Стэфан Корф

Палескі дыярыуш дывізіі Серакоўскага

© Корф C., тэкст, 2018

© Корф В., малюнкі, 2018

© ПУП «Кнігазбор», 2018

18 ліпеня 1827 года

– Хадзем да нас.

Яе вочы былі глыбокія, чорныя, як калодзеж летнім днём, і такія ж халодныя; рукі плавалі ў танцы хваляў і віроў, даўгія зялёна-блакітныя валасы беглі ручайкамі па шыі, плячах, руках, сцякалі да грудзей ды танклявай таліі; мокрая сукенка аблягала цела, паказваючы амаль усё, што дазволена бачыць наземным жыхарам. Яна не змянілася ні на кроплю.

– Ці я не падабаюся табе? – вусны дзяўчыны здзіўлена прыадчыніліся.

Ян Міхал Ліпініч адчуваў сябе маладым. Не было той стомленасці, не балелі ногі, а зморшчыны разгладзіліся. Старыя шнары на правай руцэ наліліся чырванню. Ён скінуў трэць стагоддзя і зноў быў тым самым дваццацічатырохгадовым уланам, што перакрочыў мяжу багнавага краю. Янка, малады, дужы, аматар двубою і хуткіх коней, а не сталы і стомлены ветэран Ян з процьмай гісторый і загінулых сяброў.

– Не, не! Ты несапраўдная. Ты мана! – змусіў Янка працаваць непаслухмяны язык.

Дзяўчына глядзела на хлопца, як котка на вераб’я, – асцярожна і павольна падкрадалася, каб быць побач, каб адным кіпцюром перабіць шыю маленькай птушцы.

– Ты баішся мяне? – здзіўленне змянілася на ўсмешку. – Як такі моцны і прыгожы ваяр можа баяцца мяне? Я ж маленькая і слабая істота, кожны можа мяне абразіць.

Яна зрабіла крок наперад.

– Ды яны і крыўдзяць, – мяккі дзявочы голас пасуровеў. – Злыя людзі… Яны не глядзяць на мяне, сварацца з-за мяне. Ім толькі адзінае трэба!

Багна зацягвала ногі хлопца, не давала зрабіць і крок.

Журавінавы водар прабіўся да ўлана – дзяўчына апляла яго валасамі, учапілася за ягоную руку, як котка хапаецца за галіну.

– Не… Не трэба… Ты…

– Але ж ты не такі, – зацурчаў голас. – Я ведаю. Ты іншы. Ты абароніш слабую дзяўчыну, ты будзеш клапаціцца пра мне. Праўда, ваяр?

Дзяўчына глядзела на Янку вялізнымі вачамі, што патрабуюць не сумнявацца і верыць. А ён… Ён патанаў у гэтых калодзежах, не мог выбрацца, глядзеў наверх, але не бачыў ні сонца, ні месяца, ні зор. Толькі чорныя кругі вачэй. Водар журавін і верасу цягнуў хлопца яшчэ глыбей, заганяў па пояс у багну.

– Адкажы «так», улан. Я пазнаёмлю цябе з сёстрамі. Яны таксама прыгожыя, але ж я найпрыгажэйшая з іх. Пайшлі да нас, і ты атрымаеш усё: спакой, дабрабыт, багацце. Ты будзеш першым сярод лепшых.

Тонкая халодная рука змяёю абвіла шыю. Зусім блізка: нос амаль кранаўся носа, вусны хлопца былі насупраць вуснаў тваневай дзяўчыны, чорныя вочы глядзелі ў зялёныя. Але ён не адчуваў дзявочых подыхаў, толькі журавіны і верас. Над вухам у яго гучала «Пагадзіся… пагадзіся…».

– Пацалуй мяне… – раскрыліся пунсовыя вусны.

Хлопец абняў тую, што абдымала яго. Вочы – каб бачыць прыгажуню. Вусны – для пацалункаў. Жыццё – дзеля яе… Ён не адчуваў, як крапівою пякуцца зялёна-блакітныя валасы, як сціскае руку змяя, як павекі абляпілі камары – яго рот напаўняўся дрыгвою. Такі знаёмы смак…

19 ліпеня 2011 года

– Адкуль вы едзеце? – шэры чалавек зазірнуў у секцыю плацкарты.

– З адпачынку, Чэхія, Польшча, Аўстрыя.

Па калідоры прапаўзла такса ў бронекамізэльцы.

– Колькі дзён былі?

– Чатырнаццаць, – адказала дзяўчына ў чаканні другога прыходу даўгога сабакі.

– Рэчы купілі якія? Электроніка, адзенне, упрыгожванні? – ацаніў плацежаздольнасць шэры чалавек.

– Толькі іконы схавалі, – перавярнуўся на другі бок хлопец на верхняй палічцы.

– Дурань! – кінула дзяўчына.

Такса прабегла ў адваротны бок з карункавымі майткамі ў зубах.

– Зараз з рэчамі на выхад і ў залу – даваць пісьмовае тлумачэнне, – пасуровеў шэры.

– Ды гэта ён жартуе дрэнна. Нічога не набывалі.

Сувеніры, алкаголь, цішоткі, – незаўважна падпіхнула яна заплечнік пад лаву.

– На якую суму?

Такса прайшла за мытнікам на задніх лапах.

– На якую суму, пытаю.

– А, так, даляраў, мабыць, дваццаць.

– Забароненае нешта везяце? Наркотыкі? Зброю? – недаверліва спытаў мытнік.

Такса зайшла на пярэдніх лапах у секцыю.

– Дзень добры, шаноўнае панства. Не жадаеце піва, ці яшчэ чаго пакрапчэй? – спытала яна басам.

– Дзевушка, вы чуеце? – мытнік памахаў далонню.

– Не… Так… Э… Чую. Не, не вязём, толькі сувеніры, – не адрываючы погляду ад сабакі, адказала дзяўчына.

– Добра. Шчаслівай дарогі, – вымавіў адточаную фразу шэры чалавек.

Такса павярнулася і пайшла за мытнікам.

– Калі надумаеце, я буду ў першым вагоне, – кінуў на развітанне сабака.

– Угумц, – адказаў заплечнік.

Дзяўчына заплюшчыла вочы і паабяцала ў наступны раз каштаваць у Празе кексы толькі з разынкамі. Заплечнік з ёй згадзіўся.

20 ліпеня 1794 года

Фарба добра кладзецца на сухую, пасівелую дошку, запаўняе шчыліны, чапляецца за дрэнна адпаліраваную паверхню і цячэ ўніз. Трэба заўсёды пачынаць фарбаванне зверху, як мага больш вузкімі кавалкамі, асцярожна наносіць слой за слоем па перыметры, лавіць пэндзлем кроплі падцёкаў, што спрабуюць збегчы на чыстае, і вяртаць іх назад, уверх, пасля кожных трох-чатырох локцяў злазіць з драбінаў, цягнуць іх далей, ізноў забірацца па драўляных жэрдках з пэндзлем у зубах. Але вынік будзе таго варты.

Ойча Серафім зрабіў некалькі апошніх мазкоў і паглядзеў уніз.

– Гэй, Кромша, ты дзе? Казаў табе – не адыходзь далёка.

На кліч выбег малы хлопец.

– Пгабачце, дзядзечка, я побач быў.

– Ведаю я тваё побач. Ізноў па яблыкі лазіў, гультай? Давай, трымай знізу, – святар павольна апусціў вядро.

Хлопец схапіў яго за прывязаную да ручкі вяроўку і паставіў на зямлю.

– Не, дзядзечка, мяне Пегык зваў на дагогу. Там, казаў, жаўнегы ідуць.

– Якія жаўнеры яшчэ? – злез з лесвіцы святар.

– Нашыя, казаў.

Ойча ўздыхнуў і ўзваліў драбіны на плечы.

– Нашыя, нашыя… А якія, Кромча? Па зямлі сваякі, па мове чы па веры? Дапамажы… – ён развярнуў лесвіцу. – Усе нашыя, насамрэч, хлопча. Дык якія там войскі?

– Палякі, дзядзечка, – падтрымаў хлопец.

– Каронныя войскі, значыцца. Мабыць, і літвіны недзе побач… Паварочвай… Ды не ў гэты бок!

Яны паставілі драбіны побач з нефарбаванай сцяной. Ойча Серафім залез уверх і заняўся пераўтварэннем шэрай, абпаленай сонцам драўніны ў бліскучую блакітную паверхню. Хто там, сярод жаўнераў, куды яны ідуць, колькі чалавек вернецца дадому?

– Кромша, залезь на яблыню ля царквы.

– Але, дзядзечка, вы ж забаганілі… – разгубіўся малы.

– Сёння дазваляю. Але будзеш сядзець ціха і глядзець за наваколлем. Калі нехта сюды накіруецца – маланкай да мяне, зразумеў? – балансаваў на прыступках святар.

Шэрагі вайскоўцаў рухаліся паўз платы і хаты. Тысячы чалавек падымалі пыл з гасцінца, тысячы капытоў пакідалі адбіткі падкоў на зямлі, сотні колаў рэзалі вузкі шлях на кавалкі. Ішла трэцяя гадзіна маршу, і натоўп стомлена гудзеў. Вясёлыя баявыя спевы кінулі з гадзіну таму, і людзі размаўлялі паміж сабой – проста, па-суседску. Быццам ідуць яны на кірмаш, выбіраць новы літы пояс ці маладога парсюка, абмяркоўваюць апошні сеймік ці кошт на збожжа ў гэтым годзе. Ідуць на свята, дзе кожны – заможны ці жабрак, малады ці стары, каталік, праваслаўны, уніят ці мусульманін – знойдзе сабе месца.

– Хлопча, гэта якая вёска?

Ля плота спыніўся малады ўлан у блакітным мундзіры. Смуглы загарэлы твар добра паголены – ні вусоў, ні барады. Дзіда, што вісела на правым баку каня, абкручана жоўтымі ды блакітнымі стужкамі, якія на канцы ўтваралі невялікі сцяг.

– Хмелева, пане.

– Добра. А дзе ў вас царква? Далёка?

– У канцы вёскі, пане. Яблык не паспееш з’есці, пакуль ісці будзеш. А васпан на кані – то яшчэ хутчэй.

Улан кінуў хлопчыку зацукраваны абрыкос і рушыў далей.

– Базыль, давай хутчэй, пакуль там людзей не зашмат набілася.

– Рушу, Янка, – другі ўлан падагнаў свайго каня.

На двары ля царквы адпачывалі з дзясятак пехацінцаў гвардыі кароннай. Яны адганялі ад будана стрэльбаў хлопчыка, што круціўся побач і спрабаваў памацаць то карабін, то шаблю, то ладунку. Ля сцяны стаялі драбіны, вымазаныя ў блакітную фарбу.

Пяцёра ўланаў прывязалі коней да яблыні і ўвайшлі ў расчыненыя дзверы царквы. Днём свечкі не запальваліся, і сонечны свет вольна запаўняў праменямі будынак праз мутнае шкло ваконцаў, наўмысна асвятляючы ці хаваючы іконы. Пахла ёдкім ладанам і сасновай смалою.

– …і Святага Духа. Амэн. Ідзі, раб Божы, – адпраўляў еўхарыстыю ойча Серафім.

Уланы падышлі да алтара, але не перахрысціліся і сталі чакаць, пакуль святар скончыць з пехацінцамі.

– Святы ойча, мы хочам пакланіцца Маці Божай Чанстахоўскай перад далёкім паходам.

– Добра, але ж я раю вам паспавядацца, хай і няшмат часу, – павёў ён уланаў да нішы, што была злева ад алтара.

На якасным спісе іконы Божая Маці трымала на руках маленькага Ісуса, як самы вялікі скарб. Хрыстос жа сваім скарбам выбраў Кнігу. Адзенне іх было ўсеяна лілеямі. На твары жанчыны адбіліся сляды цяжкага шляху іконы ад Рыма да Чанстаховы – нават гэта мастак пастараўся перанесці на спіс. Янка ўзгадаў, як ў дзяцінстве адправіўся з бацькам і дзедам да чанстахоўскага манастыра. У старога Ліпініча балела рука, параненая ў бойках за канфедэрацыю, і ён вельмі спадзяваўся, што святая выява ацаліць. Янка тады яшчэ верыў у цудадзейнасць малюнкаў. Але потым дзед памёр. Памёр праз дзень, як яны вярнуліся ў свой маёнтак пад Камянцом. І Янка аддаў перавагу шаблі перад Бібліяй.

– Дзеля чаго вы хочаце прасіць бласлаўлення ў Божай Маці? – запаліў лампадку ойча Серафім.

– Каб моцна біць расейцаў. Каб дала сваю падтрымку і дазваленне гнаць іх аж да самай Масквы, – перахрысціўся Янка.

– Ды каб пакінуць іх у гэтай зямлі, – падтрымаў Базыль.

– Прабачце, панове, але на гэта вам бласлаўлення ніхто не дасць, – задзьмуў лампадку святар.

Уланы са здзіўленнем глядзелі на адыходзячага чалавека ў чорнай рызе. Што благога яны сказалі? Янка разгублена кінуў у след:

– Святы ойча, нібы біць ворага Радзімы – гэта грэх?

– Біць людзей – грэх… – святар збіраў прылады для еўхарыстыі.

– Гэта не людзі, гэта д’яблы ў чалавечым абліччы! Яны прыйшлі забраць апошняе ў нас, адрэзаць яшчэ адзін кавалак ад цела Радзімы. Яны… Яны служаць бабе ды маскоўскаму патрыярху, што жадаюць толькі крыві і полымя нашай краіне.

– Гэта таксама людзі. Такія ж хрысціяне, як і вы. Такія ж дзеці Божыя, як і тыя, што праходзяць міма гэтай царквы сёння.

– Не раўняйце нас з імі! – напалову выцягнуў шаблю Базыль. – Яны – праваслаўныя.

– Я – таксама… – адказаў святар.

– Але… Дык, можа, пагэтаму вы адмаўляеце нам у бласлаўленні? Можа, вы і жадаеце, каб расейцы хутчэй прыйшлі? – паклаў руку на шаблю Янка.

– Дурныя вы, бо маладыя. Я не жадаю тут расейцаў. Я не жадаю тут палякаў. Я не жадаю тут нікога. Гэтай вёсцы гора хапае і так. Учора памёр Язэп Вірны, яго затаптаў бык. Бласлаўлю я на забойства гэтага быка? Не, бо гэта Божая істота, якая таксама жадае жыць, хай нічога і не разумее. Мы забіваем жывёл, у якіх няма душы, і то нам потым няёмка. А вы хочаце, каб Божая Маці дапамагала забіваць людзей, такіх жа, як вы? Не прымушайце святых абліваць сябе крывёй дзеля вашай забавы. І апусціце шаблі, гэта святое месца. Мяне вы імі не напужаеце, я быў і пры Бары[1], і пры Таргавіцах[2]. Я бачыў шмат чаго з абодвух бакоў.

– Прабачце… – пасунуў пояс з шабляй Базыль. – Але…

– Святы ойча, а дасць Божая Маці сваё бласлаўленне на цяжкі шлях? Абароніць нас ад благога і… і дапаможа вярнуцца дамоў? – кінуў манету ў ахвяраванне Янка.

На двары царквы жаўнеры збіралі зброю пасля кароткага прывалу.

– Дзядзечка, а вазьміце мяне з сабою біць маскалёў.

– Як зваць? – адвязваў каня ўлан.

– Усе мяне клічуць Кгомша. Вазьміце, у мяне нават куля ёсць. Во! – хлопчык паказаў свінцовы шарык.

– Адкуль яна ў цябе?

– А вы нікому, дзядзечка, не скажаце?

Шэрагі жаўнераў праходзілі міма царквы. Блакітная фарба кроплямі застыла на сярэдзіне сцяны («Трэба будзе перафарбоўваць», – меркаваў святар). Тысячы мундзіраў збіралі на сябе пыл вясковай дарогі. Яны ішлі, як на свята, дзе кожны, селянін і шляхціч, купец і сенатар, знойдзе сабе смерць.

21 ліпеня 1993 года

– …з вёскі я, да бабулі прыехаў, – выцер нос рукавом хлопчык.

Сухі дзядуля пазіраў на нечаканасць, што напаткала яго якраз у час падвячорка. Пацёртая куртка, хутчэй за ўсё старэйшага брата, звісала з плеч, гумавыя боты даходзілі аж да калена, а ў даўгіх валасах заблыталася ігліца.

– Шмат жаб’юкоў напаткаў? Дай глянуць?

Хлопчык працягнуў плецены круглы кошык, у якім ляжалі некалькі падбярозавікаў, лісічкі, даволі вялікая сям’я сыраежак і некалькі грыбоў, што вырашылі застацца інкогніта для хлопца.

– Гэта бабці маёй, гэта суседцы… – дзядуля запусціў руку ў грыбы.

– Не дам, гэта маё. Сабе самі збірайце, – схаваў здабычу за спіну хлопец.

– Бач які. Дзяліцца не хоча. Ты б усё роўна гэтыя дома выкінуў. Не ведаеце вы, як смачна прыгатаваць пяркожаў. Яшчэ і старых не паважае, – зазірнуў цераз падлеткавае плячо дзядуля. – Давай я табе распавяду тры казкі, а ты мне за гэта дасі тры жаб’юкі.

– А можа, лепш шлях да вёскі пакажаце?

– А можа, і пакажу…

Стары ведаў усе сцежкі ў гэтым лесе. Чорнае дрэва, сто крокаў да маліны, улева, пакуль не ўвапрэшся ў буяк, абысці бервяно, якое засялілі імхі, тры крокі ўбок (каб не наступіць у скарбніцу вавёркі), яшчэ пяць дзясяткаў крокаў на поўдзень…

– Дык вось, – стары ўзяў у рукі першы грыб, жоўты, як сонейка. – Жыў на вялікай гары стары цмок. Калі ён быў малы, усе навакольныя вёскі шкадавалі яго, прыносілі ежу ды дапамагалі па гаспадарцы. А цмок рос і рос, і было яму ўсяго мала. Бараны і быкі, золата і каменне, прыгожыя дзяўчаты і магутныя хлопцы – ён жадаў больш. І пачаў цмок захопліваць наваколле: вёскі, мястэчкі, гарады, палі, рэкі ды азёры. Тыя, што выходзілі супраць жахлівай пачвары, больш не вярталіся дадому. Пралятаў ён аднойчы над гэтымі мясцінамі і ўбачыў вялізнае возера, што памерамі сваімі з морам спрачалася. Вада ў ім была зялёная-зялёная, шчыльная, што на локаць нічога не відаць. Здзівіўся цмок ды прызямліўся на бераг, побач з мядзведзем, што вудзіў рыбу. Спытала тады лятаючая істота істоту бурую: «Чаму возера гэтае такое зялёнае, нібы не з вады зроблена? Там, адкуль я прыляцеў, уся вада брудна-блакітная, як восеньскі небасхіл». Мядзведзь зачарпнуў вады з возера, дзьмухнуў на яе, і поўсць яго пакрылася інеем, а ў лапе з’явіліся зялёныя крышталі. «Гэта не простая вада. Гэта – вадкі смарагд. Яшчэ малады, толькі нарадзіўся», – адказаў мядзведзь і кінуў крышталі ў ваду. Узрадаваўся цмок – гэта ж столькі смарагду! Ён зможа абкласці сваю гару поўнасцю, зробіць смарагдавы ложак, вялізны каток… Набраў ён крылом вады як мага больш, удыхнуў мацней і як дзьмухнуў на зялёную вадкасць, аж дым з ноздраў вырваўся. Вада зашыпела і ператварылася ў пару.

«Што ты мне лжэш, мядзведзь? Як ты ператварыў ваду ў крышталь? Адказвай, а не то я спалю ўсё наваколле, а цябе жывога скіну з самага небасхілу, і ляцець ты будзеш тры дні да зямлі, дзе цябе і расплюшчыць. Адказвай!» – вар’яцкім голасам праракатаў цмок. Уздыхнуў мядзведзь, дастаў вуду і закінуў яе ў ваду. «Ты, цмок, вялізны і магутны. Калі скінеш мяне, я закрыю свой гештальт пра палёты, а ты так і застанешся без смарагдаў. Давай зладзім спаборніцтва: хто больш рыбы навудзіць. Калі ты пераможаш, я распавяду, як ваду ў крышталі перарабляць. Калі я – ты зляціш з гэтай зямлі і ніколі не вернешся». Раззлаваўся цмок, схапіў мядзведзя ды падняў над зямлёю. А той нават вуды не выпусціў. Зразумеў тады цмок, што сілаю і жорсткасцю нічога ад ляснога жыхара не даб’ецца, і згадзіўся на спаборніцтва.

Кінуўся цмок у возера і давай рыбу вудзіць. Хвастом раз – і тры карпы на бераг адразу. А мядзведзь у гэты час вудай маленькага акуня выцягне ды побач пакладзе. Цмок кіпцюрамі хваць – і вялізнага сама выцягнуў, а буры з берага толькі новага слімака на кручок насаджвае. Праз гадзіну ля цмока вырасла гара вышэй за елкі, што раслі побач. «Ну, хітрун, мая перамагла! Распавядай!» – узрадаваўся цмок. Паглядзеў мядзведзь панура на чатырох рыбін, што злавіў сам, і пачаў: «Твая праблема ў тым, што ты надта гарачы. Смарагды робяцца ад холаду, а ты іх выпарваеш. Таму трэба дзьмухаць вельмі халодным паветрам». – «Значыць, мне трэба ў снезе зваляцца, каб крышталі выплаўляць?» – здзівіўся цмок. «Я шмат бачыў на гэтай зямлі і ведаю, што калі зімою зашмат часу ў лесе паблукаеш, змерзнеш, дык потым толькі гарачэйшы сам становішся. Трэба табе зрабіць наадварот. Ляці да сонца і трымайся ля яго, пакуль з ноздраў іней не пойдзе, і вяртайся…» Не даслухаў яго цмок і ўзляцеў. Махаў ён крыламі так моцна і хутка, як ніколі. Падымаўся вышэй і вышэй, пакуль зусім не знік на небасхіле.

Дзядуля схаваў грыб у левую кішэню.

– А што было потым? – спыніўся хлопчык.

– Нічога асаблівага. Мядзведзь сабраў рыбу ў вазок, што стаяў побач, і пакаціў дадому, а цмок ператварыўся ў сузор’е. Кажуць, у апошні час ён вернецца і пераўтворыць усю ваду на зямлі ў смарагды ды лалы.

– А як жа тады на раку хадзіць? – хлопец падхапіў буяк з зямлі.

– Не хутка гэта будзе… А цяпер далей, – стары выцягнуў з кошыка зялёны, як дрыгва, грыб і пачаў. – Гуляў неяк па лесе малады хлопец, рыцар. Гадоў на дзесяць-дваццаць старэйшы за цябе. Не ведаю, чаму і як ён апынуўся ў лесе, мабыць паляваў. Ехаў ён на чорным кані, у бліскучых даспехах, а на сядле каня быў герб – пень з рагамі. Стаміўся хлопец і прысеў адпачыць ля старога дуба, што памятаў часы без людзей, і заснуў. Сніліся яму дрэвы, што ходзяць і вітаюцца адно з адным, птушкі, што пяюць чалавечымі галасамі, і чорныя мурашы памерам з добрага парсюка.

Прачнуўся хлопец і не знайшоў свайго каня. «Жоўцень! – крычаў ён. – Жоўцень, ты дзе?» Ані фыркання не было чуваць. Убачыў ён паламаныя хмызы і пайшоў у тым напрамку. Не ведаю, колькі ён ішоў, можа пяць хвілін, а можа пяць гадзін, але раптам пачуў дзявочы крык. Рыцар выхапіў меч і кінуўся праз елкі. На палянцы вялізны сівы воўк з палаючымі вачыма трымаў прыгожую чаплю за шыю. «Выратуй мяне», – прарыпела яна чалавечым голасам. Кінуўся хлопец на драпежніка. Учапіўся воўк ікламі ў руку, пракусіў калёны метал і амаль дабраўся да косткі. Але меч апынуўся хутчэйшым – адно вока звера патухла, і воўк, разумеючы небяспеку, з усёй моцы адкінуў ваяра і збег. «Дзякуй табе, мужны чалавек, але табе трэба сыходзіць адсюль як мага хутчэй», – сказала птушка. «Чаму? І хто ты, чароўная пані Чапля?» – спытаў хлопец. І чапля распавяла, што яна – князёўна і спадчынніца гэтага лесу, а воўк – моцны чараўнік і паплечнік яе бацькі, вялікага Зубра. Воўк жадаў ажаніцца з ёй, а калі яму адмовілі – са злосці рашыўся на гвалт.

«Я абараню цябе. Адзін раз я ўжо адолеў гэтага драпежніка, здолею і другі», – гуляў мячом хлопец. «Не, не зможаш, мужны ваяр. Адзін быў воўк, і не чакаў нападу. Табе пашанцавала сёння, але не пашанцуе заўтра. Бяжы, хлопча, з гэтага лесу. А з ваўком зможа справіцца толькі мой бацька», – адказала яму чапля. На развітанне падаравала птушка свайму збавіцелю драўляны пярсцёнак з заімшэлым каменем, які стаў хлопцу даражэйшым за ўсе багацці сусвету.

– А што было потым?

– А потым не было нічога… Не ўсе казкі заканчваюцца добра, а некаторыя…

– Праўда? – засумаваў хлопчык

– Ай, халера цябе дзяры, хлопча. Хай вярнуўся гэты ваяр у лес са сваймі сябрамі. Яны знайшлі таго ваўка і забілі яго. Пацалаваў хлопец пані Чаплю, і пераўтварылася яна ў прыгожую кабету. І жылі яны доўга і шчасліва.

– Дзякуй, дзядуля.

Стары лізнуў грыб і адправіў яго ў правую кішэню.

– Ну, а зараз час трэцяй казкі, – ён забраў у хлопца трэці грыб, чырвоны як вішня. – Жыў тут даўным-даўно волат. І звалі яго Бруз. Тады яшчэ заставаліся на зямлі магутныя людзі: вышынёй з дваццацігадовыя дубы, з чорнымі, як зямля, валасамі; з дзікамі яны гулялі, як з кацянятамі, а вялізныя камяні, памерам як твая хата, насілі адразу па два ў руцэ. Былі яны раскіданы далёка адзін ад аднаго, і ў кожнага быў свой занятак: хто масты будаваў, хто з валунамі ў гарадкі гуляў, а хто і на зямлі маляваў. Бруз жа даглядаў вялізнае дрэва, што цэглакрэменным называлі. Але было гэта не простае дрэва – гэта было Дрэва з вялікай літары.

Сваімі галінамі дасягала яно хмар і чухала ім жываты. Ствол Дрэва быў мацнейшы за камень, лісты блішчалі прыгажэй за вясёлку, а плады… Якія гэта былі плады, ты сабе не можаш, хлопча, уявіць. Для кожнага яны былі іншага смаку, і кожны, хто пакаштуе плод, рабіўся іншым. Нават, кажуць, нейкі волат малоў іх і пёк хлябы на рачным млыне.

Гуляў неяк Бруз па ўскрайку лесу і заўважыў малых істот, вельмі падобных да яго. І біліся яны нечым бліскучым і вострым, чаго волат раней не бачыў. Спытаў тады ён, чаго гэтыя істоты сварацца, а тыя спужаліся і збеглі, кінуўшы параненым маладога хлопца. Гэтымі істотамі аказаліся людзі, што жылі непадалёк, але ніколі на заходзілі ў лес – баяліся. Волат аднёс хлопца да Дрэва і паклаў на галіну ля самай вершаліны. Хмара прамыла яго рану, сонца прыпаліла яе праменямі, а Дрэва абгарнула сваімі лісткамі.

Волат быў вельмі дапытлівы, чым моцна адрозніваўся ад сваякоў, і яму было вельмі цікава, што робіцца ў сусвеце. Бруз вельмі ўзрадаваўся, што знайшоў суразмоўцу, выпытваў пра людзей, пра іх звычаі, пра землі, дзе магчыма ісці гадзінамі і не сустрэць аніводнага дрэва. Выратаваны хлопец аказаўся малодшым сынам правадыра племені, што пасялілася побач з лесам з дзясятак гадоў таму. Распавёў ён, што ворагі забілі яго бацьку, яго старэйшага брата і спрабавалі забіць і яго. Волат паспачуваў хлопцу і прапанаваў застацца ў лесе, дзе яго ніхто не будзе шукаць і чапаць. Але не ведаў Бруз, што людзі, у адрозненне ад волатаў, могуць хлусіць. Лісткі, якімі Дрэва абгарнула князя, пачарнелі.

Дапамог волат пабудаваць хлопцу хату з паваленых дрэваў у самым цэнтры лесу. Цэлымі днямі адпачываў той, паляваў на дзікоў і трусоў, дапамагаў збіраць плады Дрэва. Харчаваўся ён гэтымі пладамі нароўні з волатам, і хутка падрос, набраўся моцы. Ужо не прайграваў ён жыхарам лесу, ваўкам ды мядзведзям, паляванні, мог абагнаць казулю, а з леапардам спрачаўся ў прыткасці. Але быў ён усё ж тут чужы, і ніколі не стаў бы сваім. І пажадаў тады чалавек больш улады, чым было ў роўных паміж жыхароў лесу, больш багаццяў, чым давала яму зямля, больш земляў, чым ён мог абысці сваймі нагамі, і Дрэва адмовіла яму. Больш ніводнага плода не падала да яго ног, а галіны не давалі дакрануцца да сябе. Скраў тады чалавек плод з запасаў волата, і закапаў яго глыбока ў зямлю, і пачаў чакаць, калі з’явіцца парастак. Чакаў год, чакаў два. Праз дзесяць гадоў яму надакучыла глядзець на голы холмік ля дома, надакучыла самому паляваць і збіраць ежу, надакучыў лес. Ён забіў бацьку і брата, каб быць першым, каб кіраваць людзьмі, а не дзеля таго, каб сядзець у лесе ды чакаць смерці. Ужо не хлопец, а моцны мужчына схапіў волатаву сякеру і цёмнай ноччу пайшоў да Дрэва. Ударыў раз – усе птушкі ў лесе ўзляцелі; ударыў другі – і ўсе звяры выбеглі са сваіх нор; ударыў трэці – пайшоў самы моцны дождж, што калісьці быў ці будзе на гэтай зямлі. Але хлопец быў упарты і ўдарыў чацвёрты раз. Дрэва захісталася і звалілася, пакінуўшы на сваім месцы пень, трохі вышэйшы за волатаў, якія жылі тут раней… Раніцай, пабачыўшы, што зрабіў яго «сябар», Бруз заплакаў. Але зрабіць ён нічога не мог. Ён плакаў тры гады, абдымаючы паваленае Дрэва. За гэты час аброс волат валасамі, слёзы, што засыхалі на яго вачах, ператварыліся ў рогі, кулакі перасталі расціскацца, а цела паменшылася ў памерах. Волат назаўжды замоўк.

Хлопец, сабраў плады з паваленага Дрэва і збег назад, да людзей. Яго нашчадкі вырубілі ў пні хады ды пакоі, абнеслі ровам рэшткі Дрэва і пачалі жыць у ім. Людзі пацягнуліся да яго, будавалі побач дамы, аралі зямлю…

І зараз бадзяецца непрыкаяны волат па гэтым лесе, згорблены, з вогненнымі ад слёз вачыма, на чатырох нагах і ахоўвае кожнае дрэва ў гэтым лесе. Кажуць, часамі яго можна пабачыць побач з тым пнём, які людзі клічуць Валунцом… ці Крамянцом… Не памятаю ўжо – старасць…

Дзядуля паклаў грыб пад капялюш.

– Вось і прыйшлі. Гэта твая вёска, – паказаў на хаты ён.

– Дзякуй вам вялікі. Я пайду тады, маці, мабыць, чакае мяне – вечар жа.

І хлопчык пабег да платоў. Дзядуля пайшоў назад, у лес, несці смачныя паганкі сваім родзічам.

– Эх, хлопча, бяжы, бяжы. Тры гады маці цябе чакае…

22 ліпеня 1794 года

Вогнішча аблізвала бакі двух тлустых глушцоў, смакуючы пажаўцелую скуру з перцам і соллю. Полымя кусала за ногі, крылы, шыі і грудзі птушак, быццам не жадаючы пакідаць хоць кавалачак смачнага мяса жаўнерам, што сядзелі побач. Базыль ахоўваў ежу ад пражэрлівага агню, круціў палку, на якую былі насаджаны птушкі, і раскідваў вуглі. На краі вогнішча стаяў чыгунок з кашай.

Непадалёк на сене адпачываў Янка. Сёння ноччу, калі дывізія прыйшла ў Шарашова, яго з дзясяткам вершнікаў адправілі з дазорам у бок Белавежы. Малады ўлан запрог толькі што рассядланага чорнага каня і, амаль без адпачынку пасля дзесяцігадзіннага маршу, рушыў у шлях. Вярталіся яны ў час, калі сонца разагнала ранішні туман і высушыла расу. «Хто ідзе?» – спыталі каля мястэчка. «Свае, з патруля», – адказаў харунжы Сыракомля, пад кіраўніцтвам якога Янка і служыў.

З сабою ў дарогу вершнікі ўзялі сабак – паляванне тут было забаронена, але што скажуць егеры дзесяці ўзброеным вайскоўцам, якія выконваюць загад генерала? Звер у пушчы вадзіўся, і што самае галоўнае – не прызвычаены да чалавека і палявання, якое аказалася простай справай. Янку дасталося два вялікія глушцы. Зараз улан драмаў з капелюшом на твары, каб ліпеньскае сонца менш перашкаджала ўяўляць ноч.

– Дзень добры, панове, – тры шляхцічы падышлі да вогнішча.

– Добры, – пракруціў ражон Базыль. – З кім маем гонар пазнаёміцца?

– Гавел Пшэмісцкі, герба «Буйвалова глова», – пакланіўся старэйшы з трох, – а гэта Сташак Чаўлініч, мой добры сябра і першая шабля Перкавічаў, і Яшка Бараш, наш служка і цырульнік.

– Мяне клічуць Базыль Войцек. А гэта, – улан кіўнуў у бок сядзячых ля вогнішча, – Лешак Збруя, Анджэй Свенчыц і Мілаш Чашнік. Там на зямлі спіць Ян Ліпініч, яго не чапайце – усю ноч у сядле правёў.

Гасцей запрасілі да вогнішча. Уланы знялі першую птушку з ражна і разрэзалі на часткі. Яшка дастаў з торбы каравай, сала ды бутэльку настойкі.

– Самі мы з Драгічына, прыйшлі толькі сёння, – сёрбнуў Гавел.

– Дык вы і ёсць тое падмацаванне валанцёрамі? Шмат вас? Кажуць, Літва паўстае ўся, – ажыццявіўся Базыль.

– Чатыры сотні, не менш. Спрабуем як можам. У мінулую нядзелю кінулі кліч па павеце – і вось.

– Шляхта, мабыць, з добрай зброяй, – умяшаўся Мілаш. – Я ведаў некалі драгічаніна, які мог з карабіна пацэліць у вавёрку з трохсот крокаў.

– Так, я вось узяў добрую пару пістоляў, – Сташак паказаў старую, з трэшчынай на дзяржальні, пістолю. – Яшчэ мой бацька ёй карыстаўся.

Хутчэй за ўсё, гэтай пістоляй карыстаўся яшчэ і дзед, а можа і прадзед грознай першай шаблі Перкавічаў. Зброя, што звычайна была ў дробнай шляхты, старая, даўно адстраляная, са сваёй гісторыяй, з перамогамі і паразамі. Але зараз яна хутчэй нашкодзіць свайму ўладальніку, чым ворагу: выпадзе крэмень, узарвецца дула, паляціць куля ўбок. Драгічанскія госці пачаставалі ўланаў настойкай, гаркавата-салодкай, на перцы, імбіры, чаборы і мёдзе. Тыя ж адказалі гасціннасцю і падзяліліся дзічынай.

– Дзякуй, смачная птушка, – глынуў Гавел са шклянкі, якая зрабіла поўныя два колы.

– Гэта трэба дзякаваць Янку, – Базыль паглядзеў на сябра. – Прынёс раніцай. Панове, трэба пакінуць яму добры кавалак, бо чалавек стараўся.

– Ён што, у пушчу хадзіў? – здзівіўся стары драгічынец.

– Дык я ж казаў табе, пане, што ўсю ноч на кані нашы правялі.

– Злодзей, – ціха сказаў Яшка, адразаючы кавалак сала для свайго гаспадара.

– Дурань, – Базыль пляснуў па карку служкі. – Зладзеі і браканьеры – у мірны час. А мы – кароннае войска.

– Але гэта злачынства ўсё роўна. Пушча – забарона, – адрэзаў Гавел.

– Гэй, Янка, цябе тут злодзеем называюць, – крыкнуў улан сябру.

Крык выцягнуў Янку з дзіўнага сну пра чаплю на балоце. Чапля ў гэтым сне завязла ў дрыгве і крычала, пакуль вужы зацягвалі яе пад зялёна-карычневую глебу. Янка расплюшчыў вочы.

– Чаго раскрычаўся, Базыль? – ён падняўся на ногі. Уланам стала цікава, чым скончыцца нечаканая барацьба за ежу, і Мілаш кпліва звярнуўся да Янкі:

– Ды вось гэты шляхцюк кажа, што ты ў круля глушакоў скраў і цябе трэба судзіць.

Янка скінуў расшпілены мундзір і ўзяў шаблю ў ножнах, што ляжала побач. Базыль усміхнуўся, бо не раз быў сведкам двубою свайго сябра. Нават калісьці сам біўся з ім на шаблях з-за таго, што не маглі падзяліць месца побач з прыгожай дзяўчынай. Перамаглі бацькі, якія ўсыпалі абодвум.

– Значыцца, гэта ты, пан, кажаш на мяне дурное людзям?

– Ты хай і жаўнер, але падпарадкоўваешся законам гэтай зямлі. А паляваць у пушчы – забаронена. Таму ты, пан, злодзей, як добра сказаў мой слуга, – пацвердзіў Гавел.

– Гэта не браканьерства, а нарыхтоўка фуражу, – усміхнуўся Янка. – А ты, як адукаваны шляхціч, павінен ведаць розніцу паміж гэтымі справамі. А калі пан неадукаваны, дык я магу заняцца тым, чым не займаліся езуіты ў свой час.

Драгічынец скокнуў на ногі і схапіўся за шаблю:

– Двубой?

– Станавіся.

Жаўнеры абступілі паўкругам двух шляхцічаў. Тыя скінулі ўсе паясы, пальчаткі, жупаны ды мундзіры і засталіся ў кашулях. Янка зрабіў тры ўзмахі шабляй у паветры, і Гавел пайшоў на яго. Першы ўдар драгічынец паклаў проста зверху, каб выпрабаваць свайго суперніка. Улан злавіў шаблю на прамую руку, як меч, не спрабуючы адказаць. Другі ўдар быў злева. Янка таксама выпрабоўваў старэйшага шляхціча, бо той мог аказацца добрым фехтавальшчыкам. Але валанцёр з Драгічына біў прама, без складаных прыёмаў. Чацвёрты ўдар, пяты, на шосты ўлан злавіў шаблю праціўніка за спінаю, зрабіў крок наперад, вызваліў сваю зброю і нацэліўся на нагу. Драгічынец адбіў такім жа простым і прамым блокам, як і біў. Раптам нехта схапіў маладога ўлана за каўнер кашулі і тузануў да плота.

– Што, чорт вас забяры, вы мне тут робіце? – уварваўся харунжы Сыракомля, трымаючы відэлец з кавалкам смажанага мяса. – Мне крычаць – бойка, маскалі, а тут вы.

– Вы хто? – Гавел стаяў у баявой стойцы.

Уланы хутка, перабіваючы адзін аднаго, распавялі пра спрэчку наконт заканадаўства і яго выкарыстоўвання пад час вайны. Харунжы даеў мяса і тыкнуў відэльцам у драгічынца.

– Ты, пан, кажаш, што мой чалавек злодзей, але і я там быў. Што, атрымоўваецца, я таксама браканьер? У нас ёсць распараджэнне збіраць правізію ўсюды, дзе толькі можам.

Яна будзе аплачана праз казну. Перапіс гэтых птушак, як і астатняга, будзе дададзены да папер дывізіі, і пасля вайны сам кароль вырашыць, плаціць або не. Ці ты хочаш паспрачацца з генералам, які аддаў загад на адлоў звера?

Генерал-маёр Серакоўскі[3] насамрэч нічога не ведаў пра паляванне. Але на абед яму падалі добра засмажаную нагу дзіка, якая была сустрэтая вельмі станоўча. Да і наўрад ці хто будзе пісаць паперу пра дзясятак-другі дзічыны там, дзе мядзведзі могуць проста прыйсці ў агарод і заначаваць.

– Таму, Янка, прасі прабачэння ў пана, што вызваў яго на двубой. Ты, пан з міліцыі, прасі прабачэння ў майго чалавека за абразу… А, кажаце, першы пачаў служка? Ён шляхціч?

– Не, пане, – збянтэжыўся Яшка. – Габрэй.

– Тады дзесяць бізуноў, – Сыракомля сышоў да сябе.

23 ліпеня 1794 года

Дзверы вазка, упрыгожаныя белай сякерай на чырвоным шчыце, адчыніліся. Мужчына ў цёмным паходным мундзіры накіраваўся да ўвахода ў дом старасты.

– Генерал-маёр прымае? – перадаў паперы мужчына.

Вартавы прачытаў надпіс на лісце, паднёс пячатку да святла і знік за дзвярмі на некалькі хвілін.

– Так, пана чакаюць. Прашу за мной.

Яны прамінулі доўгі калідор з партрэтамі шляхты і ўвайшлі ў кабінет. Па пакоі былі расстаўлены скрыні з дакументамі, кнігамі, мапамі, паперамі і іншымі канцылярскімі прыладамі – штаб дывізіі пераязджаў амаль кожны дзень, і разбіраць усё не паспявалі. Вартавы абвясціў, што прыйшоў генерал-лейтэнант Павел Грабоўскі[4], і зачыніў за сабою дзверы.

За сталом таўсманы чалавек гадоў сарака чытаў ліст. Кіцель вісеў на крэсле, а шабля стаяла побач. Генерал-маёр Серакоўскі жэстам прапанаваў наведвальніку сядаць.

– Вы спазніліся, – ён адклаў ліст да другіх папер.

– Так, пан, але мы чакалі патрулёў, каб сабраць больш інфармацыі. Спадзяюся, генерал прабачыць мне.

Генерал маёр прагледзеў ліст. Нічога істотнага: «просім прыняць», «размаўляць як са мною» ды «найлепшых пажаданняў». Звычайны рэкамендацыйны ліст, з якім адпраўляюць амбасадара ці прадстаўніка. Пасля хуткага знаёмства Грабоўскі выцягнуў яшчэ два аркушы з-пад мундзіра. Адзін ліст ад генерала Хлявінскага, другі ад пана Карніціча, што загадваў рэкагнасцыроўкай у літоўскай дывізіі. Серакоўскі зламаў пячатку на першым. Хутка прагледзеўшы тэкст, ён працягнуў:

– Добра. У вас ёсць дзе спыніцца ў Шарашове?

– Я меркаваў завітаць у карчму, генерал. – адказаў госць.

– Не трэба, – Серакоўскі патрос званочкам, хутка ўвайшоў сакратар. – Язэп, пакліч пані Мацільду, хай знойдзе пакой для генерал-лейтэнанта. У карчме зараз вы наўрад ці знойдзеце месца. Нас тут, як-ніяк, дывізія… – генерал узяў другі ліст. – Цыцыянаў[5] сышоў са Слоніма… Дрэнна і добра адначасова. У вас, пан Грабоўскі, ёсць меркаванні, куды ён можа ісці?

– Мы ўзялі некалькі палонных ля Дзятлава. Хутчэй за ўсё, расейцы ідуць на Вільню.

– Значыць, хутка ў нас забяруць людзей… – працягнуў чытаць генерал. – Як наогул справы ў дывізіі? У лісце ёсць «вайсковая падрыхтоўка жаўнераў не выклікае пытанняў, мясцовае насельніцтва дапамагае хлебам і віном». Апошняе слова мяне бянтэжыць… Ці ёсць вопыт у войскаў? Колькі маршу вытрымаюць?

– Асноўныя палкі дывізіі раней былі ў баях, прайшлі апошнюю канфедэрацыю, – зацвердзіў Грабоўскі.

– На чыім баку?

– Яны жаўнеры, – адвёў вочы Грабоўскі. – Яны былі і там, і там. Тады… тады ім ніхто не казаў, што ад краіны адкусяць кавалак, як ад хлеба, ды яшчэ і пальцы зачэпяць. Зараз людзі рвуцца ў бой, яны адданыя Рэчы Паспалітай.

– Адданыя… А што пра афіцэраў? – скрыжаваў рукі на грудзях генерал-маёр Серакоўскі.

– Я вас не разумею, генерал. Яны служаць Рэчы…

– Глядзіце, пан Грабоўскі, – перапыніў яго генерал, – у канфедэрацыю абодва бакі былі за нашу Радзіму. Але адны жадалі змен і велічы, другія – старых парадкаў і волі. Адны гатовыя былі пакласці сваю маёмасць, грошы, імя і жыццё, каб краіна ізноў была моцнай. Іншыя ж бачылі моц у самаўпраўстве, у шанцы аднаго чалавека змяніць кола гісторыі.

Змянілі вось… Нас падтрымлівае Францыя, мы адпускаем сялян, даём больш правоў не каталікам, падымаем падаткі на войска. Я ведаю, што і ў мяне пад бокам ёсць людзі, якія не жадалі пушчаць мяшчан да зямлі, якія ледзь за шаблю не хапаюцца, пачуўшы пра скартабэлят[6]. Але без іх нам не перамагчы… Я ведаю, што сам Хлявінскі не вельмі добра казаў пра Найвышэйшага камандуючага[7], быў супраць гэтай вайны. Можаце казаць адкрыта – адсюль нічога не сыдзе.

– Прабачце, генерал, не маю звестак. Усе ў дывізіі адданыя Рэчы Паспалітай і гатовыя…

У дзверы пагрукалі.

– А гэта, мабыць, пані Мацільда. Яна адвядзе вас у пакой. Пра сваіх людзей спытайце таксама ў яе – пані ведае суседзяў, зможа прыстроіць тут яшчэ паўдывізіі. А праз гадзіну запрашаю вас на вячэру – будзе амаль увесь афіцэрскі склад. Пасля паразмаўляем аб справах. І паразважайце над маім пытаннем.

24 ліпеня 1794 года

Першы полк уланаў надворных рушыў на Новы Двор. Дзве гадзіны таму вярнуўся атрад з-пад Бездзежа. Па дарозе яны разбілі невялікую хеўру, прайшліся па вёсках і мястэчках, паспелі зазірнуць да картэзіянцаў, але ніякіх расейцаў не сустрэлі. Каля Хомска жаўнеры напаткалі гандляра, што ехаў з Пінска да Бярозы, і даведаліся ад яго шмат карыснага. Расейскія войскі стаялі ў Янове-Палескім, што ў паўдня пешшу адсюль, і не збіраліся рухацца ў бліжэйшы час. Тамашні брыгадзір набыў у габрэя некалькі бочак піва і намякнуў, што на адваротным шляху не адмовіўся б ад яблычнага віна.

Асноўная частка рэгулярнага войска, якая змагла хутка затушыць вогнішчы, сабраць лагер і стаць на марш, рушыла праз пушчу да Рудні ўвечары. Валанцёры, якія былі не так добра падрыхтаваныя і не вельмі хацелі начнога пераходу, выходзілі на наступны дзень зраніцы. Кобрынская конная міліцыя і ўланы атрымалі загад на разведку ўсходняй мясцовасці, што ляжала ля балот. Палкоўнік Рушчыц, узяўшы кобрынцаў, раней за ўсіх адправіўся на Сялец, каб не прыйшлося ноччу ісці праз палескую дрыгву. А шостай вечара ўланы выйшлі з Шарашова.

– Пан харунжы, а чаму мы ідзём баявым строем? – спытаў Базыль.

– Табе нешта не падабаецца, Войцек? – харунжы Сыракомля ўсміхнуўся. – Думаеш, калі дарога вядомая, калі тут праходзілі патрулі сёння – не трэба быць пільнымі? Гэй, Ліпініч, падскоч сюды. Твой сябра пытаецца, навошта мы ідзём у ар’ергардзе, калі ні ззаду, не наперадзе няма варожых войскаў. Як лічыш?

– Мабыць, пан палкоўнік, каб не наткнуцца раптоўна на бандытаў ці расейскі патруль. Учора не было, а сёння могуць з’явіцца.

– Эх, нічога ты ў сваім універсітэце не вывучыў. Мы ідзём баявымі шэрагамі, таму што мы дурні. Зразумела?

– Не, – пахітаў галавой Базыль. Ціхія размовы ў атрадзе з дваццаці чалавек скончыліся, і ўсе прыслухаліся.

