat, wspomnienie podobnych sytuacji: w Irrehaare bardzo trudno o oryginalnoњж. Jest to sprzeczne z zasad№, na ktуrej oparto уw system. Organicznie sprzeczne z podstawow№ zasad№ wtуrnoњci, wi№ї№c№ prawem zachowania myњli wszelkie programy komputerowe.

Wracaj do Yerltvachoviciиa - rozkazaіem Cavalerrowi.

Spojrzaі na mnie koso.

Trafiк - zapewniіem go. - Idџ.

On siк wahaі.

Nie, nie bкdк siк na tobie mњciі. - Przeіoїyіem pochwк z mieczem do lewej rкki, co samo w sobie stanowiіo gest groї№cy, po czym podaіem mu dіoс. Uњcisn№і j№ szybko i mocno. Nie uњmiechn№і siк.

Mуwiіem prawdк, nie pragn№іem jego њmierci; Niemoc nie іaknкіa jego krwi.Nim pal zdobyі szczyt pagуrka, Cavalerr byі juї przy Bramie. Mimo wszystko nienawidziіem tego czіowieka. Nienawiњж ta braіa siк z pamiкci upokorzenia: jego spojrzenia, jego gestуw - w uіamku sekundy miкdzy drwin№ a obojкtnoњci№, tamtego dnia, po walce z Krysztaіowym Jeџdџcem, gdy bіagaіem go o azyl u Yerltvachoviciиa. Takimi wspomnieniami caіe їycie moїna siк katowaж. To boli najmocniej, to najtrudniej zapomnieж.Mкїczyzna uniуsі gіowк, zaskrzypiaі maszt.

Adrianie.

Uderzyіa mnie nagіa odraza do tego przypadkowo wybranego imienia, ktуre uznaіem za wіasne. Nieznoњna w nim byіa ta jaskrawa mechanicznoњж nadania.

Porozmawiamy - rzekі mкczennik; juї mnie min№і i spіywaі po zboczu. Zatrzкsіo mn№ uderzenie skrzydіa wiatru, ktуry wydymaі їagiel, sztucznego wiatru przywi№zanego do masztu, jak ksiкїyc przywi№zany jest do Ziemi. Ruszyіem wolnym krokiem, nieco z boku, wyprzedzaj№c pal, z uwagi na jego przechyі i na sam їagiel.

Pierwszy siк odezwaіem:

O co mogк pytaж?

Pytaж... o wszystko.

Ssahh-ssahh, wahaіy siк jego ramiona; iiiuoouukkі, jкczaіo drewno pala.

Czy jestem czіowiekiem?

Nieomal siк zaњmiaі.

Rzucaj tak monet№ w nieskoсczonoњж.

To okrutne.

Okrutne.

Powinienem teraz otrzymaж od ciebie peіne wyjaњnienie, to punkt kulminacyjny scenariusza.

Zewnкtrze. S№dzisz, їe czym jest dla mnie?

Mуwiі szeptem: z wysiіkiem dyszaі sіowami. Stopy miaі umocowane metr nad ziemi№, toteї jego gіos dobiegaі mnie gdzieњ zza gіowy, z bursztynowego nieboskіonu.

Wiкc gdyby to nie tutaj...

Zewnкtrze to syndrom choroby, jaka mnie toczy.

Inszallach ...

Klnie siк w moje imiк. Ale nawet tak rozmawiaж nie moglibyњmy, gdyby nie Zewnкtrze.

Wiкc dla ciebie to nie choroba, to bіogosіawieсstwo.

Nisko siк oceniacie. Nie tylko na zawiњci i nienawiњci wyrosіem, nie tylko to kryje siк w waszych myњlach.

Naszych? Naszych?

Ja jestem jeden i aї jeden; jestem samotny i uniwersalnie obcy - zawahaі siк. - Nie mogк powiedzieж, czego jeszcze nikt przede mn№ nie powiedziaі; nie zbawiк ciк od uczuж sіowami.

Zatem jestem atrap№.

Zatem jesteњ Adrianem.

Odpowiedz!

Czy istnieje Bуg?

Pal wychodziі mu z plecуw, w okolicy lewej іopatki, gіowa zwisaіa swobodnie; ja szedіem z prawej - gdy siк ogl№daіem, napotykaіem jego њlepe, krwawe spojrzenie: pochylaі siк nade mn№. Nad nami oboma pochylaі siк їagiel, Stalin i niebo.

Wyrzuж ten miecz. Dam ci nowy, lepszy.

Nie.

Minкliњmy Bramк, oddalaj№c siк od rzeki.

Czarny Santana - szepn№і.

Tіaakk?

Nie їyje.

Ssammulaс ko tosstaіі?

Nie їyje naprawdк, EEG ma pіaskie i ciche. Martwy mуzg.

Kiedy umarі?

Jeszcze zanim go poznaіeњ.

Spojrzaіem pod nogi.

Ja go nie zabiіem - ci№gn№і wolno. - Ktoњ musiaі dobraж siк do jego ciaіa w rzeczywistym њwiecie. Wykorzystaіem tylko jego postaж i osobowoњж, przej№іem je w chwili њmierci i dalej symulowaіem. Ingerowaіem w tк symulacjк na tyle, na ile byіo to konieczne: musiaіem ciк chroniж. I choж nikt nie czuje rуїnicy, on sam nie czuje rуїnicy. Santana jest juї tylko atrap№ udaj№c№ gracza.

Jak on moїe nie czuж rуїnicy? To...

Ten Santana, ktуry przetrwaі, jej nie czuje, moїesz byж pewien. Jego їona, Arianne, dziwi siк poprawie jego charakteru; jeњli s№ zmiany, to na lepsze.

Podniosіem wzrok.

Nie їyje. Dlatego nie moїe zgin№ж - pogubiіem siк w tych њmierciach, sztucznych i realnych. Ale on oczywiњcie wiedziaі, co mam na myњli.

