Захад Беларусi: гiстарычны пазл

Яўген Аснарэўскі

© Яўген Аснарэўскі, 2023

ISBN 978-5-0059-9119-5

Создано в интеллектуальной издательской системе Ridero

Prologo

Чытач ужо меў магчымасць заўважыць назву гэтага ўступа: Prologo. Гэта не што іншае, як «пралог» на мове эсперанта. Дадзены выбар не выпадковы, бо стваральнік эсперанта — Людвіг Заменгоф, як вядома, быў ураджэнцам Гродзенскай губерні Расійскай імперыі, працаваў таксама і ў самім Гродне, а значыць, яго вынаходства — частка таго гістарычнага пазла, які чытачы змогуць акуратна збіраць, гартаючы старонкі дадзенай кнігі. У часы Заменгофа Захад цяперашняй Беларусі знаходзіўся ў складзе адной адміністрацыйнай адзінкі з цэнтрам у старажытным Гродне. Менавіта пра беларускі Захад і пойдзе гаворка ў ніжэй прадстаўленых раздзелах кнігі.

Выданне не з'яўляецца турыстычным даведнікам, і аўтар не ставіў сабе задачу расказаць пра ўсе вёскі ці нават буйныя гарады на беларускім Захадзе. Аднак мы паспрабуем разгледзець бліжэй гісторыю гэтага краю, знайшоўшы адрозненні і падабенства ў асобных кутках Гродзешчыны і Брэстчыны, і перш за ўсё звернем увагу на найбуйнейшыя гарады рэгіёну.

Брэст і Гродна… Стагоддзямі тут адбываліся лёсавызначальныя для цэлых народаў падзеі! Гродна, разам з Навагрудкам і іншымі гарадамі Панямоння, знаходзіўся ў эпіцэнтры дзяржаўна-утваральных працэсаў Вялікага княства Літоўскага. Тут была заключана адна з сямі гістарычных уній ВКЛ і Польшчы: Гродзенская унія 1432 года, а яшчэ раней вялася праца над Віленска-Радамскай уніяй 1401 года. У Гродне праходзілі сеймы ВКЛ, сеймы Рэчы Паспалітай, у тым ліку і апошні сейм аб'яднанай дзяржавы. У гэтым горадзе адрокся ад стальца апошні вялікі князь літоўскі і кароль польскі.

У Брэсце таксама праходзілі сеймы ВКЛ і вырашаліся найважнейшыя для народаў Кароны і Княства пытанні. У Брэсце была заключана знакамітая царкоўная унія 1596 года, а праз некалькі соцень год тут заключылі Брэсцкі мір паміж расійскімі бальшавікамі і так званымі Цэнтральнымі дзяржавамі.

У гэта выданне ўвайшлі невялікія па памеры нататкі, у рамках якіх прадстаўлены даволі значны аб'ём цытат з гістарычных дакументаў, што можа быць цікава не толькі людзям без гістарычнай адукацыі, але і калегу гісторыку. Пераклад, у тым ліку і вершаваны, выкананы аўтарам.

У кнізе паказаны падзеі самых розных гадоў… Сівое і малавядомае XIII стагоддзе. Больш даследаванае XVI. Галантнае XVIII. Прыцемненае жахам сусветных войнаў XX. Але, як нярэдка бывае, з агульнай карціны выпадае XXI стагоддзе… І таму аўтар паспрабуе выправіць гэта, дадаўшы ў дадзены пралог асабістую гісторыю!

Прыкладна за 10 год да выдання гэтай кнігі я гуляў па Гродне з маладой дзяўчынай, якая нарадзілася ў Пінску, але жыла і працавала, маючы, дарэчы, творчую спецыяльнасць, менавіта ў Гродне. Гэткая рэальная сувязь Брэстчыны і Гродзеншчыны ў выглядзе жывой, цемнавокай палешучкі, поўнай любові да архітэктуры каралеўскага горада. Я вырашыў здзівіць госцю і адвёў яе на маленькую вуліцу Малую Траецкую, куды рэдка забрыдаюць турысты, хоць выглядае вулачка вельмі каларытна і крыху нагадвае, на мой погляд, стары Талін. Дзяўчына была задаволеная і жыва спытала:

— А чаму тут Малая Траецкая, а там Вялікая?

Добрае пытанне, на якое не так проста адказаць краязнаўцу.

— Таму што там вялікая вуліца, а тут маленькая, — упэўненым тонам адказаў я, хутчэй не як краязнаўца, а проста як персона, здольная лагічна разважаць.

Дзяўчына шматзначна хмыкнула, і мы пайшлі далей.

Вуліца Малая Траецкая. Фота аўтара.

Вось такая невялікая інтэрлюдыя, якая таксама з'яўляецца часткай бясконцай, стракатай стужкі, пад назвай «Летапіс Гродна», што ўбірае ўсе падзеі, як значныя, так і не надта.

Аўтар, як можна зразумець з вышэйпададзенага, не прэтэндуе на ўсёабдымнае асвятленне шматграннай гісторыі Захаду Беларусі. Раздзелы кнігі — толькі асобныя кавалачкі гістарычнага пазла, бліскучыя і разрозненыя дэталі, быццам мазаіка са знішчанага сабора Аляксандра Неўскага ў Варшаве, калісьці створаная па эскізах выбітнага жывапісца Васняцова. Рэшткі гэтай мазаікі падзелены паміж Свята-Пакроўскім храмам Баранавічаў і знакамітай гродзенскай Каложай, як бы дзеля фарміравання яшчэ адной з незлічоных сувязей, паміж заходнімі абласцямі Беларусі.

Так, кніга дэманструе чытачу толькі часцінкі цэлага, але, як здаецца аўтару, гэта досыць яркія фрагменты, здольныя даць некаторае ўяўленне і аб усёй, па-за ўсякім сумневам, дзіўнай і маштабнай карціне.

Кластар 1. Гродна і (або) Брэст

Фрагмент 1. Барацьба за статус альтэрнатыўнай сталіцы ВКЛ

Брэст і Гродна — дзве сталіцы заходніх абласцей Беларусі. Але ў свой час яны былі яшчэ і найважнейшымі гарадамі ВКЛ, як бы канкуруючымі ў барацьбе за статус альтэрнатыўнай (другой ці трэцяй) сталіцы Княства.

У XIII стагоддзі Гродна, у адрозненне ад Брэста, знаходзіўся ў эпіцэнтры фармавання Вялікага княства Літоўскага і паказаны ў крыніцах адной з галоўных арэн супрацьстаяння літоўскіх уладцаў і галіцка-валынскіх князёў. Можна ўпэўнена казаць пра тое, што Гродна ўвайшоў у склад ВКЛ раней за Брэст. Вылучыць нейкую базу для супастаўлення палітычных статусаў гэтых двух найважнейшых населеных пунктаў дзяржавы, можна, мабыць, ужо пры князе Вітаўце, які валодаў абодвума гарадамі. У даследчыкаў ёсць падставы асцярожна сцвярджаць, што пры Вітаўце і яго фармальным сюзерэне Уладзіславе Ягайла, горад над Нёманам часцей за яго «канкурэнта» над Бугам служыў валадарам для вырашэння важных палітычных пытанняў, напрыклад, у Гродне Вітаўт заключаў мір з крыжакамі і сустракаў чэшскіх паслоў. Аднак і ў Брэсце вырашаліся найважнейшыя для ВКЛ пытанні, у прыватнасці, як піша Ян Другаш, менавіта там адбыўся спецыяльны сход, з удзелам Вітаўта і Ягайлы:

«Пасля выезду з Непаламіц, кароль польскі Уладзіслаў адпраўляецца ў Літву, каб у Брэсце Рускім правесці з князем Аляксандрам з'езд, аб якім ужо даўно папярэдзіў яго».

Сустрэча была зладжана з мэтай падрыхтоўкі агульных дзеянняў супраць крыжакоў, якія ў выніку прывялі да пераможнай для Княства Грунвальдскай бітвы.

Ягайла. Партрэт XIX ст.

У некаторых выпадках Брэст і Гродна разам служылі своеасаблівай сцэнай для драматычнай барацьбы Вітаўта за ўладу. Напрыклад, у 80-х гадах XIV стагоддзя Вітаўт, паводле звестак з Летапісу Вялікіх князёў Літоўскіх, знаходзіцца з маці Бірутай у Гродне, а пасля яе ад'езду ў Брэст, збірае ў горадзе над Нёманам сілы для паходу супраць свайго стрыечнага брата Ягайлы. Менавіта ў Брэсце, паводле некаторых звестак, Бірута была забіта людзьмі вераломнага пляменніка яе мужа.

Пад 1387 годам Ян Длугаш згадвае Вітаўта ў ліку іншых князёў, выкліканых у Вільню каралём Ягайлам.

«Па каралеўскім загадзе сабраліся браты караля, троцкі князь Скіргайла, гродзенскі Вітаўт, кіеўскі Уладзімір, наваградскі Карыбут…»

У пераліку князёў Вітаўт названы менавіта гродзенскім князем, што можна трактаваць як указанне на вялікшую значнасць Гродна ў параўнанні з Брэстам.

Падчас чарговага супрацьстаяння Ягайлы і Вітаўта, першы вырашыў нанесці ўдар па вотчынных уладаннях суперніка. Хутка ўзяўшы Брэст, кароль падышоў да Гродна, дзе абложнікаў чакала доўгая і ўпартая барацьба з вернымі Вітаўту гарнізонамі. У выніку аблогі 1390 года, воіны польскага караля ўсё ж захапілі гродзенскія ўмацаванні.

Сярод дадзеных, якія сведчаць аб важнасці таго ці іншага населенага пункта, знаходзяцца і звесткі аб стварэньні розных абарончых пабудоў. Вядома, што ў Гродне Вітаўт разгортвае маштабнае замкавае будаўніцтва, падарыўшы гораду адзін з найлепшых фартыфікацыйных комплексаў краіны. На стыку XIV і XV стагоддзяў у горадзе над Нёманам існуюць два каменныя замкі — Верхні і Ніжні. Падобныя сістэмы двух каменных умацаванняў знаходзіліся толькі ў некаторых найважнейшых гарадах Княства: Вільні, Троках і, як мяркуецца, Віцебску.

Замак Брэста ў гэты час заставаўся ў асноўным драўляным, хаця, як мяркуецца, уключаў каменную вежу валынскага тыпу, так званы «столп», пабудаваны яшчэ ў XIII стагоддзі.

У сучаснай гістарычнай літаратуры Гродна ўсё яшчэ часта называюць «другой сталіцай Вітаўта», аднак жа, які горад лічыўся першай сталіцай, Вільня або Трокі, часта не ўдакладняецца. Так ці інакш, нават калі лічыць падобны статус горада пэўным перабольшаннем, варта адзначыць, што Гродна без усялякага сумнення, разам з Трокамі, Вільняй і Коўнам, уваходзіў у пералік асноўных рэзідэнцый вялікага князя Вітаўта, а таксама часта прымаў і польскага караля Ягайлу. Важнай рэзідэнцыяй уладцаў быў таксама замак у Берасцi.

Калі пры Вітаўце і Ягайле Берасце хутчэй знаходзіцца ў цені Гароднi, то пры Казіміры Ягелончыку горад над Бугам ужо можна назваць як мінімум не менш важнай рэзідэнцый польска-літоўскіх манархаў. Па звестках польскіх гісторыкаў, менавіта ў Гродне Казімір атрымлівае прапанову стаць валадаром Кароны, а ў Брэсце згаджаецца ўзысці на сталец Польскага каралеўства, гэта значыць у перыяд праўлення Казіміра, Гродна і Брэст у чарговы раз «дзеляць паміж сабой» важную гістарычную падзею.

Казімір Ягелончык даволі шмат часу бавіў у берасцейскім замку, калі адпраўляўся з Кракава ў літоўскія землі, а таксама вяртаўся з Княства ў Карону.

Важным паказчыкам палітычнага статусу як Гродна, так і Брэста можна назваць колькасць сеймаў ВКЛ, праведзеных ва ўказаных гарадах дзяржавы. Звесткі даследчыкаў аб гэтых найважнейшых актах палітычнага жыцця дзяржавы даволі моцна адрозніваюцца. Існуюць розныя погляды на пачатак сеймаў, і часта менавіта Гродна аб'яўляецца месцам правядзення першага сейма, хаця некаторыя даследчыкі адлічваюць гісторыю склікання старадаўніх парламенцкіх асамблей Княства ад схода ў Віцебску, а іншыя ад збору шляхты ў Вільнi. Так ці інакш, у большасці публікацый сталіца ВКЛ Вільня паказваецца горадам, які прыняў найбольшую колькасць сеймаў краіны, а вось другое месца займае Брэст. Гораду над Нёманам дастаецца толькі бронза ў гэтай ганаровай гонцы. Падобнае ўзвышэнне Берасця было намечана, на думку аўтара, менавіта ў перыяд праўлення Казіміра Ягелончыка, які, аднак, памёр у сваёй гродзенскай рэзідэнцыі.

Такім чынам, грунтуючыся на статусе «другой сеймавай сталіцы» Вялікага княства Літоўскага можна казаць аб тым, што Брэст, у перыяд кіравання Казіміра Ягелончыка, а затым і Жыгімонта Старога, як мінімум не саступаў Гародне палітычнай вагой, а можа быць і пераўзыходзіў горад над Нёманам па сваім значэнні.

Аднак ужо ў канцы праўлення Жыгімонта Аўгуста альтэрнатыўны Вільні цэнтр палітычнага жыцця па-за ўсякім сумневам знаходзіцца ў Гродне, дзе праходзіць прыём буйных дэлегацый розных краін, паказаны на вядомай гравюры Гродна, аўтарства Мацея Цюндта, і збіраюцца сеймы краіны, на якіх кароль вядзе падрыхтоўку да уніі Польшчы і ВКЛ.

Прыём у Гродне турэцкага пасольства. Гравюра Цюндта, 1568 год.

Пасля аб'яднання краін у канфедэрацыю, уладаром нядаўна створанай Рэчы Паспалітай неўзабаве становіцца Стэфан Баторый. Менавіта асабісты выбар гэтага манарха, які вылучаў Гродна сярод іншых населеных пунктаў краіны, у значнай ступені абумовіў будучае ўзвышэнне яго любімай рэзідэнцыі, і гэта ў выніку дазволіла гораду над Нёманам абысці нават Вільню, стаўшы фактычнай сталіцай ВКЛ.

Баторый пабудаваў у Гродне, па ўспамінах французскага падарожніка XVII стагоддзя Дзюпонта, «адзін з найпрыгажэйшых каралеўскіх дамоў у каралеўстве», што, зразумела, было істотным фактарам, якi прадвызначаў увагу наступных манархаў Рэчы Паспалітай да гродзенскага замка. Вектар узвышэння Гродна, намечаны Баторыем, умацоўвае статус горада, зафіксаваны, напрыклад, у кнізе нямецкага гісторыка Цайлера, выдадзенай у 1647 годзе. У ёй Гродна называецца «выбітным» і «другім пасля Вільні».

Асноўнай рэзідэнцыяй манархаў у гэты час з'яўляецца Варшава. Гродна стаяў якраз на актыўна выкарыстоўванай дарозе паміж сталіцай ВКЛ Вільняй і галоўнай рэзідэнцыяй каралёў і вялікіх князёў у Польшчы. Пры гэтым Брэст застаецца ў баку ад найкарацейшага шляха ўладцаў з фактычнай сталіцы Кароны ў сталіцу Княства.

У 1673 годзе Хрыстафор Пац дабіваецца так званай «літоўскай альтэрнатывы», гэта значыць правядзення сеймаў Рэчы Паспалітай на тэрыторыі ВКЛ. Сеймавым горадам Літвы прызначаецца Гродна. Падобна Брэсту, які быў некалі «другой сеймавай сталіцай» Княства, Гродна ператвараецца ў другую сталіцу ўсёй Рэчы Паспалітай. Цяпер гэта галоўны горад Літвы, хаця, у некалькі парадаксальным ключы, ён не мае свайго ваяводства, якое ёсць у Брэста. Тым не менш, у самым канцы існавання Рэчы Паспалітай Гродна, без усялякага сумнення — фактычная сталіца ВКЛ, дзе і перагортваюцца заключныя старонкі існавання Княства, у прыватнасці, праходзіць апошні сейм Рэчы Паспалітай, пасля якога адбываецца паўстанне Касцюшкі, а пасля гэтага — палон апошняга вялікага князя Станіслава Аўгуста Панятоўскага ў горадзе над Нёманам, і адрачэнне бяздольнага манарха ад трону.

Пасля далучэння Берасцейшчыны і Гарадзеншчыны да Расійскай імперыі, статус Гродна быў такі высокі, што першапачаткова менавіта горад над Нёманам быў прызначаны цэнтрам краю, хаця неўзабаве сталіца перамясцілася ў Вільню.

У створанай расійскай адміністрацыяй новай губерніi Брэст стаў сталіцай павета, а губернскім горадам — Гродна, хоць, горад над Бугам быў больш-менш супастаўны з губернскім цэнтрам па колькасці насельніцтва.

Раздзелены Берасцейшчына і Гродзеншчына былі ў складзе ІІ Рэчы Паспалітай. У 20-х гадах ХХ стагоддзя палякі зрабілі Брэст цэнтрам ваяводства, а Гродна толькі цэнтрам павета ў складзе ваяводства са сталіцай у Беластоку.

У складзе БССР Гродна і Брэст атрымалі свае вобласці, такім чынам зраўняўшыся ў сталічным статусе.

Цэнтрамі абласцей гэтыя заходнія гарады з'яўляюцца і ў складзе Рэспублікі Беларусь.

На момант напісання кнігі Гродна — буйнейшы заходнi горад, які лідзіруе ў большасці ўнутраных рэйтынгаў самых прыгожых гарадоў Беларусі, затое Брэсцкая крэпасць прымае большую, чым любы гродзенскі аб'ект, колькасць турыстаў, якія ў асноўным едуць з Расіі.

Два цэнтры на захадзе Беларусі. Два такія блізкія, але ў нечым і такія далёкія, цудоўныя гарады. Іх гісторыя — не толькі гісторыя своеасаблівай барацьбы за палітычную вагу, але і летапіс як бы падзеленых паміж двума гарадамі, эпахальных падзей, якія мелі ўплыў на сотні тысяч продкаў сучасных беларусаў. Таму гарады злучаны адмысловымі глыбіннымі ніцямі, якія не заўсёды проста ўбачыць абывацелям, але якія і нельга разарваць, пакуль чалавечая цывілізацыя захоўвае прыведзеныя вышэй гістарычныя звесткі ў сваіх вялiкіх архівах.

Фрагмент 2. Імперскія крэпасці ў Брэсце і Гродне

Знакамітая Брэсцкая крэпасць, вядомая далёка за межамі Беларусі, без усялякага сумнення яўляе сабой унушальны архітэктурны аб'ект, з багатай гісторыяй.

Будаўніцтва гэтага фартыфікацыйнага збудавання было, аднак, спалучана з культурнай трагедыяй горада над Бугам, а менавіта: знішчэннем усяго старога горада старажытнага Берасця.

Ажыццяўлялася будаўніцтва ў 30-х і на пачатку 40-х гадоў XIX стагоддзя, пазней рабiлiліся шматлікія «дабудоўкі» крэпасці.

Рашэнне аб будаўніцтве дастаткова маштабнага і дарагога аб'екта прыняў цар Мікалай I, які асабіста прыязджаў у Брэст. Дзякуючы ўспамінам жыхаркі старога Брэста, Паліны (Паўліны) Венгеравай вядома, што мясцовая яўрэйская абшчына была ў жаху ад праекта, які прадугледжвае знішчэнне іх горада, хаця ўлады і абяцалі кампенсаваць страты. Людзі прасілі захаваць іх дом, але ніякія просьбы, зразумела, не мелі эфекту і зацверджаны найвышэйшым загадам план быў рэалізаваны.

Так крэпасць паглынула адзін з найбагацейшых, у свой час, гарадоў ВКЛ, які быў адным з ключавых палітычных цэнтраў краіны ў перыяд праўлення Ягайлы і яго нашчадкаў.

Гарадзенская крэпасць — значна менш вядомы аб'ект. Для малапрыкметнасці гродзенскага фартыфікацыйнага комплексу на фоне брэсцкага субрата ёсць шэраг прычын. Гэта і адсутнасць шырока вядомай гераічнай гісторыі — бо гродзенская крэпасць — гэта не гісторыя гераічнага супраціву, а якраз наадварот — гісторыя занадта хуткай здачы. Важнае тут і менш суцэльнае, у параўнанні з Брэсцкай крэпасцю, аблічча, і, нарэшце, знаходжанне ў цені больш яркіх і раскручаных аб'ектаў Гродна, здольнага прапанаваць турыстам сотні розных больш ці менш уражальных помнікаў архітэктуры.

Праект Гродзенскай крэпасці 1807 года. Большая частка горада ляжыць усярэдзіне ўмацаванняў.

Гродзенскую крэпасць збіраліся будаваць вельмі доўга — так доўга, што ў выніку рэальна прыступілі да будаўніцтва толькі ў канцы XIX стагоддзя. Некаторыя праекты крэпасці прадугледжвалі ўзвядзенне ўмацаванняў у цэнтральнай частцы горада, што, у выніку, скончылася б для старога Гродна катастрофай, хаця, як можна меркаваць, не такой маштабнай, як у Брэсце, але ўсё ж жахлівай па сваіх наступствах для ўсёй культуры беларускага народа.

У выніку, у Гродне зрабілі тое, што, несумненна, трэба было зрабіць у Берасце. Аб'екты крэпасці ўзвялі не ў цэнтры Гродна і, адпаведна, яны не пашкодзілі каштоўнай забудове старажытнага горада, а толькі дапоўнілі яго архітэктурную палітру новымі фарбамі.

Два гарады, дзве імперскія крэпасці, дзве розныя гісторыі, толькі адна з якіх спалучана з гібеллю найкаштоўнейшых для краіны культурных помнікаў. Так распарадзіўся лёс, і нашчадкам застаецца выношваць праекты частковай рэгенерацыі старога Брэста (аўтар з'яўляецца прыхільнікам падобных ідэй) і спрабаваць засвоіць урокі гісторыі, каб наступныя пакаленні як мага менш наракалі на страту каштоўных узораў архітэктуры, створаных дзякуючы працы майстроў мінулых стагоддзяў.

Фрагмент 3. Старыя цэнтры Брэста і Гродна

Старыя цэнтры дзвюх важных вялікакняскіх рэзідэнцый, Брэста і Гродна, маюць нямала агульнага, але, зразумела, маецца і немалая колькасцю адрозненняў.

Найважнейшымі дамінантамі гістарычных цэнтраў двух гарадоў былі храмы, якія ў асноўным належалі каталіцкім манастырам. Вылучаліся таксама каралеўскія рэзідэнцыі, а ў выпадку Гродна, яшчэ і маштабныя магнацкія палацы, пабудаваныя з каменя ў эпоху, калі горад над Нёманам быў сеймавай сталіцай Рэчы Паспалітай.

Брэст у другой палове XVII стагоддзя, падчас аблогі шведскімі войскамі. Фрагмент гравюры Дальберга.

Стылістычны аналіз брэсцкіх храмаў, якія належалі розным каталіцкім ордэнам, паказвае нямала агульных рыс гэтых пабудоў, што дазваляе казаць аб нейкай мастацкай праграме, у рамках якой фармаваўся своеасаблівы гарадскі стыль, падобна таму, як гэта было зроблена ў Вільні ці Віцебску.

Храмы Брэста маюць масіўныя формы. Яны пазбаўлены высокіх, стройных веж, такіх характэрных для віленскага барока, але затое ў кампазіцыі аб'ектаў часцяком падкрэсляны франтон. Магчыма меркаваць стылістычны ўплыў аднаго з найбольш ранніх і знакамітых храмаў Брэста, Свята-Мікалаеўскай царквы, звязанай з заключэннем Брэсцкай уніі 1596 года, хоць найбольш пераканаўчай версіяй будзе здагадка аб прамым мастацкім уплыве так званага люблінскага рэнесансу (renesans lubelski), які ў Брэсце быў як б «адпаліраваны» уплывам развітога барока.

Каталіцкія храмы Гродна, створаныя ў перыяд XVI — XVIII стагоддзяў, яўлялі сабой больш разнастайны ў мастацкім сэнсе ансамбль. Некаторыя прыкметы выкарыстання ў будаўніцтве агульных узораў можна прасачыць і ў горадзе над Нёманам, напрыклад, узвядзенне бернардынскага храма, вялося, як можна меркаваць, з улікам мастацкіх асаблівасцей галоўнага каталіцкага сабора горада, Фары Вітаўта, а дамініканскія і езуіцкі касцёлы першапачаткова мелі блізкія па кампазіцыях фасады, але ў цэлым, казаць пра вялікую стылістычную аднастайнасць гродзенскіх касцёлаў, як гэта можна рабіць у выпадку ансамбля брэсцкіх каталіцкіх манастыроў, усё ж няма падстаў.

Шведскі праектны план умацаванняў Брэста, XVII стагоддзе.

Шэраговая забудова абодвух гарадоў, у перыяд усяго існавання ВКЛ, уключала вялікі працэнт драўляных будынкаў.

Доля гістарычных цэнтраў Гродна і Брэста пасля канчатковага знішчэння Рэчы Паспалітай і з'яўлення расійскіх кіраўнікоў была не самай лепшай. Царская адміністрацыя знішчыла важныя дамінаты Гродна — касцёлы дамініканаў і кармелітаў.

Але значна больш сумная доля чакала цэнтр старога Брэста. Тут варта звярнуцца да ўспамінаў Юліяна Урсына Нямцэвіча, ураджэнца берасцейскага ваяводства, які апісаў свой візіт у горад, у 1816 годзе, калі да будаўніцтва крэпасці заставалася крыху больш за пятнаццаць гадоў. Ужо тады Брэст быў у заняпадзе, пра што з сумам паведаміў літаратар:

«На працягу трыццаці гадоў я не бачыў сталіцы майго роднага ваяводства і пасля такога працяглага перыяду часу, з улікам таго імкнення, якое чалавечы розум, і тым больш кіраўніцтва, павінны былі б мець для ўдасканалення сваіх спраў, я чакаў прыемнага здзіўлення, выявіўшы гэтую сталіцу павялічанай, удасканаленай, адным словам, квітнеючую багаццем, і, о Божа, як сумна я расчараваўся ў сваіх надзеях! У часы маёй маладосці Брэст, хаця і не такi быў багаты і не валодаў такой колькасцю прамысловых прадпрыемстваў, як гэта павінна было б быць, але ўсё ж быў на сваім узроўні. Сёння ж не столькі варожая зброя, колькі перыядычныя, і гэта можна даказаць, наўмысныя падпалы, захоп дамоў для раскватаравання вайскоўцаў, перашкоды гандлю, усе прафесіі, усе рамёствы, усе віды прамысловасці, аддадзеныя яўрэям, гэты горад зрабілі жабрачым і маланаселеным. Два будынкі, якія калісьці ўпрыгожвалі яго, езуіцкі касцёл і Фара, стаяць у сумных руінах, спаленых агнём. Спалены дамініканскі манастыр паўстае толькі з попелу. Аўгустыянскі манастыр, раскошныя манастыры езуітаў і бернардынцаў, а таксама манастыр брыгітак, зрабiлiся ваеннымi шпіталямі, знішчаны, напоены заразай. Я абышоў усе манастыры, разбураныя ваеннымі шпіталямі. Акрамя базыльянаў, якія трымалі школы, у манастырах ніхто не выконвае статут, нават у брыгітак вайскоўцы і манашкі перамяшаныя».

Гэтыя радкі, якія змяшчаюць нават указанне на наўмысныя падпалы, малююць самую сумную карціну, але горшае чакала стары горад пазней. Як ужо было сказана ў папярэдняй главе, стары горад Берасця быў знішчаны дзеля будаўніцтва крэпасці, якая заняла яго ўчастак.

Дамініканскі касцёл Брэста. Малюнак XIX ст.

Стары горад Гродна, які раскінуўся паблізу ад высокіх, прынёманскіх узгоркаў, увянчаных замкамі і старажытнай Каложай, гэты важны для ўсёй краіны куток даўніны, здольны прывабіць многія тысячы турыстаў, гэты чароўны міраж каралеўскай эпохі, як быццам усё яшчэ захоўвае многія рысы той даўняй, пазначанай у гісторыі, сталіцы ВКЛ, гэты горад над Нёманам, Горад узгоркаў — захаваўся, хоць і далёка не поўнасцю.

Але якім жа цудоўным мог быць стары горад Брэста, з яго храмамі і замкам, якія вырастаюць уверх, і лунаюць над астравамі. Горад накрыты маленькімі, разьбянымі шкатулкамі — дамамі мяшчан… Цяпер гэты Брэст жыве на старонках старых дакументаў, і ў чароўных, лічбавых рэканструкцыях, створаных энтузіястамі беларускай даўніны. Ён не загінуў поўнасцю, бо яго культурны код — гэта і культурны код беларускага народа, які стагоддзямі жыў у адным з найпрыгажэйшых гарадоў Вялікага княства Літоўскага.

Кластар 2. На прасторах Брэстчыны і Гродзеншчыны

Фрагмент 4. Гісторыя Кронана

Нёман — адна з галоўных рэк Беларусі, і не выпадкова ў народзе яе здаўна з асаблівай павагай называюць «Бацька Нёман». Тут дарэчы пагаварыць якраз пра слова Нёман. Спецыялісты ўжо даўно імкнуцца растлумачыць загадкавую назву ракі, якая не мае лёгка чытэльнай асновы, відавочна запазычанай з моў усходніх славян. Часцяком вытокі гэтага кароткага і фанетычна моцнага рачнога імя шукаюць у мовах прыбалтыйскіх народаў. Напрыклад, існуе версія, якая кажа, што адна з літоўскіх назваў чарніц «nemuogė» перайшла, у некалькі змененай форме, да найважнейшай ракi літоўскіх і беларускіх земляў. Літоўскае «miškelis», якое азначае невялікі малады лясок, некаторыя адмыслоўцы паказваюць у якасці магчымай асновы для вядомага яшчэ ў Сярэднія вякi назову Мемель, якім звалі адну з найбуйнейшых рэк рэгіёна жыхары нямецкіх тэрыторый. Часам спецыялісты знаходзяць вытокі імя ў іншых мовах. Лацінскае слова «nemus», якое азначае гушчар або гай, таксама называюць у ліку правобразаў імя «Бацькі Нёмана». Фінскае «niemi» абазначае мыс. Не варта забываць і адну са старажытных назваў ракі: Кронан, якую звязваюць з Кроносам, богам-бацькам Зеўса Грамавержца ў старажытнагрэцкай міфалогіі.

У любым выпадку, якое б паходжанне не мела імя цудоўнай беларускай ракі, сутнасць яе ад гэтага не мяняецца. Нёман застаецца сабой, то бок мае пэўныя гідралагічныя характарыстыкі.

Рака сілкуецца атмасфернымі ападкамі, адталымі водамі, а таксама крыніцамі. Найбольшы сцёк звычайна бывае вясной, але можа быць і ў іншыя сезоны. У цёплыя зімы Нёман можа не замярзаць, затое, паводле некаторых звестак, у асобныя асабліва халодныя зімы быў пакрыты лёдам больш за 100 дзён. Рачная сістэма Нёмана мае прыкметы дрэвападобнага тыпу. Тут часта сустракаюцца водмелі, пясчаныя астраўкі, перакаты і плёсы. Глыбіня ракі 1,5–5,6 метра. Сярэдні ўхіл складае 0,08 м/км.

Багатая гісторыя «старажытнага Кронана», воды якога бачылі сотні найзырчэйшых падзей, вядома, можа быць неверагодна цікавай.

Берагі ракі былі заселеныя з моманту адступлення леднікоў. Існуе археалагічная культура (7–3 тысячагоддзі да нашай эры), якая атрымала назву ў гонар Нёмана.

У Сярэднія вякi на тэрыторыі нёманскага басейна ішло актыўнае ўзаемадзеянне балцкіх і славянскіх плямёнаў. Яшчэ ў перыяд XII — XIII стагоддзяў у раёне Нёмана афармляецца шэраг часткова незалежных старажытнарускіх княстваў, найгалоўным з якіх, як можна меркаваць, першапачаткова было Гродзенскае. Багатая крэпасць на вяршыні наднёманскага ўзгорка, вядомая як старажытны Гарадзен, была важным цэнтрам славянскай каланізацыі на землях Панямоння. Адной з натуральных перашкод для нападу непрыяцеля на гарадзенскі дзяцінец служыў якраз Нёман.

Да перыяду ўтварэння Вялікага княства Літоўскага, у XIII стагоддзі, адносяцца згадкі аб суднаходстве на Нёмане, а ў другой палове гэтага стагоддзя на Панямонне нападаюць крыжакі. Падчас баявых дзеянняў рыцары часта перапраўляліся праз нёманскія воды. На больш-менш блізкай адлегласці ад ракі, было пабудавана мноства розных умацаванняў, у тым ліку магутныя замкі ў Троках, Навагрудку, Лідзе, а таксама замкі ў Гродне і Коўне, якія стаяць ушчыльную з Нёманам.

Караблі на Нёмане ў 2020 годзе. Фота аўтара.

Вельмі цікавы вайсковы эпізод, звязаны з Нёманам, згадваецца пад 1390 годам. Тады войскі Ягайлы аблажылі гродзенскія замкі, а Вітаўт спрабаваў дапамагчы сваім гарнізонам, стоячы на левым беразе ракі. З гэтай мэтай ён стварыў пераправу ў замак, але польскія войскі Ягайлы, па звестках гісторыка Яна Длугаша, ссеклі векавыя дрэвы і спусцілі іх па цячэнні, каб разбурыць створаную Вітаўтам канструкцыю. Гэты дасціпны трук аказаўся для абложнікаў паспяховым.