– Я ж кажу – дурні, – усміхнуўся харунжы. – Нават самі пра сябе не разумеюць. Наш полк не такі стары, як каронная конніца ці пешая гвардыя. Вопыту – яшчэ менш. І таму палкоўніку Кёнінгу даводзіцца няньчыцца з вамі, як з дзецьмі. Добра, калі пад час бойкі вы не кінецеся ўцякаць пасля першага ж залпу, пасля першага забітага таварыша. Таму мы і пляцёмся ззаду, як хвост у каровы, а абозу пры нас няма. Таму паручнік Завадзіч і вядзе наперадзе роўнымі шэрагамі па тры чалавекі авангард. А вы… – ён зірнуў назад. – А вы праз гадзіну маршу выглядаеце як сяляне ля касцёла. Дзе шэрагі? Дзе карабіны на плячах?

– Так нязручна, пане харунжы.

– Маскаль пытаць не будзе, няёмка табе ці не. Кулю ў лоб, і да сястры тваёй у госці.

– Я б сам да сястры Базыля схадзіў, – зарагатаў Лешак Збруя.

– Спачатку шабляй махаць навучыся, а потым да дзевак сватайся, – адрэзаў харунжы. – Калі кожны з вас заб’е па пяць маскалёў – дазволю вазіць карабіны на кані. А цяпер – на пля-чо! Стро-ем руш! І хай толькі хто зламае шэраг – будзе шабляй над галавой махаць да самага Двара.

Сонца схавалася за дрэвамі, калі ар’ергард мінуў палову шляху. Над пушчай разлілося чырвонае святло, афарбавала галіны ў бронзава-брудны колер і спрачалася з паловай месяца, што ішоў па небасхіле – назіраў за ўланамі. Дарога змяёй вілася паміж вялізных дубоў і соснаў, пакрытая луской з адбіткаў падкоў амаль трох соцень коней. Яна паядала хмыз, ручайкі, маладыя дрэўцы і ўсё астатняе, што стаяла на яе шляху і не магло адпомсціць.

Ля вялізнага ясеня стаяў сівы дзядуля з даўгімі, амаль да пояса, вусамі. Ён назіраў за жаўнерамі адным вокам – левае павека было моцна пасечана, палову брыва захапіў ружовы, яшчэ свежы шнар. Каля старога спаў вялізны, больш падобны да ваўка, сабака, які, пачуўшы грукат капытоў, кінуўся ў лес. Калі ж першы шэраг быў у дваццаці кроках ад старога, той выйшаў на сярэдзіну дарогі і ўскінуў рукі:

– Хлопчыкі, дапамажыце, калі ласка. Ратуйце небараку! Харунжы ўзняў левую руку са сціснутым кулаком і раўнуў: «Стой». Жаўнеры спыніліся ля дзеда.

– Чаго табе? Бандыты? – Сыракомля вывучаў левае вока старога.

– Ой, жаўнерыкі, родныя, дапамажыце. Ваўкі сцягнулі апошняга майго сябра ў лес. Дый на мяне напалі, але я збег… Дапамажыце, хай толькі цела адбіць у гэтых людажэраў, не пакіньце старога на смерць. Вось ты, хлопча, – стары працягнуў руку да Янкі, – я нават адным вокам бачу, што ты добры чалавек. Не пакінь старога, тут недалёка, можа… можа, яны яшчэ не з’елі сябра майго…

Конь зафыркаў і зрабіў крок назад.

– Дзед, ты адкуль? – спытаў харунжы.

– Дай мясцовы я, пане, вясковы. Вечарам гулялі тут, і ваўкі напалі на нас… Трэба спяшацца, пане…

– Гэй, езуітаў выхаванец, – камандуючы павярнуўся да Янкі, – што думаеш?

– Цёмна ўжо, пане харунжы, мы ні слядоў, ані шляху не знойдзем… Да і згрызлі яго хутчэй за ўсё, – адказаў улан.

– Не пакіньце дзеда… апошні сябар… – працягваў лямантаваць стары.

– Ціха ты, – кінуў харунжы. – Мне таксама не падабаецца ноччу па пушчы блукаць… Слухай, дзед, давай мы цябе да бліжэйшай вёскі праводзім? Зараз нічога не зробіш, а раніцой возьмеш папа ды замовіш адпяванне. З якой вёскі ты прыйшоў, кажаш? Мы, здаецца, апошняе паселішча з паўгадзіны таму мінулі…

Злева, з боку пушчы, пачуўся гучны ваўчыны вой, ад якога коні заржалі ды паўставалі на дыбы. Адразу ж з усіх бакоў атрад абступілі шэрыя ваўкі, сотні бліскучых вачэй глядзелі на чужынцаў у лясным каралеўстве. Шлях па дарозе быў адрэзаны.

– Я ж казаў, пане, трэба спяшацца, – дзед ступіў крок назад.

Харунжы імгненна выцягнуў шаблю і пістолю. Левай рукой ён пацэліў у жывёлу, што стаяла побач са старым, вялікім пальцам узвёў крэмень і націснуў на курок. Воблака белага дыму выплюнулася з дула, і куля, маленькая кропля мёртвага свінцу, сустрэлася з нагой маладога ваўка. Вершнік адкінуў скарыстаную зброю ўбок.

– Да зброі! У кола, карабіны да бою, сабачыя сыны! – крычаў пан Сыракомля.

Коні біліся, іржалі і злосна фыркалі. Перапалоханыя вершнікі заганялі шпоры ў скуру, хапалі разам з лейцамі грывы, круцілі коней і збіваліся адзін да аднаго. Ваўкі кінуліся на людзей з рыкам, абганяючы, нібы гэта спаборніцтва.

– Стрэль!

Дзякуй харунжаму, карабіны ў жаўнераў былі ў руках, пістолі падрыхтаваныя, а шаблі пасунутыя бліжэй да пераду. Першы і адзіны гучны залп грымнуў, калі ваўкі былі ў пяці кроках ад коней. Ніхто не цэліўся, але з такой адлегласці гэта і не патрэбна. З дзясятак драпежнікаў перакруціліся ў скоку і ўпалі на зямлю пад капыты. Астатнія накінуліся на людзей. Дзіды, шаблі, пістолі, дзяржальні, капыты з жалезнымі падковамі, пажаўцелыя іклы, кіпцюры, магутныя лапы – усё захліснулася ў бойцы. Чалавек моцны, чалавек разумны, у чалавека ёсць кулі, але ён нічога не можа зрабіць супраць пашчы, якая грызе яго руку ці шыю.

На Янку накінуліся два ваўкі: чорны, з абпаленым бокам, і шэра-карычневы. Конь спрабаваў прыбіць трэцяга капытамі, устаў на дыбы і скінуў свайго гаспадара. Абпалены схапіў левую руку хлопца, і Янка з усёй моцы ўдарыў дзяржальняй пістолі. Драпежнік паслабіў хватку. Гэтага хапіла, каб засунуць у пастку дула і стрэльнуць. Воўк пераўтварыўся ў цмока, што плюецца дымам і крывёй. Боль. Полымя. Пах абпаленага мяса. Гарачая сталёвая труба апякла руку хлопца. Ён адкінуў мёртвую жывёлу ўбок, але сябар забітага не кідаў сваёй справы.

Янку пацягнулі ў лес. Ён біўся нагамі, чапляўся за карані. Другі, трэці, чацвёрты воўк – яны жадалі яго смерці. Раптам на яго скокнуў белы воўк. Ён глядзеў на хлопца з нянавісцю сваім адзіным вокам, што гарэла сінім полымем. Янка ўдарыў у пысу, проста, як у вясковай бойцы. Заімшэлы камень на драўляным пярсцёнку трапіў па носе ваўка. Ад болю ўлан зажмурыўся: правую руку закалола халоднымі іголкамі, сляды ад укусаў гарэлі, а пальцы скруціла. Калі ён расплюшчыў вочы, белы воўк ляжаў у дзесяці кроках ля дрэва. На спіне яго праступалі чырвоныя кроплі, а астатнія ваўкі замерлі і ашалела глядзелі на пярсцёнак.

Зямля дрыжэла. Трэсліся дрэвы і хмызы. Янка павярнуў галаву і ўбачыў яго. Вялізны, у два чалавечыя росты, буры, як дубовая кара, зубр. Яго вочы палалі чырвоным агнём. Ён пайшоў на ляжачага ўлана. Хлопец пачаў узгадаваць малітву, але на розум прыходзілі толькі праклёны, якія і харунжы Сыракомля не ведае. Зубр, які мог адной нагой расплюшчыць маладога ўлана, паставіў капыта ля яго галавы і змахнуў сваёй вялізнай галавой ваўкоў, як чалавек змахвае куфель са стала.

Зубр заракатаў, як тысячы вадаспадаў. Яго вочы ўспыхнулі з яшчэ большай моцай, і ён пакрочыў да ляжачага белага ваўка. Той расплюшчыў адзінае здаровае вока і спуджана загыркаў.

Ваўкі разбегліся гэтак жа імгненна, як і з’явіліся. Ніхто, акрамя Янкі, не бачыў зубра, што разагнаў жывёл і знёс белага ваўка на рагах. Людзі чулі толькі моцны рокат, што здаваўся ім стрэламі тысяч гармат.

Янка перабінтоўваў левую руку.

– Як думаеш, Кёнінг прыб’е нас ды пана харунжага? – прытрымліваў белую анучу Базыль.

– Ага, Лешак Збруя забіты, сем параненых… Патрачаны порах, зламаныя дзіды… І гэта не на маскалёў, а пад час маршу. Я б на месцы палкоўніка нас больш ніколі ў бой не пушчаў.

Яны ехалі па лясной дарозе, шэрагамі, з карабінамі ў руках. Наперадзе крочыў пануры харунжы.

– Слухай, Янка, цябе за тыдзень два разы ваўкі пакусалі.

Схадзі ў касцёл, мо паспавядайся?

25 ліпеня 1794 года

Ён ляжаў на падлозе. Рука бяссільна і бессэнсоўна сціскала шаблю, а вочы з пасінелага твару глядзелі на столь, не разумеючы – за што? Грудзі перарывіста ўздымаліся пад парванай кашуляй. Яго абступілі сябры.

– Чаму ён?

– Першымі сыходзяць заўсёды лепшыя…

– Вынесіце гэтую п’янь на вуліцу ды з калодзежа вадой абкаціце, – падвяла вынік карчмарка.

Яны паднялі свайго непрытомнага сябра, і за ледзяной працэсіяй зачыніліся дзверы. Карчма «Выгода» жыла сваім звычайным жыццём: тут пілі, елі, спявалі, абдымаліся, танчылі, гулялі, сябравалі, страчвалі грошы і прытомнасць, ізноў пілі. Габрэйка Дзіна, што трымала шынок і пакоі пасля смерці мужа, разносіла піва гасцям, падкідвала дровы ў печ і чаравала над гаршкамі. Наведвальнікаў сёння было няшмат: вандроўнікі, адзін гандляр, што расклаў свае тавары на адным са сталоў, ды некалькі мясцовых шляхцічаў, якія зажадалі выпіць халоднага піва ў спякотную пятніцу. Дзверы адчыніліся, і ў шынок зайшлі жаўнеры. Шляхціч з даўгімі вусамі, што сядзеў ля акна, вялізнымі глыткамі пачаў знішчаць піва з глінянага літровага кубка – каб хутчэй сысці.

– Ой, дзень добранькі, – падышла карчмарка да гасцей, – што паны жаўнеры жадаюць?

– Трэба накарміць людзей, – афіцэр дастаў кашэль. – Мяса ды хлеба на паўсотні чалавек, і гадзіны праз дзве – яшчэ на сотню. І дзе гаспадар? Трэба перагаварыць.

– Грыня, ходзь сюды! – паклікала габрэйка. – Сядайце калі ласка, панове. Зараз загадаю ўсё зрабіць… Можа, паны жаўнеры жадаюць настоянкі? Яшчэ мой стары закладваў – на арэхах ды яблыках. Дзеля такіх мужных ахоўнікаў радзімы аддам амаль за бясцэнак… Грыня, ты там дзе? І брата свайго захапі!

– Не трэба гарэлкі – мы не адпачываць. Маладога піва з лядоўні, – афіцэр павярнуўся да аднаго з жаўнераў: – Каташ, перадай людзям, каб не распрагалі коней. Два атрады вартавых, змена праз гадзіну. І нагадай, каб не пілі шмат – нам яшчэ ў сядло вечарам.

Старая карчмарка падлічыла, колькі патрэбна набыць на наступным кірмашы, каб закрыць спустэчу ад вайскоўцаў, і колькі грошай яна атрымае за гэты адзін дзень: ежа, пітво, сена ды авёс для коней, вада з калодзежа (якую таксама магчыма прадаць такому вялікаму натоўпу), а можа, хто і застанецца начаваць. Зараз жа набягуць гандляры рознага ўзроўню, каб прадаць усё, што ляжыць у іх не першы год.

«Трэба будзе і з гэтых грошай узяць за месца ля карчмы», – яна дакінула некалькі злотых да ўяўнай скарбонкі.

– А вось і гаспадар, – карчмарка паказала на хлопчыка, якога вяла Грыня.

Хлопчык глядзеў на жаўнераў з цікавасцю.

– Гэта жарт такі? А сталых гаспадароў няма? – афіцэр перабіў карчмарку, якая давала загады дзяўчыне.

– Я сталы ўжо! – хлопчык тупнуў нагой. – Мне сёмае лета пайшло!

Габрэйка падала куфель халоднага пітва афіцэру і пасадзіла хлопчыка на лаву.

– Гэта старэйшы мужчына ў сям’і. Яго бацька з дзедам сышлі два гады таму… Канфедэраты… Яны пайшлі праваднікамі і… – Дзіна ўздыхнула. – Самі разумееце, што тут было.

– Няпраўда! Татачку забраў Стары. Але татачка хутка вернецца, – хлопчык чыркаў вугалем па стале.

– Ты ізноў гуляў з гэтым вясковым абібокам? Я табе ўжо распавядала… Ну што рабіць… – яна дала па карку хлопчыку. – Не слухайце яго – сялянскія забабоны. Быццам гэта не куля, а балотнік нейкі паклаў ягоных бацьку і дзеда ў дрыгву… Наслухаецца, а потым прыйдзе і кажа: «А мне дамавік ізноў распавёў. Татачка перадае прывітанне», – які злыдзень. А я ж ведаю – гэта ўсё вясковыя дзеці.

Абмажуцца вугалем і давай – я дамавік, я лесавік, давай цукар, распавяду нешта. А ён верыць…

Дзіна выцерла вока рукавом, хай слязы і не было.

– Не ведаю, што з ім рабіць… Бачыце – расхвалявалася. Трэба дзеля супакою трошкі горла прамачыць. Можа, усё ж такі настоянкі? Добрая, смачная, першая чарка для вас бясплатна, за ўпакой былых гаспадароў. Не?

Карчмарка выцягнула бутэльку з жаўтаватай вадкасцю і наліла сябе трошкі, але не выпіла. Лепш потым прадаць каму – ад манеты больш супакою. Карчма жыла сваім жыццём: афіцэр размаўляў пра грошы з малым, але адказвала за яго старая габрэйка; гандляр распавядаў пра цудадзейны тытунь жаўнеру; некалькі шляхцічаў складвалі міскі пасля абеду вежай і збіраліся сыходзіць. Вусаты шляхціч, што знішчаў піва, кінуў манету на стол і хутка выйшаў.

– Дзядзечка, а вы жаўнеры? – ціха спытаў малы гаспадар, калі Дзіна пайшла правяраць працу. – У вас ружжы ёсць?

– Так, малы.

– Дапамажыце татачку вярнуцца дамоў. Вы можаце Старога застрэліць… Гэта тут нездалёк. Мяне бабуля не пусціць… лаяцца будзе… Дзядзька Яка хадзіў шукаць і прывёў шмат людзей з балота. Казаў – не жадае Стары пускаць татачку…

– Цікава, хлопча, і як знайсці гэтага Яка?

Афіцэр прыкінуў, што добра мець правадніка, які ведае сцежкі ў дрыгве. Тым больш, што патрулі хадзілі толькі па дарогах, а няблага прайсціся і ўглыб – выкурыць бандытаў ці дэзерціраў.

– А вось ён выйшаў, – кінуў хлопчык на дзверы. – Дзядзечка жаўнер, толькі знайдзіце татачку… Зялёныя людзі таксама яго шукалі з ружжамі, але вас больш, чым іх.

– Каташ, затрымай чалавека, прапануй грошы, – афіцэр адправіў аднаго з жаўнераў. – Калі пабачым гэтага твайго Старога – падстрэлім яго, не хвалюйся, малы… Але сам разумееш – балота вялізнае, ён можа хавацца дзе заўгодна. І даўно яго «зялёныя» людзі шукалі?..

Малы ўзгадваў, калі гэта было – два ці тры тыдні таму. Афіцэр задумліва гладзіў кубак вялікім пальцам – нешта яму не падабалася. Зялёныя людзі… Дрыгва… Патрулі сюды даходзілі, але гэта было нядаўна. Зялёныя…

– Малы, а што гэта былі за людзі?

– Дзядзька казаў, што жаўнеры таксама. І галоўны ў іх такі высокі, з жалезкай з птушкай.

– Такой? – афіцэр дастаў польскую манету з арлом.

– Такой. Але ў той дзве галавы было…

– Курва!

Афіцэр падскочыў з месца і кінуўся да дзвярэй. Зялёныя жаўнеры з двухгаловым арлом – рука сама выхапіла шаблю. На вуліцу. Ён шукаў вачыма жаўнера, які пайшоў наймаць правадыра. Ні яго, ні вусатага шляхціча не было.

– Да ружжа! Дзе Каташ? – перапалохаў вайскоўцаў афіцэр.

– З’ехаў з правадыром да вёскі, пане. Хутка вернуцца. – супакоіў жаўнер.

– На коней! «Правадыр» – маскаль, – заскочыў у сядло ён.

Дзесяць чалавек паімчаліся па дарозе. Паміж дрэваў. Падымаючы пыл. Да двух постацяў наперадзе было крокаў з тысячу. Адзін вершнік павярнуўся назад. Афіцэр біў каня шабляй плазам. Сем соцень крокаў. Вершнік выцягнуў пістолю і прыставіў да другой постаці ў сінім мундзіры. Стрэл…

Коні рваліся наперад – дзесяць за адным.

26 ліпеня 1794 года

Драўляная хата добра ўрасла ў глебу, ці, лепш сказаць, у дрыгву. Сцяжынка да дзвярэй блішчэла заімшэлымі валунамі – вельмі проста паслізнуцца. Ганак ля хаты таксама абкладзены камянямі, бо знаходзіўся ніжэй за зялёную паверхню. Да сцяны прычэплены ланцуг, другі канец якога знікаў у будцы, што стаяла побач. Туман адыходзіў.

Янка крочыў па брукаванцы да будынка.

– Ква! Ква! Ква! – гукнулі з будкі.

Улан спыніўся. Не, ён не баяўся жывёлы, што вартавала хату, але падыходзіць бліжэй без запрашэння гаспадара – дрэнны тон. Дзверы рыпуча адчыніліся, і на ганак падняўся мужчына, не, нават мужык з пышнай барадой.

– Дзень добры, пане гаспадар, – Янка пакланіўся.

Насамрэч ён не быў упэўнены, што зараз дзень, а не раніца ці вечар – неба было роўнага шэрага колеру, больш светлае злева. Але захад там ці ўсход, выявіць было цяжка – мох расце паўсюль.

– Яшчэ адзін… Цішэй ты, рапуха, – гаспадар пнуў нагой будку. – Праходзь у хату, няма чаго на дварэ стаяць.

Адзіны пакой пах сухой травой і мокрай раніцай. Цэнтр займаў вялізны кацёл, у якім булькатала фіялетава-чырвоная вадкасць. Паўсюль, як гэта бывае ў добрай хаце ведзьмы, віселі скруткі траваў, цыбулін, ягад, карэньчыкаў ды лісткоў.

– Давай адразу адкажу на звычайныя пытанні: я – ведзьма; гэта – чароўны кацёл; праклён, лекі, яды, зёлкі – па добрай цане. А цяпер кажы, што патрэбна.

– Але як вы можаце быць ведзьмай? Ведзьмы – гэта ж жанчыны…

– Гэта сексізм, хлопча.

– Што? – акругліў вочы Янка.

– Сексі… Хм… Дыскрымінацыя па полу. Несправядлівасць, карацей. Вядзьмар, знахар ці чарадзей – гэта розныя прафесіі. Адзін змагаецца з нячысцікамі, другі лякуе, трэці карыстаецца чароўнымі рэчамі. Ды і ёсць у іх фемініты… жаночыя адпаведнікі. Не забівай галаву, хлопча. Ты адкуль? Дай пагляджу на цябе, – мужык-ведзьма абышоў улана. – Хм… Бачыцца, што хутка трэці падзел… Не, пакуль не трэба ведаць табе. Ты, мабыць, прагрэсіўны чалавек? Чытаць умееш? Сялян не сячэш? Ну вось, значыцца, і пра фемінітывы зразумееш, спадзяюся. А цяпер распавядзі, аб чым думаў учора, што зараз ты тут.

Янка збіраў думкі ў клубок, каб потым спрабаваць разблытаць яго. Ён не мог узгадаць, як апынуўся на брукаванай сцежцы ў глыбокім лесе, бо яшчэ нядаўна яго полк стаяў ля вёскі.

– Я не памятаю… На нас напалі ваўкі. Мы біліся, потым ішлі… Памятаю цырульніка, які рэзаў руку, – улан выцягваў успаміны з клубка.

– Значыцца, не імкнуўся сюды трапіць? Хм… неўсвядомлены ўсвядомлены снавід, цікава. Цырульнік, кажаш? Пакажы дзе.

Янка закатаў рукаў, але скура была цэлая – ані ўкусу. Гаспадар чароўнай хаты прыклаў да рукі ўлана карэнне хрэну. Спачатку цеплыня напоўніла пальцы і далонь. Але праз імгненне мурашы зграямі пабеглі ад пляча да пазногцяў – быццам ударыўся локцем.

– Цікава, не цягнецца сюды, застаецца там… Ваўкі, кажаш? Як разумею, табе патрэбна назад?

– Так, пане. Я зараз у войску, і мяне, мабыць, ужо шукаюць. Калі я пайду па брукаванцы – хутка выйду да Пазорава?

– Не, так яно не працуе, хлопча. Чакай.

Ведзьма набраў кубак вадкасці з кацялка і кінуў у яго некалькі блакітных ягад. Кубак зашыпеў. Кавалак грушы, два лісты палыну і шыпулька сасны. Вадкасць выплюнула некалькі іскраў і зрабілася мутна-ружовай. Гаспадар і Янка стаялі на ганку (як яны там апынуліся – Янка ізноў не памятаў).

– Слухай, хлопча, чыста дзеля мяне. Я тут займаюся калекцыянаваннем усялякіх дэвіяцый… Уяві папаю. Не, табе не трэба ведаць, што гэта. Проста ўяві… Уяві, быццам ты бачыш гэта кожны дзень. Заплюшчы вочы і працягні руку.

Янка моцна напружыўся. Папая – нешта знаёмае і адначасова заморскае. Папа… Тата? Але які? Янкаў ці агульны, Рымскі? Тата ды я? Але што гэта? Бязглуздзіца нейкая атрымоўваецца. Ну, добра. Хай гэта будзе Папа Рымскі. Працягнуць руку і схапіць.

– Ай, малады чалавек, вы чаго чапаецеся? – піскнуў нехта з далоні.

Ён расплюшчыў вочы і ўбачыў паўпразрыстую памаранчовую садавіну. Яна была з маленькімі вачыма і ротам ды апранутая ў чырвоны капялюшык. Гаспадар узяў дзіўную істоту на рукі і працягнуў улану куфель.

– Цікавае ў цябе ўяўленне, першы раз мне ўтвараюць паўразумную істоту. Ну дый добра, ты, хлопча, пі. І запомні – калі пойдзеш да дзядоў, захапі сланечнік. У маёй старой ногі разбалеліся, а тут не знойдзеш нічога вартага. Выпіў? Добра, а цяпер, – гаспадар з усёй моцы штурхнуў хлопца, – прачынайся!

Смярдзючая багна схапіла Янку і пацягнула ўніз. Ноздры забівала мокрая глеба – чаму гэтае пачуццё было для яго знаёмым?

Ноч. Гумно. Па хворай руцэ ходзіць певень. Янка сагнаў жывёлу і падняўся. «Прысніцца ж такое… Трэба заўтра зайсці да ксяндза, дакладна», – і ён выйшаў вонкі.

27 ліпеня 1794 года

Касцёл у Лапеніцах пабудавалі гады са два таму. Мніхі францішканцы атрымалі зямлю па запавеце апошняга ўладальніка маёнтка, што пад канец свайго жыцця прыйшоў да Бога, загадаў спаліць усе бочкі з віном і гарэлкай са склепа ды выправіўся ў пілігрымку. Дайсці да святой зямлі яму не далі старасць і тры мужыкі на шляху ля Кіева, што пасля тры дні пілі за гэтага шчодрага і смелага чалавека.

Манахаў ля касцёла жыло не шмат – не былі перабудаваныя пакоі ў келлі, фрэскі ды іконы яшчэ дапісваліся, богаслужэнні праводзіліся толькі з нешматлікімі жыхарамі і служкамі. Але дзеля польскай дывізіі зрабілі выключэнне, вынеслі лаўкі на вуліцу і дазволілі паставіць ля алтара ікону, што была ўзятая з варшаўскага вайсковага касцёла.

Ксёндз Міхал Стовак пасля малітвы падышоў да амбона і паглядзеў на афіцэраў у першых радах. У касцёле было ціха, хай памясціліся не ўсе жадаючыя – цяжка знайсці храм, куды змогуць уціснуцца каля пяці тысяч чалавек.

– Браты мае, сэрца радуецца, калі я бачу столькі адданых мужчын, што пайшлі з шабляй у руках на ахову нашай роднай Рэчы Паспалітай. Вы пакінулі маці, жонак, бацькоў і дзяцей. Сябры, з якімі гулялі ў корчмах і каталіся на паляванне, засталіся далёка. Вы пакінулі мяккі ложак і добры дах над галавою. Нехта сышоў з поля, якое толькі пачало жаўцець. А нехта кінуў падручнікі і латынь. Можа, вы думаеце: «Як добра было там, як было спакойна»? Але ж вы – шляхцічы! Спакойна – не для вас. Пятая запаведзь кажа: «Паважай бацьку твайго і маці тваю, каб падоўжыліся дні твае на зямлі». І вы паслухаліся сваю маці-радзіму і бацьку-караля. Вы пайшлі на гэтую вайну, каб ушанаваць іх. І Бог дасць вам гэтую магчымасць, бо ён на нашым баку. З намі Бог!

– З намі Бог! – ударылі галасы.

– Антоні Вялікі казаў: «Не апранай адзежы, якая зводзіць цябе да славалюбства». Нядаўна, гуляючы па лагеры, я чуў размову двух жаўнераў. Яны спрачаліся – хто з іх лепшы ваяр, хто пойдзе першым на ворага і хто заб’е больш маскалёў. Жаўнеры нават абмяркоўвалі грошы, якія кожны з іх гатовы паставіць. Яны абодва апранулі на сябе адзежу забойцы, а саван ахоўніка і Божага рыцара тапталі нагамі! Ці варта гэта добрага хрысціяніна, што ходзіць у нядзелю да касцёла? Ці варта гэта нашчадкаў ваяроў, што паклалі свае галовы пад Грунвальдам? Я вам адкажу – не! У былыя часы, калі яшчэ крыж не прыйшоў на землі нашых продкаў, у людзей быў звычай – прасіць прабачэння ў дрэва перад тым, як ссекчы яго. На жаль, пад час бойкі нельга сказаць «прабач» ворагу, у якога збіраешся трапіць куляй. Але што забараняе пасля паставіць свечку за чужога брата, бацьку, мужа? Што забараняе спытаць прабачэння, стоячы над ляжачым целам? Таму ідзіце на маскаля не дзеля свайго гонару, не дзеля багаццяў ці пасад, а ў гонар сваёй Айчыны і яе будучыні. Ідзіце мужна, не шкадуючы ні сябе, ні ворага. Але і не забывайцеся на літасць – не біце ў спіну і не дабівайце параненых. І тады Бог даруе вам замест саламянага даху – яснае неба, замест пітва ў карчме – мёд жыцця і веры, а нязжатае поле вернецца гадамі цёплага сонца і жыццядайнага ліўня. Амэн.

Вайскоўцы разыходзіліся па кватэрах. Янка набыў тонкую свечку, але так і не здолеў паставіць яе за чароўнага белага ваўка.

28 ліпеня 1794 года

Да абеду падалі смажаных галубоў на падушцы з тушанай у белым віне бульбы.

– Пані Марыля, мае віншаванні, гэта найлепшы земляны яблык, які я каштаваў! Дзе вы толькі яго знайшлі? – палкоўнік Станіслаў Кёнінг радаваўся першай добрай ежы за апошні час.

Тры дні полк пераходзіў ад адной маленькай вёскі да другой – не было часу ні разбіць добры лагер, ні заваліцца да нейкага шляхціча ў госці. А тут – аж два дні адпачынку. Ды і ізабелінскі пастар запрасіў да сябе палкоўніка і трох ротмістраў на пастой.

– Дзякуй, пан Станіслаў. Муж настаяў, каб вырошчваць бульбу.

– Гэта так, – уключыўся пастар Януш Ласкі. – Ведаеце, у Ірландыі, Шатландыі ці Францыі гэтая расліна пачынае замяшчаць пшаніцу. А чым мы горшыя? Адчуваеце, які смак? І галоўнае – з паўвалокі атрымоўваецца больш бульбы, чым якога збожжа. Не, гатаваць яго, вядома ж, не вельмі проста – патрэбны такія-сякія спецыі, травы, тлушч. Добра, калі знойдзецца нядрэннае віно ці смятана. Але ж я лічу, што ў будучым кожны селянін зможа сабе дазволіць талерку-другую падобнай стравы.

– Гэта вы перабольшваеце, пастар, – палкоўнік закінуў наступны кавалак смажаніны ў рот.

– Можа, і так. Гэта, канешне, не будзе ніколі асноўнай стравай – і кошт вялікі, і саджаць цяжкавата. Але раз на тыдзень – чаму не? Мы з жонкай спрабуем давесці да сялян выгаду, але яны супрацівяцца. Яшчэ віна, пане палкоўнік?

– Калі толькі келіх, пане пастар. Мне да вечара прымаць патрулі.

Палкоўнік Кёнінг цвёрда памятаў загад генерал-маёра Караля Серакоўскага, галоўнага ўсёй дывізіі, – шмат не піць, жаўнерам забараніць хадзіць да дзяўчат, кожны павінен быць здольным падняцца на марш хоць глыбокай ноччу. Некаторыя жаўнеры не вельмі любілі за гэта генерала, бо для іх вайна – адпачынак і забава, як бойка на кірмашы ці вяселле сябра.

Зараз уланы стаялі наперадзе, авангардам, таму Кёнінг спрабаваў як мага больш старанна выканаць загады начальства. Ды і палова палка адсутнічала: хто быў у патрулях ля Зэльвы, Дзярэчына ці іншых мястэчкаў; хто параненым застаўся з асноўнымі сіламі лекавацца. Належала захоўвацца ў як мага лепшым стане, як у фізічным, так і ў маральным.

– І галоўнае, пан палкоўнік, – працягваў пастар, – каб сяляне проста не ведалі, як гэта гатаваць ці вырошчваць. Гэтыя перашкоды мажліва вырашыць адукацыяй, размовамі. Не! Яны распавядаюць байкі пра нячысцікаў, якія мацаюць бульбу з-пад зямлі – чортаў корань, заморская пагібель. Кажуць – чорт кусае карані, і тыя потым робяцца атрутай. Быццам жывём не ў асвечаным васямнаццатым стагоддзі, а пад час палявання на ведзьмаў!

– Цёмныя людзі, пане Януш. Вераць ва ўсялякія глупствы. А тут яшчэ балоты побач ды Белавежа. Магу паставіць сваю шаблю, што ў дні конна адсюль ёсць некалькі старых капішчаў, якія нехта даглядае. Вось і паўзуць па вёсках гэтыя казкі.

– Не ведаю пра капішчы, але тут вы маеце рацыю. Часамі ў лесе сустракаюцца дубы з завязанымі на галінках хустачкамі ды намаляванымі тварамі. Яшчэ і каталікі падліваюць алею да чалавечай цемры – дэманы, нячысцікі, варажба… Ксёндз у Ваўкавыску кожны месяц праклінае ўсіх чарадзеяў і чараўніц мястэчак, але ніколі не называе імёнаў. Дзіцячыя гульні, і толькі.

– Але гэта не толькі сярод простага люду, пане пастар, – палкоўнік працягнуў свае разважанні. – Некалькі дзён таму атрад уланаў спаткаў воўчую зграю. І распавядаюць, што на чале гэтага воўчага вяселля быў сівы чараўнікпярэварацень. Перапужаліся, як малыя дзеці, ды пачалі паліць з самастрэлаў. Яшчэ потым прасілі даць людзей, прайсціся па пушчы… Звычайная воўчая зграя – а столькі клопатаў. Даў жа Бог мне такіх боўдзіл. Час змяняць назву з палка надворнага на народны. Не лепш за міліцыю… Грошы даюць зрэдку, узяць могуць амаль кожнага жадаючага, палове езуіты розум сапсавалі сваймі байкамі… Эх, пане Януш, цяжка мне з імі.

– Але ж вы павінны быць бацькам для сваіх жаўнераў. І па-бацькоўску вучыць і прабачаць ім.

На другое падалі не такую экзатычную страву – звычайнага аленя з ажынавай падлівай.

29 ліпеня 1794 года

Кожны год кірмаш находзіў паводкай на Зэльву. Паміж маленькіх дамоў і каменных двухпавярховікаў плыў чалавечы натоўп, запаўняў вуліцы і двары, як вада прасочваўся праз шчыліны дамоў, дзверы крам, гандлярскія шэрагі. І ў кожнай хаце начаваў нехта чужы, з далёкай Францыі ці Аўстрыі альбо амаль «тутэйшы» – з Гданьска ці Львова. Лён і шаўкі, падковы ды замкі, баранкі з марцыпанамі, чорныя пеўні ды ружовыя парсюкі, яблыкі, ялавічына, зерне, жалеза, шаблі, пістолі, кветкі, скуры і літыя паясы – калі табе нешта патрэбна, то лепшы шлях – вялікі кірмаш у Зэльве.

Чырвонае святло адцягнула Янцэка ад кавы. «Хм, дзіўна…» – перавярнуў кубачак ён і выйшаў у апаратны пакой. Шэрагі рознакаляровых газавых ліхтароў займалі сцяну. Зараз гарэў толькі адзін чырвоны, гарэў моцна і духмяна. Жоўты і зялёны ліхтары побач маўчалі.

Янцэк зняў шкляныя каўпакі з трох лямпаў і задзьмуў полымя. Кнаты на месцы. Можа, праблемы з палівам? Не, у агульным збане яго болей чым патрэбна. Магчыма, забіліся трубкі, што вядуць паліўную вадкасць да кнатоў? Ён прадзьмуў тры трубкі – усё добра. «Цікава!» – Янцэк сабраў ліхтары і перасмыкнуў заіржавелы падважнік, які быў збоку. Святло ад лямп, што запаліліся адначасова, заліло звычайна цёмнае памяшканне і так жа імгненна сышло. Гарэла толькі чырвоным пад надпісам «Zelwa».

«Незвычайна» – Янцэк выйшаў да гандлярскага пакоя. Там ён выцягнуў на стол тоўстую кнігу ў барвовай скураной вокладцы і адчыніў на першай старонцы.

– Так, Зэльва… – перагарнуў старонку.

«Я табе не камень, каб усё памятаць!» – блішчалі сінія літары на пергаменце.

– Даўно час спаліць гэтую кнігу… Кірмаш. Зэльва, – перагарнуў ён бескарысную інфармацыю.

Наступная старонка глядзела на Янцэка дробным тэкстам, некалькімі малюнкамі людзей у сялянскіх ды шляхецкіх строях і шэрагам лічбаў. «Раней на два месяцы…» – пачухаў патыліцу гандляр. Ён узяў пяро і на наступнай старонцы распачаў гандлярскую дакументацыю.

Пістоля стала нікуды не вартая – коні моцна патапталіся капытамі. Калі драўляную расшчэпленую дзяржальню яшчэ магчыма было аднавіць, то пакамечаны ствол правіць адмовіўся ўжо не першы каваль – цяжка, няма патрэбнага інструменту, метал можа разарвацца ад першага ж стрэлу. Мець толькі карабін з агнястрэльнай зброі ў бойцы – дрэнная ідэя.

Янка блукаў па рынкавай плошчы ў пошуках добрага збройніка. Мястэчка не было падрыхтавана да вялікага наплыву вайскоўцаў, таму найбольш спрытныя гандляры і габрэі зараз заломлівалі кошты і атрымлівалі вялізны прыбытак – працавала дай Бог чвэрць з некалькіх сотняў крамаў ды корчмаў. Чарговыя дзверы адчыніліся, і ветлівы гаспадар падскочыў да наведвальніка:

– Дзень добры. Вітаю пана ў краме Янцэка Сімагліцкага, найлепшай краме ў мястэчку. Праходзьце. Добры дзень.

Памяшканне напаўнялі тысячы тавараў: тканіны, старыя гадзіннікі, мячы часоў Віценя, драўляныя цацкі, футра ды скура ў скрутках, прылады для працы па дрэве, камені, воўне, свечкі, шпагі, пістолі, пішчалі, шклянкі і шмат чаго іншага. Водар змешваўся ў малочны празрысты пах, як вясёлкавыя колеры ўтвараюць белы колер.

– Добры, – Янка пайшоў па зале. – Цікавая ў вас крама… А ці ёсць у вас порах?

– А як жа, пан! У Янцэка ёсць усё, што яснавяльможны пан пажадае. Тавары з усяго свету. Найлепшы ангельскі порах, які вы толькі бачылі.

Стары габрэй, да карчмы якога збягалі ад езуітаў Янка з Базылём, вучыў хлопцаў таргавацца. «Калі вам патрэбна шклянка гарэлкі з бровара, – казаў габрэй, – проста ісці і плаціць грошы – гэта шлях заможнага чалавека. Калі ў цябе манет засталося няшмат – завядзі размову, распытай пра нешта вялікае – напрыклад, свіран зерня. Дзе, калі, кім вырашчана, ці можа пан прадаць сорак мяхоў. І калі з другога боку чалавек пацірае далонямі ў чаканні прыбытку – засумнявайся. А ці добрая гарэлка выходзіць з гэтага ячменю? А давайце я вазьму шклянку і пакаштую, ці баліць галава з раніцы ад гэтага напою».

Янка дрэнна ўмеў таргавацца, таму вельмі хутка выдаў асноўную мэту візіту. Гандляр выклаў некалькі розных пістоляў на прылавак: з крэменевым ці калясцовым замком, з драўлянымі, касцянымі ці металічнымі прыкладамі, аздобленыя срэбрам і звычайнай меддзю. Позірк улана прыцягнула пістоля з бліскучай новай дзяржальняй і вытраўленай выявай дуба на ствале. Ён узяў зброю ў руку – сядзіць добра, важыць трохі менш, чым зламаная, з дула пахне порахам.

– Колькі?

– Пан мае добрае вока. Гэта, здаецца, гішпанская праца… – няўпэўнена адказаў Янцэк. – Адкуль ён… Так, дрэва, герб Абрэры, што нездалёк ад Барселоны. Хай пан выбачае – старасць, Янцэк забывае больш, чым памятае.

Гандляр пачаў нахвальваць свой тавар як мага мацней: і цэліць заўжды добра, і пораху вытрымлівае шмат, і са ста крокаў можна прабіць каня наскрозь. Тым часам ён надзеў акуляры. Не, не каб знайсці запіс пра зброю ў кнізе і прачытаць – Янцэк памятаў кошт кожнай рэчы ў гэтым і сотні іншых пакояў яго крамы, хай менавіта гэтая пістоля і здавалася яму незнаёмай. Як толькі ён расплюшчыў вочы – каменнае святло амаль збіла яго з ног. Цвёрдае, чырвона-белае, празрыстае, яно біла ў вочы і прымушала заплюшчыць іх. Янцэк назваў кошт.

– Але гэта зашмат, пане, – памацаў кашэль Янка.

– А што зрабіць, яснавяльможны пан? Гэта канчатковы кошт. Бачу, што пан – жаўнер, ды і не апошні. Ці няма з сабою такіх грошай?

З пачатку кампаніі дывізія не сустракала непрыяцеля на сваім шляху, толькі некалькі хеўр ды дэзерціраў. А запасаў, якія малады ўлан узяў з дому, не хапала на добрую зброю. Здабыць столькі грошай не было дзе, а пістоля вельмі спадабалася. Янка пакруціў зброю, шукаючы, за што зачапіцца, каб скінуць хай з чвэрць кошту. «Non progredі est regredі[8]» – было выгравіравана на ствале.

– Калі пан жадае, Янцэк можа абмяняць пістолю на нейкую каштоўную рэч пана. Напрыклад, пярсцёнак, – гандляр глядзеў на Янкаву руку.

– Не, вы што, гэта ж падарунак. Ці ты вырашыў падмануць шляхціча? Гэты пярсцёнак дарагі толькі мне, а так звычайнае дрэва з каменем, – Янка паклаў пістолю. – У цябе няма чаго прапанаваць за яго. А ў мяне няма жадання развітвацца з ім.

– Хай пан не злуецца. Гэта асаблівы ўзор палескай работы па дрэве. Антыкварыят! Янцэк ведае некалькі чалавек, хто вельмі цікавіцца такімі старымі рэчамі. Ці то пану лепш ісці ў бойку без зброі?

Янка крочыў да карчмы, дзе спыніўся разам з Базылём. «Без прагрэсу ты ідзеш назад…» – круціў ён у галаве надпіс з пістолі. Пярсцёнак – проста кавалак дрэва з каменем, проста ўпрыгожанне. Белы воўк адляцеў ад удару. Улан калісьці чуў: калі старая з касой нахіляецца над чалавекам, ён можа каня над зямлёй падняць. Нічога чароўнага ў пярсцёнку няма. Янка гнаў думкі аб пані Чаплі, якую напаткаў некалі дзён таму. Лепш ён захавае ўспаміны пра яе, распавядзе сваім дзецям пра цуды на Літве, чым ляжа ў баі, бо не паспеў стрэльнуць першым.

«Alea jacta est[9]» – было выгравіравана на пістолі.

30 ліпеня 1794 года

Уланам Кёнінга не далі адпачыць ні ля Ізабэліна, ні ў наступныя дні. Дывізія амаль кожны дзень ішла да новай вёскі ці мястэчка, разбівала лагер і спадзявалася на некалі дзён без маршаў. Хай пераходы і займалі ўсяго па тры-чатыры гадзіны, але кожны пачынаўся пасля абеду і скончваўся ноччу. Беглі чуткі, што хутка будзе бойка, побач маскалі. Жаўнеры вастрылі шаблі ды штыкі, змазвалі замкі ў пістоляў ды стрэльбаў, вычэсвалі коней.

Янка з Базылём крочылі конна з варты, якую неслі на паўночным ускрайку мястэчка. Кожныя тры гадзіны вартавыя змяняліся, але з-за дажджу, што пайшоў першы раз за тыдзень, сябры стаялі амаль два тэрміны. Неба было зацягнута шэрай панурай хмарай. Дробныя кропелькі – рэшткі былой велічы чорнай хмары – раздражнялі і нервавалі. Нягледзячы на раніцу, нельга было пабачыць нешта далей за дзесяць крокаў – сонца не прабівала шэрую таўшчыню.

Коні тапталі бруд, што ўчора быў едкім пылам. Уланы ехалі моўчкі, бо хацелася хутчэй дабрацца да цёплага і сухога ложка, а не расцягваць шлях размовай. Пасля абеду абяцалі чарговы пераход, а да яго патрэбна было яшчэ пачысціць коней, прасушыць патнікі сёдлаў ды праверыць, ці не змок порах.

З чарговай карчмы, каля якой праязджалі Янка з Базылём, вываліўся п’яны шляхцюк. Ён лаяўся на кошты і гаспадара, што зусім не паважае шляхецтва. Вершнікі не звярнулі ўвагі на п’янага, але шляхцюк схапіўся за аброць Базылёвага каня.

– Панове, а не жадаеце… і… выпіць за круля нашага Станіслава?

– Хадзі лепш праспіся, пан, – Янка пад’ехаў з другога боку.

– О! А я цябе ведаю… і… ты гэты, як яго… Ян Дзічыны Злодзей, брака… і… нэр… Мы з табою не скончылі, – спрабаваў не зваліцца на зямлю шляхцюк.

Уланы пазналі ў сустрэтым Гавела Пшэмісцкага, з якім Янка біўся больш за тыдзень таму.

– Хадзі дамоў, табе кажуць. Нас тут двое, а ты адзін, – малады ўлан штурхнуў у плячо шляхцюка.

Але Гавел не паваліўся на зямлю, як таго чакаў Янка. Замест гэтага ён схапіў улана за руку і моцна пацягнуў на сябе. Стомлены вершнік, што не чакаў рашучых і моцных дзеянняў ад п’янага чалавека, апынуўся на зямлі. Базыль выхапіў шаблю і замахнуўся на шляхцюка, але той своечасова прыгнуўся і прыціснуў Янку да зямлі. Другі, больш нізкі замах спаткаў метал панцыра на сваім шляху. З карчмы вываліліся сябры шляхцюка і накінуліся на ўланаў. Базыль біў зверху, забываючы на блокі. Нецвярозыя людзі дрэнна трымаюць зброю, але амаль не адчуваюць болю.

Удар. Паварот. Удар з-за пляча – і вусаты шляхціч рассякае сваёй жа шабляй лоб. Блок. Нага пакідае рот нападаючага без некалькіх зубоў. Удар. Рука схапіла каня за аброць і страціла некалькі пальцаў. Базыля нехта схапіў за пояс і пацягнуў да зямлі. Падаючы, улан выхапіў пістолю і пацэліў у шляхціча. Куля, магчыма, выпала з дула раней. Пякучы сноп іскраў выбухнуў у паўцемры і падпаліў валасы.

На варце ў цэнтры рыначнай плошчы было спакойна – літоўскія стральцы сядзелі вакол вогнішча і перадавалі па коле збан з гарачым півам. Харунжы з сівымі скронямі распавядаў маладым пра былыя часы, як гналі Суворава па тракце, як біліся з данцамі і захапілі вялікі абоз, поўны гарэлкі і царкоўнага начыння.

– Вы чуеце?

– Бразгат металу быццам… – харунжы падняўся на ногі.

Жаўнеры прыціхлі. Гукі бойкі рабіліся больш гучнымі, далучаючы да сябе крыкі.

Стрэл!

– Да стрэльбаў! Гэта ля Лявонавага шынка, здаецца. Бягом! – кінуўся ў паўцемру харунжы.

Гавел трымаў улана за горла, націскаў на грудзі каленам.

– Ляжы, хлопча.

Янка шукаў рукамі камень ці яшчэ які аргумент, што мажліва было выкарыстаць у спрэчцы з шляхцюком. Але рукі яго нехта схапіў. Рэзкі боль ад нядаўняга ўкусу трасянуў левую руку ўлана.

– Гавел, няма пярсцёнка… – нехта абмацаў Янкаву руку.

– Брэшаш! Аднавокі казаў – у яго.

Шэраг жаўнераў вываліўся з-за павароту. Стрэльбы нацэліліся на чалавечую кучу. Стрэл!

– Разысціся па баках! – харунжы перазараджаў пістолю. – Жаўнеры, цэліць па ўсіх. Лічу да трох!

Серакоўскі трымаўся рукой за лоб. Раніца прынесла з дрэнным надвор’ем такія ж навіны. Кава на стале спрабавала горыччу перацягнуць на сябе ўвагу генерал-маёра.

– Кажаш, драгічынская міліцыя ізноў білася з уланамі? Што ж мне рабіць з гэтымі валанцёрамі – п’юць, гуляюць, шэрагам хадзіць не могуць… Станіслаў, што на гэты раз не падзялілі твае падначаленыя?

– Не магу ведаць, генерал, – Кёнінг люта мяў пальчатку. – На іх напалі большай колькасцю.

– Большай… Мабыць, прыйдзецца адмовіцца ад паслуг Драгічына. Сачы за сваімі ўланамі, Станіслаў. Нешта яны моцна ў бой цягнуцца – назаўтра пойдзеце ў авангардзе.

31 ліпеня 1794 года

Ля воза, што стаяў папярок дарогі, неслі варту кіеўскія егеры. Гадзіну таму ў бок Азярніцы выйшаў невялікі раз’езд з дзесяці чалавек, і іх чакалі ў бліжэйшы час. Жаўнеры гучна гулялі ў косткі, пакінуўшы чалавека сачыць за дарогай. На жаль, аднаму з гульцоў не шэнціла – калі ён прайграе яшчэ раз, то зменіць таго, што зараз стаіць на варце. З-за павароту дарогі паказаўся вершнік у блакітна-жоўтым мундзіры.

– Гэй, хлопцы, нехта едзе!

– Вандроўнік, мабыць, разбярыся сам, – падкінуў косткі жаўнер.

За вершнікам выехаў другі, такая ж блакітна-жоўтая пляма. З’явіўся трэці. Хутка пляма пашырылася, пастроілася ў шэраг і рушыла ў нагу да заставы. Коні білі роўны сінхронны крок.