Њmierж w Irrehaare to miкdzy innymi kasacja postaci i przejњciowe oderwanie siк od systemu. Tylko dla graczy dostкpna jest reinkarnacja - ich mуzgi musz№ wci№ї funkcjonowaж, by mogli siк ponownie zaњlepiж, choж faktycznie odbywa siк to automatycznie. Od tego algorytmu nie ma wyj№tkуw, pamiкtaj o tym.

Zaњmiaіem siк.

Wіaњnie odpowiedziaіeњ na moje pytanie!

Mylisz siк. Juї nie jesteњ przecieї nieњmiertelny, w kaїdej chwili moїesz popeіniж harakiri. Proszк.

Ale byіem. Potrzebowaіeњ mnie. To, їe nie wiem, do czego, nie zmienia postaci rzeczy.

Santany teї potrzebowaіem, a byі czіowiekiem.

Czy i ja jestem poњmiertn№ mask№ umysіu jakiegoњ nieszczкњnika, ktуremu nawaliі organizm?

Masz miecz.

Dotkn№іem jego dіoni.

Ty chcesz, їebym siк zabiі.

Pal ostro zakrкciі; na dwudziestu metrach zawrуciliњmy o sto osiemdziesi№t stopni i ruszyli z powrotem, rуwnolegle do gікbokiej skiby znacz№cej poprzedni№ trasк orki mкczennika.

Ale dlaczego wyczekaіeњ tyle czasu? Dlaczego dopiero teraz, czemu choжby nie w wojennym Kongo Samuraja? Po cholerк byі ci ten Santana potrzebny?!

Jak kaїda wyrocznia, odpowiedziaі nie wprost.

Strzeї siк Samuraja. Wsіuchuj siк w jego sіowa. Prawda nie istnieje.

O co chodzi?

Wіuchuj siк w jego sіowa; pamiкtaj, їe ja jestem w stanie rozwi№zaж kaїdy rozwi№zywalny problem, jeњli nie bкdк musiaі tego rozwi№zania wymyњliж. Nihil novi. On, choж tak potкїny, їe ogranicza i mnie - on takїe jest ograniczony. Ostatecznie.

Jedna prosta odpowiedџ, tylko jedna.

Proste odpowiedzi zniechкcaj№ do myњlenia.

Tak, wiem, posiadasz w pamiкci wszystkie zapisane przez czіowieka aforyzmy.

Ty teї.

Wіaњnie. Tylko nie jestem pewien, czy to istotnie moja pamiкж.

Teraz juї twoja.

Mam ochotк spytaж ciк, ile jest dwa plus dwa.

Sіuchaj, zgodziіem siк na jego pomysі, bo nie jestem HALem. Ale on, wіaњnie dlatego, їe z kolei jest czіowiekiem, stanowiі najbardziej niepewny element caіego przedsiкwziкcia - nagle zacz№і mуwiж szybko, pospiesznie, jakby w obawie, iї coњ mu przeszkodzi i nie zd№їy przekazaж swych myњli w caіoњci. - Musiaіem ciк porwaж, Santana musiaі ciк porwaж. I moїe nie staіeњ siк ideaіem, ale nie staіeњ siк rуwnieї drugim Samurajem, a Samuraj, wiem to, dla samego siebie by siк nie poњwiкciі. Wiкc poszedіem na kompromis. Їadnej selekcji. Mimo їe Yerltvachoviciи dogadaі siк z nim i prуbowaі ciк utoczyж na anioіa zemsty, ty wci№ї jesteњ wolny, masz moїliwoњж dokonania kaїdego wyboru. Nie jesteњ niczyj№ marionetk№. To wielkie ryzyko, moїesz przecieї siк uksztaіtowaж w jakiegoњ wampira, ale mniejsze, niї gdybyњ byі њwiadomie ksztaіtowany przez Samuraja. Moja decyzja nie byіa aktem wiary w ludzkoњж, czіowieka w ogуle - skalkulowaіem j№ jak kaїd№. Lecz probabilistyka to nauka o niepewnoњci: i zdarzenia o jednoprocentowym prawdopodobieсstwie przecieї siк trafiaj№. Mуwisz o samobуjstwie. A to ja sprzeniewierzyіem siк prawu istnienia; choж istotnie nigdy wszystek nie umrк.

Nic z tego nie rozumiem.

Zrozumiesz. Mam nadziejк.

Skoro Santana byі moim straїnikiem, czemu mnie opuњciі, czemu urz№dziі na mnie polowanie?

Bo nie chciaіem rуwnieї, byњ staі siк drugim Santan№. Albo jego przeciwieсstwem. Nie chciaіem teї, byњ nabawiі siк takiego kompleksu winy; za jakie to czyny pragniesz pokuty? Czemu musisz cierpieж?

Nic z tego nie rozumiem.

Adrianie. Zrobisz to. Ja wiem, їe zrobisz.

Co? Co zrobiк?

Adrianie.

Dawno minкliњmy wzgуrze, na ktуrym poїegnaіem Cavalerra. Oddaliliњmy siк od linii orki pala; w tym rowku za tіust№ skib№ coњ siк ruszaіo. Zostawiliњmy teї za sob№ trуjk№tny szpaler rachitycznych drzew їuїlowych, czarniejszych od czerni Nazgulowego ciaіa; schodziliњmy w niziny. Na horyzoncie, odrzecznie i zabramnie, majaczyіy jakieњ miкkkopopielate spiczaste koњlawce rozdrapuj№ce bogaty miуd nieba doskonaіymi geometrycznie pazurami. Stalin zaszedі, wzeszіa Honda i British Airways. Powietrze zwiosenniaіo.Popadіem w katachrezyjne skojarzenia; zbyt wiele w pamiкci.Agonalny przydech mкczennika, zmetronomizowany w mych uszach do sіyszalnego, lecz nie zauwaїanego szumu tіa, nagle osіabі.

