Капустин Александр Петрович

Заблытаная справа

Здарылася гэта ў пачатку верасня. Уночы ў аддзяленне міліцыі пазванілі з Селішча. Усхваляваны голас паведаміў, што непадалёку ад вёскі абрабаваны нарыхтоўшчык сельпо. Злачынца нанёс удар ззаду па галаве, забраў грошы і знік. Адразу ж на месца злачынства выехалі пракурор і работнікі міліцыі. Пацярпеўшы Ціт Бандарчук быў дома. Ён скардзіўся на шум у галаве, моршчыўся ад болю, але сам прапанаваў паказаць месца здарэння. Павязка на яго патыліцы была ў крыві. Ціт яе ўвесь час папраўляў і, звяртаючыся да каго-небудзь з прысутных, гаварыў:

— Аж у вачах кругі. Гэта ж так трэснуць. Добра, што хоць яшчэ жывым застаўся!

На месцы здарэння знайшлі кавалак цагліны. Пракурор Ігнат Іванавіч Чуяшоў знайшоў яшчэ ўтаптаны ў зямлю гузік. Здавалася, яго ён толькі і шукаў: ён доўга ўглядаўся ў тое месца, дзе ляжаў гузік, асвятляючы ліхтарыкам прытаптаную прыдарожную траву, ледзь прыкметныя сляды на пясчанай дарозе.

На месцы здарэння больш нічога не знайшлі. Пратакол пісалі ў сельсовеце. Бандарчук, падпёршы галаву рукою, сядзеў каля стала і час-ад-часу зазіраў у пратакол. Paптам яму зрабілася горш. Ён пахіснуўся, застагнаў, і яго адвялі дадому. Ігнат Іванавіч дапытаў некалькі чалавек рабочых, якія ў той дзень працавалі ў садзе. Яны расказалі, што на крык Бандарчука адразу ж падбеглі да яго і ўбачылі, што з таго боку, куды, па словах пацярпеўшага, пабег рабаўнік, з-за кустоў выскачыў на шлях грузавік і паімчаўся ў бок Кляноўкі. Але нумара машыны ніхто не заўважыў.

Дадому Ігнат Іванавіч прыехаў на світанні. Стомлены, занепакоены, ён прышоў на працу раней, чым звычайна, і зайшоў адразу да следчага Сцяпана Карпавіча Маркушава. Следчы ўжо быў у пракуратуры. Яму пракурор і даручыў расследаванне гэтай справы, бо сам ён атрымаў чарговы адпачынак.

Сцяпан Карпавіч быў чалавекам тутэйшым. Скончыўшы юрыдычны інстытут, ён папрасіўся на працу ў свой раён і атрымаў накіраванне ў раённую пракуратуру. Прыехаў ён на станцыю пад вечар і, вырашыўшы, што ў пракуратуры цяпер ужо нікога няма, пашыбаваў дадому ў вёску Кляноўку.

Па дарозе яго дагнаў грузавік з поўным кузавам залацістай пшаніцы. Параўняўшыся са Сцяпанам, ён спыніўся. 3 кабіны выскачыў аднавясковец Іван Чарнагуз і, прыклаўшы руку да казырка зашмальцаванай кепкі, весела гукнуў:

— Гонар маю, таварыш... Хто вы, следчы ці пракурор — не ведаю...

Потым схапіў сцяпанаву руку ў свае невялікія рукі і так яе паціснуў, што Сцяпан аж войкнуў:

— Моцы ў цябе ў руках, як у таго асілка, не глядзі, што маленькі, — усміхнуўся Сцяпан.

— Я ж, як злосны бываю, дык семярых забіваю, — пажартаваў Іван, і раптам твар яго зрабіўся насмешліва сур'ёзным.

— Прашу ў кабіну. Падвязу з вецярком. — Голас яго быў падкрэслена ветлівым, а вочы праменіліся смехам.

— Ну, і перасмешнік... Ніколькі не змяніўся. Ты, напэўна, і ў сне смяешся? Пачакай, а калі гэта ты на шафёра вывучыўся?

Сцяпан ведаў, што Іван раней працаваў у калгасе рахункаводам.

— Ды тады, калі ты там у інстытуце кодэксы розныя вывучаў.

Каля вёскі Сцяпан спытаў:

— Пшаніцу куды павязеш?

— У першы свіран,— і Іван па-змоўніцку падміргнуў вокам, панізіў голас:— А рэшту на самагонку пусцім.