– Хлопцы, іх зашмат…

– У намёт! – грымнуў загад з боку блакітна-жоўтага натоўпу.

Першых ворагаў дывізія сустрэла на паўдарозе да Слоніма. Невялікі атрад нешта дапытваўся ў гаспадара дворышча. Той нічога не ведаў ці не хацеў казаць, і расейцы трымалі шаблі з мушкетамі напагатове. На жаль, літоўскія стральцы, што ішлі ў пачатку авангарду, не бегаюць, як маланка…

Расейцаў перастралялі хутка, не даючы зрабіць другі залп. Кёнінг абвясціў кароткі прывал, каб дачакацца ўсіх частак авангарду і перагрупаваць войскі. Удава гаспадара дабівала віламі параненых… Палонных для допыту ўзяць не атрымалася.

Уланы, як найбольш рухомы атрад, крочылі наперадзе.

– Маскалі яшчэ не ведаюць, што мы падыходзім, – радаваўся харунжы Сыракомля. – Памятайце, што я вам казаў – з кожнага па пяць двухгаловых арлоў.

Янка пераправерыў зброю, зарадзіў і павесіў да сядла пістолю. Яны з Базылём чакалі гэтага часу яшчэ з калегіума, калі біліся дубінкамі пад пільным позіркам езуіта. З тых часоў, калі пачалі калоць шабляй саламяную ляльку, калі запісваліся ў полк, калі гадзінамі маршыравалі ды цэліліся з карабінаў. Здавалася, вось ён – пераломны момант. Першыя злыдні забітыя, наперадзе іх больш – хопіць усім.

Уланы крочылі роўным шэрагам, адбіваючы рытм.

Прагучаў загад, і чатыры сотні вершнікаў рушылі. Першая бойка, першая атака. Коні неслі наперад, падымаючы пыл.

Не чакаючы ворага, першы залп расейцаў выбухнуў нястройна, мала, ціха. Некалькі коней спатыкнуліся. Расейцы пачалі перазараджаць мушкеты, але ім адказалі з другога боку. Адначасовы грук дваццаці пістоляў збіў сена з воза, за якім хаваліся вартавыя. Уланы выхапілі шаблі.

Янка накіраваў свайго каня на воз. У юнацтве, бывала, ён збягаў да сяброў цераз метровы плот, што выходзіў з двара на лес, і конь яго амаль ніколі не падводзіў. Дваццаць крокаў да воза. Карабін, стрэл. Дзесяць крокаў. Пяць. Конь адрываецца ад зямлі і ляціць, як Пегас у байках старой Тэклі.

Уланы абцякалі воз з абодвух бакоў і працавалі шаблямі.

Янкаў конь прызямліўся капытамі на няўдалага гульца ў косткі і прабіў яму чэрап. Удар за ўдарам, укол за ўколам. Многія з расейцаў не паспелі выхапіць клінкі ці прыкруціць штыкі да стрэльбаў. Бакі коней афарбоўваліся ў чырвоны. Кожны імкнуўся здабыць свайго першага забітага.

Жаўнеры на заставе завагаліся. З дзясятак чалавек кінуліся наўцёкі ў бок Слоніма. Частка ўланаў накіравала коней у пагоню.

– Куды! Стаяць! – дарэмна крычаў Сыракомля. – Дурні!

За дзесяць хвілін першая застава была цалкам знішчана. З боку ўланаў былі забіты некалькі коней і паранены з пяць чалавек, адзін цяжка. У расейцаў на зямлі ляжала каля трыццаці жаўнераў, некалькі яшчэ дыхалі, але гэта было ненадоўга. Уланы з пагоні вярталіся назад.

Рэзкі свіст з боку горада прымусіў жаўнераў азірнуцца. Ля ўланаў выбухнуў фантан зямлі. Коні, што яшчэ мала ведалі пра порах, бойкі ды жалеза, спужаліся і панеслі.

– Да лесу! Сыдзіце з дарогі! – загадваў харунжы.

– А можа, дастанем іх? – Янка махнуў шабляй у бок гарматы.

– Куды, Ліпініч! Там не толькі гармата. Пайшоў пад дрэвы і чакаць падыходу пехатуры!

Кожную хвіліну на шляху да Слоніма з’яўлялася новая яма. Ядры не дабівалі да былой заставы, але прымушалі коней фыркаць і нервавацца. Галоўнае – каб маскалі не падкацілі зброю бліжэй… Дзе гэтыя літоўскія стральцы з гарматамі?

За дзве гадзіны расейцаў выбілі з горада. Калі афіцэры заехалі на ратушную плошчу, увесь гарадскі савет сустракаў літоўска-польскую дывізію са слязамі на вачах. Бургамістр кінуўся ў ногі да генерала і бласлаўляў Святую Тройцу, Маці Божую ды ўсіх святых, якіх толькі мог узгадаць.

Расейскі сцяг скінулі ў бруд рынкавай плошчы.

1 жніўня 433 года

Вогнішча крычала ля дрэва чырвоным.

– О вялікі Дальжвальд, заклікаю цябе. Прыйдзі да сыноў тваіх, што сабраліся пад старым Дрэвам Цёмнай Ночы.

Людзі ў скурах паўколам абступілі вогнішча. У сярэдзіне, амаль кранаючы полымя, на каленях стаў жрэц. Ён ускідваў рукі ўгору і моцным голасам нібы спрабаваў суцішыць гарачыню. У збан, што стаяў напалову ў вогнішчы, паляцелі мухаморы, сцёблы палыну і чырвоныя ягады.

– Мы п’ём адвар воўчніка ў твой гонар, Бацька Воўк. Заклінаю цябе духам ветру, зямлі ды полымя, пачуй нас і дай нам літасць пачуць цябе!

Дзве чырвоныя кроплі з дрэва сачылі за жрацом, які адпіў адвар і перадаў яго далей. Людзей ад напою круціла, рукі выходзілі з суставаў, вочы бялелі і пераставалі міргаць.

– Ты кліка-у-у-ў мяне, смяротны, – рыкнуў звер. – Скажы, чаму я не павінен разарваць цябе на гэтым месцы, каб даць Дрэву Ночы кроў?

Дрыжачай рукой жрэц скінуў з сябе скуру і падняўся на ногі. Тры маладыя хлопцы ступілі наперад з дарамі для свайго заступніка ці ка́та: маладое зерне, жывая птушка і залаты грэбень. Хлопцы спрабавалі не глядзець у вочы істоце.

– Ты смешны, жрэц! Ці мяркуеш, што ГЭТЫЯ дробязі могуць выратаваць цябе і людзей, што ты прывёў? Ты ведаеш, якую цану трэба заплаціць!

Жрэц заплюшчыў вочы і апусціўся на калені. Паданні казалі, што вялікі Дальжвальд прымае толькі камень крыві і забівае ўсіх, у каго не хопіць мужнасці ўзяць яго… Чалавек сунуў руку ў полымя. Балючы крык прымусіў старое Дрэва прачнуцца і заварушыць галінамі. Воўчае выццё заглушыла жраца, прыбіла яго да зямлі. Абапіраючыся на другую руку, ён спрабаваў намацаць цвёрды камень у вогнішчы, выратавальнае ачышчэнне. Рэшткі пальцаў сціснулі нешта слізкае, халоднае, цяжкае.

Дальжвальд зрабіў крок наперад, і полымя, быццам бы спалохаўшыся, адхлынула ад яго. Пачарнелай рукой жрэц працягнуў камень вялізнаму ваўку, што стаяў на задніх лапах. Чорная пыса пераможна ўсміхалася.

– Цяпер ты можаш казаць. Але памятай – мне можа не спадабацца тое, што выйдзе з твайго чалавечага рота, – воўк нават не расціскаў зубоў, калі размаўляў.

– О магутны Бацька Воўк… Твае сыны ў смяротнай небяспецы. З поўначы прыйшлі чужынцы. І яны… нясуць… нясуць сваю веру, забіваюць нашых жонак і дзяцей, ссякаюць старыя дрэвы, – жрэц дрыжаў і не мог сагнуць скалечаную руку. – Вялікі Дальжвальд, малю цябе, кінься ўначы на іх гарады і вёскі, спалі іх пасевы, разарві іх на кавалкі, бо яны не шануюць цябе, о наймацнейшы з бессмяротных. Яны не мусяць жыць на гэтай зямлі!

– Мне няма справы да чалавечых спрэчак – сыдзеце вы, з’явяцца другія. Ці ведаеш ты, малы чалавек, колькі стаіць гэты дуб, колькі лет і зім я з’ядаю поўню? Чаму я павінен вызваляць вас, двухногіх забойцаў, калі вы трымаеце маіх сапраўдных сыноў у клетках ды на ланцугах? Калі вы забіваеце іх? Га?

Воўк дыхаў у самы твар жраца. Белыя вочы чалавека пацяклі слязьмі ад болю, дурману і жаху.

– Мы выпусцім усіх, каго злавілі… Мы ніколі больш не заб’ём ніводнага ваўка, гаспадар дрэваў і хмызоў… Мы зробім усё, што ты нам скажаш.

– Гэтага мала, смяротны. Вы ўжо зрабілі свой выбар…

Я не хатні сабака, які бяжыць на чалавечага ворага. Ты вельмі рызыкуеш, жрэц, калі так мяркуеш. Але я дапамагу вам. Я дам ахоўніка і збавіцеля, які павядзе твой народ на апошнюю бойку. Ён будзе наймацнейшым з вас, наймудрэйшым за ўсіх і найкрыважэрнейшым з народжаных. Але ты гэтага не ўбачыш, жрэц… Ці гатовы ты заплаціць вялікі кошт за ўратаванне?

– Так, жахлівы Бацька Воўк.

– Жахлівы? – усміхнуўся воўк. – Ты сам згадзіўся…

Кошт жыцця народа – твая дачка, жрэц! Прыводзь яе да Дрэва Цёмнай Ночы адразу, як я прыкончу наступную поўню. Прыводзь яе адзін, пазбавіўшы ўсяго чалавечага, што ёсць на ёй. Зрабі вялікае вогнішча і правядзі дзяўчыну праз полымя, каб яна перарадзілася, як малое дзіця. Пасля гэтага яна будзе вартая падараваць твайму народу збавіцеля. Я забяру яе. І памятай, жрэц, ты згадзіўся на гэта сам. Калі падманеш мяне – вашыя землі ніколі больш не будуць спакойнымі: тысячы драпежнікаў будуць забіраць жывёлаў, мільёны казурак прынясуць мор на твой народ, а я сам заб’ю цябе, тваю жонку, сыноў і кожнага нашчадка, які з’явіцца пад гэтым ці іншым небам. Памятай, жрэц!

Вялікі Воўк дзьмухнуў на вогнішча, і тое памерла. Грымоты прабіліся скрозь хмары. Жрэц стаяў на каленях перад попелам, прыціснуўшы параненую руку да грудзей. Ваўка не было. Па галаве білі цяжкія кроплі.

2 жніўня 1794 года

Раніца гарматамі распужала пеўняў на абодвух берагах Шчары. Учора артылерыя, якую паставілі ў горадзе на дамах ды сценах, бессэнсоўна абстрэльвала расейскія войскі. Якім бы добрым ні быў гарматавы інжынер, якія б універсітэты ён ні скончваў, але ж трапіць у цэль далей чым паўтары тысячы крокаў – амаль неверагодна. Ядры не даляталі, сыходзілі ўбок, узрывалі глебу ці булькалі ў невялічкім возеры. Учора генерал-маёр Серакоўскі, начальнік аб’яднанай польска-літоўскай дывізіі, загадаў перапыніць абстрэл – трэба было берагчы порах.

Палову светлай жнівеньскай ночы інжынеры з фузілёрамі капалі і насыпалі шанцы амаль на самым беразе ракі. Працавалі без паходняў ды вогнішчаў, каб вораг нічога не ўбачыў і не навёўся гарматамі. Сам Серакоўскі некалькі разоў наведваў месца, кантраляваў працу, а адпачываць сышоў толькі з першымі прамянямі, перадаўшы кіраўніцтва літоўскаму генералу Хлявінскаму. Інжынераў адправілі ў лагер, стралкоў змянілі на свежых і не стомленых. Як толькі туман з ракі прагрэўся і збег, пакінуўшы Замосце без аховы, польскія гарматы закрычалі.

Ля свежых жаўтаватых шанцаў стаялі літоўскія стральцы і эскадрон уланаў. Ахова была не вельмі патрэбна – ні мастоў, ні броду побач не мелася. Але лепш трымаць паўтысячы чалавек за горадам, чым пад час бойкі весці іх па вузкіх вуліцах.

Янку не шанцавала апошнім часам. Мала было нападаў ваўкоў ды п’янай шляхты, яго паставілі ў самае горшае месца – сядзі і чакай загаду. Палкоўнік Кёнінг казаў, што гэта ўзнагарода за першы бой, адпачынак у бяспецы, калі якое месца пад час бойкі можна назваць бяспечным… Але маладому ўлану хацелася быць наперадзе, ізноў уварвацца ў расейскія шэрагі, зламаць іх, рубіць шабляй захопнікаў. Ён – можа. Ён – здольны. Ён – слухае выбухі некалькі гадзін, стоячы побач з канём.

– Бегаюць, як клапы пад палкай, – падышоў харунжы стралкоў. – Мы б’ём, а яны разбягаюцца, чортавы сыны. Памятаю, пад Зелянцамі польскія гарматы гэтак жа трымалі маскалёў. А тыя падымаліся, ішлі, падалі. Зруйнавалі цэлы грэнадзёрскі полк, а апошнія тры чалавекі ўсё роўна дайшлі са штыкамі. Там і паляглі ад нашых фузеяў[10]. Моцны вораг быў, а гэтыя… – харунжы сплюнуў. – Гэтыя хаваюцца за млынам. Вунь, бачыш? Хтосьці не вытрываў і пабег. Хліпкія нейкія.

– Хутчэй бы пусцілі да іх, – Янка выцягнуў напалову шаблю і рэзка загнаў яе назад у ножны. – Стаім тут без справы, пане.

Харунжы пакруціў вус.

– Першы вялікі бой?

– Не, пане, другі.

Полк уланаў удзельнічаў у Варшаўскай ютрані. Польскія войскі за адзін дзень перабілі больш за тры тысячы расейскіх жаўнераў. Яшчэ каля дзвюх тысяч трапілі ў палон. З вялікага васьмітысячнага войска, што стаяла ў сталіцы, выбрацца за сцены горада здолела не шмат. З вакон на жаўнераў падалі камяні, бярвенне, палілі са старых пістоляў ды дзедавых стрэльбаў. Бітва нагадвала больш бойку на кірмашы: паштавыя ды кур’еры губляліся на вуліцах; штаб не разумеў, што адбываецца; каронныя войскі то давалі прысягу каралю, то далучаліся да паўстанцаў; загады даходзілі з вялікім спазненнем. Кожны палкоўнік кіраваў сваім маленькім аўтаномным войскам, якое амаль не прывязана да галоўнага штаба. Так уланы прайшлі праз увесь горад, але Янка паспеў зрабіць толькі адзін стрэл – вораг збягаў.

– Тады зразумела. Васпан пакаштаваў смаку крыві і цягне яшчэ? Не хвалюйся, гэта пройдзе, хлопча. Па сабе ведаю – мая другая бойка прыйшлася на Чанстахову. Гэтак жа рука клалася на шаблю, так жа цягнула наперад… Перамог у адным сутыкненні – выжывеш і ў іншых. А потым майго суседа пана Патнэнчыка, мір яго духу, – харунжы перахрысціўся, – знесла снарадам. Яго і яшчэ трох чалавек. Крыві было… Мяса паўсюль, кавалак косткі падбіў мне нагу. Я пасля гэтага дзень не мог у першым шэрагу стаяць – страляў з другога. А потым схадзіў да ксяндза, напіўся – і яно неяк адлягло. І ў цябе пройдзе. Усё роўна хочаш наперад?

– Хачу, пане. Яны і так не вартыя ні на што, сяляне ды мяшчане ў войску. Не цягацца ім з польскімі шляхцічамі! А зараз жа мы іх проста адстрэльваем, як курэй. Так яны хоць абараніцца здолелі. Загінулі б усё роўна, але як ваяры, ад шаблі ці кулі. Не па-рыцарску гэта, не па-шляхецку…

– Па-шляхецку будзе выгнаць маскалёў ды вярнуцца дадому, хлопча. Не па-шляхецку – гэта калі пакінеш бацьку з маці адных. Таму лепш глядзі адсюль і шкадуй ворага, чым бяжы на кулі. Вам, вершнікам, прасцей: забіваюць спачатку каня, а потым чалавека. У нас жа другога сэрца няма, каб кінуць яго на штыкі – толькі сваё маем. Таму… Дарэчы, забыўся прадставіцца, старая мая галава. Харунжы літоўскіх фузілёраў Альгерд Станіслаў Волян.

– Улан першага палка надворнага Ян Міхал Ліпініч, – зняў канфедэратку Янка.

Харунжы выцягнуў з кішэні металёвую біклажку.

– Ну, за знаёмства, хлопча.

– Прабачце, пане Волян, а ці мажліва? Загад пана Серакоўскага…

– Гэта загад вашага кіраўніка, а наш, дзякуй богу, пан Хлявінскі, нічога такога не казаў. Скажу па сакрэту – ваш харунжы Сыракомля зараз не лапці пляце за шанцамі, – загадкава ўсміхнуўся харунжы.

Янка ўзяў біклажку і зрабіў маленькі глыток. Вогненная ада абпаліла горла і ўдарыла пахам у нос. Улан, як і кожны шляхціч, прывычны да застолляў ды выпіўкі, але там звычайна ліецца віно, гарэлка, настойкі ці мёд. Тут жа была пякучая сумесь болю і абязбольваючага.

– Малойца. Гэта бабка мая варыць, на ігліцы елак журавінамі. Калі вып’еш, дык неяк цвярозей на бойку глядзіш… Дарэчы, хлопча, наступным разам больш асцярожнічай з п’янымі шляхцічамі – не заўсёды мы будзем побач. Васпан малады і гарачы – такія павінны з ворагам біцца, а не са сваімі.

Толькі зараз Янка пазнаў у гэтым «выпадковым» суразмоўцы таго самага афіцэра, што прыйшоў на дапамогу ў Зэльве. Рука ізноў кальнула, нагадваючы пра бойку ля карчмы.

– Прабачце, пане Волян, не пазнаў вас адразу… Я ўсё збіраўся зайсці падзякаваць…

– О ты ж, пачваравы сыны! – кінуў харунжы.

Янка збянтэжыўся і не разумеў, чым ён выклікаў такое абурэнне. Пан Волян паказаў рукой на дамбу, што была перакінутая цераз Шчару. Па ёй ад млына беглі некалькі сотняў чалавек. Яны падалі ў ваду ад гармат ды стрэльбаў, але працягвалі свой шлях. Інжынеры, што абслугоўвалі дзве гарматы з другога канца дамбы, мітусіліся і зараджалі. Клак, порах, клак, ядро, клак, кнот, стрэл. Ачысціць ствол, забіць новы клак. На ўсё сыходзіць дзве хвіліны. Яны спраўляліся за паўтары. Даўжыня дамбы – чатыры хвіліны бегам.

Першы чалавек дасягнуў канца, калі гарматы зрабілі другі стрэл. Дзясятак жаўнераў леглі на зямлю, як трава пад касой, – інжынеры паспелі зарадзіць карцеч.

– Пачалося, хлопча. Сядай на каня, зараз будзе шмат працы, – сказаў харунжы Волян.

Дамба была ў паўтысячы крокаў ад гармат, якія ахоўваў Янка. Карцеч не б’е на такую адлегласць, стрэльбы дабіваюць толькі на тры-чатыры сотні, а добрых цяжкіх мушкетаў няма. Гарматы на шанцах развярнулі ў бок бойкі – сваіх ля дамбы не засталося. Пан Сыракомля, які з’явіўся быццам з-пад зямлі, строіў уланаў у баявыя шэрагі. Жаўнеры зараджалі пістолі і стрэльбы.

«Audentes fortuna juvat[11]», – заўважыў надпіс на пістолі Янка. Ён мог біцца аб заклад, што там быў іншы надпіс, калі яго набыў. Але зараз не ставала часу разбірацца. Клак, порах, клак, куля, клак, адцягнуць курок, апусціць вечка.

Загаду не было. Уланы чакалі. Чакалі, калі расейскія мушкецёры гналі польскіх стралкоў. Чакалі, пакуль бліжэйшыя да ракі хаты былі захоплены. Пан Серакоўскі ў цэнтры Слоніма сам лавіў адступаючых і адпраўляў назад, у бойку. Уланы чакалі.

Загад прыйшоў з літоўскім паштавым у час, калі за драўляныя хаты на ўскраіне Слоніма ішоў такі гарачы спор, нібыта гэта лепшыя палацы Кракава, якія аддаюць за адзін злоты. Уланы рушылі. Але не ў горад, а да млына з лесапілкай на супрацьлеглым беразе Шчары. Разам з імі ў бойку ішлі літоўскія конныя гвардзейцы і трэці полк авангарда. Коні плылі па рацэ павольна, перабіраючы капытамі ў пошуках цвёрдай глебы. Расейскія гарматы не дасягалі да вершнікаў, але іх чакалі стрэльбы…

Далейшае Янка памятаў урыўкамі. Яны выйшлі на бераг. Ля Замосця засталося не так шмат жаўнераў – частка збегла, частка была за дамбай. Ад стрэлу расейцаў палегла некалькі вершнікаў. Зваротны стрэл прагучаў толькі адной пістоляй – Янкавай. Для ўланаў гэта была першая вялікая бойка ў полі, з фарсіраваннем ракі, з загадамі ды правільнай, арганізаванай атакай. Яны не ўзгадалі ў мітусні, што карабіны і пістолі трэба трымаць падалей ад вады. Коні ішлі амаль цалкам пад вадою, пырскі ляцелі на людзей ды жывёл. Мокры порах не можа загарэцца. Але новай Янкавай пістолі гэта, здаецца, забылі паведаміць. Расеец у зялёным мундзіры пехацінца ўпаў на зямлю з дзіркай у лобе.

Аднекуль з’явілася полымя, і праз гадзіну ад прадмесця нічога не застанецца. Яшчэ Янку здавалася, што расейцы стралялі па адступаючых кіеўскіх егерах, якіх разбілі кобрынскія валанцёры на процілеглым флангу. Але ён спісваў гэта на ап’яненне бітвай і палымяным напоем пана Воляна. Не можа быць такога, каб страляць – і па сваіх…

3 жніўня 1794 года

– Паважаныя пачвары і пачваркі, нечарговае паседжанне абвяшчаю адкрытым.

Вадзянік паклаў медную булаву маршалка сейміка на вялізны валун, які быў замест трыбуны. На лясной паляне сабраліся прадстаўнікі з усяго наваколля: стары Лясун з баравікамі ў барадзе; некалькі русалак стаялі побач з маршалкам Вадзяніком; Ваўкалак, што не мог вызначыць, які стан прыняць – чалавечы ці ваўчыны; Апівень у абдымку з бочкай віна; Анчыпар з вострымі рагамі і поўсцю на нагах; расчырванелы Лазавік; Хут у выглядзе каменя; шэры, як восеньскае неба, Шатан; Кладзянік з вялізнай, у паўтара разы вышэйшай за гаспадара, рыдлёўкай; Вупыр у чорным святочным кунтушы і шмат іншых. Вадзянік прадставіў ганаровага госця сейміка – Балотніцу, прыгожую дзяўчыну з зялёна-блакітнымі валасамі, Адэлю Алёс. Яна заверыла, што прыехала па даручэнні пана Кадука Балотнага – уладара суседніх земляў, каб толькі назіраць. І ні ў якім разе не ўмешвацца ва ўнутраныя справы мясцовых жыхароў.

Прысутныя запляскалі ў далоні.

– Гэта добра, пані, – адказаў Вадзянік. – Перадайце вашаму гаспадару сцверджанне добразычлівасці і сяброўства ад нас… Пачвары і пачваркі, да нашага асноўнага пытання. Усе ведаюць, што чалавечая краіна, на тэрыторыі якой мы жывём, у стане вайны. Мы не чапаем людзей… Так, пан Апівень, не чапаем. А калі яшчэ знойдзем вас у чалавечай карчме ці ў вашым бярлогу п’яных людзей – пасадзім у склеп на хлеб і ваду!

– Чаму на… ік… ваду? Можа, на піва? – пратэставаў Апівень.

– На ваду… Вам карысней. Аб чым я? Мы не чапаем людзей, а яны не чапаюць нас. Пужаюць намі дзетак, згадваюць у спрэчках, але не чапаюць. Але зараз прыйшоў цяжкі час – дзяржава ваюе і да нас прыйшлі войскі. Тут стаяць нашыя і ня…

– Гнаць іх!

– Кусаць іх!

– Яны нам не патрэбныя!

– Усіх у ваду!

– Ціха! – пані Адэля крыкнула гучней за сталых істот. – Пан маршалак не скончыў. Будзьма цывілізаванымі істотамі. Пан Вадзянік, працягвайце, калі ласка.

– Дзякую яшчэ раз, – Вадзянік пакруціў свае даўгія вусы-канаты. – Дык вось. У горадзе зараз стаяць мясцовыя войскі. Каля лесу – замежныя. Яны ўжо некалькі разоў біліся, і будуць біцца яшчэ. Нашая мэта – зразумець, каго мы падтрымаем, і ці падтрымаем. Хто першы хоча ўзяць слова?

Першы падняўся Лесавік:

– Я жыву на гэтай зямлі ўжо колькі год, сваймі рукамі высаджваю елкі, бярозы, хмызы, дубы ды іншыя расліны.

І колькі год людзі прыходзяць, ссякаюць дрэвы, топчуць пустазелле, крадуць жаб’юкі. Так, мне гэта непрыемна, але мясцовыя нас паважаюць, глыбока не заходзяць, перад дрэвам прабачэння просяць. Яны нашыя і звыклыя. А гэтых замежнікаў вы бачылі? Яны на вогнішчы маладыя бярозкі пасеклі! Пад свае гарматы зрылі некалькі хат барсукоў!

Ператапталі ўсе буякі на падлеску! Мясцовыя такога сабе не дазвалялі, я вам кажу! А пасля таго, як тутэйшыя спалілі лесапілку, што прыносіла майму сэрцу столькі болю, ім рукі цалаваць… Таму давайце будзем патрыётамі і падтрымаем мясцовых, а гэтых замежнікаў будзем у лесе лавіць і на корм вупырам аддаваць.

– Падтрымліваю! – завыў ад радасці Вупыр.

– А я супраць! – выйшаў да цэнтра Анчыпар. – Я восемдзесят гадоў як жыву на млыне. Колькі змянілася млынароў, колькі жорнаў разбілася, а я тут. Пан Лесавік казаў – будзьма патрыётамі. А я быў патрыётам свайго млына!

А гэтыя «тутэйшыя» прыйшлі і спалілі яго. І які я цяпер Анчыпар без хаты? Дзе мне наганяць сны і абяцаць горы золата? Дзе, вы мне скажыце! Можа, у ратушы? Ці ў сінагозе? Спіць такі сабе равін і сніць, як на яго спіне Анчыпар з залатой мукой катаецца… Бязглуздзіца ды і толькі. Застаецца толькі з Апіўнем па корчмах пайсці… Гнаць гэтых «тутэйшых» трэба. Не было ад іх раней нічога добрага і не будзе. Ды і якія яны мясцовыя, панства? Я нікога з іх не ведаю. А вы? Нічым яны не лепшыя ад замежнікаў… Гнаць і вупырам на сняданак аддаваць!

– Безумоўна падтрымліваю, – бадзёра прарыкаў Вупыр.

– Добра, – узяў булаву маршалка Вадзянік. – Хто яшчэ хоча прамовіць, панове?

– На корм! – крыкнуў Вупыр.

– За літвінаў! – дыхнуў Лазавік.

– Усіх у ваду! – булькнула Русалка.

– А можа, схаваемся? – спытаў Хут.

– Ізноў вырашаць… – прабуркаў Шатан.

– Пад зямлю іх! – пагладзіў рыдлёўку Кладнік.

– Самога цябе пад зямлю! – клацнуў зубамі Вупыр.

Дзяўчына з зялёна-блакітнымі валасамі на гэты раз не змагла перакрычаць натоўп, і Вадзяніку давялося булавой супакойваць істот. Яшчэ некалькі разоў хапаліся яны за шаблі і вілы; Кладнік рыдлёўкай выбіў Вупыру зуб; Апівень укусіў Начніцу за пятку, бо тая абяцала знішчыць увесь алкаголь; Хапун пакінуў падбітае вока Красналюдку. Вядзьмарка агледзела раны, выдала Маленькаму чалавеку халодны камень і зляцела дадому на чорным каце (на мятлу грошай не хапала – вайна ды эканамічныя праблемы).

Паседжанне перанеслі на заўтра.

4 жніўня 1794 года

Нечарговы кірмаш у Зэльве скончыўся гэтак жа нечакана, як і пачаўся. Праз два дні лямпачка згасла, а на вуліцах стала пустынна, як пасля мору. Янцэк Сімагліцкі гандляваў ня толькі рэчамі, але і адным з найкаштоўнейшых тавараў – інфармацыяй. Наведвальнікі шмат чаго распавядуць, абы толькі скінуць грош-другі. А Янцэк зробіць свае высновы. Другая вайна за апошнія пяць год у Рэчы Паспалітай – падстава, каб паставіць пытальнік насупраць Зэльвы ў кнізе, дый побач з астатнімі мястэчкамі краіны. Гандляр лічыў прыбытак: срэбра і золата, літыя паясы, некалькі ўпрыгожанняў. Вайскоўцы шчодрыя пасля бойкі, калі захапілі абозы, калі ёсць што прапіць, а зараз – таргуюцца, як апошнія габрэі, а яшчэ шляхта!

У дзверы пагрукалі. Учора гэта было б натуральна. Праз тыдзень, калі чакаецца Эдынбургскі кірмаш, гэта было б чакана. А зараз…

– Ёсць хто? – шчоўкнуў замок на дзвярах. Зараз, калі крама лунае ў забыцці, па-за рынкамі і плошчамі, па-за гарадамі і вёскамі, у месцы, да якога ісці некалькі тыдняў па гушчарах і балотах, і то не трапіш… Ці нехта вельмі моцна хоча набыць якую дробязь, ці гэта менавіта той момант, калі чалавек выпадкова спаткае скарб, хай ішоў ён проста па грыбы і заблукаў.

Дзверы зачыніліся за высокім чалавекам з сівымі валасамі. Нават не так, яны былі не сівыя, а белыя як крэйда. Праз левае павека праходзіў шнар, ружовы, яшчэ не поўнасцю залекаваны. Само вока расплюшчвалася толькі напалову, паказваючы малочна-блакітную зрэнку. Адзенне ў яго было звычайнае: ані новае, ані старое, ні чыстае, ні бруднае, не багатае, ні жабрацкае. Самае сярэдняе адзенне, якое толькі магчыма знайсці ў чалавечым царстве. Але гэтага не можа быць. Гэтак жа, як не бывае людзей звычайнага росту альбо сярэдняй мовы.

– Дзень добры… – падняўся гандляр. – Вітаю пана ў краме Янцэка Сімагліцкага, найлепшай краме ў… Праходзьце…

– Вітаю, добры чалавек, – сівы падышоў да прылаўка. – Я тут заблукаў, шукаючы добрага злотніка. Мо вы мне дапаможаце?

Янцэк зрабіў некалькі крокаў улева, каб не трапляцца на збялелае вока сівога.

– На жаль, пан пытаецца не ў таго. Янцэк не майстра, Янцэк звычайны гандляр, які можа здабыць амаль усё. Акрамя, мабыць, душы, бо гэта ўжо юрысдыкцыя касцёла… царквы, сінагогі, кірхі… сангхі? – ён дапытліва пазіраў на наведвальніка.

– О, гэта добра, вельмі добра, пане гандляр, – сівы аглядваў пакой. – Я, ведаеце, збіраюся жаніцца, і мне патрэбен пярсцёнак.

– Пярсцёнкаў у Янцэка шмат, – гандляр ступіў на добра вядомую яму сцежку. – Прошу пана сюды. Як выглядае дзяўчына? Прыгожая? Што пан жадае: срэбра, золата, каштоўныя камяні?

Гандляр выцягнуў куфар, у якім ляжалі дошкі з прывязанымі пярсцёнкамі. Тут было амаль усё, што прыдумаў чалавек: і залатыя з бурштынам, і срэбра са смарагдамі, і розныя змейкі, кіпцюры, мініяцюрныя цмокі, што абвіваюць хвастом палец, і нават пярсцёнкі з косткі валасатага слана. Сівы глядзеў абыякава на гэтае багацце.

– Гэта, канешне, усё прыгожа, спадар Сімагліцкі, але я не заможны чалавек. Не магу я дазволіць сябе гэтую прыгажосць… Можа, у вас ёсць нешта простае? Напрыклад, драўляныя пярсцёнкі?

«Так, незаможны, а шукаў ювеліра», – сумнеў гандляра рос. Ён дастаў скрутак з драўлянымі вырабамі. Звычайна яны не карысталіся попытам, бо крама падарожнічала па вялікіх і багатых кірмашах. Сівы тым жа незацікаўленым позіркам пералічыў упрыгожанні.

– Не, гэта мне не падабаецца… Я не бачу таго, што шукаю. Можа, яшчэ ёсць? Мне патрэбен асаблівы пярсцёнак. Драўляны, з заімшэлым каменем.

– Хай пан не злуецца, але гэта ўсё. З каменем… Гэта складана зрабіць, бо дрэва не атрымаецца паплавіць ці загнуць. Здаецца, пан не знойдзе тут, чаго шукае.

Янцэк прыводзіў куфар у парадак, складваў дошкі і скруткі з такой вялікай негасціннасцю, за якую загадаў бы сам сябе адлупцаваць. Нельга так з пакупнікамі – не прапанаваць альтэрнатывы, не праводзіць да дзвярэй, не змусіць набыць хоць нешта. Сівога гэта не задаволіла. Ён схапіў гандляра за каўнер і моцным рыўком прыўзняў над зямлёй.

– Паглядзі. Лепей. Спадар, – адбіў тры словы ён. – У цябе ёсць гэты пярсцёнак. Некалькі дзён назад чалавек прадаў яго табе.

– Што… Пане… Ратуйце!

– Цішэй, гандляр, цішэй. Ніхто ж не прыйдзе, ты ведаеш. Таму я зараз цябе адпушчу, ты знойдзеш мой пярсцёнак, і мы больш ніколі не ўбачымся. Добра? – казаў сівы, быццам супакойваў парася перад святамі.

– Д-д-добра… Можа, у запісах нешта ёсць… Я пагляджу для пана…

Сівы апусціў Янцэка на зямлю, і той на ватных нагах пайшоў да прылаўка. «Кніга, трэба знайсці кнігу. Хто гэта такі?..

Спытаю кнігу…» – калацілася сэрца. З верхняй палічкі прылаўка гандляр выцягнуў тоўстую кнігу ў барвовай скураной вокладцы. Разгарнуў. Старонкі ўсеяныя дробнымі літарамі, ніводнага малюнка. Янцэк перагарнуў некалькі старонак – адно і тое ж. Але ён яшчэ не задаў пытання!

Кніга сама не выдае нічога!

– Ну?

– П-п-прабачце… Хай в-васпан выбачае. Зрок дрэнны, Янцэку трэба знайсці акуляры.

На шчасце, акуляры знайшліся хутка. Янцэк апрануў іх, і адразу тысячы колераў напоўнілі пакой. Яны цягнуліся з розных тавараў на палічках, ад сцен, падлогі ды столі – ад усяго. Але яны не звычайныя, не зразумелыя кожнаму чалавеку. Яны выцягвалі старых уладальнікаў, адкідвалі прамені майстроў ці мясцін, дзе былі зроблены, свяціліся прызначэннем той ці іншай рэчы.

Гандляр зірнуў на кнігу, што ляжала на прылаўку, – звычайная, без аніякага намёку на чараўніцтва ці розум. Патрэбнага колеру няма, толькі слабы прамень каменнага святла цягнуўся ад паперы. Яго дапаўняла нешта вайсковае, зброя ці шэраг жаўнераў. «Кніга… Хут… Скралі» – сціснуў кулакі гандляр. Ён зірнуў на сівога, і сабачае святло дацягнулася да прылаўка. Але ў ім не было ні праменяў кануры, ні чалавечых маленькіх рук, ні цёплай печы. Мокры і слізкі колер… Як кроў на дрэве ў навальніцу. Амаль воўчае святло… Вочы, звыклыя да ацэнкі каштоўнасцей і пошуку ўнікальных рэчаў, выхапілі прамень камення з усяго святла ў пакоі. Таго самага, першароднага белага камення, з якога быў зроблены ўвесь сусвет, пакуль жыццё не засеяла яго.

Такі ж свет, які прынёс хлопец некалькі дзён таму.

– Скралі…

Янцэк забыўся. Ён забыўся, што ён гандляр, што ён слабы, што ён спужаўся за хвіліну да гэтага. Не трэба было граць ролю. І ён даў волю гневу… Выкінуў наперад раскрытую далонь, і сівога аднесла да сцяны. Янцэк расправіў плечы, выпрастаўся. Сівому падалося, што гандляр кранае патыліцай столь.

– Што ты… – захрыпеў чалавек.

– Скралі!

Гандляр сагнуў пальцы, хапаючы паветра, быццам леташні снег. Ён павярнуў далонь і падкінуў уяўны сняжок дагары. Сівога прыціснула да столі.

– Ты скраў маю кнігу. Дзе яна? – голас Янцэка быў роўны і гулкі.

– Я… нічога… гэта не я!

– Брэшаш! – ён павярнуў далонь яшчэ.

– Не… Не я гэта! Гэта хлопец… Ліп… і… ніч… А-а-а, – задыхаўся сівы. – Гэта ўсё ён! Ён скраў у мяне пярсцёнак… жонку ад… адбіў… Я шукаю яго. Мы… мы жадаем аднаго. Знайсці злодзея… Давай аб’яд… А-а-а…

Гандляр расціснуў далонь. Сівы ўпаў на падлогу. У галаве шумела, як пасля ночы з гарэлкай. Рукі дрыжалі. Ён паспрабаваў падняцца, але ногі яго не слухаліся, цела не жадала быць ваўком сёння.

Янцэк сеў за прылавак, ля манет і іншых скарбаў.

– Няхай пан выбачае, але Янцэк не зможа дапамагчы васпану. У краме зараз падлік і пералік. У Янцэка шмат працы… – дрыжачы голас шукаў словы. – Добрага дня пану.

5 жніўня 1794 года

Расейцы пабудавалі мост. Звычайны драўляны мост, па якім зможа прайсці войска, а ён разваліцца праз некалькі тыдняў сам. На рацэ будаваць было цяжка – перашкаджалі цячэнне ракі ды ядры польска-літоўскай артылерыі. Таму стаяў мост на ўзлеску, у недасягальнасці для гармат. Але і тут працавалася не надта проста: некалькі чалавек прываліла дрэвамі, аднаго зацягнуў у лес воўк, што з’явіўся быццам з паветра, цвікі загіналіся і ламаліся цераз адзін.

У Слоніме справы ішлі значна лепш. Гарматы падкацілі бліжэй да ракі, насыпалі высокія шанцы, якія за ноч параслі травою, скрэплі і выглядалі так, быццам стаялі не першы год. Магістрат знайшоў у скляпеннях дзесяць бочак добрага пораху, а габрэі пераплаўлялі свінцовае начынне ў кулі.

– Прабачце, не ведаеце, дзе знайсці пана Воляна?

Літоўскі стралок паказаў на драўляную хату ў кроках ста. Эскадроны ўланаў змянялі адзін аднаго на ахове гар мат, і зараз Янка меў з паўдня вольнага часу – пакуль не пачуе гукі бою альбо сурмы. Патрэбна адпачыць, спраўдзіць зброю, папоўніць запасы (як ежы, так і амуніцыі). Але ў хлопца была больш важная справа – харунжы Альгерд Волян запрасіў яго ў госці. Малады ўлан дакараў сябе, што не пазнаў збавіцеля ў іх сустрэчу на шанцах ды не паспеў выказаць сваю падзяку. Адмовіцца і не прыйсці было б вельмі няветліва.

Як толькі Янка ўвайшоў у будынак, прыемны пах дубільні ды свежай скуры павітаў яго. Волян сядзеў за сталом і біў малатком па драўлянай дзяржальні штампу. Мундзір ён скінуў на стул, каб нішто не замінала працаваць.

– О, пане, праходзь, сядай. Бачыш, знайшоў цікавую справу, – ён паказаў на кавалак скуры з малюнкам. – На старасці гадоў зацікавіўся мастацтвам – скурай ды цісненнем. Ведаю, не шляхецкая гэта справа – рамяство. Бабка мая сварыцца, канешне, што стук у хаце ўвесь час. Вось, тут у майстра мясцовага цэха кватаруюся, таму і пазычыў інструменты. А ты чым вольны час бавіш?

– Конна прагульваюся, пан Волян, фехтую. У карты гуляем. Насамрэч, у мяне не так шмат волі зараз, – прысеў насупраць Янка.

– Разумею… Толькі з вучобы – і ў жаўнеры?

– Не, пане Волян, яшчэ перад апошняй канфедэрацыяй запісаўся. Думаў – будзем маскалёў біць. А прасядзелі ўвесь час у Багуславе.

– Нічога, яшчэ ўсё наперадзе, хлопча, – па-бацькоўску супакоіў улана пан Волян. – А маёй руцэ надакучыла трымаць шаблю, стрэлаў хапіла да канца жыцця, каб яшчэ з фузеяй па лясах за зверам бегчы, а карты – гэта для маладых.

Кнігі ўжо не так цікавяць – сам магу распавесці больш, чым там разумнікі навыдумлялі. Таму вось, выбіваю прыгожыя ўзоры. Суседзям скураныя гербы панадарыў, унуку сядло вырабіў, лепш чым кракаўскія майстры! Эх, справа незавершаная дома засталася з-за вайны гэтай. Абы толькі цвіллю не парасло і бабка не выкінула яе за непатрэбнасцю…

– Не павінна мабыць, пан Волян. Хутка прагонім маскалёў з зямлі, і вернецеся да сваёй працы.

– Хутка ці не хутка, адзіны Бог ведае… Снедаў ужо? Гэй, майстра Ежы, прынясіце госцю вашай адменнай поліўкі! – кінуў харунжы ў глыб хаты.

– Не трэба, можа… – Янка адчуваў сябе няёмка. – Я толькі з лагера…

– Ай, ведаю вашу жаўнерскую кухню. Не спрачайся, пане. Трэба шмат моцы, каб біць ворага. А якая моц, калі ў страўніку адна каша з рэпай?

Калі гаспадар хаты прынёс дзве талеркі, ад якіх ішла прыемная і смачная пара, Янка пашкадаваў, што не ўзяў з сабою ніякага гасцінца ці падзякі. Магчыма было хоць у габрэя набыць шклянку гарэлкі ці за паўгроша жменю зацукраных цытрынаў.

Яны размаўлялі пра апошнюю бойку, пра магчымасці кампаніі і будучыню войска. Асабліва Янку непакоіў адыход генерала Хлявінскага з часткай дывізіі. Мовілі – на Вільню… Але ці могуць два палкі моцна дапамагчы ахоўваць сталіцу літоўскай правінцыі? Волян лічыў, што так. Ён расхвальваў Хлявінскага як генія тактыкі і добрага ваяра, які шмат служыў за мяжой. І вось, у цяжкі час вярнуўся на радзіму, каб дапамагчы і выратаваць яе.

– Дарэчы, пан Ліпініч, а можа, я і табе скураны герб зраблю, га? Прымацуеш да сядла… Гэта ж у вас не забаронена ў кавалерыі?

– Дзякую, пане Волян, але ці зручна вам будзе?

– Зручна, зручна, не хвалюйся. Мне, старому, і забава, пакуль бітвы чакаю. Які ў цябе герб?

– «Дэнбарог» на паўкруглай тарчы. Трохгалінкавы пень з…

– Ведаю, ведаю. Зялёны пень з залатымі ласінымі рагамі. Яшчэ памятае галава геральдыку… Цікавы малюнак для нашай краіны. Звычайна жывёлы, зброя, крыжы, паўмесяцы ці іншыя спалучэнні. А тут – частка расліны.

– Так, пане. Мне дзед распавядаў, што гэты герб падараваў князь нашаму далёкаму продку. Той быў вельмі моцны і вялікі ростам, паляваў на нячысцікаў. Аднойчы ён напаткаў у лесе, недзе пад Белавежай, ведзьміна каменнае дрэва. Што менавіта за дрэва гэта было – у паданні роду не кажацца. Але, калі глядзець на прозвішча Ліпінічы, то гэта была ліпа ці нешта да яе падобнае. Мой продак ссек яе сякерай велікана, якога перамог раней. Пасля гэтага шмат пачвар і чорных чараўнікоў збеглі з гэтага краю, бо больш не маглі атрымліваць чараўніцкую моц і супрацьстаяць хрысціянскаму чалавеку. За гэта продак атрымаў шляхецтва і надзел. А рогі на герб дадалі пры крулі Жыгімонце Старым, бо мой прапрапрадзед быў літоўскім лоўчым і аднойчы на паляванні выратаваў круля ад раз’юшанага лася з палаючымі вачыма. Але гэта больш нагадвае казку. Самі разумееце, – усміхнуўся Янка, – не можа адзін род так часта сутыкацца з чараўніцтвам.

– Казкі не казкі, але ж гэта гісторыя. Твая і тваіх продкаў. І яна не павінна быць горшай за якіх-небудзь Сасаў ці Пястаў. Кожны радавод абрастае міфамі з паданнямі… Ліпініч… «Дэнбарог» з трыма галінамі… – Волян спыніўся на імгненне. – Слухай, а ты з якіх Ліпінічаў, з камянецкіх?

– Так, пане. Маёнтак Сарэва. Гэта некалькі вёрст ад мястэчка.

– О, дык мы, лічы, сваякі. У цябе павінна быць прабабка з роду Хоцінаў, з тракайскіх караімаў. Айса, ці Айна, ці…

– Так, Айча Хоцін, толькі яна мне прапрабабка па бацькавай лініі.

– А я ўсё думаў, каго ты мне можаш нагадваць. Гэта стрыечная бабуля маёй жонкі. Як ляціць час, няўжо ў нас з табою розніца ў два пакаленні? – Волян пакруціў вус. – Перад вайной мы з бабкай прымушалі ўнука радавод вучыць… Ну і самі трошкі ў памяці абнавілі. Памятае старая галава, памятае. Гэй, майстра Ежы, прынясіце нам два келіхі віна – я сваяка спаткаў!

6 жніўня 1794 года

– Ліпініч, вазьмі чвэрць уланаў з шостай харугвы і з’ездзі з айцом Іосіфам, – перадаў загад палкоўніка харунжы Сыракомля.

Уланы Кёнінга стаялі ля Жыровічаў з учарашняга вечара. Пасля адыходу часткі літоўскай дывізіі аб’яднаныя сілы Рэчы Паспалітай пад Слонімам былі ўсё яшчэ мацнейшыя за расейцаў, але патрулі даносілі аб расейскіх войсках Дэрфельдэна з паўночнага захаду і Зубава з усходняга напрамку. Дывізію маглі ўзяць у кола, з якога прыйдзецца вырывацца, як ваўкам з паляўнічай агароджы. Старыя сцены Слоніма трымалі расейцаў паўтара стагоддзі назад, але супраць сучаснай артылерыі гэта як скураны даспех супраць кулі.

Наўкол горада генерал Серакоўскі расставіў палкі вершнікаў, каб у пэўны час звязаць ворагаў бойкай. Астатняя дывізія паспее адысці за некалькі гадзін. Лепш страціць пяць соцень, чым здаць у палон сем тысяч…

Узяць з сабою Базыля Янка не змог – той толькі вярнуўся з раз’езда ля Русакава. Без сябра было трохі сумна аб’язджаць мясціны, але загад ёсць загад. Належала правесці ўніята да адзінокага хутара, даехаць да Баравікоў, а на зваротным шляху забраць святара і падрыхтаваць даклад для палкоўніка. Звычайна раз’езды водзіць харунжы, больш вялікія групы (ад паловы харугвы) – паручнік. Але ў бойцы пад Змосцем паручнік Габельскі, камандзір Янкі, загінуў ад штыка расейца. Таму пан Сыракомля часова кіраваў шостай харугвай, пакуль не знойдзецца замена з больш вопытных ваяроў[12]. Ён не мог сысці з лагера, а астатнія малодшыя афіцэры былі занятыя.

– Ойча Іосіф, а з якога месца вас забраць і праз колькі? – Янка параўняўся са святаром.

– З Літвы, пане. Гадзіны праз тры, не раней, – адказаў уніят.

– Дык тут жа ўсюды Літва… – не зразумеў Янка.