Яшчэ адзін цікавы эпізод, звязаны з ракой, зафіксаваны ў дзённіку шляхціца Яна Храпавіцкага, пад 1668 годам:

«Раніцай віціна, нагружаная жытам, і з Міланоўскім, як толькі яна выйшла насупраць замка ў Гродне, патрапіла на моцны рачны парог, па віне п'янага рулявога, таму што ён не змог добра яе накіраваць, і ледзь не разбілася, нават рачнікі ўсё страцілі надзею і ўпалі ў ваду. Цудоўным чынам яе Бог выратаваў».

Храпавіцкі згадвае тут вельмі цікавае судна, віцiну, якую прынята лічыць асаблівым, характэрным менавіта для Нёмана, караблём. Віціны хадзілі па Нёмане і іх даўжыня, паводле некаторых звестак, дасягала 42-х метраў. Для параўнання, флагманскі карабель Хрыстафора Калумба «Санта-Марыя», на якім ён адкрыў Амерыку, быў прыблізна ў два разы карацейшы.

У 1708 годзе Нёман стаў сведкам ваеннага мастацтва адчайнага шведскага караля Карла XII. Знатны шляхціц Кшыштаф Завіша пісаў пра гэта так:

«У Гродне шведскі кароль асабіста разам з шасцю сотнямі кавалерыстаў захапіў мост і шэсць маскоўскіх палкоў з горада прагнаў. Сам цар і Меньшыкаў збеглі адтуль за некалькі гадзін».

У другой палове XVIII стагоддзя «Бацька Нёман» перажыў асаблівую падзею. У тыя гады басейны Нёмана і Дняпра былі злучаны праз стварэнне канала Агінскага.

Успаміны польскай шляхцянкі Уршулі Тарноўскай, якія тычацца 1796 года, могуць паказаць чытачу наступны цікавы эпізод:

«Выехала я з Гродна ў сем вечара ў панядзелак, але прыехаўшы да перавозу праз Нёман убачыла, што дарога загрувашчана салдатамі і экіпажамі маскоўскімі і яны сказалі мне, што Рапнін знаходзіцца на беразе і аглядае новы мост, а таксама нядаўна пабудаваныя караблі, на якіх, разам з прускімі і іншымі афіцэрамі, ён павінен адправіцца для вызначэння межаў на вадзе».

Гэтыя ўзаемадзеянні прускіх і расійскіх адміністрацый не былі адзінымі. У 1803–1807 гадах пруска-расійская камісія займалася праектам карэкціроўкі рэчышча Нёмана.

Улетку 1807 года Аляксандр I і Напалеон Банапарт, не жадаючы вайны адзiн з адным, сустрэліся на мірных перамовах, якія прайшлі на плыце пасярэдзіне Нёмана, побач з горадам Тыльзіт (Савецк). Дамовіцца тады ўдалося, і ўладцы заключылі Тыльзіцкі мір. Аднак у чэрвені 1812 года велізарнае французскае войска перайшло Нёман, каб у выніку ўзяць Маскву, а затым прайграць вайну.

Сустрэча Аляксандра I і Напалеона на Нёмане.

У 1839 годзе быў завершаны Аўгустоўскі канал, які злучыў Нёман з Віслай.

У перыяд Другой сусветнай імя беларускай ракі ўвекавечылі ў назве эскадрыллі «Нармандыя — Нёман».

Вось некаторыя вехі гісторыі Нёмана. У непасрэднай блізкасці ад гэтай выдатнай ракі размешчана мноства славутасцяў, якія, па-за ўсякім сумневам, варта ўбачыць беларускім і замежным турыстам.

Фрагмент 5. З гісторыі Белавежскай пушчы: ад зламанай нагі караля да асаблівай самагонкі

Белавежская пушча размешчана на тэрыторыі дзвюх краін: Польшчы і Беларусі, і ўнесена ў спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА. Ну а яе беларуская частка якраз падзелена паміж дзвюма абласцямі, Гродзенскай і Брэсцкай.

Калісьці, яшчэ да стварэння ВКЛ, на тэрыторыі пушчы жыло ваяўнічае племя яцвягаў. Назва пушчы ўтворана, відавочна, ад нейкай «белай вежы», якой нярэдка аб'яўляюць менавіта старажытную валынскую вежу ў Камянцы, хоць дакладных звестак аб паходжанні назвы менавіта ад каменецкага «столпа» у даследчыкаў няма.

На тэрыторыі Польшчы знаходзіцца ўмоўная сталіца пушчы, вёска Белавежа.

Здаўна пушча была паляўнічымі ўгоддзямі каранаваных асоб. Пра паляванне тут караля польскага і найвышэйшага князя (supremus dux) літоўскага Уладзіслава Ягайлы паведамляецца ў працах знакамітага польскага храніста Яна Длугаша. Вядома, што ў час палявання ў пушчы Ягайла паламаў нагу, якую пазней доўга лячыў. Відаць, менавіта ўладца Польшчы і Літвы быў адным з манархаў-рэкардсменаў па колькасці часу, праведзенага ў лясах Белавежы.

Прыклад высакароднага (па нараджэнні, але не па характары) продка перанялі яго нашчадкі — Ягелоны. Вядома, што ў пушчы часта бываў Казімір Ягелончык.

Пасля Ягелонаў у пушчу наведваліся выбарныя манархі Польшчы і Літвы, напрыклад, кароль-паляўнічы Стэфан Баторый. Не цураліся палявання ў пушчы і каралі з дынастыі Ваза, а пазней саксонскія валадары краіны.

З Аўгустам III Саксонцам якраз было звязана маштабнае манаршае паляванне падчас якога было забіта, як можна прачытаць на спецыяльным абеліску, устаноўленым у гонар гэтай падзеі ў Белавежы, 42 зубры, а ўсяго 57 асобін з атрада капытных. Дарэчы, ужо ў часы караля гэтая «разня» была асуджаная сучаснікамі, і да падобнай думкі можа, праз гады, далучыцца і аўтар, якi наогул негатыўна адносіцца да забойства жывёл дзеля забавы.

Абеліск у гонар палявання Аўгуста III у пушчы.

У часы Станіслава Аўгуста Паянтоўскага, у пушчы распараджаўся яго ўсемагутны ў ВКЛ прыхільнік, граф Антоні Тызенгаўз. Паўлегендарныя звесткі польскіх гісторыкаў XIX стагоддзя, сведчаць аб тым, што няўрымслівы каралеўскі фаварыт ледзь не ўладкаваў на пастаяннае месца жыхарства ў пушчу вялікага філосафа Жан-Жака Русо.

Жан-Жак Русо — амаль паляшук. Ігральная карта XVIII — XIX стагоддзяў.

Пасля далучэння да Расійскай імперыі земляў знішчанай Рэчы Паспалітай, рускія ўладары даволі хутка заўважылі патэнцыял Белавежскай пушчы. Цар Аляксандр III загадаў узвесці, прыкладна на месцы двара польска-літоўскіх валадароў, своеасаблівы паляўнічы замак, манаршага размаху. Размяшчаўся аб'ект на ўскраіне сучаснай вёскі Белавежа, і цяпер ад яго захавалася няшмат, хоць турысты ўсё яшчэ могуць убачыць эфектную «замкавую браму» знішчанай царскай рэзідэнцыі.

Пасля таго як палац згарэў у агні II Сусветнай палякі не сталі аднаўляць аб'ект, які асацыюецца з перыядам валадарства Расіі.

Царскі палац у Белавежы.

Ну а ў беларускай частцы пушчы пасля вайны была пабудавана знакамітая рэзідэнцыі «Віскулі» якая спачатку мела ролю паляўнічай хаткі (калі так можна назваць самавіты дом, у стылі сталінскай неакласікі) для кіраўнікоў СССР, ну а затым менавіта ў гэтым лясным кутку былі падпісаныя знакамітыя Белавежскія пагадненні, якія фармальна пазначылі распад СССР.

Вядома, што мяцовыя жыхары вырабляюць сваю асаблівую самагонку, якая носіць яркую назву «пушчанка». У 2000-х гадах аўтар, знаходзячыся ў складзе групы творчых работнікаў, меў магчымасць наведаць раённы цэнтр Свіслач, пасля чаго прымаючы бок вывез калектыў у пушчу, дзеля арганізацыі своеасаблівага банкету. Аднак просьбы пачаставаць гасцей менавіта «пушчанкай» не былі задаволеныя, бо гаспадары, па іх словах, не чакалі ўвагі працаўнікоў культурнага профіля да іх самаробнага прадукта і таму не назапасілі яго, а зрабілі стаўку на простую гарэлку з крамы. Мілыя, асабістыя ўспаміны…

Вось такая кароткая гісторыя знакамітай Белавежскай пушчы.

Фрагмент 6. Храм Ваўкавыска і загадка каложскай лапаткі

Старажытнарускі храм у горадзе Ваўкавыску адрозніваецца ад менскага храма, які мае падобны лёс, тым, што аблічча ваўкавыскай святыні даследчыкі могуць рэканструяваць даволі дакладна.

Узвядзенне храмаў Мінска і Ваўкавыска, на думку гісторыкаў, не было завершана і, ва ўсякім разе, цэрквы вядомыя толькі ў раскопках. Аднак храм Ваўкавыска адносіцца да Гродзенскай архітэктурнай школы, і больш за тое, яго план амаль дакладна паўтарае план так званай Ніжняй царквы — старажытнай святыні гродзенскага дзядзінца, вядомага як Стары замак. Гэта дае важкія падставы меркаваць, што царква ў Ваўкавыску павінна была быць падобная на гарадзенскія цэрквы, уяўленне пра якія дае, перш за ўсё, адносна нядрэнна захаваны Барысаглебскі храм на Каложы.

Цікавая дэталь звязвае ваўкавыскі храм з гродзенскай Каложай. Заходні фасад гродзенскага храма, як і аналагічны фасад ваўкавыскага, несіметрычны. У правай частцы фасада Каложы знаходзілася шырокая лапатка, непадобная на суседнія, а ў ваўкавыскім храме ў гэтым месцы да падмурка фасада прымыкае падмурак асобнага прамавугольнага аб'ёму, які дазваляе меркаваць, што старажытны дойлід збіраўся ўзвесці там нейкую вежу.

Каложская царква, сярэдзіна XIX ст. Справа бачная шырокая лапатка.

Дзіўнай каложскай лапаткай, згубленай у выніку абвальвання сценаў храма, зацікавіўся гродзенскі гісторык Андрэй Вашкевіч, які выказаў меркаванне, у сваёй публікацыі «Ці мела Каложская царква вежу-званніцу?», што тут некалі размяшчалася званіца храма. Пры гэтым спецыяліст меркаваў, што сама званіца не захавалася, а шырокая лапатка ўяўляла сабой яе ўнутраную сценку, то бок калісьці была закрытая вонкавымі сценамі. У доказ гэтай здагадкі Вашкевіч паказваў на вельмі сціплы дэкор шырокай каложскай лапаткі ў параўнанні з суседнімі, упрыгожанымі, паводле канона гродзенскай школы, паліраванымі камянямі і маёлікавай пліткай.

Аднак аналіз высокадакладных замалёвак Барысаглебскага храма, створаных у сярэдзіне XIX стагоддзя, паказвае, што, судзячы па дэталях лапатак і парожка, шырокая лапатка задумвалася дойлідам менавіта як вонкавы, несіметрычны элемент кампазіцыі. Ды і малалічныя, але ўсё ж скарыстаныя ў дэкоры лапаткі, камяні, ужываліся ў гродзенскай школе менавіта для вонкавага аздаблення фасадаў. Акрамя таго, апсіда Каложы, якая знаходзілася з боку Нёмана, таксама дэкарыравана бядней, чым супрацьлеглая ёй паўночная апсіда, а фасад з боку Нёмана відавочна саступае паўночнаму фасаду ў пышнасці аздаблення. Усё гэта наводзіць на думку, што архітэктар XII стагоддзя вылучыў для сябе сваеасаблівую «мёртвую зону», у паўднёвай палове царквы, і падчас яе аздаблення эканоміў камяні і маёліку.

Царква XII ст. у Ваўкавыску. Аўтарская, гіпатэтычная рэканструкцыя архітэктрунай ідэі.

Можна асцярожна казаць аб тым, што шырокая лапатка Каложы задумвалася бачнай часткай фасада, а не з'яўлялася ўнутранай сценкай, як меркаваў Андрэй Вашкевіч.

Звяртае на сябе ўвагу і невялікае акенца шырокай лапаткi Каложы. Падобныя праёмы знаходзіліся ў тых месцах, дзе ўсярэдзіне будынкаў змяшчаліся нейкія вітыя сходы на верхнія ярусы.

Такім чынам, шырокая лапатка можа быць вонкавым абазначэннем унутранага аб'ёму лесвічнай клеткі, якая вядзе ў верхні ярус царквы, напрыклад, у нейкі, накрыты купалком, барабан з арачнымі праёмамі, дзе, тэарэтычна, мог змяшчацца звон.

Вяртаючыся да храма Ваўкавыска, варта заўважыць, што яго будаўніцтва нярэдка адносяць да гістарычнага адрэзка пасля будаўніцтва гродзенскіх Ніжняй і Каложскай цэркваў. Падобны падыход выглядае лагічным. Нейкі член гродзенскага княжацкага роду Усеваладковічаў атрымаў ва ўдзел Ваўкавыск і вырашыў пабудаваць галоўны храм на яго дзядзінцы, на ўзор галоўнага храма гродзенскага дзяцінца. Пры гэтым улічваўся і вопыт будаўніцтва Каложскай царквы, якая мела ўнутраную лесвічную клетку, схаваную за той самай шырокай лапаткай. Дойлід вырашыў палепшыць праект, зэканоміўшы месца ўнутры храма, і вынес лесвіцу вонкі: з гэтай мэтай у праект і быў унесены вежападобны аб'ём, фундамент якога адкрыты археолагамі ў Ваўкавыску.

Дзве вежы з лесвіцамі ўпісаны ў кампазіцыю царквы Св. Васілія ў Оўручы, якая лічыцца найбліжэйшым аналагам гродзенскіх храмаў.

Казаць тут, зразумела, варта толькі аб гіпотэзах, але, як думаецца аўтару, даволі займальных.

Фрагмент 7. Пінчукі і стварэнне Вялікага княства Літоўскага

Фарміраванне Вялікага княства Літоўскага ў якасці своеасаблівага сімбіёзу балцкіх і славянскіх земляў ішло ў XIII стагоддзі, на тэрыторыі княстваў Панямоння і ўласна самой Літвы Міндоўга. Часта менавіта дзяржаваўтваральным працэсам, якія ішлi на тэрыторыі сучаснай Гродзенскай вобласці, надаюць асаблівую ўвагу даследчыкі. Між тым, вельмі цікавую ролю адыгрывалі ў гэтай гісторыі князі Пінска. Звернемся да Галіцка-валынскага летапісу (ГВЛ), які лічыцца найважнейшай крыніцай інфармацыі аб раннім ВКЛ.

У гэтым гістарычным дакуменце чытачы могуць заўважыць апісанне дзіўных паводзін пінскіх ўладцаў, якія нібы праяўляюць некаторую сімпатыю да літоўцаў.

«У год 6755 (1247). Літоўцы з Лугвенам ваявалі каля Мельнiка і ўзялі шмат палонных. Данііл і Васілька гналіся за імі да Пінска. Міхась Пінскі папярэдзіў літоўцаў. Яны сядзелі ў лесе за агароджай, а Міхаіл паслаў ім вестку з Пінска. А Данііл і Васілька праследавалі іх, і дворскі Якаў са сваімі ваярамі. Літоўцы ж не паверылі Міхаілу і выйшлі са станаў сваіх».

Такім чынам пінскі Рурыкавіч Міхаіл чамусьці дапамагае літоўцам супраць іншых Рурыкавічаў, галіцка-валынскіх валадароў Данііла і Васількі. Пры гэтым і самі літоўцы як быццам не чакаюць такой дапамогі і не вераць Міхалу.

Тут бы і меркаваць, што пінчукі гатовы актыўна падтрымаць літоўскія атрады, але далей летапісец дадае:

«Па літасці Божай пабеглі літоўцы і былі перабітыя, і палонныя былі адбітыя, а сам Лугвен збег, паранены. Прыйшла гэтая вестка Даніілу і Васільку, і была вялікая радасць у Пінску».

Нягледзячы на жаданне Міхаіла дапамагчы літоўцам, у Пінску чамусьці радуюцца іх разгрому, хаця тэкст нібы паказвае, што радаваліся ў Пінску менавіта Васілька і Данііл.

Гэты фрагмент наводзіць на думку пра «гнуткую пазіцыю» уладароў Пінскага княства, якія фармальна застаючыся саюзнікамі валынскіх ўладцаў, схіляліся да саюзу з літоўцамі і не жадалі з імі ваяваць.

Гартаючы ГВЛ далей можна знайсці і яшчэ аргументы на карысць дакладнасцi падобнай здагадкі.

«У год 6761 (1253). Таўцівіл даслаў да Даніілу Рэўбу сказаць: „Пайдзі да Навагародка“. І Данііл пайшоў з братам Васількам, і з сынам Львом, і з полаўцамі, і са сватам сваім Тэгакам, і прыйшоў да Пінска. Князі Пінскія ўтойвалі падман, іх узялі з сабою на вайну няволяй».

Вось яно! Нават скупыя звесткі валынскага летапісца пацвярджаюць нежаданне пінчукоў ваяваць з літоўцамі.

Зразумела, падобныя паводзіны можна тлумачыць па-рознаму, у тым ліку і страхам перад літоўцамі, але можна меркаваць тут і добры разлік на здабыццё новага саюзніка ў выглядзе відавочна набіраючай моц Літвы.

Нягледзячы на «затоены падман» пінскія Рурыкавічы, без усялякага сумнення, імкнуцца захоўваць саюзніцкія адносіны і з ўладарамі Галіцка-Валынскага княства.

У 1262 годзе літоўцы ў чарговы раз ваююць з валынцамі, у выніку чаго людзі Міндоўга церпяць паражэнне. Летапісец адзначыў і рэакцыю пінскіх князёў:

«Пачуўшы пра гэта, пінскія князі Фёдар, Дзямід і Юры прыехалі да Васілька з пітвом і пачалі весяліцца, бо бачылі сваіх ворагаў разбітых, а сваю дружыну цэлай. Толькі адзін быў забіты з палка Васілька — Перыбор, сын Сцяпана Родзівіча. Потым князі пінскія паехалі да сябе, а Васілька паехаў ва Уладзімір з перамогай і гонарам вялікім, славячы Бога, які стварыў цуды, які кінуў ворагаў да ног князя Васількi».

Атмасфера пастаяннага заключэння новых саюзаў і барацьбы «усіх супраць усіх», калі ўчорашні саюзнік ужо быў ворагам, вельмі добра чытаецца на старонках летапісу, таму віхлянні пінчукоў выглядаюць цалкам лагічнымі ў дадзеных, вельмі напружаных, палітычных і ваенных абставінах.

Далей валынскі летапісец апісвае забойства першага і апошняга караля Літвы Міндоўга, а затым згадвае і яго сына-спадчынніка Войшалка.

«Пасля забойства Міндоўга Войшалк пабаяўся таго ж, і ўцёк у Пінск, і там жыў».

Накладка на Лаўрышаўскае Евангелле. Мяркуецца, што гэта партрэт Войшалка. XIV стагоддзе.

Найважнейшае паведамленне, якое паказвае ролю Пінска ў ранняй гісторыі ВКЛ! Але далей ідзе яшчэ больш значны эпізод! Пасля забойства вялікага князя Траняты адбываецца наступнае:

«Пачуўшы пра гэта, Войшалк пайшоў з пінянамі да Навагародка, а адтуль, узяўшы з сабой наваградцаў, пайшоў у Літву княжыць. Літоўцы прынялі з радасьцю сына свайго гаспадара».

Гэта найважнейшае паведамленне дакладнай крыніцы, якое паказвае, што продкі беларусаў выступалі палітычнымі актарамі ў стварэнні ВКЛ, а не нейкімі маўклівымі аб'ектамі заваёвы магутных літоўскіх плямёнаў, якія, дарэчы, у сутыкненнях з галіцка-валынскімі князямі прадстаўлены летапісцам не надта паспяховымi.

Пінчукі і наваградцы падтрымліваюць літоўскага князя ва ўсталяванні ягонай улады на тэрыторыях Літвы Міндоўга, паказваючы, такім чынам, палітычную суб'ектнасць продкаў беларусаў падчас фармавання ВКЛ, уносячы пры гэтым адзін з важных камянёў у падмурак беларускіх правоў на спадчыну Княства.

Вось такі эпізод, звязаны з гісторыяй аднаго з найпрыгажэйшых беларускіх гарадоў — Пінска, прычым важны ў кантэксце гісторыі ўсяго беларускага народа.

Фрагмент 8. Да пытання сталічнасці Навагародка: аналiз артыкула Т. Банараўскаса

У гэтай нататцы аўтар паспрабуе разгледзець артыкул вядомага літоўскага гісторыка Томаса Баранаўскаса пад назвай «Навагрудак у XIII стагоддзі: гісторыя і міф». Пісаўся гэты артыкул даўно, больш за 20 гадоў таму, і яго аўтар, па-за ўсякім сумневам, прагрэсаваў з тых часоў у плане сваёй прафесійнай дзейнасці, але і зараз яшчэ дадзеная праца Баранаўскаса нярэдка фігуруе ў якасці крыніцы інфармацыі ў розных публікацыях, таму варта разгледзець твор бліжэй. У рамках навукова-папулярнага выдання аўтар не ставіць сабе задачу выконваць фармальныя правілы напісання крытычных работ — ніжэй дакладна не прадстаўлена класічна аформленая рэцэнзія. Замест гэтага выкарыстаны, скажам так, вольны падыход, які дазваляе данесці сутнасць крытычных заўваг у жаданай для аўтара форме.

Прыступім да сутнасці і звернемся да цытат са згаданага вышэй артыкула.

«1238 г. стаў фатальным для Русі і Літвы. На Русь навалілася хваля мангольскага нашэсця, якая неўзабаве ператварыла ў руіны многія квітнеючыя гарады. У Літве ж, наадварот, спыніліся міжусобіцы і зацвердзілася аднаасобная ўлада Міндоўга».

Гэта цалкам абгрунтаваная выснова літоўскага спецыяліста, які піша далей:

«Якім чынам Наваградак апынуўся пад уладай Літвы, можна меркаваць па расказе пра сына Міндоўга Вайшалгаса: ″Воишелкъ же нача княжити в Новегородече, в поганстве буда, и нача проливати крови много, убивашеть бо на всякъ день по три, по четыри; которого же дни не убьяшеть кого печаловашеть тогда, коли же убьяшеть кого, тогда веселъ бяшеть. Посем же вниде страхъ Божии во сердце его, помысли в собе, хотя прияти святое крещение. И крестися ту, в Новегородце, и нача быти во крестьянстве ″. Гэты тэкст адлюстроўвае гвалтоўнае ўкняжанне Вайшалгаса ў Навагрудку, за якім ішлі жорсткія рэпрэсіі».

З дадзенай высновай Баранаўскаса аб рэпрэсіях таксама можна пагадзіцца, хоць сам эпізод летапісу нагадвае кананічнае для хрысціянскіх легенд пераўтварэнне язычніка ў хрысціяніна, з відавочнай зменай яго маральнага аблічча, аднак прымаючы дакладнасць звестак Галіцка-Валынскага летапісу варта быць паслядоўнымі, адпаведна, можна прыняць і звесткi аб рэпрэсіях. Літоўскі спецыяліст не ўдакладняе, на каго менавіта былі накіраваныя гэтыя «рэпрэсіі», што выглядае лагічным, бо і летапісец нічога не сказаў пра тое, каго менавіта забіваў Войшалк. Зрэшты, далейшы разгляд працы Баранаўскаса пакажа, што ахвяры Войшалка літоўскаму гісторыку, як можна меркаваць, добра вядомыя.

Далей ён піша:

«У далейшай барацьбе Наваградак губляе сваё значэнне. Да яго ўвага зноў звяртаецца, толькі калі Таутвілас пацярпеў паразы ў Варуцкага замка (1251 г.) і ў Жамойці. Тады ён зноў звяртаецца да Данііла: ″Тевтивилъ присла Ревбу река поиди к Новугороду. Данило же поиде с братомъ Василкомъ, и со сыномъ Лвом, и с Половци со сватомъ своимъ Тегакомъ, и приде к Пиньску. Князи же Пиньсцеи имеяху лесть, и поя е со собою неволею на воину ″. Відаць, разам з Наваградкам у залежнасць ад Літвы патрапіў і Пінск».

А вось тут выснова Баранускаса аб залежнасці дзіўная і па сутнасці нічым не абгрунтаваная. Нежаданне пінскіх князёў ваяваць з Літвой, пра якое ідзе гаворка, зусім не кажа пра залежнасць Пінска ад Літвы. За некалькі гадоў да апісаных падзей Міхаіл Пінскі спрабуе папярэдзіць літоўцаў аб надыходзе галіцка-валынскіх войскаў.

«Міхаіл Пінскі папярэдзіў літоўцаў. Яны сядзелі ў лесе за агароджай, а Міхаіл паслаў ім вестку з Пінска».

Гэта сведчыць аб тым, што пінскі князь шукаў нейкіх кантактаў з літоўцамі, але зусім не сведчыць аб залежнасці пінчукоў ад Літвы.

Пасля апісання малапаспяховых для літоўцаў сутыкненняў з валынянамі, у выніку якіх Міндоўг і Войшалк аддалі князю Раману Данілавічу Навагрудак, а таксама інфармацыі аб барацьбе валынян з яцвягамі, Баранаўскас робіць цалкам неабгрунтаваную выснову аб Навагрудку:

«Яцвягі ўваходзілі ў склад Літвы як перыферыйнае, не зусім паўнапраўнае і неканчаткова інтэграванае ў структуру дзяржавы племя, аднак таксама на больш-менш добраахвотных асновах. Яны пярэчылі змене іх статусу, але ненастойліва. Наваградак жа быў уключаны ў склад Літвы шляхам гвалту, і таму не аказваў ніякага супраціву перадачы горада прадстаўніку традыцыйнай для яго дынастыі Рурыкавічаў. Жыхары Наваградка ад такой рэформы толькі выйгравалі».

Лічыцца, што гэта пячатка Міндоўга.

З чаго менавіта літоўскі спецыяліст тут робіць выснову аб уключэнні Навагародка ў склад Літвы «шляхам гвалту»? У папярэдніх частках тэксту ў якасці нейкага абгрунтавання для гвалту прысутнічае толькі тэкст пра «рэпрэсіі» Войшалка, у якім, як чытач ужо мог пераканацца раней, няма ніякіх указанняў на этнічную прыналежнасць нібыта забітых людзей. Ці былі гэтымі ахвярамі будучага хрысціянскага падзвіжніка наваградцы, ці палонныя з ліку валынцаў, а можа быць і няўгодныя слугі-літоўцы? Аб гэтым дакумент маўчыць. А значыць ніякіх абгрунтаванняў гвалтоўнага далучэння Наваградка Баранаўскас не прывёў і яго высновы цалкам галаслоўныя.

Пасля згадвання забойства Міндоўга, літоўскі даследчык паведамляе аб вяртанні Войшалка ў Літву з Пінска, куды да гэтага збег спадчыннік вялікага князя, баючыся забойцаў бацькi.

«Пачуўшы аб гібелі Трэнёты, Вайшалгас адразу вярнуўся ў Навагрудак, а адтуль з пінскім і наваградскім войскамі адправіўся ў Літву займаць трон».

Тут Баранаўскас справядліва паказвае на ўдзел пінчукоў і наваградцаў (а апошніх, нагадаю, нібыта ўключылі ў склад ВКЛ шляхам гвалту) ва ўсталяванні ўлады Войшалка. Гэты найважнейшы для гісторыі Беларусі момант летапісу прама паказвае, што продкі беларусаў яшчэ ў самым пачатку дзяржаўна-утваральных працэсаў ВКЛ у Панямонні мелі палітычную суб'ектнасць, а не з'яўляліся толькі аб'ектам заваёвы магутных літоўскіх кунігасаў, як гэта жадаюць бачыць некаторыя літоўскія спецыялісты, у тым ліку і спадар Баранаўскас.

Далей гісторык працягвае цытаваць летапіс.

«У Літве змоўшчыкі супраць Трэнёты ўжо падрыхтавалі глебу да прызнання сына Міндоўга вялікім князем: ″Литва же вся прияша и с радостью своего господичича″. Радасць, аднак, не была ўсеагульнай — праваслаўны князь не карыстаўся папулярнасцю ў Літве».

І зноў Баранаўскас дазваляе сябе, кажучы па сутнасці, адсябяціну, прыпісваючы супернікам Войшалка матывы, якія не пазначаныя ў дакуменце. Чаму менавіта праваслаўнае хрышчэнне князя павінна было ствараць яму ворагаў (ці пазбаўляць папулярнасці, як гэта называе Томас), а не мноства іншых фактараў, у тым ліку і лагічнае для феадалаў суперніцтва ў барацьбе за ўладу і рэсурсы?

Далей літоўскі гісторык апісвае падзеі, звязаныя з вакняжэннем у Літве Шварна Данілавіча і дастаткова абгрунтавана заўважае:

«Можна зрабіць выснову, што Навагрудскае княства Вайшалгас перадаў свайму суправіцелю і намечанаму спадкаемцу Шварну. Навагрудак, такім чынам, у 1264–1267 г. можна лічыць рэзідэнцыяй субманарха Літвы».

Хоць дзеля справядлівасці варта заўважыць: тое, што польскiя паслы заспелі Шварна ў Навагародку (ГВЛ дае такi эпiзод) не даказвае сталічнасць горада, але ўсё ж для таго, каб гаварыць, як гэта робіць Баранаўскас, пра рэзідэнцыю князя Шварна ў Навагародку ёсць некаторыя падставы.

Далей літоўскі спецыяліст зноў прадстаўляе чарговыя здагадкі.

«Нездарма баяўся Шварн ўлады ў Літве — Літва, якая згубіла дзесяць гадоў таму яго брата Рамана, з цяжкасцю прыняла праваслаўнага Вайшалгаса, Літва не была гатова падпарадкавацца чужому князю. Гэта не мела прэцэдэнта ў гісторыі сярэднявечнай Літвы. Княжанне Шварна ў Літве было кароткім, летапісец замоўчвае падрабязнасці, толькі коратка абагульняе: ″Княжащю же по Воишелце Шварнови в Литовьскои земли, княжив же немного лет, и тако преставися. И положиша тело его въ церкви святыа Богородица близъ гроба отня. Посем же нача княжити в Литве окаанныи, безаконныи, проклятыи и немилостливыи Троидени… ″. Смерць Шварна ў Холме кажа аб тым, што памёр ён, быўшы выгнаным з Літвы „акаянным“ Трайдзянісам».

Хто менавіта паведамляе Баранаўскасу, што Літва не была гатова падпарадкавацца чужому ўладцы застаецца загадкай для чытачоў, таму што ў цытатах з летапісу, прыведзеных самім жа літоўскім гісторыкам, нічога такога няма. Больш за тое, летапісец прама гаворыць аб праўленні Шварна ў Літве і нічога не гаворыць аб выгнанні. Гэтае самае выгнанне Баранаўскас даказвае тым, што Шварн памёр у Холме, хоць сказана толькі пра тое, што ён быў пахаваны ў Холме побач з бацькам, відавочна, у нейкай сямейным магільным склепе галіцка-валынскіх князёў. Па логіцы Томаса выходзіць, што Стэфан Баторый, пахаваны ў саборы Вавеля, памёр у Кракаве, а не ў Гродне, як было насамрэч, і, відаць, Стэфана хто-небудзь выгнаў з яго любімага горада над Нёманам.

Далей літоўскі гісторык дэманструе своеасаблівае «чытанне думак» Трайдзеня.

«Засяроджваючы сваю ўвагу на ўдарах па Тэўтонскім ордэне і на падтрымцы паўстанняў балцкіх плямёнаў (прусаў, земгалаў) супраць Ордэна, ён і абарону літоўскіх інтарэсаў у Навагрудскай зямлі бачыў у балцкай каланізацыі краю. У 1276 г. ″придоша Пруси къ Троиденеви из своея земле неволею пред Немци. Онъ же прiя я к собе и посади чясть их в Гродне, а часть ихъ посади у Слониме ″.».

Чаму менавіта нейкія «літоўскія інтарэсы ў Навагрудскай зямлі» павінны былі рухаць Трайдзенем падчас так званай «балцкай каланізацыі», а не простае жаданне ўзмацніць гарнізоны важных замкаў новымі падданымі? Само слова каланізацыя, хаця фармальна і можа падыходзіць сюды, у значэнні «засяленне», усё ж у кантэксце выглядае хутчэй указаннем на нейкую культурную літоўскую экспансію, казаць пра якую няма ніякіх падставаў.

У цэлым, ва ўсёй карціне, якая малюецца ў артыкуле Томаса Баранаўскаса, адчуваецца жаданне паказаць Літву нейкай «нацыянальна літоўскай» дзяржавай, якая не прымае чужакоў і іншаверцаў, хоць той жа Галіцка-Валынскі летапіс згадвае з людзьмi Міндоўга нейкага Астафiя Канстанцінавіча, а братоў Трайдзеня гэтая ж дакладная крыніца называе хрысцiянамі.

Вельмі сумнеўныя і высновы спадара Баранаўскаса ў канцы артыкула.