— Зноў пачынаеш,— усміхнуўся Сцяпан.

А шафёр прадаўжаў:

— Дамовіліся з камбайнерам і кладаўшчыком крыху прапусціць праз трубку. Спадзяюся, што ты мяне не арыштуеш, калі што якое...— і, не вытрымаўшы, зноў зарагатаў.

— Дык ты ж, здаецца, не п’еш цяпер,— кальнуў сябра Сцяпан.

3 пісьма маці ён ведаў, што Іван праз выпіўку нават у турму трапіў. Аднойчы, будучы п’яным, нахуліганіў і быў асуджаны на год пазбаўлення волі.

— Не п’ю. Яна мне колам у горле стаіць. Аднойчы ў рот узяў і папярхнуўся: пра аўтаінспектара ўспомніў.

I зноў свавольна засмяяўся.

На павароце яны развіталіся. Іван паехаў да свірна, а Сцяпан пайшоў напрамкі ў вёску. Ішоў і думаў: «Неўтаймаваная натура якая! Усё жартуе. I як гэта ён у турму трапіў? Розумам не дайду. А пра самагонку... Жартуе ці і сапраўды прапускае праз трубку час-ад- часу? Зразумей яго»...

Ціт Бандарчук сядзеў насупраць следчага і паволі расказваў:

— Грошы я расклаў па кішэнях — у адну не ўмяшчаліся. Як ні кажы — дзесяць тысяч. Пабыў у садзе, пакуль не скончылі адгрузку яблык, і ўжо калі зусім змерклася — пайшоў дадому, на пасёлак. Толькі прайшоў мост на дарожцы, што выходзіць на Кляноўскі шлях, а тут нехта ззаду па галаве як трэсне! Дык мяне і павяло ў бок. Калі ён выцягваў грошы, дык схіліўся нада мной, і я заўважыў яго ў твар. Вечар быў месячны, можна было заўважыць.

— А вы пазналі б яго?

— Пазнаў бы, як жа.

— Што вы такое прыкметнае заўважылі на яго твары?

— Ну, як вам сказаць... Нічога асаблівага, але пазнаў бы.

— Пачакайце, Бандарчук. У сваёй заяве ў пракуратуру вы пісалі, што страцілі прытомнасць. Дык як жа вы маглі заўважыць у твар чалавека, які вас абрабаваў?

Бандарчук уважліва паглядзеў на следчага і праз хвіліну адказаў:

— Я страціў прытомнасць адразу, як толькі ён мяне ўдарыў. А пакуль ён выграбаў з маіх кішэняў грошы, апрытомнеў.

Допыт пацярпеўшага і шматлікія допыты сведак нічога станоўчага для расследавання справы не далі. Сведкі пацвярджалі, што, калі прыбеглі на крык, Ціт намагаўся стаць на ногі, але не мог, усякі раз зноў падаў. Галава яго была ў крыві. Больш ніхто нічога не бачыў. У дадатак да таго, што Бандарчук расказаў пракурору, следчаму ён паказаў, што таксама бачыў грузавік, які выскачыў з-за кустоў. Пракурору ён не расказваў пра гэта таму, што забыўся. Галава трашчала ад болю. Эпізод з грузавіком вельмі зацікавіў Сцяпана. Калі рабаўнік перабягаў дарогу ў пералесак, дык шафёр, напэўна, яго заўважыў і мог бы даць каштоўныя для расследавання справы звесткі. А калі ён уцёк на грузавіку, дык зноў жа, ведаючы нумар машыны, можна было хутчэй разблытаць гэты клубок і знайсці злачынцу. I следчы шукаў загадкавы грузавік. Але натрапіць на яго след не ўдалося.

Сцяпан зноў — у каторы раз — пачаў праглядаць справу. У судова-медыцынскім пасведчанні гаварылася, што на галаве ў пацярпеўшага была невялікая ранка на скуры. Гэта было лёгкае раненне. Чамусьці раней Сцяпан не звярнуў на такую акалічнасць асаблівай увагі, а цяпер вырашыў назначыць медыцынскую экспертызу. Яго цікавіла пытанне, ці можна пры такім раненні страціць прытомнасць. Абласны судова-медыцынскі эксперт дэталёва пазнаёміўся з медыцынскім заключэннем, выданым раённай бальніцай, з усімі паказаннямі Бандарчука. Так, пашкоджанні, нанесеныя Бандарчуку, адносіліся да катэгорыі лёгкіх. Але ж галоўнае было не ў гэтым. Hi адзін эпізод, звязаны з абрабаваннем, не выпаў з бандарчуковай памяці. I эксперт даў катэгарычнае заключэнне, што страты прытомнасці не было.