– Літва ў Наваградку і Вільні, а тут Палессе, пане жаўнер. Берасцейшчына, калі вам прасцей. Літва – гэта вунь тая вёска, – святар паказаў рукой праз поле. – Дарэчы, калі пан не ведаў, тут у наваколлі багата падобных назваў:

Літвінкі, Літоўцы, дзве Літвы, Літвяны…

– Але ж, пане, я з вамі не пагаджуся, – пасуровеў улан. – Бо літоўская правінцыя – адзіная і непадзельная частка. Ад Балтыкі да Мазыра і далей. Моцная дзяржава, з войскам і…

– Вось бачыце, пане жаўнер, правінцыя. Чаму вы не сказалі Вялікае Княства? Не Літва? А менавіта правінцыя? – святар дапытліва глядзеў на Янку. – Можа, таму што пан каталік і паляк?

– Я каталік, пане, але мясцовы, камянецкі. Мае бацькі…

– А чаму тады ўсё ж правінцыя? – перарваў улана ойча Іосіф. – Пан нават не заўважыў, мабыць, як сказаў гэта… Карона лічыць нас правінцыяй, яшчэ не поўнасцю каталіцкай, Расея пазірае на нас як на «исконно русские православные» землі… Цьфу на іх. А што мясцовая шляхта? Хто ўжо паляк, хто русін, а хто ў кірсе сябе шведам уяўляе…

– Але ж веравызнанне – воля кожнага. Гэта тое, чым і адрозніваецца… адрозніваемся мы ад суседзяў. Мы не палім нікога за не тую веру, не збіваем да паўсмерці.

– Эх, калі б гэта было праўдай… Нікога не палім, але будуем сцяну вакол чалавека, – святар цяжка ўздыхнуў. – Для заможных – маленькая драўляная агароджа. Для бедных – замкавыя муры. І не верай павінен чалавек мінаць іх… Гэта добра, што пан лічыць сябе тутэйшым. Літвіны – цудоўны народ насамрэч. Мы можам спавядаць праваслаўе, але падпарадкоўвацца Папе Рымскаму. Мы можам спачатку біцца са шляхцюком на шаблях, а потым піць з ім і баляваць… Пан можа падумаць, што я прыдумляю ці надта перабольшваю. Ведаеце, я еду зараз да гаспадара маёнтка, а ён… – святы ойча шукаў словы. – Ён быў вельмі пабожны чалавек, але і вельмі разбэшчаны. Яскравы ўзор тутэйшага шляхцюка. Піў так жа моцна, як потым біўся лбом аб падлогу царквы. Усё наваколле дзівілася яго ўчынкам, кожны тыдзень нешта новае: то на свіннях скокі праз лес зробіць; то ў карчме на габрэя з воўнавымі кулямі паляванне зладзіць; то нападпітку прачнецца на слонімскай ратушы, калі дзверы і вокны былі закрытыя і ўвайсці ніяк не было магчыма. А што ён распавядаў на споведзі! Часамі я шкадаваў, што не магу ні з кім абмеркаваць… Цяжкое там было, вельмі цяжкое… А зараз… – святар трошкі павесялеў. – Кажуць, учора вырашыў дабрацца да карчмы самым кароткім шляхам – па паветры. Запрог сотню гусей у брычку. Не ведаю толькі, як у яго гэта атрымалася. Замахнуўся бізуном – а жывёлы ж неразумныя ды неаб’езджаныя, узялі ды панеслі. Проста на плот. Яны ўзляцелі, а брычка – не. Вось і еду зараз апошнюю споведзь прыняць. Мяркую, з ягонымі прыгодамі якраз гадзіны за тры і разбяромся.

Уланы вярнуліся пад вечар. На поўдні было ціха.

7 жніўня 1794 года

Зялёна-блакітныя валасы збягалі ад хлопца праз чарот. Янкавы ногі ледзьве ішлі па халоднай начной вадзе. Ён страціў з вачэй дзяўчыну, што бегла наперадзе. Але яна недзе тут! Можа, за гэтымі тонкімі сцяблінамі, ці там, далей, за вялікай і чароўнай кветкай? Здавалася, нехта трымае ўлана за пояс, цягне назад. Не дае дагнаць! Зялёна-блакітныя валасы збягалі ў ноч…

На беразе ракі дзве блакітныя дзяўчыны трымалі чорную рагатую істоту. Тая спрабавала вырвацца, але сінія дзявочыя рукі скавалі яе, як лёд човен, – не варухнуцца. На зямлю выйшаў вялізны зялёны дзед з даўгімі вусаміканатамі і блакітнай шабляй на поясе.

– Анчыпар, калаціць цябе за капыта, ты што нарабіў? – істота пырснула вадою.

– Яны першыя, пане Вадзянік… Мой млын… – хлюпнуў рагаты.

– Я табе зараз, – замахнуўся Вадзянік.

– Прабачце, прыбегла як толькі змагла. Што тут такое? – з чароту з’явілася Балотніца.

Яна была настолькі прыгожай, наколькі і небяспечнай. Рэзкія словы зляталі з журавінава-чырвоных вуснаў, вялізныя чорныя вочы зацягвалі.

– Нічога не здарылася, пані Алёс, самі разбяромся. Вы лепш пішыце ліст да вашага гаспадара, а нам ва ўнутраных… справах…

Дзяўчына падышла да Вадзяніка зусім блізка. Вочы загадвалі не пярэчыць, супакоіцца ды патануць у іх.

– А я і напішу, пан Вадзянік. Пра ўсё напішу. Калі вы гэтага жадаеце, – перасцерагла Балотніца. – Дык што тут?

– Мой млын, паганцы… – нагадаў пра сябе Анчыпар.

Вадзянік замахнуўся бізуном на рагатага, але дзяўчына мякка ўзяла яго за плячо. Бізун спыніўся ў паветры.

– Вось гэты, шатан яго забубні, з Апіўнем скралі несканчаемы рог гарэлкі і затапілі ў маёй рацэ! – Вадзянік абліў сябе з каўша вадою. – Мала таго, што ў мяне ўсе русалкі перапіліся, дык яшчэ і чалавекі, што сцерагуць брады… Вунь, глянь, спіць палова ў хмызах, – Вадзяны кінуў рукой на супрацьлеглы бераг.

Янка глядзеў на казачных істот і нічога не разумеў. Ён іх ведаў. Ён іх бачыў. У той момант малады ўлан мог распавесці ўсё аб кожным з прысутных, калі толькі пакапацца ў галаве.

– Гэта ім за млын! – лямантаваў рагаты. – Вы толькі і можаце, што сядзець па сейміках і сварыцца… А у мяне былі жорны, раўнюткія, ані шчарбінкі… Крылы… А яны… Нічога, зараз іншыя прыйдуць, адпомсцяць…

– Якія іншыя, пане Апівень? Скажы нам, хто прыйдзе? – чорныя вочы Балотніцы выцягвалі з рагатага душу (ці што там у пачвар?).

– Іншыя, пані… Яны побач…

– З глузду з’ехаў стары. Рагамі ўдарыўся, мабыць, – пачухаў вус Вадзянік.

– Мой млы… Хто гэта? – рагаты ўставіўся на Янку.

Улан пацягнуўся рукою да шаблі, але яе не было. Толькі скураны пояс. Пістоля, яна павінна быць побач… Янка схапіў драўляную дзяржальню, але ў руцэ апынулася кніга.

«Прабач», – буркнула яна і ўпала на зямлю.

– Ён… ён жа не можа нас бачыць? – недаверліва спытаў Вадзянік.

Янка перахрысціўся.

– Здаецца, можа… – пачухаў рог аб падпітую Русалку Анчыпар.

– Ік, – адказала Русалка.

– А можа, яго гэта… у ваду? – Вадзянік працягнуў коўш Балотніцы.

Зялёна-сінія валасы звалі. Вочы… Янка адчуваў смак багны ў роце. Кіслы, жалезны, глебавы, агідны.

– Ціха, малады ваяр, хадзі да нас… – дзяўчына цягнула рукі да ўлана. – У нас спакойна, у нас прыгожа, у нас… не супраціўляйся… Ці ты баішся мяне?.. Пан Вадзянік, сыдзіце ад мяне са сваім каўшом!

– Хана, – засмуціўся рагаты.

Раптоўны стрэл соцень ружжаў разбудзіў раку.

– Ліпініч! Дзе цябе халера схавала?

Сон знік. Вочы глядзелі на харунжага Сыракомлю.

– Дык… эээ… сон… Ноч, пане харунжы, – Янка шукаў словы папрыстойней.

– Сёння ноч – дзень. Дапамагай падымаць харугву. Хвіліна… – харунжы паглядзеў у вочы ўлану. – Тры хвіліны – і каб быў у мундзіры і ля каня.

– А што здарылася?

– Расейцы парэзалі нашых ля брадоў Дзэрэчына. Толькі са штаба – зараз будуць трубіць трывогу, – харунжы накіраваўся да выхаду. – Ноч у яго, сон… Я, можа, таксама спаць хачу…

8 жніўня 1794 года

Без кнігі было цяжка. Не, кніг у бібліятэцы было шмат, розных і карысных, але нішто не магло параўнацца з той самай кнігай, якую скралі. Кожны раз прыходзілася запісваць продажы на паперу, склейваць ды падшываць, а пасля – перапісваць у роўную таблічку вынікі гандлю. Кніга рабіла падлікі сама… Памяць Янцэка Сімагліцкага не падводзіла яшчэ, нягледзячы на глыбокую старасць, што надышла некалькі стагоддзяў таму. Але гандаль патрабуе парадку. Павінны быць паперкі, квітанцыі, справаздачы. Бо без іх ты ўжо не лепшы гандляр у свеце, а звычайны крамнік на сельскім кірмашы.

Жоўтае святло ў дзвярах, што вялі да аператарскай, змянілася на памаранчовае.

– Ды што такое, да Генуі два дні! – Янцэк адкінуў пяро на стол.

На даўгой сцяне гарэлі два ліхтары: жоўты пад надпісам Genova і чырвоны пад Ruzhany. Янцэк выйшаў у бібліятэку.

– Ружаны, Ружаны… Гэта, здаецца, на ўсходзе… – мармытаў ён пад нос.

Так, без той самай кнігі было цяжка. Спачатку бярэцца вялізны том з усімі назвамі мястэчак і гарадоў па альфабэце. Вялікае Княства Літоўскае. Наваградскае ваяводства. Далей – геаграфія літоўская. Апісанне, склад насельніцтва, даты кірмашу, прыбытковыя тавары ды мануфактуры. Тканіны, цэгла, воўна. Усё таннае, але добрай якасці. Янцэк накіраваўся адключыць паліва ў чырвонага ліхтара – каб не замінаў, але нешта ў старой галаве круцілася. Ружаны… Наваградскае… Мапа!

Гандляр выцягнуў мапу і разаслаў яе на стале. Зэльва, Зэльва, дзе яна?

Ля палаца сядзелі гвардзейцы. Высокія сцены давалі дастаткова ценю, каб адпачыць спякотным жнівеньскім днём. Ніхто не ведаў, калі прыйдзе загад рухацца далей, таму карысталіся кожнай хвілінай.

– Дзень добры, паны жаўнеры. Прабачайце старога Янцэка, што патурбаваў… А ці можна даведацца, адкуль паны прыйшлі і ці надоўга ў нашых мясцінах? – падышоў да адпачываючых гандляр.

– І табе ўсяго добрага. З-пад Слоніма мы. Вам жа лепш, калі затрымаемся на больш часу. Кажуць, за намі маскалі ідуць.

– О то добра… У сэнсе добра, калі б панове засталіся… А не падкажаце, ці не былі паны ў Зэльве з паўтара тыдні таму? Мой брат, што трымае там краму, даслаў ліст – нейкі жаўнер забыўся кашэль у яго. Янам Ліпінічам клічуць. Ці не ведаюць панове яго?

– Не, пан, не ведаем. Мы з літоўскіх палкоў, на Зэльву не заходзілі. Але вы можаце параспытваць палякаў.

Гандляр падзякаваў і адышоў ад гвардзейцаў. Здавалася, гэта былі тыя ж самыя войскі, што ён раней сустракаў. А гэта было добра – ёсць шанц знайсці злодзея і вярнуць кнігу. Янцэк хутка пакрочыў да дзвярэй сваёй крамы.

Як знайсці аднаго чалавека з вялікага натоўпу? Блукаць і глядзець у вочы? Доўга, надта доўга. Янцэку патрэбны чараўніцтва, пошук, цуд. Але без кнігі цяжка будзе падабраць пэўную формулу…

На вочы трапіў компас. Звычайны марскі компас, якім карысталіся апошні раз гадоў з пяцьдзясят таму. Кошт гэтай рэчы – амаль нічога. Ні моцы, ні магіі, ні цікавай гісторыі. Простая працоўная рэч. Але… Гандляр зняў з палічкі тонкую кнігу. «Чарадзейства пошуку». Чырвоная стрэлка, магніт, імкнецца да поўначы, бо больш нічога не ведае, не ўмее. Але ёй магчыма давесці нешта новае, накіраваць на іншае. Замясціць вобраз паўночнай зоркі энергіяй чалавека!

«…Вазьмі рэч ці кавалак таго, да чаго патрэбна металу імкнуцца. Таксама няблага мець вобраз пажаданага. Трымай яго ў думках пад час перадачы…»

З вобразам было ўсё добра – ёсць імя, ёсць успаміны пра самога жаўнера. А вось з кавалкам… Пярсцёнак! Янцэк выцягнуў драўлянае ўпрыгожанне з кішэні. Гэта было вельмі добрае набыццё, бо энергія так і струменіла з яго: каменная, старая, крывавая, яскравая, вогненная, ільдзяная – амаль магічная вясёлка. Гандляр меркаваў выкарыстоўваць упрыгожанне як падсілкаванне для крамы, як крыніцу моцы. Вельмі добрае набыццё, якое нельга захоўваць у куфры пад замком… Але хлопец аддаў пярсцёнак добраахвотна, абмяняў на пістолю. Зараз не ён уладальнік. Вобраза ды эфірнага адлепку можа і не быць, ці быць так мала, што компасу не хопіць… Янцэк сканцэнтраваўся.

Компас паказваў на дзверы. Гандляр зрабіў два крокі ўбок. Стрэлка варухнулася і зноў была накіравана на выхад. Поспех! Янцэк выйшаў на вуліцу. Праца з компасам забрала шмат часу – цені на зямлі выцягнуліся. Гэта быў цуд, што адлепак Яна Ліпініча на пярсцёнку быў яшчэ моцным і свежым. Пачакай з пару тыдняў – за ноч не змог бы саўладаць з вобразамі…

Па вуліцы ішлі жаўнеры. Шэрагі панура адбівалі крок.

– Панове, панове, – хапаўся за жаўнераў Янцэк. – Куды вы, панове? Пачакайце… Куды вы?

– На Сялец, кажуць, – кінуў, спыніўшыся, жаўнер. – Не хвалюйцеся, дзядуля, вернемся калі-небудзь.

– Вы палякі? – забыўся пра неабходнасць ветлівасці гандляр.

– Не, літвіны. Палякі рушылі гадзіну назад.

Жаўнеры сыходзілі з Ружан, пакідаючы радзіму Сапегаў без абароны. Можа, у гэты раз расейцы не папаляць старыя партрэты і не перап’юць усё віно…

Стрэлка компаса паказвала на поўдзень, на знікаючыя за паваротам спіны.

9 жніўня 1794 года

Хмары з усходу наганялі сонейка. Дождж мінаў гэтыя мясціны больш за тыдзень, абыходзіў бокам палі і рэкі, даючы пораху і кнотам прасохнуць, а людзям загарэць. Нават зараз хмары цягнуліся шэрыя, паўпразрыстыя, не абяцаючы наталіць смагу зямлі. Самае большае – прыб’е пыл, каб чалавечы натоўп не задыхаўся на шляху.

Неба паружавела на захадзе, калі ўланы пабачылі першыя хаты на ўскрайку мястэчка. Вецер прынёс водар свежага хлеба і смажанага мяса. Апошні пераход быў не надта даўгім – гадзіны дзве-тры. Але да гэтага яны пакрылі амаль паўсотні літоўскіх вёрст за паўтара дні. Спалі на зямлі, паклаўшы пад галаву сядло. Коні ледзь рухаліся, засыналі, фыркалі ад вострых шпор і зноў крочылі.

– Янка, чаму мы сышлі?

– Не ведаю, Базыль, не ведаю…

Адступалі доўга. З Ружан іх не хацелі адпускаць.

Гаспадыня палаца прасіла генерала застацца, абяцала адчыніць арсенал і ахвяраваць грошы на патрэбы войска. Але нашто грошы, калі цябе абступілі з усіх бакоў і тыркаюць штыком?

– Нас жа было больш…

– Ведаю, Базыль. Але ты бачыў нашую пяхоту?

– Бачыў…

Добра, калі ў кожнага другога была стрэльба. Шаблі ці дзіды былі ў дастатку, а іншае… Порах ад Слонімскага магістрата знік у чыгунных жэралах гармат пры адыходзе. А да жаўнераў нічога не дайшло. Бойка для звычайнага пехацінца – чаканне смерці. У размовах вайсковых настаўнікаў усё выглядае прыгожа: два палкі стаяць адзін насупраць другога; афіцэр крычыць, першы шэраг робіць стрэл; нешта кажа на сваёй мове камандуючы ворага, і ўжо той бок выпускае рой металёвых пчол; шэрагі мяняюцца, клак, порах, клак, куля, клак, палічка; афіцэр крычыць… Калі порах скончваецца – усе бягуць з шаблямі, сякерамі, штыкамі ці дзідамі. Але насамрэч крычаць усе, афіцэраў не чуваць, добра, калі кожны паспее зрабіць адзін стрэл, а бягуць часам і ў адваротны бок.

– Нас бралі ў кола, Базыль… Ты бачыў сцены горада сам. З любога боку да нас маглі дацягнуцца. Калі б яны перайшлі раку, мы б трымаліся. Калі б яны ўзялі палову дамоў, мы б адбіваліся. Але калі яны зайшлі б нам за спіны… – Янка тузануў пяткай каня, што збіваўся з кроку.

– Не тыраніў бы так моцна жывёлу, дружа. Яна і так усе сілы аддае.

– Я таксама стаміўся… Базыль, я сам не разумею, чаму не выбілі маскалёў з лесу, чаму не насыпалі больш высокія шанцы, чаму не абстрэльвалі з гармат часцей. Конніца ў нас найлепшая з усіх суседзяў, мы з табою гэта давялі за апошні час самі. Памятаеш, як кіяўляне ад нас беглі? Кінь конных на маскалёў – першыя не дабягуць, але астатнія высякуць усіх гэтых паганцаў, зялёных пачвар… Мы адступалі і чулі гукі гармат. Ты чуў?

– Так, Янка. Цяжка было за спінаю чуць гэта…

– Я ўвесь час паварочваўся, – хлопец не слухаў сябра. – Здавалася, што гэта не за раку лятуць ядры, а на нас. А там нашыя! Нашыя! Яны адстрэльваліся, каб мы паспелі сысці. Там застаўся пан Волян са стральцамі, што выратавалі нас. Там засталіся інжынеры, з якімі мы начавалі пад Зэльвай у адным гумне… А мы ідзём, і ніяк не дапамагчы. Хай куляй, хай шабляй…

Соннае мястэчка прыняло жаўнераў у абдымкі сваіх агеньчыкаў. Уланы прайшлі да самага манастыра. Ойча Павел адчыніў браму касцёла для ўсіх жадаючых. Разбіваць лагер было позна, а начаваць пад небам ніхто не хацеў.

Дробныя кроплі дажджу чорнымі плямамі сыпанулі па дарозе. Каб астудзіць людзей і коней, збіць пыл і бруд. Каб войскі маглі сустрэцца. Каб жаўнеры хутчэй забілі адзін аднаго.

10 жніўня 433 года

Месяц змяншаўся. Яшчэ тыдзень таму чалавек мог без паходні блукаць па лесе і бачыць дрэвы, хмызы, птушак, што сачылі за госцем, лясных звяроў і начных істот. Канешне, калі неба не вырашыла зацягнуцца хмарамі. Сёння ноччу магчыма бачыць толькі напрамак. Праз тыдзень Вялікі Воўк даесць месяц, праглыне астатнія кавалкі срэбнага дыска, і на зямлю накінецца цёмная ноч без святла.

Жрэц прачнуўся ад адчування непазбежнасці. Цяжкае, непаразумелае імкненне выйсці на вуліцу, дыхаць, схапіць вядро вады ды піць. Потым легчы ў ложак, варочацца, ізноў выходзіць на свежае паветра і кожным разам намагацца заснуць. Ты ведаеш, што так будзе, калі першы раз расплюшчваеш вочы. Жрэц акуратна зачыніў за сабою дзверы – астатнія ў хаце спалі, не трэба было і ім прачынацца.

У хляве трывожна забляяла каза. Звычайная справа – ноч, цёмна, страшна. Наўрад ці гэта ліс ці іншы драпежнік забраўся ў хлеў, бо сабака добра ахоўвае хату. А калі забраўся – дык такі лёс у жывёліны. Раніцай выкурым злодзея і заб’ём. Добра, калі дзічына ідзе сама да цябе і не патрэбна паляваць.

Апошні тыдзень сон ішоў вельмі дрэнна. Жрэц прачынаўся сярод ночы і хадзіў глядзець за месяцам. Чырвоныя вочы, здаецца, сачылі за ім з усіх бакоў. Хутка, надта хутка… Ён не паспеў нічога сказаць родзічам, нічога не сказаў дачцэ – не зразумеюць. Тыя, хто быў з ім ля цёмнага Дрэва, нічога не чулі і не памяталі – толькі цяжкі рык і чорную воўчую постаць. Яны прынеслі яго дахаты, амаль непрытомнага, перавязалі руку. І распытвалі, распытвалі, распытвалі… А ён не мог сказаць…

Каза рэзка змоўкла. Глухі грук адцягнуў жраца ад думак. Ён паклікаў сабаку, але той не азваўся. На вуліцы было ціха, надта ціха. Ні птушак, ні конікаў, ні лістоты, што шэпча пра надыходзячую смерць. Жрэц узяў дубінку ў левую руку і накіраваўся да хлява. Ля дзвярэй яшчэ раз паклікаў сабаку. Дзверы з рыпеннем расчыніліся.

Ля ўвахода сядзеў сабака. Пазіраў моўчкі, быццам чакаючы загаду ці смачнай ежы.

– Ты чаго тут? – штурхнуў яго жрэц.

– Праходзь, чалавек, не стой ля парогу-у-у – дрэнная прыкмета, – адказала цемра.

Гэты голас жрэц пазнаў адразу. Вочы сталі прызвычайвацца да цемры, выхопліваць постаці ды абрысы. На кучы сена сядзеў вялізны чорны воўк. У лапе ён трымаў нешта шэрае з чырвонымі плямамі.

– Прыйшоў праверыць, як ты рыхтуешся і як рыхтуеш сваю дачку, жрэц. Ты не забыўся на нашую дамову? – спытаў Воўк.

– Я… Вялікі Бацька, я яшчэ не…

На вочы жрацу трапіла адарваная галава казы. Ён зразумеў, што за шэры кавалак пажырае цемра.

– Хутка я распавяду ўсім. Мы падрыхтуем…

Воўк адкусіў яшчэ кавалак ад нагі і кінуў рэшткі сабаку. Той схапіў костку і пачаў грызці. Яшчэ ўчора ён ахоўваў жывёліну, а сёння…

– Я ведаю, што ты ўсё зробіш. Іначай – ты ведаеш, што будзе. І на месцы казы можа апынуцца нехта іншы. Ведаеш, жрэц, заўсёды было цікава, ці адрозніваецца смак набожнага чалавека ад звычайнага селяніна. Як лічыш? Але ж ты разумны, так? Ты зробіш усё правільна, каб я не даведаўся адказ на гэтае пытанне.

Жрэц кіўнуў. Левая рука мацней сціскала дубінку. Правая гарэла ледзяным болем.

– Малойца, – воўк падскочыў да акна. – Паглядзі, дарэчы, ля калодзежа. Я там падарунак пакінуў. Ты будзеш задаволены.

Воўк знік. Агаломшаны жрэц пайшоў да калодзежа. Сабака з казінай нагой у зубах ішоў побач. З боку хаты ўсё выглядала як і раней. Калодзеж, журавель, плот – нічога новага. Але калі яны пачалі абходзіць па коле…

Ля драўлянай кладкі ляжаў чалавек. Святло месяца рабіла мёртвы твар белым, а вузкія вочы глядзелі ўверх, на срэбнае паўкола на небе. Па адзенні жрэц пазнаў тых самых захопнікаў, што прыйшлі з усходу, што палілі суседнія вёскі, што пагражалі ўсім… Ніжняя палова тулава ляжала праз дзесяць крокаў, яднаючыся з верхняй толькі крывавым следам. Срэбнае святло хавала чырвоную кроў у зямлі.

Лісткі чорнага дрэва шапталі і трывожна мітусіліся.

– Так, гуляў тут, – адказаў Воўк. – Рабіў падарунак на вяселле. Можаш памаўчаць, дружа, я стаміўся.

Дрэвы сціхлі ва ўсім лесе.

11 жніўня 1794 года

– Яны вяртаюцца! – Базыль штурхнуў сябра.

Янка адклаў пістолю, якую пільна разглядаў з гадзіну.

Апошнім часам нешта непаразумелае тварылася са зброяй: страляе тады, калі астатнія нават не могуць выплюнуць іскры; змяняе адчаканены надпіс; заўсёды цэліць роўна ў лоб, і ніколі не хібіць. Канечне, гэта можна было б спісаць на шанцаванне ды добрую працу майстроў, што рабілі пістолю. Альбо на здольнасці самога ўлана. Але змена надпісу – магчымы пачатак вар’яцтва. На вайне з чалавекам і не такое здараецца. Ды і гандляр, які прадаў зброю, вельмі нахвальваў яе. Можа, проста супадзенне? Пістоля пацвердзіла гэта надпісам «Credo quіa absurdum[13]» на парахавой палічцы.

– Хто?

– Грабоўскі з палкамі. Адбіліся ад маскалёў. Кажуць – амаль без страт.

Уланы падняліся і выйшлі з намёта. Бяроза – не дужа вялікае мястэчка: некалькі габрэйскіх крам, рамеснікі, з дзясятак шляхецкіх двароў. Навісаў над нізкімі хатамі толькі картэзіянскі манастыр, што пасяліўся ля заходняй ускраіны. Размесціць усю дывізію па кватэрах было складана, а сяліць у суседніх вёсках – небяспечна. Прасцей кіраваць такім вялікім натоўпам з аднаго месца, а не рассылаць паштавых па акрузе. Таму зараз паміж манастыром і першымі драўлянымі хатамі мяшчан стаялі сотні вайсковых намётаў.

Колькі дрэваў высеклі, каб паліць вогнішчы, колькі сена адабралі ў жыхароў, каб не спаць на голай зямлі, колькі палёў вытапталі і з’елі коні.

Першымі ў мястэчка ўвайшлі літоўскія конныя гвардзейцы. На чале іх ехаў сам генерал-лейтэнант Грабоўскі на чорным кані. Следам крочыла пяхота: кобрынскія валанцёры, рэгіментная пяхота, фузілёры. Серакоўскага папярэдзілі, што войска вяртаецца, таму ён з іншымі афіцэрамі сустракаў яго ля Петрапаўлаўскай царквы. Палкі ішлі праз мястэчка ў баявым парадку, з шаблямі на плячах. Янка падумаў, што гэта хутчэй за ўсё абмеркавалі раней – каб паказаць жыхарам і вайскоўцам, што літоўска-польскія жаўнеры яшчэ могуць цягацца з расейцамі. Здача Слоніма нічога не значыць. Далей – толькі перамога.

Янка ўглядаўся ў жаўнераў, шукаючы харунжага Альгерда Воляна. І вось напрыканцы, калі коні працягнулі гарматы і прамаршыравалі інжынеры, улан убачыў літоўскіх стральцоў. На чале ішоў сівы ваяр з вусамі. Ён біў крок за крокам, трымаючы на правым плячы пачарнелую стрэльбу. Ён, гэта ён, жывы!

На рынкавай плошчы генерал Грабоўскі крыкнуў «Спаволь», і вайскоўцы разышліся. Вершнікі пазлазілі з коней, пехацінцы склалі зброю буданом, а інжынеры паселі ля гармат. Янка схапіў Базыля за плячо і пацягнуў да стральцоў. Трэба было перахапіць харунжага, пакуль жаўнеры не разышліся па кватэрах. Хутка прыйдзе загад, і плошча апусцее. А калі яшчэ будзе вольны час – ніхто не ведае.

Харунжы Волян размаўляў з інжынерам ля кузні на паўночным боку плошчы і пацягваў піпку.

– Пан Волян, рады, што вы жывы. Мы вельмі хваляваліся за вас, – выпаліў Янка.

– О, Ліпініч, і ты тут. Я чуў, вас адправілі на захад, за кляштар, – пан Волян абняў хлопца.

– Толькі палову палка. Астатнія ля мястэчка. Дарэчы, дазвольце прадставіць вам, мой добры сябра і таварыш, Базыль Войцэк.

Янка падштурхнуў Базыля, каб той пакланіўся. Пан Волян павітаўся з уланам ды прадставіў свайго суразмоўцу – інжынера кароннай артылерыі Генрыха Холева, шведа па паходжанні, але паляка па сэрцы.

– Прабачце, хлопцы, трэба зайсці ў штаб, дазнацца, куды маіх людзей рассяляць, – харунжы вытрас рэшткі тытуню з піпкі. – А заўтра з раніцы запрашаю да сябе ў госці, будзем святкаваць перамогу пад Слонімам.

– Дык якая ж там перамога, калі мы сышлі, пане Волян?

Ды і дзе мы вас заўтра напаткаем? – не зразумеў Янка.

– Самая натуральная перамога. Потым распавяду. А дзе? Альгерд Волян у Бярозе можа толькі ў адным месцы прыпыніцца – у сваёй хаце. Спытайце любога местачковага пра косаўскага падчашага – вам шлях пакажуць, – харунжы з выхваленнем паправіў пояс. – Ужо вечарэе, трэба паспяшацца. Жаўнерам нічога – толькі намёты ў цемры ставіць… А мяне старая лаяць будзе, што позна прыйшоў і без грошай…

12 жніўня 1794 года

За сталом сабралася шмат шляхты: на чале сядзеў сам гаспадар хаты пан Волян; злева – яго жонка Марыя Волян, старая караімка са смуглявым тварам; з правага боку круціўся сямігадовы Міхал, унук гаспадара; па правым краі расселіся малодшыя афіцэры палка стральцоў; злева, насупраць іх, сядзелі госці – уланы Янка і Базыль, інжынер кароннай артылерыі Холеў ды некалькі шляхцічаў з мястэчка. У келіхах іскрылася віно.

– …Пачалі лупіць з усіх гармат разам, – распавядаў пра адыход пан Волян. – Ды ўсім, чым было: і ядрамі, і карцеччу, і проста адным порахам. Тут галоўнае было – запужаць маскалёў. А яны паселі па норах ды маўчаць, як пацукі. А што яшчэ рабіць, калі мы на шанцах і добра нацэліліся, а яны толькі прачнуліся. Потым спрабавалі і раку перайсці конна, і мост перанесці. Але ж каронная артылерыя – моц! Столькі шуму ды жаху на іх сам д’ябал не навядзе! Гадзін праз пяць, калі дывізіі і след знік, мы сабраліся хвілін за дзесяць і рушылі. Ды так хутка гэта зрабілі, што на тым беразе нічога не зразумелі. Вось мы яшчэ паліваем іх ядрамі, а вось – цішыня і спакой.

– Дык ці не кінуліся яны за вамі, пане Волян? – спытаў Базыль.

– Якое там, хлопча! Кінуліся. І данцы[14], і пяхота, і гарматы спрабавалі выкаціць. Але куды ім за намі? Маскаль зробіць пяць крокаў там, дзе літвін дзесяць – родная зямля дапамагае. Дабягалі да нас некалькі разоў вершнікі. А мы гарматы і стрэльбы цягнулі зараджаныя. Пан Холеў не дасць схлусіць: толькі да нас набліжаліся – як стрэлім карцеччу! Дык маскалі ўбакі, хавацца за дрэвамі. А мы ізноў – бабах! І дрэвы як сякерай. Нават з падвод не здымалі гарматы, каб хутчэй было. Чатырох коней сваіх забілі, пакуль стралялі. Ніхто да нас не дабег. А калі што – у нас і фузеі былі падрыхтаваныя, і шаблі навостраныя, падыходзь – не крыўдуй… Нейкія хліпкія маскалі зараз пайшлі – пяць тысяч адну дагнаць і разбіць не могуць. Вып’ем, панове? – узяў келіх пан Волян.

– За здароўе круля Рэчы Паспалітай і Вялікага Княства Літоўскага, Рускага, Жамойцкага ды іншых зямель Станіслава, – узняўся адзін з мясцовых шляхцічаў.

Памяшканне захапіла цішыня. Толькі малы Міхал круціўся і штурхаў дзеда за руку – прасіў салодкага.

– Хай гаспадар прабачыць мне, – пачаў інжынер Холеў. – Але я, мабыць, выкажу агульную думку. За гэтага здрадніка…

– Цішэй, пане Генрых. Круль нам даецца ад Бога. І Богам жа забіраецца. І калі, па меркаванні людзей, круль здрадзіў, то што тады казаць пра Усявышняга?.. Вып’ем за круля і князя, за Найвышэйшага камандуючага пана Касцюшку, за Рэч Паспалітую і Вялікае Княства і за перамогу над маскалямі. Віват! – гаспадар падняў келіх.

– Віват! Вікторыя! За перамогу! – далучыліся астатнія госці.

Шляхта і вайскоўцы працягнулі абед і баляванне. Янка разгаварыўся з панам Холевым пра прынцыпы і эфектыўнасць зброі. Улану, які сышоў пасля года навучання з Кракаўскага ўніверсітэта, было цікава паразмаўляць з вучоным чалавекам пра гарматы, працы Семяновіча ды магчымасці сучаснай артылерыі. Інжынер жа вельмі зацікавіўся Янкавай пістоляй, якая, па словах уладальніка, магла стрэліць на сто крокаў.

Калі госці пачалі разыходзіцца, Янка праціснуўся да пана Воляна. Учарашнія словы не давалі яму спакою. Чаму адыход са Слоніма – перамога? Чаму ўцёкі – шанцаванне? Ці не лепш было б пакласці сотні расейцаў, трымацца да апошняга? А там – там падымецца Валынь, прыйдзе Літва, дапамогуць сяляне. А калі не – дык забраць як мага больш ворагаў з сабою.

– Васпану трэба навучыцца прасцей глядзець на гэтыя рэчы. Першы адыход, як і першая бойка, адаб’юцца ў тваім розуме надоўга. Мы сышлі, але і яны не перамаглі. Страты ў нас невялікія, сілы ёсць. Там, пад Слонімам, не надта добра трымаць абарону. Тут жа да нас могуць прыйсці толькі праз Ясельду. Калі Бог дасць добрага дажджу, то і з балотаў ніхто не патрапіць. Яны не перамаглі, бо не атрымалі нічога. А мы не прайгралі, бо амаль нічога і не страцілі. Зараз пад Вільняй стаіць вялікае войска. Маці Боска Вастрабрамска, дапамажы літвінам вытрымаць, – пан Волян перахрысціўся. – Маскалі баяцца нас, трасуцца ад адчування, што мы можам зрабіць ударам па сыходзячых войсках. Таму ніхто з іх не пойдзе на Вільню. Ніхто не задумае дапамагчы тым, каторыя асаджаюць… А сталіца неяк вытрымае… Хай маскалі кідаюцца на нас, страляюць, паміраюць і забіваюць. А мы іх будзем чакаць тут, паміж Ясельдай і Крэчатам.

13 жніўня 1794 года

Сцяна з лямпамі часткова разабраная. Чорная ануча хавала чырвонае святло. Краму цягнула ў Геную апошнія некалькі дзён, але Янцэк не зважаў на гэтыя імкненні. Яшчэ ніводнага разу ў яго нічога не скралі. Выломлівалі дзверы, хавалі пад адзежу, пралазілі праз акно ноччу, білі яго па галаве… Але ветлівага «Будзь ласка, хай пан пакладзе рэч на месца» заўсёды хапала. Канешне, у гэты момант у руках гандляра звычайна быў вогненны меч, а дзверы ды вокны замяняліся на цагляную кладку. Але гэта не істотна. Асноўнае – ветлівыя словы, як лічыў Янцэк Сімагліцкі.

Гандляр упэўніўся: кнігу скраў Ян Ліпініч. Ён быў першым пакупніком, ён бачыў кнігу на прылаўку, ён мог падмяніць яе. Фальшывая кніга, якая засталася, аддавала праменямі каменя ды зброі. Першародны камень, той самы, што знаходзіўся ў пярсцёнку. А прамені зброі – дык злодзей вайсковец, малады ўлан. Сумневу не было. Але як звычайны жаўнер змог скрасці нешта, што належыць старому богу?

Новыя лямпы падведзены да паліва бліскучымі меднымі трубкамі. Надпісы – на кавалках паперы, бо на гравіроўку няма часу. Толькі чырвоныя ліхтары. Зялёныя і жоўтыя працуюць па часе перад кірмашамі, чырвоныя – па колькасці людзей з грашыма. З кнігай было б хутчэй – вылічыць каардынаты мястэчак на Палессі, настроіць на колькасць насельніцтва, зрабіць разводку ды перастроіць выхады.

Падважнікуніз. Цемра. Падважнікуверх. Рознакаляровае мігаценне змяняецца прыбітым чырвоным святлом. Нясмела дрыжыць агеньчык пад надпісам Bіaroza.

– Ёсць!

Янцэк накіраваўся ў бібліятэку. Наступны крок – наладзіць выхад у мястэчка.

Уланы ехалі на захад. З Пружан ворагаў не чакалі, толькі сваіх, таму моцных атрадаў у той бок не пасылалі. Асноўны шлях з Ружан даглядаў чацвёрты полк літоўскай пярэдняй варты. Калі вялікае войска пойдзе – яны неяк пратрымаюцца. А для мясцовых хеўраў ды дэзерціраў хопіць і харугвы ўланаў.

Выступілі ў абед. За кляштарам атрад раздзяліўся. Харунжы Сыракомля павёў палову ўланаў у заходнім напрамку, на Блудзень. Астатніх жа, што накіраваліся на поўдзень, да Вуглянаў, вёў Ян Ліпініч. Апошнім часам яму нярэдка давалі кіраваць жаўнерамі. Хлопец быў задаволены, хай і не разумеў, за што яго так узнагароджваюць. Можа, таму, што першы ўварваўся ў расейскія шэрагі пад Слонімам?

Пад Вуглянамі было спакойна. Надта спакойна. Паабапал дарогі пачарнелыя прыземістыя хаты віталі жаўнераў, гусі з курамі ўцякалі ад конскіх капытоў, а недзе ўглыбіні парохквалі парсюкі. Вёска здавалася пустой – ні дзяцей, якія гулялі б на вуліцы, ні жанчын. Толькі некалькі старых. Ля хаты старасты сядзеў стары лірнік і граў. З-пад глыбокага каптура лілася старая і прыгожая песня. Твару лірніка не было бачна, толькі выглядалі даўгія белыя вусы. Здавалася, дзед утварае адзінае цэлае з лірай і гукі ідуць не ад струн ці рота. Яны ідуць ад усёй постаці, ад пня, на якім сядзіць, ад плота, ля якога грае. Жыццё ў вёсцы ішло сваім ходам.

Янка абвясціў кароткі прыпынак, а сам пайшоў размаўляць са старастам вёскі ў хату. Размовы вяліся звычайныя: колькі збожжа сабралі, колькі яшчэ засталося, ці змогуць адаслаць фуру-другую фуражу ў мястэчка ды ці не хвалююць людзей якія бандыты побач. Сяляне не надта хацелі дзяліцца ўраджаем, а пра бандытаў нічога не чулі апошнім часам. Стараста адказваў не вельмі ветліва, спрабаваў хутчэй справадзіць жаўнераў. Не любіць просты чалавек вайну і вайскоўцаў…

Раптам у хату ўварваўся Базыль.

– Янка, хутчэй, там нехта ў гумне хаваецца. Свенчыц напаткаў мужыка, а той лататы даў, – Базыль кінуў у бок дзвярэй.

– Хто там у вас? – паглядзеў Янка на старасту.

– Нікога, пане. Не ведаем мы нічога. Усе нашыя на полі зараз… – няўпэўнена адказаў стараста.

– Ну тады пайшлі, паглядзім… – падняўся Янка. – Базыль, падрыхтуй паходні.

Яны выйшлі на вуліцу. Жаўнеры чакалі загад ад часовага камандзіра.

– Дзеля чаго паходні, пане? – пацікавіўся стараста.

– Дык у гумне ж цёмна. Як мы будзем шукаць там людзей? Толькі з паходнямі… У вас жа нічога каштоўнага там няма?

– Янка, ты… – перапужаўся Базыль.

– Давай, хутчэй, пакуль ніхто не збег, – падміргнуў сябру Янка. – Дык што, пане стараста, можна ў вас сена пазычыць, каб шукаць зручней было?

– Злітуйцеся! Не трэба… – кінуўся ў ногі стараста. – Панове, не трэба паходняў! Уцекачы, жаўнеры… Яны прыйшлі ўчора… Яны… Калі вы не сыдзеце, калі мы пра іх скажам… Там дзеткі нашыя! Яны забралі іх… Яны…

Янку раздражняўлямант старога. Дэзерціры… Невядома, колькі іх. Невядома, ці ёсць у іх зброя. Невядома, чые яны.

Падпальваць гумно – не варыянт ні ў якім разе. Ні адзін добры шляхціч не кіне паходню на дах у роднай зямлі.

Тым болей калі там ёсць людзі… Трэба было нешта рабіць.

Жаўнеры чакалі.

– Базыль, вазьмі двух чалавек і забярыцеся наверх. Стараста, нам патрэбна даўгая лесвіца… Разбярыце кавалак даху і пачынайце паліць па дэзерцірах. Вам не важна трапіць у каго. Асноўнае – каб яны збеглі з гумна. Свенчыц, ты з пяццю ўланамі чакай з адваротнага боку. Астатнія – за мной. І прыбярыце ўсіх з вуліцы.

У планаванні асады, хай і невялікай, Янка быў не вельмі моцны. Старыя рыцарскія раманы не распавядалі пра бойкі з уцекачамі ці забойствы на адлегласці. Там заўсёды высакародныя рыцары сыходзіліся на полі, з мячамі ці шаблямі, на роўных. А тут… Трэба было імправізаваць.

Уланы абступілі будынак, стаялі ля сцен. Дзеля супакою Янка крыкнуў, каб людзі ў гумне здаваліся. У адказ куля вылецела са шчыліны ў дзвярах. Пістолі цэляць на дваццаць крокаў. Страляюць – на сорак. Але гэта ў руках добра навучанага шляхціча. Куля трапіла ў глебу. Карабіны ўланаў білі далей, але пакуль маўчалі.

– Давай! – крыкнуў Янка.

І Базыль стрэліў. Гэта магло не спрацаваць, калі б унутры былі добрыя ваяры. Калі б яны паспрабавалі схавацца за перагародкамі. Але дэзерціры не чакалі, што праз дах кроплі свінцу дацягнуцца да іх. Яны выбілі дзверы разам з завалай. Кінуліся вонкі. Дзевяць чалавек на трыццаць уланскіх карабінаў. Сінія мундзіры. Літоўская пярэдняя варта…

Янка махнуў шабляй. Свае стралялі ў сваіх…

Забілі трох. Пяцярых паранілі.

14 жніўня 1938 года

Ішоў другі месяц, як яго кінулі сюды. Кожны дзень пачынаўся з ператрусаў. Ахоўнікі аглядалі ўсё, ад ложка (калі чалавеку пашэнціла спаць не на бетоннай падлозе) да самога чалавека, яго адзення, рота, пальцаў – усяго. Потым – хвіліна на прыбіральню і праца да вечара. Камяні, бетонная крошка, чыстка каналізацыі… Здаецца, самыя агідныя і цяжкія працы сабраліся самі, пачуўшы пра адчыненыя вакансіі ў турме. Ахова здзекавалася, прымушала бегаць гадзінамі, поўзаць, а яшчэ… Часамі здавалася, што гэта проста не людзі.

Калі войт, ці міністр, ці начальнік паліцыі ставіў на тваёй справе рэзалюцыю «На выпраўленне ў Бярозу», на табе ставілі крыж. Людзі вар’яцелі, хварэлі, ламаліся, паміралі. Ён хацеў вытрымаць, хацеў выйсці адсюль, не выдаць нікога, маўчаць далей, але пасля першага месяца кінуў на гэта спадзявацца.

Знізу пагрукалі.

Першыя прыкметы вар’яцтва – гукавыя галюцынацыі. Так вучылі на медыцынскім факультэце, які ён цяпер ніколі не скончыць.

– Злезьце з дзвярэй, калі ласка! – настойліва пагрукалі другі раз.

Гэта не скончваецца. Наступны крок – зрокавыя міражы ды падманы. Ён падняўся з падлогі і адышоў да сцяны. На месцы, дзе сядзеў вязень, з’явіліся дзверы. Звычайныя драўляныя дзверы, як у хаце, з замком, ручкай ды дзіркай для вока. Відаць, учора вартаўнік прыклаў яго галавой да сцяны мацней, чым звычайна. Што далей? Пахі ды тактыльныя галюцынацыі?

Дзверы адчыніліся, і ў камеру вылезла такса. Звычайная карычневая такса, з маленькімі лапкамі, У паліцэйскім кіцелі і чорнай пілотцы. На поясе вісела скураная кабура з наганам.

– Дзень добры, пане паласацік.

Ён паглядзеў на сваю турэмную адзежу. Здаецца, усё тут пераўтвараецца ў краты. Вокны, паветра, адзенне. Жыццё.

– Слухай, пан, ёсць прапанова. Цябе як зваць? – такса аглядала пакой.

– Эээ…

– Не істотна. У мяне тут швагер мандарыны з Кітая прывёз. Добрыя, салодкія, як першае каханне. Пяць мяхоў. Не ведаю, куды іх. Не варэнне ж рабіць! Табе не патрэбна?

– Але ж… гэта ўсё галюцынацыі… гэта неўзапраўду…

Ён прысеў спінаю да сабакі. Таксе гэта, вядома, не спадабалася. Бач чаго прыдумаў – ігнараваць!

– Паглядзі, які ты бледны. Недахоп вітамінаў ў арганізме. Ты даўно садавіну еў? Аддам мех за сем злотых. Думай, пан.

– Але ў мяне з сабою…

– Ой, без нажа рэжаш, – такса пашкрабла кіпцюром сценку. – Дзе ты яшчэ мандарыны па пяць злотых знойдзеш? Жоўтыя, як сонейка. Маленькія! Сакавітыя! Тры злотыя – апошні кошт! І ні грошам меней.

– Д-добра, – згадзіўся ён. Калі вар’яцець, дык да канца.

– О то добра, пан! Умееш таргавацца. Мне гэта падабаецца. Зараз прынясу… – такса накіравалася да дзвярэй у падлозе. – Стой, а грошы з сабой? Нешта я кішэняў не бачу ў цябе, паласаты.

– Ну, гэта…

– Падмануць старую вырашыў? Ёсць грошы?

– Дома хіба… Ці ў сяброў…

На канспіратыўнай кватэры ішла гарачая спрэчка. Малады настаўнік даводзіў працоўнаму ідэі асветніцтва і мірнага супраціву. Працоўны ж не згаджаўся. Па яго меркаванні, лепшы шлях дабіцца нечага – бомбы ды забойствы злачынцаў ва ўладзе. Тыя, хто душыць нацыянальны рух, кідае таленавітых людзей за краты, забівае і калечыць, не вартыя жыцця.

Дзверы на столі з грукатам адчыніліся. Па лесвіцы, што спусцілася ўніз, злез чалавек у пашарпанай турэмнай адзежы.

– Ты ж… – пачаў настаўнік.

– Хлопцы, хутка, патрэбна тры злотыя! – выпаліў ён. – Потым распавяду.

Людзі скінуліся. Хто пару грошаў, хто паўзлотага. Ён перадаў жменю манет на верх.

– Дзякуй, пан паласацік, – адтарабаніла такса. – Цябе назад падкінуць? Мо там хвалявацца будуць?

– Не, я сам неяк… Я ім тэлеграму адпраўлю.

– Ну бывай тады! – дзверы прыпыніліся паўзачыненымі. – Дурная мая галава, забыла. Лаві, пан!

Зверху ўпаў мех проста яму ў рукі. Людзі ў кватэры глядзелі то на чалавека, то на столь, адкуль хвіліну таму з’явілася лесвіца. Нехта пагрукаў швабрай, шукаючы зніклыя дзверы.

– Падманула, – сказаў ён. – Мандарыны гнілыя…

15 жніўня 1794 года

Штаб знаходзіўся ў хаце мясцовага заможнага шляхціча. Казалі, пад час апошніх канфедэрацый і войнаў ён гандляваў порахам. Толькі на гэтым ужо магчыма зарабіць добрыя грошы, але шляхціч не будзе шляхцічам, калі не паспрабуе зрабіць больш благога ворагам Айчыны. Таму замешваў ён у порах замест салетры крэйду. Кулі не ляцелі, ядры вывальваліся з гарматаў, а шляхціч атрымліваў узнагароду ад круля.