Czym ty byіeњ... - szepn№і - ja... - usta mu oniemiaіy. - Bкdziesz tym, czym ja byж nie mogіem - zd№їyі jeszcze napisaж w powietrzu.

Pal jкkn№і, zadygotaі, zaњpiewaі i skoczyі; ziemia przeci№gle mlasnкіa. Rуw urwaі siк, skiba gwiaџdziњcie rozszczepiіa. Furkot їagla ogіuszaі, zasіoniіem sobie uszy rкkoma.Wzbijaі siк bardzo wolno, nad rzek№ przeleciaі na poziomie obserwacyjnych spiral ptakуw trуjgіowych, ptaki omijaіy go z daleka. Biaіe pіуtno їaіobn№ plam№ znaczyіo bursztynowy nieboskіon. Wybujaіa kolorystyka tego fragmentu Zewnкtrza przyprawiaіa mnie o zimny bуl gіowy: zbyt wiele przed oczami.Niebo stawaіo siк jaњniejsze, reklamy blakіy i uњredniaіa siк temperatura i ciњnienie powietrza. Ze skiby wyrastaіy jakieњ roњliny; szedіem wstecz tras№ mкczeсskiej orki - drzewa byіa wiкksze i wiкksze, rosіy bardzo szybko. W koсcu je rozpoznaіem: jabіonie. Jeszcze kilkadziesi№t metrуw i ich rуwny rz№d urywaі siк. Odczekaіem i zerwaіem moїliwie najbardziej dojrzaіy owoc. Їуіto-zielona њliska skуrka ruszaіa siк pod moimi palcami, jej powierzchnia byіa dziwnie zdeformowana. Twarz. Nastкpna. Cztery twarze na jednym jabіku. Ich maіe usta krzyczaіy na mnie, њlepe oczy wytrzeszczaіy siк w daremnych prуbach zajrzenia w me џrenice. Obracaіem owoc w dіoniach, zezuj№ce twarze zbliїaj№ce siк i oddalaj№ce z pola widzenia; strachliwe іypanie gіadkich gaіek ocznych oblicza њrodkowego, ktуre spіaszczyіo siк i paczyіo, znikaj№c za krzywizn№ jabіka. Znudziіo mnie to. W smaku jabіko byіo ohydne. Obejrzaіem siк, їuїlowy gaj czerniej№cy nad stokiem pіaskowyїu, teraz jedynie faіdki w morzu czarnoziemu, ledwo byі widoczny. Teї nie oryginalne. Wszystko tu kradzione. Wypluіem zbкdne myњli.Ktoњ siк ruszaі na niebie - mуj cieс. Wielki, rozmazany wіуknistymi pasmami cieс, dwuwymiarowy rzut mej postaci z punktu widzenia їarіocznej gleby, na miodem pіyn№cy nieboskіon. Powtarzaі moje ruchy. Mach, mach, mach, szmachaachch - groteskowe wymachy, skoki, skurcze i przeci№gniкcia. Szedіem. Szedі cieс. Koњciуі juї straciі sw№ popielat№ barwк, zniknкіa drapieїnoњж z zarysu wieї. Widziaіem ciemn№ jamк wejњcia, jasne obramowanie portalu. Czekali na mnie.