Следчы азнаёміў Бандарчука з заключэннем эксперта. Бандарчук прачытаў заключэнне, паклаў яго на стол і спакойна адказаў:

— Як жа не страціў? Страціў. Мне лепш вядома, чым эксперту?

— Але ж ён сцвярджае, што гэта немагчыма!

— А што, эксперт не можа памыліцца? Можа.

«I то праўда»,— зазначыў у думках следчы.

На другі дзень да Сцяпана ў пракуратуру зайшоў Іван Чарнагуз. Сцяпан зірнуў на яго ўвежліва, спытаў:

— Пра сустрэчу з аўтаінспектарам ты, відаць, ужо забыўся?

— 3 якім аўтаінспектарам? A-а, вось ты аб чым,— усміхнуўся Іван.— Дык я ж адных толькі сто грам... I то таму, што адмовіць не мог, характар слабы. — І ўжо сур’ёзна дадаў: — Я да цябе па справе. Падвозіў я да мястэчка аднаго грамадзяніна, здаецца, Бандарчук яго прозвішча. Ехалі, разгаварыліся. Ён мне расказаў, што ў Селішчы яго абрабавалі, галаву разбілі. А я тады якраз быў там...

— Быў там? — жыва перапытаў Сцяпан.— У колькі гадзін, прыкладна?

— Ды ўжо ўвечары... Ага, дык ведаеш, як ён узрадаваўся!

— А чаго ты ездзіў у Селішча? — зноў перабіў следчы.

— У МТС па запасныя часткі для трактара. Дык слухай далей. У мястэчку ён мне грошы даваў. Я думаў, за тое, што падвёз яго.

— А завошта ж?

— Ды паслухай ты,— зазлаваў Іван.— Пасля распытаеш. Дык вось... Калі я адмовіўся ад грошай, дык ён прычапіўся: «Пойдзем, кажа, па бутэльцы піва вып’ем». А тады гляджу — поўлітэрку выцягвае з кішэні. Ну, выпілі мы патроху. Ён мне і гаворыць: «Схадзі ты да следчага і раскажы яму аб гэтым». «Аб чым?» — пытаюся. «Ну, што быў там. Скажы, што бачыў, як з кустоў праз дарогу бег чалавек». I ўсё падлівае ў маю шклянку. «Дык я ж не бачыў», — кажу. А ён мне: «Давай, браце, вып’ем»,— і суне шклянку ў руку. — «Ды гэта,— кажа,— нічога, што не бачыў. Тады злачынцу мо смялей будуць шукаць». Дык вось я і прышоў перадаць яго просьбу,— закончыў Іван.

— Цікава,— Сцяпан устаў з-за стала, пачаў хадзіць па кабінеце.

Іван таксама ўстаў,

— Ну, я паеду, няма часу.

— Пачакай, дзе гэта ты гузікі свае пагубляў?

— Якія гузікі? А, вось гэта? Знайшоў аб чым гаварыць...

— А гэта не твой?

Сцяпан дастаў з канверта, падшытага ў справу па абрабаванню Бандарчука, якраз такі, якога не хапала на пінжаку ў Івана, шэры з светлай хвалістай палоскай гузік.

— Ды падобны да маіх. Ну, бывай здароу, я паехаў,— і Іван вышаў.

«Якое супадзенне! — здзівіўся следчы.— Быў там, гузік яго... I зноў жа Бандарчук прасіў... Чорт ведае, як усё гэта разумець».

Усё, што гаварыў Іван, Ціт Бандарчук на допыце адмаўляў. Сцяпан зрабіў ім вочную стаўку. Як толькі Іван зайшоў у кабінет, Бандарчук усхапіўся з крэсла, утаропіўся ў шафёра.

— Ён! Я пазнаў яго! — выдыхнуў Ціт.

— Хто ён?

— Той самы, што... што мяне абрабаваў.

— 3-заб’ю, гад!

Іван кінуўся да Бандарчука, але Сцяпан яго стрымаў.

— Ён вас абрабаваў?!