Так гэта ці не, сказаць цяжка. Але хата ў памерах мястэчка была амаль палацам. Першы і другі паверхі былі цагляныя, з вялізнымі вокнамі. Трэці – драўляны. Канешне, яна ў разы саступала памерамі манастыру ды некалькім цэрквам, але знаходзілася ў самым цэнтры, ля рынкавай плошчы, адкуль прасцей было кіраваць дывізіяй.

Улан Ліпініч і харунжы Сыракомля накіраваліся да штаба, як толькі вярнуліся з патруля. Астатні атрад адпачываў, распрагаў коней, гатаваў абед. А яны нават не паспелі перакінуць кашулю пасля двух дзён па лясах і вёсках.

З прыходам войска мясцовае жыццё абнавілася і забурліла з новай моцай. У жнівеньскую пятніцу на кірмашы працавала значна больш гандляроў, чым звычайна. Рамеснікі кавалі, шылі, рэзалі, забівалі, кроілі, тачылі ды рамантавалі ўсё, што было патрэбна жаўнерам. Па мястэчку хадзілі музыкі і за дробную манету забаўлялі людзей. Сівы лірнік з даўгімі вусамі, малады дудар у пацёртых лапцях, габрэй-скрыпач.

У штабе чакалі. Палкоўнік Кёнінг прыехаў раней, каб паслухаць рапарт сваіх падначаленых. Прымалі ўланаў у галоўнай зале. Харунжы Сыракомля распавёў генерал-маёру Серакоўскаму вынікі раз’езду: на захадзе ад Бярозы было спакойна, аб расейцах нічога не чулі, хеўр не было, сялянам абыякава. З сабою ўланы прывезлі некалі фураў фуражу. Янка жа коратка распавёў пра здарэнне пад Вуглянамі. Серакоўскі ведаў пра дэзерціраў, бо яшчэ ўчора сяляне прывезлі іх, звязаных, на возе ды здалі ў камендатуру.

– Колькі ў вас параненых? Забітых, спадзяюся, няма? – утыркнуўся ў паперы Серакоўскі.

– Усё жывыя. Параненых няма. Але стаміліся, пан генерал-маёр, – пацвердзіў Сыракомля.

– Добра. Нездарма мне хвалілі Ліпініча. Сярод сялян таксама ўсё жывыя? Няўжо гэтыя ўцекачы страляць не ўмеюць?

– Яны амаль не стралялі, генерал, – адказаў Янка з ганарлівасцю. – Зрабілі толькі адзін стрэл, і той міма.

– А шаблі? – падняў вочы генерал-маёр.

– Не паспелі, пане. Мы іх вельмі хутка ўзялі ды скруцілі. Як толькі тыя выбеглі з гумна…

Сыракомля незаўважна штурхнуў Янку ў бок. Улан не зразумеў, што не так, але прымоўк. Серакоўскі падняўся і падышоў да ўлана.

– Значыцца, яны зрабілі ўсяго адзін стрэл і іншую зброю не выцягвалі? А вы далі некалькі залпаў?

– Адзін залп, пане, – збянтэжыўся Янка.

– Гэта не лепш… Станіслаў, разумееш, што зрабілі твае ўланы? – Серакоўскі звярнуўся да Кёнінга. – Не жаўнеры, а мяснікі. Сустрэлі дэзерціраў ды адразу палову перастралялі. У нас тут кожны жаўнер на ўліку, а яны… Улан, а вы спрабавалі паразмаўляць з імі?

– Мы сказалі, каб яны выходзілі з гумна, але яны стрэльнулі, – Янка шукаў апраўданні.

– І вы адразу вырашылі іх перабіць? І што зараз будуць думаць астатнія ў войску? Калі ўцякаць, то хутка і далёка? Раней іх магчыма было злавіць, пасадзіць ў скляпенні і потым ізноў у бойку, у першых шэрагах. Каб іншыя баяліся. А зараз? Што нам рабіць з тымі, якіх вы недабілі? Выпусціць? Хай яны распавядаюць усім, што ўцекачоў пераб’е першы ж патруль. Стараста ім сказаў пра дзяцей… І шмат у гумне іх было?

– Ліпініч казаў, што яны збеглі праз акно, калі пачаліся стрэлы, – паспрабаваў абараніць Янку харунжы. – Ды і стралялі дэзерціры. Не гумно ж было падпальваць.

– Не далучайся, Сыракомля. Адзін стрэл, і тое не факт, што цэліліся. Ліпініч, ты хоць галавой папрацаваў перад тым, як аддаваць загады? Выкурыць як пчол, абкласці гумно і чакаць, ды ў апошнім выпадку проста не страляць па выбягаючых людзях. Колькі варыянтаў, а яны… Літвіны, адзін па сваім страляе, другі гарады здае.

– Прашу прабачэння ў пана, – Янка адмахнуўся ад штурхаючага яго Сыракомлі. – Я шляхціч і не…

– Ты не на п’яным сейміку, а ў войску, улан, – перарваў яго Серакоўскі. – Адзін раз розум не паслухаў, і зараз спрабуеш. Яшчэ скажаш чаго непатрэбнага. Нарабілі дрэні, а цяпер за вамі чысціць прыйдзецца. Сыракомля, вазьмі Ліпініча і чакайце ў прыёмнай.

Уланы выйшлі. Генерал сеў за стол і стомлена працёр вочы. Апошнім часам дывізіі не шанцавала. Яны толькі і рабілі, што адыходзілі ды чакалі. Грабоўскі, якога адправілі з некалькімі палкамі шукаць расейскія войскі Дзівава, яшчэ не вярнуўся, а раніцай прышлі дрэнныя навіны.

– Ці не надта жорстка ты з імі, Караль? – спытаў палкоўнік Кёнінг. – Можа, у тым выпадку іначай немагчыма было.

– Можа, Станіслаў. Але ж сам разумееш, ад гэтага ўчынак не становіцца лепшым. Хлявінскі здаў Вільню расейцам, а тут вось. Усе на нервах зараз… Улан гэты, здаецца, гарачы, імкнецца да бойкі. Адашлі яго на некалькі дзён ад войска.

– Водпуск? – здзівіўся палкоўнік.

– Не, пакаранне. Хай сядзіць у мястэчку, а шаблю, стрэльбу ды каня пад замок.

16 жніўня 1999 года

Жукі бегалі па шкляных сценах слоіка. Яшчэ паўгадзіны – і ўсе пойдуць у вогнішча. І вялікія паласатыя, нібы вязні, і маленькія ружовыя лічынкі. Няма чаго знішчаць чужую бульбу! Праз дарогу час павольна абгрызаў цагляныя сцены манастыра. Там ніхто не жыў, ніхто не працаваў, не служыў імшу. Толькі буракі з морквай прымалі пострыг.

Яшчэ трошкі – і будзем гуляць у інквізіцыю. Ці прызнаеш сваю віну, пан Паласацік? Не, яна круціцца! Полымя, ачысці яго душу…

– Збегай да ручая, набяры вады, – адарвалася ад рыдлёўкі бабуля.

Ваня, хлопчык гадоў дзевяці, узяў металёвую лейку ды пабег да лесу. Ручаём называлі мясцовую раку, Крэчат. Дзякуючы меліярацыям, заводам ды новым будынкам яна змяльчэла, часткова забалоцілася. Ад «вынасных» агародаў, якія мясцовым вылучыў горад, да вады вяла сцежка: капуста, бульба, буракі, гарбузы, абрэзаныя бутэлькі на палках, агароджа з вяровак, дарога для веласіпедаў, дзесяць крокаў праз дрэвы – і ты адчуваеш мокрую глебу пад нагамі. У самой рацэ тырчэлі рэшткі моста – драўляныя агрызкі слупоў. У гэтым месцы шырыня ракі была добра калі некалькі метраў, а раней… Побач з былым мастком нехта кінуў дзверы ды некалькі дошак – каб было зручней.

Хлопчык ступіў на дзверы і апусціў лейку пад ваду. Дошкі недаверліва пахіснуліся. Трэба не зваліцца, бо будуць лаяцца… Яшчэ палову лейкі… Плюх!

– Прывітанне, пане хлопчык. Што такі маленькі і прыгожы робіць тут адзін?

Лейка затанула. Прывабная дзяўчына з зялёна-блакітнымі валасамі глядзела на хлопчыка. Яна, няведама як, сядзела на вадзе. Быццам гэта не вадкасць, а глеба… Здаецца, маці нешта такое чытала Ваню раней, што з вялікім жаданнем вадой можна нават дыхаць.

– З-здрасце… А вы не дапаможаце мне дастаць? – хлопчык паказаў на бліскучую бляху ў глыбіні.

– Можа, і дапамагу, малы прыгажун. Як цябе зваць? Хадзі да мяне, тут так прахалодна, у гэтую спякоту… – цурчэў дзявочы голас.

– Бабуля будзе лаяцца. Я лепш тут пастаю.

Дзяўчына цяжка ўздыхнула. Прыгожыя даўгія валасы самі сабраліся ў тугі хвост. Яна выйшла на бераг.

– Што за людзі пайшлі… Ну добра, хлопчык. Давай раўнаважны абмен. Ты мне паслугу, а я табе.

– А што трэба рабіць? Дзяўчына паказала драўляны пярсцёнак. Адкуль ён узяўся? Кішэні на яе вопратцы не было, сумкі ці кашаля таксама. Белая паўпразрыстая даўгая кашуля, і толькі.

– Нічога складанага, – яна працягнула пярсцёнак хлопчыку. – Надзень гэта ды ўдар па бліжэйшым дрэве.

– А для чаго гэта?

– Трэба. Ты ў чараўніцтва верыш? Ну вось і добра. Гэта, так бы мовіць, цуд, які спіць. І яго трэба разбудзіць. Зразумеў? Нічога складанага, я ж кажу. Толькі як ударыш, лепш убок адскоч.

Ваня ўзяў пярсцёнак. Драўляны, з цікавай разьбой, у якую забілася ціна. Месца, дзе звычайна змяшчаецца каштоўны камень, цалкам зацягнута водарасцямі.

Ён надзеў пярсцёнак на палец. Нічога не адбылося.

Пярсцёнак быў надта вялікім, не дзіцячы памер, і жадаў зваліцца. Наступны крок – дрэва. Хлопчык падышоў да бліжэйшай ліпы і асцярожна занёс руку. Ударыць і адскочыць. Ну, наперад.

Ізноў не здарылася нічога. Дзяўчына агледзела маленькі адбітак на кары.

– Ізноў… Мала крыві, ці што?.. Выбачаюся за страчаны час, – яна працягнула руку па пярсцёнак.

– А лейка? – хлопчык схаваў рукі за спінаю.

Заставалася яшчэ некалькі ходак да ручая, і бульба будзе палітая. А потым – Джардана Каларад на фоне старых кляштарных сцен.

17 жніўня 1794 года

– Нічога, хлопча, пройдзе. Некалькі дзён адпачнеш, – пан Волян суцяшаў Янку. – У цябе рана зацягнулася? Якраз ёсць час схадзіць да фельчара. Наведай карчму, пасядзі ў маёй бібліятэцы, пашпацыруй па садах картэзіянцаў.

– Яны забралі маю шаблю… – Янка глядзеў у акно.

– Не моцная страта, пане ўлан. Іншыя толькі і мараць, каб атрымаць водпуск, а табе далі яго як пакаранне.

Выкарыстай усё магчымае! Ну! Не хвалюйся ты так – дні праляцяць, як куля цераз Крэчат. Не паспееш заўважыць.

– Можа, і так, пане Волян. Але гэта ганьба для шляхцюка. Каня са стайняў не даюць, зброю забралі, на патрулі ці варту не адпраўляюць. Бадзяюся па мястэчку, як селянін які. Кожны мясцовы сабака бачыць жаўнера без войска, шляхцюка без гонару. Што я такога зрабіў, га? Не адпускаць жа гэтых уцекачоў… Яны злачынцы! Іх трэба пакараць па законах вайсковых і Рэчы Паспалітай! Іх, а не мяне! Зараз усе будуць памятаць Яна Ліпініча… Паказваць пальцам… Што я бацьку скажу?

– Супакойся! – Волян па-сяброўску штурхнуў улана ў плячо. – Нічога ніхто памятаць не будзе, калі васпан сам выкрасліць гэта. Князя Вітаўта Кейстутавіча памятаюць як пераможцу крыжакоў, а не як чалавека, што хаваўся ў вялікага магістра ордэна. Ці то шабля – частка твайго цела альбо розуму? Ці прадаў Радзіму, што цябе трэба зараз ганьбіць? Ці, можа, гэта ты збег з войска? Кінь дурное, хлопча.

– Пан Волян, вы чуеце? – перапалохаўся Янка.

З боку рынкавай плошчы даносіўся гул. Улан з харунжым стральцоў выйшлі на вуліцу. Ля хаты гандляра, дзе зараз змяшчаўся штаб дывізіі, сабраўся вялікі натоўп – людзі крычалі, штурхаліся, ламіліся ў дзверы. Сінія мундзіры.

Янка пазнаў гербы трэцяга палка літоўскай пярэдняй варты на капелюшах. Штаб абступілі па коле.

– Пусці да генерала!

– Яго няма. На раз’ездах.

Вартавы трымаў зараджаную стрэльбу ў руках. Жаўнеры пакуль не выцягвалі зброю, але былі настроены рашуча.

Чуліся крыкі «Ганьба», «Дамоў», «Генерала». Нехта прыцягнуў бервяно.

– Я па стральцоў, – пан Волян схапіўся за галаву. – Янка, давай да ўланаў сваіх!

Але Янка яго не пачуў. Ён кінуўся ў натоўп, распіхваў рукамі жаўнераў, прабіраўся да будынка. Нешта патрэбна рабіць. Там некалькі вартавых супраць сотні. Яны нічога не здолеюць, і раззлаваныя жаўнеры ўварвуцца ў штаб. Не істотна, ёсць там хто, няма нікога – гэтага нельга дапусціць. Гэта – ганьба. І для палка, і для ўсяго войска. «Толькі б ніхто не пальнуў», – спадзяваўся Янка. Ён прабіўся да дзвярэй, дзе вартавыя адмахваліся стрэльбамі ад жаўнераў, як паляўнічымі булавамі ад ваўкоў.

– Дзе афіцэры? – Янка перакрыкваў натоўп.

– Пад вартай у лагеры сядзяць! – адказаў жаўнер са шчарбатым тварам. – А ты хто такі?

– Я жаўнер! Такі ж, як і вы! Што вы робіце? Браць аблогай кіраўніцтва – гэта не па-шляхецку. Вы ж у войску! – Янка адштурхваў жаўнераў.

– А чаму мы тут гніём, у балотах? Чаму мы павінны паміраць за нейкага худароднага ў Варшаве? Час жніва прыйшоў, а мы тут бадзяемся. Хай гэтыя заможныя страляюцца з маскалямі.

– Мы ўсе сядзім і чакаем! – Янка шукаў нешта, каб абараніцца. – І нам цяжка. І афіцэры тут не ў адпачынку. Мы кінем службу, дык маскалі захопяць усю Радзіму. Вы сюды расейцаў жадаеце?

– Да што мы з імі размаўляем? – падтрымаў шчарбатага смуглявы жаўнер. – Паглядзі на яго форму. Гэта ўлан! З тых, што забілі Майцека.

– Бі яго!

Янка дакараў сябе, што пабег ратаваць вартавых. Трэба было паклікаць больш людзей. Побач стаяць стральцы пана Воляна – можа, яны б выправілі гэтыя абставіны. Але рабіць нешта позна. Натоўп кінуўся. Вартавыя не паспелі прыкруціць штыкі да стрэльбаў і зараз працавалі імі, як цапамі. Жаўнеры не дасталі шаблі. Яны цягнуліся рукамі, хапалі за адзенне і зброю, спрабавалі адкінуць людзей ад сцяны.

У Янкі зброі не было – ён здаў яе два дні назад. Біцца на кулаках – цікавая забава, але для карчмы, адзін на адзін. Трэба нешта ўзяць у рукі. Трэба нечым біць… Раптам ён адштурхнуў шчарбатага жаўнера так, што той упаў на зямлю, і кінуўся да акна. Аканіца ледзьве трымалася на цвіках. Адзін рэзкі рух – і тая з грукатам упала на зямлю. Ён схапіўся за дошку і пацягнуў на сябе. Ззаду нехта накінуўся на Янку, але было позна – пашарпаная, абламаная дошка ў паўтара локці апынулася ў руках улана. Так сабе зброя, але выбіраць няма часу.

Янка ўдарыў дошкай па спіне, быццам адганяючы камара летам. І жаўнер, што трымаў яго за шыю, адскочыў. Галоўнае – не біць вострым бокам… Галоўнае – нікога моцна не параніць… Галоўнае – каб не паранілі цябе. Гадзіны, што былі праведзены ў бойках на дубінках пад час вучобы ў калегіуме, не прайшлі дарма. Улан адбіваўся ад раз’юшаных жаўнераў. Нават калі дасталі шаблі. Янка прымаў удары па-казацку, сыходзячы ад вострага ляза. Шаблі не ламалі дрэва, толькі выстругвалі пілавінне.

Паварот, удар. Мяккі блок. Кулаком у сківіцу і адыход да сцяны. Жаўнер з крывой шабляй бяжыць на яго. Замахваецца. Янка робіць крок убок, і жаўнер хібіць. Паварот. Жаўнер замахваецца, але Янка хапае яго за руку. Клінч. Дошка цяжэйшая за шаблю. Жаўнер падае на зямлю, у Янкі з’яўляецца металёвая зброя. Нехта хапае яго за руку.

Стрэл.

– Ану стаяць, чортавы сыны! – крычыць харунжы Волян.

Янка прыкладваў кавалак мяса да падбітага вока. Пан Волян прывёў фельчара.

– Ты дзеля чаго туды палез, дурань?

– Нешта трэба было рабіць, пане Волян. Яны тут усё пабілі б…

– Ну і чорт бы з ім! Нешта мне гэта нагадвае, хлопча… Можа, у наступны раз, наадварот, ты мяне будзеш ратаваць?

– Не, пане, – усміхнуўся Янка. – Трэба тры разы для поўнага ліку.

18 жніўня 1794 года

– І што, ён з аканіцай кінуўся на натоўп? – не верыў генерал Серакоўскі.

– З кавалкам. Там яшчэ вартавыя былі. З жаўнераў дапамагаць кінуўся толькі Ліпініч, – харунжы Волян казаў з гонарам.

– Малады, гарачы… Нам бы такіх паболей. А ім бы паболей розуму… Мы тады расейцаў за тыдзень прагналі б. Такія хутчэй загінуць, чым шаблю з рук выпусцяць. Усё яшчэ прапануеш яго, Станіслаў?

– Так, пане генерал, – адказаў Кёнінг.

– Ну тады добра. Потым вырашым… – Серакоўскі спыніўся ля стала з паперамі. – Пачынальнікаў бунту ўсіх узялі?

– Так, пан генерал, усіх. Пяць чалавек. Сядзяць зараз у сутарэннях кляштара. Мніхі, канешне, скардзяцца – не падабаецца ім гэта.

Серакоўскі ўзяў паперу са стала і працягнуў:

– Добра. Трэба правесці суд. Па ўсіх законах ды правілах. Знайдзіце з афіцэраў некалькі тых, хто жадае быць адвакатамі. Абвінавачваць будзе Міхал Забэла, палкоўнік трэцяга палка. Яго падначаленыя гэта пачалі – яму іх і караць. Прысуд… Мы ўсе ведаем, што бывае за здраду. Загад ёсць. Засталося толькі ўпісаць імёны.

– Куля? Яшчэ да суда? – здзівіўся харунжы Волян.

– Пятля… Варыянтаў няма, панове. Мне самому гэтага не хочацца рабіць.

Генерал Серакоўскі вагаўся, казаць ці не. Ён адышоў да акна.

– Калі б іх магчыма было толькі аблаяць і адпусціць… Але здрада прысязе – цяжкае злачынства. Гэта не кавалак хлеба на кірмашы ці суседская жонка. Тут усё надта сур’ёзна.

Праз два дні, пры правільных абставінах, прыйдзе загад памілаваць іх. Ён таксама напісаны ляжыць, – Серакоўскі паказаў на паперы на стале. – Але імёны туды, магчыма, трапяць не ўсе.

На рынкавай плошчы будавалі шыбеніцу.

19 жніўня 1794 года

Пяць дзён Янцэк Сімагліцкі будаваў дзверы. Зрабіць выхад для пазазямной крамы – цяжкая праца. А калі рабіць гэта на адлегласці, без падрыхтаванага кавалка сцяны, дзвярэй. Без таго, што набыта, што належыць Янцэку, без яго маёмасці… Раней гандляр шукаў чалавека, даваў грошы, і той ставіў на месцы ўсё патрэбнае: сімвалы, шыльду з дошкі зачараванага дрэва – і сувязь ладзіцца за некалькі хвілін. Але зараз чалавека не было.

Першая спроба выкінула дзверы далёка – у мястэчка Сялец. Порах ды некалькі старых упрыгожанняў змянілі ўладара, а Янцэк займеў невялічкі прыбытак. Але компас паказваў за межы паселішча.

На другую спробу ён вырашыў далучыць энергію каменя з пярсцёнка. Звычайна крама забірае моц агню, што ўпаў з неба і надзейна схаваны пад каменным пакоем. Але часамі гандляр карыстаўся нечым дадатковым, падсілкоўваў краму. З мармуровага пяцікутніка Янцэк змахнуў попел і паклаў крыніцу моцы – пярсцёнак. Медзяное кола шаўковымі ніткамі звязаў з пярсцёнкам і крутануў. Лямпы ў апаратным пакоі замігацелі. Звязаная канструкцыя павольна паднялася на фут над сталом. Янцэк выбраў лічбы на двух вялікіх дысках і апусціў падважнік.

Калі няма той ніткі, што вядзе праз цемру прасторы, шукаюцца бліжэйшыя вольныя дзверы. Метады пошуку Янцэк не мог зразумець дагэтуль. З аднымі і тымі ж каардынатамі на дысках дзверы адчыняліся заўсёды ў адным месцы. Але дастаткова змяніць іх, паставіць хай на локаць убок, і цябе можа выкінуць на супрацьлеглую ўскраіну мястэчка. А то і ў суседняе. І чым больш энергіі ў крамы, чым мацнейшы артэфакт ён выкарыстоўвае – тым менш патрабаванняў да дзвярэй, тым бліжэй да кропкі яны адчыняюцца. Аднойчы Янцэк спаліў кітайскі парасон, што мог выклікаць навальніцу, і адчыніў дзверы звычайнай сялянскай хаты. А тут – першародны камень, дрэва, старэйшае за самага старога чалавека. Павінна атрымацца!

І атрымалася. Дзверы адчыніліся там, дзе іх ніколі не існавала.

Янцэк націснуў на ручку, і пахі балота ўварваліся ў краму. За дзвярыма раслі хмызы, віліся пацеркі журавін, імшэлі ствалы дрэваў. Гандляр зрабіў некалькі крокаў наперад. Праз цемру лістоў і галін прабіваліся рэдкія прамяні святла.

Раптам нехта вялікі варухнуўся. Чорная поўсць затрэслася. Вялізныя лапы-галіны сталі аркай над гандляром, а тысяча вачэй уставілася на яго.

– Хто ты? Як ты можаш непакоіць Старога Кадука?

– Я… – Янцэк муляўся. – Лепшыя тавары з усяго сусвету…

– Ты? Як ты… Камень!

З лап выраслі даўгія пазногці. Яны віліся, давалі адросткі, цягнуліся ў глыб крамы. Янцэк адскочыў назад і зачыніў за сабою дзверы. Але істота часткова засталася ў пакоі, цягнулася да застылага ў паветры кола з пярсцёнкам. Гандляр не збіраўся так проста аддаваць сваю маёмасць! Ён схапіўся за першую шаблю, што зручна ляжала ля ўвахода. Імгненны ўдар – і галіны-пазногці торгаюцца на падлозе. Моцны крык затрос вокны.

Янцэк перавёў дыханне. Нельга станавіцца моцным, нельга працаваць шабляй. Ён – гандляр, не ваяр. Ён вырашае справы золатам, а не жалезам! Ён сам выбраў гэтую ролю, свядома. Гандаль вельмі падабаецца яму, а калекцыі чараўніцкіх ды простых рэчаў, што сабраны пад дахам крамы, не было роўных у сусвеце. Калі працягнуць, можна страціць усё, стаць іншым… Апошнім разам, калі яму прыйшлося выкарыстаць сапраўдную моц супраць белага ваўкалака, ён згубіў добры збор кававых кубачкаў чатырнаццатага стагоддзя. Хай істота рвецца ўнутр, хай б’е па дзвярах. Войска манголаў не змагло выбіць гэтыя дзверы, а яны спрабавалі. Доўга.

Гандляр падбег да каменнага стала і сарваў лятаючы пярсцёнак. Лепш працаваць, як раней. Лепш асцярожна шукаць патрэбныя каардынаты.

На пяты дзень дзверы выйшлі ў сад. Манах-картэзіянец даглядаў кветкі, а сонца схавалася за хмарамі.

20 жніўня 1794 года

Раніца. Яна надыходзіць кожны дзень, на працягу тысяч і тысяч гадоў. Здаецца, нічога новага: сонца ўзыходзіць, чырвоным залівае верхавіны дрэваў, падымае кветкі і гоніць на працу пеўняў. Але чалавек не можа звыкнуцца з ранішнімі праменямі дагэтуль. І, хутчэй за ўсё, праз сотні гадоў будзе таксама праціраць вочы і пытаць: «Што, ужо?»

Для Янкі гэтая раніца была асаблівая. Пяць дзён улан кватараваў у харунжага Воляна. Пяць дзён ён не дакранаўся ні да шаблі, ні да стрэльбы. Пяць дзён ён не бачыў свайго каня. У лагеры жаўнеры маршыравалі, спраўджвалі зброю, размаўлялі пра апошнія вылазкі – бачыць гэта Янку было вельмі цяжка. Быццам ты самы галодны чалавек у свеце, а табе распавядаюць пра смажаныя на лясным вогнішчы каўбаскі са свежым мяккім хлебам.

Пяць дзён цягнуліся і цягнуліся. Янка спрабаваў чытаць некалькі кніг з бібліятэкі пана Воляна (марна), абмераў мястэчка крокамі, сустракаў ды праводзіў жаўнераў. Калі не браць выпадак ля штаба – усё было вельмі марудна і панура. Але сёння надышоў той самы дзень, і Янка спяшаўся ў лагер.

Ён падзякаваў харунжаму за гасціннасць. Пан Волян прапанаваў застацца яшчэ, бо яму падабаліся вячэрнія размовы з маладым уланам. Ды і ўнук пачаў пытаць свайго дзеда, ці не аддадуць яго ў кавалерыю. Але Янку цягнула ў войска.

Хата харунжага стаяла на ўсходняй ускраіне. Пешшу да лагера ўланаў – з паўгадзіны. Мястэчка яшчэ не прачнулася: адзінокі певень сварыўся з сабакам; карчмар толькі выкідваў свінням рэшткі начнога адпачынку жаўнераў і збіраўся спаць – да апоўдні ў карчме можа пагаспадарыць і жонка; брукаванка блішчала ад расы.

На рынкавай плошчы адзінокі лірнік спаў, прытуліўшыся спінаю да пустога гандлярскага прылаўка. Пачуўшы крокі ўлана, ён заварушыў галавой. Ліра ляжала на каленях, далонь сціскала ручку кола.

– Чалавек, хто б ты ні быў, падай небараку на ежу.

Янка падышоў бліжэй. За глыбокім каптуром не было відаць твару лірніка. Толькі даўгія, незвычайна белыя вусы выглядалі з-пад яго. Улан памацаў кашэль. Некалькі манет панура звякнулі. Ахвяраваць амаль апошнія грошы ён не планаваў.

– Прабач, няма дробнай манеты.

Улан збіраўся крочыць далей, але лірнік схапіў яго за руку.

– Пачакайце, будзь ласка, добры пан. Не кіньце старога.

За апошні дзень у роце толькі чарка гарэлкі была. Можа, у вас ёсць чым закусіць? Я вам сыграю. Стары спеў пра пана і прыгожую паненку-птушку, што сустрэліся ў лесе.

Пачакайце, пане.

Янка хацеў хутчэй патрапіць у лагер, але ўспамін пра пані Чаплю спыніў яго. Ян ён мог забыцца? Яна падаравала яму чароўны пярсцёнак, а ён змяняў яго. Кола ліры заварушылася. Здаецца, гэта быў сон, мара, прывід. Ён, малады ўлан, што адстаў ад атрада і заблукаў. Яна, чароўная птушка з чалавечым, хвалюючым голасам. Вялізны белы воўк. Ён абяцаў памятаць, абяцаў захоўваць. Але абмяняў у першага ж гандляра незвычайны падарунак. Рыцары раней усё жыццё пакланяліся толькі адной даме сэрца, прысвячалі подзвігі ды перамогі на пяску рысталішча. Яны бралі ў жонкі іншых, гадавалі дзяцей, але заўсёды памяталі. Яго ж не хапіла на месяц… Кола ліры рыпела аб струны. Пальцы націскалі на клавішы

– Гаў!

Сабака, што прабягаў у пошуках костак па плошчы, спыніўся насупраць лірніка, прынюхаўся і недаверліва загыркаў. Так вартавы звычайна рэагуе на нязванага госця.

Лірнік спыніў круціць кола. Ён быў падаўся наперад, каб адказаць сабаку, але паглядзеў на ўлана і спыніўся. Янка выплыў з успамінаў.

– Прыгожы спеў, дзякуй.

Улан выцягнуў з кішэні кавалак хлеба, што загарнула на развітанне жонка харунжага, і працягнуў старому.

– Ліпініч, зачыні дзверы! – харунжы Сыракомля быў незадаволены ранішнім візітам.

Янка загарнуў уваход намёта. Харунжы глядзеў соннымі вачамі на ўлана з-за стала, на якім заснуў некалькі гадзін таму.

– Пане харунжы, я вярнуўся з водпуску і гатовы да вайсковай працы.

– Добра, добра. Схадзі да кватармайстра, забяры свае рэчы. І праз… Колькі зараз часу?

– Сем гадзін, пане харунжы.

Сыракомля пачухаў лоб.

– Праз тры гадзіны каб быў у сядле з астатнімі.

– У раз’езд? – радаваўся Янка.

– Не, змяняем пехацінцаў у Дзядах, – харунжы паглядзеў у пусты кубак з расчараваннем.

– Дзяды? – здзівіўся ўлан.

– Так. Гэта недалёка, гадзіны тры-чатыры… Ты яшчэ тут?

Янка выйшаў з намёта. Дзяды, Дзяды, Дзяды… Нешта варушылася ў падсвядомасці, махала вялікім надпісам перад вачыма. Дзяды… Сланечнік!

21 жніўня 1794 года

Компас паказваў на паўночны ўсход. Стрэлка не бразгатала, як гэта бывае, калі мэта побач, – яна павольна рухалася ад крокаў. Гэта не падабалася Янцэку Сімагліцкаму. Некалькі дзён крама стаяла ў невялічкім мястэчку Бяроза. Дзверы так і не атрымалася правільна наладзіць, таму выхад глядзеў з вежы кляштара ў лес. Гандлю амаль не было, але сядзець без справы было цяжка.

Першы дзень гандляр сачыў за ўланам. Компас добра спрацаваў – Янцэк ледзь не сутыкнуўся лбом з Янкам. Галоўнае, каб злодзей не ведаў, што яго шукаюць… Гандляр сачыў за кожным крокам і дзеяннем, абшукваў месцы. Акуляры амаль не злазілі з носа, а вочы стаміліся бачыць колеры жыцця, кахання, расчаравання, смерці, жніва, дзяцінства, дажджу. Хацелася звычайнага – чырвоных сцен, блакітнага небасхілу, зялёнай зямлі. Кнігі не было. Янцэк нават даў на лапу ахоўніку ўланскага лагера і абшукаў рэчы Ліпініча. Нічога.

Ён пазнаў бы страту адразу. Бо гэта не звычайная рэч – гэта разумная кніга. Ён знайшоў хута стагоддзі таму, калі яшчэ не займаўся гандлем, калі той, паранены, ляжаў на попеле ад сялянскай хаты. Як усе ведаюць, гэтыя істоты робяць больш дрэні, чым карысці. Чалавечыя косткі дагаралі побач… Янцэк забраў істоту да сябе, вылекчыў. Але ў кожнага ўчынку свой кошт. Паўразумная істота, што інстынктыўна шкодзіць наваколлю, пераўтвараецца ў разнастайныя рэчы, вельмі злапамятная. А Янцэку была патрэбна рэч, што будзе памятаць за яго ўсё, хай і са злосцю. Не будзе адчуваць, не будзе разважаць, не будзе афарбоўваць успаміны колерамі пачуццяў. Толькі памятаць.

Калі ўланы з’ехалі з мястэчка, Янцэк вырашыў трошкі пагандляваць. На ручным вазку ён выцягнуў на рынкавую плошчу самае патрэбнае жаўнерам: порах, напоі ды танныя ўпрыгожанні. З прыбыткам было дрэнна, але трэба было чакаць. Нельга далёка адыходзіць ад дзвярэй крамы – можна страціць і яе, і гандлярскі лад жыцця, які так падабаўся Янцэку.

– Пан гандляр, падайце старому на ежу. Тры дні нічога, акрамя чаркі гарэлкі, у роце не было. Злітуйцеся, – падышоў жабрак у шэрым балахоне.

– Прабачце, але Янцэк не займаецца дабрачыннасцю. Хай пан сходзіць да іншых.

Янцэк глядзеў на поўнач, куды паказвала стрэлка компаса. Жабрак сеў побач з вазком гандляра. З-пад даўгога каптура не відаць твару старога. Ён выцягнуў кавалак хлеба з кішэні і прадоўжыў:

– А чаго пан выглядвае? Другі дзень становіцца ў адным і тым жа месцы, хай побач ёсць і лепшыя. Пан кагосьці чакае?

– Гэта не справа пана, – насцярожыўся Янцэк і дадаў: – Тут месца зручнае для гандляра.

– Зручнае, не зручнае… Які смачны хлеб, вы, пане, не ўяўляеце. Каб не той улан, памёр бы я з голаду. Толькі яго дабрата выратавала. Самая смачная ежа – калі яна раз на тыдзень. Эх, а ў мяне няма нават грошай, каб паставіць свечку ў касцёле за спачын таго жаўнера, – працяжна ўздыхнуў стары.

– Як за спачын? Яны ж… – Янцэк нагадаў сябе пра патрэбны добры тон. – Пан, мабыць, жартуе. Бо ўланы сышлі толькі ўчора, а навін пра бойкі не было.

– Хутка і сюды дойдуць. Раніцай ля хаты парахаўніка толькі і размаўлялі, ці чакаць страчаных жаўнераў. Кажуць, заблукалі ў дрыгве. А пан, мабыць ведае, якая твань у гэтых мясцінах. Хто туды трапіць, ніколі не вяртаецца. Эх, шкада хлопца, зусім малады быў…

Янцэк перабіраў варыянты ў галаве. Калі жабрак з белымі вусамі не хлусіць, злодзей знік у балоце, то і кніга… У яе занадта шмат працы было ўкладзена, каб пакідаць у спадчыну моху ды журавінам. Магчыма было б наняць людзей, зладзіць экспедыцыю. Але ён не можа ісці…

– Дык што, пане Сімагліцкі, не жадаеце дапамагчы старому на свечку? – жабрак працягнуў кубак.

– Не, Янцэк гандляр, не мніх.

Жабрак пайшоў шукаць шанцавання ў іншых.

Праз гандлёвую плошчу прайшоў першы полк. Яны пакідалі мястэчка перад ворагам, якога трэба было адцягнуць далей ад сталіцы. Вільня здалася, але засталася Гародня. Ёсць Варшава. Жаўнеры сыходзілі з мясцін, дзе жылі апошнія два тыдні. Яны пакідалі жоўтыя прастакутнікі на зямлі замест намётаў, смецце замест аховы.

Янцэк чакаў.

22 жніўня 1794 года

Дождж ішоў з раніцы. Моцная навальніца збіла кветкі і пустазелле паабапал дарогі, прайшлася па спінах уланскіх коней і знікла на ўсходзе. Замест яе прыйшлі шэрыя панурыя хмары. Сонейка ледзьве прабівалася праз іх, шукала шчыліны. Дробныя непрыемныя кроплі нервавалі ўсё жывое да самага вечара.

Янка прыхіліўся да дрэва. У прыцемках гарадскі жыхар не можа адрозніць дуб ад ліпы, вольху ад клёна. Да і якая была розніца? Гадзіну таму яны выйшлі з Дзядоў, амаль апошнія. За імі павінны былі рухацца толькі конныя атрады палка літоўскай пярэдняй варты. Перад імі – уся пяхота, што стаяла ў мястэчку. Здаецца, простая справа. Дывізія сышла ўчора. Апошнія палкі адыходзілі сёння.

Расейцы з’явіліся з балота. Ніхто не зразумеў, як яны выйшлі на дарогу, як трапілі менавіта на ўланаў, як дабраліся так хутка ад Ружан. Здаецца, тыя самі гэтага не разумелі. Але выпалілі першыя. Расцягнуты паходны строй уланаў не чакаў гэтага. Стрэльбы былі на сёдлах, шаблі ў ножнах, а розумы цягнуліся да цёплага вогнішча. Людзі стаміліся ад адыходу, ад доўгага чакання, харунжы Сыракомля не біў па карку жаўнераў за зламаны шэраг ці незараджаную пістолю. Ворагаў было больш. Уланы нікога не чакалі.

Янка памацаў пальцам палічку пістолі – толькі б порах не адсырэў ад гэтага дажджу. Калі шэраг зламаўся і ўланы кінуліся прэч з гасцінца, Янкаў конь панёс. Ён не слухаўся ні цугляў, ні шпор, а ў самай гушчы вызваліўся ад вершніка і знік. Янка, падаючы, паспеў выхапіць толькі пістолю. Ні ежы, ні дадатковага пораху з кулямі, ні стрэльбы – нічога…

Хвіліна адпачынку скончылася – час рухацца далей.

Што рабіць, Янка дрэнна ўяўляў. Спачатку трэба было знайсці каня, бо без яго прыйдзецца доўга выходзіць з гэтага лесу. Ды і як можа вершнік вярнуцца ў войска без зброі, без рэчаў, без каня? Які ён пасля гэтага ўлан? Адправяць у пехацінцы. Адно сэрца, як казаў пан Волян…

Янка не быў паляўнічым, ён быў ваяром. Калі паляваць – дык са стрэльбай і конна. Калі сачыць за зверам, дык з дапамогай ляснічага. Сам ён чытаць адбіткі не ўмеў. Але конь збег у гушчу. Янка прабіраўся праз хмызы і пустазелле, шукаў зламаныя галінкі і сцябліны траваў, па некалькі хвілін аглядаючы кожны куст. Лепш пазней знайсці, чым заблукаць.

Ззаду нехта хрумкаў. Янка асцярожна павярнуўся і нацэліў пістолю.

– Хто там? Выходзь!

Цішыня. Паліць проста наўгад адзінай куляй – амаль самае дурное, што магчыма зрабіць. Янка выцягнуў шаблю.

– Выходзь, пан!

Пацебнік заварушыўся. Імгненне – і з галін алешніку на ўлана глядзелі іклы дзіка. Крокаў з пяцьдзясят, мабыць. Янка забіваў гэтых жывёлаў, але на паляванні, са стрэльбы ці дзідай. А тут… Куля з пістолі добра калі патрапіць у вока, але хутчэй – проста здыме кавалак мяса з ілба. Янка зрабіў асцярожны крок назад. Калі схавацца, калі не пагражаць жывёле ці яе сям’і, то, магчыма, дзік сыдзе.

Дзік парохкаў і пачаў нюхаць зямлю. Улан павольна адыходзіў, сачыў за жывёлай. Яшчэ з пяць крокаў – і ён апынецца за дрэвам. Дзік падняў пысу і паглядзеў на Янку. Чорныя вочы глядзелі ў зялёныя, колеру вясновага лісця. Чалавек супраць звера.

Янка вельмі павольна засунуў пістолю за пояс. Калі прыйдзецца бегчы, лепш трымаць адну руку вольнай. Не варта чакаць, пакуль дзік сам кінецца… Тры, два, адзін… Янка рвануў ад жывёлы.

Хмызы. Цемнікі. Пацебнікі. Параснік. Янка бег наперад, не шукаючы адбіткаў каня, не выбіраючы шлях. Проста наперад, далей ад раз’юшанага звера, але дзік быў гаспадаром гэтага лесу і не адставаў. Яшчэ хвіліна. Яшчэ імгненне.

І маладому ўлану прыйдзецца прыняць бойку.

Раптам зямля пад нагамі сышла. Яе месца заняла дрыгва, вязкая, мокрая, зялёна-барвовая. Янка адразу праваліўся па калена, спатыкнуўся. Калі падаў, ён не выпусціў шаблю, толькі прыкрыў твар вольнай рукою. Багна яго чакала.

Дзік прайшоўся цвёрдымі капытамі па спіне ўлана і завяз у балоце. Твані ўсё роўна, каго абдымаць. Дзік заварушыў нагамі, пачаў шукаць цвёрдую глебу. Карычневая поўсць макрэла, злівалася з зямлёй, што цягнула істоту да сябе. Янка выпрастаўся. Мокрая слізкая глеба падышла да пояса, паўзла далей. Выцягнуцца самому немагчыма. Дзік быў зусім побач, цягнуўся ікламі, раз’юшана рохкаў. Цвёрды, вялікі, цёплы… Улан падняў шаблю.

– Прабач…

Кроў змяшалася з багнай. Жывёла памерла б і так. Яна брыкалася, закопвала сябе глыбей. Янка працягнуў рукі і абапёрся на цёплае цела. Ён аддаліў час смерці, момант, калі ў ноздры зальецца брудная вада ляснога люстэрка.

23 жніўня 1794 года

Багна даходзіла да грудзей Янкі, чакала, павольна цягнулася да горла. Мёртвы дзік амаль цалкам знік, пакінуў толькі невялікую купіну карка. Пальцы адзервянелі.

Улан падняў позірк. Святло месяца прабівалася праз лістоту. Янка мог разгледзець дрэвы, хмызы, траву.

Мроіцца ці што? Кроках у трыццаці, на другім боку багны, вершнік на белым кані.

– Дапамажыце, – прадрыжаў голас улана.

– Янка, ты?

Вершнік саскочыў з каня, схапіў стрэльбу і асцярожна, трымаючыся за дрэвы, каб не ўпасці, крочыў. Да Янкі было недалёка, крокаў два-тры ад бліжэйшага дрэва. Але гэта былі самыя цяжкія для ўлана крокі. Багна кайданамі трымала яго. Вершнік працягнуў стрэльбу Янку, але даўжыні не хапала.

– Трымайся, дружа, зараз…

– Базыль?

Розум, што быў падрыхтаваны да смерці, абудзіўся. Вершнік адчапіў бандальер ад стрэльбы, скінуў пояс. Даўжыні павінна хапіць, абы толькі вытрымала скура…

Сябры сядзелі ля дуба. Сціплыя запасы былі падзелены паміж імі: па кавалку хлеба, вяленага мяса ды паўбіклагі вады. Янкаў мундзір, увесь у мокрым брудзе, вісеў на галіне і спрабаваў сохнуць.

– Калі на нас напалі, – распавядаў Базыль. – конь панёс ад нечаканасці. Быццам раней гукаў бойкі не чуў, дурная жывёла… Чаго глядзіш?

Конь асуджальна фыркнуў.

– Пакуль супакоіў, заехаў невядома куды. За спінаю не чуваць нікога, вырашыў вяртацца. Але, ведаеш, дружа, гэты лес здаецца зачараваным. Я па ім назад гадзіны тры блукаў – нічога. Адны і тыя ж дрэвы. Зрэдку – плямы балота.

– А можа, проста ты дрэнны лясны праваднік? – Янка спрабаваў жартаваць.

– Не, ты што. Гэтага быць не можа. Памятаеш, як мы ў дзяцінстве збеглі ў пушчу? І хто нас тады вывеў да Камянца?

– Селянін з Баранак, што незаконна збіраў грыбы ў лесе.

– Але хто яго знайшоў там? Карацей, калі сонца пачало садзіцца, спыніўся. Меркаваў – заначую. Але пачуў крыкі, потым стрэл. Адправіўся ў той бок. І раптам – нешта ў дрыгве цямнее. Думаю – чорт які. І тут ты адгукнуўся… Што далей рабіць будзем, дружа?

Янка працёр вочы.

– Далей? Ты, калі блукаў, майго каня не бачыў?

– Не.

– Дрэнна. Я след згубіў, калі ўцякаў ад дзіка… На кані засталася мая зброя, порах, кулі, ежа, рэчы. Адна пістоля і шабля пры мне…

– Пойдзем шукаць? – недаверліва спытаў Базыль. – Дык лес жа зачараваны, нічога не знойдзем. Можа, да раніцы тут застанёмся?

– Можа…

Янка моцна хацеў спаць. Вельмі шмат сілаў сышло, каб не згінуць у багне, ды яшчэ больш, каб выбрацца з яе. Базыль працягнуў сябру папяровы скрутак пораху і свінцовую кулю.

– Янка, трымай. Хай будзе зараджаная.

Улан выцер пістолю аб кашулю і пачаў звычайныя рухі. Клакам ачысціць ствол. Разарваць паперу. Забіць клак. Шомпал спыніўся значна раней, чым павінен. Мабыць, бруд застаўся? Янка перавярнуў пістолю дулам да зямлі і моцна патрос. За порахам выкацілася круглая свінцовая куля.

Ля старой драўлянай хаты вялізны чалавек сек дровы. Калун памерам быў з добрае крэсла, а важыў, як кавадла. Жаба скочыла на плячо чалавека.

– Ква!

– Чаго табе?

– Ква, ква ква!

– Ну сам вінаваты. Казаў яму – няма чаго за людзьмі ганяцца. Вось і нарваўся.

– Ква?

– Не буду.

– Ква… Ква ква, ква. Ква!

– Што? Буякі? Усю дзялянку?

– Ква!

– Ну я ім… Папая, хапай стрэльбу з соллю!

24 жніўня 1794 года

– Шкоднікі, вы што нарабілі?

Вялізны чалавек трымаў у руках рагаціну. Падобны больш да мядзведзя, чым да звычайнага жыхара Палесся: даўгія густыя валасы, чорныя вочы, моцныя рукі і шырокія плечы, барада амаль да пояса. Змяніць пазногці на кіпцюры і дадаць чорны нос – і адразу адпраўляць на дрэва па мёд. Пчолы не адрозняць.

– А што мы?

Янка з Базылём стаялі на ўскрайку дарогі, калі так магчыма назваць вузкую сцежку з маленькімі плямамі глебы, што глядзелі з-пад пустазелля. За апошнія два дні, пакуль уланы блукалі па нізкім дрыгвяным лесе, гэта першы напатканы чалавек. Запасы скончыліся ўчора. На сённяшні сняданак яны натрапілі выпадкова – ягады ды дзікая гародніна раслі проста на балоце. Роўнымі шэрагамі. Есці сырую моркву з гуркамі ды ягады на дэсерт – не самы благі варыянт.

Можа, чалавек накорміць іх ды правядзе да людзей, пакажа шлях да Бярозы. А там – дагнаць дывізію, хай і з адным канём, будзе прасцей.

– Вы мне ўсе буяковыя градкі ператапталі! За канём сваім сачыць трэба, каб не сапсаваў чужую маёмасць. Вы што, надпісаў не бачылі?

– Якіх? – здзівіўся Янка.

Чалавек схапіў улана за плячо і павярнуў да валуна. На заімшэлым камені амаль незаўважна адпачывалі літары.

Толькі больш цёмны мох акрэсліваў словы – «Бу..к звыч…ны vac..і…u… ulі..іno…m Інве…ы н…мар 2…3..71».

– Дык гэта ж… – Базыль спалохаўся за сябра.

– Хм, і праўда, вавёрка з акулярамі побач прабяжыць і не заўважыць… – чалавек пачухаў бараду. – Але гэта не падстава аб’ядаць мае агароды!

Янка прыгледзеўся да чалавека. На плячы ў яго сядзела нешта маленькае, памаранчовае, у чырвоным капелюшы і з маленькай стрэльбай. Спачатку ўлан вырашыў, што яму толькі падаецца, але з кожным позіркам узгадавалася нешта знаёмае. Як у маленькай істоце, так і ў чалавеку.

– Папая! – узрадавана крыкнуў Янка.

– Пане? – здзівілася маленькая істота.

– Ты? – працёр вочы чалавек.

Яны сядзелі за сталом у хаце. Месца было не шмат – амаль увесь цэнтр пакоя займаў вялізны кацёл. Святла ад лучыны і вогнішча хапала, толькі каб бачыць адзін аднаго, не губляць свой посуд, не спатыкацца.

– Ізноў ваўкі?

– Не, пане ведзьма, маскалі. Загналі нас у самую гушчу, трэці дзень блукаем, – адказаў Янка.

Ведзьма наклаў яшчэ ежы з катла ў талеркі ўланам. Ля акна сядзела Папая з маленькім кубачкам вады.