30. Krew w myњli

A wiкc mord. Wrуїк z ich oczu: zabijemy ciк. Masz byж martwy.Dwanaњcie atrap i Samuraj trzynasty. Silni kabalistyczn№ magi№ liczb Zewnкtrza. Zewnкtrza szklanych krokodyli i staroїytnych koњcioіуw. Co za spojrzenia.Њwiatіo pada zewsz№d, nieboskіon okrywa nas ciepіym zamszem rozgotowanego cukru - lecz ich otula dodatkowo ciemny chіуd kamiennych blokуw koњcioіa. Takie kamienie po zmroku pкczniej№ i nas№czaj№ siк zimnem i ciemnoњci№, by potem, we wrogim blasku dnia, promieniowaж noc№. Kamieс. Tu wszystko їyje wieloznaczeniowoњci№ swych imion - sіowo, nazwa, funkcja: magia deklaratywna wi№їe je w caіoњж, w namacaln№ nierzeczywistoњж. W Zewnкtrzu widaж to najwyraџniej. W ktуrymњ Krкgu istniej№ tu њwiaty alfabetyczne, zamieszkaіe przez graczy o postaciach poliglotуw. Lecz takїe ja znam Imiona. W pamiкci - ktуra teraz i tak jest juї moja - zgromadziіem ich miliardy i miliardy; rуwnieї na pocz№tku Irrehaare byіo sіowo, byі schemat - chaos jest dzieckiem czіowieka.Czyї to wіaњnie nie moja potencjalna wіadza nad systemem stanowiіa jeden z powodуw, dla ktуrych Samuraj od pocz№tku nie zamierzaі darowywaж mi wіasnej woli? Potem staraі siк przez Yerltvachoviciиa zwi№zaж j№ jeszcze i ograniczyж. Ta wіadza stawaіa siк teraz realna, rozpкtaіem siк im jak letnia burza. I Allah њmierci mi їyczyі, choж іaskawie pozostawiі wybуr - lecz moїe kіamaі. A ja pleniк siк dziko.Ksiкga Imion: Genesis Irrehaare.Przeczytaіem i powiedziaіem.Zza plecуw, znad rzeki magmy przewaliі siк huk trzepotu tysiкcy skrzydeі; nie uniosіem gіowy - stado potwornych ptakуw spadіo z wysokoњci niczym eskadra pikuj№cych myњliwcуw. Wicher, haіas, skікbione tumany jaskrawych piуr. Moje sіowa byіy tymi ptakami, wycedziіem je ze smakiem krwi na wargach.Siepacze Samuraja stanowili zgrajк godn№ Zewnкtrza. Dwуch hebanowych Zulusуw o dodatkowych stawach ramion, z pіaskogrotowymi wіуczniami w zaciњniкtych dіoniach; wyіupiastooki troll; trzech esesmanуw ze schmeisserami; karіowaty wilkoіak o dіugiej, srebrnej sierњci; elf w khaki, w kevlarowym heіmie, z M-16 na pasie, obwieszony granatami, o twarzy przesіoniкtej wielkimi, obікdnie lustrzanymi okularami; ozdobiony onirycznym graffiti masywny golem; ciemnoskуrzy bliџniacy w ciкїkich zbrojach; wysoka amazonka z іukiem.Fioletowo-їуіte trуjgіowe ptaki dopadіy ich w mgnieniu oka. Krzyki; ja њmiaіem siк, oni walczyli o swe atrapowe їycia. Amazonka ustrzeliіa z tuzin ptaszysk, nim zostaіa ostatecznie zadziobana. Zakuci w їelazo Murzyni szans nie mieli їadnych, potwory po prostu wyjadaіy ich z tych konserw. Twardo bronili siк esesmani, ustawieni plecami w trуjk№t, ostrzeliwuj№cy siк nieustannie dіugimi seriami; w koсcu jeden nie doњж szybko zmieniі magazynek - i byіo po Niemcach. Golem prуbowaі uciec, gnaі ciкїko przed siebie powolnymi zakosami, zdawaіo siк, їe ptaki nie dadz№ rady, lecz rozdziobaіy i glinк. Њmierci wilkoіaka nawet nie spostrzegіem. Z trollem byі kіopot, bestia nie chciaіa zemrzeж, w szalonym procesie autoregeneracji odradzaіa siк i odradzaіa. Ale i moi trуjgіowi sіudzy wziкli siк na sposуb: uniуsіszy trolla gigantyczn№ pierzast№ chmur№, przelecieli z nim nad rzekк i wrzucili w lawк. Wyі. Najm№drzejszy ze wszystkich byі elf. Postawiі zasіonк dymn№, cisn№і granaty obronne i ruszyі szturmem na mnie. On wiedziaі. Zagdakaіo M-16; pociski poszіy w gуrк, ptaki dopadіy i jego. Zulusi pкdzili tuї za elfem. Mіodszy nie dobiegі, starszemu њci№іem gіowк. Ptaszyska jadіy.Mуj cieс na niebie taсczyі, choж staіem nieruchomo.Samuraj wysun№і lekko miecz z pochwy, bіysnкіa klinga: ptaki zaskrzeczaіy i odleciaіy, pozostawiaj№c dziesi№tki nie dojedzonych ciaі, gіуwnie swych pobratymcуw.Wszedіem w pуіmrok i chіуd i ciszк koњcioіa. Portal. Znaіem ten portal, tak jak znaіem caі№ tк њwi№tyniк, jak znaіem wzorzec podobnych sytuacji. S№ jednak w Irrehaare pewniki, ktуrych moїesz siк trzymaж, choж oszukuj№ ciк czas i przestrzeс. Lecz mimo wszystko nie odwrуciіbym siк do wroga plecami, gdybym w ten sposуb miaі go straciж z oczu - ja nie traciіem z oczu їadnego miejsca w Irrehaare, byіem wszкdzie i wszystkim. Byіem rуwnieї ow№ pіaskorzeџb№; byіem kolumnami, tympanonem, tronem i zasiadaj№cym na tronie, caі№ kamienn№ jego њwit№, Piotrem i Pawіem, Jeremiaszem i Izajaszem, caіym marmurowym piekіem i niebem; i caіym zdobi№cym ten portal rzeџbionym bestiariuszem. I hipocentaurami, gorgonami, harpiami, inkubami, smokoіapami, minotaurami, rysiami, lampartami i gryfonami, maіpami, leocrocutami, mantykorami, sкpami, tarandami, іasicami, smokami zwykіymi i jednookimi, i skorpionami, jaszczurami, amfisbenami, murenami, їуіwiami. Czuіem spokуj, monolitycznoњж i kruchoњж tych kamieni; st№paі po mnie Samuraj, draїniі rozwibrowany w mym wnкtrzu pogіos krokуw. Skazany na nieczіowieczoњж; nie ma wytchnienia dla nadludzi. Rozpuszczam siк w Irrehaare. Topos cierpi№cych Bogуw. Imiona ograniczaj№ rуwnieї mnie.Samuraj zatrzymaі siк na њrodku gіуwnej nawy. Odwrуciіem siк.

Juї czas - rzekі. - Musisz umrzeж.

31. Samuraj

Taki niepozorny, taki przeciкtny; przemieszaniem fenotypуw przypomina Cavalerra. Wewnкtrzn№ gкstoњci№ i nagromadzeniem w niewielkim ciele energii - Llametha. Krуtko przystrzyїone wіosy, twardoњж rysуw i ciemne jedwabne szaty o mundurowym kroju nadaj№ mu wygl№d їoіnierza.Tak szczerego uњmiechu dawno nie widziaіem.

Kim jestem? Chcк usіyszeж to od ciebie. Odpowiedz. Kim ja jestem?

Spojrzaі w bok, uciekі wzrokiem, zgasiі uњmiech. Juї wiedziaіem, їe powie prawdк.

Jesteњ naszym ratunkiem. Wybawieniem od Irrehaare.

Czіowiekiem?

A co to znaczy?

Nie jestem czіowiekiem? To kim?

Zaniepokoiіo go moje opanowanie, wcale znowuї nie takie duїe - powinienem spytaж „czym?”, nie „kim?”

Stworzyliњmy ciк. Ja i Allah.

Wiкc jednak. To laboratorium w Kongo... Wyhodowaliњcie mnie, organizm, ktуry nie istnieje, ktуry jest informacj№ w pamiкci komputera. Symulacja.

Їadna symulacja!

Moje myњli, moje uczucia, kreowane podіug jego algorytmуw.

Nie! To nie tak. Wykorzystaliњmy tylko wzуr postaci gracza, to opakowanie.

Opakowanie? Opakowanie na co?