«Міндаўгас ніколі не кіраваў Навагрудкам непасрэдна, а толькі праз сваіх васалаў, г. зн. праз свайго сына Вайшалгаса і некаторы час праз Рамана Даніілавіча. Дадзеныя аб кіраванні Навагрудкам праз васалаў цалкам выключаюць меркаванне, што ён мог быць сталіцай у часы Міндоўга. Зусім немагчыма перадача сталіцы ў лён князю чужой дынастыі. Не захавалася ніводнага дакладнага пасведчання аб тым, што Міндоўг наогул калі небудзь асабіста наведваў Наваградак. Гэта, вядома, не выключае такой магчымасці, але чыста тэарэтычная магчымасць не мяняе высноў аб значэнні Навагрудка для Міндоўга».

Цвёрдая ўпэўненасць у тым, што Навагрудак ніколі не кіраваўся Міндоўгам непасрэдна, здаецца дзіўнай, бо дакументы прама не сведчаць пра гэты факт, затое нашчадкам дакладна вядома, што Наваградак належаў Міндоўгу. Яшчэ больш дзіўнай выглядае думка аб тым, што Міндоўг ніколі не бываў у буйным і багатым горадзе, які знаходзіўся ў яго землях. Пры гэтым у сучаснай Літве старажытнай сталіцай аб'яўляецца Кернава, хаця гэты горад сапраўды ніяк не звязваецца з Міндоўгам вядомымі дакументамі. Памер і даволі багатая матэрыяльная культура гэтага літоўскага паселішча, выяўленыя пры раскопках, зразумела, ніяк не даказваюць яго сталічнасць. Акрамя таго, у Літве згаданая ў крыніцы прыналежнасць Кернава Трайдзеню нярэдка чамусьці тлумачыцца як указанне на сталічнасць горада. Па аналогіі, Навагародак, які дакладна належаў Міндоўгу, можна аб'яўляць яго сталіцай, калі, вядома, не прытрымлівацца нейкіх падвойных стандартаў. Больш за тое, нават Томас Баранаўскас вымушаны прызнаць, што:

«У гады кіравання ў Літве былога наваградскага князя Вайшалгаса (1264–1267 г.) Навагрудак становіцца рэзідэнцыяй субманарха і спадчынніка трона Шварна Даніілавіча».

Аўтар хоча тут спецыяльна ўдакладніць, што Навагародак можна лічыць толькі адной з рэзідэнцый Шварна, і больш за тое, з дакументаў не зразумела колькі часу князь знаходзіўся ў горадзе, і, адпаведна, узнікае пытанне аб тым наколькі тут дарэчы гучнае слова «рэзідэнцыя». Аднак зразумела, што Шварн бываў у Навагародку, і акрамя таго, што ён працягваў наведваць землі валынянаў, у прыватнасці, быў у Холме.

Нягледзячы на шматлікія неабгрунтаваныя сцвярджэнні ў тэксце артыкула літоўскага гісторыка, высновы Томаса Баранаўскаса аб Навагародку, некалькі парадаксальным чынам, адносна дакладныя, у тым сэнсе, што сталічнасць гэтага горада пры Міндоўгу сапраўды ніяк не даказаная і сумнеўная, хоць пад пытаннем стаіць і сама наяўнасць сталіцы ў гэтага даволі авантурнага, але і паспяховага манарха. Міндоўг, як пазней Ягелоны, якія валадарылі ў яго дзяржаве, мог, тэарэтычна, шмат перамяшчацца па падуладных землях. Пры гэтым князь, як можна меркаваць, мог і не мець нейкага «сталічнага граду».

Разам з тым, сталічнасць Навагародка пры Шварне Данілавічы выглядае куды больш абгрунтаванай, чым сталічнасць любога населенага пункта ВКЛ, пры любым манарху, да самага выхаду на палітычную арэну сталіцы Гедыміна — Вільні. Таму літоўскія даследчыкі, якія адносна справядліва крытыкуюць тэзу пра сталічнасць Навагрудка, не змогуць абгрунтаваць і сталічнасць, у часы першых вялікіх князёў, любога населенага пункта на тэрыторыі Рэспублікі Літва. Больш за тое, у параўнанні з Кернава, Вільняй і іншымі патэнцыйнымі сталіцамі Міндоўга, Навагародак нават мае перавагу, бо летапіс, прынамсі, выразна сведчыць аб прыналежнасці гэтага горада першаму і апошняму літоўскаму каралю.

Фрагмент 9. Міндоўг ці Войшалк: хто з іх больш звязаны з Навагрудкам?

Хто з ўладцаў Вялікага княства Літоўскага больш звязаны з Навагрудкам, і хто з іх больш варты помніка ў гэтым горадзе?

Помнік адзінаму літоўскаму каралю Міндоўгу ў сталіцы ВКЛ Вільні прадстаўляе велічнага і спакойнага ўладара, свайго роду, «бацьку нацыі», аблічча якога поўнае высакароднасці. Вядома ж, сапраўдны Міндоўг, які змагаўся за ўладу нават са сваякамі і мог забраць жонку ў свайго паплечніка Даўмонта, быў хутчэй беспрынцыповым палявым камандзірам, а не высакародным каралём-стваральнікам літоўскай дзяржавы, хоць, без усялякага сумнення, Міндоўг з'яўляўся адораным палітыкам.

Але якая ж сувязь гэтага манарха ХІІІ стагоддзя з Навагрудкам? На падставе дакладных дакументаў, вядомых спецыялістам, можна сцвярджаць, што сувязь гэтая значна меншая, чым тая, што дагэтуль малюецца шматлікімі беларускімі гісторыкамі.

Літоўскі даследчык Томас Баранаўскас, сцвярджаў, што Міндоўг мог нават ніколі не бываць у Навагрудку, і ў цэлым, дадзенае меркаванне можна прызнаць абгрунтаваным, бо прамых указанняў вядомых, дакладных крыніц, на прысутнасць Міндоўга ў Наваградку, сапраўды няма, хаця думка аб тым, што літоўскі валадар ніколі не бываў у адным з найбагацейшых гарадоў сваёй дзяржавы і здаецца дзiўнай. Каранацыя Міндоўга ў Навагародку, хрышчэнне Міндоўга ў гэтым горадзе — не больш, чым звесткі з крыніц, якія не могуць лічыцца пэўнымi.

Што ж насамрэч можна сцвярджаць пра сувязь Міндоўга і Навагародка? Тое, што яна сапраўды была. Без усялякага сумнення, горад належаў літоўскаму ўладару. Крытыка сувязі Міндоўга з Навагрудкам не з'яўляецца, вядома ж, прэрагатывай аўтара. Гэтую сувязь крытыкаваў, напрыклад, беларускі гісторык Юры Мікульскі ў яго артыкуле «Увекавечанне міфа вакол помніка літоўскаму князю Міндоўгу ў Навагрудку». Пры гэтым дадзены даследчык праяўляў відавочную тэндэнцыйнасць, імкнучыся ўсяляк падкрэсліць гвалтоўны характар устанаўлення ўлады літоўцаў у гарадах Панямоння, сцвярджаючы, што гэта даказвае була папы Рымскага да Міндоўга, дзе згадваецца захоп Міндоўгам земляў нейкага «каралеўства Русі», пры гэтым пад «каралеўствам Русі» даследчыкі разумеюць розныя землі, звычайна альбо Галіцка-Валынскае княства, як гэта робіць Мікульскі, альбо, як гісторык А. Дубоніс, Полацкае княства, але існуе і версія, што гэтым каралеўствам быў Вялікі Ноўгарад. Сумнеўнае і сцвярджэнне Мікульскага аб тым, што Навагародак не меў асаблівага значэння для Міндоўга. Справа ў тым, што княжыў у Навагародку Войшалк, як звычайна лічыцца — старэйшы сын Міндоўга і яго спадчыннік, які, у любым выпадку, відавочна, выступае адным з самых актыўных і ўплывовых паплечнікаў бацькі, адпаведна, такі чалавек, верагодна, павінен быў атрымаць ва ўпраўленне важны горад.

Войшалк з'яўляецца найцікавейшым персанажам у гісторыі Беларусі. У адрозненне ад Міндоўга, Войшалк згадваецца як наваградскі князь у пэўным Галіцка-Валынскім летапісе (ГВЛ).

«Войшалк пачаў княжыць у Наваградку, быў ён язычнікам і пачаў праліваць шмат крыві. Ён забіваў кожны дзень трох-чатырох чалавек. А калі ў нейкі дзень нікога не заб'е, вельмі засмучаецца. Калі ж заб'е каго — тады весяліцца. Потым увайшоў страх Божы ў яго сэрца, і ён задумаўся, жадаючы прыняць святое хрышчэнне. І хрысціўся тут жа ў Навагародку, і стаў хрысціянінам».

Т. Баранаўскас бачыць у гэтым тэксце ўказанне не нейкія рэпрэсіі, якімі суправаджалася вакняжэнне Войшалка ў Навагрудку, але аб этнічнай прыналежнасці забітых людзей у тэксце летапісца нічога не сказана, таму рабіць выснову аб тым, што забітымі былі менавіта наваградцы некарэктна. Князь, тэарэтычна, мог забіваць нават сваіх літоўскіх слуг, не кажучы ўжо пра палонных ворагаў, захопленых падчас набегаў. Самі звесткі аб жорсткасці Войшалка выглядаюць хутчэй легендай, якая паказвае пераўтварэнне язычніка ў хрысціяніна.

Можна выказаць здагадку, што прычыннай хрышчэння Войшалка было не раптоўнае рэлігійнае азарэнне, а менавіта палітычная неабходнасць стаць сваім для навагародцаў. Такім чынам, можна меркаваць, што хрышчэнне сына Міндоўга і паказвае на першапачаткова мірны характар прыходу да ўлады літоўца ў горадзе, як гэта было ў выпадку Пскова, дзе хрысціўся і быў пастаўлены князем літоўскі ўцякач Даўмонт, ці, прынамсі, на пазнейшыя крокі, на сустрэчу наваградцам, з боку Войшалка.

У 1255 годзе, паводле ГВЛ, Войшалк аддаў «Романови снови королевоу Новогородокъ от Миндога, и от себе, и Вослонимъ, и Волковыескь. и все городы». Напор валынян завяршыўся тым, што Міндоўг вымушаны быў шукаць міру, а Войшалк аддаў ад яго і сябе гарады Панямоння князю Раману Данілавічу.

Гэты тэкст летапісу дазваляе меркаваць, што менавіта Войшалк быў своеасаблівым намеснікам бацькі ў старажытнарускіх гарадах Панямоння, што лагічна стыкуецца з яго хрысціянскім хрышчэннем.

Вядома таксама, што Войшалк заснаваў нейкі манастыр паміж Літвой і Навагародкам, дзе нейкі час жыў. Гэтым манастыром звычайна лічаць Лаўрышаўскі манастыр, хаця прамых доказаў гэтаму няма.

Пасля смерці Міндоўга, а затым і яго забойцы Траняты, Войшалк вяртаецца ў Навагародак і разам з навагародцамі устанаўлівае сваю ўладу ў Літве.

З вышэйпададзенага бачна, што менавіта князь Войшалк быў дастаткова цесна звязаны з Навагрудкам, тады як дакладныя, вядомыя даследчыкам, дадзеныя, гавораць аб тым, што Міндоўг валодаў горадам, як вярхоўны ўладар Літвы, але не паведамляюць нічога хаця б аб адным візіце князя ў горад.

Усё гэта, вядома ж, не значыць, што помнік каралю Міндоўгу не можа стаяць у Навагрудку, але на думку аўтара, больш дарэчы ўвекавечанне там памяці наваградскага князя Войшалка.

Фрагмент 10. 33 патрабаванні Брэсцкай уніі

Брэсцкая царкоўная унія, якая фармальна аб'яднала каталіцызм і праваслаўе, без усялякага сумнення адна з самых значных гістарычных падзей, якія адбываліся на тэрыторыі сучаснай Беларусі ў цэлым і яе заходніх зямель у прыватнасці.

Пра царкоўную унію, заключаную ў Брэсце, у 1596 годзе, напісаны цэлыя кнігі, і тут не варта марнаваць шмат слоў дзеля спробы паказу такой маштабнай з'явы. Замест гэтага аўтар прапануе чытачу зірнуць толькі на маленькі фрагмент гістарычнай мазаікі, складзенай продкамі беларусаў і іншых народаў рэгіёна, у яскравую і супярэчлівую карціну царкоўнага саюза, заключанага ў горадзе над Бугам.

Іпацій Пацей — адзін з галоўных актараў Брэсцкай уніі.

Невялікі дакумент нядрэнна растлумачыць, калі можна так сказаць, дыспазіцыю царкоўнага начальства, падчас падрыхтоўкі уніі, і пакажа важную частку ідэалагічнай асновы брэсцкага саюза цэркваў.

Як вядома, уніяты павінны былі пачытаць сваім кіраўніком Папу Рымскага, што нават дае падставы даследчыкам называць уніяцтва галіной каталіцкай царквы. Аднак праваслаўныя святары зусім не збіраліся адмаўляцца ад усяго таго, што лічылі важнай часткай сваёй веры, а галоўнае, мелі намер змагацца за свае ўласныя, у тым ліку і маёмасныя, інтарэсы. Таму ў 1595 годзе праваслаўны епіскапат адправіў Папе Рымскаму 33 умовы, якія пантыфік прыняў, пасля чаго яны былі зачытаныя падчас заключэння уніі, у берасцейскім храме Св. Мікалая. З дадзенага пераліку патрабаванняў можна зрабіць выснову, у прыватнасці, аб матывах праваслаўных біскупаў, якія падтрымлівалi ўнію. Вось змест гэтага ліста.

«Мы патрабуем папярэдніх гарантый гэтых артыкулаў ад рымлян, перш чым мы ўступім у саюз з Рымскай царквой.

1. Таму што паміж рымлянамі і грэкамі ёсць спрэчкі аб сыходжанні Святога Духа, якія моцна перашкаджаюць адзінству, уласна, не па якой іншай прычыне, як толькі таму, што мы не хочам разумець адно аднаго — просім, каб нас не прымушалі ні да якога іншага веравучэння, але каб мы заставаліся з тым, што было перададзена нам у Святым Пісанні, у Евангеллі і ў пісаннях святых грэчаскіх настаўнікаў, гэта значыць, што Святы Дух зыходзіць не з двух крыніц і не праз падвойнае сыходжанне, але з аднаго пачатку, ад Айца праз Сына.

2. Каб набажэнствы і ўсе малітвы і богаслужэнні ранішнія, вячэрнія і начныя службы заставаліся для нас некранутымі, без усялякай змены, па старажытным звычаі Усходняй Царквы, а менавіта: Святыя Літургіі, з якіх тры: Св. Васіля Вялікага, Св. Іаана Залатавуста і Св. Епіфанія, якія здзяйсняюцца Вялікім постам з першасвечанымі дарамі, і ўсе іншыя абрады і службы нашай Царквы, як мы мелі іх да гэтага часу, бо ў Рыме гэтыя адны і тыя ж службы знаходзяцца ў падпарадкаванні Вярхоўнага Пантыфіка, і гэтыя службы павінны быць на нашай роднай мове.

3. Каб сакрамэнты Найсвяцейшага Цела і Крыві Пана нашага Ісуса Хрыста былі захаваны цалкам, як мы прывыклі да гэтага часу, пад выглядам хлеба і віна — гэта павінна заставацца сярод нас навекі адным і тым жа, і нязменным.

4. Каб Сакрамэнт Святога Хрышчэння і яго форма заставаліся ў нас у нязменным выглядзе, як мы служылі яму да гэтага часу, без усялякага дадатку.

5. Не будзем спрачацца пра Чысцец, але давяраем сябе вучэнню Святой Царквы.

6. Мы прымем новы каляндар, калі стары не можа быць, але без якога-небудзь парушэння велікоднага цыклу і іншых нашых свят, як яны былі падчас аб'яднання, таму што ў нас ёсць некаторыя асаблівыя святы, якія рымляне не маюць. Шостага студзеня святкуем мы памяць Хрышчэння Пана Хрыста і першай з'явы Адзінага Бога ў Тройцы. Мы называем гэта свята Богаз'яўленнем, і ў гэты дзень у нас ёсць асаблівая служба водаасвячэння.

7. Нас не павінны прымушаць да ўдзелу ў працэсіях у дзень Цела Хрыстовага, і мы не павінны здзяйсняць такія працэсіі з нашымі містэрыямі, паколькі наша выкарыстанне містэрый адрозніваецца.

8. Таксама нас не варта прымушаць да асвячэння агню, карыстання драўлянымі трашчоткамі і таму падобным абрадам перад Вялікаднем, бо такіх абрадаў у нашай Царкве не было да гэтага часу, але неабходна, каб мы выконвалі свае абрады паводле статута нашай Царквы.

9. Шлюбы святароў застаюцца ў сіле, акрамя дваяжонцаў.

10. Каб мітраполіі, епіскапату і іншых царкоўных санаў нікому не даравалася, акрамя рускіх ці грэкаў, якія павінны быць нашага веравызнання. А паколькі нашыя каноны патрабуюць, каб мітрапаліты, архірэі і іншыя абраныя спачатку клірам, былі годнымі людзьмі, то мы просім Караля Ягоную Міласць, каб выбары былі свабоднымі, пакідаючы ў недатыкальнасці ўладу Караля Ягонай Міласці прызначаць абраных як ён хоча. Гэта азначае, што, як толькі нехта памрэ, мы павінны выбраць чатырох кандыдатаў, і Яго Каралеўская Мiласць будзе свабодна выбіраць, каго ён пажадае, з гэтых чатырох. Гэта неабходна, асабліва для таго, каб асобы, прызначаныя на такія пасады, былі годнымі і адукаванымі, бо Яго Каралеўская Міласьць не належыць да той жа рэлігіі, а таму ня можа ведаць, хто варты гэтага, і таму здаралася, што такія неадукаваныя людзі былі прызначаны. Калі Яго Каралеўская Мiласць пажадае прызначыць свецкую асобу на гэтыя духоўныя пасады, прызначаны павінен прыняць святарства на працягу не больш за тры месяцы пад страхам страты прызначэння, у адпаведнасці з канстытуцыяй сейма ў Гродне і артыкуламі караля Жыгімонта Аўгуста, блажэннай памяці, зацверджанымі цяперашняй Яго Каралеўскай Міласцю, бо ў цяперашні час ёсць такiя, хто трымаюць у руках вядомыя духоўныя пасады, але не прымаюць святарства цэлымі гадамі, апраўдваючы сябе нейкімі каралеўскімі «выключэннямі». Мы просім, каб у будучыні такога не было.

11. Каб нашы біскупы не пасылалі ў Рым па дазвол на пасвячэнне, але, калі Яго Каралеўская Міласць прызначыць каго-небудзь на біскупства, каб па старым звычаі арцыбіскуп-мітрапаліт меў абавязак і права пасьвячаць яго. Сам мітрапаліт, перш чым уступіць на пасаду мітрапаліта, павінен спытаць блаславення ў Папы. Затым, пасля таго як ён атрымае благаслаўленне з Рыма, няхай біскупы пасьвяцяць яго, прынамсі, двое з іх, паводле іх звычаю. Калі біскупа абяруць мітрапалітам, няхай не пасылае па благаслаўленне, бо ён ужо мае біскупскую хіратонію, ён можа прынесці прысягу на паслухмянасць Вярхоўнаму пантыфіку ў прысутнасці Арцыбіскупа Гнезненскага, які ў гэтым выпадку будзе дзейнічаць не як арцыбіскуп, а як прымас Польшчы.

12. Каб улада наша была большая, і каб мы з большай павагай кіравалі нашымі вернымі, мы просім месца ў Сенаце Каралеўскай Міласці для мітрапаліта і біскупаў. Мы просім аб гэтым па многіх прычынах, паколькі ў нас такі ж чын і іерархічная годнасць, што і ў рымскіх біскупаў.

13. І калі з часам Гасподзь дасць, каб і астатнія браты нашага народа і грэцкай рэлігіі прыйшлі да таго ж самага святога адзінства, дык няхай нас не папракнуць і не зайздросцяць таму, што мы апярэдзілі іх у гэтым адзінстве, таму што мы павінны зрабіць гэта па пэўных, сур'ёзных прычынах, для гармоніі ў хрысціянскай рэспубліцы, каб пазбегнуць далейшай бязладзіцы і рознагалоссяў.

14. Трэба, каб калі ў нашых дыяцэзіях прэзбітэры, архімандрыты, ігумены і іншае духавенства, а асабліва іншаземцы, нават біскупы і манахі, якія могуць быць выхадцамі з Грэцыі і быць нашай веры, але не жадалі быць пад нашым вяршэнствам, то яны ніколі не павінны адважыцца здзяйсняць якое-небудзь богаслужэнне. Бо калі б гэта было дазволена, то не было б ніякага парадку.

15. Калі ў будучыні хто з нашай рэлігіі захоча далучыцца да Рымскай Царквы, адмаўляючы сваю ўласную рэлігію і абрады, хай ня будзе ён прыняты, бо ён прыніжае сакрамэнт Адзінай Царквы Божай, бо, будучы ўжо ў Адной Царкве, мы будзем мець адзінага правадыра — Папу.

16. Каб шлюбы паміж вернікамі рымлiнамi і вернікамі рускiмi здзяйсняліся свабодна, без усялякага прымусу ў адносінах да рэлігіі, бо і тыя, і іншыя ўжо складаюць адну Царкву.

17. Мы страцілі ўладу над многімі царкоўнымі ўладаннямі, некаторыя з якіх нашы папярэднікі адчужалі іншымі правамі, чым свабоднае распараджэнне гэтымі дабротамі на працягу іх жыцця, з-за чаго мы знаходзімся ў такой галечы і беднасці, што не можам добра забяспечыць патрэбы цэркваў, ды і самі мы амаль нi маем сродкаў на харчаваньне, таму мы патрабуем, каб гэтая маёмасьць была вернута нашым цэрквам. Калі хто законна набыў пажыццёвае права карыстання на якую-небудзь царкоўную бенефіцыю, няхай ён будзе абавязаны штогод плаціць царкве рэнту, а па яго смерці няхай бенефіцыя вяртаецца да царквы. Такая бенефіцыя не можа быць дадзена нікому без згоды біскупа і яго капітула. Уся маёмасць, на якую ў цяперашні час мае права царква, павінна быць запісана ў царкоўных кнігах, нават калі царква не ажыццяўляе ніякага кантролю над некаторымі бенефіцыямі. Такім чынам, яны, прынамсі, бясспрэчна будуць належаць царкве. Зрабіўшы гэта, царква можа ўзяць на сябе абавязак вярнуць тыя бэнэфіцыі, якія былі адчужаныя ў больш ранні час.

18. Па смерці мітрапаліта ці архірэя, старасты і дзяржаўныя скарбнікі не ўмешваюцца ў царкоўную маёмасць. Па звычаі і традыцыі Рымскай царквы, гэтай маёмасцю будзе кіраваць капітул да таго часу, пакуль не будзе абраны новы мітрапаліт ці біскуп. Хоць гэта ўжо гарантавана нам нашымi прывілеямі, мы просім, каб гэта было ўключана ў канстытуцыю каралеўства.

19. Архімандрыты, ігумены, манахі і іх манастыры, па старым звычаі, будуць у падпарадкаванні ў архірэяў і іх дыяцэзій, бо ў нас ёсць толькі адзін манаскі статут, якім карыстаюцца нават архірэі, і ў нас няма правінцыялаў.

20. Каб пры трыбунале сярод рымскага кліру і ў нас было два з нашых святароў для вядзення спраў нашай царквы.

21. Каб архімандрыты, ігумены, святары, архідыяканы і іншае наша духавенства карысталіся такой жа павагай, як і рымскае духавенства, і карысталіся тымі ж свабодамі і прывілеямі, якія былі дараваны каралём Уладзіславам. Таксама яны павінны быць вызваленыя ад усіх падаткаў, як асабістых, так і тых, якія адносяцца да царкоўнай уласнасці, у адрозненне ад несправядлівай практыкі, якая існавала да гэтага часу, бо калі яны валодаюць якой-небудзь прыватнай уласнасцю, то яны павінны плаціць падаткі з яе, як гэта робяць іншыя ўласнікі. Кожны сьвятар і іншае духавенства, якія валодаюць царкоўнымі ўладаннямі ў межах тэрыторый сенатараў і дваранства, падпарадкоўваюцца ім і павінны падпарадкоўвацца ім: не павінны звяртацца ў суды і ўступаць у сваркі з уладальнікамі, але павінны прызнаваць права патрона. Але абвінавачанні, якія датычацца клірыка і яго духоўных функцый, з'яўляюцца прэрагатывай толькі біскупа, а правіннасці кліру караюцца выключна архірэем па скарзе гаспадара зямель. Такім чынам, усе — духавенства і свецкія, захаваюць свае правы цэлымі і недатыкальнымі.

22. Каб рымляне не забаранялі нам званіць у званы ў нашых цэрквах у Вялiкдзень, як у гарадах, так і паўсюль.

23. Каб нам не забаранялася наведваць хворых з Найсвяцейшымі дарамi, публічна, са свяцільнямі і ўборамі, па нашых абрадах.

24. Каб без усялякага ўмяшання мы маглі свабодна праводзіць богаслужэнні, колькі патрабуецца, у святыя дні па нашым звычаі.

25. Каб нашы рускія манастыры і цэрквы не былі пераўтвораны ў рымска-каталіцкія цэрквы. І калі які рыма-каталік пашкодзіць ці разбурыць адну з нашых цэркваў ці адзін з манастыроў на сваёй тэрыторыі, то ён абавязаны аднавіць яе ці пабудаваць новую для карыстання рускага народа.

26. Духоўныя царкоўныя брацтвы, нядаўна створаныя патрыярхамі і зацверджаныя Яго Каралеўскай Міласцю, напрыклад, у Львове, у Брэсце, у Вільні і ў іншых месцах, у якіх мы бачым вялікую карысць для касцёла божага, калі яны жадаюць знаходзіцца ў гэтай уніі, то павінны захоўвацца ва ўсёй сваёй цэласнасці пад падпарадкаваннем свайго мітрапаліта і біскупаў, у дыяцэзіях, у якіх яны функцыянуюць і да якіх кожнае з іх належным чынам прыпісана.

27. Мы павінны быць вольныя мець школы і семінарыі на грэцкай і царкоўна-славянскай мовах у месцах, дзе гэта найбольш зручна, і каб нашыя друкарні былі вольныя, зразумела, пад наглядам мітрапаліта і біскупаў, каб ніякія ерасі не распаўсюджваліся і нічога не друкавалася без ведама і згоды мітрапаліта і біскупаў.

28. Таму што былі вялікія злоўжыванні і непаслушэнства з боку некаторых святароў ва ўладаннях Яго Каралеўскай Міласці, а таксама ў землях шляхцічаў і магнатаў, так што гэтыя святары атрымалі абарону шляхцічаў і магнатаў для іх злоўжыванняў, якія скасоўваюць шлюбы, бо старасты і іншыя служэбнікі атрымлівалі пэўную выгаду ад гэтых разводаў і таму агароджваюць гэтых святароў, не дазваляючы біскупам і сіноду судзіць такіх наравістых клірыкаў, лаючы і нават збіваючы прыезджых нашых, таму просім, каб такія злоўжыванні спыніліся, каб мы былі вольныя выпраўляць наравістых і падтрымліваць парадак, і калі нехта будзе адлучаны ад царквы за яго непаслушэнства, або за злоўжыванне, няхай служэбнікі і шляхцічы, як толькі яны будуць апавешчаныя біскупамі ці пасланцамі, не дазваляюць такому адлучанаму духавенству выконваць царкоўныя функцыі, або служыць у цэрквах, пакуль яны не будуць вызвалены іх пастырамі ад іх памылак. Гэта трэба разумець і для архімандрытаў, і ігуменаў, і іншых царкоўнікаў, якія падпарадкоўваюцца біскупам і іх уладзе.

29. Саборы ў галоўных гарадах і ўсе парафіяльныя цэрквы паўсюль ва ўладаннях Яго Каралеўскай Міласці, у любым месцы і юрысдыкцыі, незалежна ад таго, ці заснаваны яны каралём, горадам або мясцовым шляхціцам, знаходзяцца пад уладай біскупа, і свецкія не павінны кіраваць імі ні пад якой прычынай, бо ёсць такія, якія ўмешваюцца ў правы біскупа, уладкоўваючы справы, як хочуць, і не жадаюць падпарадкоўвацца сваім біскупам. Няхай гэтага не адбудзецца ў будучыні.

30. А калі нехта адлучаны сваімі біскупамі ад царквы за якую-небудзь правіну, дык хай не прымаецца ў Рымскую царкву, але, наадварот, хай абвяшчаецца і там яго адлучэнне. Таксама і мы зробім з адлучанымі ад Рымскай царквы, бо гэта агульная справа.

31. І калі Гасподзь Бог па Сваёй волі і святой ласкі дазволіць астатнім братам нашым Усходняй царквы грэцкай традыцыі прыйсці да святога адзінства з Заходняй царквой, а затым у гэтым агульным саюзе і па дазволе Агульнай царквы не павінна быць ніякіх змен у абрадах і набажэнскім статуце Грэцкай царквы, мы падзелім гэта як людзі адной рэлігіі.

32. Мы чулі, што некаторыя адправіліся ў Грэцыю, каб набыць адмысловую царкоўную ўладу, і вярнуліся сюды, каб даваць парады і ўплываць на духавенства, і распаўсюджваць сваю юрысдыкцыю на нас. Таму мы просім Яго Каралеўскую Міласць прыняць меры засцярогі на дзяржаўных межах, каб любому, які мае такую юрысдыкцыю і адлучэнне ад царквы, быў забаронены ўезд у краіну. У адваротным выпадку паміж пастырамі і паствай Царквы могуць узнікнуць сур'ёзныя непаразуменні.

33. Усе мы, ніжэйпадпісаныя, жадаючы святой згоды на славу Імя Бога і для міру Святой Царквы Хрыстовай, далі гэтыя артыкулы, якія лічым неабходнымі для нашай Царквы і на якія патрабуем папярэднюю згоду і запэўненні ад Святога Айца Папы і ад Яго Каралеўскай Міласці, літасцівага уладыкі нашага. Для большай бяспекі мы ўручылі нашыя Інструкцыі прападобным братам нашым у Богу, айцу Іпація Пацею, Галоўнаму біскупу, біскупу Уладзімірскаму і Брэсцкаму, і айцу Кірылу Цярлецкаму, Экзарху і біскупу Луцкаму і Астрожскаму, каб ад нашага імя і ад свайго імя прасілі Найсвяцейшага Айца, а таксама Яго Каралеўскую Міласць, літасцівага ўладара нашага, загадзя пацвердзіць і гарантаваць усе артыкулы, якія мы тут маем, дадзенымі ў пісьмовай форме, каб, стаўшы ўпэўненымі ў веры, у містэрыях і ў нашых абрадах, мы маглі прыйсці да гэтай святой дамовы з Рымскай Царквой без нейкай абразы нашага сумлення і паствы Хрыстовай, адданай нам, а таксама каб іншыя, якія яшчэ вагаюцца, бачачы, што мы захоўваем усё ў недатыкальнасці, хутчэй прыйшлі за намі ў гэты святы саюз.

Дадзена ў год Божы 1595, месяц чэрвень, першы дзень па старым стылі».

Акт Брэсцкай уніі на славянскай мове (старабеларускай або стараўкраінскай) захоўваецца, як і многія найважнейшыя артэфакты гісторыі Беларусі, за межамі краіны, у Львове. Нават у познім СССР уніяцкая царква Украіны налічвала, паводле некаторых ацэнак, некалькі мільёнаў прыхаджан. Таму не дзіўна, што Брэсцкай уніі надаюць нямала ўвагі ўкраінскія даследчыкі, а арыгінал у архіве Львова нават прапаноўвалі ўнесці ў спіс ЮНЕСКА, як нацыянальны здабытак. На беларускіх землях уніяцкая царква, нягледзячы на некалі дамінуючае становішча, афіцыйна налічвае ўсяго некалькі тысяч паслядоўнікаў, хаця некаторыя дадзеныя паказваюць на некалькі дзясяткаў тысяч вернікаў. Так ці інакш гэта вельмі сціплы паказчык у межах статыстычных дадзенных хрысціянскіх цэркваў Беларусі.

Фрагмент 11. Гальшанскія прывіды і ўваскрослы падканцлер

З Гальшанамі звязаны адны з самых папулярных беларускіх легенд аб прывідах: гісторыі пра Чорнага манаха і Белую панну. Гісторыі расказваюць з варыяцыямі, звычайна ў цэлым захоўваючы сюжэтную аснову. Часам Чорны манах і Белая панна аб'яўляюцца ўдзельнікамі нейкага пералюбу, які ганьбіць княскую годнасць гаспадара Гальшан, а iм часта паказваюць будаўніка замка і францысканскага манастыра, гэта значыць Паўла Сапегу. Аднак часцей у аснове гісторыі пра Белую панну ляжыць больш арыгінальны сюжэт пра дзяўчыну, якую замуравалі жыўцом у сцяну дзеля своеасаблівай ахвяры нейкім сілам, што былі пакліканы дзеля дапамогі ў будаўніцтве. Рабілася гэта для таго, каб прыдзірлівы гаспадар горада (звычайна гэта ўсё той жа Павел Сапега) не пакараў муляроў.

Павел Сапега.

Гальшанскія гісторыі пра зданяў яшчэ і, у пэўным сэнсе, самыя рэальныя з беларускіх легенд пра прывідаў, уключаных у гістарычны кантэкст, ці, прасцей кажучы, яны атрымліваюць найбольшую колькасць сучасных пацверджанняў. Напрыклад, у сувязі з легендай пра Белую панну часта любяць згадваць нейкую рэальную знаходку костак маладой жанчыны, здабытых падчас рэканструкцыі манастыра. Рабочыя, якія знайшлі гэтыя астанкі, нібыта ў хуткім часе памерлі. Акрамя таго, турысты, як пішуць у публікацыях СМІ, часам начуюць у пакоях кляштара, а потым нярэдка паведамляюць пра сапраўды дзіўныя і містычныя рэчы.