– А чаму ў вас такое цікавае імя – Ведзьма? – пацікавіўся Базыль.

– Гэта не імя, – уздыхнуў чалавек. – Гэта прафесія. Янка, патлумачыш?

Янка адставіў талерку з нечым незразумелым, але надта смачным, і паспрабаваў выцягнуць з успамінаў дэталі. Было цяжка – узгадаць сон. Яшчэ цяжэй, калі ён адбываўся з месяц таму.

– Вядзьмак ці чарадзей не падыходзяць пану, бо яны робяць нешта іншае. Яны… не памятаю дакладна, – Янка шукаў адпаведнікі. – Карацей, яны займаюцца рознымі справамі. Як уланы, гусары і кірасіры. Здаецца – усе вершнікі, але адрозненне вялікае. Лічыць, што ведзьмамі могуць быць толькі жанчыны, гэта, як яго, севісізм.

– Сексізм, – паправіў пан ведзьма. – Дарэчы, хлопча, ты ўзяў сланечнік?

– Узяў, пане, але ён у меху застаўся. А мех да сядла прытарочаны. Я каня шукаў, але страціў след. Можа, вы дапаможаце?

– Не хлусіш, хлопча? Дакладна ўзяў?

Янка кіўнуў з набітым ротам.

– Але, як ты можаш хлусіць. Я ж кацёл пасля зелля праўды не мыў – адразу там юшку і зварыў. Але я і пасля пярэваратня толькі вадой спаласнуў… Гэта калі з’явяцца валасы там, дзе не павінны быць, ці адрасце пятачок – не пужайцеся. Праз некалькі гадзін павінна прайсці.

Уланы паглядзелі адзін на аднаго – ці няма пятачка альбо хваста.

– Добра, пашукаю я твайго каня заўтра. Калі што – падымем агентурную сетку па балоце. Мабыць, хто што і бачыў – ёсць у ведзьмаў свае спосабы.

– Не ведаю, як вам за гэта аддзячыць, – разгубіўся Янка.

– Аддзячыць? Рыдлёўкі ў рукі – і на балота.

– Што? – спужаўся Базыль.

– А то. Буякі тапталі? Моркву рвалі? Вось і трэба градкі аднавіць, прапалоць, перакапаць. А то я столькі часу культываваў ды культываваў. Паліваў. Угнойваў. А вы раз – і ўсё.

– Мы не сяляне якія, каб у глебе капацца, – пакрыўдзіўся Базыль.

– Цішэй ты, – тузануў сябра Янка. – Лепш у глебе капацца, чым у лесе паміраць.

– О то добра, – узрадаваўся пан ведзьма. – Рыдлёўкі за хатай, насенне ў шафе. Папая, дапаможаш хлопцам?

Правядзеш і пасочыш?

– Угумц, – згадзілася памаранчовая істота.

25 жніўня 433 года

Вогнішча плакала рудымі слязамі.

– О жахлівы Дальжвальд, заклікаю да цябе. Прыйдзі да дзяцей тваіх, што распалілі вогнішча ля Дрэва Цёмнай Ночы.

У час маладзіка зоры асабліва яркія, бліскучыя. Яны спрабуюць зазірнуць у кожны куток, пад кожны камень ці хмыз, спрачаюцца з вогнішчам за панаванне над наваколлем.

Збан стаяў напалову ў полымі. Жрэц апусціўся на калені і ўдыхнуў пар чароўнага настою. Вочы пабялелі, позірк перастаў блукаць, а наваколле расплылося. Дзяўчына, што стаяла ззаду, падтрымала яго.

– О Вялікі Воўк, я прыйшоў. Я прынёс. Я згадзіўся. Спусціся з Вечнага Дрэва да нас, прымі нашы дары.

Дрэва рыпела, трэсла галінамі, шамацела лістотай. Яно задаволенае.

Да вогнішча з цемры выйшаў вялізны чорны воўк. Ён стаяў на задніх лапах, цень даходзіў амаль да верхавіны дрэва, а вочы палалі чырвоным.

– Ты прывёў-у-у яе, жрэц. Ведаеш, я сумняваўся, але ты зрабіў правільны выбар, – пашча раскрылася ў жудаснай усмешцы. – Ты ведаеш, што рабіць далей!

Жрэц падняўся. Ногі амаль не трымалі яго. Адвар воўчніка і мухамораў рабіў сваю справу – чалавек выклікаў бога, размаўляў з ім, але цела не жадала слухацца. Жрэц падвёў дзяўчыну бліжэй да вогнішча. Сваю дачку. Адзіную. Сем братоў ахоўвалі і любілі яе, самую малодшую. Прыгажуня са светлымі, амаль залатымі валасамі, вялізнымі зялёнымі вачыма. Яна магла ашчаслівіць добрага ваяра, удалага паляўнічага, найлепшага каваля. Паўвёскі сваталася да яе, нягледзячы на моцнага і жорсткага жраца-бацьку. А цяпер яна дастанецца Ваўку.

Жрэц зняў з дзяўчыны даўгую льняную кашулю. Шэрая адзежа паляцела ў вогнішча. Драўляна-касцяныя каралі, што аздаблялі тонкую шыю, адправіліся следам. З яе вушэй жрэц асцярожна зняў бронзавыя завушніцы. Жоўты метал пачаў чырванець ад полымя. Апошняе – скураны вянок са срэбнымі і меднымі падвескамі. Дзяўчына зняла яго сама, і даўгія залатыя валасы рассыпаліся па плячах. Дрыжачай рукой яна кінула апошнюю сваю рэч, апошні кавалак чалавечага жыцця ў пражэрлівае вогнішча. Больш у яе нічога не засталося.

Чорны воўк працягнуў лапу цераз вогнішча. Пальцы яго былі даўгія, амаль чалавечыя, з жоўтымі кіпцюрамі. Ён працягнуў яе, як хлопец дае руку дзяўчыне, запрашаючы на танец.

– Ідзі да мяне, дачка смяротнага чалавека.

І дзяўчына адказала кавалеру. Падала руку. Зрабіла крок. Полымя лізнула яе пяткі, абхапіла ногі, паднялося да таліі. Адвар не даваў адчуваць боль, ён цягнуў наперад. Ветру не было, ніхто не збіваў жар і языкі агню. Дзяўчына заплюшчыла вочы і ўдыхнула спякоту сканчэння старога жыцця. Полымя дайшло да валасоў.

Яна зрабіла другі крок, нага ступіла на зямлю. Свежая зялёная трава пад ступакамі дзяўчыны пачарнела і запалілася. Полымя сышло з дзявочых валасоў, і тыя сталі попельна-белымі, амаль срэбнымі, як поўня.

– Не бойся. Цяпер ты – мая! – прарыкаў Воўк.

Моцны вецер збіў жраца з ног. Вуглі, што засталіся ад вогнішча, траскаталі. Дрэва маўчала.

26 жніўня 1794 года

Уланы сышлі шэсць дзён таму. Апошнія часткі польска-літоўскай дывізіі прайшлі праз рынкавую плошчу чатыры дні таму. Мястэчка сціхла. Крамы зачыняліся раней, на гандлярскія шэрагі радзей выходзілі людзі, а карчмары схавалі вялізныя катлы. Недзе недалёка, у Ружанах, стаялі расейцы. Даходзілі чуткі пра аўстрыйцаў, што ідуць на Рэч Паспалітую. Жыхары чакалі.

Янцэк сядзеў на звычайным месцы – злева ад кузні на рынкавай плошчы, адкуль добра бачны гасцінцы на Косава і Сялец. Мясцовыя смяяліся з яго – вандроўны гандляр не сышоў за войскам, застаўся тут, у Бярозе; займае амаль самае дрэннае месца пры тым, што вызвалілася процьма добрых; не баіцца расейцаў і не закопвае грошы ў кацялку. А Янцэк спакойна пазіраў на іх: колькі ён бачыў гэтых войнаў, колькі страт ды прыбыткаў атрымліваў ад войскаў, што блукалі па зямлі. Расейцы, англічане, немцы, ма́я, зулусы – заўсёды можна проста пераключыць дзверы.

З прыбыткам было дрэнна, часамі розум засынаў ад аднастайнасці рынку, а стрэлка компаса не рухалася. З раніцы прыйшоў раз’езд – дзясятак расейскіх вершнікаў. Чакаць больш не было сэнсу – палякі не вернуцца.

Янцэк сабраў неабходнае ў шлях. З ежай, посудам, адзеннем ды іншым начыннем асаблівых цяжкасцей не было. Але ж заставалася асноўная праблема – крама. Ён – гандляр. Не вандроўнік. Нельга здраджваць выбару. Пасля гэтага будзе толькі нешта новае, невядомае. Крама можа пераўтварыцца ў галеру, каня ці дрожкі. Знікне тавар. Знікнуць магічныя рэчы і кнігі. Знікнуць дзверы.

– Прабачце, у мяне проста выбару іншага не было.

– Які, да халеры, выбар? Ён забаўляўся, а ты – шабляй!

Сухі дзядок з даўгой заімшэлай барадою лаяўся на Янку. Улан выглядаў панура і вінавата. Базыль стаяў побач і моцна сціскаў рыдлёўку. Калі што, ён падтрымае сябра. Шабляй, словам, кулаком. Але зараз да гулкіх абвінавачванняў ці праклёнаў не дайшло, а шаблі (як і іншая зброя) засталіся ў хаце ведзьмы. Тут толькі рыдлёўкі.

– Ён жа толькі пасябраваць хацеў! Мабыць, парохкваў весела нават… Ну чаго ты адразу за зброю? – нападаў дзядок.

– Дык гэта ж дзік. Вялізны. З ікламі. Я ад яго збегчы спрабаваў, але не атрымалася! У багну трапіў, а ваш дзік яшчэ па спіне капытом прайшоўся, – абараняўся Янка.

– А ты спыніўся б. Пачухаў яго шыю. Ці то цяжка? Гэта ж жывая істота! Была…

– Гэта дзікі звер. Як мне яго чухаць, пане? Дзік бы мяне збіў з ног і затаптаў. У мяне так стрыечны дзед на паляванні памёр, – узгадаў Янка.

Дзядок перамяніўся. Вочы яго павялічваліся, а рот хапаў паветра. Папаі побач не было – ён пабег за гаспадаром ведзьмай.

– Так ты яшчэ і з роду паляўнічых? Мо ты спецыяльна прыйшоў у лес, каб забіць каго?

– Дык я ж кажу, пане, заблукаў. Намеру не было… Давайце, я, можа, вам заплачу за дзіка. Колькі ён каштуе? – Янка паляпаў па кішэнях.

– Якое каштуе, сын палёў, якое каштуе? – мох у барадзе дзеда заварушыўся. – Гоня быў сябрам, а не маёмасцю! Я табе пакажу – каштуе…

Дзядок схапіўся за рыдлёўку, што так зручна стаяла побач. Янка не стаў чакаць, калі да яго даляціць сельскагаспадарчая прылада працы. Ён выставіў рыдлёўку як стрэльбу са штыком. Здаецца, нічога цяжкага. Дзядок тонкі як елка, ніжэйшы за ўлана. Адбіцца ад першых нападаў, а потым паспрабаваць скруціць яго.

Дзед ударыў плазам з размаху. Рыдлёўка ўлана злавіла чаранок і затрэслася. Такой моцы Янка не чакаў. Наступны ўдар ён таксама злавіў, але правую руку працяў востры боль. Скруціць дзядка не атрымаецца, тут вытрымаць бы да прыходу гаспадара буяковай дзялянкі і Папаі.

Базыль паспрабаваў умяшацца, але дзядок моцным рухам адкінуў яго. Удар ішоў за ўдарам. Злева, справа, зверху. Здаецца, сілаў у гэтым тонкім чалавеку было, як у тысячагадовага дуба. Удар – блок. Янка не заўважыў, як апынуўся спінаю ля вялізнага каменя. Дзядок замахнуўся, і латок рыдлёўкі на трэць зайшоў у камень побач з галавою ўлана. Дзяржальня рассыпалася.

Янка глядзеў на метал, што тырчаў з каменя, і цяжка дыхаў. Дзядок схапіўся за галаву.

– Ён… прабачце мне, пане… – Янка шукаў словы.

– Скажы, хлопча, ён мучыўся там, у багне?

– Я не…

– Гоню было балюча? Ён захлынаўся вадою? Ён баяўся трапіць да Кадука? Што трапіць у багну, дастаецца Старому… Пасля катаванняў, пасля патаплення. Лепш на кіўбасы жывога перакруціць… Ён пакутаваў?

– Ён… не паспеў, пане, – Янка суха зглынуў. – Я зрабіў… хутка…

– Дзякуй табе, – дзядок плакаў.

27 жніўня 1794 года

– Станіслаў, рыхтуй сваіх. Выходзіце адразу за кароннай пярэдняй.

Штаб збіраўся да наступнага пераезду – у Пружанах рабілася небяспечна. Кабінет генерала дывізіі Караля Серакоўскага, які звычайна быў падобны да поля бойкі чалавека з паперамі, пусцеў. Кнігі, мапы, дакументы, лісты – усё складалі ў скрыні і куфры. Палкоўнік Станіслаў Кёнінг стаяў ля стала, не замінаючы слугам выносіць рэчы.

– Кобрын?

– Так, – кіўнуў Серакоўскі. – У нас і так мала войскаў, не можам тут доўга знаходзіцца. Ды яшчэ навіны пра аўстрыякаў.

– Аўстрыя таксама, пан генерал? – здзівіўся Кёнінг.

– А чаго яшчэ чакаць? Макраноўскі піша, што іх бачылі ля Любліна ды Владавы. Ізноў краіну хочуць парваць. Двух разоў ім не хапіла… Нічога, прагонім і гэтых. А пакуль трэба адысці да Бярэсця – там сцены таўсцейшыя. Нам бы больш гармат, але нічога не зробіш. Можа, мясцовыя што ахвяруюць… – генерал агледзеў пакой. – Добра, пытанні ёсць?

– Не, пане генерал. Дазвольце ісці?

– Так.

Палкоўнік накіраваўся да дзвярэй.

– Пачакай, Станіслаў, – Серакоўскі ўзгадаў, што яго турбавала. – Харугва Сыракомлі так і не дайшла?

– Не, не маем звестак, – спыніўся Кёнінг.

– Дрэнна… Шэсцьдзясят уланаў – і проста зніклі. Не маглі ж іх чэрці скрасці. Можаце ісці.

Палкоўнік Кёнінг адправіўся рыхтаваць жаўнераў да адыходу.

Серакоўскі хваляваўся за страчаных людзей. Палову войска забралі пад Гародню, разам з добрым военачальнікам – Паўлам Грабоўскім. Цяпер дывізія засталася амаль толькі польскай, з некалькімі атрадамі літвінаў. Кожны чалавек на ўліку, кожны эскадрон. За пяхоту ён бы так не турбаваўся. Але тут знікла цэлая харугва вершнікаў. Добра ўзброеных. З амуніцыяй і коньмі. Вопытных. І замяніць іх няма кім.

Янцэк ішоў па дарозе. За спінаю ён нёс мех, незвычайную рэч працы гальскіх фрэяў – лепшых скураных майстроў. Колькі туды рэчаў ні пакладзеш, а несці зусім не цяжка, і спіна не баліць. Ды і змяшчалася там у два-тры разы больш, чым падаецца звонку.

Дзверы не знікнуць, магічныя рэчы не разбягуцца, крама застанецца. Гандляр не быў чараўніком, але час ад часу рабіў цуды. Ён не быў бібліятэкарам, але меў вялізную калекцыю кніг. Ён не быў інжынерам, але зрабіў адметную сістэму ліхтароў. Ён не зменіцца, калі дзейнічаць на карысць гандлю, дзеля прыбытку і грошай. І ўсё будзе як і раней.

Янцэк ішоў па стрэлцы компаса. У яго была вартая мэта – прадаць улану порах.

28 жніўня 1794 года

На стале стаяла пяць місак: тры глыбокія драўляныя з тушанай гароднінай і ялавічынай, адна з амаль свежым, трошкі падсмажаным мясам і адна маленькая – з кашай.

– Старая, ты ізноў накрыла на талерку больш! – сказаў пан ведзьма кудысьці пад столь. – Кожны раз сварыцца з табою, ці што? Нас – чацвёра. Зусім лічыць развучылася напрыканцы гадоў? Каму гэтая недапечаная свіння?

– А з кім вы размаўляеце, пане? – спытаў Базыль.

– Са старой. Адбілася ад рук у апошні час. Добра хоць Папаю не корміць мясам. Усё ж такі ў яго асабістая дыета.

Папая, як кожная адказная садавіна, усміхнуўся.

– Нічога, разбяромся са старой. Падрасце саланечнік, зраблю кампрэс – і памяць палепшыцца, і суставы храбусцець скончаць. Пабяжыць, як маладое кураня. Чуеш, старая?

Вецер патрос шыбы ў вокнах.

– Вось, бачыце, згодна. На днях пасею… – пан ведзьма хлопнуў па лбе. – Ой, кусаць цябе за парасон, забыўся сказаць. Сёння раніцай знайшоў твайго каня, Янка. Ну як знайшоў… Выменяў. І то толькі збрую, праўда. Але на большае тут спадзявацца не атрымаецца.

– А што з канём? – спужаўся Базыль. – Ён застаўся там? Што гэта за чалавек такі, трымае чужую маёмасць і не аддае?

– Не чалавек, хлопча. Пра жывёлу забудзь – конь загінуў у балоце. Сядло ды мяхі не патрэбны Кадуку, толькі плоць… Не думай аб гэтым. Рэчы твае ў гумне.

– Пане ведзьма, – нерашуча пачаў Янка. – А хто такі гэты Кадук? Я ўжо не першы раз чую пра яго. Лясун пра яго згадваў, і дзяўчына з зялёна-блакітнымі валасамі. Чаму яго так баяцца?

– Дзяўчына? Адэля? Тонкая, прыгожая, як вясновы ручай, з чорнымі вачыма? Папая, да нас заходзіла пані амбасадар, а ты не паведаміў? – сердаваў на садавіну чалавек.

– Не, пане, – заступіўся Янка. – Не зараз. Можа, некалькі тыдняў таму, пад Слонімам. Але, ведаеце, гэта было як… я дрэнна памятаю, але неяк падобна да таго, як першы раз трапіў да вас. Сон, мабыць…

– Усё цікавейшым і цікавейшым вы становіцеся, пане Ліпініч. За паўнаважным прадстаўніком Старога Кадука сочыце ў сне, ды яшчэ і няўмысна… Як бы гэта да благога не давяло. Кадук… Здаецца, ён тут быў увесь час. Дрыгва вакол маладзейшая. Ад яго яшчэ ніхто не сышоў. Не шукай, хлопча, забудзь пра Старога. Ты аб ім нічога не павінен ведаць. І маліся, каму ты там звычайна молішся, каб і Кадук пра цябе нічога не ведаў. А наступны раз, калі ўбачыш пані Адэлю, шчыпай сябе за якія хочаш часткі цела, каб прачнуцца, – цалейшым будзеш… Твае рэчы… Я забраў усё, што змог.

– Дзякуй вялікі за дапамогу, пане, – панура адказаў Янка. – Я зараз схаджу прынясу сланечнік.

Янка падняўся з-за стала, але гаспадар паклаў сваю вялікую, разы ў два большую за чалавечую, руку на плячо ўлану.

– Не спяшайся так, хлопча. Раніцой сходзіце. Даеш гуляш спачатку. Ды і вам сёння адпачыць трэба – з раніцы выходзіць. Дзякуй вам за дапамогу з маім агародам.

– Хіба ў нас быў выбар? – ціха буркнуў Базыль.

– Быў, – усміхнуўся ведзьма. – Напрыклад, шукаць выхад з балота самім.

Янка штурхнуў сябра локцем.

– Мы вельмі ўдзячныя вам, пане, – сказаў улан. – І за хату, і за ежу. Без вас загінулі б у балоце, як мой конь. А нам час у войска вяртацца, Радзіму абараняць ад маскалёў.

– Каб памерці ў бойцы… – падсумаваў ведзьма. – Гэта вашае права, хлопцы. З ранку вам няблага б выправіцца ў шлях. Да бліжэйшага выхаду з балот – дзень ходу. А ў вас яшчэ і конь, які не ўсюды пройдзе. Так што давайце, як у чырвонай арміі: пяць хвілін на даесці – і спаць.

– У якой арміі? – перапытаў Базыль.

Янка звык да незразумелых словаў, што выкарыстоўваў пан ведзьма. Распытваць – можаш атрымаць прамову на паўгадзіны, у якой новых і невядомых слоў будзе яшчэ больш. Улан яшчэ раз штурхнуў Базыля локцем.

– Час пайшоў, хлопцы! – пан ведзьма падпаліў лучыну з надпісам «5'0''».

29 жніўня 1794 года

Здаецца, туману тут не было. Зусім. Ніколі. Над буяковымі дзялянкамі, паміж дрэваў і хмызоў, над бруднымі люстэркамі, што трапляюцца між моху балота – кожнай раніцай белы туман хаваў зямлю. Але толькі не хату ведзьмы, якая была напрыканцы брукаванай сцежкі. Ці на пачатку – ніхто не ведае.

Янка замацоўваў свае рэчы на кані Базыля. Калі мяхі з ежай, адзеннем, паходнымі рэчамі і зброяй яшчэ нармальна размяшчаліся на спіне жывёлы, то сядло было складана неяк прыстасаваць. Можа, кінуць яго?

З-за будынка паказаўся гаспадар хаты. Побач з ім ішоў вялізны дзік.

– Не хвалюйцеся, хлопцы. Гэта Ціма, вучоны і разважлівы, – пан ведзьма ўсміхнуўся. – Лясун адправіў на дапамогу, каб не занадта нагружаць каня. Вы не бойцеся – ён толькі гуляць надта любіць. І жалуды. Будзе шмат спыняцца ля дубоў – загрывак яму пачухайце і нагадайце напрамак. Ну, давай, Ціма, ходзь да каня, пазнаёмся.

Дзік падышоў да асядланага каня. Конь недаверліва фыркнуў. Дзік зацікаўлена паглядзеў – раней ён ніколі не бачыў падобных жывёл. Абышоў і прынюхаўся. Пахне не балотам. Конь асцярожна зрабіў крок назад. Дзік рохкнуў і знік за хатай. Праз хвіліну ён вярнуўся з чырвоным яблыкам у зубах і паклаў садавіну перад канём. Конь памацаў капытом, прынюхаўся і з’еў яблык.

– Вось і пасябравалі, – сказаў пан ведзьма.

– Перадайце пану лесуну, што мы вельмі ўдзячныя… Дарэчы! – Янка ўдарыў сябе па лбе і выцягнуў з ільнянога меха залатую кветку з чорным насеннем.

– О, добра! – пан ведзьма радасна глядзеў на падарунак. – Пасаджу сёння ж. А цяпер нагружайце Ціму – і ў шлях. Толькі ехаць верхам на ім не раю – надта наравісты. Ды і па балотах верхам – дрэнная ідэя. Як дойдзеце да мяжы з вёскай ці гасцінца – адпусціце. Шлях дахаты ён сам знойдзе.

Уланы паглядзелі на дзіка, які спрабаваў схапіць каня за хвост.

– Бачыце, вы так тыдзень да вёскі ісці будзеце. Я вам зрабіў невялічкую дапамогу, – ведзьма выцягнуў з кішэні скрутак. – Гэта картофель.

– Картофель? – перапытаў Янка.

– Так. Бульба. Ці земляны яблык, па-сялянску. Здабылі мы яе ля Ізабэліна – Папая зрабіў падкоп пад гарод нейкага святара. Гэтую сцягнуў, а астатнія пакусаў, выдумшчык такі, – пан ведзьма ўсміхнуўся. – Не мясцовая гэта расліна ад слова зусім, з-за акіяну. І будзе імкнуцца як мага хутчэй збегчы адсюль. Мы з Папаяй над ёй трошкі пачаравалі.

На ганку стаяў вялізны чалавек з густымі чорнымі валасамі. На плячы сядзела маленькая памаранчовая істота ў чырвоным капелюшы.

На павароце сцежкі Янка павярнуўся і апошні раз памахаў. Над драўлянай хатай паднялася вялізная птушыная нага з даўгімі кіпцюрамі і адказала ўланам тым жа. Чароўны хутар пана ведзьмы застаўся за спінаю.

Вогнішча сушыла прамоклыя боты жаўнераў. Увесь дзень яны ішлі праз балоты. Пан ведзьма казаў, што к вечару яны павінны выйсці на гасцінец, але нічога не паробіш. Дзік некалькі разоў спыняўся, блытаў ці проста сядаў адпачыць. Людзі не ўмелі хадзіць па дрыгве, нярэдка гублялі сцежку і траплялі ў багну. Толькі конь роўна крочыў за імі, панура схіліўшы галаву. Ісці ноччу не наважыліся – надта небяспечна.

Побач з вогнішчам, што толькі займалася, на тонкіх галінках чакала мяса, якое даў уланам пан ведзьма. Трэба рассядлаць каня з дзіком, раскласці рэчы, зрабіць месца для сну. Але гэта потым.

– Слухай, Янка, а як клічуць гаспадара, у якога мы спыняліся? Мы звярталіся да яго «пан ведзьма», але ж ён сам казаў – гэта прафесія, не імя.

– Цікава, – Янка пачухаў патыліцу. – Ён жа не казаў нам. Гэтыя яго незразумелыя словы, чараўніцтва, здавалася…

У далечы прагучала воўчае выццё. На імгненне конікі, птушкі, лістота – усе навакольныя гукі замерлі.

– Толькі ваўкоў нам не хапала, – Янка прыслухаўся. – Базыль, у цябе зброя зараджаная?

– Так…

– Цягні бліжэй да вогнішча. Я праверу нашых ко… жывёл.

Пацебнік кроках у дзесяці затросся. Янка схапіў шаблю і падняўся на нагі. Не зводзячы позірк з хмызу, ён левай рукой штурхнуў Базыля. Той усё зразумеў, і асцярожна пакрочыў назад, па стрэльбу. Трэба сустрэць нечаканага госця.

Пацебнік затросся і захрабусцеў.

30 жніўня 1794 года

– Дзень добры, панове жаўнеры. Янцэк даведаўся, што ў паноў праблемы з амуніцыяй, і адразу выправіўся ў шлях. Трэба падтрымаць мужных абаронцаў Радзімы ў цяжкі час. Не жадаюць паны чаго набыць? У краме… у меху Янцэка ёсць амаль усё патрэбнае: порах, скура, свінец на кулі, воўна для клакаў, пакля, масла і шмат яшчэ якія дробязі. Усё, што панове пажадаюць. І па найлепшым кошце ў гэтым краі.

Уланы глядзелі на чалавека са здзіўленнем. Хата з птушынымі нагамі, жывая садавіна, дзік у якасці каня, дзялянкі буякоў ды чараўнічы кацёл – яны былі падрыхтаваныя да ўсяго. Амаль. Звычайны гандляр у даволі свежым і не брудным адзенні. Тут, на балотах, адкуль яны не маглі выйсці самі некалькі дзён. Ён проста знайшоў іх.

– Мы… Як… Можа, да вогнішча? – Янка схаваў шаблю.

– Дзякуй пану за запрашэнне.

Гандляр сеў на паваленае дрэва ля полымя. Яго твар падаўся Янку знаёмым, але дзе яны сустракаліся – не мог узгадаць.

Янцэк выцягнуў з торбы некалькі скруткаў.

– Чаго паны хочуць?

– У мяне порах адсырэў, пакуль у балоце ляжаў, – няўпэўнена адказаў Янка.

– О! У Янцэка ёсць порах. Самы найлепшы порах, ангельскі. Чорны, як ноч. Можна сыпаць палову звычайнай меры – куля ляціць так жа далёка. І галоўнае – не псуе ствол стрэльбы. Але хай пан выбачыць Янцэка – не шмат з сабою ўзяў.

Гандляр працягнуў мяшэчак з чорным парахавым пяском. Янка ўзяў з яго дробку і перамяў на пальцах. Здаецца, гандляр не хлусіў. Улан панюхаў порах. Не адсырэў, моцны. Можа, трэба браць?

– А ці няма ў вас тачыльнага каменя, пане гандляр? – умяшаўся Базыль.

– Ёсць і гэта ў Янцэка. Зараз дастану, хай пан пачакае.

Скрутак з каменем. Базыль паднёс бліжэй да вогнішча і памацаў камень пазногцем. Добры, двухбаковы. Самае тое, каб правіць шаблю ў паходзе.

– Колькі каштуе? – пацікавіўся Базыль.

– Ды няшмат, панове. Сабе ў страту працую. Можа, паны маюць якія старыя кнігі? Янцэк з задавальненнем возьме іх, як аплату.

– Прабачце, пане, але няма кніг. Сыдземся на грашах? – Янка шукаў вачамі кашэль. Янцэк лічыў, што з яго здзекуюцца. Нахабны ўлан сцягнуў кнігу і зараз у вочы кажа, што нічога няма. Гандляр бачыў праз акуляры – хут тут, ля вогнішча, вельмі блізка да чалавека.

– Не вельмі хацелася б, панове. Сёння субота, і гандляваць за грошы нельга – не па-боску гэта. Можа, у пана Ліпініча ёсць нейкая старая кніга, якая яму не патрэбна… і якая яму не належыць…

Янка пазнаў гандляра. Той самы, у якога набыў пістолю. Незвычайная, таямнічая, вельмі якасная зброя. Што гэты чалавек робіць так далёка ад Зэльвы? Як знайшоў іх? Што яму патрэбна? Янка інстынктыўна намацаў пістолю, што ляжала за паваленым дрэвам у кабуры.

Базыль глядзеў на людзей, што сядзелі адзін на супраць аднаго. Напружанасць гасіла вогнішча. Здаецца, яшчэ хвіліна – і яны схопяцца. Адкуль гандляр ведае, як клічуць Янку? Яны ж не прадстаўляліся…

– Прабачце, але не, пане Сімагліцкі. Базыль, схадзі, правер коней.

Янцэк зразумеў – яго пазналі. Па-добраму не атрымалася, прыйдзецца… Ён схапіў мех з порахам і сыпануў жменю ў полымя. Порах добры. Сухі. Можна сыпаць паўмеры. Выбух адкінуў людзей ад вогнішча. Гандляр ускочыў на ногі – ён атрымаў некалькі імгненняў.

У галаве Янкі звінела, быццам побач узарвалі гранату. Паспрабаваў падняцца, але на яго наскочыў гандляр. Улан направіў пістолю. Націснуў на курок. Стрэлу не было. Асечка. Першы раз за месяц, што Янка валодае гэтай зброяй. Гандляр схапіў улана за горла.

– Дзе мая кніга, злодзей? – крычаў Янцэк. Недзе далёка, у невялікім мястэчку, за драўлянымі дзвярыма знік куфар з залатымі ўпрыгожаннямі.

Янка ўдарыў дзяржальняй некалькі разоў па пальцах гандляра, і той паслабіў хватку, паспрабаваў схапіць пістолю. Вопыт барацьбы з лесуном навучыў улана не давяраць знешняму выгляду – гандляр быў вельмі моцны, нягледзячы на маленькую згорбленую постаць. Янка паспрабаваў схапіць яго за горла, націснуць на вочы, неяк выратавацца, але ўсё было марна. Янцэк душыў улана пістоляй.

– Якая… кніга… Няма, – адбіваўся Янка.

– Ты ведаеш! Дзе мой хут?

– Ня ведаю… Што… гэта…

Янцэк глядзеў на твар улана. Можа, ён не хлусіць? Але Янцэк бачыў! Акуляры не хібяць!

«Quіs custodіet іpsos custodes?[15]» – з’явілася на ствале пістолі. У цемры звычайны надпіс магчыма і не разглядзець, але гэты свяціўся чырвоным гарачым металам, нібыта толькі з горна. Янцэк не верыў. Гэта павінна быць звычайная пістоля. Добрая, але звычайная!

– Дзе…

Гандляр замешкаўся, і Янка скінуў яго з сябе. Янцэк глядзеў на пістолю, што засталася ў ягоных руках. «Ave, vetus amіcus[16]», – змяніўся надпіс.

– Як ты змяніў яго стан? – Янцэк глядзеў на ўлана з непаразуменнем. – Як?

– Што? – Янка шукаў вачамі шаблю. – Я нічога ў вас не краў!

Шабля знайшлася за вогнішчам. Янка пераскочыў і выхапіў яе з ножнаў. Дзе Базыль?

Пасля выбуху навокал стала вельмі ціха. Птушкі зляцелі, конікі схаваліся ў траву, а дрэвы замерлі. Балота прыслухоўваецца да гукаў бойкі. З люстэркавай плямы твані, што кроках у пяцідзесяці, выцягнулася даўгая галіна. Яна павучынай лапай абаперлася на бліжэйшае маленькае дрэва. Следам выцягнулася другая. Трэцяя. Хутка галіны разарвалі мох, якім была схавана багна, і з-пад зямлі пачало паднімацца дрэва. Вялізнае, тоўстае, чорнае. Галіны пацягнуліся да раскіданага вогнішча.

– Ты, – працяжна зашамацела дрэва.

Янцэк павярнуўся. Ён бачыў раней, ён ледзьве збег… Галіны пацягнуліся да людзей.

– Бяжыце, – крыкнуў Янцэк.

Базыль не адышоў ад выбуху, хістаўся і дрэнна стаяў на нагах, але трымаў шаблю. Янка быў побач. Дрэва пацягнулася да іх, і тыя ўбачылі на галінах там-сям поўсць, скуру, кіпцюры. Вочы круціліся, раты крычалі, хапалі паветра. Дрэва рухалася да вогнішча.

Галіна схапіла Янцэка за нагу і пацягнула да сябе.

– Янка, што гэта? – пабялеў Базыль. – Глядзі!

Бліжэй да ствала ў спляценнях галля, быццам у закрытых кошыках, сядзелі людзі. Галіны трымалі іх рукі, прарасталі праз целы. Кроў чорным запяклася на кары. Зялёныя і сінія людзі.

– Гэта нашы, – усклікнуў Янка. – Дапамагай!

І ён пачаў сячы галіны. Тут лепш падышла б сякера, але пад рукою была толькі шабля. Галіна, што трымала гандляра, зламалася.

– Бяжым, вам яго не адолець! – гукнуў Янцэк.

Ён узняў рукі. Паміраць не хацелася. Страчваць краму было шкада. Мяняць жыццё страшна. Але ён падрыхтаваўся спаліць дрэва. Моцны ўздых, сканцэнтравацца… Востры боль прымусіў яго закрычаць.

Галіна прабіла гандляру плячо.

Янка паглядзеў убок – Базыля цягнула за ногі дрэва.

Ён паспрабаваў адсекчы і гэты кіпцюр страшэннай істоты, але іншая галіна наводмаш ударыла па руцэ. Старыя раны ад воўчых зубоў разышліся. Янка перахапіў шаблю левай рукой. Ён сек лапы дрэва, але на месца кожнай прыходзіла некалькі новых. Базыля зацягнулі далей. Янцэк вісеў на галіне і сцякаў кроўю. Дрэва падышло зусім блізка.

– Порах, – застагнаў Янцэк, – у дрэва.

Янка зразумеў. Добра, што ён не далёка адышоў ад вогнішча. Ён схапіў мех з порахам і кінуў з астатніх сіл. Ільняная тканіна, напароўшыся на галіну, разарвалася. Чорны пясок абсыпаў істоту.

Як падпаліць, як? Янка схапіў рукой вугаль. Той моцна абпёк далонь і ўпаў на зямлю.

– Ты жывы… Гэта памылка, – стагнала дрэва.

Злева ад сябе Янка ўбачыў пістолю. Хай толькі зараз не дасць асечку, хай выпаліць. Улан скочыў да яго. Схапіў. Галіны трымалі за нагу, паднялі ў паветра. Яшчэ імгненне – і ён апынецца побач з Базылём, яго праткнуць, заб’юць. Ён узвёў курок. Порах далёка, полымя ды іскры ад стрэлу не даляцяць. Куля не падпаліць нічога, не трапіць на метал, не высеча іскраў. Ён нацэліўся. Апошняя марная надзея.

Моцны стрэл выкінуў яскравы сноп з дула. Свінцовая куля распалілася да белага святла і напаткала порах. Выбух апёк дрэва. І яно задрыжэла. Тысячы галасоў закрычалі, тысячы вачэй заплакалі. Порах рассек галіны, апаліў кару ды лісце. Полымя ахапіла дрэва. Людзі падалі на зямлю, кроў запякалася на вогненным галлі.

– Знайдзі… краму… – крычаў гандляр здалёк.

Янка ўпаў на зямлю. Багна чакала яго. Дзяўчына з зялёна-блакітнымі валасамі глядзела ў вочы, абдымала за шыю, цягнула да сябе. Яшчэ хвіліна – і ён засне ў мокрай пярыне твані. Назаўжды.

Янка заплюшчыў вочы.

31 жніўня 2007 года

Машына спынілася ў метрах дваццаці, пакінуўшы за сабою чорныя рыскі ад шын. Дзяўчына ў лёгкай ільняной сукенцы падбегла.

– Не падкінеце за пераправу? Тут недалёка, кіламетры са тры.

– Сядайце.

Пераправа цераз Прыпяць – прыгожае відовішча пасля моцнай навальніцы, што залівае палі. Высокая трава прабіваецца праз ваду, аплятае берагі ракі зялёным павуціннем, і дарога бяжыць праз бясконцую процьму маленькіх азёр.

Дзяўчына села ў машыну. Даўгія зялёна-блакітныя валасы пераціснуліся рэменем бяспекі. Рухавік забарабаніў і пацягнуў машыну наперад.

– Адкуль вы?

– Ды з балотаў, шпацыравала. Тут рэдка спыняюцца машыны, – голас ліўся павольным вясновым ручаём. – Думала, ужо ніхто не дапаможа беднай дзяўчыне, што засталася на дарозе.

– Тут знак – прыпынак забаронены. Ды і… Можа, баяцца падбіраць людзей тут, ля балот. Ведаеце, гісторыі, чуткі, – кіроўца пазіраў на прывабную дзяўчыну.

– Хлусня гэта. Багна нашмат спакайнейшая за асфальт, добрая і справядлівая. Эх, калі б я магла вам паказаць яе прыкрасы. Як зіхаціць сонца ў плямах твані, як спяваюць птушкі ля журавінавых пацерак, які мяккі мох і смачныя буякі… Вам там спадабалася б. Там спакойна, няма мітусні, няма часу.

Яна паклала тонкую руку на руку кіроўцы, што трымала рычаг перадач. Мяккія пальцы гладзілі патрэсканую сухую скуру мужчыны. Драўляны пярсцёнак дакрануўся да рукі кіроўцы і ўкалоў лёгкім ударам току. Кіроўца адвёў позірк ад вялікіх чорных вачэй дзяўчыны. Трэба глядзець на дарогу…

Рэзкім свістам тармазоў штурхнуў машыну. Рухавік змоўк. Рэмень балюча ўпіўся ў грудзі дзяўчыны. Яшчэ пару сантыметраў – і яна разбіла б лоб аб панель аўтамабіля. Кіроўца шалёнымі вачамі глядзеў на дарогу. Цераз паласу, метрах у пяці, пераходзіла такса. Жывёлы на дарозе – звычайная справа. Але кіроўца мог паклясціся, што на спіне такса несла чырвоную манціроўку, а на баку ў сабакі вісеў кашэль з вялікай літарай λ. Такса спынілася, пагрозліва памахала лапай і пакрочыла далей.

Кіроўца працёр вочы. Такса знікла.

– Прабачце, сабака на дарозе… Дзе вас высадзіць? – ён завёў машыну.

– Тут добра будзе, – адчыніла дзверы дзяўчына. – Дзякуй вам, і цёплага асфальту.

Пярсцёнак у руках дзяўчыны застаўся такім жа халодным. Лёгкая іскра не надала яму моцы, не ажывіла – толькі падсушыла мох на месцы каштоўнага каменя. «Мала крыві, – падумала дзяўчына. – Трэба шукаць больш прамых нашчадкаў бацькі Старога Кадука».

На супрацьлеглым баку такса любоўна гладзіла чырвоную манціроўку.

1 верасня 1794 года

Стары Міхась сядзеў дома. Ногі амаль не рухаліся, а пальцы з кожным годам горш і горш сціскаліся. Яго не бралі на палі – больш часу змарнуецца на шлях, чым на працу. І Міхась застаўся даглядаць малых.

З узлеску выплыла карычнева-блакітная пляма. Вочы старога падводзілі, не маглі выхапіць асобны сілуэт ці дэталь. Пляма павялічвалася і набліжалася. Ля плота яна плюхнулася на зямлю, і ад яе аддзялілася двухногая істота, спытала, ці можна зайсці, і пераскочыла праз драўляныя рэйкі плота. Зблізу Міхась лепей разглядзеў яе: брудная блакітная адзежа, шабля вісіць на адным раменьчыку, змучаны твар у рэштках попелу ды сажы, валасы тырчаць.

– Дзед, а далёка тут да Бярозы?

– Ды з паўдня ходу. Спачатку праз лес да Сяльца, а там прамы шлях.

– А не чуў ты, дзед, пра войска? Сышлі ўжо адтуль?

Міхась напружыўся. Яшчэ яго дзед, а таму яго дзед распавядалі пра старое паганскае капішча, што знаходзіцца глыбока ў лесе, на якім прыносілі і прыносяць ахвяры крываваму богу. Няўжо гэтыя нячысцікі выйшлі, каб забраць яго, Міхася, у сваё паганскае царства? Ці, можа, зацягнуць туды ўсю краіну. Нездарма ж яны пытаюцца пра войскі…

– Зараз, пане, зараз.

Стары з цяжкасцю падняўся і пайшоў у хату. Трэба не пусціць гэтых пачвар, трэба адагнаць іх. Праз хвіліну ён вярнуўся з іконай Божай Маці ў цяжкой драўлянай раме, замахнуўся на блакітна-карычневага чалавека і пачаў чытаць «Ойча наш». Пачвара здранцвела і не варушылася. «Працуе», – узрадаваўся стары і пачаў абыходзіць яе з падвоенай сілаю. Яшчэ трохі – і зямля забярэ сваю істоту, расплавіць, пераўтворыць у камень. А ён, Міхась, выратуе сябе і Айчыну. Гучней, мацней, хутчэй.

– Што ты робіш, дзед? – ачуняла блакітна-карычневая істота.

– Зганяю нячысцікаў… – збянтэжыўся той.

– Ну дык хадзі да балота і рабі імшу там, а не чапляйся да шляхціча!

З хутара забралі каня з возам, шмат старой сялянскай вопраткі, прыпасы. Гаспадару не заплацілі – не было чым. Пакінулі распіску на паперы. Ім прапанавалі застацца, пачысціць адзенне, адпачыць, спраўдзіць зброю, але жаўнеры баяліся балот. Хутчэй ад топкай дрыгвы, ад лесу і дрэваў, у мястэчка з каменнымі касцёламі і высокімі будынкамі.

Харунжы Сыракомля не хацеў з’яўляцца ў мястэчку пры парадзе, у вайсковых мундзірах. Людзі проста едуць на заробкі ці бягуць ад вайны.

З дванаццаці чалавек не было ніводнага не параненага: у кагосьці прабіта нага ці рука, у кагосьці засталіся рэшткі галін у целе, у харунжага рассечана галава. Янка цяжка дыхаў, падбітае вока балела. Ён панура пазіраў у бок балота – там былі ўланы, амаль уся харугва. Іх не здолелі адбіць. Базыль застаўся ў палоне драўлянай пачвары.

2 верасня 1794 года

У шыбу пагрукалі. На двары прачнуўся сабака і злосным брэхам павітаў нечаканых гасцей, што ў простай сялянскай вопратцы чакалі на ганку. Месяц ды зоры не прабіваліся праз роўную шэрую прастору хмар, пакідаючы цемру на вуліцы. У шыбу пагрукалі яшчэ раз.

– Спяць, мабыць. Казаў я табе, Ліпініч, едзем адразу да картэзіянцаў.

– Давайце пачакаем яшчэ, пане харунжы. Калі што, у кляштары нас будуць шукаць у першую чаргу.

Яны пагрукалі трэці раз. За акном запалілася лучына, і слабое святло адкінула крыжам цень.

– Хто там? – спытаў сіплы мужчынскі голас.

– Гаспадары ёсць? – гукнуў Янка.

– Спяць усе. Хадзіце адсюль, хлопы, а то астатніх слуг падыму і пагонім вас.

– Мы табе не халопы, мы шляхцічы! – абурыўся Янка. – Кліч гаспадароў.

– Якая вы шляхта? Жабракі звычайныя. Вон з ганка!

Янка развярнуўся каб сыходзіць. Лаяцца ўначы са служкам не вельмі добра – галасы разносяцца па наваколлі далёка. І хай расейцаў у мястэчку яшчэ не было, чуткі пра дзясятак польскіх жаўнераў не патрэбны гаспадарам гэтай хаты. Янка зрабіў крок, але харунжы Сыракомля застаўся стаяць.

– Паслухай мяне, сабака абадраны, – вымавіў харунжы. – Можаш падымаць сваіх сяброў колькі хочаш. У нас тут больш за дзясятак адметных ваяроў, якія якраз даўно ні з кім не секліся. Хопіць шаблям адпачываць без справы. Кліч колькі хочаш чалавек – паглядзім на гэта.

За шыбай задумаліся.

– Сыходзьце адсюль. Гаспадары спяць.

– Калі мы сыдзем, то вернемся раніцай. І нас будзе болей. Бачыш таго хлопца? Гэта сваяк тваёй гаспадыні. І, калі мы вернемся, у нас будзе даўгі-даўгі бізун. Я мяркую, тваёй гаспадыні не спадабаецца, як ты лаяўся на яе сваяка і на яго сяброў шляхцічаў. А мы ўжо прасочым, каб ты не мог сесці бліжэйшы месяц. Варушы сваймі хлопскімі нагамі хутчэй, пакуль мы бізун не пачалі ладзіць з бліжэйшай ліпы зараз.

За акном замітусіліся.

Янка пераапрануўся ў чыстае. Пані Волян дастала адзенне свайго мужа, якое той насіў маладым. Добра, што тады ў модзе былі амаль беспамерныя кашулі, шаравары ды даўгія жупаны. Ва ўсялякім разе ў мястэчку, абнесеным балотамі і далёкім да сталіц. Вопратку не прыйшлося падганяць, проста больш абкруціць ці падвязаць. Але ў плячах жупан быў усё роўна завялікі маладому ўлану. У грудзях балела, таму яму патрабавалася дапамога пані Волян, каб падвязацца літым поясам.

– Пані Марыя, ад вашага мужа няма ніякіх звестак? – спытаўся Янка.

– Ой, даражэнькі, што ты. Калі Альгерд кіруе палком, ад яго нічога не чуць. У апошнюю канфедэрацыю ўзяў шаблю ды стрэльбу, сеў на каня і сказаў «Бывай». Вярнуўся праз некалькі месяцаў, прывязаў каня і адразу пытаць пра вячэру, – гаспадыня ўсміхнулася. – Я, даражэнькі, наадварот буду хвалявацца, калі ад яго прыйдзе якая навіна.

Адразу Янка адчуў сябе неяк няёмка, што надта запанібрацкі размаўляў з панам Волянам. Кіруе палком, а значыцца, ён не харунжы, а палкоўнік. Піць ці вольна гутарыць з вайскоўцам, што вышэй цябе на адзін узровень – не так страшна. А рабіць тое ж самае з палкоўнікам… Вайсковая дысцыпліна – даволі жорсткая цётка. Але ж яны ўсе – шляхцічы. Можа, і нічога страшнага…

– Слухай, даражэнькі, там лекар хутка прыйдзе. Я да мніхаў паслала, калі вас, такіх бедненькіх і пабітых, убачыла. Схадзі да яго, пакажыся. Бо ты нейкі бледны, дыхаеш цяжка. Галоўнае, каб сухоты не падчапіў незнарок.

Янка сапраўды адчуваў сабе дрэнна апошнімі днямі. Нешта ў баку ныла, балела, не давала ўдыхнуць на поўныя грудзі. Быццам маленькі чорцік сядзеў і калоў даўгой іглой кожны раз. Янкаў бацька неяк сказаў: «Хадзі, сынку, да цырульніка, толькі калі куля перашкаджае спаць ці піць. Астатняе – пройдзе само».

Зараз улан шмат разоў пашкадаваў, што дрэнна слухаў бацьку. Бо яго моцна трымалі, у зубах была вялікая драўляная лыжка, а лекар абяцаў вярнуць на месца зламаныя рэбры.

3 верасня 1794 года

– Ліпініч, ты як?

Харунжы Сыракомля сеў на лаву побач з маладым уланам. Сад у пана Воляна быў звычайны, амаль сялянскі: яблыкі, грушы, вішні, ліпы, дубы. Проста, карысна, прыгожа. Садавіна абсыпалася яшчэ некалькі тыдняў таму, і зараз у зялёным моры з’яўляліся жоўтыя і чырвоныя кроплі.

Пройдзе тры-чатыры тыдні – і наваколле замільгаціць рознакаляровым лісцем, а трава афарбуецца ў золата.

– Цырульнік перабінтаваў рэбры моцна. Ноччу спаць нязручна – на адным баку балюча, на другім дыхаць цяжка.