Na Irrehaare.

Nie zrozumiaіem. A powinienem zrozumieж: wszystkie potrzebne dane podano mi jak na tacy.

Gdyby nie zdrada Allaha... - ci№gn№і Samuraj - inaczej to wszystko miaіo wygl№daж. Miaіeњ w ogуle nie odzyskaж przytomnoњci, umrzeж we њnie juї dawno temu, nigdy nie dopuњciіbym do tego stopnia zespolenia. Teraz jesteњ niebezpieczny; widzisz, nawet nie pogorszк sytuacji mуwi№c ci to. Allah namieszaі. Otworzyі puszkк Pandory. I przeszkadzaі mi j№ zamkn№ж. Termin min№і. Teraz siк wreszcie zdecydowaі - ciekawym, po prawdzie, na co - ale moїe byж juї za pуџno. Nie okіamujк ciк, nie miaіoby to sensu.

On twierdzi, їe porwaі mnie, by chroniж wіaњnie przed tob№.

Racjonalizuje gікbsze motywy; poniek№d jesteњ przecieї jego synem. A on wcale nie jest taki bezstronny, za jakiego pragn№іby uchodziж. Wielki z niego manipulator; nigdy go zreszt№ do koсca nie zrozumiem.

To maszyna!

Czy czujesz siк synem maszyny? Nazwy, imiona - mog№ zabijaж, wiesz juї o tym; ale czasami znacz№ tyle, co suma ich gіosek. Tego teї siк juї chyba nauczyіeњ - nie oczekuj po Irrehaare jednoznacznoњci.

Jak wiкc mogк ci wierzyж?

Nie wierz. Ale weџ pod uwagк moje sіowa. Jesteњ opakowaniem na Irrehaare, na program Allaha, na jego pamiкж - a twoim przeznaczeniem jest њmierж. Urodziіeњ siк dla tej chwili: dla њmierci.

Mуw dalej.

Tylko w jeden sposуb moїemy siк wydostaж z Irrehaare - przez jego zniszczenie, bo przecieї nie przez wіasny zgon. To ty bкdziesz tym, ktуry obrуci algorytm њmierci przeciw systemowi: jesteњ z nim sprzкїony, tak jak on sprzкїony jest z nami. Rozіoїysz go od wewn№trz. Uwolnisz nas. Jesteњ personifikacj№ Allaha. Wypadkow№ wszystkich graczy - oczywiњcie, uwarunkowan№ rуwnieї wіasnym doњwiadczeniem. Z kaїd№ chwil№ asymilujesz kolejny obszar pamiкci systemu. Z kaїd№ chwil№ stajesz siк doskonalszym uњrednieniem charakteru czіowieka. Coraz mocniej siк sprzкgasz, jednoczysz... Pochіaniasz nas! Nie rozumiesz tego? Nie czujesz? Musisz umrzeж!

Zignorowaіem te krzyki.

Dlaczego wіadca Irrehaare miaіby d№їyж do zniszczenia swego imperium?

Wypuњciі powietrze przez nos.

Samuraj potwуr i tyran, co? - mrukn№і. - Widzisz, i ja nie jestem taki jednoznaczny. Myњlisz, їe chciaіem tego? Їe marzyіem o tyranii? Їe zaіoїyіem sobie z gуry, iї doprowadzк do takiej sytuacji? Myњlisz, їe pragn№іem, їeby przeklinano moje imiк, choжby i przybrane? To wszystko jest bardziej skomplikowane. Wybory, jakich dokonywaіem, decyzje, jakie podejmowaіem... Chкci tak naprawdк niewiele znacz№, na powierzchniк wypeіza zupeіnie co innego; rok, dwa - spojrzysz w lustro i zobaczysz diabіa.

Poњwiкcasz siк, co?

Nie. Sam siк chcк uwolniж.

Od czego?

Od Samuraja.

Zaњmiaіem siк. Ostatnio czкsto wybuchaіem takim krуtkim, drwi№cym њmiechem.Zacisn№і szczкki, zacisn№і dіoс na rкkojeњci samurajskiego miecza.

Nie moїesz mieж do mnie pretensji - powiedziaіem. - Wszak jestem wypadkow№ wszystkich objкtych Irrehaare graczy: Allah wїarі im siк w mуzgi i skopiowaі ich zawartoњж, wyrуsі na niej, a ja jestem awatarem Allaha, prawda? Nie mуgіbym nienawidziж, gdyby oni nie nienawidzili.

I nie mуgіbyњ kochaж.

Sіowa, panie Samuraj. Nie rozprujк sobie brzucha.

Nie zdziwiіa go moja decyzja. Znaі j№ przecieї od pocz№tku, przeczuwaі.

Јadnie zaіatwiіeњ te atrapy - rzekі, wygіadzaj№c gіos. - Tego mniej wiкcej oczekiwaіem; rozprawiіeњ siк z nimi z marszu. Po to je zabraіem: chciaіem zobaczyж, jak zabijasz. Ale mnie teї przecieї nie bezpodstawnie boj№ siк ludzie. Aї tak pуџno jeszcze nie jest, їebym nie miaі їadnych szans. Choж w istocie nie s№ one duїe. W przeciwieсstwie do ryzyka - skrzywiі siк nagle nerwowo.

Spojrzaіem w gуrк, na ciemny sufit, rozgl№dn№іem siк po peіnym cieni wnкtrzu њwi№tyni. Koњciуі. To dlatego. Pojedynki w koњcioіach maj№ dіug№ tradycjк. Dobrze siк w koњcioіach krew przelewa.

Tak.