— Ён, грамадзянін следчы. Я яго пазнаў. Той жа шырокі твар, пасма валасоў над вокам... Яго трэба арыштаваць, а то ўцячэ.

— Пачакайце, дык вы яго не прасілі, каб ён сказаў...

— Выдумаў ён, грамадзянін следчы, усё выдумаў. Гэта, каб адвесці ад сябе падазрэнне. На ўсякі выпадак... Цяпер я зразумеў. Ды вы падумайце самі, хіба аб гэтым будзе хто прасіць незнаёмага чалавека?

— Ах ты, труба выхлапная! — не стрываў Іван і зноў памкнуўся да Бандарчука.

— Супакойся! — следчы сурова зірнуў на Івана і запытаў у яго:

— А вас хто-небудзь разам з Бандарчуком бачыў тады?

— Мо і бачыў хто, але ж ці знойдзеш яго цяпер?

Іван разумеў, што такі сведка вельмі дапамог бы яму. Бандарчук жа сцвярджае, што пасля абрабавання сустракае яго, Івана, упершыню.

— Афіцыянтка, скажам, што вам на стол падавала, — прадаўжаў следчы.

— Выпівалі мы каля рэчкі. Так што ніякіх там афіцыянтак не было, — сказаў Іван.

— Хлусіць ён, грамадзянін следчы, усё хлусіць,— сцвярджаў Бандарчук.

Вочная стаўка скончылася.

— Арыштуйце яго, грамадзянж следчы,— маліўся Бандарчук.— Ён жа мяне заб’е цяпер!

— Не бойся. Рук мараць аб цябе не буду. Але ты мяне яшчэ ўспомніш.

— Ну вось, бачыце?

Пасля вочнай стаўкі Бандарчук пайшоў ад следчага не адразу. «Баіцца Івана»,—падумаў Сцяпан. А пацярпеўшы занепакоена пазіраў на яго, штосьці хацеў сказаць. I сапраўды, Бандарчук яшчэ паведаміў, што Іван п’яны хваліўся, быццам п’е за яго, бандарчуковы, грошы. І гэта чуў Міша Карпаў, вучань чацвёртага класа селішчанскай школы.

Застаўшыся адзін, Сцяпан падумаў: «Вось яна, работа следчага. Паспрабуй, разбярыся тут!»

Допыт Мішы Карпава следчы вырашыў правесці ў школе, у прысутнасці настаўніка.

У школе Сцяпан пазнаёміўся з настаўніцай Нінай Міхайлаўнай Зорынай. Настаўніца Мішу хваліла: хлопчык добра вучыўся і быў дысцыплінаваным. Сцяпан папрасіў дазволу прысутнічаць на ўроку.

— Мішу выклікаць будзеце сёння? — спытаў ён у настаўніцы.

Ніна Міхайлаўна яго зразумела. Следчы хацеў, перш чым прыступіць да допыту, бачыць Мішу ў звычайнай для яго школьнай абстаноўцы. Так, яму неабходна было мець найбольш поўнае ўяўленне аб гэтым хлопчыку, ад паказанняў якога цяпер залежала многае. На ўроку Міша адказваў бойка, упэўнена. На пытанні адказваў не спяшаючыся. Сцяпану кінулася ў вочы ўважлівасць, з якою слухаў Міша тлумачэнні настаўніцы. Сядзеў ён, падпёршы кулачком шчаку і, здавалася, не прапускаў ніводнага яе слова.

На допыце Міша пацвердзіў паказанні Бандарчука. Так, ён чуў, як Іван Чарнагуз хваліўся, што п’е за бандарчуковы грошы.

Сцяпан неяк разгубіўся. Што рабіць? Супраць івана ёсць яўны доказ — паказанні Бандарчука. А іванаў гузік, знойдзены на месцы злачынства? А паказанні Мішы Карпава? Гэта ж таксама доказ. Ды і сам Іван не адмаўляецца, што быў тады ў Селішчы. Ну, мог ён быць у МТС, а пасля... ці нават і да гэтага... Следчая практыка ўсялякія выпадкі ведае. Так, важкія ўлікі ёсць супраць Івана. Праўда, іх яшчэ не дастаткова, каб закончыць справу, але ж Іван... Сцяпан ведаў яго характар — рашучы, смелы. Яшчэ, чаго добрага, расправіцца з Бандарчуком! I ён некалькі разоў ужо браўся пісаць пастанову на арышт. Але ўсякі раз адкладваў у бок ручку, задумваўся. I не разумеў сам, што яго стрымлівае: ці няўпэўненасць у іванавай віноўнасці, ці тое сяброўскае пачуццё, якое з’явілася ў яго да Івана яшчэ ў дзяцінстве. Ён зноў пачынаў падрабязна прадумваць усё спачатку, зноў браўся за ручку. «Ды што гэта я...— раззлавана падумаў.— Нарабіў бяды, дык няхай адказвае»,— і напісаў пастанову на арышт. У той жа дзень Івана арыштавалі. Увечары прыехаў Ігнат Іванавіч. Водпуск яго скончыўся, і ён на другі дзень прыступіў да працы. Сцяпан адразу ж далажыў яму ход справы. Ігнат Іванавіч слухаў уважліва і, калі Сцяпан скончыў, заўважыў:

— Віноўнасць Чарнагуза — версія магчымая, але не правераная да канца.

— А што трэба было яшчэ зрабіць!

— Вочную стаўку Чарнагузу з Мішам Карпавым — у першую чаргу.

— У аб’ектыўнасці Карпава я не сумняваюся.

— Але ж ты не ўлічваеш, што Карпаў — дзіцё. Ён можа добрасумленна памыляцца. Можа?

— Бывае і такое. Але ў гэтым выпадку, здаецца мне, няма падстаў прытрымлівацца такой думкі.

— Тым не менш ты павінен быў зрабіць вочную стаўку. Уяві на момант, што аб магчымай памылцы Карпава табе Чарнагуз гаворыць, а не я. Што ты супроцьпаставіш яго довадам?

— Тады зраблю вочную стаўку.

— А калі на вочнай стаўцы высветліцца, што Карпаў памыліўся, тады што?

— Чарнагуза вызвалю з-пад арышту.

— А як ты яму пасля гэтага ў вочы глядзець будзеш?

Сцяпан маўчаў. Яны сядзелі адзін насупраць другога. Ігнат Іванавіч — прысадзісты, каржакаваты, з спакойнымі пільнымі вачыма, чорнымі з іскрынкамі сівізны валасамі, і Сцяпан — высокі бялявы юнак з прыемным адкрытым тварам і жывым уважлівым позіркам блакітных вачэй.

— Уяві, як бы мы адчувалі сябе, каб каго-небудзь з нас незаконна пазбавілі волі?

— Я разумею, Ігнат Іванавіч.

Ігнат Іванавіч закурыў і прадаўжаў:

— Наколькі я зразумеў цябе, у працэсе расследавання намячалася яшчэ адна версія — сімуляцыя Бандарчуком абрабавання. Што зроблена для праверкі гэтай версіі?

— Не правяраў. Я ж прытрымліваюся версіі аб віноўнасці Чарнагуза.

— Я зноў аб тым жа. А калі гэтая версія памылковая?

— Буду правяраць другую.

— Дык мо позна будзе? Бандарчук паспее схаваць канцы ў ваду.

Следчы зноў не знайшоў, што адказаць. Ад пракурора ён выйшаў пачырванелы, усхваляваны. Ігнат Іванавіч не папракаў яго, але Сцяпан адчуваў сябе няёмка.

На вочнай стаўцы Міша заявіў, што Чарнагуза ён бачыць упершыню. Следчы аж устаў з крэсла. Ніна Міхайлаўна таксама здзіўлена пазірала на свайго выхаванца.

— А ты ж гаварыў, што сам чуў, як Чарнагуз выхваляўся? — Сцяпан намагаўся стрымаць сваё хваляванне і таму гаварыў цішэй, чым звычайна.

— Дык то ж Чарнагуз, а не гэты дзядзька.

— Значыць, не гэты, другі?

— Але ж, другі. Я ж кажу: Чарнагуз.

Следчы пачынаў разумець.

— А адкуль ты ведаеш, што таго Чарнагуз прозвішча?

— Мне дзядзька Бандарчук сказаў. Мы ж з ім поплеч жывем. Калі я расказаў яму, што чуў, ён адазваў мяне ўбок і пачаў распытваць: ці ведаю я таго дзядзьку? А потым як вылаяўся і кажа: «Гэта ж ён, Іван Чарнагуз. Запамятай, кажа, прозвішча. Запамятаеш?» «А навошта?» — пацікавіўся я. «Мо хто спытае — скажаш»,— адказаў мне дзядзька Бандарчук.