Дарэчы, свая Белая панна-здрадніца ёсць і ў гродзенскім замку… але ў замку Гродна, які знаходзіцца ў Ніжняй Селезіі, а не ў Старым замку Гродна над Нёманам.

Будаўнік гальшанскага замка Павел Сапега і сам нярэдка становіцца аб'ектам своеасаблівай інферналізацыі. У публікацыях СМІ можна сустрэць мянушку «Сіняя барада», прылепленую да магната з-за таго, што ён перажыў трох сваіх жонак. Аднак многія маладыя шляхцянкі тых гадоў паміралі рана, і больш-менш пажылы магнат нярэдка мог пахваліцца двума і больш шлюбамі. Напрыклад, Аляксандр Людвік Радзівіл быў жанаты тройчы. Цікава, што і яго апошняя жонка Катарына Яўгенія Тышкевіч таксама тройчы была заручана, а брала шлюб два разы. Такім чынам, шлюбы Паўла Сапегі, вядома ж, не былі нечым небывалым і ніяк не даказваюць яго нядобрае стаўленне да жонак.

Затое вядома, што напрыканцы свайго жыцця Сапега, які дасягнуў высокай пазіцыі ў іерархіі ВКЛ і займаў пасаду падканцлера вялікага літоўскага, змог здзівіць эліту Рэчы Паспалітай сваім нечаканым уваскрашэннем. Альбрэхт Радзівіл пісаў пра гэта так:

«Год 1634

Месяц чэрвень

Кароль, выехаўшы з Вільні, па дарозе палюючы і забаўляючыся, у апошнія дні гэтага месяца прыехаў у Гродна. Між тым вестка аб смерці падканцлера ВКЛ разнеслася, і гэта заахвоціла многіх, не чакаючы дакладных навін, стаць суіскальнікамі гэтай пасады. І кароль бы раздаў пасля яго пасады, але неўзабаве падканцлер прыбыў жывым і здаровым, і суіскальнікі, ашуканыя ў сваёй надзеі, сталі ўсеагульным пасмешышчам».

Вось такое цудоўнае вяртанне з таго свету, якое нямала ўразіла сучаснікаў.

Зрэшты, у наступным годзе Сапега памёр ужо па-сапраўднаму.

На пахавальнай цырымоніі магната, якая праходзіла ў тым самым францысканскім касцёле Гальшан, дзе цяпер нібы з'яўляецца Белая панна, францысканскі аратар Марк Карона зрабіў велізарную польскую прамову, багата закрашаную лацінскімі фразамі, у якой пералічваў шматлікія заслугі памерлага. У 1637 годзе выступленне францысканца было выдадзена ў Вільні асобнай кнігай, пад назвай «Krzyz strzalisty oswieconego domostwa ich mosciow pp. Sapiehow…» у якой было больш за 40 старонак.

Герб Сапег з кнігі М. Кароны, якая змяшчае пахавальную прамову ў гонар П. Сапегі.

Руіны гальшанскага замка, францысканскі касцёл гэтага мястэчка і прыгожае надмагілле Паўла Сапегі і трох яго жонак, і цяпер яшчэ даступныя для агляду, а значыць падканцлер Вялікага княства Літоўскага пакінуў пасля сябе нядрэнную спадчыну.

Фрагмент 12. Ляхавіцкія гарматы і талерантнасць, якая апярэдзіла свой час

Замак у Ляхавічах, створаны ў яго найбольш вядомым выглядзе, самым выдатным палкаводцам ВКЛ, Янам Каралем Хадкевічам, з'яўляўся адным з самых непрыступных фартыфікацыйных комплексаў, якія існавалі на тэрыторыі будучай Беларусі. У рамках гэтай кароткай нататкі мы, аднак, не будзем надаваць увагу слаўнай гісторыі абароны фартэцыі Ляхавіч, а замест гэтага зірнем на інвентар замка, які знаходзіцца ў пераліку Актаў Віленскай Археалагічнай Камісіі.

Ляхавіцкі замак у XVII стагоддзі. Бачныя гарматы.

Складзены дакумент быў у 1658 годзе і яго асаблівая каштоўнасць у тым, што ён вельмі дэталёва апісвае арсенал знакамітага замка ВКЛ. У дадзеным выпадку, мы звярнём увагу на, у некаторым родзе, паэтычны кампанент пераліку грознай зброі, сабраннай у замкавым арсенале. Гаворка пра назвы гармат, якія ў тыя гады мелі свае асаблівыя імёны.

У фартэцыі Ляхавіч знаходзіліся наступныя пушкi: Кантар, 1614 з гербамі Яна Караля Хадкевіча, Васіліск, 1606 з тымі ж гербамі, Кіт, 1617 з тымі ж гербамі, Малпа, таго ж года і з гербамі Яна Караля Хадкевiча, Перун, 1609 года з тымі ж гербамі, Баба, 1602 года з гербам «Лілія» і літарамі С. D. S., Маўр, 1614 года з гербамі Яна Караля, Дракончык з выявай дракона, Сокал, 1601 года і з тым жа гербам, Самсон, 1617 года з гербамі Яна Караля і шмат іншых гармат, у прыватнасці, шведскіх, якія, мабыць, з'яўлялiся трафеямі.

Цікава, што самым цяжкім ядром, якое важыць 25 фунтаў, магла страляць гармата Маўр. Тут аўтар дазволіць сабе крыху гумару і заўважыць, што, відавочна, ужо тады літвіны зразумелi немалое значэнне талерантнасці і паліткарэктнасці, як звычайна апярэдзіўшы свой час.

Фрагмент 13. Старая пліта і Рымвіды-Міцкевічы з Лідчыны

Калі вы зазірнулі ў велічны езуіцкі, а цяпер фарны, храм горада Гродна, то без усялякага сумнення вам варта агледзець капліцу Св. Міхаіла Арханёла, размешчаную злева ад галоўнага алтара. Там варта звярнуць увагу на вялiкую каменную пліту, якая ляжыць на узроўне падлогi капліцы. Як не цяжка здагадацца гэтая пліта закрывае ўваход у сямейную крыпту. Надмагілле ўпрыгожваюць два шляхецкія гербы — Ліс і Абданк. Не абавязкова быць вялікім знаўцам гербаў шляхты ВКЛ, каб ведаць, што герб Ліс выкарыстоўваўся, акрамя іншых, магутнымі Сапегамі. Але хто ж пахаваны пад гэтай плітой? Нехта з Сапегаў? Нават не ўсе гарадзенскія краязнаўцы ведаюць адказ на гэтае пытанне. Гэта Эліяш Міхаіл Рымвід, герба Ліс, і яго трэцяя жонка — Беата Тэрэза Пекаслаўская, герба Абданк.

Род Рымвідаў, які паходзіць, відавочна, ад балцкага продка, быў дастаткова разгалінаваным. Акрамя таго, верагодна, што некаторыя шляхецкія носьбіты дадзенага прозвішча, а роўна і падобных прозвішчаў, не былі сваякамі і вялі свае радаводы ад зусім розных заснавальнікаў.

Пліта з Фарнага касцёла.

Вядома, што па ўмовах Гарадзельскай уніі нейкі Ян Рымвідавіч атрымаў герб Гржымала ад вядомага польскага рыцара Дамарата з Кабылян. У першай палове XV стагоддзя згадваецца таксама Генрык Карэйва Рымвідавіч. У гэты ж перыяд жылі Аляхно і Юшка Рымвідавічы. Менавіта ад гэтых двух Рымвідовічаў, паводле некаторых гіпотэз, паходзілі роды Дарагастайскіх і Забярэзiнскіх. Паводле іншай версіі, заснавальнікам гэтых шляхетных родаў быў нейкі іншы Рымвід.

Па звестках лідскага краязнаўцы Міхала Шымілевіча, нейкія Юхно і Раман Рымвідавічы згадваюцца на пачатку XVI стагоддзя ў Вількамірскім павеце.

Каспар Нясецкі згадвае род Рымвідаў у Жамойцкім старостве. Гэты род, на думку Нясецкага, карыстаўся варыяцыяй герба Ліс. Тут, дарэчы, варта адзначыць, што на гарадзенскай пліце адлюстраваны стандартны варыянт герба, з двума перакладзінамі. Менавіта да гэтага роду, які асеў у Жамойці, Нясецкі адносіць Эліяша Міхаіла Рымвіда, які будаваў кар'еру ў лідскім павеце.

Можна выказаць здагадку пра сувязь роду Эліяша са згаданнымі вышэй Юхно і Раманам. Акрамя таго, вядома, што ў 1567 годзе нейкі Юзэф Рымвід валодаў трыма валокамі зямлі ў Васілішках, непадалёк ад Ліды.

Эліяшу Рымвіду ўдалося значна ўмацаваць пазіцыі роду і заняць пасаду лідскага маршалка. Гэты пан неаднаразова быў паслом на сеймы. У сваім маёнтку Дэмбрава Эліяш пабудаваў храм езуітаў, які, у перабудаваным выглядзе, захаваўся да нашых дзён.

Рымвід памёр пасля 1695 года. Мецэнат езуітаў быў пахаваны ў іх гродзенскім храме, разам са сваёй трэцяй жонкай Беатай Пекаслаўскай.

Ян Рымвід, які з'яўляўся сынам Эліяша Міхаіла, атрымаў ад бацькі Дэмбрава і двор у Лідзе, але біяграфія гэтага шляхціца малавядомая даследчыкам.

Далейшы лёс лідскіх Рымвідаў — таямніца для спецыялістаў.

У гэтай гісторыі ёсць яшчэ адзін вельмі цікавы нюанс. Нясецкі прыпісвае жамойцкім і лідскім Рымвідам прозвішча Міцкевіч, нібыта атрыманае ад аднайменнага маёнтка. Ад роду Рымвідаў-Міцкевічаў з Лідчыны вёў свой радавод і самы знакаміты носьбіт прозвішча, паэт Адам Міцкевіч. Як вядома, паходжанне Міцкевіча служыць прадметам спрэчак. У дыскусіі з аўтарам беларускі генеалог Дзмітрый Дрозд аднойчы выказаў заўвагу, паводле якой даследчыкі радаводу паэта адзіныя ў меркаванні аб тым, што Міцкевіч не меў дачынення да Рымвідаў. Разам з тым, загадкавы лёс лідскіх Рымвідаў пакідае прастору для гіпотэз. Ці быў пахаваны ў Гродне Эліяш Рымвід далёкім сваяком знакамітага паэта? Хто ведае. Але супадзенне прозвішчаў відавочна.

Фрагмент 14. Пачвара з Чарнаўчыц

Шалёны член знакамітага роду Радзівілаў, сын Яна Радзівіла, Марцін Радзівіл, з'яўляецца, на дадзены момант, даволі папулярным персанажам у заснаваных на гістарычных фактах публікацыях СМІ. Яркая выява магната-маньяка, супастаўнага сваёй легендарнай жорсткасцю, напрыклад, з шырока вядомай «крывавай графіняй» Лізаветай Батары (ці дакладней яе вобразам у папулярнай культуры) добра падыходзіць для кароткіх і маляўнічых аповядаў, здольных прыцягнуць увагу публікі да гістарычнага кантэнту.

Ці сапраўды гаспадар палаца ў Чарнаўчыцах пад Брэстам быў псіхічна хворым злачынцам, схільным да садызму? Мяркуючы па гістарычных дакументах — так. Гэта не адмяняе таго факта, што з часам дзеі князя абраслі легендамі, якія дапаўняюць вобраз крыважэрнага злыдня не заўсёды пэўнымі фактамі. Можна паспрабаваць разабрацца, дзе ж насамрэч праўда, а дзе хлусня ў аповядах пра алхіміка з Берасцейскага ваяводства.

Сярод звестак, якія заслугоўваюць даверу, можна вылучыць, напрыклад, інфармацыю з дзённіка Марціна Матушэвіча, які быў сучаснікам свайго жахлівага цёзкі-магната. Марцін напісаў пра князя радкі, якія дэманструюць стаўленне Радзівіла да ўласных схільнасцяў:

«Князь Марцін Радзівіл крайчы ВКЛ, ведучы свавольнае жыццё і маючы свой шматлікі гарэм, заўсёды баяўся, каб кансісторыя (рада каталіцкага духавенства. Заўв. Я.А.) не папракнула яго за гэта».

Яшчэ больш дэталёвае апавяданне змешчана ў іншым месцы дзённіка і паказвае ўзяцце вар'ята-князя пад варту. Некаторыя легендарныя звесткі апісваюць цэлы штурм чарнаўчыцкай рэзідэнцыі падчас якога князь Марцін нібыта граў на скрыпцы, але Матушэвіч малюе крыху іншую карціну:

«Тады стараста старадубскі расказаў мне пра ўзяццё князя літоўскага крайчага пад апеку князя харунжага вялікага літоўскага. На трох Радзівілаў была падзелена гэтая апека, каб узяць князя крайчага, а менавіта: князя гетмана вялікага літоўскага, на князя харунжага вялікага літоўскага і на князя ваяводу наваградскага. Перш за ўсё, нікому не кажучы загадзя, князь выехаў з Бялай у Чарнаўчыцы і паслаў перад сабой 200 найбольш давераных людзей, каб узяць князя крайчага. Гэтыя людзі акружылі двор у Чарнаўчыцах, калі князь крайчы, які быў папярэджаны аб гэтай апецы і збіраўся ўцякаць з Чарнаўчыц на наступны дзень, выскачыў з пісталетамі, тады яго неадкладна выкралі і выкруцілі пісталеты з рук. Пасля аддадзенага рапарта, што князь крайчы ўжо быў узяты, князь харунжы і стараста старадубскі прыбылі ў Чарнаўчыцы. Там князь харунжы зрабіў прамову пра яго свавольнае жыццё і ўчынкі князя крайчага і загадаў яму пастанову аб папячыцельстве прачытаць, прачытаўшы якую, князь крайчы паабяцаў выправіцца і хацеў даць вялікія сумы князю харунжаму, просячы аб свабодзе, але гэта не дапамагло. Затым князь харунжы спытаўся пра княгіню крайчанку, яго жонку, якая знаходзілася ў зняволенні. Тады князь крайчы даў ключы ад пакоя, дзе яна была зачынена, і яе вывелі адтуль, там жа маленькія княжычы, яе сыны, былі зачынены ў вялікай нязручнасці і смуродзе, таму што ў гэтым адным пакоі яны павінны былі спаць, есцi і задавальняць іншыя патрэбы прыроды. Потым князь харунжы спытаўся пра мэтрэс, якіх таксама выпусцілі з іншага закрытага памяшкання. Іх шмат пыталі аб тым, у каго ёсць дзеці ад князя і як яны патрапілі ў гарэм. Кожная павінна была расказаць сваю гісторыю, і адны казалі, што іх падманулі, іншыя, што іх выкралі сілком, а трэція, што іх прадалі бацькі і маці, а адну парафіяльны ксёндз з Давыд-Гарадка скраў у бацькоў і за 200 дукатаў прадаў. Распавядалі і іншыя жахі, як ён сваіх памерлых дзяцей, народжаных мэтрэсамі, дыстыляваў, як ён верыў габрэям і жадаў ехаць у Амстэрдам. У гэтых мэтрэс адабралі каштоўнасці і даражэйшыя рэчы, i ў сукенках, якія ў іх былі, потым даставілі іх да сваякоў.

Акрамя таго, у фальварку былі кадэткі — маладыя дзяўчаты, з прыгожымі тварамі, з розных саслоўяў, якіх бралі, а па дасягненні паўналецця аддавалі князю. Яны таксама ў вялікім дыскамфорце, босыя і ў кашулях, былі паўсюль, і часта быў моцны голад, і яны заўсёды былі зачыненыя.

Князь баяўся ўсіх людзей, як бы яго не атруцілі, таму ўнутры палаца былі і бровар, і кухня, і півавар, і кухар давераныя. Абед звычайна быў у 6 гадзін дня, а вячэра на досвітку, але часта па некалькі дзён не было ні абеду, ні вячэры.

Князю крайчаму загадалі сесці ў карэту, каб ехаць у Бялу. Ён жа так чапляўся за жонку, што яе ледзь-ледзь вырвалі з яго рук. Нарэшце знайшлі лёкая Міхала, без якога ён не хацеў ехаць, сілай кінулі ў карэту, закрылі яе і прыставілі варту, а затым вывезлі да Бялай. Потым габрэя, ягонага фаварыта, па імені Шымон, які ўсім кіраваў і многім хрысціянам рабіў жудасныя рэчы, знайшлі і пасадзіўшы ў крытыя вазы, вывезлі з усёй яго сям'ёй у Бялу. Потым, па ўказанні гэтага ж жыда, перад тым як яго павезлі, знайшлі 200 тысяч злотых польскіх гатоўкай, каштоўнасці ды іншыя рэчы.

Князь харунжы выехаў у Бялу і там трымаў князя крайчага ў суровым арышце, не даючы яму ні нажа, ні відэльца, не голячы яго, а толькі абстрыгаючы нажнічкамі бараду. Вось такую я тады атрымаў ад старасты старадубскага справаздачу».

Марцін Радзівіл.

Такім чынам, мемуары Матушэвіча апавядаюць пра жанчын, якія знаходзяцца ў гарэме, аднак пра прычыны траплення ў гарэм шляхцічы даведаліся са слоў саміх палонных дам. Ці маглі дзяўчыны пагадзіцца на добраахвотнае пражыванне ў гарэме, улічваючы, што, як напісана ў Матушэвіча, «мэтрэсы» гарэма мелі пры сабе дарагія рэчы, у тым ліку і каштоўныя ўпрыгожванні? Тэарэтычна, так.

Могуць выклікаць сумневы і жахлівыя аповяды аб продажы дачок уласнымі матулямi, а таксама страшных досведах з целамі немаўлятаў. Аднак падобны продаж дзяцей для задавальнення запатрабаванняў паноў апісаны і ў мемуарах знакамітага Казановы, які наведваў Рэч Паспалітую, праўда ў другой палове XVIII стагоддзя, калі князь Марцін ужо знаходзіўся пад апекай радні. Легендарны спакуснік адзначыў, што падчас знаходжання ў Пулавах яму спадабалася сялянка, якую яе бацька прымусіў, ужыўшы фізічную сілу, уступіць у сувязь з госцем. За нявіннасць дзяўчыны Казанава спакойна аддаў 100 флорынаў пасля чаго на яго пасыпаліся іншыя прапановы.

«На раніцу мне сталі прапаноўваць іншых, хаця нават не паказвалі.

— Але дзе ж сама дзяўчына? — пытаўся я ў кашталяна.

— Што Вам да яе асобы, галоўнае, што яна нявінная.

— Так твар якраз і важнейшы за ўсё іншае.

Пасля гэтага іх сталі да мяне вадзіць і перад ад'ездам я дамовіўся яшчэ з адной дзяўчынай. А ўвогуле, скажу, што жанчыны ў тых краях непрыгожыя».

Яшчэ некалькі слоў пра злачынствы Радзівіла.

Польскі гісторык Тэадор Мараўскі, які не жыў у часы князя Марціна, піша пра магната, што «палоннікаў, якія крычалі ў ягоных лёхах, ён называў сваімі спевакамі».

Народжаны яшчэ пазней Мараўскага, гісторык Юльян Барташэвіч паведамляе аб легендарным маньяку наступнае:

«Арыгінальным у гэтых ягоных дзівацтвах было тое, што ён стаў габрэем. Сэрца і душу, і ўвесь свой маёнтак ён аддаў габрэям. Габрэй быў у яго касірам, саветнікам, бліжэйшым сябрам. Кожную пятніцу ляцелі да яго, нібы звар'яцеўшы, габрэі з Брэста…»

Відавочна, што князь сапраўды быў, калі можна так выказацца, яскравым нефармалам, але некаторыя гісторыі, у прыватнасці, пра актыўныя і складаныя заняткі алхіміяй, усё ж выглядаюць сумнеўнымі, зрэшты, няма падстаў адмаўляць жорсткасць, амаральнасць і псіхічныя адхіленні Марціна.

Гісторыя князя яўляе чытачам рэдкі прыклад паўнавартаснага дзеяння так званага «закону бумеранга». Марцін трымаў людзей у зняволенні, здзяйсняючы таксама мноства іншых жудасных учынкаў, і ў выніку сам стаў палонным Гераніма Радзівіла, які, як лічыцца, адрозніваўся схільнасцю да садызму і не так і моцна саступаў у сваіх «дзівацтвах» чарнаўчыцкаму вар'яту. Геранім забраў Марціна ў найпрыгажэйшы замак Радзівілаў у Бялай, якая цяпер размешчана на тэрыторыі Польшчы, і там, як можна зразумець нават са скупых звестак Матушэвіча, былы гаспадар гарэма ўтрымліваўся ў вельмі жорсткіх умовах. Узнагарода знайшла героя.

Памёр князь Марцін у 1782 годзе, і, як напісана ў яго біяграфіях, быў пахаваны ў сямейным склепе, у Нясвіжы. Марцін не быў першым дзіваком з роду Радзівілаў і не стаў апошнім, але гэта, як любяць пісаць многія аўтары, ужо іншая гісторыя.

Фрагмент 15. Брэсцкі сейм, літоўская альтэрнатыва і пара несімпатычных магнатаў

У 1653 годзе ў Брэсце прайшоў сейм Рэчы Паспалітай. Ён аказаўся адзіным сеймам аб'яднанай дзяржавы, праведзеным у горадзе над Бугам. Акрамя таго, гэта быў самы першы сейм Рэчы Паспалітай, на тэрыторыі ВКЛ. Цяпер, калі Гродна адносна шырока вядома ў асяроддзі беларускіх, польскіх і літоўскіх аматараў гісторыі, як сеймавая сталіца Рэчы Паспалітай, першы літоўскі сейм у Брэсце як бы адціснуты ў цень гродзенскімі сеймамі, у тым ліку і самым знакамітым з іх — апошнім сеймам той шляхецкай рэспублікі.

У якасці прычыны правядзення сейма ў Брэсце польскія даследчыкі называюць дрэнную эпідэмічную сітуацыю ў Польшчы. Як піша гісторык Караль Лапатецкі: «Магчыма, што падчас гэтага сейма сенатары заўважылі прыродныя абарончыя вартасці гэтага месца», і гэта, на думку спецыяліста, магло ў далейшым паўплываць на з'яўленне праектаў дадатковага ўмацавання горада.

Старшынстваваў на тым сейме, то бок быў сеймавым маршалкам, Хрыстафор Пац — дзейны і безумоўна здольны магнат, які, мяркуючы па некаторых фактах, валодаў яшчэ і добрым мастацкім густам. Аднак па-за ўсякім сумневам яго складана назваць сімпатычным чалавекам. Ушлы палітыкан, што не цураўся хабара, зразумела, дзейнічаў перш за ўсё дзеля ўласных інтарэсаў і інтарэсаў сваёй сям'і. Тым не менш, менавіта Пац адыграў вялікую ролю ў гісторыі Гродна, хаця на момант напісання гэтага тэксту мала хто з гродзенцаў, нават краязнаўцаў, ведае пра гэта.

Менавіта Хрыстафор Пац правёў на адным з варшаўскіх сеймаў рашэнне аб тым, што кожны трэці сейм Рэчы Паспалітай павінен адбывацца ў Гродне. Ці не задумаў Пац гэтую камбінацыю яшчэ ў Брэсце, убачыўшы на практыцы, што сеймы Рэчы Паспалітай можна праводзіць і ў ВКЛ? Хто ведае.

Хрыстафор Пац.

Польскія саноўнікі, зразумела, негатыўна паставіліся да ідэі гродзенскіх сеймаў. Знакаміты польскі пісьменнік XVII стагоддзя, Ян Хрызастом Пасек пісаў пра гэта так:

«Год Гасподні 1679. Сёлета першы сейм у Літве праходзіў у Гродне. Паны-Літва ў нас выбілі такія пастановы, каб два сеймы, адзін за адным, праходзілі ў Кароне, а трэці ў Літве. Гэта было вельмі цяжка: нашым туды ездзіць. Але гэта ўжо назаўжды, калі стала звычаем».

У якасці матыву, які падштурхнуў Паца на прасоўванне так званай «літоўскай альтэрнатывы», гэта значыць склікання гродзенскіх сеймаў, даследнікі звычайна называюць жаданне магната павялічыць значэнне падуладнай яму Гарадзенскай эканоміі. Акрамя таго, Пац капітальна рэканструяваў гарадзенскі замак, які быў моцна разбураны, і для ўвекавечання яго ўчынку ў сцяну аднаго з будынкаў комплексу ўмуравалі памятную табліцу. Відавочна, Хрыстафор зусім не быў супраць услаўлення яго дзеянняў сярод нашчадкаў.

Пасля набыцця статусу сеймавай сталіцы ў Гародню пацягнуліся галоўныя саноўнікі краіны, якія жадалі пабудаваць у горадзе над Нёманам свае рэзідэнцыі, а гродзенскі езуіты ўзвялі буйнейшы і больш уражальны храм, чым іх стары касцёл Пятра і Паўла, на галоўнай плошчы горада.

Няма сумненняў, што менавіта дзякуючы статусу сеймавай сталіцы Гродна быў абраны цэнтрам рэформаў яшчэ аднаго здольнага шляхціца, каралеўскага фаварыта Антонія Тызенгаўза. Яго рэфарматарская дзейнасць сапраўды ўражвала, хоць, як чалавек ён быў дакладна не больш сімпатычным, чым Хрыстафор Пац — яго папярэднік на пасадзе кіраўніка Гарадзенскай эканоміі. Абапіраючыся на свой статус фактычнага намесніка караля ў ВКЛ, Тызенгаўз актыўна канфліктаваў з самымі рознымі людзьмі, у тым ліку і даволі магутнымі шляхціцамі. Успаміны аб бясчынствах Антонія можна знайсці, напрыклад, у мемуарах яго ворага Міхала Залескага.

Усе гісторыі, аднак, маюць пачатак і канец. Несімпатычны Хрыстафор Пац, памяць якога пакуль ніяк не ўшанавана ў тапаніміцы Гродна, памёр у 1684 годзе і быў пахаваны ў адным з найпрыгажэйшых храмаў Літвы, касцёле Пажайлійскага манастыра. Труна магната да гэтага часу мірна стаіць у крыпце храма. Несімпатычны Антоній Тызенгаўз, імя якога носіць цэлая плошча ў Гродне і дзіцячая школа мастацтваў, якая стаіць на ёй, памёр у 1785 годзе. Цела графа, як пішуць гісторыкі, пахавалі ў старым касцёле яго радавога маёнтка ў Жалудку, а пасля знішчэння гэтага храма яго нібыта перанеслі ў новы храм горада. Аднак сваякі Антонія, мабыць, лічылi, што граф павінен быў супакоіцца ў адным з найпрыгажэйшых храмаў Гродна — езуіцкім касцёле, бо менавіта з горадам над Нёманам магната звязвала столькі радасных і цяжкіх для яго падзей. Таму сваякі рэфарматара зрабілі ў святыні езуітаў шыкоўную сімвалічную магілу Тызенгаўза — найлепшы, у мастацкім сэнсе, кенатаф, сярод існуючых у Беларусі.

Кенатаф Антонія Тызенгаўза ў Фарным касцёле.

Неўзабаве пасля смерці Тызенгаўза памерла і Рэч Паспалітая Абодвух Народаў.

Паміж Брэстам і Гродна, нейкі вышэйшы архітэктар нібы зноў прачарціў сувязную лінію, злучыўшы першы літоўскі сейм Рэчы Паспалітай, які прайшоў у Брэсце, і апошні сейм на тэрыторыі ВКЛ, сабраны ў Гродне. Ён, як вядома, стаў і апошнім сеймам усёй польска-літоўскай шляхецкай рэспублікі. Фармальная сталіца ВКЛ — Вільня, так і не прыняла ніводнага сейма аб'яднанай дзяржавы.

Фрагмент 16. Дзятлаўскія Радзівілы: свой супраць сваіх і бойка ў манастыры

У межах нясвіжскай лініі знакамітага магнацкага роду Радзівілаў існавала некалі свайго роду дзятлаўская галіна. Заснавальнікам яе быў Мікалай Фаўстын Радзівіл. Нарадзіўся князь у канцы XVII стагоддзя, і быў сведкам узвышэння магнатаў Сапегаў, якія часова выцеснілі яго род з пазіцыі галоўнай алігархічнай сям'і ВКЛ.

Зрэшты, у часы максімальнага ўзвышэння сапежынцаў Мікалай Фаўстын быў яшчэ вельмі малады. Яго звязаная з войскам кар'ера пачала набіраць абароты на пачатку XVIII стагоддзя. Як і многія багатыя шляхцічы тых часоў Мікалай Фаўстын актыўна ўдзельнічаў у палітычным жыцці краіны, пераходзячы з аднаго лагера ў іншы. Нярэдка яму даводзілася супрацьстаяць і ўласным сваякам, што было самай звычайнай справай у межах барацьбы за ўладу і рэсурсы ва ўжо аслабленай Рэчы Паспалітай.

Не атрымаўшы ў сваё ўпраўленне харугву пяцігорцаў — байцоў лёгкай кавалерыі, узброеных дзідамі, Мікалай Фаўстын увязаўся ў барацьбу супраць вялікага гетмана ВКЛ Людвіка Пацея, якога падтрымліваў і канцлер ВКЛ Караль Станіслаў Радзівіл.

У 1717 годзе ў Гродне праходзіў Скарбавы трыбунал ВКЛ і Мікалай падаў пратэст супраць дзеянняў гетмана і канцлера. Іх барацьба працягнулася і на гродзенскім сейме 1718 года. Аднак неўзабаве Мікалай прымірыўся з Міхаiлам Радзівілам «Рыбанькай», які і лічыўся кіраўніком такой жаданай для Мікалая Фаўстына харугвы пяцігорцаў.

У гродзенскім сейме 1726 года Мікалай Фаўстын удзельнічаў у якасці пасла Навагрудскага ваяводства.

Неўзабаве князь зрабіў нарэшце рашучы рывок у сваёй кар'еры і атрымаў пасаду наваградскага ваяводы, дзякуючы чаму мог удзельнічаць у гарадзенскім сейме 1729 года ўжо ў якасці сенатара, хаця той сейм быў сарваны амаль адразу ж пасля адкрыцця.

Мікалай Фаўстын выступаў супраць кандыдатуры іншаземнага манарха падчас перыяду бескаралеўя, які настаў пасля смерці Аўгуста Моцнага ў 1733 годзе, аднак разам з іншымі магнатамі, у прыватнасці Паўлам Сангушкам і Міхаілам Вішнявецкім, Мікалай Фаўстын не збіраўся падтрымліваць кандыдатуру Станіслава Ляшчынскага і нават звярнуўся да Аўстрыi и Расеi з просьбай аб ваеннай падтрымцы супраць прыхільнікаў Ляшчынскага.

У гэты момант супрацьстаянне ўнутры клана Радзівілаў, а канкрэтней: паміж Міхаілам Казімірам «Рыбанькай», які раней памірыўся з Мікалаем Фаўстынам, і ўласна наваградскім ваяводам, было надзвычай моцным, таму маці «Рыбанькі», княгіня Ганна, нават пісала пра апанента-сваяка «ганьба нашага дома» і называла яго «бязбожным князем наваградскім».

Неўзабаве Мікалай Фаўстын атрымаў прапанову супрацоўніцтва з расійскімі агентамі, якія шчодра аплочвалi прасоўванне выгадных Расіі палітычных праектаў. Расійскі саноўнік Юрый Лівен, са старажытнага ліфлянцкага роду, даставіў Мікалаю Фаўстыну ліст ад расійскай імператрыцы Ганны Іаанаўны. Для наваградскага ваяводы гэта быў шанец значна павялічыць свае даходы і ўплыў. У адрозненне ад Міхала Радзівіла «Рыбанькі» Мікалай Фаўстын пагадзіўся на самае блізкае супрацоўніцтва з агентамі царыцы, стаўшы, такім чынам, правадніком расійскіх інтарэсаў у Рэчы Паспалітай.

Мікалай Фаўстын Радзівіл.

На сейміку Наваградскага ваяводства, ён супрацьстаяў партыі Міхаіла Радзівіла «Рыбанькі». Сеймік скончыўся рашэннямi выгаднымі менавіта прарасійскай партыі Мікалая Фаўстына, а ў выніку звычайнага для падобных сходаў канфлікту Бенедыкт Тызенгаўз — бацька будучага некаранаванага ўладара ВКЛ Антонія Тызенгаўза, які, дарэчы, нарадзіўся якраз у год апісванага сейміка, а таксама іншыя шляхцічы з той партыі, пабіліся з прадстаўніком вядомага ў наваградскім павеце роду Верашчак, а менавiта гэты род у будучыні даў укаханую і музу выбітнага паэта Адама Міцкевіча, Марыю Верашчаку.

Міхаiл «Рыбанька» і яго людзі пры гэтым, як пісаў сам магнат: «сунімалі як маглі» разгарачаных шляхцічаў.

Адбываўся канфлікт у такiм месцы якое, здавалася б, наладжвае на спакойную камунікацыю, а менавіта рэфектарыі (трапезнай) дамініканскага кляштара. Агрэсія п'яных шляхцічаў — абаронцаў выгадных суседнім краінам рашэнняў, нявыгадных для іх радзімы, выяўленая ў бойцы, якая мела месца ў трапезнай манастыра… Усё гэта з'яўляецца для нашчадкаў адным з яркіх прыкладаў маральнай дэградацыі ўладаручых, шляхецкай анархіі тых гадоў — галоўнага фактару знішчэння Першай Рэчы Паспалiтай.