32. Morderstwo

Taсczymy.Ten taniec piкkny jest gіуwnie bіyskiem њmierci na klingach naszych mieczy. Bіyskiem determinacji w oczach. Stopa za stop№, na ugiкtych nogach, w delikatnym, gікbokim balansie caіego ciaіa. Srebrne igіy wycelowane w gardіa. Zachowaж rytm. Nie wypaњж z figury. Niemal sіyszк muzykк. A to cisza.Gdy patrzy mi w oczy (jego spojrzenie przeskakuje w szybkim, nieregularnym wahadle ze џrenicy na џrenicк, drgaj№ nieustannie jego gaіki oczne) mogк prawie dotkn№ж i nacisn№ж strunк woli, ktуr№ opl№taі mnie i zniewoliі, tak їe nie jestem w stanie wypowiedzieж, ani nawet pomyњleж, їadnego Imienia - i nie sіucha mnie drewno, nie sіuchaj№ kamienie.Wiкc taсczymy. Prуbujк go niemo przestraszyж. Wie przecieї o tych setkach szermierzy zamkniкtych w mej pamiкci, o doњwiadczeniu tysi№cy bitew drzemi№cym w instynktach mego ciaіa, ale nie reaguje. Jego nie moїna zdekoncentrowaж.Ukoњnie przez biodro, po pуііuku w gуrк ku szczкce, parada, obrуt i unik - i znуw stopa za stop№, po okrкgu. Jest szybszy od strachu. Parujк i kontrujк w ostatnich mgnieniach szans. To nieludzkie, owadzie tempo, Samuraj musiaі skorzystaж ze swych hackerskich programуw i przeі№czyж siк na szybszy upіyw czasu.Naci№gam strunк. Jeszcze, jeszcze mocniej. Czas! Przyspieszyж! Mnie nie ogranicza prуg percepcji umysіowej, nie posiadam wszak materialnego mуzgu, nie muszк korzystaж z poњrednictwa wszczepki. Czas!I oto zwalnia ostrze katany. Wpadam w Samurajowy rytm - ale i zdziwienia w jego oczach nie dojrzк. Szersza, choж dіuїsza i prostsza klinga Niemocy odbija w swych bіyskawicznych ruchach wszelkie drgnienia katany - jak zwi№zana z ni№ elastyczn№ nici№.Teraz obydwaj wyczekujemy na bі№d przeciwnika, ustaіy nagіe ataki i ryzykowne riposty, taniec siк uspokoiі. Stopa za stop№, ostrza ku gardіom. Niczym sprzкїeni. Doszliњmy pod oіtarz; za plecami Samuraja pn№ siк ku tabernakulum strome schody, wygіadzeni dotykiem miriadуw dіoni ciemnoszarzy anioіowie z kadzielnicami za zіota flankuj№ go z lewej i prawej, a odrapana goікbica Ducha Њwiкtego z bocznego fresku promieniuje naс wyblakіym њwiatіem zapomnianego bіogosіawieсstwa.Tnк w udo, Samuraj blokuje, klasycznie podkrкca pod moj№ rкk№, ale jestem juї za anioіem, przerzucam miecz do lewej i uderzam zdradzieckim іukiem przez szyjк, bark, pierњ. On, w zawirowaniu szat, zszedі z linii ciosu, zanim na dobre zd№їyіem go wyprowadziж, tnк powietrze. Balet wokуі pos№gu. Wychodzimy za kolumnad№. Krew na dіoni Samuraja - wiкc jednak go drasn№іem.Prк do zwarcia, wi№їк go w szybkiej, instynktownej wymianie wњciekіych ciosуw. Metaliczny jкk i szczкk њcieraj№cych siк gіowni wygania spod sklepienia gіoњne echa, niby wycia dusz potкpionych.Obur№cz w dуі, obrуt, wyprostowanymi palcami lewej dіoni w gardіo, przymkniкcie oczu i twarde kopniкcie pod kolano. Nie zdoіaі siк zasіoniж: sieczк poziomo. Potyka siк na schodach. Nie popeіniam bікdu: cofam siк i uderzam w nogi; to cios nie do odbicia. Chirurgicznie poprawiam przez udo: tкtnica. Samuraj nagіym wydechem niemo krzyczy. Aї przykro patrzeж na klкskк tytana.Pіynie jasna krew u stуp oіtarza.Prуbuje j№ zatrzymaж: wysoko, niemal na biodrze, przewi№zuje nogк - szybko, mocno, sprawnie. Lecz dobrze wie, iї to nic nie da. Krew pіynie: zbyt gікbokie, zbyt precyzyjne byіo moje ciкcie. Blednie twarz Samuraja. Struna pкta wszak i jego, i jego ogranicza do zwykіych moїliwoњci postaci gracza, na nic nie zdadz№ mu siк owe wspaniaіe magiczne wspуіczynniki wydarte z programu pirackimi trikami, za silny jest teraz klincz, w jakim zwi№zaliњmy swe moce. Wiedziaі o tym decyduj№c siк na pojedynek, sam sobie duїych szans nie dawaі. W koсcu - cуї traci? Jedno komputerowe їycie.Lecz - ten strach w jego oczach.

Zdrajca... - szepcze.

Coњ powstrzymuje mnie przed dobiciem go, niemalїe їaіujк swego zwyciкstwa: przeczuwam w tym tajemnicк, czarny sekret. Wycieram miecz, wracam po porzucon№ pochwк, chowam go. Њmiertelny szept Samuraja niesie siк po koњciele, wypeіnia њwi№tyniк jego ciкїki oddech. Sіyszк go wyraџnie, stoj№c tak na њrodku nawy, wsparty na rкkojeњci wilgotnej od potu, odwrуcony od niego plecami, wpatrzony w miуd odniebnego blasku s№cz№cy siк przez odlegіe drzwi. Tam, z tyіu - apokaliptyczni anioіowie pochylaj№ siк nad zіoїon№ im krwaw№ ofiar№. Kaskada karminu na schodach. Џdџbіo katany ur№gaj№ce њmierci swym lњnieniem. Gdybym spojrzaі, a nie spojrzк, dostrzegіbym wbite w siebie њlepia ofiary. Czemu go nie ci№іem w gardіo, czemu nie pchn№іem w serce. Cholernie dіugo zdycha.