– Я не пра гэта, – харунжы ўздыхнуў. – Тое, што было на балотах… Ты гатовы да вяртання ў войска?

– Там, пане харунжы… Брыдка, – Янка адвярнуўся. – Я не ганаруся… Гэтае не пасуе шляхцічу, не пасуечалавеку. Я…

– Супакойся, Ліпініч. У кожнага былі падобныя думкі.

Перад першай бойкай, у аблозе, з голаду ці проста пасля цяжкага дня. Але ж мне пляваць з дуба на гэта. Мне патрэбны людзі. Паглядзі, нас выбралася дванаццаць чалавек. Самыя цэлыя з усіх – мы абодва. Можа, яшчэ Свенчыц ды мешчанін гэты, забыўся прозвішча.

Сыракомлю перабінтавалі галаву. Учора мніху-лекару прыйшлося галіць пана харунжага, ускрываць рану і зашываць яе. Сыракомля пад час аперацыі выпіў паўбочкі піва для анестэзіі і ўзгадаў усіх багоў і пачвар, якіх толькі ведаў. Янку пашанцавала не больш – зламаныя два рэбры злева. Дыхаць, канешне, цяжка, але боль магчыма вытрываць. Улан раніцой займаўся з шабляй, каб не згубіць навык, хай лекар і прапанаваў на пару тыдняў забыцца на фізічныя заняткі.

– Я разумею, пане харунжы. Так, я змагу. Але… Што з тымі, хто застаўся?

– Баявыя страты, Ліпініч, – суха адказаў Сыракомля.

– Якія яны баявыя? – не згадзіўся Янка. – Яны не страты! Яны яшчэ жывыя. Вы ж самі бачылі. Іх яшчэ…

– Замоўкні!

– Іх яшчэ магчыма выратаваць…

– Не. Ты бачыў гэтую істоту, Ліпініч? Я нават не ведаю з чым яе параўнаць! Цуд, што ў цябе атрымалася яе падпаліць. Я натрапіў на гэта з паўхаругвай уланаў, калі мы шукалі выйсце з лесу. Нас хапіла на некалькі хвілін. І, ведаеш, для гэтай пачвары шаблі ды стрэльбы – як камары для лася. Яно толькі галінамі і адмахвалася.

На белай анучы, што сціскала галаву харунжага, з’явіліся чырвоныя кроплі.

– Мы біліся. Але марна. Мы нічога не зробім з гэтай пачварай. Туды патрэбны гарматы, гранаты, полымя ды сякеры. У цябе ёсць атрад артылерыі ды полк грэнадзёраў? У мяне няма…

– Але там Базыль!

– А яшчэ амаль уся харугва. З коньмі і зброяй.

– Яны яшчэ жывыя, пане харунжы. Я не хачу, каб яны загінулі, ці… Вы бачылі, пане, галіны? Я не жадаю, каб нашыя сталі часткай гэтай істоты!

– Не можам, Ліпініч. Гэта загад.

– Але…

Харунжы падняўся.

– Нас дванаццаць. Вартых да нечага – чатыры. Паміраць усім толькі дзеля надзеі я не дазволю. Ты можаш рабіць што заўгодна зараз, але праз дзён дзесяць, калі большасць ачуняе, мы з’едзем да войска. Зразумела, Ліпініч?

– Так, пане харунжы… – панура адказаў Янка. – А, прабачце за пытанне, вы ўсё забралі з месца, дзе мяне знайшлі? Там не было скуранога меха?

Бібліятэка ў доме пана Воляна і праўда была багатая. У асноўным складалася яна з рыцарскіх раманаў, перакладаў грэчаскіх ды рымскіх класікаў, кніг на французскай, англійскай, нямецкай. Янка выкладаў на стол рэчы з меха гандляра Сімагліцкага. У галаве круціліся апошнія пачутыя словы: «Знайдзі краму». Краму ён памятаў – усходні шэраг на кірмашовай плошчы Зэльвы. Шлях туды не вельмі блізкі, але за некалькі дзён на кані магчыма дабрацца. Патрэбен ключ, каб адчыніць дзверы, бо не ламіцца ж, як злодзей! Яшчэ варту паклічуць, ці самі гандляры скруцяць. Рэчы між тым у меху не сканчаліся.

– Ой, даражэнькі, а што гэта такое ты раскладаеш?

– Пані Марыя, скажыце, а вы верыце ў чараўніцтва?

4 верасня 434 года

Хмары хавалі няпоўны месяц. Роўнае, цёмна-шэрае святло не давала дрэвам ценяў.

Сабака глядзеў на вялізнага чорнага ваўка, што сядзеў ля калодзежа. Глядзеў аддана. Воўк чакаў. У яго была ўся ноч наперадзе. Гэтая і ўсе наступныя.

– Нарэшце, жрэц. Я гадаў-у-у, калі ты з’явішся.

Да калодзежа падышоў прыгорблены чалавек. Правая рука яго была скручана, нібы абгрызена.

– О, Вялікі Воўк, я рады віта…

– Ну што, жрэц, ты задаволены маім падарункам?

Воўк пагладзіў сабаку, і той радасна завіляў хвастом. Чалавек упаў на калені.

– Яна… Яны… Я думаў, ты дасі нам збавіцеля, Бацька Воўк, але гэта…

– Ці печаце вы хлеб адразу, як пааралі ворыва, ці апранаеце новыя чаравікі, як толькі забілі дзіка? Ты, чалавек, жадаеш атрымаць усё і адразу, але так не бывае. Я даў вам ратаўніка, цяпер ваш час расціць, гадаваць, сілкаваць яго. Дарэчы, дзе ён?

Воўк падняўся на заднія лапы і завыў. Птушкі зляцелі з бліжэйшых дрэваў, сабака спужана збег, хмары пачулі покліч і расступіліся перад месяцам. З хаты з’явілася дзяўчына. Яна ішла амаль на карачках, трымаючы нешта ў руцэ, прыціскаючы гэта да грудзей, як самае дарагое ў свеце.

Пабачыўшы воўка, яна радасна завыла ў адказ і пабегла.

Срэбныя валасы зблыталіся, кашуля дрэнна трымалася на схуднелым целе. Ля ваўка яна села і працягнула маленькага шчанюка, ваўчаня. Яго поўсць магла спрачацца са снегам белізной, а вочы, здаецца, нават ноччу адлюстроўвалі чыстае блакітнае неба.

Воўк узяў ваўчаня на рукі і сеў. Дзяўчына падпаўзла да яго і легла галавой на калені. Чорны драпежнік запусціў свае кіпцюры ў зблытаныя срэбныя валасы, і на яе твары з’явілася спакойная ўсмешка.

– Што з ёй? – спытаў жрэц.

Ён паспрабаваў працягнуць руку да сваёй дачкі, але тая ашчэрыла зубы і гыркнула.

– Ціха, ціха, – супакоіў яе воўк. – Я казаў табе, жрэц. Яна – мая. Мая цалкам, да апошняга воласа. Яна больш не належыць твайму свету. Ты хочаш яе назад? Ты гэта не атрымаеш, жрэц. Запомні, я не бяру больш, чым чалавек можа аддаць, і не даю больш таго, што чалавек можа вынесці. Глядзі, што я прынёс ёй.

Воўк зняў з кіпцюра пярсцёнак. Звычайны драўляны пярсцёнак, які робяць юнакі вясною з галін. Выразаюць узоры нажом, фарбуюць ягадамі ці сокам раслін і дораць маладым дзяўчынам. Белы і бліскучы, са свежай драўніны, з невялікім, ярка-чырвоным каменьчыкам. Воўк узяў руку дзяўчыны і надзеў пярсцёнак на палец.

– Гэта табе мой падарунак. Насі яго, як насіла да гэтага срэбра і медзь. Беражы яго, як залаты камень. Цяпер гэта – твой свет. Калі той, якому ты падаравала жыццё, вырасце і пачне свой паход, аддай пярсцёнак яму. І хай ён надае моцы і велічы Вялікаму Беламу Ваўку, што будзе гаспадаром на гэтай зямлі, што будзе кідацца на ворага з лютасцю сотняў ваўкоў і з моцай сотняў мядзведзяў. Хай пройдзе ён ад халоднага мора да пясчаных палёў, хай заваюе сотні гарадоў, хай зруйнуе тысячы вежаў. Ворагі будуць пужаць ім сваіх дзяцей, а жанчыны плакаць, пачуўшы яго імя.

Дзяўчына заснула на каленях у ваўка. У яе наперадзе была ўся ноч.

5 верасня 1794 года

Уваход у кляштар зроблены вельмі зручна для абароны. Нельга сказаць, спецыяльна праектавалі картэзіянцы адну з найвялікшых сваіх абіцеляў ці проста па-іншаму на гэтым кавалку зямлі, паміж дрыгвы, лясоў і рэчак, нельга было зрабіць. Дарога падыходзіла да брамы, што зачынялася на вялізныя акаваныя жалезам дзверы. Пад вуглом да яе пабудавалі касцёл, з высокімі сценамі і процьмай маленькіх акенцаў. Замыкаў абарону цёмны непралазны лес. Калі нехта пажадае ўзяць аблогай ці прыцягнуць таран да варотаў – на іх пасыплецца свінцовы дождж з двух бакоў. Які край, такія і манастыры.

Ля касцёла сядзеў стары лірнік. Мабыць, ён кінуў надзею зарабляць грошы на плошчы – жаўнеры сышлі, а мясцовым жыхарам хутка надакучыў скрыпучы гук ліры. Ля цэркваў падаюць ахвотней. Ці, можа, проста перабраўся бліжэй да мніхаў, каб прасіць прытулку пад час дажджлівых восеньскіх дзён.

Янка ўвайшоў у касцёл. Драўляная кабінка для споведзі была вольная.

– Святы ойча, я зграшыў, – Янка стаў на каленях.

– Распавядзі, сын мой, – адказалі драўляныя краткі.

– Я думаў… Я хацеў сысці з войска…

Янка ўзгадаў, як шэсць дзён назад яго выцягнулі з дрыгвы. Ён паспеў развітацца з жыццём, расслабіцца і аддаць сябе ў рукі прыгожай балотнай дзяўчыне. Але рукі харунжага Сыракомлі і ўлана Свенчыца перапынілі планы смерці.

Янка плакаў. Базыля забрала драўляная пачвара. Рука балела ад ранаў, у грудзях нешта калола. Яму хацелася збегчы як мага далей, вярнуцца дамоў да бацькоў. Туды, дзе ўсё зразумела, дзе няма месца чараўніцтву, дзе шабляй магчыма вырашыць амаль любое пытанне. Ён запісаўся ў надворны полк, каб біцца з ворагам, з чалавекам, імчаць на кані з дзідай. Замест гэтага яго кусалі ваўкі, спрабавалі забіць рагатыя пачвары, жахлівыя галіны цягнуліся да яго сваімі кіпцюрамі. Базыля – найлепшага сябра з дзяцінства – забрала драўлянае страшыдла. Тады падавалася, што страчваць больш няма чаго. Кулак харунжага вярнуў яго ў чалавечы стан.

Янка пацёр пажаўцелы сіняк пад вокам. За драўлянымі краткамі маўчалі.

– Я пайшоў у войска, каб біцца жалезам з жалезам. Я не магу больш… Гэтыя пачвары, кожная можа зламаць чалавека двума пальцамі… Святы ойча, мне патрэбная парада. Мой сябра зараз там, у балотах. Як і паўсотні іншых жаўнераў. Яны чакаюць выратавання, але… – Янка вагаўся, ці варта казаць далей. – Але харунжы забараніў гэта рабіць – трэба вяртацца ў войска, кажа. А яны памруць без маёй… без нашай дапамогі. Я не магу здрадзіць Радзіме і збегчы. Але я не магу здрадзіць і людзям. Гэта… як забойства.

– Святы касцёл супраць мужыцкіх забабонаў, сын мой. Чалавек нараджаецца па вобразе ды падабенстве Бога і павінен памятаць пра Яго цягам жыцця. Розныя чараўнікі ды гадалкі адцягваюць чалавека, падмяняюць яго веру на шкодныя расліны сумневу. Як святар, я павінен абараніць цябе ад паспешных спраў, – з развагай адказалі з-за краткаў. – Бог даў чалавеку час. Гэта вялікі дар, бо можна няспешна абдумваць свае рашэнні, не рабіць глупствы. Ці не памрэш ты сам, спрабуючы выратаваць людзей? Ці не пакінеш на аднаго абаронцу Айчыны меней? Ці не затуманіла твой розум нячыстая сіла? Гэта не пасуе добраму каталіку. Сын мой, ты павінен прачытаць «Ойча наш» па колькасці дзён у годзе, каб ачысціць сваю душу.

– Дзякуй, святы ойча, – змірыўся Янка.

– Але як чалавек, што жыве тут больш за трыццаць год…

Янка выходзіў з касцёла. Ён абяцаў назаўтра завітаць у бібліятэку кляштара. Ойча Павел згадзіўся паказаць яму некалькі кніг, што ці адвадзяць улана ад яго намаганняў, ці дадуць зброю ў рукі. Усё лепш, чым імкнуцца з голымі рукамі да мядзведзя ў бярлогу.

– Знайшоў цябе той гандляр? Сівы лірнік сачыў за ўланам.

– Прабачце, што? – не зразумеў Янка.

– Цябе тут нейкі габрэй усё шукаў. Стаяў, выглядваў кожны дзень.

– Ты, мабыць, памыліўся, стары. Я ў мястэчку першы раз, – Янка падняў каўнер.

– Першы дык першы. Пан быў тут раней, з войскам, у прыгожай форме. Я цябе памятаю – не даў загінуць небараку, пачаставаў хлебам. А гандляр гэты, цьфу на яго, злы – ні манеты не падаў. Сам кожны дзень ад’язджаў за мястэчка, а з раніцы вяртаўся з новым таварам. Схрон ці крама якая ў яго побач, ці што… Пра цябе ва ўсіх пытаўся, расшукваў. Нават у шлях выправіўся, калі вы не вярнуліся.

– Схрон, кажаш? А куды ён хадзіў? – зацікавіўся Янка.

– Не ведаю, пан. Сюды, у бок кляштара. Сам шукаў. Не, ты не падумай, я не злодзей. Я так, ахоўваць, пакуль гаспадар не вернецца. Не знайшоў. Там грошай павінна быць… Ну дык што, трапіў на цябе?

– Трапіў, – Янка кінуў старому дробную манету. – Яго Кадук забіў.

Улан пакрочыў у бок мястэчка. Збіраўся дождж.

– Кадук… – спужана прашаптаў стары лірнік.

6 верасня 1794 года

– Псоту на іх навялі, ці што? – генерал Серакоўскі перарваў спрэчкі ў зале.

У Тэрэспалі сабралі ўсю дывізію. З Кобрына апошнія часткі падцягнуліся толькі ўчора. Людзі стаміліся. З самага Слоніма яны толькі і адступалі. Ружаны, Бяроза, Пружаны, Кобрын, Тэрэспаль. Ніхто не ведаў, куды далей яны рушаць. Прыходзіла інфармацыя пра аўстрыйцаў, якія перайшлі мяжу. Казалі, што іх адкінулі, разбілі, але тыя ўсё роўна пагражаюць дывізіі, асабліва калі выйдуць са спіны. Даходзілі чуткі пра Суворава, што выйшаў з Украіны. Калі тыдзень таму хапала эскадрона, каб прачэсваць наваколле і выганяць непрыяцеля, то зараз прыходзілася выпраўляць цэлы ўланскі полк ды яшчэ частку велькапольскай кавалерыі. Вайна зацягвалася. І зацягвалася небяспечна.

– Давайце па чарзе, панове. Што думаюць з гэтай нагоды лекары?

З-за стала падняўся тлусты чалавек з тоўстымі акулярамі.

– Мы лічым, што асноўная прычына эпідэміі – стомленасць людзей. Яны прабіраліся скрозь балоты і лясы, страцілі шмат сілаў. Асноўнае, што ім зараз патрэбна, – спакой і адпачынак.

– Вы ім віна з гарэлкай выдаць прапануеце? – спытаў Серакоўскі.

– Ну чаму адразу віна? Можна піва. У ім шмат карыснага, дапамагае пры стамленні, ганяе вадкасць па целе…

– Вы, пане, карчмар ці лекар, не разумею ніяк. Добра, а што могуць сказаць аптэкары?

Сухі чалавек з пазелянелымі валасамі ўзяў слова:

– Калега мае рацыю – гэта ўсё з-за стомленасці. Але нельга лячыць толькі адзін сімптом. Наколькі ведаю, у лазарэце зараз больш за дзве сотні чалавек.

– Чатырыста восем, – паправіў генерал Серакоўскі.

– Нічога сабе, – спужаўся сухі. – Ім усім патрэбны лекі. Мне вядома, там ёсць і параненыя, і проста хворыя. Нашы аптэкі гатовы ахвяраваць усё на патрэбы войска. Але пры такой колькасці… Лепш маліцца.

З-за стала падняўся Міхал Стовак, ксёндз з Варшавы, што апошнія месяцы вандраваў з дывізіяй.

– Пане генерал, дазволіце?

– Так, ойча Стовак, – кіўнуў Серакоўскі.

– Пан аптэкар кажа, што трэба маліцца. Так, гэта трэба заўсёды: з раніцы, па абедзе, перад сном. Бо вера – гэта тое, што адрознівае нас ад жывёл. Звер не верыць, ён ведае.

Звер не моліцца, ён забівае. Але сказана ў пісанні «Reddіte quae sunt Caesarіs Caesarі, et quae sunt Deі Deo[17]». Бог клапоціцца аб бессмяротнай душы чалавека, а цела пакідае зямным дактарам. Малітва не залякуе пасечаную руку, але яна можа суцішыць боль, даць новую мэту ў жыцці, дзе рука не патрэбная. Малітва не выцягне цудадзейным спосабам чалавека з ліхаманкі, але падтрымае надзеяй на гэты выхад. Таму прашу паважаных вучоных паноў падумаць яшчэ раз. А з нашага боку мы памолімся, каб наступныя думкі і ідэі нашых дактароў былі больш разумнымі і карыснымі.

Дзверы пакоя адчыніліся, і да генерала падышоў ад’ютант. Ён перадаў невялічкую запіску.

– Прашу прабачыць мне, панове, – сказаў Серакоўскі. – Неадкладныя справы. Замест мяне сейм скончыць ойча Стовак.

У пакоі чакалі палкоўнікі. Генерал Серакоўскі ведаў іх. Некалькі тыдняў таму, калі дывізія толькі пакідала Бярозу, прыйшоў загад Найвышэйшага камандуючага – уся літоўская частка дывізіі перайшла пад кіраўніцтва Паўла Ежы Грабоўскага і рушыла ў бок Гародні. Драбіць сілы было дрэннай ідэй, па меркаванні Серакоўскага, але Гародня была амаль без абароны. Ды і Грабоўскі, добры военачальнік, выкарыстаў гэтае драбленне як мага лепей. Ён прайшоўся па тылах расейцаў, узяў некалькі калон з фуражом, рассеяў дробныя атрады ворага ды выйшаў на злучэнне з асноўным войскам.

– Што здарылася, панове? Няўжо Гародня пала? – непакоіўся Серакоўскі.

– Гародня трымаецца, пане генерал, – адказаў пан Волян. – Нас адправілі вам на дапамогу. Кажуць, у бок Варшавы цераз Люблін ідзе вялізная зграя маскалёў.

– Кажуць, панове, кажуць. Мы іх тут і чакаем. Колькі вас?

– Два палкі пярэдняй варты і полк стральцоў, – адказаў пан Волян. – Але… Пане генерал, нас моцна пабіла. Ад трэцяга палка засталася толькі палова. З чацвёртым усё не нашмат лепш. Пяхота з большага цэлая.

Серакоўскі адышоў да акна. Два месяцы таму тут жа, у Тэрэспалі, іх было амаль чатыры тысячы. Толькі польскія палкі. Яны ўвайшлі ў гэты край лясоў і балот, каб біць ворага, каб ратаваць Радзіму. Яны прайшлі сотні міль, цягнулі адзін аднаго цераз дрыгву, біліся з расейцамі, адступалі і атакавалі. Да іх далучаліся валанцёры ды літоўскія часткі. Колькасць палкоў павялічылася ўдвая. А людзей… Разам з трыма палкамі дапамогі, сёння ў Тэрэспалі стаяла меней за пяць тысяч жаўнераў.

– Вельмі дрэнна, – працягнуў думку генерал Серакоўскі. – Трэба абвясціць набор валанцёраў і кананіраў. Панове, адпачывайце з дарогі. А мне трэба скончыць кансіліум з лекарамі.

Афіцэры разыходзіліся. Пан Волян затрымаўся на хвіліну ля генерала.

– Скажыце, пане, а дзе стаяць уланы?

– Хочаце Ліпініча пабачыць, пан Волян? – зразумеў Серакоўскі.

– Так, пане генерал.

– Не атрымаецца. Ён згінуў на маршы ля Бярозы. З усёй харугвай. Прашу прабачэння, справы.

Серакоўскі сышоў далей слухаць спрэчкі і неверагодныя ідэі ад вучоных розумаў.

7 верасня 1794 года

Навальніца збівала Янку з ног. Вецер змяняў напрамак амаль кожнае імгненне, хістаючы хлопца з боку ў бок. Кроплі дажджу, халодныя і рэзкія, калолі нават цераз кашулю. Наперадзе зіхацеў маленькі агеньчык. Яшчэ з пару дзясяткаў крокаў. Ён дойдзе. Галоўнае – не зваліцца ў багну, не паддацца ветру. Яркая маланка асвятліла наваколле і паказала Янку дрэвы, сцежку, хату. Гром, які нагнаў цераз імгненне, ледзь не зваліў улана. Яшчэ пару дзясяткаў крокаў. Яшчэ трохі.

З будкі ніхто не брахаў і не квакаў. Янка пагрукаў у дзверы.

– Пане ведзьма, адчыніце, калі ласка! – паспрабаваў перакрычаць навальніцу ўлан.

З дзвярэй з’явілася вялізная рука і зацягнула яго ўнутр. Спалоханы пан ведзьма хутка зачыніў дзверы на вялізную завалу.

– Ты адзін? За табою ніхто не ішоў?

– Ну так… Не памятаю…

– Дрэнна, што не памятаеш. Скажы, хлопча, што вы нарабілі? Я табе казаў не савацца да Кадука. А вы што? Дзеці непаслухмяныя… Цяпер, бачыш, якое надвор’е… А раней быў нармальны туман. Прыгожы і роўны, як асфальт на новай шашы пад Асіповічамі.

– Азвальт? Звычайная восеньская навальніца, пане ведзьма, – не згадзіўся Янка.

– Сам ты звычайны. Тут навальніцы гадоў сто не было. Навошта вы да Кадука паперлі? – не здаваўся ведзьма.

– Не мы гэта. Ён сам з’явіўся… Дрэва са скурай, вачыма, поўсцю і касцямі, гэта ж Кадук?

Ведзьма нервова кіўнуў і пайшоў заварваць гарбату. Янка перамясціўся бліжэй да вогнішча, на якім вечна грэўся кацёл.

– Ён сам вылез з дрыгвы. Мы нават заўважыць не паспелі. Праўда, былі занятыя другой справай. На нас трапіў гандляр. Я думаю, што ён не проста так гуляў па балотах, ён шукаў менавіта мяне. Нешта крычаў пра крадзеж.

– А ты, канешне, нічога не свайго не браў, – іранічна заўважыў пан ведзьма.

– Я шляхціч, а не злодзей! – абурыўся Янка. – Ён нешта казаў пра кнігу, але апошнім разам я кнігу набываў яшчэ падлеткам, і то ў падарунак. Таму не ведаю, што яму было патрэбна… Ён кінуў у вогнішча порах. На гэты выбух, мабыць, Кадук і прыйшоў. А там мы ўжо адбіваліся, як маглі. Дрэва… ён забраў Базыля, пане ведзьма.

Вялізны чалавек спыніўся.

– І ты прыйшоў да мяне, каб пытацца аб дапамозе?

Не, хлопча, мне яшчэ жыць хочацца, каб проста кідацца на старажытную істоту. Шкада твайго сябра, але тут нічога не зробіш.

– А я думаў, вы моцны, – расчараваўся Янка. – Вы, здаецца, гаспадар усіх зямель навокал. Малады і дужы чараўнік у цэнтры балот, а вось яно як…

Ведзьма схапіў маладога ўлана за каўнер і падняў над зямлёю.

– Ты думаеш, я баюся? Я не баязлівец, што хаваецца па хмызах. Але я не лемінг, што нясецца на абрыў з радасным поклічам! Ісці на гэта… проста так, без падрыхтоўкі… без дапамогі… Ты хочаш палегчы, стаць суседняй з Базылём галінай? Ніхто яшчэ не забіраў жывых істот у Кадука. Ніхто і ніколі.

– Мы забралі, – задыхаўся Янка. – Адпусціце…

Ведзьма расціснуў пальцы, і ўлан упаў на падлогу.

– Мы… Я вывеў адзінаццаць чалавек ад яго… Кінуў порахам і падпаліў яго. І ён адпусціў… Не трэба войска, магчыма справіцца ў некалькі чалавек. Але гэта трэба падрыхтавацца, здабыць зброю, пане ведзьма. Сімагліцкі сказаў, каб я знайшоў яго краму, пасля таго як Кадук… – Янку перасмыкнула ад успамінаў. – Там, здаецца, павінна быць шмат чаго. Але крама ў Зэльве, да яе ехаць і ехаць. Можа, вы мне неяк дапаможаце, пане ведзьма? Кажуць, побач недзе быў яго склад, але я яго знайсці не магу…

Ведзьма глядзеў у акенца. На вуліцы з кожнай хвілінай маланкі білі мацней і мацней. Гром адставаў усё меней.

– Сімагліцкі? Ён у Кадука? – ціха спытаў ведзьма.

– Так.

– Справа дрэнь… Калі адзін старажытны асімілюе другога…

– Старажытны? – перапытаў Янка.

– Потым, потым распавяду. Зараз трэба Папаю ратаваць. А я, дурань, думаю, адкуль гэтая навальніца. Скідваў на абурэнне ў псіхафізічным полі. Вось табе і абурэнне…

Хлопча, рэчы гандляра ты забраў?

– Псі… Так, пане. Але там ні ключа, ні мапы. Звычайныя паходныя рэчы.

– Хм… Як жа ён вас знайшоў? Там компас быў? Быў. Але ты яго не зможаш перафарматаваць. Ні вопыту, ні ведаў.

Вось бы да мяне данесці, але час… Ключоў дакладна няма? Дрэнь… А што ёсць?

– Ежа, чыстая кашуля, пара ботаў, прылады для чысткі зброі, кавалак скуры, акуляры… – узгадваў Янка.

– Во, акуляры. Ты іх апранаў?

– Так. Але яны, здаецца, для зусім дрэннага зроку.

Наваколле расплываецца, робіцца рознакаляровым, незразумелым. Быццам напіўся моцна і ідзеш дадому. Ці… – шукаў адпаведнікі ўлан.

– Ці як у сне? – дапамог ведзьма. – Добра, будзем праводзіць лікбез, як свядома карыстацца чароўнай рэччу.

Янка стаяў ля расчыненых дзвярэй і чакаў. Яму не вельмі хацелася назад, пад халодныя восеньскія прамені вады. Але пан ведзьма настойваў. У руках у Янкі быў незвычайны прадмет з дроту, які нечым нагадваў крыж. Але перакладзін было не дзве, як на літоўскім, і не тры, як на праваслаўным, а сем.

– Гэта бяспечна? – хваляваўся Янка.

– Ну як… Тэарэтычна, – супакоіў ведзьма. – А цяпер давай, з антэнай на вуліцу. І падымі вышэй.

Янка выйшаў на ганак. Вада адразу прамачыла поўнасцю, да ануч у ботах. Ён падняў руку з дротам як мага вышэй.

– І гэта, хлопча, – узгадаў ведзьма. – калі што, пытайся пістолю. Яна, здаецца, разумнейшая за нас з табою.

– Што?

Здзівіцца Янку не дала маланка. Яна ўдарыла роўна ў цэнтр «антэны», і ўлана затрэсла. У роце з’явіўся такі знаёмы, металічна-глебавы смак багны.

Янка прачнуўся. За акном хаты пана Воляна капаў дробны непрыемны дождж. Пахла смажанай поўсцю. Паламаныя рэбры прыемна калолі – зажывалі. Улан паглядзеў на правую руку – валасы на скуры спалены.

– Андзена, блін, – перавярнуўся на другі бок Янка.

8 верасня 1794 года

На ўзлеску блукаў дзік. Здаецца, звычайны дзік для гэтых мясцінаў: буры, з пажаўцелымі ікламі, трошкі большага за сярэдні памеру. Гуляе, узрывае зямлю лычом, шукае жалуды. Але нешта ў ім было дзіўнае, не ад гэтага свету. Можа, філасофскі позірк, а можа, сядло з мяхамі, што вісела на спіне. За дзіком выйшаў конь, таксама асядланы, што мог паспрачацца з дзіком у абыякавасці да ўсяго навакольнага, акрамя травы.

Дзік падняў лыч і радасна рохкнуў. Зрабіўшы некалькі вялікіх імклівых крокаў, ён зірнуў на сябра – той па-ранейшаму знішчаў пустазелле. Дзік падышоў і пацягнуў за аброць. Конь фыркнуў і адмахнуўся капытом. Дзік рохкнуў са шкадаваннем і збег у лес. Праз хвіліну ён вярнуўся з букетам морквы. Конь пачуў пах салодкай гародніны і падаўся наперад.

Яны пакрочылі далей, у бок каменных муроў, што віднеліся за дрэвамі.

Акуляры білі рознакаляровым святлом у вочы Янку. Здаецца, галава разарвецца ад гэтай незямной вясёлкі. Менавіта так адчувае сябе чалавек, што нарадзіўся і жыў сляпым і раптам пачаў бачыць.

Янка не зразумеў шмат з таго, што доўга распавядаў пан ведзьма пра гандлярскія акуляры, але старанна выконваў усё: запомніў, які колер у гандлярскіх шэрагаў ды крамаў у цэнтры мястэчка, параўнаў з колерам рэчаў, што засталіся ад Сімагліцкага, і шукаў, шукаў, шукаў. Перыядычна даводзілася здымаць акуляры, глядзець на неба ды траву, каб вочы адпачылі, а галава перастала гудзець. Прамень гандлярства вёў у бок кляштара, хаваўся за мураваныя сцены. Янка абышоў наваколле. Ярчэй за ўсё свяцілася нешта ля ўсходняй вежы.

– Што, пан жаўнер цяпер шукае гандляра? – спытаў голас.

Святло нечага знаёмага пракралася да Янкі. Вобраз хаты, будкі, цёплай поўсці. Але гэта рэзка змянілася на нешта халоднае, як снег, і вострае, як навостраныя іклы. Янка зняў акуляры. Перад ім быў сівы лірнік, што ўсё так жа сядзеў ля касцёла і прасіў міласціну.

– Няма часу, – адрэзаў Янка.

– Глядзі, які важны. Вунь і акуляры нацягнуў. Няўжо вучыцца прыйшоў?

– Так, да ойча Паўла ў бібліятэку, – выпаліў Янка і знік у браме.

У бібліятэцы ўлан сядзеў апошні дзень, шукаў інфармацыю пра Кадука. На жаль, мясцовыя паданні ніхто не запісваў, а агульныя слоўнікі ды энцыклапедыі давалі не шмат інфармацыі. Добра хоць ойча Павел выцягнуў некалькі старых кніг іспанскай інквізіцыі, пра метады росшуку і барацьбы з нячысцікамі. Лепш, чым нічога. Чытаць кнігі, шукаць звесткі, запісваць – гэта больш пасуе якому пісару, не жаўнеру.

Ён зайшоў у сад, што быў унутры кляштара, і надзеў акуляры. Тут і без іх была поўная вясёлка колераў і пахаў экзатычных дрэваў і хмызоў, а зараз прамені з усяго свету спрабавалі дабрацца да розуму ўлана. Янка амаль навобмацак пакрочыў на ўсход. Туды, дзе мігацела патрэбнае гандлярскае святло. Усходняя вежа сустрэла ўлана шэрасцю камянёў. Зялёны мох хаваў сценку, але з-пад яго выбіваўся роўны квадрат святла, якое аддавала духмяным тытунём, новымі тканінамі, старой зброяй ды каштоўнымі ўпрыгожаннямі. Ён зняў акуляры.

На роўнай заімшэлай сценцы выраслі драўляныя дзверы з надпісам крэйдай:

«Крама Янцэка Сімагліцкага,

Розныя тавары з усяго свету».

«Мабыць, не паспеў зрабіць добрую шыльду», – вырашыў Янка.

Дзверы знойдзеныя, цяпер іх патрэбна адчыніць. Янка агледзеў усё – ні замка, ні завесаў. Націснуў там-сям. Нічога не атрымалася. Здаецца, гэтыя дзверы проста ўмураваныя ў сценку. Янка ўдарыў нагой ад бяссілля. Як так, ён знайшоў сховішча гандляра тут, на замшэлым муры, прайшоў столькі ў гэтых ведзьміных акулярах, а тут не жадаюць адчыняцца. Так не можа быць! Янка з усёй моцы наваліўся на дзверы.

– Давай, я твайго гаспадара выратаваць спрабую! – скрозь зубы прахрыпеў Янка.

І дзверы адчыніліся.

Улан уляцеў у памяшканне. Ён думаў, гэта будзе спуск пад зямлю, бо таўшчыня абарончай сцяны не такая вялікая, але гэта быў натуральна пакой. Вялікі. З высокай столлю і процьмай тавараў.

Янка пагрукаў па прылаўку. Нічога. Нікога. Ён пайшоў азіраць пакоі. За першымі дзвярыма – сцяна з ліхтарамі.

Частка яе была разабраная, тырчэлі трубкі, дрот, на падлозе стаялі лямпы. Некаторыя гарэлі. За другімі дзвярмі ўлан убачыў даўгія палічкі з кнігамі. Здаецца, шэрагі шафаў цягнуцца на сотні і сотні крокаў. Трэція апынуліся сховішчам пораху. Далей быў звычайны кабінет, з недапітым кубачкам кавы і стосам спісанай паперы. Янка ўзяў у рукі дакументы.

Справаздача аб гандлі, перапіс рэшткаў, падлік прыбытку.

Ліст да ўяўнага сябра (так і напісана «Вітаю цябе, мой неіснуючы Ігар»). Вочы спыніліся на белым аркушы, засеяным дробнымі літарамі.

«Спроба № 1:

У дапамогу зорцы ўсталюю драўляны пярсцёнак з першародным каменем…»

Янка лепш патраціў бы час на трэніроўкі, фехтаванне, стрэлы з пістоляў. Тым больш зброі ў краме хапала. Кнігі і справаздачы – гэта больш для сакратара, а не для ваяра. Іншая справа – шабля, вострая і бліскучая.

І Янка сеў вучыцца.

9 верасня 2009 года

– Слухай, дарагая, ішла б ты адгэтуль.

Такса сядзела на канапе ля рэпрадукцыі партрэта Кацярыны ІІ. Здаецца, нехта проста пакінуў свайго хатняга гадаванца тут, калі б не адно «але». Такса была апранутая ў даспехі самурая. Пыса выглядала з-па шлема з рагамі, размаляваны нагруднік шчыльна аблягаў сабачыя рэбры, а на наплечніках бліскацелі пазалочаныя сонцы.

Дзяўчына з зялёна-блакітнымі валасамі спынілася.

– Вы гэта мне? – здзівілася яна.

– Табе, табе, панчоха фарбаваная, – пацвердзіла такса. – Ты тут адна, а музей зачыніўся гадзіну таму.

Дзяўчына ўсміхнулася. Яшчэ адна чароўная істота, якіх на шляху было і так шмат. Голас мякчэй, рухі павольней.

– Што ты лаешся на мяне, чароўны сабака? Ці то я пакрыўдзіла цябе нечым? Не крыўдуй, хадзі да мяне. Тут спакой, цішыня, – ліўся дзявочы голас.

– Я табе пакажу «цішыня».

Такса выхапіла катану, што вісела на поясе, і кінулася на дзяўчыну. Тая, невядома адкуль, дастала галіну дрэва. Цвёрдую, як жалеза. І яны счапіліся. Такса насядала – дзяўчына ювелірна адбівалася. Але жывёла больш напорыстая, больш вопытная. Удар, адскок, удар. І ногі натыкаюцца на канапу.

Дзяўчына перакульнулася і ўпала. Сабака не стаў доўга чакаць і наскочыў зверху. Лязо ўпіралася ў тонкую шыю.

– Ты да наглядчыка Ліпініча? – перавяла дыханне такса.

– Да яго. Толькі нашчадак таго, хто пасадзіў памерлага Кадука, можа абудзіць…

– Забудзь, – перабіла яе такса. – Ён пад маёй аховай. Як і ўсе родзічы, што былі раней і будуць потым. Спадзяюся, мы зразумелі адно аднаго?

Такса мацней націснула лязом, і на шыі дзяўчыны з’явілася зялёная кропля.

– Так, – прахрыпела дзяўчына.

– О то добранька.

Схаваўшы катану ў ножны, такса па-ўсходняму пакланілася, саскочыла з дзяўчыны і пакрочыла да выхаду на чатырох лапах. Дзяўчына паднялася і сцерла зялёную кроў з шыі. Яна не разумела, як і што зараз здарылася. І што рабіць далей.

– Эх… добры музей, больш часу б, – шкадавала такса. – Але што зробіш… На полі танкі грамыхалі, сягуны йшлі ў апошні бой, а маладо-о-ога самурая…

Такса знікла за партрэтам Пушкіна.

10 верасня 1794 года

Янка ішоў па вуліцы ў бок кляштара. Апошнія некалі дзён ён правёў у чароўнай краме, чытаў запісы Янцэка Сімагліцкага, вучыў тэорыю магіі па кнігах з бібліятэкі. Галава пачала пухнуць. Сімагліцкі падрабязна апісаў, як выкарыстоўваў пярсцёнак (Янкаў драўляны пярсцёнак!) у якасці дадатковай крыніцы энергіі для крамы. Янка знаходзіў толькі адну аналогію – выліць кубак гарэлкі ў вогнішча, і адразу вырвецца вялікае полымя, стане на імгненне горача-горача, але потым агонь вернецца на сваё месца. У запісах улан знайшоў апісанне, куды пярсцёнак вывеў дзверы крамы – да вялізнага жывога дрэва, што галінамі атакавала гандляра. Магчыма, у свеце існуе больш за адну такую пачвару, але трэба было паспытаць шанц. Янка і так не надта верыў у дзверы, што перамяшчаюцца з месца на месца (як было апісана ў кнігах гандлярскай бібліятэкі). Але ён быў згодны прыняць і не такое, калі гэта выратуе сяброў.

Ён не заўважыў, як падышоў да кляштарнага саду. Трэба яшчэ раз спраўдзіць зброю, праверыць, ці сухі порах ды кнаты, ці добра ходзяць дзверы. Калі ўсё атрымаецца, калі запісы не лгуць – у яго будзе толькі адна спроба.

– Дзень добры, пане ўлан. Нешта вы зачасцілі ў сад. Падабаюцца дрэвы?

Сівы лірнік стаяў ля невялікай вішні. Плады з яе сабралі месяц назад і пусцілі на настойку. А зараз лісце панура жаўцела, чакала сваёй смерці.

– Не твая справа, хлоп, – раздражнёна адказаў Янка. Часу было няшмат. Янка спяшаўся, а пасля спрэчкі з харунжым быць ветлівым зусім не хацелася. Раніцой улан ізноў спрабаваў пераканаць Сыракомлю, прапанаваў падарваць драўляную пачвару з дапамогай пораху, выратаваць жаўнераў, выратаваць Базыля. Але харунжы быў непахісны – нельга.

– А можа, і мая, пан. Ты знайшоў краму? Бачу, што знайшоў. Зробім па-простаму: ты мне паказваеш яе, а сам збягаеш, як трус ад ваўка. За гэта я забываюся на тваё існаванне. Як табе такое?

– Ах ты ж!

Янка паспрабаваў выхапіць шаблю, але лірнік, нягледзячы на ўзрост, падскочыў да ўлана і балюча схапіў яго за руку. У спіну ўперлася нешта вострае.

– Вядзі, – адрэзаў сівы лірнік.

Трэба было нешта рабіць, адвесці старога ад крамы… Але Янка не ведаў, як пасля справіцца з ім. Улан можа загінуць, а хто потым выратуе Базыля ды іншых жаўнераў? Ён вёў у канец саду. На месцы нешта прыдумаецца.

Ля драўляных дзвярэй яны спыніліся. Лірнік шукаў ручку, якой не было.

– Адчыні, – скамандаваў ён.

Янка асцярожна штурхнуў дзверы, і тыя з рыпеннем адчыніліся. «Трэба змазаць петлі, разбудзіць усіх», – падумаў улан. Лірнік завёў яго ўнутр. Як толькі дзверы зачыніліся за спінамі, Янка з усёй моцы адштурхнуў старога і кінуўся ў глыб крамы. Лірнік упаў на палічку са шклянкамі, што стаяла ля ўвахода, і зваліў яе.

– А я спадзяваўся, скончым усё па-добраму, хутка.

Каптур, што хаваў твар лірніка, упаў на плечы. Цераз левае вока і брыво ішоў састарэлы шнар. Валасы белыя, як снег. Стары стаў на карачкі і гучна завыў. Косткі выходзілі з суставаў, рукі і ногі ламаліся, выкручваліся. Сківіца захрусцела, падалася наперад. Зубы пачалі расці, а шэрае адзенне пабялела, станчэла і раптам пераўтварылася ў поўсць. У пакоі стаяў белы воўк.

Янка схаваўся за прылавак. Шабля ў руках, але карысці ад яе… Сюды б пістолю, тую самую, разумнейшую за палову людзей. Але яна засталася ў кабінеце Сімагліцкага, побач з дакументамі і кнігамі.

– Ведаеш, Ліпініч, як цяжка было першы раз патрапіць сюды? – воўк прынюхаўся. – Колькі адвару воўчніка прыйшлося выпіць, колькі заблукалых людзей выціснуць да апошняй кроплі? Зубр не даруе мне гэта ніколі, як і Чапля. Яны шукаюць мяне.

Дыханне ўлана было няроўным. Ён спрабаваў выправіць яго, супакоіцца. Нервы – дрэнны памочнік у бойцы.

– Сімагліцкі загінуў. Гэтая калясніца цяпер нічыя, і я магу забраць яе. А потым – падалей ад гэтай зямлі. Зубр не знойдзе мяне, не дацягнецца сваймі рогамі… Хутка памацнелы Кадук дойдзе сюды, і я вам не зайздрошчу. Улан, выходзь, і я заб’ю цябе імгненна, без болю і жаху.

На апошніх словах воўк ускочыў на прылавак. Янка махнуў шабляй, і яна спаткала вострыя кіпцюры. Драпежнік імгненна апынуўся перад уланам. Невядома, ці могуць ваўкі ўсміхацца, але Янка мог паклясціся, што бачыў усмешку на ваўчынай пысе. Улан з усёй моцы пхнуў нагой ваўка, падскочыў і пабег.

– Значыць, будзем паляваць, – прагырчаў воўк.

Янка кінуўся ў пакой з лямпамі. У запісах гандляра было – пераключыць на рычаг для перазагрузкі. Ён схапіўся за выступаючы драўляны падважнік, апусціў уніз і адразу ўверх. Пакой напоўніўся тысячамі рознакаляровых агеньчыкаў. Воўк ускочыў за ўланам і на імгненне аслеп. Далей, туды, дзе была постаць чалавека імгненне назад. На шляху ён збіў некалькі лямп, і на белай поўсці з’явіліся чорныя падпаліны. Ваўчыныя вочы, што гарэлі сінім полымем, хутка прыстасаваліся да цемры наступнага пакоя. Чалавек кудысьці схаваўся. Воўк прынюхаўся.

Раптам пахіснулася палічка з кнігамі, і воўк ледзьве паспеў адскочыць. Падаючы, яна падняла пыл у паветра, што забіўся жывёле ў ноздры і вочы. Адразу ж са спіны накінуўся Янка, ударыў шабляй, і чырвоная паласа з’явілася на белай поўсці. Воўк кінуўся на чалавека. Удар лапай. Улан падае. Пераможны рык, разбег, скок. У апошні момант Янка выставіў шаблю перад сабой. Воўк захрыпеў і павіс на лязе.

Малады ўлан скінуў з сябе параненага ваўка, падняўся на ногі. Трэба дабіць! Ён выцягнуў шаблю з грудзей жывёлы. Белую пляму на падлозе ламала. Косці храбусцелі. Замест драпежніка ляжаў малады хлопец, з даўгімі вусамі і белым казачым чубам. З рота капала крыў.

– Давай, – прастагнаў ён.

Янка замахнуўся. Удар. Шабля ўваткнулася ў дрэва падлогі.

Нельга забіваць параненага. Нельга шкодзіць таму, хто прайграў. Тут недзе камора, што зачыняецца на замок… Янка ўзваліў хлопца на плячо.

11 верасня 1794 года

Дрэва спала. Не было ні птушыных спеваў, ні крыкаў ласёў ці дзікоў, ні квакання рапух. Нават бярозы, хвоі ды ліпы, што раслі побач, не шамацелі ад ветру. Наваколле маўчала.

Дзве чалавечыя постаці цягнулі нешта аб’ёмістае. Ноч добра хавала іх ад позірку чалавечага і нечалавечага. Яны самі дрэнна бачылі шлях паміж дрэваў і хмызоў, таму спрабавалі ісці як мага павольней і асцярожней. Мох дапамагаў ім, але там-сям адчувалася храбусценне сухіх галінак пад нагамі. Каля вялізнага дрэва, што больш нагадвала кучу смецця, яны спыніліся.

Першая постаць запытальна кіўнула галавой. Другая постаць паказала рукой у бок вялізнага карча. Праз дзясятак крокаў яны зайшлі ў багну. Ля вялізнага карэння, што тырчэла з-пад зямлі, паклалі бочку. Тая павольна пачала апускацца ў нетры. Першы прыхадзень асцярожна забіў кнот у шчыліну паміж дошкамі. Другі выцягнуў пістолю. Паклаў канец кнота на палічку і націснуў на курок.

Крэмень выбіў маленькі сноп іскраў з металу. Кнот загарэўся.

У слабым святле прыхадні ўбачылі чалавека ў зялёным мундзіры, што ляжаў на карэнні. Палова яго была пакрытая карой, быццам ён урос у дрэва. Вочы не міргалі. Ад іскраў ён заварушыўся, падаўся наперад і схапіў другую постаць за руку. Лісце дрэваў зашамацела.

– Убей меня… – прастагнаў чалавек.

Першы адмоўна закруціў галавою. Паспрабаваў дапамагчы, схапіў за плечы. Але другая постаць пагадліва кіўнула. Нож, што быў за поясам, бліснуў у цемры. Прыхадзень паднёс яго да шыі чалавека. Роўная чырвоная лінія.

З рота чалавека пацякла кроў. Ён заплюшчыў вочы і знясілена расціснуў рукі. Памёр.

Ад рэзкага гуку яны заціснулі вушы рукамі. Здаецца, тысячы галасоў крычалі. На розных мовах, па-чалавечы, паптушынаму, па-звярынаму. Галіны дрэва зарыпелі. Тысячы вачэй расплюшчыліся і глядзелі на дзве постаці ў багне. Кадук прачнуўся.

Днём Янка рыхтаваўся да вылазкі. Усё патрэбнае ён знайшоў у краме Сімагліцкага: порах, кнаты, некалькі пістоляў (на ўсялякі выпадак), цёмнае адзенне. Тут і сапраўды магчыма было знайсці ўсё – гандляр не хлусіў.

У дзверы пагрукалі. Янка асцярожна зірнуў праз адмысловую шчыліну ў іх. Ніхто не ведаў гэта месца, ніхто не мог яго знайсці… На вуліцы чакаў харунжы Сыракомля.

– Не перадумаў, Ліпініч? – з ходу спытаў харунжы.

– Адкуль… Як вы знайшлі гэтае месца? – недаверліва глядзеў на яго Янка.

– Ма-а-агія, – загадкава ўсміхнуўся харунжы. – Ты ходзіш да кляштара кожны дзень. Некалькі пытанняў мніхам – і я тут. Ну дык што?

– Не перадумаў, пане харунжы. Калі вы прыйшлі мяне вучыць розуму, дык дарэмна. Я пасля спаць не змагу…

– Дрэнна, што не слухаешся загадаў, – перабіў яго харунжы. – Зусім страціў дысцыпліну з гэтымі бадзяннямі. Раней і слова супраць не сказаў бы.

– Раней быў дурнем, пане харунжы. Самі казалі, – адрэзаў Янка.

– Ну і добра, што быў. Калі выходзім? Мы са шляхцічамі зрабілі маленькі вайсковы сеймік. Яны падыдуць праз гадзіну. Час ёсць?

Улан раніцой змог звязацца з панам ведзьмай. Той абяцаў глыбокі сон пачвары пасля заходу сонца. Заставалася толькі чакаць. Больш людзей – гэта добра. Не прыйдзецца цягнуць порах аднаму. Яшчэ патрэбна прымацаваць пярсцёнак на каменны стол, выставіць каардынаты, адчыніць дзверы…

– Дарэчы, Ліпініч, – харунжы з цікавасцю глядзеў на шэрагі добрых стрэльбаў. – Там ля дзвярэй пасвяцца конь ды дзік. Асядланыя. Твае?