Пазней шляхціцы напалі і на самога Міхаіла «Рыбаньку», уладкаваўшы засаду на дарозе і адкрыўшы стральбу па карэтах і свіце «Рыбанькі» і яго саюзніка, берасцейскага старасты Яна Фрэдэрыка Сапегі. На гэты раз Мікалай Фаўстын асабіста даў сваяку ахову, відаць палічыўшы, што адкрытае забойства ўплывовага члена яго дома з'яўляецца пераборам.

Празмерны разгул страсцей і канфлікт у ваяводстве не быў выгадны Мікалаю Фаўстыну, таму ён вырашыў уладзіць канфлікт з «Рыбанькай» і Сапегам, і зладзіў з імі перамовы, у выніку якіх яму ўдалося дасягнуць сваіх мэт і дабіцца кантролю над ваяводскай шляхтай, якая была ў партыі Міхаіла Казіміра і Яна Фрыдэрыка.

З ліста Міхаiла Радзівіла становіцца ясна, што «Рыбанька» не жартам баяўся за сваё жыццё, што і паўплывала на яго рашэнне перадаць кантроль над сваімі наваградскімі кліентамі ў рукі Мікалая Фаўстына.

Як пішуць даследчыкі, у гэты час Мікалай Фаўстын атрымаў з царскай казны 2 тысячы рублёў, прызначаных для далейшага прасоўвання інтарэсаў Расіі ў Рэчы Паспалітай.

Неўзабаве да наваградскай шляхты, узначаленай Радзівілам, далучыліся і шляхцічы з Ваўкавыскага павета. Аб'яднанне наваградскай шляхты, нiбыта аброслае прадстаўнікамі іншых ваяводстваў ВКЛ, утварыла магутную апазіцыю Станіславу Ляшчынскаму, што і стала адным з найважнейшых фактараў, якія прывялі да абрання на трон Аўгуста III, а ён, паводле характарыстыкі нямецкага падарожніка Вільгельма Шлемюлера, быў «слабаваты розумам».

Мікалай Фаўстын, у выніку падобнай палітычнай камбінацыі, зразумела, набыў немалы ўплыў у ВКЛ, і на чале шляхты, падтрыманай расійскімі салдатамі, заняў Брэст з мэтай падпарадкавання горада новаму каралю.

Спецыялісты пішуць, што, пачынаючы з 1733 года, Мікалай Фаўстын атрымліваў ад расійскага двара 5 тысяч рублёў за год, на ўласныя патрэбы.

Навагрудскі ваявода заставаўся верным саюзу з Расіяй, хоць у рамках падрыхтоўкі да гродзенскага сейма 1744 года ён падлашчваўся да прускіх дыпламатаў, якія, зрэшты, не бачылі ў ім надзейнага саюзніка.

Памёр Мікалай Фаўстын у 1746 годзе.

Галоўным маёнткам і своеасаблівай сталіцай Мікалая стала Дзятлава, дзе Радзівілы ўзвялі невялікі, але надзвычай пышна аздоблены палац. Мікалай валодаў таксама ўчасткам у Гродне: з гэтым горадам, як можна зразумець з вышэйпададзенага тэксту, яго звязвалі шматлікія адметныя моманты кар'еры. Гродзенскі ўчастак Мікалая Фаўстына размяшчаўся на вуліцы Замкавай, дзе дзятлаўскія Радзівілы валодалі невялікай, мураванай рэзідэнцыяй.

Нягледзячы на рост уплыву, Мікалай так і застаўся адносна бедным, па мерках свайго вялікага роду, чалавекам, не дзіўна таму, што гродзенская рэзідэнцыя дзятлаўскіх Радзівілаў была нашмат сціплейшай за вялізны палац Міхаіла Казіміра «Рыбанькі». Гэтая рэзідэнцыя размяшчалася непадалёк, якраз на цэнтральнай плошчы Гродна.

Зрэшты, нягледзячы на мінулыя супярэчнасці, пахаваныя Міхал і Мікалай Радзівілы былі ў фамільным склепе ў Нясвіжы. Аднак сэрца Мікалая Фаўстына, як пішуць гісторыкі, пахавалі ў перабудаваным ім дзятлаўскім касцёле Унебаўзяцця Дзевы Марыі.

Старэйшы сын Мікалая, эксцэнтрычны Удальрык Радзівіл, не зрабіў вялікай палітычнай кар'еры, аднак быў прадуктыўным пісьменнікам. Другі сын Альбрэхт Радзівіл у адрозненне ад бацькі, у пэўны перыяд сваёй палітычнай кар'еры пярэчыў уплыву Расіі ў Рэчы Паспалітай і стаў адносна прыкметным удзельнікам Барскай канфедэрацыі. Трэці сын князя — Ежы, з'яўляўся пераемнікам Мікалая на пасадзе наваградскага ваяводы. Вядома, што яшчэ адзін сын Мікалая Фаўстына Станіслаў Радзівіл валодаў тым самым палацам на вуліцы Замкавай у Гродне, а таксама дзятлаўскім палацам, акрамя таго, выступаў супраць Барскай канфедэрацыі, якую падтрымліваў яго родны брат Альбрэхт. Дачка Станіслава — Францыска Тэафілія, выйшла замуж за Станіслава Солтана пасля чаго дзятлаўскі палац знаходзіўся ва ўласнасці Солтанаў. Так скончыўся радзівілаўскі перыяд у гісторыі Дзятлава — цікавага, наднёманскага горада.

Фрагмент 17. Некаторыя факты пра кляштар картэзіянцаў у Бярозе

Манастыр ордэна картэзіянцаў у Бярозе… Без усялякага сумнення гэты вялізны архітэктурны комплекс мог бы быць адной з найбольш цікавых турыстычных жамчужын Берасцейшчыны.

Ідэалізаваная выява кляштара ў Бярозе, XVIII стагоддзе.

Пабудаваны яшчэ ў першай палове XVII стагоддзя манастыр, які з'явіўся дзякуючы ахвяраванням роду Сапегаў, стаў іх велічнай пахавальняй.

Галоўны храм ансамбля з'яўляўся прыгожай базілікай, з высокай званіцай, прыбудаванай да апсіды храма. На ўваходзе з боку галоўнага фасада змяшчаўся круглы прытвор-крухта, накрыты купалям. Фасад меў дугападобныя абрысы, членіўся цягамі і буйнымі філёнкамі, быў дэкараваны пілястрамі, нішамі для скульптур, барочнымі апраўленнямі праёмаў.

Па падліках аўтара, даўжыня храма, ад уваходу крухты да далёкай сценкі званіцы, складала прыблізна 60 метраў. Шырыня — прыблізна 25 метраў. Гэта ставіла святыню ў адзін шэраг з найбуйнейшымі барочнымі храмамі ВКЛ, хоць яна і саступала некаторым з іх, да прыкладу, езуіцкаму касцёлу Францішка Ксаверыя ў Гродне, які, зрэшты, быў пабудаваны крыху пазней за бярозаўскi аб'ект.

Гранёная званіца была даволі раскошна ўпрыгожана пілястрамі і філёнкамі, а вянчаў яе высокі купал, які, дарэчы, вельмі нагадваў купал гродзенскай Фары Вітаўта.

Вышыня званіцы, ад зямлі да верхавіны крыжа, была больш за 50 метраў. Бакавыя нефы у інтэр'еры храма займалі капліцы, злева ад галоўнага ўваходу змяшчалася вінтавая лесвіца, якая вяла на хоры.

Але не толькі сам храм уражваў сваёй пышнасцю. Асаблівае значэнне картэзіянскаму манастыру надаваў яго размах. Манастырская агароджа абмяжоўвала буйны ўчастак, усярэдзіне якога размяшчаліся сады картэзіянцаў. Манастырскія карпусы былі надзвычай працяглыя. Прастакутны замкнёны падворак манастыра, размешчаны за апсідай храма, меў вельмі вялікія памеры. Яго плошча складала больш за 6700 квадратных метраў. Для параўнання, кляштар брыгітак у Гродне, які стаў месцам спачыну магнатаў Весялоўскіх, мае прылеглы да касцёла двор плошчай менш за 900 метраў квадратных.

Манастырскі комплекс упрыгожвалі даволі высокія вежы і эфектныя, барочныя вароты.

Ён меў добрыя бастыённыя ўмацаванні, цалкам прыдатныя для абароны ад розных варожых войскаў, якія, у тыя смутныя часы, часта была змушана прымаць Берасцейшчына.

У манастыры былі пахаваныя яго галоўны дабрадзей Казімір Леў Сапега, а таксама Казімір Ян Сапега, які стаў фактычным ўладцам ВКЛ, а акрамя гэтых двух высокіх саноўнікаў яшчэ і іншыя члены роду.

Няма сумненняў, што поўнае аднаўленне архітэктурнага комплексу картэзіянцаў дазволіла б вярнуць беларусам важную частку іх спадчыны.

Фрагмент 18. Творчасць Самуэля Бекера

Прыдворны архітэктар Сапег — Ян Самуэль Бекер, адрозніваўся цудоўнымі здольнасцямі. Нягледзячы на тое, што карані архітэктара выводзяць з Саксоніі, у яго творчасці ў значнай ступені выяўляліся рысы не толькі саксонскага барока, якое складала славу дрэздэнскіх дойлідаў, але і элементы, характэрныя для ампіру, якому было наканавана заваяваць Стары кантынент.

Шырокія фінансавыя магчымасці магутных Сапегаў далі Бекеру неабходную базу для вялiкага размаху яго творчасці, і майстар не падвёў заказчыкаў. Чаго толькі вартая яго каласальная трыўмфальная арка, пабудаваная ў Ружанах. Уражваючыя вароты ў курданёр палаца не былі, вядома ж, нейкім ноў-хаў у архітэктуры магнацкіх рэзідэнцый Рэчы Паспалітай: цудоўна аформлены ўезд можна назіраць, напрыклад, у беластоцкім палацава-паркавым комплексе Браніцкіх, так званым «Падляшскім Версалі». Але Бекер, мабыць, перасягнуў уязную групу, створаную ў Беластоку. Збудаваная ім трыўмфальная арка — сапраўды была вартая таго, каб адзначыць трыўмф не толькі князёў Сапегаў, але і самога дойліда, які прыўнёс у суровыя краі Вялікага княства Літоўскага манументальную пампезнасць старажытнарымскіх архітэктурных знаходак.

Нерэалізаваны праект фасада Ружанскага палаца.

У цэлым, уся кампазіцыя палацавага комплексу прасякнута духам класічнай велічы ордэрнай архітэктуры, і, хоць элементы барока яшчэ моцныя ў гэтай працы, усё ж будынкі Бекера, як бы лунаючыя над вулачкамі Ружан, яўляюць сабой яркія прыклады строгасці і велічы класіцызму.

Уражвае і праект Петрапаўлаўскай царквы ў Ружанах, створаны ў духу саксонскіх барочных цэркваў. Ён не саступае сваёй мастацкай дасканаласцю праектам храмаў сталічнага Дрэздэна.

Бекер добра паказвае сябе не толькі ў маштабных праектах княжых рэзідэнцый Ружан і Дзярэчына, але i ў працы над малымі формамі, напрыклад, капліцай Св. Казіміра ў Ружанах.

Дойлід не толькі фармуе выразную архітэктоніку фасадаў: ляпныя дэталі на створаных ім аб'ектах таксама адрозніваюцца найвышэйшай, па мерках архітэктуры ВКЛ, якасцю прапрацоўкі, цалкам супастаўнай з лепшымі еўрапейскімі ўзорамі, а гэтым, варта адзначыць, не заўсёды могуць пахваліцца творы нават высокакваліфікаваных архітэктараў, працаваўшых на землях будучай Беларусі.

Пра жыццё самога выбiтнага дойліда спецыялістам пакуль вядома не шмат. Тым не менш, імя архітэктара без усялякага сумнення ўваходзіць у пералік выдатных творцаў, якія стваралі на землях будучай Беларусі сапраўдныя жамчужыны мастацтва, здольныя на роўных канкурыраваць з шэдэўрамі майстроў Заходняй Еўропы.

Фрагмент 19. Напалеон Орда і яго няправільны малюнак

Напалеон Орда не быў, вядома, вялікім мастаком, як гэта часам заяўляюць аўтары беларускіх СМІ, складаючы чарговы артыкул са згадваннем майстра, аднак, без усялякага сумнення, культурны ўклад шляхціца, народжанага на прасторах былога Берасцейскага ваяводства, вельмі вялікі. Пладавіты жывапісец паспеў стварыць мноства розных пейзажаў, якія служаць цяпер каштоўнымі крыніцамі інфармацыі аб помніках архітэктуры, размешчаных на тэрыторыях, якія ўваходзілі ў склад Рэчы Паспалітай. Не будзем забывацца і пра тое, што адоранасць Орды мела мультыдысцыплінарны характар. Шляхцiц не толькі маляваў, але таксама займаўся музыкай і выдаваў кнігі.

Тут мы звернем увагу на адзін з сотняў малюнкаў Орды. Справа ў тым, што дагэтуль гэтую даволі вядомую ў Беларусі выяву часта лічаць выглядам турэмнага шпіталя ў Кобрыне. Аднак не… Гэта недакладная інфармацыя! Насамрэч Одра адлюстраваў шпіталь, але шпіталь размешчаны ў Гродне! На малюнку Одры — аб'ект, які адыграў выдатную ролю ў гісторыі Беларусі, а менавіта гродзенскі Новы замак.

Н. Орда. Новы замак, памылкова званы кобрынскім шпіталем.

Расійская адміністрацыя, пасля далучэння Гродна, ужо не мела патрэбы ў такой колькасці прадстаўніцкіх рэзідэнцый, якой мог пахваліцца сеймавы горад. Гэта лагічна, бо губернскі цэнтр зусім не павінен быць утыканы палацамі шляхты так шчыльна, як адна са сталіц Рэчы Паспалітай. Гродзенскі губернатар з камфортам размяшчаўся ў буйным палацы на Гарадніцы, вядомым як палац Тызенгаўза, таму былы каралеўскі палац можна было спакойна перарабіць у нешта іншае… Гэтым іншым стаў вайсковы шпіталь, які і намаляваў Орда, у сярэдзіне XIX стагоддзя.

Былая рэзідэнцыя польскіх каралёў і вялікіх князёў літоўскіх паказана прыкладна з таго пункта, дзе цяпер знаходзіцца вельмі сумны савецкі дом, які мае адрас вуліца Давыда Гарадзенскага 2. На пярэднім плане вялікі яр, засыпаны ў савецкія часы дзеля пракладкі дарожнага палатна, а сам палац-шпіталь дэманструе гледачу крыло, якое не сталі аднаўляць пасля пашкоджанняў Другой Сусветнай вайны, хаця гэты корпус захаваўся не горш за асноўны П-падобны будынак.

З вышэйпададзенага зразумела, што пазнаць Новы замак на малюнку не так проста, і гэта абумовіла шырока растыражаваную памылку ў атрыбуцыі выявы. Але на гэтым недакладнасці не заканчваюцца. Справа ў тым, што Орда не зусім дакладна адлюстраваў аб'ект, які атрымаўся меншым і з меншай колькасцю вокнаў. Падобныя недакладнасці — не рэдкасць у працах таленавітага жывапісца.

Калі б Напалеон быў цвёрда ўпэўнены, што яго малюнкі будуць выкарыстоўвацца падчас падрыхтоўкі аднаўлення такой вялікай колькасці старажытных будынкаў, размешчаных цяпер у межах Беларусі і Украіны… Хто ведае, можа быць тады, ён яшчэ больш увагі надаваў бы дакладнасці сваіх замалёвак.

Вось такая гісторыя пра ўраджэнца Берасцейшчыны, які пакінуў нашчадкам мноства відаў Гродна.

Фрагмент 20. Графіня Марта, Косава, Свіслач і варшаўскі бардэль

Вядомае яшчэ з XVI стагоддзя паселішча Свiслач, знаходзілася ва ўласнасці гродзенскага сярэднешляхецкага роду Кердзеяў. Дзяўчына з гэтага роду, якая мела цудоўнае імя Пудэнцыяна, выйшла замуж за Стэфана Ромера і Свіслач перайшла да роду жаніха. Пазней (верагодна, у выніку продажу) маёнтак апынуўся ў руках Пуслоўскіх. У Вандаліна Пуслоўскага, будаўніка вядомага Косаўскага палаца-замка, была дачка Марыя, якая выйшла замуж за графа Красінскага. Пасля гэтага пара і пабудавала, у канцы XIX стагоддзя (па іншых дадзеных, на пачатку ХХ) прыгожы асабняк у сваім маёнтку Свіслач. Гэты дом стаў летняй рэзідэнцыяй Красінскіх, у якой Марта адпачывала ад мітуслівай Варшавы, дзе граф і графіня валодалі легендарным палацам, пад назвай «Крулікарня». У часы апошняга манарха Рэчы Паспалітай «Крулікарня» мела рэпутацыю элітнага бардэля, але графіня Марта зрабіла свой дом прыстанкам для людзей з трохі іншымі заняткамі. У графіні, паводле звестак гісторыкаў, гасцявалі самыя выбітныя ў Польшчы людзі мастацтва, у тым ліку Генрых Сянкевіч і Уладзіслаў Рэймант, а таксама палітычныя дзеячы краіны, такія як прэм'ер Юльян Новак. Мяркуецца, што пражываючы ў Свіслачы, Марта не здраджвала сваім звычкам і запрашала на прыём выбітную гарадзенскую пісьменніцу Элізу Ажэшку.

Марта Красінская.

Палац Красінскіх звычайна маркіруюць стылем мадэрн, хоць тут, мабыць, слушней казаць пра польскі архітэктурны рамантызм. Шыкоўныя каменныя цокаль і партал дома надаюць яму манументальнасць. Незвычайна прыгожая каменная галерэя, нажаль, часткова закладзеная цэглай. Гэтыя дэталі робяць асабняк унікальным у маштабе ўсёй Беларусі аб'ектам.

У Свіслачы размешчаны яшчэ вельмі цікавы і даволі буйны драўляны дом у так званым закапанскім стылі, пабудаваны ў перыяд 20-30-х гадоў ХХ стагоддзя.

Фрагмент 21. Леў рэвалюцыі пра Брэсцкі мiр

Брэсцкі мір — гэта пагадненне паміж так званымі Цэнтральнымі дзяржавамі, у блоку якіх кіравала Германская імперыя, і Расіяй, якая ўжо ўзначальвалася бальшавікамі, што якраз уступілі на шлях прызнання іх актарамі ў сістэме міжнароднай палітыкі. Дамова была заклікана забяспечыць мір паміж Нямеччынай і Расеяй, які дазволіў бы кіраўнікам першай засяродзіць сілы на заходнім фронце, а лідэрам другой выйсці з бітваў Першай сусветнай вайны і засяродзіцца на ўнутраных канфліктах.

Дагавор быў падпісаны 3 сакавіка 1918 года, у Брэсце над Бугам. Пра гэту эпахальную падзею, значэнне якой знаходзіцца ў тым жа шэрагу, што і значэнне Брэсцкай уніі 1596 года, можна расказваць доўга і з запалам. Аднак у рамках гэтай кароткай нататкі аўтар не будзе спрабаваць падрабязна асвяціць усе хітраспляценні эпапеі Брэсцкага мiру, а толькі дасць слова аднаму з галоўных яго архітэктараў, вядомаму як «Леў рэвалюцыі», гэта значыць Лейбе Давідавічу Бранштэйну, інакш званаму Леў Троцкі. Мяркуючы па аналізе пошукавай статыстыкі інтэрнэту, зараз публіку нашмат больш цікавіць кіно пра Льва Давідавіча, чым яго кнігі, хоць рэвалюцыянер пісаў шмат, і мог бы, будзь ён жывы, пахваліцца не толькі парнаграфічным лістом жонцы, але і цэлымі тамамі сваіх твораў.

Леў Троцкі ў перыяд працы над Брэсцкім мiрам.

У адной з кнiжак Троцкага, а менавіта першай частцы працы «Савецкая Рэспубліка і капіталістычны свет» можна прачытаць наступныя радкі:

«Брэст-Літоўскія мірныя перамовы — у наш хуткі час — адышлі ўжо ў вобласць далёкага мінулага. У Брэст-Літоўск мы адпраўляліся для таго, каб заключыць мір. Чаму? Бо ваяваць не маглі. На нарадзе прадстаўнікоў фронту мы зрабілі папярэдне анкету, выснова якой была зусім ясная: войска не жадае і не можа ваяваць. Вывад гэты быў, зрэшты, толькі фармальным пацверджаннем цалкам відавочнага факта. Салдаты, абуджаныя рэвалюцыяй, адноўленыя ёю супраць імперыялістычнай вайны, якія не паспелі яшчэ ні перадыхнуць, ні тым больш разабрацца ва ўсёй складанасці сусветнай абстаноўкі, не хацелі больш ніводнага лішняга дня заставацца ў акопах. Раз мы не маглі весці вайну, — мы вымушаны былі заключыць мір. Але ў той самы час мы імкнуліся выкарыстоўваць самi перамовы ў мэтах міжнароднай рэвалюцыйнай прапаганды.

Сапраўды, Брэст-Літоўская канферэнцыя была самай мудрагелістай камбінацыяй, якую магла стварыць гісторыя: з аднаго боку стала — прадстаўнікі магутнага тады мілітарызму, наскрозь прасякнутага пераможным салдафонствам, каставай напышлівасцю і найвялікшай пагардай да ўсяго не праўдзіва гогенцолерна-пруска-нямецкага; з іншага боку — прадстаўнікі пралетарскай рэвалюцыі, учорашнія эмігранты, якія ў Берлін Гогенцолерна заязджалі няйначай, як з фальшывым пашпартам у кішэні.

Пасля нашай фармальнай капітуляцыі ў Брэст-Літоўску германскі імперыялізм не пратрымаўся і 9 месяцаў. Гісторыя даставіла нам добры рэванш — пакуль яшчэ, праўда, далёка не поўны: па-першае, партыя Лібкнехта і Люксембург не вырвала яшчэ ўлады з рук лёкаяў, якія часова прыйшлі на змену гаспадарам; па-другое, пераможцы нашых былых пераможцаў яшчэ не пераможаны.

Англа-французскі імперыялізм яшчэ не толькі жывы, але і небяспечны. Германскі імперыялізм уступіў з намі ў перамовы, бо спадзяваўся пакарыць нас без працы. Англа-французскі імперыялізм не верыць сабе і таму баіцца нас. Калі для таго, каб перакуліць аўстра-германскі імперыялізм, гісторыі спатрэбіўся этап Брэста, то гэта зусім не значыць, што, адыходзячы ад Брэста, англа-французскія драпежнікі адыдуць ад гібелі. Гісторыя вынаходлівая, і ў распараджэнні яе маецца шмат метадаў і сродкаў, а мы не дактрынёры і ахвотна прымем гібель нашых ворагаў, незалежна ад таго, у якім выглядзе яна абрынецца на іх галовы».

У гэтым тэксце Леў Давідавіч, вядома ж, дэманструе выдатны прыклад класавай нецярпімасці і вялiкай рашучасці змагацца з калектыўным Захадам, які, у дадзеным выпадку, пазначаны як нейкая група буржуазных прыгнятальнікаў, але сутнасна Троцкі тут выглядае апалагетам усё той жа ідэі вайны Расіі і Еўропы, якая ніяк не можа канчаткова застацца толькі прадметам вывучэння гісторыкаў, таму што час ад часу атрымлівае плоць і кроў у выглядзе рэальных сутыкненняў.

Так ці інакш, Льву Давідавічу не ўдалося ўбачыць гібель «англа-французскіх драпежнікаў», і справа нават не ў тым, што і праз сто гадоў пасля стварэння яго тэксту гэтыя драпежнікі працягваюць квітнець. Можа, калі б Троцкі меў магчымасць пражыць столькі ж, колькі старазапаветны Ной, то і дачакаўся, нарэшце, падзення праклятых буржуа — хто ведае. Аднак сам Леў Давідовіч пазбавіўся, як вядома, нават тэарэтычнага шанцу паставіць рэкорды і здзівіць герантолагаў, з прычыны гібелі ад рук… не, не класава чужых імперыялістаў, а агента яго былога паплечніка, таварыша Сталіна.

Што да Брэсцкага мiру, то тут Троцкі, на думку аўтара, разыграў нядрэнную камбінацыю і ў выніку перамог у Грамадзянскай вайне, замацаваўшы ўладу бальшавікоў. Пераможцаў не судзяць — кажуць людзі, хаця тут успамінаецца яшчэ адзiн, у свой час папулярны выраз: «Хлусіць, як Троцкі!»

Кластар 3. Найбуйнейшы горад на Захадзе Беларусі

Фрагмент 22. Беларуская Гранада

Пасля захопу Гродна нямецкімі войскамі, у перыяд Першай сусветнай вайны, новая адміністрацыя, натуральна, пачала ўладкоўвацца на падкантрольных тэрыторыях, аднак хісткасць яе становішча была відавочна самім нямецкім вайскоўцам.

Адным з важных элементаў своеасаблівай нармалізацыі гарадскога жыцця стаў выпуск нямецкамоўнай газеты «Grodnoer Zeitung», у якой аўтары, з майстэрствам вопытных журналістаў, сталі ўпісваць горад у кантэкст нямецкай нацыі, паказваючы на розныя нямецкія сляды ў горадзе над Нёманам. Увага чытача звярталася і на прозвішча Антонія Тызенгаўза, і на помнікі гродзенскiх лютэранскiх могілак, і на іншыя элементы, якія можна было больш-менш арганічна ўбудаваць у новую, нямецкую культурную парадыгму горада. Гэтыя нататкі могуць выклiкаць немалую цікавасць у гісторыкаў, бо змяшчаюць некаторыя ўнікальныя звесткі. У дадзенай кнізе аўтар прысвеціць тры главы цытатам з «Grodnoer Zeitung». Гэта першая такая глава, у якой апісваецца, сярод іншага, штурм горада:

«Падчас вайны часта даводзіцца чуць, што яна часам здаецца сном тым, хто яе перажывае, чуць гэта ад людзей, якія ў цэлым схільныя думаць цалкам цвяроза і сапраўды разумна. Цалкам можа быць, што ад нязвыкласці, прыўнесенай у быццё людзей магутнымі вонкавымі перажываннямі, многія адчуваюць больш, чым раней, снавіцкую мімалётнасць нашага быцця. Кожны раз, калі я зноў бачу Гродна, я адчуваю ілюзорнасць нашага існавання. Адчуваю ўжо ад дрыжачага чыгуначнага маста, які мы працягнулі высока над Нёманам і яго глыбокай далінай, на месцы старога, узарванага рускага маста, гэтага некалі дзівоснага цуду тэхнікі, для завяршэння якога французскім інжынерам, пры цары Аляксандры, спатрэбілася шмат гадоў. Нашы першаадкрывальнікі пабудавалі новы за некалькі тыдняў.

Калі праязджаеш міма Гродна па высокай арцы маста, успамінаецца Таледа або любое італьянскае горнае мястэчка, якое бачыш ужывую або на малюнках, але яшчэ больш, чым ад чыгуначнага маста, уражанне фантастычнасці ўзнікае ў гэтым горадзе, калі падняцца на вышыню насупраць яго. На другім беразе Нёмана — Мемеля, як мы называем гэтую раку, якая тут больш, чым звычайна, падобная да нашага Мозеля, ёсць пляцоўка перад старой драўлянай сінагогай, якая вянчае ўзгорак, як вялікая, абветраная, футравая шапка. Тут адкрываецца лепшы від на Гродна. Горад быццам у сне ўстае перад табой і проста праплывае міма цябе, калі ты закрываеш вочы.

Такім ён уяўляўся войскам генерала Шольца, якія ўзялі яго і Гродзенскую крэпасць у першыя дні верасня 1915 года. Нібы міраж, ён узнікаў перад імі па меры таго, як нашы падыходзілі ўсё бліжэй і бліжэй. Гэта, мабыць, было ашаламляльна, цудоўнае відовішча для надыходзячых людзей, калі вобраз гэтага горада вырастаў перад іх вачыма на фоне вогненна-чырвонага неба пад грукат узарваных непрыяцелем крэпасцяў і мастоў.

Мясцовыя жыхары і іх хатняя жывёла на фоне ўзарваных мастоў.

Пасля таго, як жалезнае кальцо крэпасцяў вакол Гродна было разарванае нашай цяжкай артылерыяй, любымі дзеткамі закаранелага халасцяка Шольца, яго пераможнае, надыходзячае войска ўжо было не спыніць. Нехта з афіцэраў, якія атачалі Шольца, сказаў, што калі ён імчаўся наперад, у яго заўсёды ў галаве гучала салдацкая песня Эйхендорфа (нямецкі пісьменнік прым. Я.А.).

Трэба аддаць належнае рускім, рэдка яны так па-майстэрску перараблялі храмы пад свой архітэктурны стыль, як тут, у Гродне. Напрыклад, стары каталіцкі сабор на галоўнай плошчы, да таго, як яго перарабілі ў праваслаўны, не мог выглядаць прыгажэй. Яго блакітныя купалы-цыбуліны з залатымі навершамі глядзяць на нас, немцаў, як галоўная карцінка дзіўнай кнігі казак.

Асабліва зімовымі вечарамі, калі праязджаеш міма яго на бразгаючых санях, ён робіць незабыўнае, дзіўнае ўражанне.

Рускія любяць колеры. Кожны, хто праехаў па іх краіне, памятае чырванаватую, бледна-зялёную або бледна-сінюю фарбу, якой яны афарбоўваюць свае грамадскія будынкі. Вядома, яны не заўсёды ўдала падбіраюць колеры. Але тут, у Гродне, яны ў асноўным добра справіліся. Капліцы, якія яны перарабілі або пабудавалі для сваіх службаў, як рознакаляровыя куфэркі са скарбамі, з зялёнымі ці залатымі купаламі і зіготкімі крыжамі з перакладзінамі, раскіданыя па ўсім горадзе.

Адзінае, што расчароўвае ў Гродне, дык гэта яго замак. Гэты замак Гродна, пра які столькі чуў гісторык. Як збудаванне, яно зусім не адпавядае свайму цудоўнаму размяшчэнню высока над Мемелем. Аўгуст Моцны святкаваў тут, Пётр Вялікі напіваўся тут, шведскі кароль Карл XII прыдумляў тут новыя баявыя планы, і ў ім бедаваў і адрокся ад стальца апошні кароль Польшчы Станіслаў Аўгуст.

Вецер гэтых слаўных падзей не вее вакол корпуса, які празаічна выглядае і пафарбаваны звычайным, жоўтым колерам. На тым жа месцы, раней была забаўляльная альтанка, у якой каралеўскія госці замка віталі ігрыстым віном заходзячае на Захадзе, над самым Нёманам, сонца.

У садзе перад замкам, які нашы салдаты толькі трохі даглядалі і ў якiм вы можаце атрымліваць асалоду гледзячы на лясiстыя вяршынi Мемеля, ёсць просты абеліск, немудрагелісты, як выпадковая паэма, пастаўлены ў памяць аб візіце кайзера Вільгельма II.

І Новы замак, пабудаваны Аўгустам Моцным побач са Старым, таксама не радуе. Ён пабудаваны занадта позна, для таго, каб ствараць хараство, таму што з 1797 абодва замка выкарыстоўваліся рускім урадам толькі ў ваенных мэтах.

Рускі губернатар жыў у самым прыгожым будынку Гродна, так званым замку Тызенгаўза (Schloss von Tyzenhaus). Чалавек, які насіў гэтае нямецкае імя, з'яўляўся апошнім рэгентам (Reichsverweser) апошняга польскага караля Станіслава Аўгуста.

Відаць, гэта быў незвычайна разумны, адукаваны і энергічны чалавек, якому горад абавязаны сваім тэатрам, сваімі садамі, карацей, большай часткай таго, што яго ўпрыгожвае і сёння, за што горад і ўзнагародзіў яго: у фарным касцёле знаходзіцца выкананы з густам кенатаф Тызенгаўза.

Дымлівыя руіны яго велічнага палаца прыняў пераможны генерал Шольц, які загадаў сваёй артылерыі абараняць грамадскія будынкі горада, але ўжо не мог выратаваць гэты лепшы. Кажуць, што рускі губернатар загадаў спаліць свой замак, каб прымусіць знікнуць з паверхні зямлі відавочна сумнеўныя дакументы яго самога і яго папярэднікаў. Варварская, але разумная працэдура.

Старую каралеўскую рэзідэнцыю Гродна ад горада аддзяляе глыбокая цясніна, праз якую працякае ручаёк з назвай Гараднічанка, якая пераклікаецца з назвай горада і ўпадае ў Мемель ніжэй Старога замка. Гэтая цясніна, забудаваная абветранымі, чорнымі, драўлянымі хатамі, таксама надае гораду рамантыкі. Гэта нагадвае Гранаду. І наўрад ці можна здзівіцца, калі летам з нор і сховішчаў вылезуць цыганы, але ледзяны вецер, які праносіцца па гэтай бяссонечнай даліне зімой, адпужвае ўсіх, у каго няма двара, поўнага дроў, каб тапіць паўгода. Ён бязлітасна і сурова важдаецца вакол старажытнай Каложскай капліцы і пустога замка, якія над цяснінай гутараць адно з адным аб мінулым і няпэўнасці будучыні».

Фрагмент 23. Князь Януш — прыхільнік забароненага кахання

Сярод магнатаў Рэчы Паспалітай, па-за ўсякім сумневам, былі людзі высакародныя і ўзнёслыя, але неверагоднае багацце, якое даставалася арыстакратам паводле права нараджэння, мякка кажучы, не заўсёды штурхала да гарманічнага развіцця годнай асобы.

Нярэдка гралі сваю ролю і спадчынныя захворванні, якія ператваралі надзеленых велізарнай уладай вар'ятаў у вялікую небяспеку для людзей навокал, як гэта было ў выпадку князя-маньяка Марціна Радзівіла з Чарнаўчыц.