— Чаму ж ты гэтага раней не сказаў? — вырвалася ў Сцяпана.

— Дык вы ж у мяне не пыталі.

Сцяпану зрабілася горача. На ілбе дробнымі кропелькамі выступіў пот. Іван увесь час маўчаў і толькі пераводзіў позірк то на сведку, то на следчага. Вось ён сустрэўся вачыма з Сцяпанам, і ў яго позірку Сцяпан прачытаў: «Эх ты, гора, а не следчы».

Івана следчы тут жа вызваліў з-пад арышту.

— Гэта што, я ўжо меру пакарання адбыў? Хутка... Відаць, з залікам: адзін дзень год за дзесяць, — у іванавым голасе чулася злосная іронія, а шэрыя вочы, заўсёды смяшлівыя, цяпер былі нейкія жорсткія. Сцяпан змаўчаў. Ды і што ён мог сказаць?

Вобыск цягнуўся доўга. Нічога, што цікавіла следчага, не знайшлі, і ўжо хацелі заканчваць. Сцяпан яшчэ раз акінуў позіркам кухню, падыйшоў да вешалкі, дзе вісела старая вопратка. «Ну, чаго тут лазіць. Упаўнаважаны міліцыі тут усё праглядаў»,— падумаў і з неахвотаю пачаў аглядаць вопратку. У старым жаночым паліто ў патайнай кішэні знайшоў скручаную ружаватую паперку. Разгарнуў і спачатку не прыдаў ёй асаблівага значэння — звычайны чыгуначны білет да Ленінграда. Але

прагледзеўшы кампосцер, зацікавіўся. Білет быў куплены якраз на другі дзень пасля здарэння з Бандарчуком. Бандарчукова жонка, відаць, зразумела сцяпанава недаўменне, паспяшалася растлумачыць:

— Гэта я да сястры ездзіла. Тэлеграму атрымалі, што яна захварэла.

— А мужа на каго пакінулі? Ён жа таксама быу хворы.

— Яму ужо стала лепш тады.

Следчы задумаўся.

— А можна мне тэлеграму паглядзець?

— Тэлеграма дзесьці згубілася,— адказала гаспадыня. А сама нават і не збіралася яе шукаць.

На запытанне Сцяпана пошта адказала, што ні на імя Бандарчука, ні на імя яго жонкі тэлеграмы не было. Затое бандарчукова жонка ў той жа дзень, калі быў куплены білет, паслала ў Ленінград тэлеграму, што выязджае. «Чаго яна ездзіла туды? — думаў Сцяпан. — Мо яблыкі вазіла прадаваць?» Але багажная кантора на яго запытанне адказала, што Бандарчукі багажом нічога ў Ленінград не перавозілі. «Дык чаго ж яна ездзіла?» Гэтая думка не давала следчаму спакою.

На другі дзень Сцяпан быў на вакзале.

У Ленінградзе ён разам з прадстаўніком гарадской пракуратуры зрабіў вобыск у бандарчуковых родзічаў. Вобыск пацвердзіў меркаванні следчага. Была знойдзена ашчадная кніжка на імя бандарчуковай жонкі на дзесяць тысяч рублёў. Грошы былі ўнесены на трэці дзень пасля здарэння з Бандарчуком.

Прыехаўшы з Ленінграда, Сцяпан адразу ж вынес пастанову на арышт Бандарчука. Быў у кабінеце, праглядваў справу, калі яму пазванілі з міліцыі.

— Што? Збег?! — перапытаў і, пачуўшы ў адказ тое ж самае, кінуў на рычаг трубку,

— Вось прайдзісвет, абдурыў! Але ж не схаваешся, не! Хоць пад зямлёй знайду!

Ад узбуджанасці ўстаў, захадзіў узад-уперад па кабінеце. Зноў раздаўся тэлефонны званок. «Хто там яшчэ»,— незадаволена падумаў следчы і злосна кінуў у трубку:

— Слухаю. Чарнагуз? Што ты хочаш? Бандарчук на вакзале? 3 чамаданам? А ён цябе бачыў? Не бачыў? Слухай, Ваня, сачы за ім. Як будзе садзіцца ў поезд — трымай. А я зараз пад’еду.

«Не ўцячэш»,— думаў ліхаманкава і, апра- наючыся на хаду, выскачыў на двор, загадаў шафёру:

— На вакзал!

Content

Капустин Александр Петрович Заблытаная справа