Жаўнеры стаялі ля адчыненых дзвярэй крамы. У цемры амаль нічога не было відаць, толькі панурыя постаці дрэваў. Свечка гарэла ля ўвахода.

– Хутка яны?

– Павінны…

– Не падабаецца мне гэтае чараўніцтва, – перахрысціўся жаўнер.

– Цішэй!

Чатыры чалавекі глядзелі ў цемру. Шасцёра сядзелі са стрэльбамі ў глыбіні крамы. Усе чакалі.

Моцны крык ударыў па вушах. Задрыжалі вокны. Полымя свечкі замітусілася.

– Давай! – крыкнуў адзін з жаўнераў.

Яны адбеглі назад. Ля дзвярэй стаяла цяжкая чыгунная гармата. Здаецца, апошні раз яе выкарыстоўвалі гадоў сто назад, але іншай не знайшлі. Жаўнеры схапілі клакі, порах, ядры ды прабойнік. Даўгі прут з кнотам на канцы паднеслі да свечкі. Затлеў.

Жаўнер нахіліў кнотавы пальнік да пораху.

Выбух асвяціў дрэвы і хмызы навокал. Ён грамыхнуў недалёка, кроках у пяцідзесяці. Усе вочы вялізнага дрэва заплюшчыліся ад яркага выбліску. Свіст. Ядро праляцела скрозь галіны, і процьма абломкаў паляцела ўніз. Дрэва заварушылася.

– Хто? – шамацела лісце.

Сыракомля схапіў Янку за плячо і пацягнуў з дрыгвы, пакуль пад нагамі не адчулася цвёрдая глеба. Далей – бегчы з усіх ног да дзвярэй. Кнот яшчэ гарэў.

Дрэва выпусціла свае даўгія галіны. Яны раслі з непамернай хуткасцю, цягнуліся да людзей, што пасмелі парушыць спакой Старога Кадука. Янка выхапіў шаблю. Удар – і галіна адлятае ўбок. Другая цягнецца да нагі, хапае за шчыкалатку. Некалькі рэзкіх удараў – і можна бегчы. Дваццаць крокаў.

– На зямлю! – чуваць з боку адчыненых дзвярэй.

Янка з харунжым падаюць. Выбух. Каменнае ядро ляціць на сустрэчу з дрэвам. Галіны цягнуцца, спрабуюць схапіць, але марна. Трэскі адлятаюць у розныя бакі. Ядро далятае да ствала. Глухі ўдар. Дрэва аказалася мацнейшым.

Яны падымаюцца на ногі і бягуць далей. Дзесяць крокаў. Пяць. Дзверы. Янка і Сыракомля ўскочылі ў краму. Жаўнеры перазараджалі гармату.

– Чаму ён не выбухае? – крыкнуў харунжы.

– Не ведаю! Я падпаліў! – Янка схапіў стрэльбу.

Галіны ўварваліся ў краму. Яны схапілі чалавека, што забіваў клак у гармату, і пацягнулі на двор. Жаўнеры пачалі паліць са стрэльбаў. Галіна надламалася.

Моцны выбух збіў людзей з ног. Трэскі ад каранёў і галін, кавалкі поўсці ды мяса паляцелі ў бакі. З абламаных частак дрэва цякла цёмная, амаль чорная кроў. Полымя ахапіла драўляную пачвару, якую баялася ўсё наваколле. Кнот дагарэў.

– Камень! – закрычала дрэва тысячай галасоў.

Полымя ахапіла абламаныя кавалкі, і жаўнеры ўбачылі процьму кошыкаў з людзьмі, якія звісалі яблыкамі. Дрэва затрэсла галінамі, раскідваючы сваіх палонных. Карані заварушыліся. Вялізнае воблака агню рушыла да крамы, а палаючыя галіны ўварваліся ўнутр. Жаўнеры секлі іх шаблямі, але на месца адной прыходзіла дзве новыя. Моцныя галіны раскідвалі жаўнераў па пакоі, як кацянят. Янка пераляцеў цераз прылавак і моцна ўдарыўся патыліцай. У вачах пацямнела.

Дрэва заняло ўсю прастору дзвярэй. Крама захісталася.

Галіны шукалі. Яны білі ў дзверы, ламалі палічкі, раскідвалі тавар, падпальвалі кнігі. Раптам накіраваліся ў адзін бок. Знайшлі.

Крама зарыпела, як стары воз на разбітым гасцінцы. Імгненне – і моцны штуршок раскідаў рэчы з палічак. Галіны сыходзілі. Яны неслі з сабою маленькі драўляны пярсцёнак з каменьчыкам. Полымя перафарбоўвалася з чырвона-жоўтага ў чароўна-блакітнае.

З-за адной з выбітых дзвярэй пачуўся вой. «Яшчэ гэтага не хапала», – падумаў Янка. Вялізны белы воўк выбег у галоўны пакой. Адзін з жаўнераў кінуўся на яго, але драпежнік проста скочыў і ўкусіў чалавека за горла. Белая поўсць заляпалася чырвоным.

Воўк кінуўся за галінамі. Гэта – не для іх. Яны скралі яго рэч. Яны адкажуць! Моцныя кіпцюры ўпіліся ў дрэва. Галіны спрачаліся, трэслі, спрабавалі скінуць упартага драпежніка.

Янка падняўся на ногі. Трэба было нешта рабіць. Калі запісы гандляра (ці хто ён там насамрэч) Сімагліцкага не лгуць, нельга аддаць пярсцёнак. У краме пачынаўся пажар, гарэлі некалькі палічак, чарнела столь. Яшчэ трошкі – і агонь дойдзе да пораху.

Янка дастаў пістолю, што рэзка пякла бок.

– Ну што? – уставіўся на зброю ўлан.

«Каменьчыкам у дрэва. Я здолею!» – было выгравіравана на ствале. Першы раз надпіс быў на звычайнай, знаёмай з дзяцінства мове. Каменьчыкам… Янка кінуў позірк на галіны, што скралі пярсцёнак. Яны мітусіліся, білі белага ваўка аб дрэвы. Як да іх дабрацца?

– Ціма! – паклікаў Янка.

З боку бібліятэкі асцярожна выбег дзік. Ён пытальна паглядзеў на ўлана.

– Трэба ратаваць, – Янка кіўнуў у бок палаючага дрэва.

Дзік панура ўздыхнуў і павярнуўся бокам. Янка ўзрадаваўся, што не рассядлаў яго днём. Уставіў нагу ў стрэмя. Канешне, пан ведзьма казаў, што нельга ездзіць на неаб’езджаным дзіку, але што зробіш…

– Ну, наперад! – улан ударыў пяткамі дзіка ў бакі.

І дзік панёс. З прыткасцю леапарда і хуткасцю ястраба ён вылецеў з крамы і ў некалькі скокаў апынуўся ля палаючых каранёў. Капыты зацокалі па дрэве. Янка толькі і паспяваў, што адбівацца ад галін, якія лезлі да яго. Дзік жа з лёгкасцю пераскокваў цераз перашкоды, прабіваў ікламі сабе шлях. Агонь падпякаў, падпальваў поўсць, сляпіў. Але Ціма рушыў наперад, лёгка пераскокваючы з галіны на галіну.

Янка ўбачыў фіялетавае полымя на канцы спляцення галін. Яно павольна расцякалася. Сумневу не было – пярсцёнак наперадзе. Улан нацэліўся шабляй. Гэта проста, як на трэніроўцы збіць капусту, насаджаную на даўгую палку. Тое, што ён мог зрабіць з заплюшчанымі вачамі, тое, чым ён займаўся з самага дзяцінства. Некалькі крокаў. Удар. Дзік саскочыў з дрэва, перавярнуўся ў паветры і прызямліўся на чатыры капыты.

Кудысьці знік белы воўк, але ўлану было не да гэтага. Полымя вярталася да свайго звычайнага колеру, чырванела. Языкі агню прымушалі дрэва крычаць. Ціма задзёр лыч. Янка працягнуў руку да ікла дзіка, на якім паміраў невялікі фіялетавы агеньчык. Далонь схапіла халодны драўляны пярсцёнак.

Як дастаць каменьчык? Няма часу! Пярсцёнак адправіўся ў дула пістолі. Узвесці курок, пацэліць. Галава яшчэ не адышла ад моцнага ўдару. Зламаныя рэбры балелі. Перад вачыма ўсё расплывалася. Рука захісталася. Ён кінуў на зямлю шаблю, схапіўся другой рукой за дзяржальню.

– Ну давай, здолей, – працадзіў скрозь зубы Янка. Стрэл. З дула пістолі вылецелі куля і пярсцёнак.

Свінцовы шарык прабіў галіну, трапіў у ствол і расплюшчыўся, як буяк аб валун. Драўляны пярсцёнак у палёце закруціўся, засвісцеў і ўпаў. Далей паляцеў толькі заімшэлы каменьчык. Ён напаткаў ствол.

Гучны ўдар. Маленькі каменьчык прабіў моцны ствол дрэва, затрымаўся ўнутры. Святло, ярчэйшае за палаючае наваколле, вырвалася з дзіркі ад яго. Адзін прамень. Два.

Тры. На ствале з’яўляліся яркія трэшчыны.

– Ты… не павінен жыць… стары сябра… – прастагнала дрэва тысячай галасоў.

Галіны зарыпелі. Падалі палаючыя кавалкі. Пахла смаленай скурай, поўсцю ды гарачым каменнем. Дрэва надламалася і павалілася.

12 верасня 1794 года

– Хай паны зойдуць у краму… Зачыніце… дзверы… – Янцэк Сімагліцкі абапіраўся на зламаную галіну.

– Але там агонь! – спужаўся Янка.

– Хай паны не хвалююцца… Нас не зачэпіць…

Гандляр дрэнна стаяў на нагах. Праз усё цела тырчэлі кавалкі галін: у левай руцэ, сцягне, плячах. Быццам дзясятак лучнікаў абстралялі яго. Янка падхапіў Сімагліцкага пад руку.

Кадук памёр. Застаўся толькі вялізны, у рост чалавека, пень. Палонныя паляцелі ў багну разам з пачварай, што трымала іх, і полымя спрачалася з тванню, сушыла яе і памірала. Уланы кінуліся ратаваць сваіх. Яны секлі вялізныя кошыкі, у якіх сядзелі людзі, ламалі галіны, стаялі па пояс у дрыгве, мерзлі, але не кідалі справы. Пальцы дубелі восеньскай ноччу. Шаблі дрэнна працуюць па дрэве, але выбару не было – крама, дзе ляжалі падрыхтаваныя сякеры, палала.

Уланы з палка Кёнінга ў блакітным; некалькі сялянаў; расейцы, што былі апранутыя ў цёмна-зялёныя мундзіры.

Параненыя, абпаленыя. Некаторых прыйшлося натуральна высякаць, бо часткі цела іх трывала ўраслі ў дрэва. Пад карою была толькі драўніна. Цёмная, цвёрдая, каменная. Людзі гублялі рукі, ногі, пальцы. Кагосьці выратаваць не атрымалася…

Янка глядзеў на памаранчовую пляму з чырвоным кавалачкам абпаленай тканіны. Ядро з гарматы зрабіла справу.

Янцэка Сімагліцкага выцягнуў харунжы Сыракомля амаль апошнім. Ён прыняў гандляра за звычайнага селяніна.

– Хутчэй! – паспрабаваў крыкнуць гандляр.

Уланы падхапілі сваіх. Добра калі палова магла стаяць на нагах. Дрэва знікла ў балоце, што так доўга трывала яго.

Ля дзвярэй Янцэк спыніўся. Ён адкінуў галіну, на якую абапіраўся, распрастаў плечы і ўдыхнуў гарачы пыл агню. Полымя, што вырывалася з адчыненых дзвярэй, чакала. Жывая смерць. Ён пераступіў парог. І полымя адступіла.

– Панове, бліжэй да мяне.

Жаўнеры згрудзіліся ля гандляра. Сорак восем вакол аднаго. Янцэк крочыў роўна і цвёрда, нягледзячы на галіны, што тырчалі з яго цела, не заўважаючы стомленасці, мінаючы едкі дым. Ён атрымліваў асалоду ад полымя.

Цераз некалькі дзвярэй і паваротаў яны ўвайшлі ў каменны пакой. Полымя не ішло сюды – няма чым сілкавацца. Янка пазнаў месца – менавіта тут ён прымацоўваў пярсцёнак, тут перабудоўваў выхад.

– Пістоля, – працягнуў руку да Янкі гандляр.

Янка выцягнуў зброю з-за пояса.

– Даўно я там не быў… Баі, – загадаў Янцэк.

На ствале пістолі з’явіліся лічбы. Сімагліцкі пракруціў некалькі каменных дыскаў і націснуў на падважнік. Крама зарыпела. Нягледзячы на полымя, што недаверліва мітусілася з боку ў бок, стала прахалодна.

– Хай панове набяруць… Удыхніце больш паветра! Трымайцеся.

І Янцэк націснуў другі падважнік. Дзверы адчыніліся. Вялікі паток салёнай вады рынуўся ў краму, змятаючы ўсё на сваім шляху. Полымя шыпела, дыміла, спрачалася, але нічога не магло супрацьпаставіць моцы мора. Гаслі палічкі, макрэлі кнігі, псаваўся порах. Жаўнераў прыбіла да сценак каменнага пакоя. Вада калола вочы, паветра ў грудзях не хапала.

Янцэк падняў другі рычаг, і шум мора, плёскат рыбы ды гул зніклі. Каменныя дыскі. Лічбы наўгад. Першы рычаг. Другі.

Вада хлынула назад. За ёй цягнуліся людзі, зброя, тканіны, паламаная мэбля – усё, што было ў краме. Янцэк моцна трымаўся за рычаг. Полымя і вада сышлі. Крама выратаваная.

– Куды вас закінуць?

Гандляр цяжка дыхаў. Разам з полымем сышла моц, вярнуліся стомленасць, боль ды голад. Тыдзень у палоне не праходзіць проста, нават для Янцэка Сімагліцкага.

– Не ведаю. Нашы сышлі ў бок Ружан, але зараз яны могуць быць дзе заўгодна, – разгубіўся Янка.

Янцэк прыўзняўся і зазірнуў у пакой з ліхтарамі.

Некаторыя былі разбітыя, другія набралі вады. Пад змакрэлай паперай з надпісам Kobryn нясмела зіхацеў агеньчык.

– Бярыце з крамы, што панам патрэбна.

– А грошы? – здзівіўся Янка.

– А грошы ў жалезным куфры. Але Янцэк спадзяецца на сумленнасць панства. Я дакіну вас, але мне патрэбная твая пістоля.

Сілаў не хапала на ветлівасць. Янцэк узяў зброю і з цяжкасцю падышоў да каменных дыскаў. Яшчэ некалькі рухаў, яшчэ адны дзверы. Ён здолее. Яму хопіць моцы.

– Беражы яе, – сказаў гандляр дрыжачым голасам. – Калі яна пажадае сысці, згубіцца недзе – не шукай… Мне не шмат часу засталося, таму…

– Я думаў пакінуць пістолю вам, пане Сімагліцкі, – перабіў яго Янка. – Не хвалюйцеся. У нашым палку ёсць добры фельчар. Хутка вас падлечыць. Зажыве ўсё, як на сабаку.

– Дзякуй пану… Дзякуй табе, Ліпініч. Хай усе былыя і будучыя багі ахоўваюць увесь ваш род, – Янцэк глядзеў на пістолю. – Што скажаш, стары сябра?

Пістолі не было. У руках гандляр трымаў вялізную адчыненую кнігу ў старой пацёртай вокладцы. На старонцы з’явілася: «Кобрын – мястэчка на поўдні Вялікага Княства…»

13 верасня 1794 года

– Пане генерал, вам паведамленне ад палкоўніка Рушчыца.

Паштавы выцягнуў генерала Серакоўскага з рады. У вялікім пакоі сядзелі афіцэры: палкоўнікі, ротмістры, харунжыя. Дывізія чакала загаду выступаць. У Тэрэспалі было добра – ежа, адпачынак, кватэры, і сыходзіць не хацелі, але з кожным днём далятала больш і больш інфармацыі пра расейцаў. Сумневу не было – супраць Серакоўскага выступіў сам Сувораў, забойца Барскай канфедэрацыі. Біцца з разумным і вопытным супраціўнікам – гонар. Але за спінаю Варшава. За спінаю Гародня. Афіцэры планавалі абарону Бярэсця, калі варожыя войскі падыдуць надта блізка. Нікому не хацелася паміраць.

– Пакладзі. Потым прачытаем, – генерал Серакоўскі паказаў на стол.

– Палкоўнік сказаў, што гэта тэрмінова, пане генерал, – паштавы паклаў ліст.

Серакоўскі ўздыхнуў і зламаў пячатку. Некалькі хвілін маўчання не заўсёды ідзе на карысць рады – людзі могуць страціць імпэт, кінуць разважаць. Але могуць і супакоіцца, перастаць спрачацца, і справа пойдзе прасцей. Генерал хутка дачытаў ліст.

– Станіслаў, – звярнуўся ён да Кёнінга. – Адпраў харугву ўланаў у бок Кобрына. І хай возьмуць больш коней. Шостая харугва знайшлася і ідзе сюды.

Кёнінг асабіста ўзначальваў першую харугву. Побач з палкоўнікам ехаў пан Волян, якому не вельмі звыкла вандраваць конна. За ўланамі цягнуўся даўгі шэраг вольных коней. Згубіць шэсцьдзясят жаўнераў, поўную ўкамплектаваную харугву, а потым знайсці – гэта проста цуд у вайсковы час. Больш як паўсотня чалавек. Уланы ехалі з радасцю.

Пад Вялікімі Косічамі, у дзвюх гадзінах ад Бярэсця, уланы напаткалі першы воз. Лейцы трымаў няголены чалавек з заматанай галавой. Блакітны мундзір брудны і парваны. Пабачыўшы палкоўніка, чалавек рэзка пацягнуў на сябе лейцы і саскочыў на зямлю. З воза пачуўся стогн.

– Пане палкоўнік, шостая харугва скончыла рэкагнасцыроўку ля Дзядоў і вяртаецца ў склад дывізіі.

Чалавек стаяў па-вайсковаму роўна. Палкоўнік Кёнінг прыгледзеўся. Нешта знаёмае было ў гэтым чалавеку.

– Сыракомля, ты?

Кёнінг саскочыў з каня і кінуўся абдымаць харунжага. Сыракомля не чакаў такой чуласці ад камандзіра і разгубіўся. Жаўнеры абступілі воз. Яны чакалі ўбачыць там сваіх паплечнікаў, братоў па зброі, якія будуць трымаць шаблю побач, дзеля якіх узялі столькі лішніх коней. Але цэлых людзей там не было. Хтосьці страціў рукі ці ногі, у кагосьці не хапала вушэй, носа, вачэй ці вуснаў, перацягнуты жывот чырвона-белай тканінай. Ніхто з іх больш не зможа сесці на каня.

– Як вы? – Кёнінг не мог паверыць. – Адкуль вы? Як выбраліся?

– Не паверыце, пане палкоўнік, калі распавядзём… Біліся з маскалямі, потым нас памітусіла трохі. Калі б не Ліпініч, і не вярнуліся б.

– Дзе ён? – падскочыў пан Волян.

– Вядзе наступны воз. Мы вырашылі, што наперадзе паеду я з цяжкімі параненымі. Калі што – і так не ваяры больш. Трапіць на ворага будзе не так крыўдна. З Ліпінічам астатнія.

Але пан Волян не чуў харунжага. Ён прышпорыў каня і імкнуўся наперад, каб убачыць сваяка, якога паспеў аплакаць.

Палкоўнік зазірнуў у воз. Вочы не жадалі бачыць гэтага.

– Колькі?

– Дваццаць сем здольных трымаць шаблю. Восем уланаў патрабуюць лекавання. Дзевяць цяжка параненыя – не вернуцца ў шэрагі. Яшчэ пяць памерлых у апошнім возе. Астатніх забраць не атрымалася…

14 верасня 1794 года

Воўк блукаў па балотах. Белая поўсць пацямнела ад бруду і багны, вочы з кожнай гадзінай гарэлі больш цьмяна. Сіняе полымя сыходзіла.

У гэтай дрыгве вельмі лёгка згубіцца. Нельга сачыць за напрамкам. Няма прыкметаў. Усе дрэвы падобныя адно да аднаго, а светлыя люстэркі багны збіваюць са шляху кожны раз. Родны лес значна прасцейшы, больш зразумелы за гэты лабірынт сцежак і купін. Ты можаш бегчы прама, мінаючы хмызы і яміны, гнаць дзіка некалькі гадзін. А тут… Кадук закінуў ваўка далёка. Рэбры балелі пасля ўдару аб зямлю, а лапа настойліва ныла.

За наступным хмызом воўк убачыў паляну. Частка дрэваў была абпаленая. У цэнтры празрыстай твані стаяў вялізны пень. Каб абняць яго, спатрэбіцца не менш за дваццаць чалавек. Дрэва, якое тут стаяла, надламалася няроўна, пакінуўшы кавалак ствала, і пень нагадваў крэсла ці трон.

Воўк ішоў да рэшткаў дрэва. Яно клікала. З кожным крокам вочы палалі мацней і мацней, поўсць блішчэла, адлузгвала застылы бруд. Воўк ператвараўся ў чалавека. Ногі ў чорных ботах ступалі па змярцвелых карчах. Рукі схапіліся за былыя галіны. Ён падымаўся.

Пень быў вялікі, з чалавечы рост, і вельмі цвёрды. Каменны. Чалавек забраўся на яго і сеў. Вочы палалі блакітным полымем, шнар на левым брыве пульсаваў, наліўся чырвоным.

З твані паднялася маладая дзяўчына. Зялёна-блакітныя валасы віліся, перапляталіся, вабілі. Навакольныя дрэвы шамацелі лісцем. Ветру не было. Дзяўчына трымала драўляны пярсцёнак з камяком моху замест каштоўнага каменя.

Чалавек працягнуў руку да пярсцёнка. Цяпер гэта яго лес, гэта яго балота, яго лёс. Ён – перамог.

Янцэк Сімагліцкі, лепшы гандляр у сусвеце, падмятаў краму. Спусташэнне вялікае. Згарэла палова бібліятэкі, амаль усе тканіны і драўляныя вырабы, папяровыя грошы ды вэксалі. Мэбля сапсаваная поўнасцю. Добра, што полымя не дайшло да складу пораху. Каб закрыць страты, патрабуецца не адзін год. Калі пачаць зараз, калі закупіць нечага таннага, але патрэбнага ўсім…

Рэзкі боль у баку скруціў гандляра. Новая льняная кашуля пайшла чырвонымі плямамі. Здаецца, ён выцягнуў усе кавалкі дрэва з цела, прыпёк раны, але тыя не зажывалі. Цела не жадала лячыць сябе. Гандляр сеў ля сцяны.

– Нічога, Янцэк, прарвёмся. Як сказаў той улан, зажыве, як на сабаку? Пройдзе… Паглядзі на сябе, небарака. Ківаешся тут, як слімак. Раздаў свае рэчы, быццам мецэнат які. Ты гандляр, а не мніх-францішканец! Хай ахоўваюць багі… Нічога…

Бок балеў мацней. Янцэк сплюнуў кроў на пачарнеўшую ад агню падлогу. Паспрабаваў падняцца. Нагу скруціла балючая сутарга, і гандляр упаў.

– Нічога, зажыве… Як на сабаку…

Яркае святло заліло пакой. Крама перабудоўвалася.

Пачарнелае дрэва аднаўлялася, палічкі вярталіся на сваё месца, кнігі адрошчвалі спаленыя старонкі. Тавары знікалі і з’яўляліся. Лямпы збіралі разбітае шкло, зацягвалі кнаты і напаўнялі сябе палівам. Вокны адчыніліся. Свежае паветра выганяла пах паленых скуры, паперы і тканіны.

На падлозе ляжала такса ў белай, з плямамі крыві, кашулі. Пачынаўся новы дзень. Новае жыццё.

15 верасня 1794 года

Жаўнеры прадзіраліся скрозь балоты. Вузкая дарога дазваляла ехаць верхам толькі па аднаму, а цягнуць гарматы даводзілася на плячах. З бакоў – балота, што чакае неасцярожнага вандроўніка.

Яны выбралі гэты шлях свядома – вораг не чакае нападу з захаду. Дваранскі палкоўнік наўрад ці выставіў ахову з усіх бакоў лагера, а паўднёвы атрад разбіты яшчэ ўчора. Сямнаццаць соцень вершнікаў расцягнуліся на некалькі вёрст. Восеньскія дажджы размылі дарогі. Коні траплялі капытамі ў топкую глебу, а жаўнеры спешваліся і выцягвалі іх. Ноч усё ўскладняла.

Перад Патрыкамі жаўнеры, што ішлі наперадзе, спыніліся. Дарога пашырылася разам са сканчэннем лесу. Яны строіліся ў баявы шэраг. Сонца толькі абвяшчала пра сябе тонкай чырвонай рыскай на ўсходзе.

Прагучала сурма, і казакі кінуліся ў бойку. Больш за тысячу чалавек запаланілі маленькую вёску. Негустыя вартавыя, што стаялі на захадзе, паспелі зрабіць толькі адзін стрэл. Адзін раз націснуць на курок. І замоўкнуць назаўжды.

Казакі кінуліся ў мястэчка.

Уланы ехалі наперадзе. Палкоўніку Кёнінгу аддалі пад кіраўніцтва некалькі дадатковых палкоў кавалерыі, каб змайстраваць добры авангард – пярэднюю варту.

Учора прыйшоў загад выходзіць на расейцаў. Станіслаў Макраноўскі, камандуючы літоўскімі войскамі, з’ехаў у Гародню. Туды таксама загадвалі адыходзіць і дывізіі, калі непрыяцель апынецца значна мацнейшым. Серакоўскі баяўся пакідаць Бярэсце без аховы, таму найменш карысныя і падрыхтаваныя часткі засталіся ў мястэчку. Чатыры тысячы чалавек выйшлі. На жаль, камандуючы забраў дзве літоўскія гарматы і стральцоў на чале з панам Волянам – Гародні больш патрэбныя пехацінцы.

Янка трымаўся бліжэй да першых шэрагаў. Ён не сядзеў на кані больш за некалькі тыдняў, і зараз яго цягнула на волю, наперад. Немагчыма крочыць разам з усімі, роўна, панура і моташна. Базыль імкнуўся не адставаць.

– Колькі я быў там? – нарэшце адважыўся спытаць Базыль.

– Два тыдні, – Янка адвёў вочы.

Яны не размаўлялі пра палон. Яны маўчалі пра Кадука. Яны не згадвалі тых, каго не атрымалася выцягнуць.

– Ты памятаеш нешта з таго, што там адбывалася?

– Не, Янка. Мяне схапіла галіна. Нешта вострае прабіла руку, – Базыль прыпадняў левую манжэту новага мундзіра. – А потым – цемра. Ведаеш, мне не хацелася есці ці піць. Мне не сніліся сны. Я не бачыў нічога. І раптам – полымя. Боль па ўсім целе. І ты з шабляй… І самае галоўнае… Я спужаўся. Ты быў варожы. Падавалася: яшчэ хвіліна – і ты заб’еш мяне. Нават калі ты працягнуў руку, я бачыў толькі смерць і пагрозу. Ты не крыўдуй, сябра. Калі вы выцягнулі мяне, калі адсеклі гэтыя галіны, усё змянілася…

Янка маўчаў. Сонца вісела высока і надта моцна пякло для восеньскага дня.

– Ну, што ты думаеш? – перарваў цоканне капыт Базыль.

– Памятаеш, у калегіуме, калі мы біліся на дубінках? Калі апыналіся па розныя бакі? Мы ніколі не білі з поўнай сілай. Ніколі не цэлілі ў цела, толькі ў зброю. Паміж намі быў хутчэй занятак па фехтаванні, а не бойка. А вось калі мы былі на адным баку… Гэта, мяркую, усё дрэва. Яно захапіла цябе, пранікла ў галаву… Я жадаў пашкодзіць табе толькі адзін раз у жыцці, і не шкадую пра гэта. Бо праз той двубой мы і пазнаёміліся. Але больш гэта не паўторыцца…

– А я заўсёды думаў, што паддаюся табе, каб ты не крыўдаваў з-за паразы, – усміхнуўся Базыль.

– Вось і паглядзім на прывале, хто каму паддаецца, – прыняў гульню Янка.

Пад вечар дывізія спынілася ля Булькава. Недалёка ад яго, пад Шчэбрынам, іх напаткаў Рушчыц з рэшткамі атрада. Ад трох сотняў кобрынскіх вершнікаў, што стаялі ў родным мястэчку, засталося не больш за семдзесят чалавек. Генерал Серакоўскі лаяўся, абяцаў перадаць палкоўніка пад суд, бо аддаў загад сыходзіць яшчэ ўчора. Жаданне пабыць дома больш часу каштавала жаўнерам жыцця, а войску – няпоўных трох эскадронаў. Расейцы наступалі.

16 верасня 434 года

– Я не забіраю больш, чым могуць аддаць!

Вялізны чорны Воўк стаяў перад горкай вуглёў і залы. Дрэва шамацела.

– Нам не патрэбны камень! Мы сыходзім, саступаем месца новаму. Хутка людзі кінуць пакланяцца нам, прыносіць жывёл, каштоўны метал і сябе.

На дрэва сеў верабей. Ён не баяўся ваўка, што глядзеў палаючымі чырвонымі вачыма.

– Не! Ты не бачыш наступнага, не бачыш мажлівасці. Ён – выратаванне для нас. Ён прывядзе чалавекаў назад, але не зараз. Пройдуць сотні год перад гэтым!

Верабей дзеўбануў лісце. Галіна, што была пад ім, заварушылася, лісце схапіла птушку за ногі і моцна трымала.

– Што ты робіш? Нельга! Хопіць ахвяраванняў, хопіць крыві. Нам гэта не трэба!

Птушыныя лапы ўрасталі ў дрэва, пер’е зелянела, пераўтваралася ў лісце. Галіна прапарола птушку наскрозь. Па патрэсканай кары пацякла чырвоная кроў. Дрэва шамацела.

– Гэта няправільна!

Галава вераб’я павярнулася да ваўка. Шкляныя вочы нерухома глядзелі на драпежніка. З дзюбы данесліся рыпучыя гукі.

– Я не веру табе! Ён не мог гэта зрабіць!

Вочы ваўка запалалі ярчэй. Ён кінуўся ў лес. Хутчэй бегчы, спяшацца. Можа, ён выратуе каго, выцягне… Дрэва вялікае, яго карані трымаюцца глыбока ў глебе. Яно ведае шмат. Яно не можа памыляцца… Але надзея ёсць.

Жрэц назіраў за палаючай хатай. Па вачах цяклі слёзы. Воўк падскочыў да яго, схапіў за грудзі. Іклы гатовыя перакусіць тонкую чалавечую шыю.

– Што ты зрабіў, жрэц? Навошта?

– Яна не чалавек… Яна… Жонка хацела толькі дабра. Дапамагчы. А яна… Ты забраў у мяне ўсё!

Воўк загырчаў, і дрэвы навокал сціхлі ад жаху. Яна была яго, не чалавечая. Ён тут гаспадар! Воўк адкінуў жраца ад сябе, і той, праляцеўшы з добрых сто крокаў, ударыўся аб зямлю. Шыя храбуснула.

Воўк кінуўся ў палаючую хату. Агонь – не яго стыхія. Ён можа карыстацца языкамі полымя, сябраваць з вогнішчам, але ён не атрымлівае асалоды, не цягне сілы і моц з гарачай напасці.

Хата руйнавалася. Языкі полымя аблізвалі поўсць. Пахла непрыемна. Воўк знайшоў калыску. Маленькі белы шчанюк глядзеў неразумеючымі вачыма. Ён яшчэ не ведаў, што здарылася, які жорсткі і несправядлівы сусвет. Ён не спазнаў гора. Пакуль гэта проста маленькае дзіця. Столь у пакоі затраскатала, і адна з двух бэлек зламалася і абвалілася.

Воўк схапіў калыску і кінуў яе ў акно. Гэта – будучыня. Яе варта ратаваць… А чорны воўк аджыў свой век. Вогнішча заўсёды магчыма выкарыстаць, нават перад смерцю. Магчыма перавярнуцца, магчыма стаць іншым. Апошняя спроба. Ён страціць моц, ён страціць аблічча, ён знікне.

Воўк апусціўся на калені ля мёртвай дзяўчыны са срэбнымі валасамі і глыбока ўдыхнуў чырвоныя языкі полымя. Камень, дарма ён аддаў камень.

– З глебы я прыйшоў, у глебу я і вярнуся. Сілай ветру, зямлі ды агню…

З гулкім храбусценнем зламалася другая бэлька. Столь упала.

Агонь. Ён цягне да сябе ўночы людзей, што хочуць сагрэцца. Ён праганяе дзікіх жывёл, што баяцца незразумелага. Ён выклікае таямнічых істот.

Вогненная калясніца спусцілася да папялішча хаты жраца. Коні з палаючымі капытамі выстуквалі іскры, фыркалі і кусалі адзін аднаго за грыву. На зямлю сышоў не чалавек. Моцнае цела, вялікі рост, адзенне з футра, золата ды срэбра, галава сабакі замест чалавечай.

Ён падышоў да вугалёў. Сярод попелу ды недагарэлага дрэва ляжаў вялізны валун. Патрэсканы, пачарнелы, нечым падобны да ваўка, што згарнуўся ў клубок.

– Хм, пярэварацень. Здаецца, хут… Цікавы асобнік…

17 верасня 1794 года

А восьмай у кармеліцкім кляштары, што стаяў у Крупчыцах, забілі ў званы.

Гарматы стралялі па Трасцяніцы. Невялічкая рака, прыток Мухаўца, не была значнай перашкодай для войскаў, але дажджы, што лілі апошнія некалькі дзён, ператварылі берагі ў сапраўднае балота. Пераяслаўскі егерскі полк засеў. Коні правальваліся ў багну, цяжка варушылі нагамі, скідвалі вершнікаў. Польская артылерыя працавала добра – карцеч наскрозь прашывала ворагаў.

Месца пад Крупчыцамі аказалася даволі ўдалым для польска-літоўскай дывізіі: высокія пагоркі; рэчка, што ўтварала прыродны бастыён; вялікі забалочаны луг, які сяляне не карысталі; лясы. Дадаткова генерал Серакоўскі загадаў насыпаць высокія шанцы. Найбольш небяспечна было на левым флангу – цераз раку знаходзілася вёска Хадосы, з якой зручна атакаваць. Больш артылерыі злева. Больш пяхоты.

Войскі чакалі другі дзень. Патрулі прыводзілі палонных расейцаў. Янка быў у двух раз’ездах і сутыкнуўся з невялікім атрадам ворага, чалавек у дваццаць. Апошні палонны, якога прывёў малады ўлан у лагер, апынуўся амаль з мясцовых. Спадар з Полацка, якога забралі ў рэкруты шмат гадоў таму.

Ён страціў сваю мову, страціў Айчыну і родных. Цяпер ён быў простым расейскім жаўнерам, што прыйшоў са зброяй.

Колькасць ворага, імёны кіраўнікоў, склад палкоў – у палонных магчыма даведацца шмат аб чым. Калі добра спытаць. І яны распытвалі.

Чатыры тысячы жаўнераў чакалі.

Уланы стаялі ў вёсцы разам з некалькімі палкамі вершнікаў. Палкоўніку Станіславу Кёнінгу даручылі кіраваць рэзервам.

– Як настрой, пане харунжы?

– Кінь, Базыль. Які я харунжы пры харугве ў дваццаць сем чалавек? Тым больш, што траціна ледзьве з коней не валяцца.

Сябры глядзелі на поўнач, дзе гарматы білі кананаду смерці.

– Пан Сыракомля, здаецца, дужа задаволены новай пасадай. Паручнік, – усміхнуўся Базыль. – Чаму табе гэта не падабаецца?

– Лепш абралі б каго больш вопытнага. Усе палеглі… Ноччу мне снілася пушча. Зялёныя дрэвы, птушкі, звяры. Чапля… Памятаеш, як мы пыталіся ў Божай Маці Чанстахоўскай бласлаўлення? Прасілі дапамагчы вярнуцца. Як потым, праз некалькі дзён, смажылі глушцоў у… як яго… Шарашова, здаецца. Нас было пяцёра ля вогнішча на дзвюх тлустых птушак. Лешка Збрую загрызлі ваўкі. Мілаша Чашніка пасеклі маскалі пад Слонімам. Анджэй Свенчыц загінуў у балотах пад Бярозай разам з… Я думаю – хто наступны? Засталіся мы з табой, як тыя глушакі. Каго з’ядуць першым? Падымацца па службе з-за смерці іншых…

– Заўсёды нехта памірае, сябра.

– Так.

Раніцой, калі сонца толькі афарбавала хмары чырвоным, Янка накіраваўся ў касцёл. Ля святога распяцця ён паставіў пакамечаную свечку, што набыў даўно, больш за месяц таму. Улан не ведаў, жывы ці не воўк, для якога яна прызначалася. Меркаваў – крыўдаваць не будзе. Свечка гарэла. За Кадука, за ваўкоў; за расейцаў, палякаў ды літвінаў; за сялян, жаўнераў, мяшчан; за Папаю, Лешка, Мілаша, Анджэя. За ўсіх, хто памёр на вачах маладога ўлана.

З левага боку з’яўляліся войскі. Лес добра хаваў іх надыход, таму для Серакоўскага гэта стала нечаканасцю. Трэба перабудоўваць строй, іначай вораг ударыць з тылу. Рэзерв кінулі ў бойку.

Уланы сталі шэрагам на беразе Трасцяніцы. Падкацілі гарматы. Карабіны і карцеч выбівалі людзей на супрацьлеглым баку, як каса кладзе траву. На корм вялікай карове смерці. Дарма харунжы Волян казаў, што зніклі якасныя расейскія жаўнеры – грэнадзёры разбуралі хаты сялян, секлі дрэвы ды хмызы, масцілі шлях па дрыгве. Яны амаль не заўважалі куляў, на месца забітага адразу ж станавіўся новы, свежы жаўнер. Бярвенне і дошкі цяклі да няўстойлівай глебы.

А трэцяй дня грэнадзёрскі полк перайшоў раку. Уланаў кінулі ў бой.

Пятая і шостая харугвы ішлі ў апошнім эскадроне, калі астатнія дзве моцна завязлі ў херсонскіх грэнадзёрах. Янка ўскочыў у зламаны расейскі шэраг з шабляй. Расейцы спрабавалі адбівацца, самкнуць шэрагі, адстрэльвацца, але польскія жаўнеры не давалі гэтага зрабіць.

З боку расейцаў кацілі лёгкую гармату. На сярэдзіне пераправы жаўнеры спыніліся. Кнот, пальнік, цэліцца няма карысці. Выбух. Каменнае ядро праляцела праз коней, зброю, цёмна-зялёныя і блакітныя мундзіры з плямамі крыві і ўзарала зямлю. Польская артылерыя маўчала.

– Ліпініч, збірай людзей, – гукаў паручнік Сыракомля. – Харугва, за мной!

Яны рушылі праз шэрагі бойкі, працавалі шаблямі, высякалі шлях. Гармату перазараджалі. Пятнаццаць вершнікаў ступілі на хісткую пераправу. Дваццаць крокаў – зусім побач.

Калі б у расейцаў была карцеч, ад шостай харугвы нічога не засталося б. Але за гарматай цягнулі толькі воз з каменнымі ядрамі. Выбух захістаў драўляны мост. Янка не бачыў, куды патрапіла ядро, хто застаўся за спінаю. Трэба імкнуцца наперад, трэба дацягнуцца да гарматы. Паручнік Сыракомля, што ехаў побач, знік з моцным плюханнем. «Падбілі каня», – падумаў улан.

Ён выхапіў дзіду. Надзейная, але аднаразовая зброя. Дзесяць крокаў. Пяць. Інжынеры спрабуюць затаўчы порах у гармату. Два крокі. Конь пераскоквае цераз гармату. Дзіда са свістам утыкаецца ў жаўнера, што трымае кнотавы пальнік, ламаецца. Руку ўлана перакруціла. «Будзе балець назаўтра». Янка выхапіў пістолю. Стрэл. Да гарматы дабеглі астатнія ўланы.

Расейцы выхапілі шаблі, хтосьці адбіваўся шомпалам. Базыль накіраваў каня на гармату, і той капытамі апусціў дула ўніз. Хутка зробленая пераправа не разлічана на столькі людзей, коней і гармату. Яна хісталася, як сухое лісце восенню. З боку расейцаў спяшаліся конныя егеры. Інжынер з дзідай у грудзях перацягнуў тлеючы кнот да гарматы. Рукі трэсліся, кнот не знаходзіў дзіркі з порахам. Ядра не было, толькі пакунак пораху, і моцны выбух падняў слуп вады і трэсак у паветра. Лісце адарвалася. Пераправа абвалілася.

Уланы валіліся ў ваду. Янка шукаў паручніка Сыракомлю, але побач таго не было. Тут патонуць усе, калі нешта не рабіць. Да расейскага берага бліжэй, але гэта смерць – дзясятак уланаў супраць некалькіх палкоў.

– Назад, да сваіх, – спрабаваў перакрычаць бойку Янка.

Конь быў па шыю ў вадзе. Янка пацягнуў цуглі. Егеры падыходзілі бліжэй, на адлегласць стрэлу. Ён выцягнуў другую пістолю і пацэліў у бок расейцаў. Націснуў на курок. Бязгучны стук. Гэта не тая незвычайная пістоля, якая не баялася вады.

І тут польская артылерыя загучала, не пужаючыся трапіць у сваіх. Ядры змялі пераправу ў трэскі пад капытамі расейскіх коней.

– Назад! – у Янкавым горле калола ад крыку.

Уланы паварочвалі ў бок бойкі ля пераправы. Коні марудна плылі па балоцістай рацэ. Янка імкнуўся вярнуцца ў бойку, каб дабіць херсонскіх грэнадзёраў. Не таму, што хацеў біцца ці хутчэй даць шаблі больш крыві. Лепш ён зламае шэрагі ворага, лепш ён пераб’е як мага больш расейцаў, і больш сваіх жаўнераў вернуцца дамоў жывымі. Трэба забіваць, каб людзі маглі жыць.

18 верасня 2012 года

– А трэцяй дня полк перайшоў балоцістую раку і заняў двор Малішэўскага, што ўзвышаўся над шанцамі ворага. Адначасова з гэтым з боку Юзэфіна выйшла кавалерыя Шэвіча. З поўдня пераяслаўскія егеры аднавілі зламаны мост пад Нялоевічамі і кінуліся ў бой. Польска-літоўскую дывізію акружылі.

На сцяне, за тоўстым шклом віселі старыя пістолі, фузеі, мушкеты і карабіны. Як простыя, без аздаблення ці з аднойдзвюма масянжовымі накладкамі, так і прыгожыя, з золатам, срэбрам, узорамі ды гравіроўкай. Зялёныя, блакітначырвоныя ды шэрыя мундзіры. Грэнадзёрскія капелюшы і рэйтарскія шлемы.

– Глядзі, які меч! – хлопец ткнуў пальцам у шкло.

– Крывы. Сарацынскі, – з веданнем справы адказала дзяўчынка.

– Гэта шабля. Не тыркай пальцам, – бабуля пацягнула хлопца за руку.

Экскурсавод працягваў:

– Такім чынам, дванаццацітысячнае войска Суворава атрымала бліскучую перамогу над чатырохтысячным корпусам Серакоўскага. Страты з боку расейскага войска ацэньваюць у сем соцень забітых. У справаздачах польскаму ўраду Серакоўскі піша пра дзве з паловай сотні страчаных у бітве палякаў.

Дзяўчынка падышла да бронзавага бюста – худы чалавек з залысінамі, вострым носам ды пяццю ардэнамі на грудзях.

– Бабуля, а хто гэта? – дзяўчынка паглядзела ў паўзаплюшчаныя вочы бюста.

– Сувораў. Вялікі расейскі палкаводзец. Цішэй, пра яго распавядаюць.

– А-а-а-а. Нейкі ён хворы.

Экскурсавод перайшоў да наступнага стэнда, з выявамі Брэсцкай крэпасці.

– Хай польска-літоўскай дывізіі і атрымалася сысці амаль у поўным складзе, людзі вельмі стаміліся. Праз два дні, дзевятнаццатага верасня, Сувораў захапіў Бярэсце і разбіў корпус Серакоўскага. Палякам не дапамагла ні падмога Князевіча, ні гарнізон горада. Страта больш за пяць тысяч жаўнераў моцна паўплывала на маральны стан ваюючых і паклала пачатак заняпаду паўстання Касцюшкі. За гэтыя перамогі Кацярына ІІ падаравала Аляксандру Сувораву маёнтак Кобрынскі Ключ, на месцы якога і знаходзіцца зараз музей.

– А як гэта да Беларусі адносіцца? – зацікавіўся хлопчык.

– Табе ж казалі, нашыя перамаглі палякаў. Пайшлі далей, там, здаецца, гарматы стаяць, – бабуля пацягнула ўнукаў у наступную залу.

Примечания

1

Барская канфедэрацыя (1768–1772) – вайскова-палітычная канфедэрацыя Рэчы Паспалітай, абвешчаная ў мястэчку Бар, дзеля абароны ўнутранай і знешняй незалежнасці Рэчы Паспалітай, накіраваная супраць расійскай агрэсіі і супраць караля Станіслава Аўгуста Панятоўскага.

2

Таргавіцкая канфедэрацыя (1792) – саюз магнатаў Рэчы Паспалітай супраць прагрэсіўных рэформ Чатырохгадовага сойма 1788–1792 гг.

3

Караль Ёзаф Серакоўскі (1752–1820) – польскі генерал-маёр, узначальваў польска-літоўскую дывізію падчас вайны 1794 года.

4

Павел Ежы Грабоўскі (1759–1794) – дзяржаўны і вайсковы дзеяч Рэчы Паспалітай, генерал-лейтэнант, стараста ваўкавыскі.

5

Аддайце кесару кесарава, а Богу божае (лац.).

6

Цыцыянаў Павел Дзмітрыевіч (1754–1806) – расейскі вайсковы дзеяч, генерал-маёр.

7

Скартабэлят – наданне шляхецтва прадстаўніку нешляхецкага паходжання.

8

Найвышэйшы камандуючы – кіраўнік паўстання 1794 года Тадэвуш Касцюшка.

9

Не ісці наперад усё роўна што ісці назад (лац.).

10

Жэрабя кінута (лац.).

11

Фузея – тып гладкаствольнай крамянёвай стрэльбы.

12

Поспех спадарожнічае адважным (лац.).

13

Афіцэрскі склад 1-га палка ўланаў надворных: палкоўнік, маёр, 3 ротмістры (па адным на роту/эскадрон), 6 паручнікаў і 6 харунжых (кіраўнік і яго памочнік для кожнай харугвы/паўэскадрона).

14

Веру, бо гэта абсурдна (лац.).

15

Данскія казакі.

16

Хто будзе сцерагчы саміх вартаўнікоў? (Лац.)

17

Вітаю, стары сябра (лац.).

Content

Стэфан Корф
Палескі дыярыуш дывізіі Серакоўскага

18 ліпеня 1827 года

19 ліпеня 2011 года

20 ліпеня 1794 года

21 ліпеня 1993 года

22 ліпеня 1794 года

23 ліпеня 1794 года

24 ліпеня 1794 года

25 ліпеня 1794 года

26 ліпеня 1794 года

27 ліпеня 1794 года

28 ліпеня 1794 года

29 ліпеня 1794 года

30 ліпеня 1794 года

31 ліпеня 1794 года

1 жніўня 433 года

2 жніўня 1794 года

3 жніўня 1794 года

4 жніўня 1794 года

5 жніўня 1794 года

6 жніўня 1794 года

7 жніўня 1794 года

8 жніўня 1794 года

9 жніўня 1794 года

10 жніўня 433 года

11 жніўня 1794 года

12 жніўня 1794 года

13 жніўня 1794 года

14 жніўня 1938 года

15 жніўня 1794 года

16 жніўня 1999 года

17 жніўня 1794 года

18 жніўня 1794 года

19 жніўня 1794 года

20 жніўня 1794 года

21 жніўня 1794 года

22 жніўня 1794 года

23 жніўня 1794 года

24 жніўня 1794 года

25 жніўня 433 года

26 жніўня 1794 года

27 жніўня 1794 года

28 жніўня 1794 года

29 жніўня 1794 года

30 жніўня 1794 года

31 жніўня 2007 года

1 верасня 1794 года

2 верасня 1794 года

3 верасня 1794 года

4 верасня 434 года

5 верасня 1794 года

6 верасня 1794 года

7 верасня 1794 года

8 верасня 1794 года

9 верасня 2009 года

10 верасня 1794 года

11 верасня 1794 года

12 верасня 1794 года

13 верасня 1794 года

14 верасня 1794 года

15 верасня 1794 года

16 верасня 434 года

17 верасня 1794 года

18 верасня 2012 года

Примечания