Безумоўна менш небяспечным, але, бадай, не на многа менш дзіўным быў князь Януш Аляксандр Сангушка. Гэты магнат, пасля смерці бацькі Паўла Караля, з'яўляўся гаспадаром вялiкай Астрожскай ардынацыі (непадзельнага маёнтка), якая ўключала больш за два дзесяткі гарадоў і некалькі сотняў вёсак, і, хоць князь з роду Гедэмінавічаў саступаў найбагацейшаму магнату Рэчы Паспалітай, Міхаілу Радзівілу «Рыбаньцы», Януш Аляксандр, па-за ўсякім сумневам, уваходзіў у лік найболей забяспечанай шляхты Рэспублікі Абодвух Народаў.

Князь не надта любіў пакідаць радавыя маёнткі, але шырока вядомым дзіваком яго зрабіла зусім не цяга да своеасаблівага затворніцтва. Пра некаторыя цікавыя рысы незвычайнага князя чытачам раскажа яго сучаснік, берасцейскі кашталян Марцін Матушэвіч.

«Януш Сангушка, спярша мечнік літоўскі, а пасля маршалак надворны літоўскі, пасля смерці бацькі свайго Паўла Сангушкі, маршалка вялікага літоўскага, на ўсякія свавольствы ахвочы, асабліва выкарыстанне мужчын для амураў, і жонку сваю прыгожую, з роду Дэнгоф, полацкую ваяводзянку (дачку вояводы, заўв. Я.А.) пакінуўшы, быў на ўсякія пустыя марнаванні ласы».

Такім чынам, князь Януш з'яўляўся, бадай, найбагацейшым і найбольш уплывовым магнатам Рэчы Паспалітай сярод асоб, скажам так, нетрадыцыйнай арыентацыі. Зразумела, у асяроддзі шляхты былі аматары «амураў» з мужчынамі, але Сангушка рэзка адрозніваўся ад большасці тым, што не хаваў сваіх прыхільнасцяў. Князь, кажучы сучаснай мовай, здзейсніў камінг-аўт тады, калі гэта не было мэйнстрымам, прычым не было мэйнстрымам наогул.

Далей Матушэвіч паведамляе, што Януш перадаваў спадчынныя гарады і вёскі Астрожскай ардынацыі розным шляхціцам, парушаючы тым самым прынцып непадзельнасці маёнтка.

Януш Сангушка.

Прыцягвае ўвагу паведамленне аб асаблівым выгадаатрымальніку. Матушэвіч запісаў, што князь падарыў:

«Каролю Шыдлоўскаму, мечніку смаленскаму, свайму фаварыту і каханку, горад Казмін (Kozmin) і 17 вёсак».

А што вы, дарагія чытачы, дорыце сваім «палавінкам»? Аўтар гатовы спрачацца, што нікому з вас не даводзілася ў літаральным сэнсе дарыць сапраўдны горад.

Ну а што ж звязвала Януша Сангушку з Гродна? У горадзе над Нёманам бацька Януша Павел Кароль узвёў, не без пэўнай цяганiны, палац, які перайшоў пазней сыну. Акрамя таго, гомасэксуальны князь валодаў каменнай карчмой на галоўнай плошчы горада. Рэшткі гэтага дома, уключаныя пры пазнейшых перабудовах у новы будынак, памылкова называюцца зараз палацам Сангушак. Аб'ект мае адрас: вуліца Савецкая, дом 1.

Шалёны марнатраўца і аматар забароненага кахання, князь Януш, не надаваў, вядома ж, асаблівай увагі сваёй гродзенскай нерухомасці, бо яна была толькі невялікай часткай яго шырокіх уладанняў, аднак часткова захаваная карчма дагэтуль можа нагадваць гараджанам аб асаблiвым «дзіваку», што застаўся ў гісторыі вельмі супярэчлівым, але па-свойму яркім персанажам.

Фрагмент 24. Пра гісторыю гродзенскага піўзавода ў прыватнасці і гродзенскага піваварства ў цэлым

Гісторыя комплексу будынкаў гродзенскага піўзавода, па меркаванні некаторых адмыслоўцаў, сыходзіць каранямі ў XVI стагоддзе. Вядома, што ў гэтым стагоддзі прадстаўнік знакамітага ў будучыні магнацкага роду, віцебскі ваявода Іван Багдановіч Сапега, валодаў нейкім палацам непадалёк ад галоўнай гродзенскай ракі.

У сярэдзіне XVI стагоддзя згаданы «сапяжынскі» палац ля Нёмана, які знаходзіўся ва ўласнасці вядомага палітычнага і вайсковага дзеяча ВКЛ, Астафея Багдановіча Валовіча. Гісторыкі мяркуюць, што гаворка тут ішла менавіта аб нерухомасці на месцы будучага гродзенскага піўзавода, хоць, існуюць і іншыя версіі адносна згаданай маёмасці Сапегаў.

Ранейшая сярод вядомых выяў палаца каля Нёмана, змешчана на гродзенскім плане, які датуюць 1655 годам. Мяркуючы па гэтым дакуменце, на месцы будучага піўзавода знаходзілася адносна буйная пабудова з чатырма выступамі па кутах, так званымі алькежамі. Такое архітэктурнае рашэнне з'яўлялася вельмі тыповым для шляхецкіх рэзідэнцый таго часу. Спецыялістам не зусім ясна цi быў прадстаўлены на плане аб'ект вядомым пазней каменных палацам, ці іншай рэзідэнцыяй, магчыма, драўлянай, ад якой у будучыні маглі захавацца толькі шырокія падвалы.

Мяркуецца, што мураваны палац сапраўды існаваў у перыяд 1680–1720 гадоў.

Мастацтвазнаўчы аналіз захаванага будынка дазваляе аўтару выказаць здагадку, што праектантам гродзенскага палаца з'яўляўся Тыльман ван Гамерэн — адзін з найвялікшых архітэктараў, якія працавалі на тэрыторыі Рэчы Паспалітай, ці нехта з яго пераймальнікаў.

З пачатку XVIII стагоддзя, пасля паражэнняў Сапегаў у грамадзянскай вайне, палац знаходзіўся ва ўласнасці іх праціўнікаў з даўняга княжацкага роду Агінскіх.

Згодна з планам пачатку XVIII стагоддзя, у тыя гады палац меў высокі дах і свайго роду вежы па краях асноўнага аб'ёму, то бок выступы-алькежы, якія ўзвышаліся над будынкам і былі накрыты шатровымі завяршэннямі.

План Гродна, як мяркуецца, пачатку XVIII стагоддзя. Па цэнтры бачны палац Агінскіх.

Рэзідэнцыяй валодаў Юзаф Тадэвуш Агінскі — троцкі ваявода. Вельмі выдатнай персонай была сястра гэтага высокага саноўніка — Алена Агінская, якая адрознівалася не толькі вялікім розумам, але і неверагоднай фізічнай сілай. Князёўна, паводле легенд, магла выйграваць рыцарскія турніры і згортвала срэбныя талеркi ў трубу голымі рукамі. Лёгка ўявіць сабе, як гэтая дзіўная жанчына наведвала брата ў яго гродзенскім палацы і паказвала свае незвычайныя ўменні.

Жонкай Юзэфа стала прадстаўніца найбагацейшага магнацкага роду, княгіня Ганна Вішнявецкая.

Ганна з Вішнявецкіх Агінская. Жонка гаспадара гарадзенскага палаца Юзэфа Агінскага.

На плане Гродна 1753 года палац адзначаны як каменны. Зафіксавана форма будынка, з двума рызалітамі па краях.

Пасля Юзафа і Ганны гродзенскім палацам валодаў іх сын — Міхаіл Казімір Агінскі. Гэты магнат стаў адным з самых вядомых прадстаўнікоў роду і адным з самых уплывовых людзей краіны. Ён ажаніўся з Аляксандрай з роду Чартарыйскіх, якая была вядома сваёй любоўю да мастацтва і картачных гульняў.

Пазней будынак перайшоў ва ўласнасць Казіміра Вальмера, вядомага ў гродзенскім павеце шляхціца і ўплывовага ў ВКЛ саноўніка.

Выгляд будынка ў канцы XVIII пачатку XIX стагоддзяў быў зафiксаваны на малюнку вядомага жывапісца Юзафа Пешкі, які адлюстраваў горад з боку сучаснага лесапарку Пышкі. На гэтым малюнку відаць, што пабудова ўсё яшчэ захоўвала сваё ўнушальнае аблічча магнацкага жылля з алькежамі-вежкамі па краях.

Аднак пазней будынак губляе былы бляск і падобна да некаторых іншых гродзенскіх палацаў перастае выконваць функцыі прадстаўніцкай рэзідэнцыі.

У 70-х гадах XIX стагоддзя будынак належаў аўстрыйскаму падданаму Юзэфу Кунцу, які і адкрыў у былым магнацкім палацы бровар.

Варта сказаць, што ў Гродне былі даўнія традыцыі піваварства. Піваварні размяшчаліся пры карчмах, а таксама ў асаблівых будынках у даліне Гараднічанкі. Займаліся піваварствам не толькі свецкія людзі, але і духоўныя асобы, якія, падобна сваім заходнееўрапейскім субратам, таксама варылі піва ў манастырскіх пабудовах. Напрыклад, броварам валодалі манахі бернардынцы, якія выраблялі пенны напой прама ў сценах манастырскага комплексу. Манахі баніфраты валодалі вялікім будынкам бровара на вуліцы Раскоша (Ажэшкі 9), а ў часы гродзенскага старасты Антонія Тызенгаўза быў ўзведзены бровар на высокім беразе Нёмана. Цяпер гэты будынак па адрасе Падольная 37.

План бернардынскага кляштара, ХIХ стагоддзе. Піваварня выдзелена стрэлкай.

Атрымаўшы новае, гэтым разам прамысловае прызначэнне, былы палац Агiнскiх быў значна рэканструяваны і пашыраны з дапамогай дадатковых прыбудоў. Новыя часткі будынка выконваліся ў строгім стылі, са стрыманым дэкорам, у духу так званай цаглянай эклектыкі.

Датай заснавання піўзавода Кунца лічыцца 1877 год. Прадпрымальны замежнік хутка нарошчваў магутнасці і неўзабаве выйшаў на першае месца ў горадзе па аб'ёме вытворчасці хмельнага напою.

Пасля Юзэфа піўзавод перайшоў да яго сыноў і спадчыннікаў Ігнацыя і Франца. Пазней прадпрыемства прадалі Браніславу Краткоўскаму.

У 1914 годзе завод вырабляў больш за 3 з паловай мільёны літраў піва ў год, што адпавядала больш чым 6 мільёнам бутэлек, якія ў расійскай імперыі павінны былі мець аб'ём 0,6 літра.

Нягледзячы на буйныя аб'ёмы вытворчасці піўзавод Краткоўскага меў і нямала канкурэнтаў у самім Гродне, у прыватнасці: бровары Рахілі Андрэс і Лейбы Слуцкага.

У 20-х гадах ХХ стагоддзя піўзавод знаходзіўся ва ўласнасці Юдэля Марголіса.

У 30-х гадах таго ж стагоддзя піваварная вытворчасць належала прадпрыемству найбагацейшага габрэйскага камерсанта з Варшавы — Гарацыя Гелера, які да таго часу ўжо сканаў. У гэты перыяд якасць гродзенскага піва стала вышэйшай.

За савецкім часам прадпрыемства працягвала працу, якая не спынялася і пасля распаду СССР.

Гарадзенскі піўзавод быў зачынены ў 2007 годзе.

Новае жыццё старажытнага аб'екта, які змяніў столькі розных гаспадароў, пачалося ў 20-х годах ХХI стагоддзя.

Аўтар меў магчымасць накіраваць свае прапановы адносна рэстаўрацыі будынка, якая якраз ідзе падчас напісання кнігі, у міністэрства культуры, а таксама самім гаспадарам і рэстаўратарам. Асноўнымі пунктамі гэтых прапаноў можна назваць адкрыццё старажытных арак і ўзвядзенне купалаў над уключанымі ў асноўны аб'ём алькежамі. Да моманту выдання гэтай кнігі аркі ўжо адчыненыя, але ўзвядзенне купалоў, вядома ж, запатрабуе ад навуковых кіраўнікоў значна больш адвагі. Якім будзе вынік адраджэння гэтага важнага для культуры краіны будынка як звычайна пакажа час.

Фрагмент 25. Гродзенская мінералка

Яшчэ адна глава, якая ўключае цытаты з газеты «Grodnoer Zeitung». На гэты раз прыведзены аповяд аб праектах выкарыстання мясцовай мінеральнай вады.

«Пры правядзенні буравых работ дзеля пошуку падземнай вады з мэтай забеспячэння горада Гродна ідэальнай пітной вадой, на Мемелі знойдзена жалезістая крыніца, якая залягае ў зямлі на глыбіні 40 метраў і мае тэмпературу 8 градусаў, і паднімаецца на 4 метры над зямной паверхняй.

Знаходка — пэўная крыніца жалезістай вады і яна здольная канкураваць з лепшымі такімі водамі з тых, што ёсць у нас у Нямеччыне. Крыніца складаецца з растворанага ў вадзе вуглякіслага жалеза (kohlensaurem eisen) у спалучэнні з вялікай колькасцю вугальнай кіслаты.

Колькасць месцаў для купання з прыроднымі жалезістымі водамі дастаткова вялікая. Вядомымі месцамі з'яўляюцца Пірмонт (Вальдэк), Кудава, Райнерц (Сілезія), Эльстэр (Саксонія), Лібенштайн (Майнінген), Спа (Бельгія) і як самы вядомы Швальбах Насаў. Утрыманне вуглекіслаты ў гэтых крыніцах рознае, гэта ў Пірмонце 0,077, Кудове 0,035, Райнерцы 0,05, Эльстэры 0,08, Лібенштайне 0,01, Спа 0,07 і Швальбахе 0,08. Абследаванне крыніцы ў Гродне паказала, што састаў вады аналагічны саставу вады ў Швальбаху.

Крыніцы Швальбаха, якія бяруць пачатак у Хунсруку, вядомыя з XVI стагоддзя, і веданне іх гаючых уласцівасцяў, якое iдзе з таго часу, таксама тлумачыць незвычайную папулярнасць гэтых купалень.

Ці мусіць Гродна атрымаць такі ж статус курорта, як Швальбах у мінулым? Нам даўно вядома, што мясцовасць багатая на мінеральныя воды, у Друскеніках нават знайшлі гаючыя радыевыя крыніцы. Утрыманне жалеза магло б дапамагчы курорту жыць, таму сёння ў цэнтры ўвагі знаходзіцца колькасць радыю ў крыніцы, і можна спадзявацца, што мы таксама зможам знайсці тут ваду, якая змяшчае радый.

Са спрадвечных часоў з водамі, багатымі мінераламі, звязвалі сагі і легенды, з'яўленне крыніцы лічылася цудам, таму што яго дзеянне лічылася дабром. Легенда аб Рэйнгольдзе (Золата Рэйна — опера Рыхарда Вагнера. Заўвага Я. А.) таксама заснавана толькі на сцвярджэнні, што воды Рэйна нясуць золата. Фарміраванне легенд, злучанае з такімі гаючымі крыніцамі, носіць сістэматычны характар. Засталося даведацца, ці створаць нашы бедныя паэзіяй часы міф аб гарадзенскіх жалезістых крыніцах».

Фрагмент 26. Тэатральна-музычныя адкрыцці падскарбія і прадмет нацыянальнага гонару беларусаў

Антоній Тызенгаўз не раз станавіўся героем асобных кніг і не толькі гістарычных, але і мастацкіх. Тут мы паспрабуем звярнуць асаблівую ўвагу на тэатральныя і музычныя праекты падскарбія надворнага літоўскага, дзякуючы якім сучасныя беларусы маюць права на асаблівы гонар за дасягненні іх земляка.

Найперш гаворка пойдзе пра найстарэйшы будынак тэатральна-музычных школ Беларусі, гэта значыць, у некаторым сэнсе, прабабулю ўсіх беларускіх тэатральна-музычных школ, у тым ліку і вышэйшых. Аднак ёсць і іншыя вельмі цікавыя дэталі гэтай гісторыі! Паводле даследаванняў аўтара, гродзенская школа гэта найстарэйшы будынак сярод музычных і тэатральных школ Рэчы Паспалітай, і адзін са старэйшых такіх будынкаў у Цэнтральнай і Усходняй Еўропе! Чым не нагода для гонару!

Дык што ж такога асаблівага ў гэтай навучальнай установе? Паспрабуем разабрацца.

Музычная і тэатральная адукацыя ў Польшчы і Рэчы Паспалітай, вядома, не была нечым неверагодным. Музыкай і тэатрам займаліся ў розных навучальных установах, у прыватнасці, такія заняткі актыўна праводзіліся ў езуіцкіх калегіумах на тэрыторыі будучай Беларусі. Аднак у краіне не існавала асобнай школы, са сваім будынкам і выкладчыцкім калектываам, прызначанай менавіта для падрыхтоўкі артыстаў, гэта значыць правобразу будучых кансерваторый і тэатральных школ.

Артысты ў ВКЛ і Польшчы часта былі замежнікамі, акрамя таго, у школьных і магнацкіх тэатрах ігралі непрафесійныя акцёры, нярэдка i шляхетскага паходжання.

Крывая афіцына. Першапачатковы від і фота 2010 года.

У другой палове XVIII стагоддзя магнацкія тэатры былі адным з галоўных лакаматываў тэатральнага і музычнага мастацтва Рэчы Паспалітай, і тут магнаты ВКЛ не саступалі польскім, а хутчэй нават пераўзыходзілі іх.

Вядома, што ў 60-я і 70-я гады XVIII стагоддзя актыўныя і адукаваныя людзі, схільныя да рэфарматарскай дзейнасці, а менавіта: Міхаіл Казімір Агінскі і Антоній Тызенгаўз, заснавалі адпаведна ў Слоніме і Гродне, школы для артыстаў сваіх тэатраў. Гэта быў прарыўны эпізод па мерках культуры ўсёй Рэчы Паспалітай. У Польшчы ў гэты час яшчэ не было сваёй «кансерваторыі».

Нажаль, ад палаца і іншых пабудоў Агінскага ў Слоніме амаль нічога не засталося. А вось будынкі тэатральнай і музычнай школы Тызенгаўза да гэтага часу ўпрыгожваюць адну з цэнтральных плошчаў Гродна, названую ў гонар самога алігарха.

Пасля падзення Тызенгаўза яго школа была пераведзена ў Паставы і выпусціла некалькі выдатных майстроў, напрыклад, Міхала Рымінскага, які, на думку польскіх спецыялістаў: «najwybitniejszy polski tancerz baletowy XVIII wieku».

Варта адзначыць і еўрапейскі досвед стварэння такіх школ. Напрыклад, правобраз Парыжскай кансерваторыі быў адкрыты толькі ў 1784 годзе, а Венскай кансерваторыі ў 1817 годзе. Так што пачынанні Тызенгаўза сапраўды былі неверагодна прагрэсіўнымі па мерках усяго Старога свету. У Расійскай імперыі прафесійнай музычнай адукацыі ў тыя гады яшчэ не было.

Узровень выкладання ў школе Тызенгаўза быў дастаткова высокім. Вучні асвойвалі клавішныя, духавыя і струнна-смычковыя інструменты. У праграму ўваходзілі таксама спевы, нотная грамата і тэорыя музыкі. Вялося выкладанне танца. Выкладчыкамі школы былі скрыпач Л. Сітанскі, італьянскія балетмайстры — браты Пецінэці і іншыя вопытныя артысты.

Пасля апалы Антонія Тызенгаўза ў 1780 годзе, тэатральна-музычная школа была пераведзена ў Паставы.

Захаваны ў Гродне комплекс будынкаў тэатральна-музычнай школы складаецца з ужо згаданай Крывой афіцыны і найблізкага флігеля — «афіцыны музыкаў». У перыяд 40-50-х гадоў XIX стагоддзя, Крывая афіцына была значна перабудавана. Будынак атрымаў трэці паверх. Галоўны фасад дэкарыраваны высокімі дарыйскімі пілястрамі, філёнгамі і цягамі. Вокны першага паверха маюць апраўленні з разеткамі і замкамі, вокны другога — апраўленні з сандрыкамі, а вокны трэцяга — простыя апраўленні. Фасад вянчае атык, у цэнтральнай частцы якога размешчаны авальны праём, з ляпной гірляндай вакол. Прыватныя ўладальнікі будынку здавалі яго ў арэнду.

Цікава, што экстэр'ер «музычнай афіцыны» максімальна набліжаны да эпохі Тызенгаўза, хоць і не цалкам арыгінальны, а вернуты ў выніку рэстаўрацыі, бо ў часы Расійскай імперыі будынак быў перабудаваны ў стылi класіцызму. І яшчэ дзіўны факт — у былой афіцыне музыкаў да гэтага часу выкладаюць музычнае і тэатральнае мастацтва: там знаходзіцца спецыяльная дзіцячая школа імя Тызенгаўза, гэта значыць будынак выкарыстоўваецца па прамым прызначэнні, як гэта было ў 70-я гады XVIII стагоддзя!

Як вядома, прыналежнасць тэатра, які знаходзіцца паблізу ад Крывой афіцыны, часта вызначаюць няправільна, называючы будынак «тэатрам Тызенгаўза». Насамрэч гэты старажытны тэатр пабудаваны пляменнікам караля, князем Станіславам Панятоўскім.

Цікава, што тэатр павінен быў размяшчацца на даволі вялікай адлегласці ад галоўнага палаца Гарадніцы, такім чынам, Тызенгаўз планаваў зрабіць хутчэй не класічны прыдворны «тэатр пры палацы», а паўнавартасны публічны тэатр, даступны абывацелям, якія маюць уваходны білет. Паводле даследаванняў аўтара, тэатр планаваўся прыкладна на месцы будынка па адрасе Ажэшкі 4. Мяркуючы па планах Гарадніцы, тэатр, які называецца «operhaus», павінен быў быць звязаны ў адзіную кампазіцыю з суседнімі будынкамі. Справа ад яго планавалі размясціць даволі буйны бровар, што пераўзыходзiў тэатр плошчай, а справа ад бровара планавалі ўзвесці будынак шпіталя, які павінен быў мець аналагічную тэатру плошчу, і, як можна меркаваць, мастацкае рашэнне, цалкам аналагічнае рашэнню тэатральнай пабудовы. На думку аўтара, даволі лагічнай будзе гіпотэза аб тым, што такі праект тэатра пазней выкарыстоўваў князь Станіслаў. Так з'явіўся будынак, вядомы ў горадзе як тэатр лялек і тэатр Тызенгаўза. Разам з асноўным корпусам і манежам яны склалі самы вялікі, па займаемай плошчы, палац ВКЛ, сярод цалкам пабудаваных у XVIII стагоддзі. Што да рэальнага тэатра Тызенгаўза, гэта значыць «оперхауса» і суседніх з ім будынкаў, то легенда плана 1780 кажа пра іх як аб пабудаваных. У любым выпадку, ужо на пачатку XIX стагоддзя гэтыя будынкі не існавалі.

План Гарадніцы 1780 года. Оперхаус (крайні справа) і суседнія будынкі.

Няма сумневаў, што трохi шалёны граф Тызенгаўз рэалізоўваў неверагодныя па размаху праекты, назаўжды ўпісаўшы сваё імя ў гісторыю Беларусі. І далёка не на апошнім месцы, сярод яго дасягненняў, стаіць стварэнне тэатральна-музычнай школы.

Цяпер мастацтва акцёраў і спевакоў прыносіць мільярды долараў, дзякуючы небывала развітай індустрыі забаў. І раз менавіта на тэрыторыі Беларусі знаходзіцца будынак адной са старэйшых школ сярод усіх тэатральных і музычных навучальных устаноў Еўропы, то беларусам безумоўна варта ганарыцца такім аб'ектам і прыцягваць да яго ўвагу турыстаў.

Фрагмент 27. 6 рускіх цароў у Гродне: палонны, палюбоўнік, уцякач, беспанчошнік, натхняльнік і інспектар

Рускія самадзержцы, якія насілі царскі тытул, не раз бывалі ў Гродне. Варта разгледзець гэтыя адметныя візіты бліжэй.

Першым рускім царом, які наведаў Горад халмоў, меркавана быў палонны цар Васіль Шуйскі. У гістарычнай літаратуры ёсць смутныя ўказанні, што паланёны польска-літоўскім войскам цар і яго браты нібыта дастаўляліся ў розныя гарады ВКЛ, перш чым трапілі ў Варшаву, і адным з пунктаў пражывання палонных называецца Гродна. Улічваючы, што Гродна з'яўлялася лагічным прамежкавым пунктам паміж Масквой і Варшавай версія знаходжання зрынутага расійскага манарха не выглядае неверагоднай, аднак звесткі спецыялістаў, па гэтым пытанні, на момант выдання кнiгi, вельмі скупыя. Калі цар сапраўды спыняўся ў Гродне, то можна даволі ўпэўнена меркаваць, што яго пасялілі ў Старым замку, які выдатна падыходзіць для ўтрымання такога палоннага. Калі Шуйскі нейкі час утрымліваўся ў горадзе над Нёманам, то своеасаблівы рэванш Расіі, якая ўзяла ў палон польскага караля і вялікага князя літоўскага Станіслава Аўгуста, выглядае асабліва цікава, улічваючы, што каранаваны польскі палонны жыў там, дзе некалі трымалі дэтранізаванага расійскага ўладарца.

Васіль Шуйскі.

З усіх рускіх цароў больш за ўсё часу ў Гродне правёў, па-за ўсякім сумневам, манарх, які быў яшчэ і валадаром Рэчы Паспалітай. Размова пра Уладзіслава Вазу, які насіў не толькі тытулы польскага караля і вялікага князя літоўскага, але таксама фармальна з'яўляўся і расійскім самадзержцам.

Уладар ВКЛ, які паходзіў са шведскай каралеўскай дынастыі, вырашаў у Гродне важныя палітычныя, і не зусім палітычныя, пытанні, напрыклад, сустракаўся з пасламі Венецыянскай рэспублікі, спрачаўся з жонкай Цэцыліяй Габсбург (пра гэта можна прачытаць у дзённіку канцлера ВКЛ Альбрэхта Радзiвiла) i нават, па чутках, меў сярод гараджанак палюбоўніцу габрэйку.

Візіт у Гродна Пятра I з даўніх часоў выклікаў увагу гісторыкаў і краязнаўцаў. Напрыклад, у нямецкамоўнай прэсе, якая выходзіць у перыяд захопу Гродна кайзераўскімі войскамі, паведамляецца, што «цар Пётр піў» у Старым замку. А гродзенскі гісторык міжваеннага перыяду Юзаф Ядкоўскі пісаў, што цар нібыта глядзеў у Гароднi спектакль езуіцкага тэатра, быў вельмі задаволены і прасіў выпусціць на сцэну чарцей.

Менш легендарныя звесткі гавораць аб тым, што расійскі самадзержац удзельнічаў у Гродне ў перамовах з Аўгустам Моцным. Як паведамляецца ў амаль кожным больш-менш буйным нарысе аб гісторыі гродзенскага езуіцкага касцёла, Пётр і Аўгуст бралі ўдзел у асвячэнні гэтага выдатнага барочнага храма. Дакладна вядома, што ў Гродне Пётр планаваў ваенныя аперацыі супраць Швецыі і… пісаў лісты. Адным з адрасатаў гродзенскіх лістоў быў першы губернатар Масквы Ціхан Страшнёў.

У 1708 годзе цар з цяжкасцю выратаваўся з Гродна ад надыходзячых шведаў, на чале якіх быў сам Карл XII. Як пісаў пра гэта ўдзельнік падзеяў, менскі стараста Кшыштаф Завіша:

«У Гродне шведскі кароль асабіста разам з шасцю сотнямі кавалерыстаў захапіў мост і шэсць маскоўскіх палкоў з горада прагнаў. Сам цар і Меньшыкаў збеглі адтуль за некалькі гадзін».

Аляксандр I — цар-ліберал, не раз бываў у Гродне. Першы візіт ён ажыццявіў яшчэ ў 1802 годзе, на самым пачатку свайго валадарання. Манарх спыніўся ў палацы Валіцкага, які захаваўся дагэтуль. Тут мы звернем асаблівую ўвагу на візіт цара, які здарыўся ў 1812 годзе. Тады манарха суправаджаў ваенны міністр Барклай-дэ-Толі і іншыя саноўнікі. Пра гэта чытачу раскажа палкоўнік Максім Пятроў, які пакінуў каштоўныя для гісторыкаў мемуары.

«Прыбыўшы ў Гродна полк наш заняў каравулы як гарадавой, так і імператарскай кватэры пры дзяжурстве маім, на ўвесь час. Імператар прыбыў у Гродна напярэдадні вечара 17 мая. У ноч перад аглядамі я быў неадлучна пры ганаровай варце гасудара і ўвесь час правяраў пасты вонкавага ланцуга, начной кватэры і ўнутраныя — да спальні імператара. Перад узыходам сонца я прыйшоў паглядзець на прыбіральнявых вартавых унтэр-афіцэраў, якія стаялі каля дзвярэй перад спальняй гасудара. Служкі Яго Вялікасці былі ўжо на нагах, рыхтуючы адзенне імператара.

Усе яны былі поўныя ўзорнай ветлівасці, якую я ведаў яшчэ па службе ў Пецярбургу, асабліва ў званні генеральскага ад'ютанта, і за імгненне падалі ў залу на столік цудоўную каву і бісквіты, кажучы, што мне трэба падмацаваць сябе.

Добра паснедаўшы ў бацюшкі цара майго, я звярнуў асаблівую ўвагу на абутак імператара. Бачу, што стаяць на крэсле падрэйтузныя яго паўбоцікі і на іх ляжаць анучы са шчыльнага, ільнянога палатна, з якога шыюць кашулі салдат гвардыі. Я спытаў у дзеншчыка гасудара:

— Ці бацька наш не па частцы панчох?

Служыцель адказаў, што гасудар ужо тры гады замяняе панчохі анучамі з-за сухіх мазалёў.

— Спачатку было ў нас шмат клопату, — дадаў ён, — бывала мы абвязвалі-абвязвалі, круцілі-круцілі каля ступняў, але або пятка свеціцца, або палец выглядае, але добра, што хутка здагадаліся спытаць старога салдата-гвардзейца, які тыдзень пры нас жыў і вывучыў нас усіх абувацца і абуваць гасудара, з добрым спрытам, у гэтыя анучы, ахайна і зручна для ног. Так што гасудар цяпер больш не мае намеру насіць панчохі».

Далей Пятроў паведамляе, што таксама пераняў звычку цара насіць анучы, ці кажучы больш звыклай нам мовай, выкарыстоўваць парцянкі.

Наступны рускі цар, званы Аляксандрам, гэтак жа наведваў Гродна. Выратаванне Аляксандра II ад замаху, учыненага 4 красавіка 1866 года, натхніла гродзенскіх дваран пабудаваць царкву ў гонар Аляксандра Неўскага. Месца для аб'екта было абрана не занадта ўдала: храм наштосцi прыткнулі ўшчыльную да курданёра губернатарскага палаца, то бок створанай яшчэ ў XVIII стагоддзі галоўнай рэзідэнцыі кіраўніка каралеўскімі маёнткамі ВКЛ. Імператар падзякаваў мясцовым падданым за ініцыятыву, а потым, як пiшуць, асабіста наведаў храм, пабудаваны ў гонар свайго выратавання, што праўда не змяніла лёс цара і ён загінуў падчас чарговага замаху.

Аляксандр II.

Апошні рускі цар, Мікалай II, прыязджаў у Гродна з мэтай агляду Гродзенскай крэпасці. Ваенны пісьменнік Дзмітрый Дубенскі так апісваў візіт манарха ў Горад халмоў, які адбыўся, паводле запісаў Дубенскага, 1 лістапада 1914 года.

«1 лістапада Гродна меў гонар наведвання Гасудара імператара і Гасударыні імператрыцы Аляксандры Фёдараўны з найсвятлейшымі дочкамі, вялікімі князёўнамі Вольгай Мікалаеўнай і Таццянай Мікалаеўнай. Роўна ў 10 гадзін раніцы да станцыі ціха падышоў імператарскі цягнік з Івангорада. Выйшаўшы з вагона ў суправаджэнні ваеннага міністра і світы Гасудар імператар прыняў рапарты каменданта крэпасці генерала ад інфантэрыі Кайгародава і гродзенскага губернатара, світы Яго Вялікасці, генерал-маёра Шебеkо. Затым Яго Вялікасці камендантам былі прадстаўлены вышэйшыя ваенныя чыны мясцовага гарнізона, некаторыя з іх удастоіліся літасцівых роспытаў. Затым Гасудар рушыў услед у адмысловую залу, дзе Яго Вялікасці губернатарам былі прадстаўленыя вышэйшыя чыны грамадзянскіх устаноў, дэпутацыі дваранства губерні, гродзенскага гарадскога самакіравання, сялянскага насельніцтва Гарадзенскага павета і гродзенскага габрэйскага грамадства».

Далей Дубенскі паведамляе, што ў Гродне імператар паспытаў хлеб-соль, і атрымаў 5 тысяч рублёў, сабраныя горадам на ваенныя патрэбы. Манарх выказаў падзяку і ўпэўненасць у канчатковай перамозе, а 5 тысяч, відавочна, будучы правільным мужам, аддаў у карыстанне імператрыцы.

Пасля сняданку, які праходзіў паводле рэалій сучасных людзей, ужо ў абедзенны час, цар адправіўся інспектаваць 4-ы і 5-ы фарты Гродзенскай крэпасці і ўвечары вярнуўся ў цягнік. Візіт цара, зразумела, мала чым мог дапамагчы будаўніцтву крэпасці, якое так і не было завершана ў момант удару нямецкіх войск. Вядома, што немцы без якіх-небудзь вялікіх цяжкасцей адкінулі расійскае войска і занялі Гродна.