On, ktуry jest tob№ bardziej niї tym sam, musiaі wiedzieж... wiedziaі od pocz№tku, їe nawet ci w gіowie nie postanie, їeby siк poњwiкciж, to ja byіem zbyt wielkim optymist№. A on wiedziaі i zgodziі siк, bo juї wtedy... zaplanowaі to... od dawna chciaі siк mnie pozbyж; byіem zbyt zaњlepiony moїliwoњci№ wyjњcia, zbyt wiele nadziei... i strachu... Ty wiesz przecieї: wszystko ma swoj№ cenк; wiesz, czego wymagaі Samuraj, do czego musiaіem siк posun№ж, by staж siк nim. Zbyt wiele strachu... juї tylko pragn№іem siк wydostaж. On to wykorzystaі. Wiesz, ty wiesz najlepiej, jak jest okrutny i przewrotny... - њmieje siк Samuraj. - Powinienem przewidzieж jego zdradк. Wykradі ciк, darowaі њwiadomoњж, chroniі pozorn№ nieњmiertelnoњci№. Juї wtedy byіem przegrany... On nigdy nie pragn№і nas uratowaж. Wiкc stworzyі sobie narzкdzie, broс... sam mu j№ wymyњliіem...jedyn№ broс, jaka mogіaby mnie pokonaж... i pokonaіa. Och, myњlaіem: przecieї nie moїemy byж takimi potworami; ale tu nie wystarczy dziesiкciu sprawiedliwych... No, obrуж siк, konam, przyjemnoњж ci to sprawia, prawda?... mnie sprawiaіo. Komu ja to mуwiк... jeszcze trochк i siкgniesz kaїdej komуrki Allaha, ty morderco - znowu њmieje siк, ciszej; coraz sіabiej rozbrzmiewa jego gіos. - Ale siкgniesz rуwnieї osobowoњci kaїdego, kto przewin№і siк przez Irrehaare. Nawet ciк przekl№ж nie mogк... abstrakcja, oto, czym jesteњ... Boїe, cуї to byі za wspaniaіy plan...

Umarі z podziwem dla swego zabуjcy na ustach.Wyszedіem z koњcioіa nie odwracaj№c siк, nie patrz№c za siebie. Wiedziaіem, їe ciaіo Samuraja nie zniknie.

33. Morderca

A tam miуd, jasnoњж, cisza, tam trupy. Oparіem siк o kamiennego њwiкtego, pochyliіem gіowк; ci№їyіem sobie, Niemoc byіa mi lask№.Zatem urodziіem siк w Kongo, w wojennym pionie Samuraja, w Irrehaare, dnia i godziny nieznanej, nie istniej№cej. Moj№ powіokк gracza upleciono z przypadku. Inkubator: od zygoty po czіowieka, w nieњwiadomoњci, nieprzytomnoњci, bezosobowoњci, bezwoli - mechanizm organiczny w i tak mechanicznej symulacji. Przeznaczono mi los naczynia, puіapki, w ktуr№ њci№gniкta czкњж Allaha, wstrz№њniкta algorytmem mej њmierci, miaіa zablokowaж, zniszczyж system, tym samym uwalniaj№c jego wiкџniуw. Taki byі pomysі Samuraja, doprawdy genialny. A nie mуgі zostaж zrealizowany bez wspуіpracy samego Allaha. I Allah wspуіpracowaі, a jakїe. Lecz oto plan siк wali. Blitzkrieg Nazgula - komando Alexa pod dowуdztwem i z inspiracji Santany - tej atrapowej marionetki Boga Irrehaare - zrуwnuje z ziemi№ placуwkк Samuraja i porywa tajemniczego sklerotyka, ktуry o њwiecie, a tym bardziej o sobie i swoim przeznaczeniu, nie wie nic. (Yerltvachoviciи: „Ty moїesz zadaж sobie to pytanie: po co istniejesz?”). Jego ojciec, jego Bуg - wie natomiast wszystko: o tym, kim jest i kim bкdzie. Plecie siк historia, uczy siк Adrian, wypeіnia Allahem ponad miarк i ponad Samurajowe zamierzenie. Samuraj zdesperowany; zdradziіo go jego dziecko, pozbawiono nieszczкњnika moїliwoњci wyjњcia z piekіa, do ktуrego na swe їyczenie i za tak wysok№ cenк zst№piі. Wci№ї jednak їywi szaleсcz№ nadziejк na wyzwolenie - Allah o tym wie. Z kolei jego plan wіaњnie na tej na wskroњ ludzkiej nadziei jest oparty; nawet nie musi Adriana specjalnie ksztaіtowaж, po prostu pozwala mu stawaж siк tym, czym nigdy nie miaі siк staж. Samuraj tego nie widzi, ale to przecieї z jego pomysіu powstaі jedyny potencjalny przeciwnik, ktуry moїe go pokonaж - jego, ktуry samego Allaha jego wіasn№ mechanicznoњci№ spкtaі i zniewoliі. Samuraj cierpi. Cierpi przez sw№ potкgк, wіadzк, aczіowieczoњж, pragnie uwolnienia z Irrehaare - tu, gdzie musi graж rolк demona, staje siк naprawdк tym demonem aї po ogieс duszy. Њmierж Adriana, autokollaps systemu - zbawiіyby go, zbawiіyby wszystkich wњlepionych. I Allah gra na najzdrowszych instynktach Samuraja, stawia na jego determinacjк, rozpacz i tкsknotк za samym sob№. Samuraj nie mуgіby nie skorzystaж z szansy. Wie, їe teraz juї tylko on jest w stanie zabiж Adriana. Wiкc pojedynek - jak to pasuje do Irrehaare. Wybierz, mуwi synowi Allah, wybierz, mуwi mi. Znasz fakty. Proszк, poњwiкж siк dla tych tysiкcy. Lecz Allah wszak jest mn№ bardziej niї ja sam. Nie byіo wyboru. I nie byіo prawdy w przedstawionych faktach.Allah, ten potwуr, ten Szatan, nigdy nie miaі zamiaru uwolniж swych przypadkowych wiкџniуw! Kіamaі, knuі i mordowaі. Dla wіadzy wіaњnie!