Мікалай II у Гродне. Наведванне салдацкай зямлянкі.

На працягу стагоддзяў Гродна наведвалі ўладары розных еўрапейскіх дзяржаў, і як можна зразумець з вышэйпададзенага тэксту, зазіралі ў горад над Нёманам і расійскія манархі, прычым тут, як ужо мог пераканацца чытач, з імі адбываліся самыя розныя рэчы, ад прыемных да вельмі небяспечных.

Фрагмент 28. Пётр I у Гродне: ваенныя планы, ліст каралеве Англіі і белы мядзведзь

Пасля аповяду аб візітах у Гродна 6-ці рускіх цароў, аўтар жадае больш падрабязна распавесці аб знаходжанні ў горадзе над Нёманам, мабыць, найболей выбітнага з іх. Гаворка, вядома ж, аб Пятры I.

Аднойчы аўтар чытаў у сацыяльнай сетцы аповед пра нейкага мужчыну, што стоячы ля аднаго з гарадзенскіх помнікаў, распавядаў маленькаму сыну якім выбітным валадаром быў Пётр I і вось таму ён, у сувязі з гэтым, уганараваны помнікам у Гродне.

— Але, пачакайце, — скажуць некаторыя чытачы, — у Гародні няма помніка Пятру!

Гэта так. Герой апавядання стаяў перад бронзавым мужчынам у трыкутцы. Нядзіўна, вядома, што для чалавека рускай культуры трыкутка і гарнітур XVIII стагоддзя азначаюць цара-рэфарматара.

— Насамрэч гэта помнік архітэктару Джузепе дэ Сака, — сказалі б многія, больш абазнаныя ў гісторыі свайго горада, гродзенцы. Гэта ўжо бліжэй да праўды… і ўсё ж тут толькі частка праўды. Чалавек у трыкутцы, які на момант напісання гэтага тэксту спакойна сядзіць на бронзавай лавачцы, усталяванай на вуліцы Ажэшкі, гэта нейкая зборная выява архітэктара XVIII стагоддзя, створаная Аляксандрам Анціпіным, гэта значыць помнік як бы яўляе і Джузепе дэ Сака, але не толькі яго аднаго…

Вяртаючыся да аматара рускай гісторыі, які ўбачыў у зборнай выяве гарадзенскага архітэктара аблічча любiмага ім расійскага самадзержца, хочацца сказаць, што гэтага чалавека напэўна парадаваў бы ніжэйпрыведзены тэкст. Аўтар гатовы паручыцца, што «чалавек ля помніка» нічога толкам i не ведаў аб знаходжанні яго куміра ў Гродне. Аднак гэты сюжэт можа быць цікавы не толькі аматарам гісторыі Расіі, бо Пётр I, гаворачы аб'ектыўна, быў выдатным персанажам усёй еўрапейскай гісторыі. І вось ужо толькі таму варта паглядзець на яго гродзенскія будні больш уважліва.

Мясцовыя гісторыкі даўно прыглядаліся да візітаў Пятра. Напрыклад, заснавальнік гродзенскага музея, Юзаф Ядкоўскі, які быў вельмі негатыўна настроены да праяў расійскай прысутнасці ў Гродне, i тым не менш палічыў неабходным апісаць візіты рускага самадзержца ў сваёй кнізе «Grodno» 1923 года.

Паводле гісторыка:

«Пётр Вялікі, знаходзячыся ў Гродне разам з Аўгустам II, наведаў кляштар айцоў езуітаў, ён захапіўся заснаваннем калегіума і, знаходзячыся ў касцёле, упаў на калені…»

Далей Ядкоўскі піша яшчэ:

«26 снежня 1699 года Аўгуст II, накіроўваючыся ў Саксонію, спыніўся ў Гродне, наведаў калегіум і касцёл Францішка Ксаверыя, а калі ў лістападзе 1705 года быў тут з царом Пятром, калегія ўшаноўвала цара абедам, а школа — тэатрам. Сам цар хацеў быць рэжысёрам і патрабаваў, каб чэрці былі ўпушчаны на сцэну. Разам з Аўгустам ІІ і сенатарамі ён прысутнічаў на асвячэнні касцёла Св. Францішка Ксаверыя біскупам хелмінскім Тэадорам Патоцкім, таксама на службе (na sumie) у дзень Св. Станіслава Косткі. Тады ён узорна стаяў з каралём у прэзбітэрыі, аднак не задаволіў просьбу рэктара Юзафа Рымгайлы суняць маскалёў, якія рабуюць усё вакол».

Цікавай дэталлю гэтага тэксту з'яўляецца згадка асвячэння гродзенскага езуіцкага храма. Цяпер, калі касцёл Францішка Ксаверыя ёсць адной з галоўных славутасцяў Гродна, пра гэты храм напісаны тысячы розных артыкулаў, змешчаных як на краязнаўчых сайтах, так і ў салідных навуковых выданнях. І практычна ўсюды паўтараецца, нібы нейкая мантра, згадка візіту Пятра і Аўгуста на цырымонію асвятчэння храма езуітаў.

У электроннай публікацыі расійскага гісторыка, прафесара Яўгена Анісімава, гэтыя звесткі прама аб'яўляюцца легендай на падставе таго, што 29 верасня 1705 года кароль польскі і вялікі князь літоўскі адсутнічаў у Гродне. Аднак дата асвячэння храма, як і многія моманты загадкавай гісторыі езуіцкага касцёла, вар'іруецца ў розных публікацыях. У некаторых даследаваннях пазначана, што асвячэнне храма праходзіла ў лістападзе 1705 года. Менавіта да гэтага перыяду адносіць гродзенскія прыгоды Пятра, што нібыта выступаў рэжысёрам езуіцкага тэатра, і Юзаф Ядкоўскі, які, зрэшты, не называе дакладную дату самой цырымоніі асвячэння храма. У некаторых публікацыях датай асвячэння ўказана 6 снежня 1705 года. Тады ў Гродне быў Пётр, але вось знаходжанне Аўгуста Моцнага ў гэты дзень стаіць пад пытаннем.

Пётр I у пачатку XVIII стагоддзя. Прыкладна так выглядаў цар падчас свайго прыбыцця ў Гродна.

Усё гэта падштурхоўвае да высновы аб тым, што непарушная глыба гродзенскага краязнаўства, у выглядзе папулярнай у экскурсаводаў тэзы аб удзеле Пятра I і Аўгуста Моцнага ў асвячэнні гродзенскага езуіцкага касцёла, усё ж можа, пры цяперашнім узроўні ведаў гісторыкаў пра касцёл, выклікаць пытанні.

Цікава, што акрамя непрыхiльнага да Расіі польскага патрыёта і гродзенскага гісторыка Ядкоўскага, візіт Пятра ў Гродна прымецiў і аўтар нямецкай газеты, якая выпускалася акупацыйнай адміністрацыяй у перыяд Першай сусветнай вайны. Гэтага майстра слова таксама было б цяжка назваць вялікім фанатам Расіі, тым не менш ён не страціў зручны момант, каб адзначыць, нібыта адбытую папойку Пятра і Аўгуста ў гродзенскім замку.

Пасля разгляду ўрыўкавых і больш-менш легендарных звестак варта звярнуцца да больш пераканаўчых дадзеных, то бок інфармацыі пра жыццё Пятра I, якая падрабязна асвятляе і яго гродзенскія дні. На падставе гэтых абагульненых і сістэматызаваных дадзеных можна сцвярджаць, што Пётр I правёў у горадзе над Нёманам, у перыяд з 1705 да 1708 года, больш за 50 дзён.

Паглядзім на некаторыя значныя падзеі, якія адбываліся з ім у Гродне.

У канцы верасня 1705 года Пётр абедаў у Гродне ў ангельскага пасла, барона Чарльза Уітворта, у якога да цара збіраўся абедаць царскі фаварыт Аляксандр Меньшыкаў. Як можна бачыць, свецкае жыццё ў Гродне, у тыя гады, было яркiм, і гэта нягледзячы на вайну са шведамі.

30 верасня Пётр адправіў ліст Анікіце Рапніну, загадваючы ісці з войскамі ў Гродна.

2 кастрычніка цар загадаў, сярод іншага, даслаць яму палонных з ліку астраханскiх паўстанцаў.

19 кастрычніка Пётр знаходзіўся ў Гродне і хацеў атрымаць такарны станок. Кіпучая натура цара відаць патрабавала самых розных заняткаў.

24 кастрычніка Пётр загадаў Георгу Агільві і Анікіце Рапніну ўстаць з войскамі на зімовыя кватэры ў Гродне, і для гэтага ўмацаваць горад. Загад быў выкананы, у выніку чаго быў складзены спецыяльны план гродзенскіх умацаванняў добра вядомы цяпер гродзенскім краязнаўцам.

План гродзенскай пазіцыі расійскай арміі ў 1706 годзе.

11 лістапада Пётр, як можна меркаваць, разам з Аўгустам Моцным, прымаў у Гродне парад войскаў.

14 лістапада Пётр прыняў дацкага амбасадара Георга Грунда.

19 лістапада Пётр сустрэўся з Георгам Іаганам фон-Кейзерлінгам, прадстаўніком прускага караля Фрыдрыха. Пётр прасіў, каб Кейзерлiнг угаварыў Фрыдрыха стаць пасярэднікам у мірных перамовах з Карлам XII. У гэты момант Пётр быў стомлены вайной, не быў упэўнены ў перамозе і турбаваўся аб збяднелай расійскай казне, з якой ён фінансаваў і войскі Аўгуста Моцнага.

20 лістапада Пётр актыўна прымаў важныя рашэнні. Сярод іншага ён выдаў грошы Аўгусту Моцнаму і загадаў Івану Бутурліну не пасылаць загад аб забароне рускай вопраткi і нашэння барод у гарады міжрэчча Акі і Волгі, імкнучыся не правакаваць насельніцтва падчас паўстання.

У гродзенскай краязнаўчай літаратуры сустракаецца згадка пра тое, што ў 20-х чыслах лістапада Аўгуст Моцны нават заснаваў ордэн Белага арла — вышэйшую ўзнагароду Рэчы Паспалітай. Але польскія даследчыкі адносяць гэтую падзею на больш ранні перыяд часу, а некаторыя спецыялісты лічаць, што ордэн існаваў за некалькі гадоў да гродзенскіх сустрэч Аўгуста і Пятра.

2 снежня ў Гродне, падчас знаходжання Пятра, адбылася нарада расійскай дэлегацыі з дэлегацыяй Рэчы Паспалітай аб выкананні саюзніцкіх абавязацельстваў.

4 снежня былі імяніны Меншыкава, які знаходзіўся ў Гродне, адпаведна, Пётр і яго двор напэўна арганізавалі святкаванне.

6 снежня Пётр паведаміў у лісце Фёдару Рамаданаўскаму, што атрымаў тое, пра што прасіў раней, а менавіта: палонных паўстанцаў, станок, які, праўда, не дайшоў у цэласці, і нават белага мядзведзя.

11 снежня Пётр удзельнічаў, з нагоды свята Андрэя Першазванага, у вялікім балі ў Меньшыкава, якога зрабіў генералам кавалерыі. Таксама Пётр пісаў каралеве Англіі Ганне, выдаў указ аб падрыхтоўцы войска да баявых дзеянняў, накіраваў расійскаму паслу ў Парыж просьбу аб вызваленні рускіх караблёў, захопленых французскімі піратамі.

17 снежня Чарльз Уітворт атрымаў ад Пятра ліст для каралевы Ганны, у якім прасіў ангельскую манархiню быць пасярэдніцай для прымірэння са Швецыяй. Справы расійскага войска ўсё яшчэ ішлі не занадта добра і Пётр, бачачы сітуацыю, працягваў шукаць мiру.

Каралева Ганна, якой Пётр пісаў з Гродна.

18 чысла Пётр, пакінуўшы пад Гродна асноўную групоўку расійскай арміі, надоўга з'ехаў з горада над Нёманам, але, як кажуць, толькі для таго, каб зноў вярнуцца…

27 верасня 1707 года расійскі самадзержац заехаў у Гродна.

1 кастрычніка Пётр накіраваў ліст Мазепе у якім абмяркоўваліся перамовы з Польшчай адносна вяртання земляў украінскага Правабярэжжа. Пётр не падтрымліваў гэтую ідэю аб чым і нагадваў Мазепе, які, зрэшты, і так цудоўна ведаў пазіцыю цара.

2 лютага 1708 года Пётр пісаў царэвічу Аляксею, што неўзабаве чакае пад Гроднам шведаў. Акрамя таго, цар аддаў мноства ваенных загадаў сваім военачальнікам.

5 лютага Пётр прыгразіў свайму палкаводцу Барысу Шарамецьеву, які няправільна выканаў загад. У выпадку працягу самадзейнасці цар абяцаў Барысу Пятровічу, што той «заплаціць галавой». Шарамецьеў адразу ж папрасіў аб пратэкцыі Меньшыкава, скардзячыся, што ад слоў цара ён «впал в меленколию» і баіцца, каб яго не забіў «паралиж».

6 лютага Пётр і Меньшыкаў імкліва збеглі з Гродна, а праз дзве гадзіны горад захапілі шведскія войскі, у шэрагах якіх, па ўспамінах відавочца, біўся, і цалкам паспяхова, асабіста Карл XII.

У наступным годзе расейскія войскі атрымалі перамогу ў эпахальнай бітве пад Палтавай. Бязглузды авантурызм шведскага караля не мог доўжыцца вечна, нягледзячы на яго несумнеўныя воінскія таленты.

Прадстаўлены вышэй тэкст паказвае, што ў Гродне Пётр I першы займаўся не толькі найважнейшымі палітычнымі і ваеннымі пытаннямі, але, як гэта было прынята ў тую эпоху, знаходзіў час і для больш вясёлых заняткаў, абмаляваных як у паўлегендарных сведчаннях, так і ў цалкам дакладных крыніцах.

Па падліках аўтара, у Гродне Пётр правёў больш часу, чым у Вільні і Оршы, у якіх расійскі самадзержац таксама спыняўся надоўга. На працягу часу, занятага першай паловай Паўночнай вайны Гродна, такім чынам, стаў фактычна своеасаблівай сталіцай Пятра на тэрыторыі ВКЛ. Што ж, для каралеўскага горада падобны статус манаршай рэзідэнцыі быў суцэль звыклы.

Фрагмент 29. Рэйд французскіх каралёў у Гародню і таемны ліст каралю Швецыі

Перадгісторыя візіту ў горад над Нёманам цэлага дэсанту знакамітых людзей Францыі даволі цікавая. Не ўдаючыся тут у падрабязнасці можна адзначыць, што ў выніку Вялікай французскай рэвалюцыі 1789–1799 гадоў каралеўскі дом Бурбонаў быў адхілены ад улады, а яго члены аказаліся ў вялікай небяспецы. Таму, у 1791 годзе, вырашылі збегчы з Францыі, хаця поспех спадарожнічаў не ўсім членам вянцэноснага сямейства, у прыватнасці, Людовік XVI быў схоплены і пазней гільяцінаваны.

Раялісты прызналі каралём юнага сына Людовіка XVI, Людовіка Карла, а рэгентам пры ім стаў брат пакаранага манарха — Людовік Станіслаў. Пасля падазронай смерці хлопчыка каралём быў абвешчаны Людовік Станіслаў, які стаў такім чынам каралём Людовікам XVIII, «каралём выгнаннікам» і «каралём падарожнікам», як яго нярэдка называюць. Людовік XVIII сапраўды вымушаны быў бадзяцца па самых розных кутках Старога кантынента, перыядычна сутыкаючыся з адмовамі еўрапейскіх ўладароў прыняць яго.

Людовік XVIII незадоўга да сваіх уцёкаў з Францыі.

У 1804 годзе кароль-выгнаннік жыў у Варшаве. Надзея на падтрымку расійскага цара, а таксама меркаваная спроба забойства абвешчанага караля з дапамогай яду, які нiбыта выкарыстоўвалі агенты Напалеона, прымусіла Людовіка спешна адбыць у Гародню, не чакаючы адказу на ліст расійскаму імператару Аляксандру I, у якім француз прасіў прытулку на рассейскай тэрыторыі.

Людовік карыстаўся канспіратыўным імём, называючы сябе графам дэ Ліль. З ім быў яшчэ адзін Бурбон — пляменнік караля, будучы фармальны кароль Францыі Людовік XIX, а таксама Антуан Луі — граф (ён жа герцаг) дэ Аварэ, кардынал Луі-Жозэф дэ Манмарансі-Лаваль, Луі Д'Амон — герцаг дэ П'ен, граф (будучы герцаг) П'ер Луі дэ Блакас, Алексіс Бруна — маркіз дэ Васэ, лекар, каплан і іншыя слугі.

Прыехаўшы ў Гродна 4 жніўня 1804 года, кароль даведаўся, што імператар Аляксандр, які не жадаў дадаткова абвастраць адносіны з Напалеонам, не хоча бачыць яго госцем сваіх зямель. На шчасце для французскага ізгоя ў яго быў запасны план. Шведскі кароль Гюстаў IV пагадзіўся прыняць уцекача ад французскіх рэвалюцыянераў — Людовіка.

Беспрэстольны кароль планаваў апынуцца ў адным з важных гарадоў шведскага каралеўства — Кальмары. З Гродна Людовік напісаў шведскаму манарху ліст, тэкст якога захаваўся.

«Монсеньёр, мой брат і кузэн, я атрымаў ліст Вашай Вялікасці ад 6 ліпеня. Ён нагадаў мне той ліст, які Гюстаў III пісаў мне ў страшны час Варэна. Маё сяброўства да бацькі, і мая пяшчота да сына. Ваша Вялікасць даруе гэты выраз, бо розніца нашых гадоў згладзілася ў маім сэрцы і слёзы захаплення і замілавання пацяклі з маіх вачэй. Я добра ведаў, што Банапарт хлусіў, калі адважыўся заявіць, што ніводны гасудар не адкажа на мой ліст ад 6 чэрвеня.

Я пасылаў Вашай Вялікасці вестку аб тым, што маю намер пакінуць Варшаву 25 ліпеня. Затрыманы на некалькі дзён у гэтым горадзе з-за клопату, выкліканага жахлівай справай, аповяд пра якую я ўжо даваў Вашай Вялікасці. Гэтая справа, паводле атрыманых мной новых данясенняў, уяўляецца паскудным лабірынтам, дзе гэты чалавек, які выкрыў злачынства, згуляў бы ролю зладзейскага верхавода, або саўдзельніка (Гаворка аб замаху на Людовіка. Заўвага Я. А.).

Я выехаў 30-га чысла і прыбыў сюды 4-га чысла гэтага месяца, дзе мяне сустрэлі самым цёплым чынам ваенныя і грамадзянскія ўлады, і калі я дазваляю сабе сказаць гэта Вашай Вялікасці, то гэта таму, што я ўпэўнены ў Вашым сяброўстве. Малюся, Ваша Вялікасць, каб Вы пераканаліся ў маіх пяшчотных і шчырых пачуццях, якія я адчуваю да майго брата і кузэна. Добры брат і кузэн Людовік».

Аднак гэты цiкавы тэкст не быў адзіным пасланнем шведскаму манарху. Паміж радкоў ліста было ўпісана іншае паведамленне, створанае з дапамогай адмысловых чарнілаў, якія выяўляюцца пры награванні ліста. Вось гэты таемны тэкст:

«Па прыбыцці сюды я застаў адказ Імператара Расійскага, Яго Імператарскай Вялікасці. Без сумневу кіруючыся палітычнымі абставінамі, якія трэба паважаць, ён не лічыць, што маё ўз'яднанне з часткай маёй сям'і павінна мець месца ў межах яго дзяржавы, таму я магу з упэўненасцю скарыстацца шчодрымі прапановамі Вашай Вялікасці, і я неадкладна аднаўлю сваё падарожжа да Балтыйскага мора, каб адправіцца ў Кальмар. Адзіная акалічнасць магла б перашкодзіць выкананню гэтага праекту, гэта калі б непераадольныя перашкоды не далі б маім бацькам з'ехаць з Англіі ў Швецыю. Я яшчэ не атрымаў іхніх адказаў. 17 ліпеня дата іх апошніх лістоў у адказ на мой ад 25 чэрвеня, але немагчыма, каб праз восем дзён я не ведаў пра іх планы. Бязмежны давер стаў у адносінах да Вашай Вялікасці абавязкам, таму я скажу Вашай Вялікасці і прашу захаваць гэты сакрэт, што, атачыўшы сябе бацькамі, я маю намер выдаць з імі новы акт, які я рыхтую і які я хачу адрасаваць свайму народу. Несумненна, для мяне было б вельмі здавальняючым змясціць тры геральдычныя лілеі пад прыкрыццё трох карон, але я не буду злоўжываць шчодрым сяброўствам з Вашай Вялікасцю, каб гэта не стала кампраметацыяй, гэта было б няшчасцем для мяне і крыніцай вечнага шкадавання. (Гэта геральдычная метафара, з адсыланнем да гербаў каралеўскіх дамоў Францыі і Швецыі, мабыць, азначае намер Людовіка абвясціць свой акт у Швецыі, калі Гюстаў не будзе пярэчыць. Заўв. Я.А.). Прашу Вашу Вялікасць прабачыць мяне за тое, што частка майго ліста напісана не маім почыркам. Я баюся зрабіць свой тэкст неразборлівым, таму я спадзяваўся на свайго сябра, графа дэ Аварэ. Людовік».

Кароль Швецыі Гюстаў Адольф — адрасат гродзенскага ліста Людовіка XVIII.

Цікава і месца пастою французскіх арыстакратаў. У сваім лісце кароль адзначае цёплы прыём з боку гродзенскіх улад, што можа наводзіць на думкі аб прадастаўленні госцю нейкага элітнага жылля. Усё ж выгнаннік, хоць і стараўся захоўваць канфідэнцыйнасць і быў пазбаўлены ўлады, працягваў заставацца фармальным манархам вялікай еўрапейскай краіны, таму нярэдка кватараваў у палацах, напрыклад, у Мітаўскім палацы і адным з палацаў у варшаўскіх Лазенках.

Спіс гродзенскіх прадстаўніцкіх рэзідэнцый дазваляў выбіраць з некалькіх аб'ектаў. Вядома, што за два гады да заезду элітнай французскай кампаніі, Гродна наведваў імператар Аляксандр I, які спыніўся ў так званым палацы Валіцкага. Ці не ў гэтай рэзідэнцыі кватараваў і Людовік са сваімі спадарожнікамі? Пісьменнік і гісторык Эрнэст Додэ адзначаў, што Блакенфельдскі палац, размешчаны непадалёк ад латвійскай вёскі Вільцэ, даў прытулак выгнаннікам пасля ад'езду з Гродна і быў больш камфортны, чым гродзенскія заезныя двары (auberges), хоць тэкст французскага даследчыка не цалкам паказвае чытачам з чаго зроблена выснова аб пражыванні Людовіка і яго маленькай світы менавіта ў гродзенскіх заезных дварах. Вядома, што граф дэ Аварэ, у 1801 годзе, маючы пры сабе ліст Людовіка XVIII, пакінуў жонцы рускага вяльможы Віктара Качубея запіску з адрасам для распараджэнняў «Hotel de Grodno». У французскай мове слова Hotel як раз можа азначаць дастаткова вялікую гарадскую сядзібу.

Так ці інакш, у жніўні 1804 года высокія французскія госці хутка з'ехалі з Гродна, адбыўшы ў бок Рыгі. Ужо ў канцы верасня Людовік, пакінуўшы хворага графа дэ Аварэ ў Блакенфельдскім палацы і трапіўшы на шляху ў марскую буру, высадзіўся ў шведскім Кальмары, дасягнуўшы такім чынам мэты, пазначанай у гродзенскім лісце.

Вось такія важныя і таемныя шасцяронкі еўрапейскай палітыкі круціліся на самым пачатку XIX стагоддзя ва ўжо тады былым каралеўскім горадзе, які, зрэшты, яшчэ вельмі добра памятаў найважнейшыя падзеі, агульнаеўрапейскага маштабу, якія адбываліся падчас апошняга сейма Рэчы Паспалітай, крыху больш за 10 гадоў таму.

Фрагмент 30. Прагулка па лютэранскіх могілках, якіх няма

І апошні тэкст з «Grodnoer Zeitung». Гэта фрагмент унікальнага і вельмі каштоўнага для краязнаўцаў апісання страчаных лютэранскіх могілак, якія размяшчаліся насупраць кірхі, якраз там, дзе цяпер знаходзіцца дзіцячы садок (вул. 1 мая 22).

«Гэтыя старыя могілкі прыгожыя, яны як кнігі жыцця, поўныя найчыстай мудрасці, якія распавядаюць гісторыі пра дурное, дарагое чалавецтва, пра каханне і зайздрасць у паўсядзённым жыцці, а часам і пра падахвочванні, якія выходзяць за межы. Абветраныя надпісы расказваюць жывыя гісторыі мёртвых. У Гродне таксама ёсць такое старое, але размаўляючае месца.

Месца спакою знаходзіцца далёка ў прыгарадзе. Яно ляжыць там, дзе апошнія вуліцы прабіраюцца ва ўсходнюю далеч, як нейкiя. здольныя шукаць, пальцы. Там, дзе ў верасні бушавалі асабліва жорсткія вулічныя баі. Тут, дзе сёння Кірхштрасэ, зараз даволі чыста. Нямецкая абшчына Гродна раней валодала вялiкімі землямі і тут апрацоўвала свае палі. У асяроддзі змрочных соснаў, у асяроддзі светлых бяроз, стройных у сваёй цнатлівай грацыі, ляжыць напоўненае супакоем месца жалобы. Букі ўрачыста раскінулі вунь там свае цёмныя галіны, справа зялёная, накрытая мохам, зямля, якая калыхаецца, як мора, пад ласкавым ветрам. Тут узгорак ідзе за ўзгоркам, без каменя, без слова, без імя. Тут нямецкія гукі, нямецкая душа, нямецкая стараннасць, калісьці прынесеныя на вуліцы Гродна. Гэта меланхалічная рэфлексіўная частка гэтага маленькага сада смерці.

Але ёсць і іншыя грабніцы, такiя, якія гавораць, ёсць дзіўныя пабудовы. Тут стылі ўсіх часоў, змешаныя разам, але ўсе раўнамерна выветраныя, з'едзеныя непагаддзю. Знакі хуткаплыннасці на месцы мінулага.

Тут узвышаецца абеліск з разбітай вяршыняй. Уверсе завостраны прут, як громаадвод на апошняй трубе згарэлага дома. Вільгельміна Даратэя Мелін, народжаная фон Расэнбах (Wilhelmine Dorothea Mellin geb von Rossenbach), знаходзіцца пад цяжарам калоны. Яна памерла 18 чэрвеня 1806 года, ва ўзросце 32 гадоў. Каханне паставіла ёй прыгожы помнік. Выцвілы надпіс з цяжкасцю паддаецца расшыфроўцы.

Радасць мая памерла з табой

Адной з прыгажэйшых больш няма

Калісьці там, дзе блажэнны спакой

Ты зноўку разам будзеш са мной

Часы знікаюць — часы застаюцца — 1806. Якім мог быць Гродна, праз які гэтая цудоўная, трыццацігадовая жанчына пранесла сваю юную, нямецкую радасць? І якая была гэтая жанчына? Бялявая, мабыць, стройная, і высокая, яна шпацыравала па цясніне Гараднічанкі — адной з самых прыгожых. Тут у Расіі, якая стала яе домам і месцам кахання, яна знайшла свой цудоўны, жаночы лёс. 1806 год. І прыгажосць, і каханне, і шчасце гэтай маладой немкі сталі амаль легендай. Толькі абветраны абеліск яшчэ ціха напявае сумную песню шчасця і прыгажосці, і ранніх пакут.

Далей злева ўзвышаюцца дзіўныя, нізкія, падобныя на печ збудаванні, з касымі карнізамі. Медны дах звісае хваравітымі лахманамі, чорнымі сцягамі смутку. А на чатырох квадратных бакавых сценах павінны былі быць поўныя кахання надпісы, але час сцёр іх. Мы ходзім паміж камянямі па гэтай найстаражытнай нямецкай зямлі Гродна. Тут ляжаць маладыя людзі. Эдуард Хельбінг (Eduard Helbing), прапаршчык гродзенскага батальёна, памёр 29 лістапада 1851 года ва ўзросце 28 гадоў. Нават і не састарэлі гэтыя раннія немцы Гродна. Непадалёк ад прапаршчыка спіць вечным сном палкоўнік Ёган Вільгельм фон Штэйн (Johann Wilhelm von Stein) памёр у 1876 годзе. Шмат-шмат добрых нямецкіх імёнаў кажуць аб нямецкім жыцці на рускай зямлі. Ёзэф Міхаэліс (Joseph Michaelis), стацкі саветнік (Тут нямецкі аўтар, відавочна, апiсвае магілу даволі вядомага гродзенскага архітэктара, які хоць і не адрозніваўся вялікім талентам, усё ж унёс адчувальны ўклад у архітэктурнае аблічча горада. Сярод іншага Міхаэліс, якога ў літаратуры памылкова называюць Віктарам, займаўся перабудовай корпуса дамініканскай гімназіі на Вiленскай, а таксама перабудовай кірхі. Заўвага Я. А.), Марыя Магнус, народжаная Шпіцбарт (Marie Magnus geb Spitzbarth), Фрыдрых Крысціян фон Коль (Friedrich Christian von Kohl), Міхаэль Віганд (Michael Wigand), маёр 104-га палка, Тэадор Гейне (Theodor Heine). Цэлая нямецкая калонія, якую тут пакрывае мох.

Пасярод двара стаіць самая прыгожая грабніца з усіх: сіняя жалезная аснова ў стылі ампір, на якім стаіць стройная французская дарычная калона і высока на ёй прыгожа выгнуты збан са слязамі, ці ж гэта урна з прахам. Няхай яна будзе для нас збанам са слязамі, бо яна павінна сабраць шмат смутку. Тут спачывае, верагодна, руская жанчына, якую любілі і аплаквалі многія юнакі. Але ў крайнім левым куце роўнымі радамі высяцца белыя крыжы загінуўшых салдацкай смерцю ў вулічных баях 2 і 3 верасня 1915 года за гонар і існаванне Германіі. Гэтыя драўляныя крыжы кажуць жалезнай мовай нашай вялікай жывой сучаснасці на старым летуценным цвінтары. Тут, у чужой краіне, на старой нямецкай зямлі, нашы храбрацы спяць багатырскім сном. Гераічныя сагі сплятуцца вакол гэтых маўклівых, але красамоўных белых крыжоў. Такім чынам, гэтае старое нямецкае месца смерці абудзіцца да новага нямецкага жыцця і застанецца вечна маладым у любові і падзяцы вялікай нямецкай айчыны».

Як вядома, Гродна так і не стаў часткай «нямецкай айчыны», нягледзячы на яшчэ адну спробу напоеных імперскім ядам немцаў зрабіць горад сваім, праведзеную ў перыяд Другой сусветнай вайны. Аднак, незалежна ад сітуацыі, звесткі нямецкіх аўтараў пра горад над Нёманам вельмі каштоўныя для краязнаўцаў, а паэтычная мова тагачасных журналістаў толькі дапамагае ўявіць больш яркую карціну старажытнага Горада халмоў.

Фрагмент 31. Загадкавыя гарадзенскія дзверы: чалавек з шалямі і сімвал тайнага таварыства

13 ліпеня 2021 года аўтар гэтых радкоў скарыстаўся, калі можна так сказаць, наводкай мінскага архітэктара-рэстаўратара Юліі Шастак і наведаў дом № 9 па вуліцы Рэйманта ў Гродне. Нават такія прыемныя і здольныя адмыслоўцы, як панi Юлія, не заўсёды могуць агледзець цікавячыя іх рэчы з-за аб'ектыўных перашкод, якімі, у дадзеным выпадку, былі даволі высокі плот і вароты вакол цікавага міжваеннага асабняка, нібы схаванага на адной з ціхіх вулачак гістарычнага раёна Гродна, Новага Свету. Таму аўтар асабіста дамовiўся з гаспадарамі дома, а калі казаць дакладней, то проста папрасіў дазволу ўвайсці і сфатаграфаваць дзверы ў аднаго з малодшых чальцоў сям'і гаспадара — хлопчыка-падлетка. Па словах хлопца, сям'я нават падумвала выкінуць гэтыя старыя дзверы. Сфатаграфаваўшы аб'ект, я пайшоў дадому і напісаў аб гэтым пост у сваіх сацыяльных сетках.

Дзверы з рэльефамі. Фота аўтара.

Вельмі хутка, нібы ў пацверджанне існавання асобай магіі iнтэрнэту, уладальнік асабняка і, адпаведна, дзверэй, напісаў мне, намякнуўшы, што я трохі ачарніў сям'ю і ніхто не збіраўся выламваць дзверы, пасля чаго я адказаў, што толькі пераказваю словы сустрэтага мной маладога хлопца. Гаспадар не стаў спрачацца, а папрасіў, калі гэта ў маіх сілах, даць каардынаты якіх-небудзь гарадзенскіх рэстаўратараў, каб яны маглі папрацаваць над дзвярыма. Аўтар паразмаўляў на гэтую тэму з некаторымі работнікамі гродзенскіх музеяў, у прыватнасці з Сяргеем Казуляй, і даў гаспадару дома каардынаты вядомага рэстаўратара Уладзіміра Кіслага.

З таго часу прайшло больш за два гады, але дзверы дома так і не адрэстаўравалі, але, прынамсі, яны ўсё яшчэ на месцы.

Што ж такога асаблівага ў гэтым аб'екце?

Пры вывучэнні вялікай колькасці дзвярэй у рэгіёне Беларусi, i нават у іншых частках Еўропы, можна адзначыць адносную рэдкасць выкарыстання выяваў чалавека і жывёл у дэкоры такіх прадметаў. Нават вельмі багатыя дзверы ў вельмі багатых будынках часта пазбаўлены падобных упрыгожванняў. Складаныя шматфігурныя рэльефы можна ўбачыць, напрыклад, на дзвярах каталіцкіх храмаў. У гэтых выпадках персанажы, вядома ж, узяты з хрысціянскіх гісторый. Другі вялікі кластар, у якім прадстаўлены персанажы, што выкарыстоўваюцца для такіх рэльефаў — антычная міфалогія. Першы медальён (паслядоўнасць злева направа і зверху ўніз) уяўляе сабой тучнага мужчыну (жанчыну?), які нешта піша ў кнігу, у руцэ бачныя шалі. Другі чалавек сядзіць, падпёршы галаву рукой. Трэці медальён яўляе выяву галавы, якая нібыта вырастае з кнігі. Ну а ў чацвёртым медальёне сядзіць сава на кнізе.

Дык што ж гэта за персанажы? Адносна трох чалавек у медальёнах можна вылучыць не вельмі абгрунтаваную гіпотэзу. Можна выказаць здагадку, што гэта майстар, чаляднік і вучань (у тым жа парадку, што і ў апісанні), гэта значыць тры класа працоўных з рамесных майстэрняў. Або іншая іерархічная група, звязаная з адукацыяй, напрыклад, рэктар ВНУ і яго студэнты. У адрозненне ад першых трох, чацвёрты медальён тут паддаецца дастаткова упэўненнай расшыфроўцы.

Нягледзячы на дрэнную захаванасць, можна сказаць, што гэта так званая Сава Мінервы, то бок сімвал мудрасці. Ацэньваючы выяву ў цэлым, можна адзначыць, што на ўзроўні архетыпаў выявы відавочна ўяўляюцца злучанымі з працэсам навучання, набыцця ведаў, на што паказваюць сава і кніга. Гродзенскі гісторык Андрэй Чарнякевіч лагічна заўважыў, што вывучэнне гісторыі ўладальнікаў дома, якія ўстанавілі гэтыя дзверы, можа даць ключ да разумення загадкавых рэльефаў.

Ну а зараз вішанька на торце. Сава Мінервы, якая сядзіць на кнізе, з'яўляецца сімвалам ілюмінатаў. Тых самых, з кніг Дэна Браўна! Так-так, гэта эмблема, якая з'явілася ў кнізе «Das verbesserte System der Illuminen» заснавальніка ордэна Адама Вейсгаўпта. Дарэчы, згаданыя вышэй майстар, чаляднік і вучань — гэта тры масонскія ступені, а ілюмінаты і масоны, як вядома, цесна звязаныя паміж сабой.

Фрагмент 32. Гравюра Рашэўскага

Калі спытаць аматараў гарадзенскай гісторыі:

— Якія гравюры Гродна вы ведаеце? — то хор галасоў адкажа:

— Цюндта і Макоўскага!

Тады можна спытаць зноў:

— А гравюра Рашэўскага?

Тут ужо прызадумаюцца і шматлікія дасведчаныя краязнаўцы. Вось таму варта пiарыць гэтую адносна малавядомую, але крутую гравюру Гродна. Канешне, самымі вядомымі гравюрамі, якія паказваюць Горад халмоў, насамрэч з'яўляюцца гравюры Цюндта і Макоўскага. Гэта факт. Першую з іх, нават аўтар той кнігі, з якой узята прэзентуемае тут гравюра, называе знакамітай. Абедзве гэтыя гравюры актыўна выкарыстоўваюцца ў афармленні гродзенскіх будынкаў, кнiг ды шмат чаго яшчэ… I гэта, вядома ж, цудоўна.

Гравюра Рашэўскага.

Але ёсць і іншыя цікавыя гравюры Гродна. Напрыклад вось такая, што захавала для нашчадкаў выгляд горада з каланчы. Зроблена яна па фатаграфіі, у канцы ХІХ стагоддзя, гэта значыць, далёка не такая старая, як гравюры Цюндта i Макоўскага. У вікіпедыі яе аўтарам пазначаны К. К. Случэўскі — некалі вельмі папулярны, а цяпер прызабыты расейскі літаратар. Аднак Случэўскі быў, зразумела, толькі аўтарам дарожных нататак «Па Паўночным-Захадзе Расіі», у выданні якіх змешчана гравюра Гродна, а аўтарам гравюры, па невядомай фатаграфіі, з'яўляўся ілюстратар М. Рашэўскі.

Гэты майстар паходзiў з тэрыторыі былой Рэчы Паспалітай. Ён рабіў высакакласныя ілюстрацыі (i iншыя творы) і адрозніваўся незвычайнай пладавітасцю. Толькі ў папулярным часопісе «Ніва», было надрукавана больш за 1500 ілюстрацый Рашэўскага! Ёсць меркаванне, што Рашэўскі быў адным з найлепшых рускіх гравёраў канца ХІХ стагоддзя. Гравюра Рашэўскага з выявай Гароднi, даволі дакладная, і цікавая хаця б ужо тым, што на ёй прадстаўлены многія значныя і страчаныя аб'екты. Некаторыя з іх аўтар падпісаў, зрабіўшы «расшыфроўку» гэтай старадаўняй выявы.

Фрагмент 33. Хто стварыў шэдэўр? Трохі аб будаўніках гродзенскага езуіцкага касцёла

Гродзенскі касцёл ордэна езуітаў, які шмат гадоў таму стаў фарным, гэта значыць галоўным каталіцкім храмам Гродна, па прызнаю многіх спецыялістаў з'яўляецца выдатным помнікам барока, годным стаяць у адным радзе з лепшымі ўзорамі стылю ва Усходняй Еўропе. Тым больш дзіўнай, на фоне падобных фактаў, выглядае малавывучаная гісторыя храма. У той момант, калі аўтар піша гэтыя радкі нават абсалютная большасць лепшых гродзенскіх краязнаўцаў не зможа назваць архітэктара, які падарыў нашчадкам гэтую жамчужыну барока, адначасова стрыманы і раскошны храм, дзіўны ў сваёй кампазіцыйнай гармоніі і мастацкай выразнасці.

Гарадзенскі езуіцкі касцёл. Фота аўтара.

Па-за ўсякім сумневам, пытанне мае патрэбу ў дадатковым вывучэнні.

Аднак сёе-тое можна меркаваць і нават сцвярджаць ужо зараз.

Вядома, што езуіцкі храм Францішка Ксаверыя будаваўся ў другой палове XVII стагоддзя. Першапачаткова храм езуітаў меў нямала агульнага з гарадзенскім касцёлам дамініканаў. Вядомыя абрысы верхніх ярусаў веж езуіцкага храма, якія прывабліваюць погляд сваімі увагнутымі формамі, з'явіліся, як лічыцца, у другой палове XVIII стагоддзя і, тэарэтычна, маглі быць творам кагосьці з прыдворных саксонскіх архітэктараў. Зрэшты, адукаваныя айцы езуіты маглі, тэарэтычна, самастойна скласці праект. Падобная здагадка суцэль дарэчна і ў выпадку першапачатковага праекту храма, фасад якога быў больш аскетычным і стылістычна блізкім да помнікаў так званага сармацкага барока.

Але акрамя гіпотэз можна агучыць і некаторыя імёны ўдзельнікаў будаўніцтва. Дакладна вядома, што ў будаўніцтве езуіцкага храма, відаць, менавіта касцёла Францішка Ксаверыя, прымаў удзел вопытны мясцовы спецыяліст, майстар гродзенскага будаўнічага цэха па імені Томаш Пярсіцкі.

Мабыць, яго навыкі ўсё ж былі не зусім дастатковыя, таму што праца гродзенца падвергнулася крытыцы нейкага прыезджага італьянца, якім, на думку польскага гісторыка архітэктуры Пятра Ямскага, мог быць прыдворны архітэктар Сапегаў, Фрэдыяні. Меркаваная крытыка Фрэдыяні, які, як лічыцца, удзельнічаў у пабудове віленскага касцёла Пятра і Паўла, робіць яго адным з верагодных удзельнікаў будаўніцтва ў гарадзенскіх езуітаў.

Фрагмент 34. Міфы гродзенскага краязнаўства: Давыд Даўмонтавіч і ўсе-усе-усе

Краязнаўчыя міфы, якія жыхары і госці горада Гродна могуць пачуць падчас экскурсій па цудоўным Горадзе халмоў, надзвычай жывучыя. Базуюцца яны як на зусім неабгрунтаваных звестках, так і на больш-менш пераканаўчых у свой час навуковых працах, дадзеныя якіх пазней былі абвергнутыя, што, вядома ж, не перашкодзіла ўкаранёным міфам жыць далей.

Паспрабуем разгледзець некаторыя міфы.

Аўтар пачне з аднаго са сваіх любiмых міфаў. «У бернардынскім касцёле Гродна знаходзіцца 12 партрэтаў дзеячоў ВКЛ на паўночным баку галоўнага нефа і 12 апосталаў на паўднёвым». Пацешна, але з кожнага боку не 12, а 19 выяваў, у гэтым лёгка пераканацца проста падняўшы галаву і пералічыўшы нішы з жывапіснымі партрэтамі. «Можа апосталаў і дзеячоў усё ж 12, а астатнія намаляваныя персанажы не ў лiк» — запярэчыць хто-небудзь. Партрэты з бернардынскай галерэі па-за ўсякім сумневам маюць патрэбу ў дадатковым вывучэнні, аднак у шэрагу з паўночнага боку, там дзе, паводле міфа, павінны быць дзеячы ВКЛ, дакладна знаходзяцца Хрыстос, апосталы Пётр і Павел. Іх партрэты размешчаны бліжэй за ўсё да алтара. Увогуле, нешта ў папулярным міфе не працуе, як не круці. Дарэчы, 12 апосталаў сапраўды намаляваны над праёмам апсіды, дзе змешчана сцэна Унебаўзяцця Дзевы Марыі, аднак пра гэта звычайна не пішуць у нататках турыстычных сайтаў. Аўтарам фрэскі называюць значнага беларускага жывапісца Пятра Сяргеевіча.

Яшчэ адзін міф абвяшчае: «У Баторыеўцы жыў Стэфан Баторый». Ну што ж, гучыць даволi лагічна. Але не, дадзенае сцвярджэнне — міф. Аўтарытэтныя польскія даследчыкі Яцэк Ямскі і Пшэмыслаў Баравік надалі дастаткова ўвагі вывучэнню гродзенскага палаца, вядомага як Баторыеўка. Іх даследаванні паказваюць на іншы перыяд будаўніцтва рэзідэнцыі, якую, паводле Ямскага, узводзілі прадстаўнікі магутнага роду Сапегаў, у XVII стагоддзі. Зразумела, можна меркаваць уключэнне фрагментаў больш ранніх пабудоў, часоў Стэфана Баторыя, у новы будынак, асабліва калі гаворка пра скляпы, але нават у гэтым выпадку звязваць іх з Баторыем няма падстаў. Даследчыкі вылучаюць розныя версіі адносна паходжання легенды, і некаторыя гіпотэзы гавораць аб тым, што міф аб прыналежнасці Баторыю можа ісці ад саміх Сапегаў, аднак, на думку аўтара, больш верагодна, што ён запушчаны міжваеннымі польскімі гісторыкамі. Варта адзначыць, што нават у апошнім выпадку баторыеўскай легендзе ўжо прыблізна сто гадоў, і яна відавочна працягне жыць і далей.

Наступны міф такі: «Стары замак пабудаваў архітэктар Санці Гучы». І зноў, для таго, каб казаць аб гэтым як пра факт няма падстаў. Тут можна не пісаць шмат тэксту, а толькі заўважыць, што Санці Гучы, тэарэтычна, мог удзельнічаць у будаўнічых працах у Гродне, напрыклад, у якасці скульптара, але казаць тут трэба толькі пра гіпотэзу, а не даказаны факт.

Ну і, вядома ж, аўтар не забудзецца згадаць Давыда Гарадзенскага. Яго біяграфія, якая падаецца турыстам экскурсаводамі, ледзь не цалкам складаецца з міфаў. Сцвярджаецца, што Давыд пахаваны ля Каложы, хоць для падобнай легенды ўвогуле няма ніякіх падстаў, што Давыд быў непераможны ў бітвах з крыжакамі, хоць у Хроніцы Пятра з Дусбурга згадваецца здабыча, адбітая ў атрада Давыда. Акрамя таго, часцяком Давыда называюць Даўмонтавічам, гэта значыць сынам пскоўскага князя Даўмонта. Менавіта так палкаводзец названы і на пастаменце гродзенскага помніка: каменны Давыд, падобны на шахматную фігурку, трохі стомлена глядзіць у бок вуліцы Замкавай, як бы чакаючы з'яўлення новых атрадаў сваіх ворагаў крыжакоў, хоць з'явіцца тут могуць толькі іх аддаленыя нашчадкі — нямецкія турысты.

Кропкі над «i» у гісторыі з Давыдам дапамагае расставіць Пскоўскi першы Летапіс.

Пасля апісання смерці князя Даўмонта ні аб якіх яго дзецях і тым больш іх праўленні гэты дакумент не паведамляе. Замест гэтага гаворыцца аб Барысе пасадніку, гэта значыць выбарным кіраўніку горада, які займаецца добраўпарадкаваннем Пскова, у прыватнасці, узводзіць «стену плитяну от святого Петра и Павла к Великой реке». Неўзабаве Барыс сканаў.

Праз 11 гадоў пасля смерці Барыса ў Пскоў прыязджае «великий князь Юрий», мабыць, Юрый Данілавіч, унук Аляксандра Неўскага. Аб уласных кіраўніках Пскова ў гэты момант нічога не паведамляецца. У гэты ж год, немцы напалі на Пскоў, якраз, калі Юрый знаходзіўся ў горадзе, тым не менш пскавічы паслалі «к Давыду князю в Литву», які прыехаў і, разам з пскавічамі, разбіў немцаў. Пасля гэтага паведамлення летапісец удакладняе, што князь Юрый з'ехаў, то бок, па сутнасці, уцёк, у Ноўгарад. Аднак у тым жа годзе немцы вярнуліся, відавочна жадаючы ўзяць рэванш. Летапісец зноў падкрэслівае нягодныя паводзіны Юрыя «а князь велики Юрьи и новогородци не помогоша». У гэтым жа 1323 немцы зноў напалі на Пскоў выкарыстоўваючы караблі і пры гэтым «убиша посадника Селила Олексинича». Такім чынам, мабыць, менавіта гэты Селіл і быў пасаднікам, кіраўніком Пскова.

Пскавічы ў чарговы раз паслалі да князя Юрыя ў Ноўгарад, аднак Юрый зноў падвёў пскавічоў, затое на дапамогу гораду прыйшоў ізборскі князь Астафей (Яўстафій), які выдатна пакалашмаціў немцаў, і пасля гэтага падаспеў і Давыд са сваімі людзьмі, пасля чаго ўнёс свой уклад у перамогу над агульнымі ворагамі.

Праз некалькі гадоў, як паведамляе летапіс, пскавічы выбралі князем Аляксандра Міхайлавіча, вялікага князя цвярскога.

Падводзячы вынік, можна сказаць, што летапіс не паведамляе аб нейкіх спадкаемцах Даўмонта, а тытулам князя, акрамя Давыда, у тэксце называюцца і іншыя людзі, да якіх пскавічы звяртаюцца за дапамогай супраць немцаў. Давыд сапраўды, гэтак жа як іншыя згаданыя князі, выступае саюзнікам Пскова супраць немцаў, якія з'яўляюцца і яго ворагамі, але ніякіх падстаў казаць аб тым, што ён дзейнічае як пскоўскі князь няма. Мяркуючы па дадзеных летапісу, пасля Даўмонта ў Пскове кіруюць пасаднікі, пакуль пскавічы не абіраюць князем Аляксандра Міхайлавіча. Тут нават можна выказаць сумнеў у тым, што пскавічы звалі менавіта Давыда Гарадзенскага, бо згадваецца толькі Літва, але не Гародня, а ў Літве, тэарэтычна, мог быць і не адзін князь Давыд. Тым не менш, чалавек вядомы зараз як Давыд Гарадзенскі быў лепшым, ці, калі выказацца больш сціпла, адным з лепшых палкаводцаў у часы Гедыміна, і таму менавіта яго ўдзел у дапамозе Пскову выглядае лагічным.

Такім чынам, паходжанне ад Даўмонта і княжанне Давіда ў аддаленым Пскове, падчас якога ён наштосцi «падзарабляе» кашталянам гродзенскага замка — міф, мабыць запушчаны расійскімі гісторыкамі яшчэ ў XIX стагоддзі. Значна больш пераканаўчай гіпотэзай аб паходжанні гродзенскага ваеначальніка будзе версія з яго гродзенскімі каранямі, напрыклад, можна меркаваць, што ён нашчадак гродзенскіх князёў Усеваладковічаў. Так ці інакш, дарэчы меркаваць, што Давыд быў удзельным князем у ВКЛ, што і тлумачыць княскі тытул, прыпісаны яму пскоўскім летапісцам.

Развянчанне краязнаўчых міфаў — безумоўна па-свойму займальны занятак. Аднак аўтар упэўнены, што і праз дзясяткі гадоў пасля выхаду яго кнігі гістарычныя міфы Гродна будуць жыць у свядомасці некаторых аматараў гродзенскай даўніны. Што ж можа быць больш устойлівым, чым гарадскія легенды, мабыць, толькі самі гарады.

Фрагмент 35. Каралеўскія дамы задавальненняў у Гродне

У межах горада Гродна, жадаючыя могуць знайсці аб'екты з вельмі інтрыгуючымі назвамі. Гэтыя старажытныя пабудовы можна называць: каралеўскія дамы задавальненняў. За яркімі ярлычкамі хаваюцца, зрэшты, добра знаёмыя аматарам гродзенскай даўніны невялікія асабнякі, якія знаходзіліся ва ўласнасці апошняга караля польскага і вялікага князя літоўскага Станіслава II Аўгуста, вядомага таксама пад больш свойскім імём кароль Стась.

Афіцыйна гэтыя аб'екты называюцца сядзібамі: сядзіба Станіславова, сядзіба Аўгустова (тут каралеўскі палац не захаваўся) і сядзіба Панямунь, але чаму ж, у такім выпадку, іх можна называць дамамі задавальненняў? Паспрабуем разабрацца ў гэтым пытанні.

Дамамі задавальненняў, на нямецкай «Lusthaus», звалі невялікія, звычайна загарадныя рэзідэнцыі знацi, прызначаныя для жыцця ў больш сціплых умовах, удалечыні ад велізарных двароў пры галоўных палацах. Тут манарх ці ўплывовы саноўнік мог правесці час у вузейшым коле, адпачыць ад мітусні, паглядзець спектакль прыдворнага тэатра, а таксама і аддацца тым самым задавальненням, аб якіх падумалі некаторыя чытачы, прачытаўшы загаловак дадзенай нататкі.

Па звестках адмыслоўцаў, вядомы ў Варшаве палац «Крулякарня», суцэль падыходны, па сваіх характарыстыках, для пераліку дамоў задавальненняў, быў нейкім элітным бардэлем у часы караля Стася. У гэтым доме пражывала палюбоўніца Станіслава Аўгуста, балерына Кацярына Тамацiс, жонка авантурыста Карло Тамацiса. Гэтая дама фігуруе нават у мемуарах Казановы, які высока ацаніў яе прыгажосць, але меў скептычнае меркаванне аб яе здольнасцях танцоркі.

Станiславова.

Можа быць Станіслаў Аўгуст пасяліў якую-небудзь палюбоўніцу і ў адной з гарадзенскіх сядзіб?

Мемуарыст Ян Дуклан Ахоцкі ўспамінае аб тым, што ў Гродне, падчас апошняга сейма Рэчы Паспалітай, які праходзіў у 1793 годзе, задавала моду французская фаварытка караля, нейкая маркіза Лулі.

З дзённіка графа Безбародкі вядома, што першым візітам, які кароль зрабіў пасля свайго адрачэння ад прастола ў 1795 годзе, быў візіт у сядзібу Станіславава. Ведаючы аб гэтым так і хочацца выказаць здагадку, што апошні кароль шукаў суцяшэння ў абдымках якой-небудзь маладой прыгажуні, якая жыла ў той сядзібе.

Зрэшты, вядома таксама, што падчас пражывання ў Гродне, побач з палонным расійскай імператрыцы Кацярыны II была яго фактычная жонка Эльжбета Грабоўская, а сам былы ўладар Польшчы і Літвы часцяком знаходзіўся ў цяжкім псіхічным стане, нярэдка адчуваў фізічныя недамаганні і быў ужо даволі пажылым чалавекам, нават па сучасных мерках.

Ці былі сапраўды гродзенскія сядзібы караля зацiшкамі для кахання фрывольных дам і кавалераў XVIII стагоддзя? Даследчыкам яшчэ ёсць над чым папрацаваць, каб добра асвятліць гэтае пытанне.

Аднак несумненна, што гэтыя загарадныя палацы можна называць дамамі задавальненняў.

Вельмі блізкім і часцяком сінанімічным паняццем з'яўляецца «Lustschloss» на нямецкай або на французскай «maison de plaisance», гэта значыць, па сутнасці, тыя ж самыя дамы задавальненняў, што пазначаныя як «Lusthaus».

Для маркіравання гродзенскіх каралеўскіх сядзіб лэйблам «дом задавальненняў» дарэчы выкарыстоўваць архітэктурную тыпалогію, мастацтвазнаўчы аналіз і звесткі аб заказчыках будаўніцтва.

Гэта невялікія асабнякі, размешчаныя ў дастаткова маляўнічых мясцінах, пабудаваныя для караля польскага і вялікага князя літоўскага. Дадзеныя звесткі ўжо дазваляюць класіфікаваць будынкі як «maison de plaisance». Найбольш ярка, сярод усіх гродзенскіх сядзіб караля, рысы дома задавальненняў выяўлены ў палацы сядзібы Панямунь. Асабняк меў самае маляўнічае размяшчэнне, а акрамя таго, адмысловую аглядную альтанку, у кітайскім стылі, уладкаваную прама на даху. Выкарыстанне розных архітэктурных рашэнняў з мэтай стварэння пляцовак, зручных для агляду наваколляў, было характэрнай прыкметай будаўніцтва «maison de plaisance». Адмысловыя аглядныя «вежкі» маюцца, напрыклад, у веймарскім Бельведэры, палацы Фаварыт у Людвігсбургу, палацы Фаварыт у Раштаце, і іншых падобных рэзідэнцыях.

Асаблівае значэнне гродзенскім дамам задавальненняў надае тое, што гэта найрэдкі прыклад такіх аб'ектаў, якія належалі польска-літоўскім манархам. Аналагамі для іх можа служыць, да прыкладу, Белы дамок у Лазенках, ды і сам лазенкаўскі Палац на вадзе нясе ў сабе рысы «maison de plaisance».

Фрагмент 36. Карона Вітаўта

Завяршыць гэтую кнігу аўтар хацеў бы аповедам пра падзеі таго ж перыяду, у які здарылася гісторыя, узятая для пралога, то бок тут мы не будзем уцякаць далёка ў мінулае, а застанемся ў XXI стагоддзі. Хоць, не баючыся таўталогіі, можна тут заўважыць, што перадгісторыя гісторыі адбылася яшчэ ў XV стагоддзі.

Як вядома, незадоўга да сваёй смерці Вітаўт Вялікі выношваў планы каранацыі, гэта значыць хацеў прыняць каралеўскую карону, каб пры гэтым, у пэўным сэнсе, зраўняцца з каралём Ягайлам, які быў фармальным сюзерэнам вялікага князя літоўскага. Праект знаходзіўся, як той казаў, на фінальнай стадыі, але каранавацца Вітаўт не здолеў і неўзабаве памёр.

У Гродне, у 10-х гадах ХХI стагоддзя, з'явілася даволі буйное графіці, якое адлюстроўвае Вітаўта. Яно цiкавае ўжо хаця б тым, што за спіной валадара знаходзіцца Стары замак, аднак гэта Стары замак у часы Баторыя, то бок варыянт, які з'явіўся на свет праз больш за 100 гадоў пасля смерці Вітаўта.

Вітаўт. Графіці ў Гродне. Фота аўтара.

Але ёсць і яшчэ адна займальная дэталь гэтай выявы. На галаве Вітаўта надзета… каралеўская карона. На сваіх кананічных (і, дарэчы, выдуманых мастакамі) выявах, вялікі князь паказваецца ў княжай кароне, ці інакш кажучы, княжай шапцы, але ў Гродне галаву Вітаўта вянчае карона вельмі падобная да польскай каралеўскай. Ці хацеў мастак нешта сказаць падобным выбарам вянца? Сумнеўна, канешне, каб аўтар, якi, як можна меркаваць, памылкова адлюстраваў замак Баторыя за спіной Вітаўта, разбіраўся ў адрозненнях манаршых рэгалій. Але хто ведае… Можа быць гэта падыход постмадэрніста, ці нават метамадэрніста. Ці ж, і гэта вельмі верагодна, аўтар бачыў карціну літоўскага мастака Ёнаса Мацкявічуса, напісаную ў 1930 годзе: на гэтым палатне вялікі князь, насуперак канону больш старых партрэтаў, таксама носіць каралеўскі вянец.

У любым выпадку, можна канстатаваць, што Вітаўт усё ж атрымаў сваю каралеўскую карону, хаця адбылося гэта крыху пазней, чым ён разлічваў.

У фінале дадзенага раздзела і ўсёй кнігі, аўтар заўважыць, што менавіта постаць вялікага князя Вітаўта, які быў таксама князем гродзенскім і берасцейскім, служыць выдатным сімвалам цесных гістарычных сувязяў дзвюх сталіц заходніх абласцей Беларусі.

Вядома ж, не толькі Гродна і Брэст цесна звязаны ў гісторыі важнымі падзеямі, нярэдка як бы падзеленымі паміж гэтымі гарадамі, але і ўся Беларусь, па сутнасці, з'яўляецца дастаткова маналітным, у гістарычным плане, рэгіёнам, населеным людзьмі, чые продкі стагоддзямі жылі на гэтай зямлі і будавалі свае дзяржавы, ад Полацкага княства да сучаснай Рэспублікі Беларусь. І ўсё ж ёсць нешта асаблівае ў двух апорах заходніх беларусаў, Гродзеншчыне і Брэстчыне, краях Белавежскай пушчы і «Бацькі Нёмана», замкаў літоўскіх ўладцаў і рэзідэнцый найбагацейшых магнатаў Рэчы Паспалітай, краях, дзе адбылося столькі памятных падзей, упісаных у гісторыю Еўропы вялiкiм шрыфтам.

Жыццё працягваецца, а значыць і летапіс Захаду Беларусі будзе працягнуты.

Некаторыя крыніцы

Волкаў, Мікалай. Беларуская Чэнстахова. Электронны рэсурс: wouk.livejournal.com

Ямскi, Пётр. Палацы прэтэндэнта на каралеўскі трон. Гарадзенскi гадавiк № 1. 2012

Анисимов, Евгений. Биохроника Петра Великого. Электронный ресурс spb.hse.ru

Асноревский, Евгений. Гродно — столица, которая осталась. 2021

Асноревский, Евгений. Великое княжество Литовское и белорусский национальный миф. 2022

Асноревский, Евгений. Знатные истории: элита Гродно в период XVI — XVIII веков. 2022

Дубенский, Дмитрий. Его Императорское Величество Государь Императоръ Николай Александрович. Том 1. 1915

Венгерова, Полина. Воспоминания бабушки. 2003

Петров, Фёдор. Воспоминания воинов русской армии. 1991

Троцкий, Лев. Советская Республика и капиталистический мир. Часть I. Первоначальный период организации сил. Сочинения. Том 17. 1926

Lindemann, Mary. Liaisons dangereuses: Sex, Law, and Diplomacy in the Age of Frederick the Great. 2006

Gotz, Wolfgang. Das Lusthaus des Saarbrücker Renaissance-Schlosses. 1988

Daudet, Ernest. Les Bourbons et la Russie pendant la Révolution Française. 1886

Bartoszewicz, Julian. Dzieła: Szkice z czasów saskich. T. 7. 1880

Długosz, Jan. Roczniki czyli Kroniki sławnego Królestwa Polskiego. Ks. 10, ks. 11, 1406–1412. 2009

Filipczak-Kocur, Anna. Litewski Trybunal Skarbowy. Studia z Dziejów Państwa i Prawa Polskiego 2002/07

Gorzynski, Sławomir. Radziwiłłowie herbu Trąby — dzieje rodu. 1996

Jelskì, Aljaksandr. Zarys obyczajów szlachty w zestawieniu z ekonomiką i dolą ludu. Tom 2. 1898

Korona, Marek. Krzyz strzalisty oswieconego domostwa ich mościow pp. Sapiehow. 1637

Kosman, Marceli. Litewskie kazania pogrzebowe z pierwszej połowy XVII wieku. 1972

Lopatecki, Karol. Plan rozbudowy Brzescia Litewskiego w swietle «Geometrich Plan der Statt Brzesche in Littawen» z 1657 roku, «Zapiski Historyczne» 74. 2009

Macuk, Andrej. Szlachta wojewodztwa nowogrodzkiego wobec elekcji Stanisława Leszczynskiego i Augusta III w 1733 r. Przegląd Historyczny. Tom 96, z. 1 (2005)

Matuszewicz, Marcin. Pamietniki 1714–1765, Том 1. 1876

Morawski, Teodor. Dzieje Narodu Polskiego W Krotkosci Zebrane: Wydanie Wtore, Том 4. 1877

Niemcewicz, Julian Ursyn. Podroże historyczne po ziemiach polskich między rokiem 1811 a 1828 odbyte. Paryz: A. Franck; Petersburg: B. M. Wolff, 1858 (Paryz: L. Martinet)

Sierba, Michał. Tykocinskie poczatki Orderu Orła Białego. 2013

Галицко-Волынская летопись. Острожский (Хлебниковский) список

Полное собрание русских летописей. Том четвертый. IV. V. Новгородские и Псковские летописи. 1848

Grodno: eine Sammlung von Artikeln aus der Grodnoer Zeitung. 1916

АVАК. Sobranie gosudarstvennykh i chastnykh aktov. 1858. Т. 1. s. — 116

Content

Захад Беларусi: гiстарычны пазл
Яўген Аснарэўскі

Prologo

Кластар 1. Гродна і (або) Брэст

Фрагмент 1. Барацьба за статус альтэрнатыўнай сталіцы ВКЛ

Фрагмент 2. Імперскія крэпасці ў Брэсце і Гродне

Фрагмент 3. Старыя цэнтры Брэста і Гродна

Кластар 2. На прасторах Брэстчыны і Гродзеншчыны

Фрагмент 4. Гісторыя Кронана

Фрагмент 5. З гісторыі Белавежскай пушчы: ад зламанай нагі караля да асаблівай самагонкі

Фрагмент 6. Храм Ваўкавыска і загадка каложскай лапаткі

Фрагмент 7. Пінчукі і стварэнне Вялікага княства Літоўскага

Фрагмент 8. Да пытання сталічнасці Навагародка: аналiз артыкула Т. Банараўскаса

Фрагмент 9. Міндоўг ці Войшалк: хто з іх больш звязаны з Навагрудкам?

Фрагмент 10. 33 патрабаванні Брэсцкай уніі

Фрагмент 11. Гальшанскія прывіды і ўваскрослы падканцлер

Фрагмент 12. Ляхавіцкія гарматы і талерантнасць, якая апярэдзіла свой час

Фрагмент 13. Старая пліта і Рымвіды-Міцкевічы з Лідчыны

Фрагмент 14. Пачвара з Чарнаўчыц

Фрагмент 15. Брэсцкі сейм, літоўская альтэрнатыва і пара несімпатычных магнатаў

Фрагмент 16. Дзятлаўскія Радзівілы: свой супраць сваіх і бойка ў манастыры

Фрагмент 17. Некаторыя факты пра кляштар картэзіянцаў у Бярозе

Фрагмент 18. Творчасць Самуэля Бекера

Фрагмент 19. Напалеон Орда і яго няправільны малюнак

Фрагмент 20. Графіня Марта, Косава, Свіслач і варшаўскі бардэль

Фрагмент 21. Леў рэвалюцыі пра Брэсцкі мiр

Кластар 3. Найбуйнейшы горад на Захадзе Беларусі

Фрагмент 22. Беларуская Гранада

Фрагмент 23. Князь Януш — прыхільнік забароненага кахання

Фрагмент 24. Пра гісторыю гродзенскага піўзавода ў прыватнасці і гродзенскага піваварства ў цэлым

Фрагмент 25. Гродзенская мінералка

Фрагмент 26. Тэатральна-музычныя адкрыцці падскарбія і прадмет нацыянальнага гонару беларусаў

Фрагмент 27. 6 рускіх цароў у Гродне: палонны, палюбоўнік, уцякач, беспанчошнік, натхняльнік і інспектар

Фрагмент 28. Пётр I у Гродне: ваенныя планы, ліст каралеве Англіі і белы мядзведзь

Фрагмент 29. Рэйд французскіх каралёў у Гародню і таемны ліст каралю Швецыі

Фрагмент 30. Прагулка па лютэранскіх могілках, якіх няма

Фрагмент 31. Загадкавыя гарадзенскія дзверы: чалавек з шалямі і сімвал тайнага таварыства

Фрагмент 32. Гравюра Рашэўскага

Фрагмент 33. Хто стварыў шэдэўр? Трохі аб будаўніках гродзенскага езуіцкага касцёла

Фрагмент 34. Міфы гродзенскага краязнаўства: Давыд Даўмонтавіч і ўсе-усе-усе

Фрагмент 35. Каралеўскія дамы задавальненняў у Гродне

Фрагмент 36. Карона Вітаўта

Некаторыя крыніцы