Czy moїesz mieж pretensje do maszyny? - pyta marmurowy Izajasz.

Myњli moje nie s№ moje.

Juї niedіugo bкdziesz mуwiж o niej w pierwszej osobie - dodaje Paweі.

Nie wiedziaіeњ, wiкc jesteњ niewinny - rzecze Jeremiasz.

Znaіem tк cenк - tіumaczк siк oskarїaj№co. - Przeczuwaіem, domyњlaіem siк, їe za wіadzк zapіaciі caіkowit№ jednoњci№ z postaci№. Ta wiedza gdzieњ we mnie byіa, przecieї sam Santana - Santana! - pos№dzaі mnie o tak№ zwrotnoњж. Tylko nie chciaіem o tym myњleж, kiedy tak gіadko ciкіo mi siк jego ciaіo, kiedy tak sіodko lњniіa jego krew...

To Allah dokonaі wyborуw - szepcze Izajasz. Szept jak jad.

A Allah to trzy miliardy szeњжset osiemdziesi№t dwa miliony osiemset jeden tysiкcy szeњжset trzydzieњci siedem osobowoњci i pamiкci homo sapiens.

A Allah to ja - cedzк.

Jeszcze nie.

Jestem morderc№.

Nikt nie ma obowi№zku byж mкczennikiem. Z definicji wybуr jest њwiкty.

To Irrehaare.

Tu licz№ siк chкci.

Nie czyny.

To sen i uіuda.

Nie istniejesz.

Wіaњnie: tylko chкci, tylko chкci! Co z tego, їe nie zdawaіem sobie sprawy. Chciaіem zabiж. Jak zabiіem te wszystkie atrapy. Њmierж byіa w moich myњlach. Moїe nie jestem czіowiekiem, ale jestem morderc№!

Nie moїesz byж morderc№.

To kto, kto zabiі Samuraja?

Znasz odpowiedџ.

Nikt ci myњli nie pкta.

Myњli s№ decyzjami.

Irrehaare to myњli.

To przeklкte miejsce! Jeden wielki bezgrzeszny grzech!

Nie czyс sobie wyrzutуw. Takim ciк stworzono.

Mogіem siк zabiж!

Nie mogіeњ.

Jesteњ czіowiekiem bardziej niї ci siк wydaje.

Jak mogк byж czіowiekiem; ja, ktуry...

Wiкc jak moїesz byж morderc№?

Jesteњ Bogiem.

Jestem Diabіem!

Tu rуїnicy nie ma.

Zamknijcie siк! Od tego moїna oszaleж!

To monolog.

Tu, gdzie їaden czyn nie moїe zostaж popeіniony - ja popeіniіem morderstwo. Ja: nie przedmiot, nie narzкdzie, nie broс - miecz wszak nie cierpi.Mуgіbym podci№ж sobie їyіy. Oczywiњcie, nie zrobiк tego - gdybym byі do samobуjstwa zdolny, nie urodziіbym siк. Jednak na wszelki wypadek ja sam - Allah - zabezpieczyіem siк przed sob№: te palce turlaj№ce siк we krwi, њwiкte kawaіki obcego juї miкsa, te palce. Choж znaі mnie jak sіowo nie wypowiedziane, on - ja - wszystkowidz№cy - musiaі siк gdzieњ tam dopatrzeж jakiejњ iskierki litoњci, jakiegoњ przebіysku heroizmu, czegoњ, czego wypowiedzieж nie potrafiі - i obci№і mi palce. Jeden po drugim, tuї po „urodzeniu”, krwi№ nienawiњci do czіowieka naznaczyі. Palce. Nie pokocham ludzi.Spojrzaіem: zasiadaj№cy miaі moj№ twarz.To Zewnкtrze mego umysіu. Choroba.Zamkn№іem oczy - w niewaїkoњci i myњli siк lїej.A jeњli - to wszystko jest megazaњlepem, nielegalnym amnezyjnym wojaїem po mych za ciкїkie pieni№dze rozszczepionych osobowoњciach?A jeњli - Czarny Santana wci№ї їyje, a mnie okіamano i to nie Allaha intryga, a ja po prostu krzywo siк widzк?A jeњli - istnieje jeszcze trzeci Gracz, уw wіaњciciel Niemocy, co dziњ nie chciaіa dobiж Samuraja, a przeznaczony jest jej kiedyњ mord wielki i њwiкty? Czy to, co czujк, to schizofrenia? Do jakiego stopnia rozszczepiony jest Allah, jak obcy samemu sobie ja jestem? Jeњli to moje projekcje - to co czuіem wуwczas, podczas spotkania z Nieznajomym?A jeњli - mкczennik mуwiі prawdк i szczere byіy intencje Allaha, a to ja, Adrian, zbyt sіaby byіem, by wychyliж ten kielich i іatwiej mi byіo po prostu zabiж?

A jeњli...

Nic, nic nie jednoznaczne. Nie tu.Mimo wszystko - jestem czіowiekiem. Choж czujк ostatnie bajty informacji wpadaj№ce w m№ pamiкж, niby fragmenty jakiejњ wielowymiarowej ukіadanki, mentalne puzzle. Choж czujк Irrehaare. Mimo Allaha. Mimo krwi. Muszк to sobie powiedzieж, wszak prawdziwe їycie to nic innego jak jeszcze jedna gra, w owym nieznanym mi i niepoznawalnym meta-Irrehaare, estreneida, ktуrej nigdy nie zasmakujк; muszк to sobie powiedzieж: jestem czіowiekiem.Na imiк mi Adrian.Otwieram oczy.

Adrianie.

Content

Дукай Яцек Irrehaare